RAMNOUSIA

Αστυνομικοί έβγαλαν τα κράνη και διαδήλωσαν μαζί με τον κόσμο (video)

noreply@blogger.com (Tyler Durden) — Fri, 25 May 2012 11:30:00 PDT

Βίντεο που έχει διαρρεύσει στα social media αλλά και φωτογραφικό υλικό, αποδεικνύουν ότι σε ορισμένες περιπτώσεις η δράση διαδηλωτών και αστυνομίας μπορεί να είναι κοινή και όχι "επεισοδιακή".

Ή ότι μέρος των αστυνομικών δυνάμεων συμμερίζεται τα αιτήματα των διαδηλωτών που έχουν "απέναντι" τους.

Το κίνημα Occupy ανασυντάχθηκε τις τελευταίες ημέρες και δραστηριοποιήθηκε στο Μέριλαντ λόγω της συνόδου των G8 αλλά και στην Φρανκφούρτη, στο κτίριο όπου στεγάζονται τα γραφεία της αμερικανικής επενδυτικής τράπεζας Goldman Sachs.

Στην πόλη της Γερμανίας και συγκεκριμένα το προηγούμενο Σάββατο, ημέρα που κορυφώθηκαν οι κινητοποιήσεις,συνέβη και το εν λόγω περιστατικό που κοινοποιήθηκε σήμερα και από τη Wall Street Journal.

Οι τετραήμερες κινητοποιήσεις κατά του καπιταλισμού έφεραν τον τίτλο "Blockupy". Σε πρώτη φάση, συνοδεύτηκαν από συλλήψεις και αντεγκλήσεις μεταξύ των διαδηλωτών και των αρχών. Οι διαδηλώσεις της περασμένης εβδομάδας σημειώθηκαν εν μέσω νομικών διενέξεων ανάμεσα στους ακτιβιστές και τις γερμανικές αρχές για το κατά πόσον οι κινητοποιήσεις θα έπρεπε να επιτραπούν.

Τελικά, οι γερμανικές αρχές έδωσαν μεν άδεια για να γίνει συγκέντρωση την Τετάρτη και διαδηλώσεις το Σάββατο, αλλά απαγόρευσε να γίνουν κινητοποιήσεις άλλες ημέρες. Το Σάββατο, πάνω από 20.000 κόσμου διαδήλωσαν ειρηνικά στη Φρανκφούρτη κάτω από δρακόντεια μέτρα της αστυνομίας. Παρόλα αυτά, μέρος των αστυνομικών δυνάμεων, αποφάσισε να σταματήσει την περιφρούρηση της πορείας και να λάβει μέρος στις κινητοποιήσεις κατά των G8.

Το κίνημα blockupy από CDemo83

Άλλωστε τον τελευταίο καιρό, η δημοτικότητα της Άγκελα Μέρκελ και της δημοσιονομικής πολιτικής της βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση, με αρκετές δημοσκοπήσεις να αποδεικνύουν του λόγου το αληθές.
Πολλά από τα πανό που αναρτήθηκαν, ανέγραφαν τα εξής: "Αλληλεγγύη στην Ελλάδα και τα Ευρωπαϊκά κράτη που υποφέρουν", "Διεθνής αντίσταση κατά της λιτότητας και των μέτρων της Τρόικας", "ενάντια στην κυριαρχία των τραπεζών", "Πεινάτε; Φάτε έναν τραπεζίτη". Δεν έλειψαν και οι ελληνικές σημαίες σε ένδειξη συμπαράστασης.

Στήριξη στην Ελλάδα εξέφρασε η G8

Εν τω μεταξύ το θέμα της παραμονής της Ελλάδας στην Ευρωζώνη είχε εξέχουσα θέση στην ατζέντα των συζητήσεων των G8.

Ολάντ και Ομπάμα έστειλαν ενθαρρυντικά μηνύματα στην Ελλάδα για να συνεχίσει τις προσπάθειές της για δημοσιονομική εξυγίανση. Η Άγκελα Μέρκελ άρχισε να μιλάει ανοικτά για την ανάγκη αναπτυξιακών μέτρων, όμως και οι τρεις έδειξαν να συμφωνούν ότι η χώρα μας θα πρέπει να τηρήσει τις δεσμεύσεις της.

Παράλληλα, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα τόνισε ότι οι ηγέτες της Βρετανίας, της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Ιταλίας, της Ιαπωνίας, της Ρωσίας και του Καναδά αναγνώρισαν τις οδυνηρές θυσίες που κάνουν οι πολίτες στην Ελλάδα λόγω των οικονομικών πιέσεων που υφίσταται η χώρα.

Πηγή

Απαγόρευση καλλιεργειών και εκρίζωση αμπελιών ζητάει η Ευρωπαϊκή Ένωση από αγρότες στην Ηλεία

noreply@blogger.com (Tyler Durden) — Fri, 25 May 2012 11:00:02 PDT

Πριν ένα χρόνο, αναρτήσαμε στο ramnousia, το περίφημο άρθρο για τον Codex Alimentarius και την επερχόμενη εφαρμογή του στη χώρα μας. Σύμφωνα με μέρος του κώδικα, θεωρείται παράνομη η ελεύθερη καλλιέργεια σε ιδιόκτητη γη, ακόμα και αν τα προιόντα που θα παραχθούν προορίζονται για προσωπική χρήση. Το πρόστιμο για την "παράνομη" καλλιέργεια; 1200 ευρώ ανα στρέμμα το οποίο μπορεί ακόμα και να διπλασιαστεί, σε περίπτωση αδυναμίας εξόφλησης!

Σε πλήρη εξέλιξη η Παγκόσμια (Δια)Κυβέρνηση. Σε περιπέτειες έχουν μπει 500 περίπου αγρότες στην Ηλεία (όπως αποκάλυψε με πρωτοσέλιδο άρθρο της η εφημ. ΠΑΤΡΙΣ) έπειτα από την αυστηρή εντολή- οδηγία που δόθηκε από την Ευρωπαική Ένωση στην χώρα μας ότι κάτοχοι αμπελοτεμαχίων που έχουν φυτευθεί δίχως αντίστοιχο δικαίωμα φύτευσης μετά την 31η Αυγούστου 1998, δεν νομιμοποιούνται και υποχρεούνται να τα εκριζώσουν.

Η Διεύθυνση Αγροτικής Οικονομία έχει ήδη ενημερώσει τους δήμους για το θέμα ζητώντας να κληθούν οι αγρότες- αμπελουργοί πριν βρεθούν προ εκπλήξεως με τα τσουχτερά πρόστιμα.

Η Δ/ντρια της υπηρεσίας Μπέκυ Σπυροπούλου ερωτηθείς χθες για το θέμα που έχει ανακύψει επεσήμανε ότι τα εξής: «Για όλα τα αμπελοτεμάχια που είναι φυτευμένα με οινοποιήσιμες ποικιλίες πρέπει να έχει εκδοθεί από την Υπηρεσία σχετική άδεια. Εάν φυτευθεί οινάμπελος χωρίς άδεια θα εκριζώνεται.

Οι κάτοχοι αμπελοτεμαχίων που έχουν φυτευθεί δίχως αντίστοιχο δικαίωμα φύτευσης μετά την 31η Αυγούστου 1998, δεν νομιμοποιούνται και υποχρεούνται να τα εκριζώσουν με ίδια δαπάνη.

Στην περίπτωση επισημαίνει που δεν προβούν στην εκρίζωση αμέσως, επιβάλλεται χρηματική ποινή 1.200 ευρώ/στρέμμα που ισχύει για ένα έτος από την ημερομηνία κοινοποίησης του προστίμου μετά την παρέλευση του οποίου διπλασιάζεται, εφόσον η παράνομη φυτευμένη έκταση συνεχίζει να υφίσταται.»

Τα σταφύλια που προέρχονται από αμπελοτεμάχια φυτευμένα μετά το έτος 1998 χωρίς άδεια απαγορεύεται να οινοποιούνται, οπότε δεν δύνανται να αναγράφονται στη Δήλωση Συγκομιδής. Επίσης πρέπει τα στοιχεία της Ενιαίας Ενίσχυσης να ταυτίζονται με τα στοιχεία της Δήλωσης Αμπελοκαλλιέργειας.

Γιώργος Κ. Ροζής – ΠΑΤΡΙΣ

Συνδυάστε τα παραπάνω με έναν υπέροχο νόμο που ψηφήστικε πέρσι στην Αμερική και θα καταλάβετε τι μας περιμένει σύντομα και εδώ. Να έχετε υπόψιν ότι ανα ελέγχουν ότι τρώτε, ελέγχουν και εσάς.

Το “HR 875” που αναγράφεται στην φωτογραφία αναφέρεται στο νόμο των ΗΠΑ “H.R. 875: Food SafetyModernization Act of 2009” / «Εκσυγχρονισμός της Πράξης του 2009 για την Ασφάλεια των Τροφίμων», ο οποίος θεωρείται από πολλούς, ότι ποινικοποιεί την βιολογική καλλιέργεια και την ιδιωτική, καθώς όλοι οι μικροί αγρότες και οι παραγωγοί βιολογικών προϊόντων, πρέπει να λαμβάνουν άδεια για να παράγουν και να πωλούν τρόφιμα από ένα νέο ομοσπονδιακό καθεστώς γραφειοκρατίας: τη Διοίκηση Ασφάλειας των Τροφίμων (FSA).

Το παραπάνω κείμενο εστάλη πλην της πρώτης παραγράφου, εστάλη στο mail του ramnousia από αναγνώστη.

Εμίρ Κουστουρίτσα:"Ότι γίνει στην Ελλάδα θα καθορίσει το μέλλον του κόσμου"

noreply@blogger.com (Tyler Durden) — Fri, 25 May 2012 10:30:00 PDT

Στο Μαραντόνα και το κοινό στοιχείο που τους συνδέει - την ευαισθησία, στους διανοούμενους που έχουν ασκήσει κατά καιρούς κριτική για το έργο του, όπως ο Σλοβένος φιλόσοφος, Σλαβόι Ζίζεκ, με τον οποίο δεν θα πήγαινε ο ίδιος να μονομαχήσει, αλλά θα έστελνε, όπως είπε τον εγγονό του, στον Γκόραν Μπρέγκοβιτς τον οποίο χαρακτήρισε άνθρωπο με πολλά προβλήματα, επειδή δηλώνει Γιουγκοσλάβος, αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων ο Εμίρ Κουστουρίτσα σε συζήτηση με τη συγγραφέα Σώτη Τριανταφύλλου, το συγγραφέα και σεναριογράφο Νίκο Παναγιωτόπουλο και με το κοινό της Θεσσαλονίκης κατά την παρουσίαση του βιβλίου του «Κι εγώ που είμαι σε αυτή την ιστορία;» στο πλαίσιο της 9ης Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου.

«Αυτό είναι το τέλος φίλοι μου», είπε απαντώντας στην ερώτηση αν ήρθε το τέλος του καπιταλισμού και κληθείς να σχολιάσει την οικονομική κρίση στην Ελλάδα και τη σχέση Ελλάδας - ΕΕ o διάσημος σκηνοθέτης τόνισε ότι «η Ελλάδα είναι η βάση όχι μόνο της Ευρώπης, αλλά του κόσμου» και πως ό,τι συμβεί εδώ θα καθορίσει το μέλλον του κόσμου".

«Αγκαλιάσατε με ενθουσιασμό την Ευρωπαϊκή Ένωση και τα χρήματά της. Όταν σας έδωσαν τα χρήματα, τα πήρατε κι αυτό είναι ορατό παντού στην Ελλάδα. Αυτό έχει φέρει τα πράγματα, στο σημείο που βρίσκονται. Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή, δείχνει τι θα ακολουθήσει σε όλο τον κόσμο. Είστε πολύ εύθραυστη περιοχή, γι αυτό είναι σημαντικό το ερώτημα τί θα γίνει με την Ελλάδα. Η ελληνική πηγή είναι η κύρια πηγή του δυτικού πολιτισμού. Ό,τι συμβεί στην Ελλάδα, θα συμβεί και στον υπόλοιπο κόσμο».

"Το πρόβλημα", συμπλήρωσε, "είναι με τους πολιτικούς οι οποίοι κλίνουν προς αυτό που αποκαλώ οικονομικό φασισμό". «Η οικονομία είναι τα πάντα. Όταν συζητώ με το δικηγόρο μου στο Παρίσι για τις μελλοντικές ταινίες μου, μιλάει για την αγορά σαν να είναι κάποιο πρόσωπο» σημείωσε και πρόσθεσε ότι η δύναμη έχει επικεντρωθεί σε μικρές πανίσχυρες ελίτ και οι άνθρωποι έχουν ολοένα και μικρότερη δύναμη.

Αναφερόμενος στην κατάσταση στη χώρα του, τόνισε ότι «ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματά μας είναι ότι δεν αντέχουμε το ότι είμαστε μικροί».

«Ο Τίτο ήταν μία πολύ σύνθετη προσωπικότητα. Τα πλεονάσματα που δημιουργούσε για τη Γιουγκοσλαβία ήταν τεράστια. Σήμερα είναι δύσκολο να τον φθάσει κανείς. Ήταν ο καλύτερος μαθητής του Ψυχρού Πολέμου.

Ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς επί δέκα χρόνια δεν μπορούσε να καταλάβει ότι δεν υπήρχε πλέον Ψυχρός Πόλεμος.

Σε αυτήν περίοδο υπήρξαν πάρα πολύ ωραία πράγματα και αυτή η εντύπωση της μεγάλης Γιουγκοσλαβίας, όπως την αντιλαμβανόμαστε εμείς, μας θυμίζει πόσο μικροί είμαστε τώρα. Αυτό δεν μπορούμε να το αντέξουμε εύκολα. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματά μας. Θα χρειαστούμε αρκετό χρόνο να καταλάβουμε ότι είμαστε μικροί», ανέφερε.

Πηγή

Reuters: Γιατί οι Έλληνες και οι Ιταλοί πολιτικοί είναι τόσο κακοί;

noreply@blogger.com (Tyler Durden) — Fri, 25 May 2012 10:00:00 PDT

Όταν ο Πλούταρχος έγραφε τα περίφημα έργα του "Βίοι Παράλληλοι", αφηγούμενος τις όμοιες ζωές σπουδαίων Ρωμαίων και Ελλήνων της αρχαιότητας, μάλλον δεν γνώριζε πόσο επίκαιρα θα ήταν στην αυγή του 21ου αιώνα.

Ας ταξιδέψουμε τώρα στο 2012, όπου «οι πολιτικοί στην Αθήνα έχουν ξοδέψει τον περισσότερο χρόνο έπειτα από τις εκλογές της 6ης Μαΐου φιλονικώντας δριμύτατα αντί να βρίσκουν μία έξοδο από το απειλητικό αδιέξοδο, υποχρεώνοντας τη χώρα σε νέες και απρόβλεπτες εκλογές".

Μολονότι τα σύννεφα πυκνώνουν επικίνδυνα πάνω από την Ελλάδα "ακόμα και τώρα [οι πολιτικοί] επιδεικνύουν μικρή ροπή προς το να εξηγήσουν ότι οι επαναληπτικές εκλογές στις 17 Ιουνίου θα είναι μία βαριά επιλογή μεταξύ της παραμονής στο ευρώ και [της εξόδου]".

Στην Ιταλία, η πραγματικότητα δεν είναι πολύ καλύτερη. Πριν από λίγους μήνες, ο ιταλικός πολιτικός κόσμος, "ηγούμενος από τον σκανδαλοβουτηγμένο πρωθυπουργό Σίλβιο Μπερλουσκόνι, υποχρεώθηκε να παραδεχτεί ότι δεν μπορούσε να διαχειριστεί την κρίση και παρέδωσε τη χώρα στον τεχνοκράτη Μάριο Μόντι για να σώσει την [κατάσταση].

"Όλα τα μεγάλα κόμματα της Ιταλίας είναι σημαδεμένα από μεγάλα σκάνδαλα διαφθοράς", με πρώτη την Λέγκα του Βορρά, που κατηγορείται για εντυπωσιακές παρανομίες στη χρηματοδότησή της.
Στον απόηχο των προβλημάτων που βιώνουν οι δύο χώρες, ένας μεγάλος αριθμός πολιτών έχει στραφεί σε κόμματα διαμαρτυρίας. Ποια είναι λοιπόν τα αίτια της αυτής της εντυπωσιακής αλλαγής, και ακόμη περισσότερο, ποιες οι πηγές αυτής της πολιτικής απίθανης αδυναμίας, διερωτάται το πρακτορείο Reuters.

"Αυτό που είναι αναμφισβήτητο είναι ότι και στις δύο χώρες οι παραδοσιακοί πολιτικοί επιτέλους υποφέρουν από την οργή των πληθυσμών που, έως τώρα, τους ψήφιζαν με ικανοποίηση, καθώς η οικονομική κρίση προκαλεί βαθιά βάσανα για τους κοινούς ανθρώπους".

Το πρόβλημα πηγάζει ιστορικά από το γεγονός ότι "σε αμφότερες την Ιταλία και την Ελλάδα, η διαφθορά τροφοδοτούταν από τα ποσά που χρειάζονταν για τη διεξαγωγή της πολιτικής στην εποχή της τηλεόρασης, [ενώ] τα κέρδη που προέρχονταν από την πώληση κρατικής περιουσίας, σε συνδυασμό με τις άκαμπτες κομματικές δομές, βοήθησαν στο να δημιουργηθούν αυτοεξυπηρετούμενες πολιτικές τάξεις".

Οι κομματικές δομές "ευνόησαν επίσης την άνοδο πολιτικών της μηχανής, αντί για χαρισματικούς ηγέτες, μπλοκάροντας πιο ταλαντούχους νεοεισερχόμενους πολιτικούς".

Ένας άλλος παράγοντας που συνεισέφερε στην δημιουργία αυτού του πολιτικού οικοδομήματος ήταν "το σύστημα της πελατοκρατίας ή της προστασίας, που έχει τις ρίζες του στον 19ο αιώνα, και το "θάνατο των ιδεολογιών" που ακολούθησε το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, ληστεύοντας τα κόμματα από τα βασικά πιστεύω που τα καθοδηγούσαν επί δεκαετίες".

Το μεγάλο ερώτημα που παραμένει είναι εάν αυτή η πολιτική τάξη, καλή ή κακή, μπορεί πραγματικά να διαχειριστεί την συνεχιζόμενη κρίση.

Πηγή

Τιμή και Δόξα

noreply@blogger.com (Ramnousia) — Fri, 25 May 2012 09:30:02 PDT

Ας ξεκινήσουμε με μια απλή ερώτηση:
Γιατί, η Διεθνής των Τοκογλύφων, δεν άφησε τα δύο κόμματα, ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ (εφ'όσον τα δύο μαζί είχαν μια τεράστια κυβερνητική πλειοψηφία), δεν τα άφησε όπως δικαιούνταν, να κυβερνήσουν ακόμη δύο ολόκληρα χρόνια;
Τι τους «ανάγκασε» να ρισκάρουν, στα καλά καθούμενα εκλογές;
Είναι αφέλεια να πιστεύουμε ότι το κάνανε, επειδή τους το ζητούσε επίμονα ο κ. Σαμαράς. Την ματαιοδοξία αυτή του κ. Σαμαρά θα μπορούσαν, με ένα νεύμα τους και μόνο, να την ακυρώσουν.

Όπως τον περασμένο Νοέμβρη, που με ένα νεύμα τους και μόνο, «έπεισαν» τoν κ. Σαμαρά να αλλάξει στρατόπεδο, από αντιμνημονιακός σε μια νύχτα να γίνει μνημονιακός, «αδειάζοντας» κυριολεκτικά, τόσο τα στελέχη του, όσο και τα εκατομμύρια των ψηφοφόρων του, που την προηγούμενη βγαίνανε στις πλατείες και στους δρόμους κατά του πρώτου μνημονίου.

Η απάντηση στο παραπάνω ερώτημα είναι επίσης απλή: Τα δύο (επόμενα) χρόνια, δεν τους φθάνανε, τους ήταν λίγα, θέλανε τουλάχιστον τέσσερα χρόνια μπροστά τους, για να περάσουν τα επόμενα μνημόνια, το μνημόνιο τρία, το μνημόνιο τέσσερα κ.ο.κ.

Σκεφτείτε τι θα γινότανε αν στις 6 του Μάη κατάφερναν να πάρουν την πλειοψηφία. Αμέσως θα περνούσαν στην εφαρμογή του τρίτου μνημονίου, και το μεγαλύτερο επιχείρημά τους θα ήταν η νωπή λαϊκή εντολή!!!

Συμπέρασμα: Θέλουν να μας εξοντώσουν όχι με στρατιωτικά μέσα, αλλά με τα εκλογικά μας αποτελέσματα.

Ε, λοιπόν δεν τους έκατσε. Αυτό σημαίνει πάρα πολλά. Αυτό σημαίνει ότι δεν τους έρχονται πάντοτε τα πράγματα όπως αυτοί τα λογαριάζουν. Με το εκπληκτικό αποτέλεσμα των εκλογών της 6 του Μάη, τους ήρθε ο ουρανός σφοντύλι, και που είσαι ακόμα.
Σκεφτείτε τι θα γίνει αν, στις 17 Ιούνη, ο λαός ολοκληρώσει την νίκη του. Τιμή και δόξα στον Ελληνικό λαό, σ'όλους αυτούς που συνετέλεσαν στην συντριβή των σχεδίων τους. Και όταν λέμε σ'όλους εννοούμε σ'όλους, μηδενός εξαιρουμένου.

Και οι επόμενες μετά τις εκλογές μέρες, παρουσιάζουν επίσης εξαιρετικό ενδιαφέρον.

Αποκαλύπτεται σ'όλο της το μεγαλείο η πολιτική καπατσοσύνη τους. Επεμβαίνουν ξεδιάντροπα στις εσωτερικές υποθέσεις μιας ανεξάρτητης (και συμμάχου) χώρας. Η κ.Μέρκελ μαζί με την πρότασή της για το δημοψήφισμα, είναι ικανή την δεύτερη προεκλογική περίοδο να στείλει και μερικούς συμβούλους (απογόνους ίσως εκείνων των αξιωματικών που υπηρετούσαν εδώ στην κατοχή), για να μας καθορίσουν ακόμη και τα ποσοστά που πρέπει να πάρει το κάθε κόμμα, να ταπεινώσουν την πατρίδα του Μανώλη Γλέζου. Μεγάλη σημασία δίνουν και στους συμβολισμούς. Σε λίγο θα μας ζητήσουνε να υπογράψουμε το επόμενο μνημόνιο στην γέφυρα του Γοργοποτάμου!

Υπάρχουν βέβαια στο εσωτερικό της χώρας μας και αυτοί που θεωρούν τελείως φυσιολογική την επέμβαση των ξένων στα εσωτερικά μας, αυτοί που με ακόμη μεγαλύτερη καπατσοσύνη απ ότι οι ομοϊδεάτες τους της Ευρώπης, προσπαθούν να μας εξηγήσουν τα οφέλη της υποτέλειας!

Ε, λοιπόν αυτοί, αν ζούσαν στην κατοχή του '41, θα ήταν με τους κατακτητές, αν ζούσαν επί Τουρκοκρατίας, θα ήταν με τους Σουλτάνους, αν ζούσαν στην αρχαιότητα, θα ήταν με τους Πέρσες.

Αλλά ας επανέρθουμε στα των εκλογών. Πανικοβλήθηκαν επειδή ένας μικρός λαός ψήφισε διαφορετικά απ'ότι αυτοί περιμένανε. Και οι φόβοι τους δεν είναι καθόλου αβάσιμοι. Τρέμουν μήπως το παράδειγμα των Ελλήνων το ακολουθήσουν και οι άλλοι λαοί της Ευρώπης.

Και εδώ πράγματι δεν έχουν άδικο. Αυτοί απ'τη μια θέλουν να ταπεινώσουν έναν λαό με μεγάλη ιστορία, από την άλλη οι λαοί της Ευρώπης, είναι έτοιμοι, με το «Είμαστε όλοι Έλληνες» να ακολουθήσουν το παράδειγμα ακριβώς αυτού του λαού. Οι λαοί αντιλαμβάνονται ότι τους νόμους και τις συμφωνίες, τα μνημόνια και τα παρόμοια τα κάνουν άνθρωποι και οι άνθρωποι είναι αυτοί που μπορούν να τις καταργήσουν σε μια μέρα μόνο. Αυτό που καθορίζει κάθε φορά ποιός, πότε και πώς θα περάσει ένας νόμος, μια συμφωνία σε μια χώρα, εξαρτάται τα μέγιστα από την επαγρύπνηση, η παθητικότητα των πολιτών.

Αλλά ας δούμε από κοντά την καπατσοσύνη τους, με ποιόν τρόπο επιχειρούν ακόμα μια φορά να δοκιμάσουν την νοημοσύνη των Ελλήνων. Γιατί λένε, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν στηρίχτηκε σ'αυτούς στους οποίους δεν πρέπει να έχει καμία εμπιστοσύνη;

Είναι λάθος να πιστεύουμε ότι αυτήν την αντίφαση δεν την αντιλαμβάνονται. Απλούστατα επιμένουν στην πολιτική μαζικής παραγωγής εκατομμυρίων αγαθών ανθρώπων. Μεγάλη μπίζνα η υποτίμηση της νοημοσύνης του λαού μας , και των άλλων λαών φυσικά.
Όπως την 11-11-11 βάζοντας στην Κυβέρνηση το κόμμα της Ν.Δ, κατάφεραν να αδρανοποιήσουν, να εξουδετερώσουν κυριολεκτικά την αγανάκτηση των εκατομμυρίων αγνών ανθρώπων της Δεξιάς, έτσι και τώρα, αναθέτοντας στον ΣΥΡΙΖΑ την διακυβέρνηση της χώρας, θέλησαν να αδρανοποιήσουν, να εξουδετερώσουν ακόμη ένα και πάνω εκατομμύριο Ελλήνων που ψήφισαν αυτή την φορά το ΣΥΡΙΖΑ.
Τι εμμονή είναι αυτή, από την πρώτη μέρα, σώνει και καλά, να παραδώσουν την εξουσία στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, σ'ένα κόμμα που την προηγούμενη μόλις μέρα το κατηγορούσαν σαν εθνικά επικίνδυνο, ανεύθυνο, κλπ. Αυτό δεν έχει ξαναγίνει. Πότε ένα κόμμα με ποσοστά 17 τοις εκατό έγινε κυβέρνηση; Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έπεσε στην παγίδα , αντίθετα ακόμη μια φορά αυτοί πέσανε έξω. Έπεσαν έξω και πέσανε και τα χρηματιστήρια τους.

Τα χρηματιστήρια πέφτουνε ακόμη κι όταν οι εργαζόμενοι πετυχαίνουν μια μικρή αύξηση των μισθών τους, δεν θα πέσουν όταν δουν ότι αφυπνίζονται τα εκατομμύρια των εξαθλιωμένων;
Τα διλήμματα, ευρώ ή δραχμή, εντός η εκτός ευρωζώνης, είναι ψευτοδιλλήματα.

Το πραγματικό πρόβλημα είναι πρώτιστα πολιτικό, και κατά δεύτερο λόγο οικονομικό. Είναι πρώτιστα ευρωπαϊκό, παγκόσμιο, και κατά ελάχιστα Ελληνικό! Αν, και το ξέρουν αυτό, τρομοκρατούν τώρα τους Έλληνες ότι έρχονται λιμοί και καταποντισμοί. Τρομοκρατούν με σεισμό, τα εκατομμύρια των ανθρώπων που μένουν ήδη, συμβολικά ας το πούμε, σε αντίσκηνα. Τα αντίσκηνα μας δεν πέφτουν, όσα Ρίχτερ και να μας χτυπήσουν.

Αυτοί που ετοιμάζονται να μας κυβερνήσουν μετά τις 17 Ιούνη, ένα μόνο πράγμα πρέπει να ξέρουν: Από τη μια μεριά θα έχουν να κάνουν με εκατό, διακόσιους, χίλιους τοκογλύφους και από την άλλη με δέκα εκατομμύρια εξαθλιωμένους Έλληνες! Με ποιόν θα πάνε; Καλό θα είναι να το ξέρουμε από τώρα.

Για τους Έλληνες ψηφοφόρους, το πραγματικό δίλημμα στις εκλογές της 17 Ιούνη πρέπει να είναι: υποτέλεια ή αξιοπρέπεια

Βοστινιωτισμός

Ευρώπη: Χθεσινή μας ελπίδα, σημερινός μας εφιάλτης...

noreply@blogger.com (Ramnousia) — Fri, 25 May 2012 09:00:01 PDT

Αν γυρίσουμε κάποιες δεκαετίες πίσω, τότε που μόλις είχε λήξει ο πόλεμος, παρά την φρίκη του, οι γονείς μας και οι παππούδες μας δεν έμειναν να κλαίνε πάνω από τις στάχτες και τ΄ αποκαΐδια.

Αμέσως ανασκουμπώθηκαν, πήραν την ζωή στα χέρια τους και πάλεψαν με πείσμα μέσα από τις δύσκολες συνθήκες της εποχής.

Ο ιδιωτικός τομέας άρχισε να παράγει έργο σε όλους τους τομείς. Στην γεωργία, στην κτηνοτροφία, στο εμπόριο, στην βιομηχανία, στην εμπορική ναυτιλία.

Στον τομέα του κράτους, μέσα από το ΚΕΑ (Κρατικό Εργοστάσιο Αεροσκαφών) το Ελληνικό δημιουργικό δαιμόνιο έφτιαξε δεκαπέντε περίπου πολεμικά αεροπλάνα της εποχής, πράγμα απαράδεκτο για τις «συμμαχικές» μας προδιαγραφές…

Στον ιδιωτικό τομέα, μερακλήδες επιχειρηματίες έφτιαξαν πρωτοποριακές για την εποχή πετρελαιομηχανές με τις οποίες κάλυψαν τις ανάγκες της εσωτερικής αγοράς και επεκτάθηκαν σε εξαγωγές.(Μαρκότσης, Αποστολίδης κλπ)

Φαρμακοβιομηχανίες όπως η ΧΡΩΠΕΙ, απασχολούσαν χιλιάδες εργάτες και κάλυπταν τις ανάγκες μας σε φάρμακα.

Μεταλλεία, προσέφεραν εργασία σε χιλιάδες εργάτες.

Τά ναυπηγεία μας είχαν αλματώδη ανάπτυξη και επεκτάθηκαν και σε κατασκευές πολεμικών πλοίων, όπως αρματαγωγών, πυραυλακάτων, φρεγατών κλπ.

Μία βιομηχανία αναπτυσσόμενη στον τομέα τον αμυντικό, στις διάφορες κατασκευές και από τις μεγαλύτερες τσιμεντοβιομηχανίες τού κόσμου.

Οι εθνικές αερογραμμές δηλαδή η Ολυμπιακή Αεροπορία, μία από τις δέκα μεγαλύτερες και ασφαλέστερες στον κόσμο.

Πάντα πρώτοι, υπήρξαμε στον εμπορικό στόλο σε παγκόσμιο επίπεδο.

Αναπτύξαμε τον τουρισμό.

Αναπτύξαμε βιομηχανικές περιοχές σε διάφορες πόλεις της χώρας προσφέροντας συνθήκες εργασίας και αξιοπρεπείς μισθούς.

Όλη αυτή η δραστηριότης, καθόριζε τους υψηλούς ρυθμούς ετησίας αναπτύξεως και είχε αποτυπωθεί σ΄ένα από τα πλέον ισχυρά και αξιόπιστα νομίσματα στον κόσμο, την δραχμή!
Μέχρι το τέλος της δεκαετίας τού 1970, η χώρα είχε ελάχιστα εθνικά χρέη και μία αλματώδη άνοδο η οποία την είχε εντάξει σε μία από τις είκοσι ευημερούσες χώρες τού πλανήτη.

Μέχρι πού ήρθε αυτή η στιγμή που τα εθνικά μας οράματα τα τιθάσεψε ένα νέο όραμα. Αυτό της Ενωμένης Ευρώπης.

Μας ενέταξαν μέσα από μία διαδικασία εορταστική στο Ζάππειο η οποία προβλήθηκε ως νίκη εθνική, ως ασφάλεια ατομική και συλλογική, ως μελλοντικό όραμα και θαύμα !
Σύνθημα έγινε το να γίνουμε Ευρωπαίοι!

Γιατί άραγε; Γιατί Ευρωπαίοι και όχι Έλληνες;

Η Ευρώπη μέσα από την ιστορία έφτιαξε την Ελλάδα, ή η Ελλάδα την Ευρώπη;

Είχε η Ευρώπη ενσωματωμένες ηθικές, πολιτικές και πνευματικές αξίες ή η Ελλάδα;

Πέρα από την αναγέννηση στην οποία συνέβαλαν δραστικά οι Έλληνες μετανάστες που έφευγαν αναρίθμητοι για ν΄αποφύγουν τους Τούρκους και η οποία αναγέννησις ήταν αναβάπτισις στις κλασικές μας αξίες, τι άλλο προσέφερε η Ευρώπη;

Προσέφερε τις αστραφτερές λάμψεις και την άνεση από την καταλήστευση των αποικιών πράγμα που έμοιαζε φαντασία στα μάτια αυτών που είχαν ροζιασμένα χέρια από την τίμια εργασία.

Και αυτά ήταν τα πρότυπα που μας προσέφεραν. Δεν μας πρόβαλαν οι κομματικοί εθνικοί μας ταγοί ως ανάγκη να βιώσουμε τις διαχρονικές μας αξίες τις οποίες να παρείχαν μέσα από την εθνική μας παιδεία.

Έτσι μας έριξαν στην πλεκτάνη.

Μας είπαν ψέματα! Χοντρά ψέματα! Πάντα μας έλεγαν τι μας δίνουν, αλλά ποτέ τι μας παίρνουν και τι υποθηκεύουμε.

Ό,τι δίναμε το ήξεραν αυτοί που μας κυβερνούσαν μαζί με τά σκοτεινά τους αφεντικά της Ευρώπης!

Και μας απογύμνωναν σιγά σιγά … Α, δεν μπορείτε να είσθε αυτάρκεις σε ζάχαρη… Να κλείσετε τα τρία από τα τέσσερα εργοστάσιά σας!

Α, είστε υποχρεωμένοι να δεχτείτε τις συνθήκες ανταγωνισμού… Πού ανταγωνισμός σημαίνει ότι εγώ η κεφαλή που ονομάζομαι Γερμανία, επειδή έχω επενδύσει σε τριτοκοσμικές χώρες ό,που το μεροκάματο είναι ένα ευρώ πρέπει να εξάγω στην χώρα σας αυτά που παράγω και ας είναι ομοειδή με τα δικά σας… Μην μου είσθε εμπόδιο λοιπόν…
Δεν μ΄ ενδιαφέρει αν στην χώρα σας τα παραγόμενα προϊόντα έχουν ενσωματωμένο μεροκάματο τριάντα ή σαράντα Ευρώ! Να κόψετε το κεφάλι σας! Άλλωστε έχετε υπογράψει τις διεθνείς συνθήκες για την ελευθερία στο παγκόσμιο εμπόριο! - Τις είχαν υπογράψει οι εθνικοί μας «προοδευτικοί» δυνάστες!..- Γι΄ αυτό εισάγουμε μέχρι λάδι από την Γερμανία!!!!

Έτσι καταντήσαμε, το σιτάρι μας να πωλείται από τους αγρότες δέκα λεπτά το κιλό, οι πατάτες να σαπίζουν στις αποθήκες της Μακεδονίας, το εμπορίου του λαδιού να καρκινοβατεί και όλη αυτή η μαύρη κατάντια να ισοσκελίζεται με επιδοτήσεις της πείνας!

Έτσι, έγινε καπνός η αγορά των τριακοσίων εκατομμυρίων καταναλωτών για τα αγροτικά μας προϊόντα με την οποία είχαν κάποτε κεντρίσει την φαντασία μας…

Αυτή η απώλεια συνδέθηκε και με τον μύθο του κακόπιστου που παρανομεί για να εισπράξει επιδοτήσεις από τους …καλόπιστους πού σε κλέβουν και σε εκμεταλλεύονται με το γάντι…

Και το κακό συνεχίζεται … Όσο ξυπνούμε, βλέπουμε τον εφιάλτη της επιστημονικής ληστείας που μας έγινε, σε όλη του την φρίκη.

Βρισκόμαστε ξεγυμνωμένοι από κάθε παραγωγικό μέσον. Μας τα πήραν όλα μέσα από τα σκότη που μας έριξαν για να μην το καταλάβουμε! Μας πήραν τηλεπικοινωνίες, ηλεκτρικό δίκτυο, τράπεζες, αεροδρόμια, οδικούς άξονες, λιμάνια, επιχειρήσεις.

Σ΄αυτή την κατεδάφιση, τα πουλημένα τομάρια της πολιτικής, είχαν στρατεύσει τις πόρνες αυλήτριες των συνδικάτων οι οποίες με τα σαγηνευτικά τους τραγούδια μας κοίμιζαν, μας νάρκωναν και μας έκαναν να νοιώσουμε τις εθνικές μας επιχειρήσεις ως ανυπόφορα βαρίδια τα οποία έπρεπε να ξεφορτωθούμε!...

Σήμερα λοιπόν μας είπαν : Έχετε ακόμη και κάποια χωραφάκια με πετρέλαια, έχετε κάποια πολύτιμα μέταλλα, έχετε νησιά, θάλασσα και αέρα, έχετε οι Έλληνες ιδιωτικές κατοικίες πράγμα που αποτελεί περιττή πολυτέλεια… Εμείς με δάνειο θα σας σώσουμε!

Και υπογράφεται το μνημόνιο Ένα, ανάμεσα σ΄αυτούς και στους εδώ εκπροσώπους τους τους οποίους εμείς καθαγιάσαμε με την συλλογική μας μαλακία ή οποία αποτελεί συνέπεια μιάς διαρκούς εγκεφαλικής μαλακύνσεως ή οποία εμφυτεύεται μέσω του εθνικού συστήματος παιδείας, τών τσοντοκάναλων, της φτηνής εν γένει δημοσιογραφίας και της «προοδευτικής» διανοήσεως η οποία αμείβεται πλουσιοπάροχα για τις μαλακίες που προωθεί!

Αλλά τελικά το μνημόνιο Ένα δεν μας έσωσε, κατέληξε σε θλιβερό μνημόσυνο…
Φτάσαμε στο μνημόσυνο δύο. Τρία και η κακή του ώρα!

Επιτέλους, ξυπνάτε όλοι μέσα από τα σκουπίδια στα οποία ζήσατε πασάδες της αφροσύνης και της ανευθυνότητας όλα αυτά τα χρόνια!

Λυθείτε από τα παλούκια σας και πείσετε τον εαυτόν σας ότι δεν ανήκετε σε κανένα αφεντικό, ούτε κομματικό, ούτε υπερεθνικό.

Αξίζουμε πολλά, τα μέγιστα. Είμαστε ελεύθεροι άνθρωποι, Έλληνες πολίτες που κρατάμε την ζωή μας στα χέρια μας. Υπεύθυνοι και υπόλογοι απέναντι στον εαυτό και αλλήλους.

Ας κοιτάξουμε γύρο μας. Το παζάρι των αξιών είναι γεμάτο από πραμάτειες. Ελεύθερα να ψάξουμε και να ξαναψάξουμε. Χωρίς καμία προκατάληψι απέναντι σε καμία αξία.

Μέσα απ΄αυτή την διαδικασία θα κρατήσουμε τα καλά και θ΄αφήσουμε τα σκάρτα.

Σκάρτες διχαστικές ιδέες. Σκάρτα σύμβολα. Σκάρτες πολιτικές, σκάρτοι και διαβολικοί σκεπτικισμοί, κάλπικα νομίσματα.

Ένα ήταν το νόμισμα. Η ιστορική μας δραχμή. Όχι η μασκαρεμένη ξένη δραχμή. Η δική μας. Αυτή που θα βγαίνει από την τράπεζά μας.

Τά υπόλοιπα, οι φενάκες της Ευρώπης και των τεράτων της αρχαίας μυθολογίας τα οποία στην σύγχρονη γλώσσα ονομάζονται αγορές ας τα πετάξουμε στον ιστορικό Καιάδα.

Μαζί ας πετάξουμε και όλους αυτούς τους βολεμένους κοπρίτες πού μέσα από τις σκουληκότρυπες τους μας εμπνέουν τον φόβο ότι χωρίς Ευρώπη και μνημόνια είμαστε χαμένο! Αυτούς που πετούν λάσπες εναντίον οιουδήποτε τολμήσει να πολεμήσει τα σκοτεινα τους αφεντικά!

Δεν θα είμαστε χαμένοι! Θα είμαστε ελεύθεροι! Πραγματικά ελεύθεροι!
Το ακούτε όλοι εσείς πού αύριο θα πάτε με την ψήφο σας για ν΄ αποδείξετε ‘ότι πυροβολείτε ή είσθε πυροβολημένοι ;…

Παναγιώτης Δερματάς

Οι ιππότες της τραπέζης και οι τραπεζοκόμοι

noreply@blogger.com (Oneironaut) — Fri, 25 May 2012 08:54:20 PDT

Αν η Αφρική ήταν τράπεζα, θα την είχαν σώσει», έγραφε ένα παλιό σύνθημα. Και σήμερα, τον καιρό της κρίσης και της επανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, σχεδόν μοιάζει με αξίωμα. Οι τράπεζες δεν περιμένουν την πολιτική που θα ορίσει τη λειτουργία τους. Οι ίδιες χαράσσουν πολιτική. Και οι πολιτικοί ακολουθούν με όλα αυτά τα επιχειρήματα περί «ευστάθειας», «ρευστότητας», «αναγκαίας διάσωσης» και προβληματισμών περί καταθέσεων. Αν έχετε κάποια αμφιβολία γι’ αυτό, σκεφθείτε αν πριν από μερικά χρόνια θα μπορούσατε να φανταστείτε στη θέση του πρωθυπουργού έναν τραπεζίτη.

Το 2008, όταν ξέσπασε η οικονομική κρίση, ο Κώστας Καραμανλής ως πρωθυπουργός διαβεβαίωνε πως οι ελληνικές τράπεζες δεν κινδυνεύουν γιατί δεν έχουν τοξικά προϊόντα. Λίγο αργότερα όμως τους έδωσε 28 δις και ο Παπανδρέου συνέχισε με άλλα 40. Το 2011 ο Ευάγγελος Βενιζέλος έδωσε 100 εκατομμύρια στην Proton Bank, που ήταν υπό δικαστική διερεύνηση, και στη συνέχεια άλλα 700 εκατομμύρια από τα ποσά που δανειζόμαστε, με όλες τις γνωστές επιπτώσεις. Αμέσως μετά έφτιαξε έναν νόμο που τον αμνήστευε γι’ αυτή του την παρανομία.

Τι συνέβη με τις ελληνικές τράπεζες;

Τίποτα παραπάνω από το ότι αναγκάστηκαν να αποκαλύψουν τη σχέση τους με το πολιτικό κατεστημένο και τον τρόπο που λειτουργούσαν επί δεκαετίες. Η λεγόμενη έλλειψη ρευστότητας των τραπεζών δεν είναι αποτέλεσμα μόνο της κρίσης, αλλά και της πολιτικής τους. Επί δεκαετίες μάζευαν λεφτά των καταθετών και στη συνέχεια με αυτά τα λεφτά, όπως ακριβώς ο Κοσκωτάς, δανειοδοτούσαν offshore εταιρίες και θυγατρικές τους, από τις οποίες διοχέτευαν χρήμα σε άγνωστη κατεύθυνση. Ο Κοσκωτάς μπροστά τους μοιάζει με αγνό πρόσκοπο.

Στην αγορά δημιουργούσαν μια εικόνα ευρωστίας και έσπρωχναν το επενδυτικό κοινό να τις εμπιστεύεται και στη συνέχεια να εξαρτάται με κάθε είδους δάνεια, ακόμη και «για την πιτυρίδα».Οι περισσότερες αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου που έκαναν ήταν εικονικές. Δάνειζαν κάποιες offshore εταιρίες, οι οποίες στη συνέχεια συμμετείχαν στην αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της τράπεζας. Μια αέναη φούσκα με εικονικό χρήμα.

Και τι έκαναν οι μέτοχοι; Οι μεγάλοι συμμετείχαν στο παιχνίδι. Έβγαζαν δάνεια για τον εαυτό τους ή για τις εταιρίες τους. Δημιουργούσαν εταιρίες real estate με δάνεια της τράπεζας και στη συνέχεια πουλούσαν κτίρια στην ίδια την τράπεζα ή σε ιδιώτες σε πολλαπλάσιες τιμές από τις πραγματικές. Στο τέλος έσβηναν ίσως και τα δάνεια ως ζημιές. Την πλήρωναν τελικά οι μικρομέτοχοι και οι καταθέτες που αντιμετωπίζουν σήμερα το ενδεχόμενο της κατάρρευσης.

Ο καλύτερος εταίρος στις νομιμοφανείς παρανομίες ήταν η Εκκλησία. Δεκάδες Μονές σε όλη τη χώρα (πρώτη και καλύτερη η Μονή Βατοπεδίου) έπαιρναν δάνεια από τις τράπεζες για να γίνουν μεσίτες. Εκατοντάδες κτίρια χτίστηκαν ή αγοράστηκαν από μοναστήρια και μετά μεταπωλήθηκαν σε πολλαπλάσιες τιμές με μια απλή διαδικασία υπερτιμολόγησης και ξεπλύματος χρήματος χωρίς κανέναν έλεγχο.

Και οι πολιτικοί;

Πολιτικοί όπως και πολλοί δημοσιογράφοι ήταν άμεσα συνδεδεμένοι με το οικονομικό κατεστημένο των τραπεζών. Οι τραπεζίτες ήταν και χρηματοδότες βουλευτών (τις περισσότερες φορές έμμεσα), ενώ η ίδια η Βουλή νομοθετούσε νόμους για τις τράπεζες. Δεκάδες όροι σε συμβόλαια τραπεζών έχουν κηρυχθεί παράνομοι, αλλά εξακολουθούν να ισχύουν. Τα ίδια τα κόμματα έχουν δανειοδοτηθεί με εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ, βάζοντας ως υποθήκες μελλοντικές τους χρηματοδοτήσεις από τον κρατικό προϋπολογισμό. Και ποιος ξέρει αν αύριο θα υπάρχουν;

Το ίδιο το κράτος όμως έχει κάνει το χειρότερο. Έχει επιτρέψει να μην υπάρχει κανένας ουσιαστικός ελεγκτικός μηχανισμός. Η Τράπεζα της Ελλάδος, γι’αυτό που αποκαλύφθηκε ως σκάνδαλο Proton, είχε επιβάλλει μετά από ελέγχους 50.000 πρόστιμο. Το άφησε να εξελιχθεί όπως και τις δανειοδοτήσεις σε τόσες τράπεζες. Ανέχθηκε επίσης τη συνεχή δανειοδότηση των ΜΜΕ, χωρίς πραγματικές υποθήκες. Στην υπόθεση του ALTER τα δάνεια δίνονταν με υποθήκες άυλους τίτλους. Δηλαδή τηλεοπτικό προϊόν που μπορεί να στοίχιζε 10.000 και να το κοστολογούσαν πολλαπλάσια. Κάπως έτσι τα «Στρουμφάκια» στο ALTER εκτιμήθηκε πως στοιχίζουν 1 εκατομμύριο ανά επεισόδιο και δόθηκαν τα δάνεια, των οποίων τα αποτελέσματα είναι γνωστά.

Σήμερα ο κίνδυνος να καταρρεύσουν οι τράπεζες επισείεται για να παρθούν μέτρα επί μέτρων. Το επιχείρημα είναι ότι έχουν χάσει από το κούρεμα των ομολόγων. Η αλήθεια είναι πως οι τράπεζες, μέσα από τη σχέση συνδιαλλαγής με το κράτος, έπαιρναν ομόλογα του ελληνικού δημοσίου, τα οποία έδιναν στην Ευρωπαϊκή Τράπεζα, και δανείζονταν με επιτόκιο 1%. Στη συνέχεια με αυτά τα λεφτά κέρδιζαν δανείζοντας το κράτος με 4,5% και τους ιδιώτες με έως και 8%. Μέρος από αυτά τα χρήματα διοχέτευσαν στις θυγατρικές τους στο εξωτερικό για να κάνουν, όπως έλεγαν, το «ελληνικό θαύμα».Το θαύμα ήταν πως με τα χρήματα αυτά δανειοδοτήθηκαν άλλες offshore σε χώρες με ακόμη μικρότερο έλεγχο. Όταν τα ελληνικά ομόλογα έγιναν κουρελόχαρτα, οι τράπεζες κλήθηκαν από την Κεντρική Τράπεζα να τα αγοράσουν. Λεφτά δεν υπήρχαν. Ήταν τότε που οι κυβερνήσεις Καραμανλή-Παπανδρέου, με το επιχείρημα ότι έπρεπε να δώσουν ρευστό στην αγορά, αναγνώρισαν 70 δις για τις τράπεζες. Με αυτά δεν έπεσε ρευστό στην αγορά, αλλά αγοράστηκαν και πάλι τα ομόλογα. Όταν ήρθε το κούρεμα, οι τράπεζες που είχαν κερδίσει, και ο μέτοχοι που είχαν κερδίσει έμμεσα ακόμη περισσότερα, άρχισαν να μιλούν για την κατάρρευση. Οπότε ήρθε η επανακεφαλαιοποίηση.

Αν έχετε αμφιβολία για το ότι όλα γίνονται για τις τράπεζες, υπάρχει και το πρόσφατο παράδειγμα των 18 δις ευρώ. Το ελληνικό κράτος έχει προκαταβάλλει τα λεφτά αυτά, με τα οποία θα πληρωθούν όσοι κατέχουν ομόλογα των ελληνικών τραπεζών. Τα ομόλογα αυτά φυσικά δεν έχουν υποστεί κανένα κούρεμα.Αντίθετα, ο μικροομολογιούχος, ο οποίος έδωσε 100 χιλιάδες για να αγοράσει ομόλογα του ελληνικού δημοσίου, για να στηρίξει την ελληνική οικονομία, έχει χάσει το 1/3 των χρημάτων του.

Οι τράπεζες θα σωθούν και πάλι

Οι μέτοχοι κυρίως. Τα deal για την αγορά των κρατικών τραπεζών έχουν κλείσει κάτω από το τραπέζι. Όλοι όσοι μιλούσαν για την ανάγκη λειτουργίας των νόμων της αγοράς, ξαφνικά αποκτούν μια επιλεκτική βουβαμάρα. Γιατί να μην ισχύσουν στις τράπεζες οι νόμοι της αγοράς; Γιατί να μην κλείσουν όσες δεν ανταποκρίνονται; Μα για να σωθούν οι καταθέσεις, είναι το επιχείρημα.

Είναι αληθινός ο κίνδυνος των τραπεζών; Ναι, είναι, αλλά δημιουργήθηκε από αυτούς που έπρεπε να είναι ήδη φυλακή. Δεν γίνεται; Μα αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος που δεν υπάρχει κανένας ελεγκτικός μηχανισμός. Και η Τράπεζα της Ελλάδος τρέχει να καλύψει με ελέγχους εξπρές, πριν ολοκληρωθούν οι εισαγγελικές έρευνες, τον θόρυβο που δημιουργείται.

Το γεγονός ότι ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, της ελεγκτικής Αρχής, ήταν και μέτοχος τράπεζας (και στέλεχος σε πολλές από αυτές) προφανώς δεν τον εμποδίζει να ελέγξει τους συνεταίρους και τα πρώην αφεντικά του. Στην Ελλάδα ζούμε.

Κώστας Βαξεβάνης

Ποιος έχει πιο πολλές ΣΥΝΙΣΤΩΣΕΣ; Ο ΣΥΡΙΖΑ ή η Ν.Δ.;

noreply@blogger.com (Ramnousia) — Fri, 25 May 2012 08:30:03 PDT

Δεν πρόκειται για συνιστώσες.
Περισσότερο σκόρπια κομμάτια από παλιό παζλ θυμίζουν…

Το ΣΥΡΙΖΑ θεωρούσε η πλειοψηφία ως το κόμμα που αποτελείται από συνιστώσες, η Νέα Δημοκρατία όμως φαίνεται πως τον ξεπερνά κατά πολύ.

Ο πρόεδρος της Αντώνης Σαμαράς στην απέλπιδα προσπάθειά του να διασωθεί πολιτικά αν καταφέρει να είναι πάλι πρώτο κόμμα στις 17 Ιουνίου, τη μετέτρεψε σε κόμμα συνιστωσών.

Συνιστώσες που όμως δεν έχουν καμία κοινή συνισταμένη αφού όλες έχουν διαφορετική ατζέντα.

Για παράδειγμα η συνιστώσα που ακούει στο όνομα Σαμαράς έκανε το άνοιγμα για τη δημιουργία πατριωτικού ευρωπαϊκού (αλήθεια που κολλάει το ένα με το άλλο; ) κεντροδεξιού μετώπου στην ύστατη απόπειρα να κόψει πάλι πρώτος το νήμα και να διασωθεί στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας λαμβάνοντας παράλληλα και τη μερίδα του λέοντος στην επόμενη διακυβέρνηση.

Η συνιστώσα όμως των Σαμαρικών είναι άκρως απογοητεύμενη από την επανεισαγωγή των “φέουδων” στο κόμμα και του αδειάσματος πολλών στελεχών της από καίριες θέσεις όπως π.χ. του κου Λαζαρίδη.

Στον αντίποδα σημειώνουμε τη συνιστώσα των Ντορικών-Μητσοτακικών η οποία αναθάρρησε με την επάνοδο της κας Μπακογιάννη στη Νέα Δημοκρατία. Η συνιστώσα αυτή γνωρίζει πολύ καλά πως η Ντόρα επέστρεψε προσβλέποντας στην εκλογική αποτυχία της 17ης Ιουνίου και το θέμα ηγεσίας που θα τεθεί το ίδιο βράδυ.

Επιπλέον υπάρχει η συνιστώσα των βουλευτών αλεξιπτωτιστών, οι οποίοι ήρθαν από το ΛΑ.Ο.Σ. (πάλαι ποτέ ακροδεξιό κόμμα) αφού έβριζαν τη Νέα Δημοκρατία ευελπιστώντας στην επάνοδό τους στο Κοινοβούλιο μέσω μιας τοποθέτησής τους σε εκλόγιμη θέση στις λίστες των ψηφοδελτίων ως ένα δώρο του μεγάλου ηγέτη της κεντροδεξιάς Αντώνη Σαμαρά.

Υπάρχει όμως και η συνιστώσα των εκλεγμένων βουλευτών, οι οποίοι έδωσαν τον αγώνα τους, εξελέγησαν παλληκαρίσια και τώρα ο μπαμπάς Αβραάμ πρέπει να θυσιάσει 6-7 Ισαάκ από δαύτους ώστε να ποιήσει το θέλημα των μεταγραφών του. Η μόνη διαφορά με την αληθινή ιστορία είναι πως ο σύγχρονος Αβραάμ πραγματικά θα σφάξει στο γόνατο ορισμένους εκλεγέντες βουλευτές.

Σημειώνουμε τη συνιστώσα των Καραμανλικών οι οποίοι περιμένουν ακόμη πότε θα μιλήσει ή θα κινηθεί ο πάλαι ποτέ καταλληλότερος πρωθυπουργός.

Αναφέρουμε τη συνιστώσα του δικτύου 21 που αποτελείται μόνο από ένα, τον κο Κρανιδιώτη ο οποίος δεν έπεισε το εκλογικό σώμα και έχει ενδιαφέρον να δούμε τι θα κάνει ο Σαμαράς με την περίπτωσή του.

Προσθέτουμε τη συνιστώσα του ΚΕΠ (πάλαι ποτέ Κίνημα Ελευθέρων Πολιτών) του Δημήτρη Αβραμόπουλου.

Τέλος υπάρχει και η συνιστώσα της κομματικής βάσης η οποία τα τελευταία χρόνια συρρικνώνεται με σταθερό ρυθμό βλέποντας όλα όσα γίνονται.

Τώρα που το ξανασκέπτομαι μάλλον δεν πρόκειται για συνιστώσες. Περισσότερο μου θυμίζουν σκόρπια κομμάτια από ένα παλιό παζλ…

Στρατής Μαζίδης για την FreePen

Ρε Ανάπτυξη σου δίνουμε… Γιατί δε σου αρέσει;

noreply@blogger.com (Ramnousia) — Fri, 25 May 2012 07:55:00 PDT

(Ένας «ηρωϊκός Πολιτικός» σε καφενείο της επαρχίας)….

- Μήπως ξέχασες να βάλεις σως ρε Μαυρογυαλούρο;…ε, τι να σου πω τώρα; Ποια Μνημόνια και ποια χρηματοδότηση μας τσαμπουνάς μωρέ; Εδώ οι μισοί στο χωριό είμαστε έτοιμοι για το κρατητήριο για χρέη…Απλά δεν έχουν αρκετούς αστυνομικούς, δικαστές και φυλακές για να μας μαζέψουν….

- Μην τα βλέπετε έτσι μαύρα. Η χρηματοδότηση της ΕΕ πάει στην αγορά. Για την ανάπτυξη.

- Ποια ανάπτυξη ρε Γκόρτσο της κακιάς ώρας; Στα κέρδη των τραπεζών πάει. Και σε λίγους μεγαλοκαρχαρίες. Επειδή είμαι από χωριό με θεωρείς τόσο μα τόσο βλάκα;

- Ε, και; Αυτοί είναι που κάνουν επενδύσεις. Αυτοί προωθούν την Ανάπτυξη. Δεν συμφωνείς με την Ανάπτυξη;

-Η ανάπτυξη του πορτοφολιού του τραπεζίτη και του «Μεγάλου» εννοείς;

- Ναι, αλλά ένας Μεγάλος να πάρει 1 δις και να κάνει ένα δημόσιο έργο αμέσως ανεβαίνουν οι δείκτες ανάπτυξης….

- Ναι, αλλά τα λεφτά τα παίρνει αυτός για να τα κάνει χρηματοπιστωτικό απόθεμα στο εξωτερικό.

- Μα παίρνουν λεφτά και οι εργάτες του έργου.

- Οι οποίοι είναι ξένοι και όχι Έλληνες. Οι οποίοι επίσης βγάζουν τα λεφτά τους στο εξωτερικό, στις χώρες τους.

- Όπως και να έχει, οι δείκτες της ανάπτυξης αμέσως πάνε προς τα πάνω.

- Και τι με νοιάζουν εμένα οι δείκτες σου; Αυτοί θα δώσουν να φάει στον φτωχό κοσμάκη που ξεσκίζεις τόσα χρόνια; Σε μένα που με έχεις καταστρέψει τόσα χρόνια πάει τίποτα;
Τα χρέη των μεγάλων τα χάρισες. Τα δικά μου γιατί δεν τα χαρίζεις;

- Δε δουλεύει έτσι το πράγμα. Σε όλη την αγορά πάνε τα χρήματα της χρηματοδότησης. Οι τράπεζες χρειάζονται χρήμα για να το ρίξουν στην αγορά. Έτσι μόνον θα αυξηθεί η «ρευστότητα» στην αγορά.

- Καλά ρε δεν ακούς; Τι έχεις πάθει; Η πολιτική προκαλεί «κώφωση»; Τα λεφτά πάνε στους μεγάλους. Τίποτα δεν φτάνει στον «μικρό». Στον μικροέμπορο ή στον εργαζόμενο ή στον άνεργο ή στον συνταξιούχο φτάνει μόνο ο λογαριασμός στο τέλος. Για ποια ρευστότητα και κουραφέξαλα μου λες;

- Ε, πως; Οι τράπεζες δίνουν σε όλους δάνεια. Και στον μεγάλο και στον μικρό.

- Ρε φίλε κοίτα γύρω στο καφενείο, βλέπεις πόσες νερατζιές έχει; Δοκίμασες μωρέ ποτέ να πας στην τράπεζα και να ζητήσεις επαγγελματικό δάνειο για ν’ ανοίξεις ένα μικρομάγαζο; Αν δεν έχεις ακίνητο για εγγύηση δεν σου δίνουν μια. Και μάλιστα κάποτε αυτό. Τώρα θέλουν τον τριπλάσιο αριθμό ακινήτων για να σου δώσουν το ίδιο ποσό. Που ζεις εσύ;

- Ε, μα κι αυτοί επιχείρηση είναι. Πρέπει να βγάλουν. Και να διασφαλίσουν τα λεφτά τους.

- Οκ. Τότε κι εσύ κόψε την καραμέλα ότι δίνεις στις τράπεζες για να δώσουν στην αγορά. Γιατί είναι ψέμα. Τους δίνεις λεφτά που θα πληρώσουμε όλοι εμείς για να βγάλουν αυτοί ακόμη περισσότερα κέρδη. Για να μαζέψουν με υποθήκες όλα τα ακίνητα του κοσμάκη. Θανάσιμοι Τοκογλύφοι είναι κι εσύ τους στηρίζεις λοιπόν.

- Μα έτσι λειτουργεί η οικονομία.

- Κυρ Γκόρτσο, δεν θα φύγεις σήμερα ούτε από το καφενείο, ούτε από το χωριό όρθιος αν συνεχίσεις έτσι….Αν ήθελες να στηρίξεις τις τράπεζες να έδινες «επιδότηση» (δηλαδή ΔΩΡΕΑΝ) στα νοικοκυριά και στον κοσμάκη, στην φτωχολογιά να πληρώσει τα δάνειά του. Έτσι, ούτε αυτός θα καταστρεφόταν και οι τράπεζες θα στηρίζονταν.

- Δεν μπορείς ν’ απορρίπτεις έτσι αβασάνιστα την έννοια Ανάπτυξη. Ανάπτυξη σημαίνει στήριξη της βιομηχανίας.

- Την βιομηχανία φρόντισε η ΕΕ με την αμέριστη συνεργασία σου Πολιτικέ μέσα από πλήθος προγραμμάτων (δήθεν) «ανάπτυξης» να την εξαφανίσει από την Ελλάδα. Τώρα ξαφνικά την θυμήθηκες; Τώρα που την διέλυσες;

- Ανάπτυξη σημαίνει στήριξη της αγροτιάς και της κτηνοτροφίας.

- Ποια; Αυτή που η ΕΕ φρόντισε επίσης να την διαλύσει με την αμέριστη συνεργασία σου Πολιτικέ, πάλι μέσα από πλήθος προγραμμάτων (δήθεν) «ανάπτυξης»; ΜΟΠ και τρίχες κατσαρές. Εσύ ο ίδιος ανακοίνωσες πως πλέον εισάγουμε το 85% των τροφίμων μας και το 90% των ζωοτροφών μας. Τώρα εδώ που την έφτασες, στο νεκροκρέβατο, ξαφνικά τη θυμήθηκες; Εδώ ακόμη και τώρα βγάζεις αποφάσεις (ΕΕ και «ανάπτυξη» και πάλι) όπου απαγορεύεις να καλλιεργήσει ο κοσμάκης το πιο αρχαίο και ιερό προιόν αυτού του τόπου, τα αμπέλια. Για να μπορούν άλλες μεγάλες χώρες της ΕΕ να καλλιεργήσουν αυτές αμπέλια. Σε λίγο ρε θα απαγορεύσεις στην φτωχολογιά να φυτεύει ακόμη και κρεμμυδάκια στις γλάστρες στο μπαλκόνι της….

- Ανάπτυξη σημαίνει στήριξη του εισοδήματος του εργαζομένου, του άνεργου, του συνταξιούχου. Η αύξηση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας θα φέρει αύξηση θέσεων εργασίας και μισθών.

- Ποια στήριξη; Σαν αυτή που εφαρμόζεις και έκοψες το μισό τους εισόδημα σε λίγους μήνες; Έτσι ορίζεις εσύ την «αύξηση της ανταγωνιστικότητας»; Με μείωση μισθών, επιδομάτων και συντάξεων που θα φέρει αύξηση στα κέρδη κάποιων λίγων, έτσι;

- Ανάπτυξη σημαίνει και ΕΣΠΑ, προγράμματα οικονομικής ενίσχυσης εκ μέρους της ΕΕ στην μικρομεσαία επιχείρηση.

- Ποιο ΕΣΠΑ ρε φίλε; Έχεις δει ποτέ σε ποιους απευθύνονται; Έχεις δει τον απίστευτο αριθμό τρελών λεπτομερειών των προγραμμάτων; Το πόσα σου ζητάνε οι «καλοθελητές» για να φτιάξουν την πρόταση; Το πόσα ζητάνε «κάποιοι άλλοι καλοθελητές» για να «περάσουν» την πρόταση; Το πόσο «εξεζητημένοι και απρόσιτοι» είναι οι τομείς των προγραμμάτων; Το πόσες προτάσεις απορρίπτονται από τις κωλοεπιτροπές σου είτε από εγκληματική γραφειοκρατία, είτε για ν’ ανοίξουν «θέσεις προγράμματος» για να δώσεις τις επιδοτήσεις σου σε «ημέτερους»; Έχεις δει τι τεράστια κονδύλια χρειάζονται για την «προσωπική συμμετοχή» του επιχειρηματία; Έχεις δει τι τεράστιες εγγυήσεις απαιτούν οι τράπεζες για να καλύψουν αυτή την «προσωπική συμμετοχή»; Που ζεις εσύ; Στο…χαρτοβασίλειο των Βρυξελλών;
Στην «πραγματική αγορά» έζησες ποτέ;

- Μα είναι και τα προγράμματα επιδότησης του Μικροεπαγγελματία, της νεανικής ή/και γυναικείας επιχειρηματικότητας και τόσα άλλα παρόμοια.

- Κοίτα. Αν σου επαναλάβω τα παραπάνω θα νοιώσω εκτός από ηλίθιος και ότι μιλάω σε τοίχο. Βρε τράβα δες πόσο λίγα λεφτά φτάνουν εντέλει στην Ελλάδα και σε πόσο λίγους φτάνουν. Και ιδίως σε «ποιους»… Όλα στα λόγια είναι. Λόγια της ΕΕ και λόγια δικά σου….στην πράξη, αντί να αυξάνεις την όποια υποτυπώδη επιδότηση της φτωχολογιάς φρόντισες και έκοψες μέχρι και το πενιχρό αυτό επίδομα του ανέργου…αδίστακτε δήμιε….

- Ανάπτυξη σημαίνει και στήριξη της Αλιείας…

- Όχι άλλη ανάπτυξη βρε Γκόρτσο, γιατί με όλα αυτά τα «περιβόητα ευρωπαϊκά προγράμματα ανάπτυξης» τόσες δεκαετίες και με ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΣΥΝΕΥΘΥΝΗ, η Ελληνική αλιεία εξαφανίστηκε απ’ το χάρτη….

Άστο σε παρακαλώ, γιατί σε λίγο, αν βάλεις μπρος κι άλλο πρόγραμμα ανάπτυξης θα «εξαφανίσεις» ακόμη και τον φτωχό ψαρά της παραλίας με την πετονιά….

- Ανάπτυξη σημαίνει και Ναυτιλία. Κοίτα πόσο υψηλή θέση έχει η Ελληνική Ναυτιλία διεθνώς…

- Α, όσο γι’ αυτό, ναιαιαι, βέβαια….Και τι σχέση έχει αυτό με τον κοσμάκη; Ναι, όντως, τους δίνετε τεράστια οικονομική «στήριξη». Δισεκατομμύρια ευρώ. Τα οποία τα φορτώνετε στην πλάτη μας βεβαίως, βεβαίως. Μόνο που τίποτε απ’ αυτά δεν πάει σε μας. Μόνο το χρέος. Στις τσέπες τους πάει όλο το κέρδος. Όλα τα κεφάλαια που τους δίνετε πάνε σε ξένα ναυπηγεία, στην διεθνή αγορά για νέα πλοία, σε ξένα πληρώματα, σε λογαριασμούς στο εξωτερικό. Εκεί πάνε κεφάλαια, επιδοτήσεις και κέρδη. Κόψε το δούλεμα λοιπόν. Κι άντε να πάρεις το «μπαξίσι» σου απ’ αυτούς. Και που είσαι; Χρέωσέ τους και τον λογαριασμό για την τεράστια «βοήθεια» που τους δίνεις τόσα χρόνια. Το «κορόιδο» πές τους αρνείται να πληρώσει άλλο για τα κέρδη τους.

- Ανάπτυξη σημαίνει στήριξη της «έρευνας και τεχνολογίας».

- Ποια μωρέ; Ποια έρευνα που όλα τα «κεφάλια» μας έχουν φύγει για το εξωτερικό τόσες δεκαετίες τώρα; Που τα Πανεπιστήμιά μας ξέρουν να κάνουν μόνο καταλήψεις και «λουμπινιές» και κανένα ερευνητικό πρόγραμμα; Που όταν καταφέρει με προσωπικούς κόπους μια ερευνητική ομάδα να προτείνει κάποιο ενδιαφέρον πρόγραμμα αμέσως εσύ, οι «πάτρονές» σου στο εξωτερικό και η γραφειοκρατία σου φροντίζετε να τα «εξαφανίσετε» και να τα «φάνε» οι «έξωθεν φίλοι» σου;

- Ανάπτυξη σημαίνει στήριξη της Παιδείας.

- Παιδεία; Ποια παιδεία; Όχι σε παρακαλώ, όχι άλλη στήριξη βρε παιδιά….Από την «πολλή στήριξη» έπαθε η έρμη «υπερτροφία», «υπερβιταμίνωση», «υπεραναπτυξιακό σύνδρομο» τόσα χρόνια και κατέρρευσε….την διαλύσατε ρεμπεσκέδες γαμώ το συνάφι σας μέσα να στο πω μπεταντζίδικα….

- Ανάπτυξη σημαίνει και στήριξη του «αδυνάτου»…

- Ναι, ναι, το είδαμε κι αυτό…από την πολλή στήριξη μπούχτισαν οι άνεργοι, οι πολύτεκνοι, οι μικροσυνταξιούχοι, οι ανάπηροι και εθελοντικά βγήκαν και σου έδωσαν όλοι το μισό τους εισόδημα….ρε σαν δεν ντρέπεσαι λίγο, θρασυτάτη πολιτική οδαλίσκη των σαλονιών….

- Ανάπτυξη είναι και η καταπολέμηση της γραφειοκρατίας…ο εκσυγχρονισμός του Δημοσίου…

- Και τόσες δεκαετίες ρε φίλε γιατί δεν το’ κανες; Τι άλλαξε και ξαφνικά θα το κάνεις τώρα; Όχι, δεν έχεις καμία πρόθεση να το κάνεις γιατί αυτά τα δύο είναι ακριβώς η «απαραίτητη κάλυψη» που χρειάζεσαι εσύ και οι «κολλητοί» σου για τις «λαμογιές» σας….

- Αντιλαμβάνομαι τα προβλήματα αλλά όλα θ’ αλλάξουν τώρα. Πιστέψτε μας.

- Γιατί να σε πιστέψω; Τι έκανες (από θετικές πράξεις) για να σε πιστέψω; Αυτές τις υποσχέσεις τις ακούω ίδιες κι απαράλλακτες δεκαετίες τώρα Μαυρογυαλούρε. Κι όσο υπόσχεσαι, τόσο χειροτερεύει και η συμπεριφορά σου και τα πράγματα.

- Δεν είναι όλοι οι πολιτικοί το ίδιο. Αλλάξαμε τώρα.

- Ναι, ε; Τις τελευταίες δεκαετίες κάθε τρία χρόνια η Βουλή ανανεώνεται κατά 50%. Νέα πρόσωπα ίδιες πολιτικές, ίδιες λαμογιές. Όντως, τα πρόσωπα αλλάζουν. Οι πολιτικές και η διαφθορά όμως μένουν ίδια κι απαράλλακτα. Άρα, όχι, δεν αλλάξατε. Οι ίδιοι εγκληματίες είστε. Άι σιχτιρ….εξαφανίσου απ’ αυτόν τον τόπο, τράβα στο σαλέ σου στην Ελβετία γιατί δεν σε σηκώνει το «κλίμα» μ’ «αυτά που έρχονται εδώ»…. και να εύχεσαι να μην βρεθεί κάποιος με «κότσια» που θα «τολμήσει να πει ναι στο αίτημα της Ελβετίας και ν’ ανοίξει τους λογαριασμούς σας εκεί»…..

- Κοίτα, όλα είναι θέμα «διαπραγμάτευσης»…μπορούμε να τα καταφέρουμε καλύτερα τώρα…

- Στη διαπραγμάτευση κάτι δίνεις και κάτι σου δίνουν…
το τι ζητάμε εμείς να «πάρουν πίσω» ή τι άλλο ζητάμε να μας δώσουν το έχουμε ακούσει επανειλημμένα….
το «τι ζητάνε αυτοί» δεν έχουμε ακούσει ως τώρα…
και παρεμπιπτόντως, ως τώρα, τόσες δεκαετίες δεν καταφέρατε τίποτα παρά μόνον καταστροφή για τη χώρα και το λαό σας σε όλες αυτές τις «περιβόητες διαπραγματεύσεις» με την ΕΕ…
άρα, ή ανίκανοι είστε ή δεν έχουμε να δώσουμε «ανταλλάγματα», που σημαίνει δεν έχουμε «διαπραγματευτικό χαρτί» ή ζητούν τα «πάντα» και δεν είστε ικανοί να πάτε κόντρα…
τουτέστιν, το ίδιο ανίκανος θα είσαι και στην επόμενη «διαπραγμάτευση»….
τι να σε κάνουμε λοιπόν;
Σε τι είσαι χρήσιμος;

Και όπως θα σου απαντούσαν οι «ομοτράπεζοί» σου :
«Στη δουλειά μου το στέλεχος που δεν τα πάει καλά στην διαπραγμάτευση και στην υπεράσπιση των συμφερόντων της εταιρείας τον διώχνω και φέρνω άλλον…κι αν όλο το team τα έχει κάνει θάλασσα δεν είμαι ηλίθιος να τους ξαναχρησιμοποιήσω και σε νέο project….ή όπως θα σου το έλεγαν οι «άλλοι ομοτράπεζοί» σου : «…τον καπετάνιο που μου έριξε το βαπόρι στα βράχια δεν είμαι ηλίθιος να του δώσω να κυβερνήσει κι άλλο καράβι…πάει στη δικαιοσύνη και μετά από εκεί που’ ρθε»….εντάξει; το’ πιασες τώρα; άιντε από δω…άπληστε…βαρέθηκα να με θεωρείς τόσο μα τόσο ηλίθιο πια….για να μην πω ότι πλέον με έχεις βγάλει «εκτός εαυτού»…κι όταν συμβεί αυτό στον Πολίτη, να το φοβάσαι Μαυρογυαλούρο…μπορεί το «γιαούρτι» και το «νεράτζι» να «αλλάξουν μορφή»…

Γιώργος Ανεστόπουλος

Ανόητα, αυτονόητα κι αυτοκτονόητα..

noreply@blogger.com (Oneironaut) — Fri, 25 May 2012 07:31:00 PDT

Οι Ευρωπαίοι "εταίροι" μας -που ...την εταιρεία τους μεσα - θεωρούν όλοι λεει αυτονόητο οτι πρεπει να τηρήσουμε τις "δεσμεύσεις" ΜΑΣ και τις υπογραφές ΜΑΣ..

Κι όταν λέμε όλοι εννοούμε όλοι!

Πρώτα από όλα λοιπόν δεν υπάρχει καμιά δεσμευση ΜΑΣ και καμια υπογραφή ΜΑΣ.
Οταν οι Βενιζέλοι, Παπανδρέου, Παπακωνσταντίνου, Σαμαράδες και σία έβαζαν τις υπογραφές ΤΟΥΣ, ο λαός ήταν στα κάγκελα κυριολεκτικά και γκρέμιζε το πολιτικο τους σύστημα στους δρόμους και τις απεργίες. Οπότε ας τ' αφήσουν οι πονηροί εταίροι τα περι δεσμεύσεων.

Επίσης να αφήσουν και τα περί βοήθειας γιατί τα δανεικά δεν τα έδωσαν τζάμπα αλλά για να κερδίσουν. Ειναι σα να σου λεει ο τοκογλύφος οτι σε "βοηθάει" κι οτι εκτός από το οτι πρεπει να του επιστρέψεις τα τοκογλυφικά πρέπει να μετατραπείς και σε σκλάβο του για 3-4 δεκαετίες και μετά βλέπουμε. Τρελα πράγματα δηλαδή.

Αυτό που φαίνεται βεβαια πεντακάθαρα με την πρώτη ματια, είναι το τι σκουλήκια είναι οι Ευρωπαίοι σοσιαλδημοκράτες που τολμλανε να ονομάζονται ακόμα Αριστερά και που καποιοι σοβαροί Αριστεροί τους είδαν και για ελπίδα κι "αλλαγή σελίδας"! Ουτε ο Σαρκοζύ δεν ήταν τόσο καθαρός και κάθετος απέναντί μας σε έμμεσες απειλές και εκβιασμούς όσο ο σύντροφος Ολάντ! Οσο για τον κ.Σούλτζ και τους Γερμανούς σοσιαλδημοκράτες τι να πεις...αν εχεις τέτοια αδέλφια (άδελφά κόμματα δεν τους είπε ο Βενιζέλος;) καλύτερα μοναχοπαίδι κι ανάδελφος και να στηρίζεσαι στα δικα σου χέρια, αντί να κοιτάς συνέχεια πίσω μην έρθει καμια αδελφική μαχαιριά.

Τα αυτονόητα που λένε βεβαια τα ξέρουμε και είναι τόσο ανόητα όσο δε λέγεται.

Μιλάνε για το αυτονόητο της φτώχειας και της εξαθλίωσης για το λαό μας στέλνοντας μυστικά μυνήματα και στους δικούς τους λαούς.

Για το αυτονόητο ότι ενω η ανεγία είναι στο 25% εμείς να συνεχιζουμε το ίδιο βιολί λιτότητας ώστε να φτασουμε τρ'εχοντας το 30%!

Για το αυτονόητο ενω είσαι άνεργος μηνες και δεν έχεις μία να τρεχεις να πληρώσεις τα χαράτσια για να τηρησεις τις δεσμεύσεις ΤΟΥΣ σαν πραγματικός κύριος.

Για το αυτονόητο ενω τα 400 ευρώ δε φτάνουνε ούτε για ζήτω, εσύ να συμφωνείς και να υπογράφεις συμβασεις για ακόμη πιο λίγα για να ισοσκελήσεις το "πρωτογεν.."...όπως κι αν λέγεται.

Για το αυτονόητο να δουλεύεις όσες ωρες σου λένε, 10,12,15 όποτε σου λένε και να ΄δεχεσαι να (μη) σε πληρώνουνε άμα θέλουνε κι όποτε έχουν.

Για το αυτονόητο να συμφωνείς να σου καταργούν τη Δημόσια υγεία, παιδεία κλπ. κι εσυ να χειροκροτάς τη μείωση της "σπατάλης" του κράτους ενώ αυτοί εχουν από 50 ακριβοπληρωμένους συμβούλους ο καθένας για να τους δίνουν ακριβείς οδηγίες για το πως θα σε εξοντώσουν και σε συνεργασία με τους φίλους τους κεφαλαιοκράτες σαρώνουν ό,τι έχει απομείνει για το καλό της πατρίδας,δηλαδή της τσέπης τους που είναι και η μόνη τους πατρίδα.

Η λίστα με τα ...αυτοκτονόητα δεν έχει τέλος και δεν έχει νόημα να την συνεχισουμε.

Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι αυτό.

Γιατί θεωρούν όλα τα παραπάνω αυτονόητα και δεν θεωρουν αυτονόητο ότι δεν υπάρχει σάλιο στις τσέπες του κόσμου αλλά ούτε και διάθεση για περισσότερο σκοτάδι και θανατο;

Γιατί δεν θεωρούν απολύτως αυτονόητο οτι πρεπει όχι μονο να κόψουν αυτο το βιολί αλλά και να δώσουν πίσω όσα μας πήραν, όχι απλά γιατί είναι δίκιο, αλλά και γιατί αυτός είναι ο μόνος τρόπος να λειτουργήσει η οικονομία; Πως γινεται ρε παιδί μου αυτοί που κατήγγειλαν το λάθος της μονόπλευρης λιτότητας -ακόμη κι ο αθεόφοβος ο Σαμαράς- να ζητάνε κι αλλη μονόπλευρη λιτότητα;

Εννοείται οτι πρεπει να θεωρείται αυτονόητο ότι όποια κυβερνηση κι αν προκύψει, είτε της Δεξιας-κεντροδεξιάς έιτε του κέντρου-"κεντροαριστεράς", θα πρεπει να καταργήσουν όλη αυτή τη λαίλαπα γιατι δεν παει άλλο. Κι αυτό δεν θα το χειροκροτήσω καν. Τα αυτονόητα δεν τα χειροκροτάς. Δεν πανηγυρίζεις ούτε κάνεις δέκα μετάνοιες ευχαριστώντας σαν ανατολίτης σκλάβος, όταν ας πουμε σου πληρώνουν τον κόπο σου ή δεχονται το βιβλιάριο υγείας σου ή σου πληρώνουν το επίδομα άδείας και σ'αφήνουν να ξεκουραστεις 2 βδομάδες. Μην τρελαθούμε εντελώς.

Αν λοιπόν δεν τα κάνουν αυτά, αυτονόητα θα αυτοκτονήσουν. Οσο για μας τι είχαμε τι χασαμε. Τον ξέρουμε το δρόμο

Γιώργος Σαρρής

Το χαλασμένο γερμανικό γονίδιο

noreply@blogger.com (Oneironaut) — Fri, 25 May 2012 07:06:00 PDT

Πολλές είναι οι απόψεις που έχουν διατυπωθεί σχετικά με τα κίνητρα της Γερμανίας πίσω από τα σκληρά μέτρα που έχει επιβάλει στην Ελλάδα. Άλλες τα αποδίδουν στην προτεσταντική ηθική, άλλες σε υφέρποντα ναζιστικά γονίδια, άλλες στο σύνδρομο της Βαϊμάρης, άλλες σε εγγενή τιμωρητική διάθεση, που συνάδει με την αρχέγονη εικόνα της Frau Blücher και της νταρντάνας γερμανίδας γκουβερνάντας, και πάει λέγοντας. Τίποτα όμως απ’ αυτά δεν πλησιάζει την αλήθεια που είναι απλή και άλλη: Το πρόβλημα των Γερμανών δεν είναι ηθικό, αλλά γονιδιακό. Και παρά τον άμεσο συνειρμό για κάποιο λανθάνον γονίδιο που αναπαράγει τον φασισμό από τη μια γενιά στην άλλη, το χαλασμένο γερμανικό γονίδιο, δεν είναι αυτό, αλλά το «γονίδιο της χαράς», εξακριβωμένο από τα καλύτερα εργαστήρια βιοτεχνολογίας και από τους πλέον διεισδυτικούς ψυχολόγους.

Τι άλλωστε να φταίει που οι Γερμανοί στην πλειοψηφία τους αδυνατούν να γευτούν ακόμα και τις ελάχιστες χαρές της ζωής, όταν και η ανεργία μειώνεται και η οικονομία τους πλέει με φουσκωμένα τα πανιά;

Θα μου πείτε ότι στενοχωριούνται και τύπτονται που βλέπουν τους καημένους τους Έλληνες και τους Ισπανούς και τους Πορτογάλους και τους Ιρλανδούς να ταλαιπωρούνται, με τους ίδιους να επωφελούνται από την ταλαιπωρία τους. Αποκλείεται, αποφαίνονται οι ειδικοί. Το πρόβλημα είναι πιο βαθύ και μόνιμο. Οι Γερμανοί έχουν πλέον χάσει οριστικώς και αμετακλήτως την ικανότητα να χαίρονται. Τι να τα κάνεις τα πλούτη και τα καλά όταν δεν μπορείς να τα χαρείς; Και τα πράγματα είναι ιδιαιτέρως σοβαρά. Κοινωνικές μετρήσεις δείχνουν ότι το πρόβλημα αυτό αντιμετωπίζει ένα αξιοσέβαστο 46%, ενώ ανάμεσα στους νέους το ποσοστό σκαρφαλώνει στο 55%. Τίποτε πλέον δεν μπορεί να κάνει την εξουθενωμένη γερμανική καρδιά να σκιρτήσει από χαρά. Κάθεται εκεί και μαραζώνει, μένοντας αδιάφορη ακόμα και σ’ ένα πλούσιο δείπνο σε καλό εστιατόριο, ακόμα και στις διακοπές σε εξωτικούς προορισμούς, ακόμα και μπροστά σ’ ένα βαρέλι μπύρα. Αλλά μένει το σεξ, θα μού πείτε. Μπα, ούτε και σ’ αυτό, λένε οι μετρήσεις. Ήταν που ήταν χάλια ήδη από παλιά, μπήκε στη μέση και το μεταλλαγμένο γονίδιο και η ερωτική ζωή των Γερμανών έπιασε πάτο.
«Καταραμένο γονίδιο», φέρονται ν’ αναφωνούν απελπισμένοι. «Πάει, τέλειωσε πια η ζωή για μας. Ξεχάσαμε τι σημαίνει να είσαι ευτυχισμένος».

Πώς εξηγείται λοιπόν αυτή η κατάρρευση της ικανότητας των Γερμανών να ευτυχούν; Το στρες της δουλειάς, είναι η πιο κοινή απάντηση. Μπορεί να έχουν ακόμα δουλειά, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι θα έχουν και αύριο. Μπορεί να έχουν ακόμα δουλειά, αλλά αυτό δεν λογίζεται σαν δουλειά, αν πρόκειται να δουλεύουν ολημερίς κι ολονυχτίς. Πιο πολύ σε δουλεία φέρνει. Κι ιδού τ’ αποτελέσματα.

Οι έρευνες όμως έδειξαν ότι οι Γερμανοί δεν μπορούν να γευτούν τη χαρά, παρά μονάχα αν προηγουμένως την έχουν κερδίσει, αν δηλαδή έχουν κάνει κάτι δυσάρεστο και επίπονο, που η χαρά που ακολουθεί να έρχεται σαν δώρο για το επίτευγμά τους. Έτσι, λοιπόν εξηγείται και η συμπεριφορά που επιδεικνύουν προς τους πάσχοντες λαούς. Κρίνοντας από τη δική τους νοοτροπία, τα μέτρα και οι απαιτήσεις προς εμάς, μόνο ένα σκοπό μπορεί να έχουν: να μας κάνουν, δηλαδή, να χαρούμε, στο βαθμό που θα έχουμε επιτύχει να ικανοποιήσουμε τους στόχους. Βάζοντας τα πράγματα στη σωστή τους βάση, η αντίληψη ότι οι Γερμανοί θέλουν να μας τιμωρήσουν είναι εντελώς ανιστόρητη και λανθασμένη. Τη μέθη της νίκης θέλουν να μάς κάνουν να αισθανθούμε. Και ως προς αυτό μάλλον θα έπρεπε να τους ευχαριστούμε. Αλλά εμείς είμαστε άλλος λαός και δεν καταλαβαίνουνε από τέτοιες περίπλοκες διαδρομές των συναισθημάτων.

Γι αυτό και μας ζηλεύουν! Μπορεί εμείς να το ψιθυρίζουμε αυτάρεσκα μεταξύ μας, αλλά οι μετρήσεις είναι αμείλικτες και το φωνάζουν. Οι Γερμανοί όντως μας ζηλεύουν. Είναι κι αυτό μέρος της κουλτούρας τους. Έτσι λένε οι ειδικοί. Ζηλεύουν τους χαλαρούς και ευτυχισμένους ανθρώπους. Ζηλεύουν τους λαούς που περνάνε καλύτερα από τους ίδιους, αν και με λιγότερα, ζηλεύουν τους ανέμελους λαούς, που φρόντισαν και κράτησαν ανέπαφα στο χρόνο τα καλά τους γονίδια.

Αν το καλοσκεφτείς, η Μέρκελ, ο Σόιμπλε, ο Φούχτελ, ο Ράιχενμπαχ, και οι λοιποί, ούτε τον ήλιο μας θέλουν, ούτε τα οικόπεδά μας, ούτε τα λεφτά μας. Αυτοί οι άνθρωποι τα γονίδιά μας θέλουν μόνο και τίποτε άλλο.

Κι εδώ ακριβώς έχουμε ένα ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί…

Υ.Γ. Δείτε σχετικά στο SPIEGEL

CYNICAL

Οι Αχρηστοι (ή γιατί οι φιλελεύθεροι είναι πιο επικίνδυνοι από τους νεοναζί)

noreply@blogger.com (Oneironaut) — Fri, 25 May 2012 06:44:00 PDT

Οι αξίες στη ζωή μας καθορίζουν το μέτρο που η κοινωνία μας σήμερα μετρά την επιτυχία ανθρώπων.

Ασχετα από τις επιθυμίες δογμάτων θρησκειών, πολιτικών θεωριών και φιλοσοφιών το μέτρο της επιτυχίας θα είναι πάντα αγοράιο, της πιάτσας δηλαδη.

Θα περνάει σε εμάς απο το θαυμασμό η την απορριψη μιας παρέας, απο την επιδοκιμασία η αδιαφορία του προισταμένου στη δουλιά, η του αφεντικού όποτε έχουμε τη πολυτέλεια να τον βλέπουμε παρόντα η παρούσα στη δουλιά.

Βλέπεις σε μεγάλες δουλιές, σε μεγάλες εταιρείες οι εργαζόμενοι δεν θα δουν ποτέ στη ζωή τους τα αφεντικά τους, μάλιστα δεν θα δουν ποτέ στη ζωή τους τον γενικό διευθυντή της εταιρείας ιδιαίτερα αν ειναι μεγάλη πολυεθνικη.

Το μετρο της επιτυχίας επίσης θα περνά από αποδοχή η απορριψη αυτών που επιθυμούμε σαν ερωτικούς συντρόφους. Θα περνά επίσης από την ιδια αποδοχή η απόρριψη των συντρόφων μας απο αυτούς που θεωρούμε φιλους η φιλες μας αλλά και απο τους άγνωστους σε μας καθώς θα παρατηρούν αυτον η αυτήν που είναι μαζί μας. Θα περνά αποφασιστικά από την ρητορική και εικόνα της επιτυχίας που προβάλλουν τα ΜΜΕ και οι ταινίες. Θα είναι ασχετα απο ηλικία η εμφάνιση πλούσιος σοφός με επιρροή και δύναμη και θα αντιμετωπίζει κάθε δυσκολία σαν Τσακ Νορρις ψυχραιμα με αυτοπεποίθηση , θάναι πάντα δίπλα σου οταν δεν τον περιμένεις, θα βλέπει και θα ξέρει τα πάντα, κάτι σαν θεός επι της γής, και θάναι πάντα ηπιος ανοικτόμυαλος και ετοιμος να συζητήσει το κάθε θέμα αρκει να μη του φέρεις πολλες αντιρρήσεις γιατι ξέρεις οτι στην οργή του θα τα σπάσει.

Θα περνά μέσα απο τις διαφημίσεις και τα βιντεοκλιπ των λαικών τραγουδιών κάθε χώρας. Εκεί θα πουληθεί και ενα άλλο πρότυπο επιτυχίας. Το νεο ομορφο σώμα με το αμολυντο απο τη διαφθορά των μεγάλων μυαλό που είναι ετοιμο να πουληθεί ακριβά να οργωθεί να προσφέρει ανειπωτη ικανοποίηση στο διψασμένο παλιο και ετσι με την αξία χρήσης του να ανέβει κτιζοντας το δικό του μυθο, και ζώντας μεσα σε αυτόν.

Τέλος ομως το μέτρο της επιτυχίας αποκαλυπτεται δυστυχως από τις αυθόρμητες ερωτήσεις που κάνουμε ο ένας στον άλλον οταν γνωριζόμαστε. Εκεί που ειμαστε , υποτιθεται, εμείς κι οχι η καθεστωτικη ρητορικη και προπαγάνδα απλά αποκαλυπτουμε άθελά μας πόσο εχουμε φτιαχτεί απο αυτήν. Οι ερωτήσεις μας θα είναι στη πλειοψηφία τους ποσοτικές και οσες φορές είναι ποιοτικές θα εισπράττουμε μια ποσοτικη απάντηση η θα δημιουργείται αμέσως η ανάγκη για μια ποσοτική ερώτηση για να τοποθετήσουμε τον αλλον σε ενα περίγραμμα. “Τι δουλια κάνεις” (ποιοτικη ερώτηση) που συνηθως ακολουθείται απο το “Ποσα βγάζεις”. Η ποιοτική ερώτηση “Πως σε λένε” ακολουθείται σχεδόν πάντα απο το “Ποσο χρονών είσαι”. Ακόμα και τα πιο χαλαρά πλησιάσματα εχουν ποσοτικά χαρακτηριστικά “Σε βλέπω τακτικά εδω κι ειπα να γνωριστούμε”

Ετσι μοιραία οι αξίες που μετρά η κοινωνία την επιτυχία αρα και τη χρησιμότητα ενος ατομου ειναι αντικείμενα εξω απο αυτο. Ενα σπιτι μια δουλια ενα αμαξι μια συλλογη δισκων βιβλιών ειδων τέχνης μια διακοσμηση ενα εξοχικο ολα αυτά συνθέτουν μια εικόνα για το τι ανθρωπος πρέπει να βρισκεται πισω απο ολα αυτά τα αντικείμενα αλλα σχεδον ποτέ το ανάποδο. Πολυ σπάνια θα σκεφτει κάποιος οταν γνωριζει εναν αλλον το τι μπορεί να έχει πισω του για να λέει αυτά που λέει η για να πιστεύει αυτα που λέει η για έχει τοσο χιουμορ η τοσο ζέστη στην επικοινωνία του. Δεν θα σκεφτεί κάποιος “τι πρέπει να έχει για να είναι τοσο σέξυ” για παράδειγμα. Τεινουμε να θεωρουμε δεδομένα καποια ποιοτικα χαρακτηριστικά και να τα προσπερνάμε μέχρι να φτάσουμε στα “μετρήσιμα” οπου εκεί τελικά κατατάσσουμε τον άλλον.

Σε πολλες συζητήσεις με ανθρώπους που πιστεύουν στον φιλελευθερισμό κυριαρχεί μια ακουστικά πολυ ωραία αφήγηση, ενα οραμα που ειναι πολύ δελεαστικό και ελκυστικο. Μια κοινωνία ελάχιστου κράτους, απόλυτης ελευθερίας και ανεκτικότητας, οπου το υποκείμενο αφήνεται ελευθερο να δημιουργήσει και να διαλέξει πως θα ζήσει τη ζωή του χωρις φοβο απαγορεύσεων στο βαθμο που δεν θα παραβιάζει κάποιους νόμους και αν αυτοι οι νόμοι παρεμποδίζουν την αναπτυξη της ευτυχίας και της δημιουργίας και της κερδοφορίας θα πρέπει δημοκρατικά να νομοθετήσουμε την ακυρωση τους και την αντικατάσταση τους απο άλλους πιο ελαστικους. Σε ολες τις περιπτώσεις που υπάρχει αγορά εργασίας η φιλελευθερη ιδεολογία αρνιέται τη συλλογική διαπραγμάτευση με το λογικοφανές επιχείρημα οτι αυτή αγνοεί τα ιδιαίτερα προτερήματα που μπορεί να έχει ένας υπάλληλος και να πρέπει να παζαρέψει για τον εαυτό του καλύτερους ορους.

Ετσι οπως ακούγεται φαινεται δικαιο. Η ατομικότητα ειναι στο κέντρο του φιλελευθερισμου αλλά και η χρησιμοτητα του ατομου. Αχρηστα ατομα δεν εχουν θέση στον φιλελευθερο παράδεισο και το τι θεωρείται αχρηστο ειναι απλο: ο,τι δεν εχει αγορά….ο,τι δεν θελει η αγορά ειναι αχρηστο.

Φυσικά τοτε δεν θαχαμε απολαυσει ποτε τον Βαν Γκογκ γιατι οσο ζουσε κανείς δεν ηθελε τους πίνακές του. Για αυτό έζησε και τόσο βασανισμένη ζωή. Μέσα σε αυτον το “Καιαδικο” αξιακο κόσμο των φιλελευθερων οπως τον είχε ορισει πολυ παλια πριν να εφευρεθει ενας Μάνος η ενας Τζημερος ο Τζων Λοκ που ειχε θεωρήσει τον άνθρωπο καλό αλλά ατελη και τη ζωή μια προσπάθεια βελτίωσης και οσοι δεν τα καταφέρνουνε στο τέλος πρέπει να υποστουνε τις επιπτώσεις των κινήσεων τους μέχρι τότε. Αυτο το “προτεσταντικής” καταβολής τιμωρητικό συμπλεγμα ο,τι δηλαδή πρέπει να πληρώνεις και να τιμωρείσαι για τα λάθος βήματά σου γεμίζει αυτους που δεν εχουν κάνει λαθος με μια μεσσιανικη υπερ-αυτοπεποιθηση και επαρση οτι “ετσι ειναι τα πράγματα” και οτι “καθενας ειναι υπευθυνος” για τις κινήσεις του στη ζωή. Φυσικά αυτο προυποθέτει οτι ηταν ελευθερος να διαλέξει.

Η υπαρξη αυτής της ελευθεριας ειναι δεδομένη στο σκεπτικο των φιλελευθερων και δεν μπαίνουν στον πειρασμό να βάλουν οικονομικές παραμέτρους μέσα σε αυτή την εκφραση της ελευθερίας. Ειναι χαρακτηριστικό οτι ενω ισχυρίζονται οτι οι αξιοι και οι καλύτεροι άν δεν εχουνε πόρους πρέπει να τυχουν ενισχυσης για να αποκτήσουνε τους πόρους για παράδειγμα εκπαιδευτικες υποτροφιες την ιδια στιγμή δεν βλέπουν πως ενας πολυ χειροτερος αν απλά ειναι κληρονόμος η κάτοχος μέσου παραγωγής που του επιτρέπει να εχει ψηλο εισόδημα απο την εργασία άλλων η κατοχος κεφαλαίου που του επιτρέπεται να το επενδύσει ελευθερα εκει που θα εχει μεγαλύτερο κερδος εκει ακριβως η “εκπεφρασμένη” αξιοκρατία τους πάει περίπατο. Εκει τελικά δεν το λένε, βρισκονται σε αρνηση. Δεν θα πει ποτέ ενας φιλελευθερος “Οι αξιοι προχωράνε αλλα και αυτοι που έχουν χρήματα η μεσο για να τα βγάλουνε”.

Σε αυτον λοιπον το κόσμο που πρέπει να ξέρεις κολύμπι για να μην πνιγείς και αν δεν ξέρεις αει πνιξου, σε αυτην την κοινωνία “Χαιλάντερ” οπου ολα ειναι ενας αγώνας , ενας ανταγωνισμός και στο τέλος ενας πρέπει να κερδισει και ένας να χάσει δεν βλέπουνε οτι στις περισσότερες μάχες ενω κερδίζει ένας, χανουν πολλοι. Σε αυτη τη κανιβαλλικη κοινωνία που δεν την οραματίζονται οπως υποκριτικά η απο ανοησία ισχυρίζονται, αυτή τη καννιβαλικη κοινωνία την ζουμε στο πετσι μας απο τότε που σταμάτησε να δουλεύει το καπιταλιστικο “τρυκ” του κευνσιανισμου και που η εξαθλίωση βασιλεύει, η μονη παρηγοριά του πληγωμένου “εγω” του αποτυχημένου ειναι ο κοινωνικός αυτοματισμός και η “προβολη”. Με απλά λόγια να βρώ κάποιον διπλα μου που να μου φταίει που δεν πέτυχα η να προβάλλω την αποτυχία μου στο πιο αδυναμο κοινωνικό κρίκο. Ετσι αφου ενωθώ με ομοιους μου αποτυχημένους, μπορεί να συνεχίσω να ειμαι αποτυχημένος χωρις δουλια χωρις λεφτά χωρις σπιτι ισως αλλά ειμαστε πολλοι και θα σας τσακισουμε.

Ετσι με τέχνη η φιλελευθερη ρητορικη και τα ΜΜΕ που την υπηρετούν ευκολα βρισκουνε τους στοχους “προβολης” των δεινων της κοινωνίας . Ειναι οι “αλλοι” οι δημοσιοι υπάλληλοι, οι τελωνειακοι, οι ναυτεργάτες, οι εργαζόμενοι στις συγκοινωνίες, οι ταξιτζήδες, οι μετανάστες , οι ομοφυλόφιλοι , οι πουτάνες , οι οροθετικές οι ναρκομανείς οι αναρχικοι οι κομμουνιστές ο Συριζα το ΠΑΜΕ και ολοι αυτοι αρκει να μην ειναι το Κεφάλαιο και οι μεθοδεύσεις του για να παραμένει Κυρίαρχο και να αυξάνεται με σχεδιασμούς μακρια εξω και ερημην της κοινωνίας.

Μεσα σε αυτή την απουσία της κοινωνικης σκέψης απο το κοινωνικό γιγνεσθαι στην οποία σπρωχνουν με χαρα οι φιλελευθεροι τον κόσμο μέσα απο την ιδεοληψία τους της “χρησιμότητας” και της “ατομικης ευθυνης” απογυμνωμένης ομως απο τα οικονομικά και παραγωγικά χαρακτηριστικα του “φταιχτη” και του “αχρηστου” η απελπισία του “αποτυχημένου” παιρνει τη μορφή “κοινωνικής εκδίκησης”. Απουσία ενος ερμηνευτικου εργαλείου της αποτυχίας του, ενος εργαλείου με οικονομικά , παραγωγικά και εν τέλει ταξικά χαρακτηριστικά θα στραφει η εκδίκησή του εκει που θελουν τα ΜΜΕ που υπηρετουν την φιλελευθερη αφήγηση….στους “αλλους” στους “διαφορετικους”.

Ετσι ο φιλελευθερισμός γεννάει στην εφαρμογή του την δυσανεξία στην “διαφορά” το κυνήγι της “διαφορας” δηλαδή γεννάει ναζισμό για αυτο ειναι πιο επικίνδυνος απο τον ναζισμό γιατι ο τελευταίος ειναι τοσο ωμος και απροκάλυπτος που μοιραια σχεδον θα γεννήσει αντιναζισμό ενω ο φιλελευθερισμός ειναι τοσο ωραίο παραμύθι που θα κοιμηθει μια κοινωνία με το ονειρο της επιτυχιας των άξιων και θα ξυπνησει στον εφιάλτη της κυριαρχίας των “αχρηστων” της προηγουμενης αφήγησης.

MARXFACTOR

Απόφαση Δικαστηρίου Ανοίγει την Πόρτα για την Εφαρμογή «Μαύρης Λίστας» στο Ελληνικό Διαδίκτυο

noreply@blogger.com (Ramnousia) — Fri, 25 May 2012 06:21:00 PDT

Τις τελευταίες μέρες δόθηκε στη δημοσιότητα από τον Οργανισμό Πνευματικής Ιδιοκτησίας (ΟΠΙ) απόφαση ασφαλιστικών μέτρων του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών (4658/2012), με την οποία διατάσσονται οι τηλεπικοινωνιακές εταιρείες της χώρας να διακόψουν την πρόσβαση των συνδρομητών τους σε δύο ιστοτόπους εξαιτίας πιθανολογούμενης παραβίασης δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας μέσω αυτών. Αξίζει να αναφερθεί ότι η απόφαση αυτή εκδόθηκε κατόπιν σχετικής αίτησης των περισσότερων οργανισμών συλλογικής διαχείρισης (ΟΣΔ) της χώρας.

Η δικαστική αυτή απόφαση είναι πρωτοφανής για τα εγχώρια δεδομένα και δημιουργεί δικαστικό προηγούμενο με άμεσες συνέπειες για τους Έλληνες χρήστες του διαδικτύου. Συνδέεται δε με ένα έντονο παρασκήνιο διαβουλεύσεων ανάμεσα στους οργανισμούς συλλογικής διαχείρισης, τον ΟΠΙ, το Υπουργείο Πολιτισμού και τους παρόχους πρόσβασης στο διαδίκτυο με αντικείμενο είτε την αυτορρύθμιση της αγοράς είτε την κρατική παρέμβαση με σκοπό την δημιουργία μηχανισμών επιβολής των ιδιωτικών πνευματικών δικαιωμάτων ή ακόμη και με σκοπό τη δημιουργία «μαύρης λίστας» ιστοτόπων, στους οποίους θα μπλοκάρεται πανελλαδικά η πρόσβαση.

Οι Κίνδυνοι για το Ελληνικό Διαδίκτυο

Η δικαστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών στηρίζεται σε ορισμένες εσφαλμένες παραδοχές και γι’ αυτό εγκυμονεί κινδύνους για τα ψηφιακά μας δικαιώματα. Τέτοιες εσφαλμένες παραδοχές είναι οι εξής :

1η Παραδοχή : Εμμέσως προκύπτει ότι βασική παραδοχή της απόφασης είναι πως όλα τα αρχεία που ανταλλάσσονται μέσω τεχνολογιών ομότιμης διακίνησης (p2p) αποτελούν πνευματικά έργα που προστατεύονται από το δίκαιο πνευματικής ιδιοκτησίας και ότι κατά συνέπεια το μοίρασμά τους είναι παράνομο.

Κίνδυνος : Ακόμη και με την ισχύουσα νομοθεσία τα ιδιωτικά δικαιώματα δεν εκτείνονται στο σύνολο της γνώσης και του πολιτισμού. Αντίθετα, υπάρχουν πνευματικά έργα, που είτε είναι κοινόχρηστα είτε έχουν εκδοθεί με άδειες copyleft. Οι τεχνολογίες p2p αποτελούν ιδιαίτερα εξελιγμένο τεχνολογικό τρόπο για το μοίρασμα της γνώσης και του πολιτισμού. Έτσι, μέσα από δίκτυα p2p οι χρήστες του διαδικτύου μπορούν να ανταλλάσσουν πνευματικά έργα, όπως η Βίβλος, η ελεύθερη διακίνηση των οποίων είναι αναφαίρετο δικαίωμα. Η δικαστική απαγόρευση μοιράσματος τέτοιων πνευματικών έργων με τεχνολογίες p2p περιορίζει με αυτό τον τρόπο το δικαίωμα πρόσβασης των πολιτών στην Κοινωνία της Πληροφορίας (ΚτΠ). Η εγχώρια τάση για την συλλήβδην απαγόρευση μίας ολόκληρης τεχνολογίας, όπως οι τεχνολογίες p2p, είναι και κοινωνικά επιζήμια και αντίθετη με οποιαδήποτε έννοια τεχνολογικής και γενικότερης κοινωνικής προόδου.

2η Παραδοχή : Σύμφωνα με την δικαστική απόφαση η παράβαση του δικαίου πνευματικής ιδιοκτησίας από τους διαχειριστές των δύο πλέον μη προσβάσιμων ιστοτόπων ήταν η δημιουργία υπερσυνδέσμων (hyperlinks) από απλούς χρήστες προς προστατευόμενα πνευματικά έργα. Έτσι, το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών ταύτισε χωρίς πειστική επιχειρηματολογία τη δημιουργία υπερσυνδέσμου προς προστατευόμενο πνευματικό έργο με την ευθεία παράβαση του δικαίου πνευματικής ιδιοκτησίας. Επέβαλλε δε την πλήρη διακοπή πρόσβασης στους δύο ιστοτόπους, στέλνοντας ουσιαστικά μήνυμα σε κάθε διαχειριστή ιστοτόπου ότι αν δεν ελέγχει διεξοδικά τους υπερσυνδέσμους που κοινοποιούν οι χρήστες του, διακινδυνεύει την διακοπή πρόσβασης σε αυτόν μέσω δικαστικής απόφασης.

Κίνδυνος : Η δημιουργία υπερσυνδέσμων αποτελεί τη βάση πάνω στην οποία ο παγκόσμιος ιστός σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε από τον Tim Berners Lee. Προστατεύεται δε από το θεμελιώδες δικαίωμα των χρηστών στην ελεύθερη έκφραση. Η ταύτιση της δημιουργίας υπερσυνδέσμων με την πράξη της παράνομης διάθεσης στο κοινό προστατευόμενων έργων είναι αστήρικτη και αποτελεί βόμβα στα θεμέλια της ίδιας της λειτουργίας του παγκόσμιου ιστού, που αποτελεί αναμφίβολα μία από τις μεγαλύτερες τεχνολογικές κατακτήσεις της ανθρωπότητας. Αλλά και η απορρέουσα υποχρέωση των διαχειριστών ιστοτόπων να ελέγχουν τους υπερσυνδέσμους των χρηστών τους είναι εξαιρετικά επικίνδυνη, καθώς μπορεί να εφαρμοστεί με τρόπο, που να καταπιέζει δυσανάλογα την ροή της πληροφορίας και την καινοτομία στο Ελληνικό διαδίκτυο, θέτοντας ζήτημα ευθύνης διαδικτυακών μεσαζόντων, όπως οι Google, Wikipedia, WordPress κτλ, καθώς και οποιουδήποτε επιγραμμικού φόρουμ συζητήσεων, όπου το περιεχόμενο παράγεται από τους ίδιους τους χρήστες.

3η Παραδοχή : Η δικαστική αυτή απόφαση δημιουργεί δικαστικό προηγούμενο με συνέπειες, που είναι δύσκολο να εκτιμηθούν. Πρέπει να θεωρείται βέβαιος ο βομβαρδισμός των τηλεπικοινωνιακών παρόχων από ΟΣΔ ή κατόχους πνευματικών δικαιωμάτων με αντίστοιχες αιτήσεις ασφαλιστικών μέτρων για 10άδες ιστοτόπους.

Κίνδυνος : Οι παρασκηνιακές διαβουλεύσεις των ΟΣΔ με κρατικούς παράγοντες ακόμη και για τη δημιουργία εγχώριας «μαύρης λίστας» ονομάτων χώρου, στα οποία θα διακόπτεται η πρόσβαση, δείχνει τις προθέσεις του κράτους να προβεί σε αυστηρή ρύθμιση του Ελληνικού διαδικτύου σε ευθυγράμμιση με ισχυρά ιδιωτικά συμφέροντα σε βάρος όμως των αναγκών της Ελληνικής διαδικτυακής κοινότητας. Αν μάλιστα δημιουργηθούν τέτοιες «μαύρες λίστες» είτε με δικαστικές αποφάσεις είτε με κρατική ρύθμιση, θα πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι αυτές αργά ή γρήγορα θα συμπεριλάβουν και ιστοτόπους με πολιτικό περιεχόμενο, διαγράφοντας ένα ιδιαίτερα ζοφερό μέλλον για την διαδικτυακή ελευθερία έκφρασης στη χώρα μας.

Σημείωση : Η δικαστική απόφαση δεν έχει μόνο αρνητικά στοιχεία. Σε ευθυγράμμιση με πρόσφατες αποφάσεις του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης κρίνει ρητά ότι αντίκεινται στο Σύνταγμα, στα ανθρώπινα δικαιώματα και στο Κοινοτικό δίκαιο :

α) η εφαρμογή προληπτικών καθολικών τεχνολογικών φίλτρων παντός είδους (είτε σε επίπεδο παρόχων πρόσβασης είτε σε επίπεδο παρόχων περιεχομένου).
β) η πλήρης διακοπή ή η μερική περιστολή τεχνολογιών (πχ. p2p).
γ) η διακοπή πρόσβασης σε ολόκληρους ιστοτόπους, όταν παραβάσεις διεξάγονται μόνο σε ορισμένες ιστοσελίδες αυτών.

Το Διακύβευμα για τα Κινήματα και την Κοινωνία

Η εποχή, όπου οι ΟΣΔ μαζί με τον ΟΠΙ χάρασσαν την εθνική στρατηγική για την πολιτιστική δημιουργία απερίσπαστα από τις κοινωνικές μας ανάγκες, έχει πλέον παρέλθει. Η σε παγκόσμιο επίπεδο χρεωκοπία του υφιστάμενου μοντέλου διανομής των πολιτιστικών αγαθών είναι πρώτιστα κοινωνική και δευτερευόντως οικονομική, ενώ οι εγχώριες απόπειρες συντήρησής του με δρακόντεια μέτρα επιτήρησης και καταστολής είναι όχι μόνο καταδικασμένες σε αποτυχία αλλά και εξαιρετικά επικίνδυνες για την ιδιωτικότητα και τη δημοκρατία. Το διακύβευμα σήμερα για τα κοινωνικά κινήματα και την κοινωνία είναι η διαμόρφωση μίας νέας πολιτικής για τη διαχείριση της πολιτισμικής δημιουργίας, που θα εκμεταλλεύεται στο έπακρο τις προοπτικές της Κοινωνίας της Πληροφορίας, εξισορροπώντας αρμονικά την ανάγκη βιοπορισμού των καλλιτεχνών με το δικαίωμα πρόσβασης όλων μας στη γνώση και τον πολιτισμό.

Καλούμε τους ανθρώπους της τέχνης να μην πείθονται εύκολα από την προπαγάνδα της δαιμονοποίησης των νέων τεχνολογιών και να πάρουν τα πράγματα στα χέρια τους με μορφές κοινωνικής αυτορρύθμισης, όπως τη δημιουργία εναλλακτικών διαδικτυακών εργαλείων για την απευθείας επαφή καλλιτεχνών – κοινού, που να μπορεί να αγκαλιάσει ολόκληρη η κοινωνία. Με δημοκρατικό διάλογο στη βάση και κοινωνικούς αγώνες για την ανατροπή των κυρίαρχων επιλογών για την ΚτΠ επιδιώκουμε μία εναλλακτική διαχείριση της πνευματικής δημιουργίας, που θα δίνει έμφαση στην ισότιμη πρόσβαση στη γνώση και στον πολιτισμό αντί στη λογοκρισία και στην περιστολή της ιδιωτικότητας.

Δίκτυο για την ψηφιακή απελευθέρωση

Ο Σηφουνάκης, τα κοινοτικά εκατομμύρια και οι μπίζνες με την πατρική περιουσία

noreply@blogger.com (Ramnousia) — Fri, 25 May 2012 05:56:00 PDT

Οι Πρασσές είναι ένας ημι εγκαταλελειμμένος ορεινός οικισμός 100 κατοίκων στο Ρέθυμνο που όμως ευτύχησε να είναι ο τόπος καταγωγής του έως πρότινος αναπληρωτή υπουργού Περιβάλλοντος -και πολιτικού προϊστάμενου του Πράσινου Ταμείου- Νίκου Σηφουνάκη.

Ο τόπος αυτός αποδεικνύεται ευλογημένος καθώς δέχθηκε, μέσω διαφόρων κοινοτικών και εθνικών προγραμμάτων, περισσότερα από 2,5 εκατομμύρια ευρώ την τελευταία δεκαετία.

Από την «ευεργεσία» επωφελούνται βέβαια όλοι ανεξαιρέτως οι κάτοχοι ιδιοκτησιών στο χωριό, μεταξύ των οποίων και ο ίδιος ο κ. Σηφουνάκης. Για καλή του τύχη, αρκετές από τις αναπλάσεις που έχουν γίνει στο χωριό βρίσκονται περιμετρικά των οικογενειακών του ιδιοκτησιών οι οποίες σχετικά πρόσφατα μεταβιβάστηκαν σε νεοϊδρυθείσα τουριστική εταιρία της συζύγου του κυρίας Μαρί Δασκαλαντωνάκη, με σκοπό προφανώς, την τουριστική αξιοποίησή του.

Η ιστορία αρχίζει

Οι Πρασσές (ή Πρασιές) είναι ένα χωριό 115 κατοίκων (απογραφή 2001), σε απόσταση μόλις 12 χιλιομέτρων από το Ρέθυμνο. Εκεί έζησε ένα μικρό διάστημα της παιδικής του ηλικίας ο βουλευτής και υπουργός του ΠΑΣΟΚ Νίκος Σηφουνάκης, καθώς πρόκειται για τον τόπο καταγωγής του πατέρα του (σύμφωνα με όσα αναφέρει στην προσωπική ιστοσελίδα του).

Πρόκειται για ένα άσημο, χωρίς ιδιαίτερη δυναμική χωριό: «Ο οικισμός των Πρασιών δεν εμφανίζει αξιόλογη ζήτηση στην τοπική αγορά ακινήτων, γεγονός εξάλλου που πιστοποιείται και από τη συνεχιζόμενη σημαντική μείωση του πληθυσμού του, η οποία την τελευταία 10ετία ξεπέρασε το 40%.

Με δεδομένο το μικρό μέγεθος και τη γεωγραφική απομόνωση του οικισμού, τα νέα ζευγάρια δεν παραμένουν σε αυτόν, αλλά εξακολουθούν να εγκαθίστανται στο Ρέθυμνο», παρατηρεί το 2009 το επιχειρησιακό σχέδιο του δήμου Ρεθύμνου (σελ. 51-52). Μάλιστα, σύμφωνα με την ίδια πηγή, «το 65% των κατοικιών δεν κατοικούνται μόνιμα».

Το 1995, ένα προεδρικό διάταγμα χαρακτήρισε ως παραδοσιακούς 44 οικισμούς του νομού (ΦΕΚ Δ 728/21.9.1995). Χαρακτηριστικό είναι ότι ο άσημος οικισμός των Πρασσών δεν περιλαμβάνεται στους οικισμούς υψηλής πολιτιστικής αξίας, αλλά στην κατηγορία 2 (μεσαίας πολιτιστικής αξίας). Ωστόσο, ο χαρακτηρισμός του ως παραδοσιακός ήταν η απαραίτητη κίνηση προκειμένου να τύχει ειδικής μέριμνας από την Πολιτεία.

Το χρήμα ξεκινά

Τα έργα στο χωριό ξεκινούν το 2003, με την ανάπλαση της κεντρικής πλατείας του. Οι μελέτες και τα έργα εντάχθηκαν στο κοινοτικό πρόγραμμα Περιβάλλον με φορέα χρηματοδότησης το τότε ΥΠΕΧΩΔΕ (επί υπουργίας Βάσως Παπανδρέου). Ο προϋπολογισμός του έργου ήταν 667.000 ευρώ. Να σημειωθεί ότι στο έργο της ανάπλασης της πλατείας περιλαμβάνονταν η κατασκευή αγροτικού ιατρείου, το οποίο εγκαινίασε τον Αύγουστο του 2009 ο ίδιος ο κ. Σηφουνάκης.

Τη μελέτη για την ανάπλαση της πλατείας έκανε η ΜΚΟ Αρχιπέλαγος, στην οποία ο Νίκος Σηφουνάκης και ο αδερφός του Ιωάννης Σηφουνάκης είναι ιδρυτικά μέλη.

Τον Απρίλιο του 2009, το τότε ΥΠΕΧΩΔΕ (υπουργός Γιώργος Σουφλιάς) χαρακτηρίζει τις Πρασσές «περιοχή αισθητικής αναβάθμισης» (ΦΕΚ ΑΑΠ 154/13.4.2009).

Ο χαρακτηρισμός αυτός ήταν απαραίτητος για να διεκδικήσει ένας δήμος (ή κάποιος άλλος φορέας) χρηματοδότηση από το ΕΣΠΑ για έργα αναβάθμισης του αστικού περιβάλλοντος με ενίσχυση δράσεων ανάπλασης όψεων των ιδιωτικών κτιρίων.

Στις 12 Μαΐου του 2009 το ΥΠΕΧΩΔΕ συνάπτει προγραμματική σύμβαση με το δήμο Ρεθύμνου για την εκτέλεση του έργου «Ανάπλαση δημοσίων- κοινοχρήστων χώρων του οικισμού Πρασσών του δήμου Ρεθύμνης». Το έργο προϋπολογίζεται σε... 980.000 ευρώ.

Ακολουθεί τον Ιούνιο του 2009 η απόφαση της νομαρχίας για την οριοθέτηση του οικισμού Πρασσών, επίσης απαραίτητη για την ανάπλαση ενός παραδοσιακού οικισμού (ΦΕΚ 272 ΑΑΠ/11.6.2009, που διορθώθηκε με το ΦΕΚ 425 ΑΑΠ/3.9.2009).

Τα όρια περιλαμβάνουν πολύ μεγαλύτερη έκταση από το ίδιο το χωριό, αδόμητη σήμερα. «Το δομημένο τμήμα του οικισμού ανέρχεται σε 31 στρέμματα (19% της οριοθετημένης έκτασης).
Το εμβαδόν της οριοθετημένης έκτασης του οικισμού είναι 162 στρέμματα και θεωρείται μεγάλο σε σχέση με τον πληθυσμό του (1,4 στρέμματα ανά κάτοικο)», όπως σημειώνεται στο επιχειρησιακό σχέδιο του δήμου Ρεθύμνου το 2009.

Συμπτωματικά ένα από τα αδόμητα οικόπεδα που βρίσκεται έξω από το συμπαγές κομμάτι του οικισμού, αλλά μέσα στα διευρυμένα όρια της νομαρχιακής απόφασης ανήκει στα αδέρφια Νίκο και Ιωάννη Σηφουνάκη.

Το έργο ανάπλασης αναλαμβάνει στις 18 Αυγούστου η εταιρία «Τσιάκαλος Χρήστος- Φουντουλάκη Αιμιλία» με έκπτωση σχεδόν 40%, δηλαδή με 473.755 ευρώ. Τρεις ημέρες αργότερα (και λιγότερο από δύο μήνες πριν από τις εθνικές εκλογές) ο τότε υπουργός Γιώργος Σουφλιάς αποφασίζει (με την αρ. πρωτ.1561/21.8.2009) την έγκριση πίστωσης στο δήμο Ρεθύμνου μέχρι του ποσού των 380.000 ευρώ για το συγκεκριμένο έργο.

Τελικά, συνεπώς, από τις 980.000 ευρώ της αρχικής σύμβασης η ανάπλαση κατοχυρώθηκε λόγω έκπτωσης με 473.000 ευρώ και το ΥΠΕΧΩΔΕ προϋπολόγισε 380.000 ευρώ.

Τη μελέτη ανάπλασης, με την οποία εξασφαλίστηκε η χρηματοδότηση, υπογράφει... ο ίδιος ο Νίκος Σηφουνάκης, υπό την ιδιότητα του αρχιτέκτονα.

Το ίδιο διάστημα το ΥΠΕΧΩΔΕ αποφασίζει να χρηματοδοτήσει ακόμα ένα έργο στις Πρασσές: Την ανάπλαση των όψεων 5 διατηρητέων (ενετικών) κτιρίων, προϋπολογισμού 305.000 ευρώ. Και πάλι τη μελέτη εκπόνησε το Αρχιπέλαγος.

Πηγή της χρηματοδότησης και στα δύο έργα; Το ΕΤΕΡΠΣ, πηγή ρουσφετιών για κάθε υπουργό, το οποίο αντικαταστάθηκε το 2010 από το Πράσινο Ταμείο.

Στην τελική ευθεία

Στις 6.10.2009 ορκίζεται η νέα κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ. Ο Νίκος Σηφουνάκης ορίζεται αρχικά υφυπουργός στο Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων, στο οποίο συγχωνεύτηκαν το υπουργείο Μεταφορών και το κομμάτι των δημοσίων έργων από το παλαιό ΠΕΧΩΔΕ. Στις 7 Σεπτεμβρίου του 2010 έγινε ανασχηματισμός και ο κ. Σηφουνάκης βρέθηκε αναπληρωτής υπουργός Περιβάλλοντος, αρχικά υπό την Τίνα Μπιρμπίλη και αργότερα (από τις 17 Ιουνίου 2011) υπό τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου.

Στο διάστημα αυτό στις Πρασσές: αποφασίζεται η υπογειοποίηση των καλωδίων της ΔΕΗ στον οικισμό. Κόστος: 123.755 ευρώ

Υπογράφεται σύμβαση για τη δημιουργία εσωτερικού δικτύου ύδρευσης- αποχέτευσης με κόστος 173.635 ευρώ.

Κατόπιν το υπουργείο Ανάπτυξης (δ/ση δημοσίων επενδύσεων) εγκρίνει την ένταξη στο πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων την κατασκευή (σσ.ολοκλήρωση) εσωτερικών δικτύων αποχέτευσης ομβρίων οικ. Πρασσών και τη σύνδεση με τη μονάδα επεξεργασίας λυμάτων του δήμου Ρεθύμνου με προϋπολογισμό 520.000 ευρώ. Την απόφαση υπογράφει ο υπουργός Μιχ. Χρυσοχοϊδης.

Με διάφορες αποφάσεις χρηματοδοτείται η κατασκευή του οδικού δικτύου που συνδέει τις Πρασσές με άλλα χωριά της περιοχής.

Ο δήμος Ρεθύμνου εγκρίνει την καταβολή 3.000 ευρώ για την Προκαταρκτική Περιβαλλοντική Εκτίμηση και Αξιολόγηση έργου: «Οργάνωση για δασική αναψυχή, προστασία και διαχείριση φαραγγιών Πρασσών». Δίπλα σε όλα αυτά, και ενώ το Πράσινο Ταμείο υπογράφει σταδιακά την εκταμίευση των χρημάτων για τα δύο προγράμματα (ανάπλαση Πρασσών και ανάπλαση όψεων 5 κτιρίων), το υπουργείο Περιβάλλοντος έρχεται να παρέμβει δύο κινήσεις:

Στις 27.11.2011 εκδίδει προεδρικό διάταγμα με το οποίο καθορίζονται ειδικοί όροι και περιορισμοί δόμησης στα οικόπεδα του παραδοσιακού οικισμού Πρασσών και των γηπέδων πέριξ αυτού. Το διάταγμα ορίζει πολύ ειδικούς αρχιτεκτονικούς περιορισμούς στη δόμηση και μια ζώνη μήκους 1 χιλιομέτρου από τον οικισμό, στην οποία ό,τι κατασκευαστεί θα πρέπει να ακολουθεί συγκεκριμένα παραδοσιακά πρότυπα.

Στις 20.2.2011 ο υπουργός Περιβάλλοντος Γιώργος Παπακωνσταντίνου δίνει εντολή στο Πράσινο Ταμείο να παρέχει επιπλέον 160.000 ευρώ για την ανάπλαση των κοινόχρηστων χώρων στις Πρασσές.

Από την υπουργική απόφαση δεν γίνεται σαφής ο λόγος για τον οποίο δίνονται χρήματα, πλεόν των 473.000 ευρώ της αρχικής σύμβασης.

Ωστόσο αναφέρεται ότι υπήρξε εισήγηση από την Επιτροπή Παρακολούθησης του έργου, την οποία στις 6.12.2011 απεδέχθη το διοικητικό συμβούλιο του Πράσινου Ταμείου. Το ερώτημα είναι βέβαια αν το Πράσινο Ταμείο έχει στα χέρια του μια νέα μελέτη η οποία να δικαιολογεί την οικονομική επέκταση της σύμβασης. Ή αν τα χρήματα δόθηκαν... υπουργική αδεία.

Εν τω μεταξύ το υπουργείο Ανάπτυξης (δ/ση δημοσίων επενδύσεων) εγκρίνει την ένταξη στο πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων (ΠΔΕ) επιπλέον 350.000 ευρώ, για την ανάπλαση τμήματος του οικισμού Πρασσών δήμου Ρεθύμνης.

Την απόφαση υπογράφει ο υφυπουργός Θάνος Μωραϊτης, τέως υφυπουργός Περιβάλλοντος στις 22.12.2011. Εδώ έρχεται ένα δεύτερο ερώτημα: Τα 350.000 ευρώ που έδωσε ο κ. Μωραϊτης στις Πρασσές είναι κομμάτι των 473.000 ευρώ που είχαν εγκριθεί με την αρχική μελέτη ανάπλασης, αλλά δεν έχουν ακόμα εκταμιευτεί χωριστό κονδύλιο, το οποίο συμπεριλαμβάνει τα 160.000 ευρώ που προαναφέρθηκαν.

Στις δύο τελευταίες περιπτώσεις, το ερώτημα βέβαια παραμένει το ίδιο, δηλαδή βάση ποιας μελέτης θα δοθούν τα χρήματα αυτά. Συνολικά, λοιπόν από το πρώτο πρόγραμμα ανάπλασης της κεντρικής πλατείας του οικισμού μέχρι σήμερα, οι Πρασσές των 100 μόνιμων κατοίκων, στις οποίες κατοικούνται μόνο 4 στα 10 σπίτια πήραν περισσότερα από 2,5 εκατομμύρια ευρώ μέσα από διάφορα εθνικά και κοινοτικά προγράμματα για να φτιάξουν δρόμους, να επισκευάσουν παλαιά κτίρια, να υπογειοποιήσουν καλώδια, να αποκτήσουν δίκτυο αποχέτευσης και να ξαναφτιάξουν τους κοινόχρηστους χώρους και τους δρόμους τους...

Το... όφελος

Στο άκρο των Πρασσών βρισκόταν ένα μεγάλο οικόπεδο 7,7 στρεμμάτων, το οποίο αν και αδόμητο εντάχθηκε στα όρια του παραδοσιακού οικισμού. Το οικόπεδο αυτό ανήκε εξ αδιαιρέτου στα αδέρφια Νίκο και Ιωάννη Σηφουνάκη. Το 2008 το οικόπεδο αυτό διαιρέθηκε σε τρία κομμάτια (2,8 στρεμμάτων, 3 στρεμμάτων και 1,9 στρεμμάτων) τα οποία τα δύο αδέρφια μεταβίβασαν σε «ιδρυόμενη εταιρία», η οποία δεν κατονομάζεται στο σχετικό κτηματολογικό απόσπασμα. Στην πορεία όμως έγιναν δύο ακόμη μεταβιβάσεις δύο μικρών οικοπέδων, 44 τμ και 46 τμ: από τα δύο αδέρφια προς την «Dapiacienza Ανώνυμη Ξενοδοχειακή Εμπορική Αγροτική Τουριστική Εταιρία (ΑΞΕΑΤΕ)».

Σύμφωνα με τους δημοσιευμένους ισολογισμούς της, η Dapiacienza ιδρύθηκε το 2008 με πρόεδρο και διευθύνοντα σύμβουλο την Μαρία Ν. Δασκαλαντωνάκη, τη σύζυγο του Νίκου Σηφουνάκη και διευθύνουσα σύμβουλο του ομίλου ξενοδοχείων Grecotel.

Το μέλλον λαμπρό...

«Οι Πρασιές εκτιμάται ότι θα επιβιώσουν κυρίως ως παραθεριστικός οικισμός (κυρίως αλλοδαπών), δεδομένου ότι διαθέτουν σημαντικά συγκριτικά πλεονεκτήματα σε αυτό τον τομέα», εκτιμά το 2009 ο δήμος Ρεθύμνου στο επιχειρησιακό του σχέδιο.

Αλλωστε υπάρχει και πολύ πρόσφατο νομοθετικό πλαίσιο που θα μπορούσε να διευκολύνει ανάλογες επενδύσεις. Πρόκειται για το νέο πλαίσιο για τους παραδοσιακούς οικισμούς κάτω των 2.000 κατοίκων, το οποίο θέσπισε ο Νίκος Σηφουνάκης (ΦΕΚ ΑΑΠ 289/ 4.11.2011).

Το νέο πλαίσιο ορίζει ότι σε οικόπεδο με εμβαδόν τουλάχιστον 1,8 στρέμματος ο ιδιοκτήτης μπορεί αντί να το κατατμήσει σε μικρότερα, να πάρει ως bonus το άθροισμα των τετραγωνικών που θα έκτιζε στα μικρότερα οικόπεδα μειωμένο κατά 10%.
Κανένα από τα τρία μεγάλα οικόπεδα που μεταβιβάστηκαν στην Dapiacienza δεν είναι μικρότερο των 1,9 στρέμματος.

Άρα ενδεχομένως μπορούν, κάνοντας χρήση του ευεργετικού αυτού μέτρου, να μην κοπούν σε κομματάκια (άλλωστε δεν θα ήταν όλα άρτια αφού λόγω του σχήματος του οικοπέδου δεν θα είχαν όλα πρόσωπο σε κοινόχρηστη οδό), αλλά να αξιοποιήσουν σχεδόν όλα τα τετραγωνικά που θα μπορούσαν να έχουν.

πηγή

Αυτό είναι το βρώμικο σχέδιό τους

noreply@blogger.com (Ramnousia) — Fri, 25 May 2012 05:12:00 PDT

Η πολυσυζητημένη «αναστάτωση» που υποτίθεται ότι έφερε στα επιτελεία των ισχυρών, η εκλογή του Ολάν και η πολυτροφοδοτούμενη άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι τίποτε άλλο παρά η προσχηματική ευκαιρία που αναζητούσαν, και φυσικά αξιοποιούν στο έπακρο, με στόχο…

1. Τη διευθέτηση διαχρονικών εκκρεμοτήτων στα πλαίσια των μεταξύ τους ανταγωνισμών.
(Και η κυρίαρχη νομισματική πολιτική των επόμενων δεκαετιών, μετά το ευρω-εγχείρημα, είναι από μόνη της μια τέτοια σημαντική πολιτικοοικονομική εκκρεμότητα).

2. Τη σφυρηλάτηση πολιτικών προτεραιοτήτων και την προσαρμογή πολιτικών δυνάμεων που θα τις υπηρετήσουν αποτελεσματικά, στα πλαίσια της χορογραφίας της πολιτικής ανασύνταξης που επιχειρούν.
(Και φυσικά στα πλαίσια αυτής της προσπάθειας, οι μηχανές της πολιτικής καλύμπρας που θα αναδείξει – διαμορφώσει τις αντικαταστάτριες πολιτικές δυνάμεις στο αναδιαμορφούμενο σκηνικό, δουλεύουν στο φουλ με «οικολογικό» καύσιμο τον εκβιασμό και τον κοινωνικό τρόμο).
Το πλασματικό δίλημμα λοιπόν της παραμονής ή όχι της χώρας στη ζώνη του ευρώ, οφείλουμε να το απομυθοποιήσουμε, προτρέποντας την κοινωνία να αποφύγει το μαζικό της εγκλωβισμό σ αυτήν την καλοστημένη παγίδα.

Και στα πλαίσια αυτής της αυτονόητης υποχρέωσης, υπάρχουν δυο εξ ίσου αυτονόητες αλήθειες, που οφείλουμε να αποκαλύψουμε με τρόπο απλό και ξεκάθαρο...

1. Αυτό που θα κριθεί την επόμενη περίοδο, και δε θα κριθεί από την εκλογική συμπεριφορά του Έλληνα, αλλά από τις γεωπολιτικές και οικονομικές προτεραιότητες που θα κυριαρχήσουν στα κέντρα της πραγματικής εξουσίας, δεν είναι το αν η Ελλάδα θα παραμείνει ή όχι στη ζώνη του ευρώ, αλλά αν το ίδιο το ευρώ θα παραμείνει ως έχει, και αυτό θα εξαρτηθεί από το εάν και κατά πόσο η διατήρησή του θα συνιστά εργαλείο εξυπηρέτησης ή βαρίδι αναστολής της «ανάπτυξης» που οραματίζονται οι «αγορές» και όχι οι αφελείς και χειραγωγούμενοι «αναλυτές» μας.

2. Η πολυσυζητημένη «προετοιμασία» των χρηματοπιστωτικών και των ισχυρών πολιτικών κέντρων, δεν αφορά την αντιμετώπιση των συνεπειών από την περισσότερο ή λιγότερο πιθανή αποπομπή της Ελλάδας από τη ζώνη του ευρώ, αλλά τις ανάγκες της πολυεπίπεδης προετοιμασίας τους, στα πλαίσια της διαφαινόμενης στρατηγικής ανασύνταξης με τους αμείλικτους κανόνες της αγοράς.

Σε αυτό το παιχνίδι η Ελλάδα δεν είναι τίποτε άλλο παρά το απαραίτητο άλλοθι μέσω του οποίου και με αφορμή το οποίο, θα επιχειρηθεί η δρομολόγηση αυτών των πολιτικοοικονομικών σχεδιασμών.

Από την άποψη αυτή, οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε μια αυτονόητη διαπίστωση και φυσικά να καταδείξουμε το πραγματικό διακύβευμα – όχι τόσο των εκλογών, αλλά με αφορμή αυτές τις εκλογές – της δρομολογούμενης λύσης.

Διαπίστωση:
Σε αυτό το σκηνικό ανασύνταξης, η Ελλάδα θα «αγαπιέται» και θα μισιέται» από τους νταβατζήδες στους οποίους εκχωρήθηκε η κυριαρχία της, ανάλογα με το βαθμό και τον τρόπο της ωφελιμότητας της, στο υπό διαμόρφωση γεωπολιτικό σκηνικό.

Με λόγια απλά:
Όσο την θέλουν, και σε συνάρτηση πάντα με τον τρόπο που την θέλουν, θα πλερώνουν είτε την παραμονή της είτε την αποπομπή της, διότι το πραγματικό ζητούμενο ποτέ δεν ήταν η Ελλάδα του ισότιμου εταίρου και του αξιοπρεπούς διαβιούντος λαού, αλλά η Ελλάδα του πλιάτσικου και των σχισμένων ιματίων.

Το πραγματικό λοιπόν διακύβευμα, δεν είναι η πάσει θυσία παραμονή.
Το πραγματικό διακύβευμα είναι το ποιος καθορίζει τους όρους της αποδέσμευσης από την πολιτική και οικονομική υποτέλεια.

Αν η Ελλάδα αφεθεί να συνεχίσει να χρηματοδοτεί με πόνο, με δυστυχία, με ταπεινωμένη αξιοπρέπεια και με εφιαλτικές πολιτικές σε βάρος του λαού της, αυτή την αμφιλεγόμενη παραμονή, τότε…

Όταν θα έρθει η στιγμή που θα πεταχτεί σαν την τρίχα από το προζύμι, τότε η κοινωνία της δε θα είναι πρωταγωνιστής στην επόμενη μέρα, αλλά μια κοινωνία – βαμπίρ παραδομένη στην επικίνδυνη πολυεπίπεδη εξουσία της επόμενης μέρας, άβουλη και ανίκανη να πορευθεί στο μέλλον και στη ζωή της.

Αν ο Ελληνικός λαός επιβάλει την οριστική αποδέσμευση από την οικονομική και πολιτική υποτέλεια, με τους δικούς του όρους, με τους δικούς του κανόνες, και με οδηγό την δική του πολιτική δυναμική, τότε θα είναι αυτός που θα ανοίξει το δικό του παράθυρο στην ελπίδα με όρους πραγματικούς και όχι με επικοινωνιακά καλοστημένες αυταπάτες, που τον προτρέπουν να μάθει να αγαπά το μαστίγιο διότι απλά κάποιοι του έκλεψαν το καρότο.

Όταν λοιπόν θα έρθει η ώρα του ταμείου, αυτοί που θα πληρωθούν για το μεροκάματο του τρόμου που έσπειραν, το ματωμένο χρήμα τους θα είναι το τίμημα της αυταπάτης που θα πληρώσουμε όλοι εμείς, αν αφεθούμε στη λαγνεία του τρόμου της να μας σαγηνεύσει.

Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Οι αλλαγές στον πολιτικό ορίζοντα

noreply@blogger.com (Oneironaut) — Fri, 25 May 2012 04:50:00 PDT

Ποιο είναι το κεντρικό πρόβλημα της χώρας; Κεντρικό πρόβλημα της Ελλάδας είναι η κυριαρχία και ο τρόπος κυριαρχίας μιας μικρής ομάδας πλούτου που έχει μάθει να λεηλατεί το δημόσιο και αν χρειαστεί ακόμα και τις δικές της, ιδιωτικές εταιρείες. Ελέγχει τα ΜΜΕ και τις χρηματοπιστωτικές ροές προς την αγορά. Αυτό έχει ως συνέπεια να μην λειτουργεί ορθολογικά κανένας από τους τρεις εν δυνάμει μοχλούς ανάπτυξης. Το Ελληνικό δημόσιο δεν είναι καν ένα «καπιταλιστικό κράτος της προκοπής».

Περισσότερο μεσολαβεί ανάμεσα σε συμφέροντα και προωθεί ανακατανομές εισοδήματος και πλούτου, παρά φροντίζει «τα γενικά συμφέροντα» του συστήματος.

Η ιδιαιτερότητα του ελληνικού κράτους είναι ότι το έχουν ιδιοποιηθεί ορισμένα συμφέροντα ως μηχανισμό ικανοποίησης των ιδίων αναγκών τους. Οι τράπεζες δρουν περισσότερο ως τοκογλύφοι, παρά ως μηχανισμοί ανάπτυξης, ή έστω στήριξης ενός νέου κύματος επενδύσεων. Η δε αγορά, είναι δυσλειτουργική εξαιτίας της πολιτικής των τραπεζών και του δημοσίου, όπως ήδη περιέγραψα. Μια αγορά στην οποία είναι δύσκολο να μπουν νέοι επιχειρηματίες. Η γραφειοκρατία και η έλλειψη χρηματοδότησης αποτελούν τροχοπέδη.Το σύμπλεγμα συμφερόντων, ή αλλιώς διαπλοκή, αποτελεί τον πυρήνα του ελληνικού προβλήματος.

Με την κατοχή σημαντικών ΜΜΕ περνά τα ιδιωτικά του συμφέροντα ως ανάγκες για τη χώρα. Σε αυτό διευκολύνεται διότι, επιπλέον, ασκεί σημαντικό έλεγχο σε τμήματα του πάλαι πότε δικομματισμού, και όχι μόνο. Πρόκειται για ένα μειοψηφικό σύμπλεγμα το οποίο διαθέτει ισχύ, χρήμα, πληροφορίες, αθέατα στηρίγματα και τις πλάτες της τρόικας.

Στηριγμένο σε αυτά τα μέσα προσπαθεί παρά την πολιτική του ήττα να εμφανίσει τον εαυτό του ως εθνική αναγκαιότητα και κάθε άλλη επιλογή ως καταστροφή της χώρας. Με μονόπλευρη πληροφόρηση, εκβιασμούς και εκφοβισμούς προσπαθεί να φορτώσει σε όλους τους υπόλοιπους τις ευθύνες για την κατάσταση που εκείνο, δηλαδή, αυτό το σύμπλεγμα εξουσίας, δημιούργησε, να δώσει αυταρχικές απαντήσεις στα προβλήματα που αντιμετωπίζει και τα οποία συνδέονται με τις επερχόμενες μεταβολές στο πολιτικό σκηνικό.

Αλλαγές στο Πολιτικό σκηνικό

Εάν εξετάσει κανείς με προσοχή της στατιστικές σειρές των εκλογών θα καταλάβει την βαθιά ρήξη που έφεραν τα εκλογικά αποτελέσματα. Από το 1981 μέχρι πρόσφατα, ο δικομματισμός κινήθηκε ανάμεσα στο 77%-87% των ψήφων, με έναν μέσο όρο περίπου στο 84%. Στις εκλογές της 6 Μαΐου έλαβαν τα δύο αυτά κόμματα 32,1%, δηλαδή, λιγότερο από το μισό του ιστορικού τους μέσου όρου. Εξίσου ενδιαφέρουσες σειρές μας προκύπτουν αν προσθέσουμε στον δικομματισμό τις πολιτικές δυνάμεις που κινούνται δορυφορικά γύρο του. Μαζί με αυτές, ο δικομματισμός κινήθηκε τα τελευταία χρόνια ανάμεσα στο 81% και το 91%! Στις πρόσφατες εκλογές έλαβε αυτό το σύνολο μόλις το 39,2% των ψήφων.

Στην άλλη πλευρά, η αριστερά του ΚΚΕ, ΚΚΕ Εσωτερικού, ΕΑΡ και Σύριζα κινήθηκε αυτή την τριακονταετία ανάμεσα στο 7-13%. Στις 6.5. έλαβε (ΚΚΕ, Σύριζα και ΔΗΜΑΡ) 32,4% των ψήφων, δηλαδή, υπερτριπλασίασε τα ποσοστά της. Αντίστοιχα, η ευρύτερη αριστερά, μαζί με κόμματα και κινήσεις προερχόμενα από τα αριστερά του ΠΑΣΟΚ καθώς και τους Οικολόγους Πράσινους, κινήθηκαν τα τελευταία χρόνια ανάμεσα στο 8% και το 15,2% των ψήφων. Στις 6.5 έλαβε 37,4%. Τέλος, ένα τρίτο στοιχείο είναι ότι η πτώση του ενός πόλου του δικομματισμού, του ΠΑΣΟΚ, συνοδεύεται με την αποδιοργάνωση του άλλου. Το ΛΑΟΣ, ένα κόμμα εν μέρει από τα σπλάχνα της ΝΔ και με πιθανή προοπτική την ενσωμάτωση του σ’ αυτή, βρέθηκε εκτός βουλής.

Αντίθετα εισήλθε η Χρυσή Αυγή ένα κόμμα ακροδεξιό, που δεν προέρχεται από την ΝΔ. Από την άλλη πλευρά, έχει δημιουργηθεί ένας χώρος νεοφιλελεύθερων κομμάτων που συνεργάζονται χωρίς ντροπές με την τρόικα. Τέλος μεγάλη επιτυχία είχαν οι Ανεξάρτητοι Ελληνες, ένα κόμμα της λαϊκής δεξιάς με παράγοντες και από άλλους χώρους, που πρόβαλλε αντιμνημονιακό λόγο λαμβάνοντας διψήφιο αριθμό ποσοστών.Από τα πιο πάνω ποσοστά γίνεται φανερό ότι υπάρχει ένα ιστορικών διαστάσεων ρήγμα στην διάταξη του πολιτικού συστήματος. Το μεγάλο ερώτημα είναι αν αυτό το ρήγμα έχει μόνιμο χαρακτήρα ή όχι. Κατά τη γνώμη μου, το πολιτικό σύστημα βρίσκεται σε μεταβατική φάση. Έχει ανοίξει ένας δρόμος, αλλά δεν έχει κλείσει και η οδός της επιστροφής. Το τι θα γίνει τελικά, θα εξαρτηθεί από την θέληση και ικανότητα των ίδιων των πολιτικών δυνάμεων, ιδιαίτερα εκείνων που κέρδισαν στις προηγούμενες εκλογές.

Οι μετεκλογικοί προσανατολισμοί

Το σύμπλεγμα συμφερόντων, εμφάνιζε την μεγάλη άνοδο της αριστεράς και την ήττα του δικομματισμού, ως την απόφαση του λαού να ψηφίσει «συνεργασίες» των αντιμνημονιακών δυνάμεων με τον δικομματισμό. Την σαφή απόρριψη του μνημονίου από το εκλογικό σώμα ως επιλογή να επανέλθει ο δικομματισμός σε κυβέρνηση συνεργασίας και να «διαπραγματευτεί» και αυτός τα μνημόνια, που έχει υπογράψει και είχε διακηρύξει ότι είναι μονόδρομος. Τέλος, την καταδίκη των προσώπων που κυβερνούν εδώ και δεκαετίες τη χώρα και την κατέστρεψαν την αποσιώπησε παντελώς.

Το σύμπλεγμα συμφερόντων, ή αλλιώς διαπλοκή, έδειξε κατά καιρούς να αντιπαθεί τον Σαμαρά και να φοβάται την αριστερά. Σήμερα ανάμεσα στα δύο το δεύτερο του είναι σημαντικότερο. Προσπαθεί, λοιπόν, να πετύχει ταυτόχρονα δύο στόχους, αφενός να δυναμώσει η ΝΔ, προκειμένου να μην βγει πρώτο κόμμα ο Σύριζα και λάβει το μπόνους των 50 εδρών (αριθμητική προϋπόθεση για να κυβερνήσει μια πολιτική δύναμη). Αφετέρου να μην δυναμώσει τόσο ο Σαμαράς και καταστεί ανεξέλεγκτος. Έτσι τα πιο τροϊκανά κόμματα, όπως αυτό του κ.Μάνου, βάζει ως προαπαιτούμενο επιστροφής στη ΝΔ την παραίτηση Σαμαρά από την ηγεσία της.

Την διττή αυτή εξίσωση, η διαπλοκή και η τρόικα προσπαθούν να τη λύσουν με δύο ενέργειες. Αφενός να συμπιεστούν τα κόμματα που δεν ελέγχονται, όπως είναι εκείνο των «Ανεξάρτητων Ελλήνων», ώστε να απολέσουν ψήφους προς τα δεξιά, καθώς και να ενταχθεί το ΛΑΟΣ ή δυνάμεις του στη ΝΔ, και αφετέρου να δημιουργηθεί ένα «ενδιάμεσο» κόμμα που να προσθέσει στις επόμενες εκλογές έδρες στον δικομματισμό.Το σχέδιο αυτό έχει ορισμένα αδύναμα σημεία. Εξάλλου δεν θα είναι η πρώτη φορά που οι ασκήσεις επί χάρτου αποτυχαίνουν. Καταρχάς ακόμα και αν πιεστεί ο κόσμος των Ανεξάρτητων Ελλήνων κανείς δεν δίνει εγγυήσεις στην διαπλοκή ότι θα ψηφίσουν την ΝΔ.

Το δεύτερο είναι, ότι το ένα φιλελεύθερο κόμμα προβλέπεται να κινηθεί -εφόσον οι δυνάμεις του δεν ενταχθούν στη ΝΔ-, ανάμεσα στην τελευταία και το ΠΑΣΟΚ. Όμως, το τελευταίο εξακολουθεί να βρίσκεται σε κάθετη πτώση η οποία δημιουργεί πρόβλημα στην υλοποίηση του όλου σχεδίου. Αυτές οι δυσκολίες πιθανόν να ισχυροποιήσουν τη ροή του όλου συστήματος προς τον αυταρχισμό και την ενίσχυση μηχανισμών και λειτουργίας έκτακτης ανάγκης. Κάτι τέτοιο, όμως, θα έχει εξίσου αρνητικές επιπτώσεις στην οικονομία με τυχόν κατάσταση χάους.Η δημοκρατική αντιμνημονιακή πλευρά του συστήματος εξήλθε κερδισμένη από τις εκλογές. Σε «συστατικά» της ασκούνται αφόρητες πιέσεις. Στόχος η μετακίνηση τους προς το σύστημα καθώς και η εκλογική συμπίεση του Σύριζα.

Το ΚΚΕ, δυστυχώς, αντί να κάνει ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης, έχει βγάλει από το σεντούκι του μια πολιτική τάχα συνταγή για κάθε περίπτωση όσο υπάρχει καπιταλισμός και που να μην θυμίζει τα του 1989. Μόνο που όσο λάθος ήταν το 1989 η πολιτική της συγκυβέρνησης, άλλο τόσο λάθος είναι η σημερινή πολιτική άρνησης της συνεργασίας της αριστεράς. Νομίζω ότι έχει προτάξει τους λόγους που αντιπαθεί πολιτικά άλλες αριστερές δυνάμεις και όχι τις ανάγκες της χώρας καθώς και την ενωμένη απόκρουση πιθανών σφοδρών επιθέσεων της διαπλοκής με τη βοήθεια της τρόικας.Η ζωή είναι γεμάτο αντιφάσεις.

Αυτό ισχύει και για την πολιτική σκηνή. Ο Σύριζα ο μεγάλος νικητής των εκλογών που έγιναν στις 6.5, αποκάλυψε, και αυτό ήταν σε ένα βαθμό αναμενόμενο, από την επομένη τις εσωτερικές του αντιθέσεις και ορισμένες αδυναμίες. Το γεγονός ότι δεν είναι ένα ενιαίο κόμμα το πληρώνει σήμερα με πολυγλωσσία και παρεμβάσεις από ορισμένα στελέχη του που είναι το λιγότερο επιπόλαιες. Πληρώνει ακόμα την στάση που κράτησε απέναντι σε εν δυνάμει σύμμαχες δυνάμεις.

Το γεγονός ότι ουσιαστικά αρνήθηκε τις ισότιμες συνεργασίας και προσπάθησε περισσότερο πίσω από μια ταμπέλα ενότητας να τσιμπολογήσει προσωπικότητες από τον χώρο της δημοκρατικής παράταξης, τον οδήγησε σήμερα να μην έχει ουσιαστικούς πολιτικούς συμμάχους προκειμένου να βγει τόσο η αριθμητική των συμμαχιών, όσο και η πολιτική ενός μεγάλου τόξου δυνάμεων που με γνώση, πρόγραμμα και σχέδιο θα προωθήσουν τις αλλαγές που έχει ανάγκη ο τόπος.

Νίκος Κοτζιάς

Δημιουργία ξανά: Νεοφιλελεύθερα Groupies

noreply@blogger.com (Ramnousia) — Fri, 25 May 2012 04:28:00 PDT

Tο σύνθημα με το οποίο συνόδευσε την ίδρυση του κόμματός του “Δημιουργία Ξανά” ο Θάνος Τζήμερος , είναι “πολιτική χωρίς πολιτικούς”. Θυμίζει λίγο το “όλοι οι πολιτικοί τα ίδια είναι” που οδήγησε σε αμηχανία, όταν βρέθηκε να είναι πρωθυπουργός της χώρας ένας τραπεζίτης.
Ο Τζήμερος παρουσιάζεται ως αδιάφθορος (σε αντίθεση με το πολιτικό σύστημα το οποίο μάχεται) και προσφάτως από διάφορα media, ως ο άνθρωπος της αγοράς που μιλάει λογικά.

Ο Τζήμερος όπως κάθε νεοφιλελεύθερος που σέβεται τον εαυτό του, καταγγέλει συνεχώς το κράτος για όλα τα δεινά. Πατώντας σε οφθαλμοφανείς αδυναμίες του, προσπαθεί να πείσει πως η αγορά πρέπει να είναι ελεύθερη για να τα ρυθμίζει όλα μόνη της. Άντε, ας υπάρχει λίγο κράτος με την μορφή δυνάμεων καταστολής.

Επίσης δεν χάνει ευκαιρία να δείχνει ως πηγή κάθε κακού τα κόμματα. Σαφώς και τα κόμματα, ειδικά όσα εξουσίασαν, έχουν μεγάλες ευθύνες. Όλοι σχεδόν το παρατηρούμε αυτό. Όμως, ο Τζήμερος τους βάζει όλους στο ίδιο καζάνι. Με τον ΣΚΑΙ να του δίνει βήμα συχνά, πράγμα περίεργο για κόμμα του 2%, αποστειρώνει το κόμμα του από κάθε πολιτική έννοια (ακόμη και το όνομά ”Δημιουργία Ξανά” μοιάζει με πετυχημένο όνομα για μάρκετινγκ) και αρχίζει την νεοφιλελεύθερη προσεκτικά δομημένη προπαγάνδα του.

Διαβάζοντας τις θέσεις του κόμματος παρατηρούμε τα εξής:

“ …Αυτή η «φιλοσοφία» έχει καταστήσει το κόμματα που αυτοαποκαλούνται αριστερά, φορείς της πιο ακραίας συντήρησης, τροχοπέδη σε κάθε μεταρρυθμιστική προσπάθεια, ταραξίες της πολιτικής ζωής, υποστηρικτές κάθε παράλογου ή καταστρεπτικού αιτήματος, αρκεί να εξασφαλίζει για τα ίδια εκλογική πελατεία.”
– Του φαίνεται αδιανόητη η ιδεολογική τοποθέτηση και προσδιορισμός. Μόνο ο αποστειρωμένος λόγος. Για τον Θάνο Τζήμερο, τα δημοκρατικά του ιδεώδη δεν του επιτρέπουν καν να αφήνει ένα κόμμα να λέει ότι αυτό πιστεύει, αλλά πρέπει να υπάρχουν νόμοι ακόμη και για την προεκλογική εκστρατεία. Διαβάστε τις θέσεις του για τα κόμματα.

“Είναι αυτονόητο ότι υποστηρίζουμε την ελεύθερη οικονομία και την «αστική» δημοκρατία, ως τα μόνα εφαρμόσιμα συστήματα στον σύγχρονο κόσμο, παρά τα προβλήματά τους…Αργά ή γρήγορα η Ευρώπη θα αποκτήσει ενιαία διοικητική δομή. Όσο γρηγορότερα, τόσο καλύτερα.”
– Δεν μπορεί να φανταστεί να δρα εκτός του συστήματος, το οποίο το αντιλαμβάνεται ως την μόνη αλήθεια. Θεωρεί ότι η ένωση της Ευρώπης σε ενιαία μοντέλα θα ωφελήσει τους λαούς και όχι τις οικονομικές ελίτ. Όπως ακριβώς έκανε και το ενιαίο νόμισμα.

“Η Οικονομία δεν είναι, μόνο, αριθμοί. Είναι άνθρωποι. Είναι ψυχολογία. Πολλές φορές είναι αυτοεπιβεβαιούμενη προφητεία: αν οι άνθρωποι πιστέψουν ότι τα πράγματα θα πάνε καλύτερα, θα κινηθούν περισσότερο, θα ξοδέψουν περισσότερο, θα επενδύσουν περισσότερο και, ναι, τα πράγματα θα πάνε καλύτερα.”
– Όλα για την κατανάλωση. Είναι που προσέθεσε και τους ανθρώπους στο κάδρο για να νιώσουμε λιγότερες ενοχές.

“Υποστηρίζουμε την ελεύθερη οικονομία της παραγωγής, που διασφαλίζει και προάγει την υγιή επιχειρηματικότητα του Ιδιωτικού Τομέα σαν τον κύριο πυλώνα ανάπτυξης της χώρας, στο πλαίσιο ενός σύγχρονου και ευνομούμενου ευρωπαϊκού κράτους.”
– Η εμμονή με την επιχειρηματικότητα και η αφαίρεση του Δημόσιου τομέα από την εξίσωση μας προκαλεί την εξής απορία: Φταίει για όλα το δημόσιο και οι εργοδότες έχουν αποδείξει την εντιμότητά τους;

“Το απίστευτο είναι ότι όλοι συμφωνούν πως εδώ μας οδήγησε το πελατειακό κράτος, δηλαδή οι άνευ λόγου αθρόες προσλήψεις κομματικών φίλων, αλλά ταυτόχρονα, οι λαϊκιστές – κρατιστές δεν δέχονται ότι όσοι προσελήφθησαν με αυτόν τον τρόπο πρέπει να απολυθούν. Σαν τον κλέφτη που αναγνωρίζει την κλοπή αλλά ζητάει να κρατήσει τα κλοπιμαία!”
– Το κλασικό παραμύθι του “κακού δημόσιου υπαλλήλου”. Πιανόμαστε από αναγνωρισμένες παθογένειες τις κάνουμε γενίκευση και μετά τις μετατρέπουμε σε κανόνα και δημιουργούμε κοινωνικούς αυτοματισμούς. Δεν είναι όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι τεμπέληδες, ούτε όλοι προσελήφθησαν με ρουσφέτι.

“Η ευελιξία στην αγορά εργασίας είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να καταπολεμηθεί η ανεργία. Όσοι φωνάζουν για εργασιακό «μεσαίωνα» όταν τους ξεβολέψουν λίγο από την εργασιακή τους νιρβάνα, προφανώς δεν ξέρουν τι ίσχυε στον μεσαίωνα, και σίγουρα δεν μπορούν να φανταστούν τι σημαίνει χρεοκοπία.”
– Μπροστά στον μπαμπούλα της χρεωκοπίας πάρε 200 ευρώ και να λες κι ευχαριστώ που έχεις δουλειά. Και μην διαμαρτύρεσαι για μεσαίωνα, δεν σε μαστιγώνουν κιόλας.

“Αναθεωρούμε το άρθρο 16 του Συντάγματος. Είναι απόλυτα θεμιτή η ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων που θα βοηθήσει, μέσω της άμιλλας που θα αναπτυχθεί, και τα δημόσια πανεπιστήμια.”
– Είπαμε, η αγορά πρέπει να είναι ελεύθερη.

“Μετά την επέτειο του Πολυτεχνείου αποκτήσαμε άλλη μια μέρα σίγουρου μπάχαλου: την επέτειο Γρηγορόπουλου. Οι έμποροι του ανθρώπινου πόνου καπηλεύονται τη μνήμη ενός αδικοχαμένου παιδιού για να κερδίσουν μια ακόμα ποσοστιαία μονάδα στις δημοσκοπήσεις. Φυσικά, κανένας δεν θυμάται ποια μέρα κάηκαν τα 4 θύματα της MΑRFIN, ή τα ονόματα, έστω, των αστυνομικών που δολοφονήθηκαν από τρομοκράτες.”
– Οι άνθρωποι είναι αισχροί. Γιατί όποιος οργίστηκε από την δολοφονία του Αλέξη υποκινήθηκε ή μήπως δεν λυπήθηκε για τους ανθρώπους στην Marfin; Τα διαχωριστικά άλλοι τα βάζουν όπως φαίνεται.

“ Καμία οργανωμένη κομματική / συνδικαλιστική / πολιτική συγκέντρωση δεν μπορεί να έχει για θέατρο των δραστηριοτήτων της δημόσιο χώρο οποιασδήποτε πόλης. Όποιος αναλαμβάνει τη διοργάνωση ανάλογων εκδηλώσεων θα πρέπει να βρει και τον κατάλληλο περιφραγμένο και ελεγχόμενο χώρο για να την πραγματοποιήσει και θα έχει την ευθύνη του τι θα συμβεί εκεί. ”
– Το δικαίωμα στην διαμαρτυρία, υπάρχει αρκεί να είναι περιφραγμένο και να μην ενοχλεί την αγορά. Πιο κάτω το γράφουν και πιο καθαρά, ότι απαγορεύεται να κατεβαίνεις στο οδόστρωμα. Δημοκρατία να χαρώ!

“Ο συνδικαλισμός σήμερα είναι ένας από τους δύο πόλους της κρατικής Μαφίας: ενδιαφέρεται μόνο για τα σκανδαλώδη συντεχνιακά προνόμια, τρέφεται από τη διαφθορά και τη στηρίζει με νύχια και με δόντια, προδίδοντας ταυτόχρονα την εργατική βάση για λογαριασμό της οποίας υποτίθεται ότι δρα.”
– Με την διαφορά ότι ο συνδικαλισμός ως μοντέλο οργάνωσης των εργαζομένων δεν είναι κάτι το αρνητικό. Το πρόβλημα δημιουργείται όταν οι ηγεσίες των σωματείων διοικούνται από μελλοντικούς βουλευτές. Οι συνδικαλιστές δεν είναι όλοι λαμόγια και κρατικοδίαιτοι. Κύριε Τζήμερε για τους κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες θα πείτε κουβέντα;

Επίσης, διαβάζοντας κάποιες από τις θέσεις του “Δημιουργία Ξανά” αντιλαμβάνεσαι, ότι έχουν αλλεργία πέρα από το κράτος, στον συνδικαλισμό και οι προτάσεις τους για το μεταναστευτικό δεν διαφέρουν από αυτές της Χρυσής Αυγής, απλά είναι πιο “βελούδινες” και “πολιτισμένες”. Μάλιστα γράφουν το εξής καταπληκτικό:
“Διαφωνούμε με τις «φιλελεύθερες» απόψεις πως κάθε εργαζόμενος, είτε είναι μετανάστης είτε «ντόπιος», έχει τα ίδια εργασιακά δικαιώματα, διότι είναι ανεφάρμοστες στην πράξη.“, ενώ αν δείτε πως καταλήγουν στο θέμα της ιθαγένειας θα βάλετε τα γέλια. Συγκεκριμένα γράφουν:
“…θα μπορούν να πάρουν Ελληνική υπηκοότητα, αφού συμπληρώσουν το 15 έτος της ηλικίας τους και μόνο ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ στις οποίες θα πιστοποιείται η επάρκεια τους σε μια σειρά θεμάτων: όπως γνώση της ελληνικής γλώσσας, της ιστορίας και του πολιτισμού“.
Να υποθέσω ότι ελληνόπουλα που δεν γνωρίζουν επαρκώς την ιστορία και τον πολιτισμό ή δεν μιλάνε καλά την ελληνική, θα πρέπει να εξεταστούν μήπως αλλάξουν υπηκοότητα;

Εντύπωση προκαλεί και η άποψη ότι οι φοιτητές είναι “…αμόρφωτοι και άναρθροι νέοι, που υπολείπονται των στοιχειωδών γνώσεων και της στοιχειώδους κοινωνικής αγωγής, κομματονεολαίοι, ανιστόρητοι, απαίδευτοι, ανάγωγοι και, το χειρότερο, χωρίς κριτική σκέψη”. Γενίκευση που στοχεύει πάλι στις κομματικές νεολαίες. Κανείς δεν λέει ότι η παιδεία στην Ελλάδα είναι τέλεια, ούτε ότι δεν πρέπει να φύγουν τα κόμματα από τις σχολές. Όμως ο Τζήμερος βιάζεται να στοχοποιήσει πάλι το πολιτικό σύστημα. Γιατί προτιμά τους “σοφούς” τεχνοκράτες που θα μας βάλουν σε τάξη, εμάς, που δεν γνωρίζουμε να διαχειριζόμαστε στατιστικά.

Οι θέσεις του για την υγεία θυμίζουν το μοντέλο των ΗΠΑ, το οποίο είναι παράδειγμα προς αποφυγή. Αυτές για την δημόσια τάξη, φλερτάρουν με νεοφασιστικές λογικές. Καταστολή, αυτόφωρο, απαγορεύσεις, αστυνομοκρατούμενο κράτος. Όσο για τους μετανάστες; Κάποιοι μπορούν να μείνουν ως δούλοι. Το εμετικό επιχείρημα; Ότι οι μισθοί της Ελλάδας είναι ανώτεροι πχ από του Αφγανιστάν, οπότε δεν πειράζει αν παίρνουν λιγότερα εδώ, πάλι πολλά θα τους είναι.

Ο Τζήμερος, ένας περαστικός στην πολιτική που μπορεί και να μην τον ξαναδούμε, παρουσιάζεται ως ο ορθολογιστής που υπερασπίζεται τους αριθμούς. Η λογική του λειτουργεί υπέρ της οικονομίας και της αγοράς, ακόμη κι αν κάποιοι χάσουν την δουλειά τους ή δουλεύουν με μισθούς πείνας. Προσπαθεί να πείσει ότι αυτά που λέει είναι ρεαλιστικές τοποθετήσεις, αποκρύπτοντας την ιδεολογική και ταξική του τοποθέτηση. Εξάλλου, όπως γράφει αλλού, οι εργοδοτικές εισφορές στο ΙΚΑ, είναι απαράδεκτες στο ύψος που δίνονται.

Το “Δημιουργία Ξανά” είναι ένα κόμμα, που σε συνδυασμό με την “Δράση” του Στέφανου Μάνου, επιθυμούν να αναλάβουν τον ρόλο της εφεδρείας του συστήματος. Ουσιαστικά λένε με πιο επιστημονικοφανή τρόπο, αυτά που υποστηρίζουν και οι υπόλοιποι θιασώτες του νεοφιλελεύθερου μοντέλου. Θέλει ανάπτυξη με κάθε κόστος και χωρίς “παρωχημένους” τρόπους διεκδίκησης από τον λαό. Προσπαθεί να πείσει πως όλοι είμαστε συνένοχοι, υιοθετώντας παράλληλα έναν ρατσιστικό λόγο, αφού για όλα φταίνε οι μουσουλμάνοι που πρέπει να μείνουν μακρυά από την Ευρώπη!

Ως διαφημιστής, ξέρει να μιλάει στον φακό και να χρησιμοποιεί ατάκες και σλόγκαν. Η διαφήμιση βέβαια πολλές φορές πουλάει άλλο προϊόν από αυτό που τελικά προβάλει. Παίζοντας το παιχνίδι αυτό ο Θάνος Τζήμερος, επιδιώκει να πει πράγματα που όλοι τα βλέπουμε, δήθεν λογικά και κοινώς αποδεκτά, καμουφλάροντας τις πραγματικές του ιδέες. Target group είναι κυρίως οι νέοι άνθρωποι. Κι ας άλλαξε όμως συσκευασία, το σύστημα που υπερασπίζεται δεν πείθει. Ήδη του τρέχουν τα σάλια να μπει στην Βουλή και να συμμετέχει σε κυβέρνηση συνεργασίας για να γίνουν οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις βεβαίως. Μόνο που η διαφήμιση βασίζει πολλά στην τέχνη της απάτης όπως και η πολιτική.

Από το Strange Journal

Καταστροφή, για ποιούς;

noreply@blogger.com (Ramnousia) — Fri, 25 May 2012 04:06:00 PDT

Κοίτα να δεις αγάπη κι ενδιαφέρον από τους εντιμότατους φίλους, δανειστές και τα εγχώρια τσιράκια τους! Τους έχει πιάσει ομαδικά ο πόνος, μήπως βγούμε από το ευρώ, και δεν αντέξουμε τόσο μεγάλο κακό.
Τόση φιλευσπλαχνία!
Τόση ανιδιοτέλεια!
Τόση πρεμούρα για το καλό μας που μας υποχρεώνει να το σκεφτούμε λίγο αυτό το ενδιαφέρον τους.
Μήπως, τελικά όλα αυτά τα αρπακτικά είναι αδελφές του ελέους και τόσα χρόνια τους παρεξηγήσαμε;

Ετσι λοιπόν ακούσαμε και χτες τον πρόεδρο της κομισιόν Ζ Μπαρόζο να υπογραμμίζει στον υπηρεσιακό πρωθυπουργό της Ελλάδας την ετοιμότητα της Επιτροπής να στηρίξει την Ελλάδα, εφόσον η χώρα εκπληρώσει τις υποχρεώσεις.
Ο Πορτογάλος αξιωματούχος τόνισε ότι η Ευρωζώνη έχει δείξει την αλληλεγγύη της στον ελληνικό λαό και ότι είναι κοινή πεποίθηση όλων ότι η χώρα πρέπει να παραμείνει στο ενιαίο νόμισμα.
«Μακάρι να υπήρχε ευκολότερος τρόπος. Οι Έλληνες έχουν κάνει τεράστιες θυσίες, αλλά η εφαρμογή του προγράμματος είναι ο λιγότερο δύσκολος δρόμος για την έξοδο από την κρίση» υπογράμμισε ο Μπαρόζο.

Ένας άλλος ειδήμονας και σωτήρας ο πρωθυπουργός που έπεσε με το αλεξίπτωτο απ έξω ο Λουκάς Παπαδήμος σε συνέντευξή του στη Wall Street Journal υπογράμμισε ότι η εγκατάλειψη του προγράμματος σταθερότητας θα σημάνει έξοδο από την ευρωζώνη, με καταστροφικές συνέπειες για την οικονομία και το επίπεδο της κοινωνικής έντασης,
Στην πρώτη συνέντευξη που παραχώρησε μετά την αποχώρησή του από την πρωθυπουργία, ο κ. Παπαδήμος δήλωσε ότι η εγκατάλειψη του ευρώ θα έχει «καταστροφικές» οικονομικές συνέπειες για την Ελλάδα αλλά και ευρείες επιπτώσεις για τη λοιπή ευρωζώνη και για το ενδεχόμενο αυτό προετοιμάζονται, λαμβάνοντας έκτακτα μέτρα, ορισμένα ευρωπαϊκά κράτη αλλά και θεσμοί.»

«Μολονότι ένα τέτοιο σενάριο δεν είναι πιθανό να υλοποιηθεί και δεν είναι επιθυμητό είτε για την Ελλάδα είτε για άλλες χώρες, δεν μπορεί να αγνοηθεί ότι γίνονται προετοιμασίες για τον περιορισμό των πιθανών επιπτώσεων από την έξοδο της Ελλάδα από το Ευρώ» δήλωσε ο κ. Παπαδήμος.

«Ευρωπαίοι πολιτικοί ηγέτες έχουν στείλει ένα ξεκάθαρο μήνυμα, με δύο σκέλη: Η Ελλάδα πρέπει να παραμείνει στην ευρωζώνη και η χώρα πρέπει να σεβαστεί τις δεσμεύσεις της.

Όλοι αυτοί οι ωραίοι τύποι, συνεπικουρούμενοι από τους εγχώριους (πολιτικούς) διαχειριστές των «αγορών»… ξεχνούν στην ανάλυσή τους να μας πουν για ποιον τελικά είναι καταστροφή η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ:
Για τους απολυμένους;
Για τους άνεργους;
Για τους νέους με 50% ανεργία;
Για τους μικροεπαγγελαματίες που εξαφανίζονται με εξοντωτικούς ρυθμούς;
Για τους συνταξιούχους που δεν τους φτάνουν (τα ευρώ τους) ούτε για χαμομήλι;
Για τους εργαζόμενους που οι αμοιβές τους δεν φτάνουν να ζήσουν ούτε στη Ρουμανία;
Για ποιους τελικά είναι η καταστροφή η έξοδος από το ευρώ;

Προφανώς, όλοι αυτοί έχουν ξεχάσει ότι οι πολιτικές δεν υπάρχουν για να βολεύονται οι αριθμοί, αλλά οι κοινωνίες. Επίσης τους διαφεύγει ότι έτσι όπως το πάνε πολύ σύντομα το ερώτημα ευρώ ή δραχμή θα είναι ρητορικό, καθώς αυτό που ενδιαφέρει τον κόσμο δεν είναι σε τι νόμισμα θα συναλλάσσεται, αλλά αν έχει τη δυνατότητα να συναλλάσσεται.

Και κάτι ακόμη:
Κοιτώντας, ρίχνοντας μια ματιά, τι γίνεται στη Ευρώπη, στην Ισπανία για παράδειγμα όπου η κυβέρνηση τα δίνει όλα (όπως και η δική μας) για να σώσει τις τράπεζες αφήνοντας το 25% του πληθυσμού χωρίς μία (ανεργία) αναρωτιέται κανείς για ποιον δημιουργήθηκε το ευρωπαικό κοινό νόμισμα και ποιον δε συμφέρει η καταστροφή του.
Η απάντηση είναι τόσο προφανής και εύκολη:
Οι άνεργοι και οι κινεζοποιημένοι ευρωπαίοι εργαζόμενοι δεν έχουν να χάσουν απολύτως τίποτε από την καταστροφή του Ευρώ. Ίσως μόνο τις αλυσίδες τους…

Δημήτρη Μυ

Ελλάδα μπορείς να φέρεις και την οικονομική δημοκρατία…

noreply@blogger.com (Ramnousia) — Fri, 25 May 2012 03:44:00 PDT

«Εμπρός, Ελλάδα! Δείξε μας εσύ τον δρόμο... Κάποτε μας χάρισες την πολιτική δημοκρατία. Σήμερα ήρθε η ώρα να μας δείξεις τι σημαίνει οικονομική δημοκρατία» αναφέρει χαρακτηριστικά η Ρώσικη Εφημερίδα Pravda. «Η επιλογή που καλείσαι να κάνεις είναι καίριας σημασίας. Είναι η επιλογή μεταξύ δραχμής ("αφθονίας") και ευρώ ("εξαθλίωσης"). Είδαμε τι μας έδωσε και πού μας οδηγεί η Ευρωπαϊκή Ένωση.» σημειώνεται στο δημοσίευμα.

Ο συλλογισμός του αρθρογράφου Timothy Bancroft-Hinchey δεν είναι τυχαίος ... υπονοεί ότι το παιχνίδι που έπαιξαν οι Ευρωπαίοι (βλ. Μέρκελ- Σαρκοζί) στην πλάτη μας είναι πλέον φανερό και τελικά τους γύρισε μπούμερανγκ…
Δεν λίγοι οιοικονομικοί αναλυτές όπως αυτοί της UBS, Γουόκερ (Wacker) και ντε Σπίντλερ (de Spindler) οι οποίοι εκτιμούν ότι υπάρχει «σημαντική πιθανότητα» μία ελληνική έξοδος «να πυροδοτήσει αλυσιδωτή αντίδραση, τραπεζικές εκροές και αύξηση των επιτοκίων του κρατικού χρέους των ασθενέστερων χωρών που θα οδηγήσουν τελικά στη διάλυση της ευρωζώνης».

Στο ίδιο μηκος κυμάτος είναι και η άποψη της Bloomberg η οποία επισημαίνει ότι τα κεφάλαια ύψους 1,1 τρισ. ευρώ που διαθέτουν οι οκτώ μεγαλύτερες τράπεζες της Ευρώπης ως «πυροσβεστήρα» ρευστότητας για το ενδεχόμενο εκροών καταθέσεων θα αποβούν ανεπαρκή σε περίπτωση συστημικής απώλειας της εμπιστοσύνης στην ευρωζώνη, όπως υπολόγισε σε αναφορά της η Goldman Sachs Group Inc. Πρακτικά αυτό που λέει ο κολοσσός είναι ότι "τίποτα δεν σώζει την ευρωζώνη αν η Ελλάδα αποφασίσει να βγει από το ευρώ".

Βέβαια τα κοράκια επιμένουν… Κάνουν ότι δεν ακούνε και θέλουν να φάνε τα ρέστα μας και να μας στείλουν στο εκτελεστικό απόσπασμα!!!

To επιβαβιώνει και η απόρρητη έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους που δημοσιεύει το περιοδικό Επίκαιρα γίνεται λόγος για πλήρη εκτροχιασμό του Προϋπολογισμού του 2012 με μαύρη τρύπα 1,3 δισ. ευρώ… Σύμφωνα με τους συντάκτες της Έκθεσης, βασική αιτία του εκτροχιασμού είναι τα σκληρά μέτρα, όπως οι περικοπές σε μισθούς και συντάξεις και η αύξηση της φορολογίας.

Το γνωρίζουν καλά ότι οι αριθμοί δεν βγαίνουν αλλά αυτοί με αλαζονεία και περιφρόνηση θέλουν να μας κάνουν Ινδία… Όμως στο τέλος ξυρίζουν τον γαμπρό, αφου τελικά η κατάσταση της Ελλάδας δημιουργεί πρόβλημα στην ευρύτερη οικονομίας της Ευρωζώνης

Η λύση στο πρόβλημα της μικρής οικονομίας της Ελλάδας, με το μικρό χρέος σε σχέση με τα χρέη των υπόλοιπων κρατών – μελών της Ε.Ε., θα μπορούσε να δοθεί άμεσα… Το πολιτικό μας σύστημα που μας ενέπλεξε σε αυτή την κατάσταση το γνώριζε καλά… Επέμενε όμως να παίζει την ζωή μας και το βιοτικό μας επίπεδο στα ζάρια μήπως και υποστ(ουν)εί καμιά χασούρα το τραπεζικό κεφάλαιο… Και σαν να μην φθάνει μόνο αυτό, συνεχίζει να μας θεωρεί ηλίθιους και πιστεύει ακόμη ότι με επικοινωνιακά κόλπα θα παρατείνει την παραμονή του στην εξουσία…

Της Μιχαλούς

Γενικό Λογιστήριο του Κράτους: Το Μνημόνιο απέτυχε παταγωδώς!

noreply@blogger.com (Ramnousia) — Fri, 25 May 2012 03:22:00 PDT

Σάλος αναμένεται να ξεσπάσει με την απόρρητη έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους όπου γίνεται λόγος για πλήρη εκτροχιασμό του Προϋπολογισμού του 2012 με μαύρη τρύπα 1,3 δισ. ευρώ.

Στην απόρρητη έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου που δημοσιεύει το περιοδικό Επίκαιρα, απεικονίζεται το φάντασμα της πτώχευσης που πλανάται πάνω από τη χώρα. Τα στοιχεία προκαλούν σοκ, και μάλιστα διπλό καθώς -όπως αποκαλύπτει το περιοδικό- τα στοιχεία αυτά έχουν ήδη παρουσιαστεί στους πολιτικούς αρχηγούς κατά τη διαδικασία των διερευνητικών εντολών, προκαλώντας τουλάχιστον δέος στα κομματικά επιτελεία.

Στην τετρασέλιδη έκθεση που συνέταξε το Τμήμα Εσόδων της Διεύθυνσης Προϋπολογισμού Γενικής Διεύθυνσης περιγράφεται το αδιέξοδο της ελληνικής οικονομίας. Καταρχήν, στην εκτίμηση για την πορεία των εσόδων του τακτικού προϋπολογισμού για το 2012, φαίνεται ο δημοσιονομικός εκτροχιασμός, καθώς τα στελέχη του Γενικού Λογιστηρίου εκτιμούν ότι η «μαύρη τρύπα» για το 2012 θα φτάσει στα 1,3 δισ. ευρώ σε σχέση με το στόχο του συμπληρωματικού προϋπολογισμού που ψηφίστηκε από τη Βουλή το Φεβρουάριο!

Λιγότερα έσοδα από φόρους

Η υστέρηση αυτή οφείλεται, υποστηρίζουν, στην μη είσπραξη φόρων και συγκεκριμένα, του Φόρου Εισοδήματος Φυσικών Προσώπων, του Φόρου Ακίνητης Περιουσίας, του ΦΠΑ και των φόρων συναλλαγών και κατανάλωσης.

Μάλιστα, στις τέσσερις σελίδες της Έκθεσης τα στελέχη του Γενικού Λογιστηρίου τονίζουν ότι τελικά τα μέτρα που ελήφθησαν στα πλαίσια του Μνημονίου όχι μονο δεν ανέτρεψαν αλλά επέτειναν την ύφεση καθώς οδήγησαν σε κάθετη πτώση την κατανάλωση και άρα τα κρατικά έσοδα.

Η υστέρηση των εσόδων δείχνει ότι ο στόχος για τα έσοδα του 2012 δεν είναι εφικτός και θα απαιτηθεί νέα αναθεώρηση, η δεύτερη μέσα σε λίγους μήνες. Όπως σημειώνουν τα στελέχη του ΓΛΚ, απαιτείται αναθεώρηση των προβλέψεων εσόδων του 2012, καθώς οι «μακροοικονομικές προβλέψεις είναι δυσμενέστερες». Υπενθυμίζεται ότι η πρώτη αναθεώρηση του στόχου των εσόδων έγινε τον Φεβρουάριο με τον συμπληρωματικό Προϋπολογισμό.

Επιβεβαιώνονται οι Κασσάνδρες

Η ανάγκη νέας αναθεώρηρησης του Προϋπολογισμού επιβεβαιώνει τις «οικονομικές Κασσάνδρες» -όπως ο Κρούγκμαν, ο Στίγκλιτς, ο Ρουμπινί και άλλοι- που λένε ότι το μείγμα της περιοριστικής οικονομικής πολιτικής δεν αποδίδει, οδηγεί σε εντεινόμενη ύφεση και τελικά υπάρχουν αντικειμενικές δυσκολίες στην ίδια την εφαρμογή του Mνημονίου.

Ουσιαστικά, η Έκθεση αποτυπώνει με τον πιο επίσημο τρόπο αυτό που είναι γνωστό, ότι οι πολίτες δεν αντέχουν πλέον να πληρώνουν επιπλέον φόρους και ότι η προηγούμενη κυβερνήση δεν πήρε έγκαιρα τα μέτρα που απαιτούνταν ώστε να εισπραχθούν όσοι φόροι έχουν θεσπιστεί.

Υπενθυμίζεται ότι ο συμπληρωματικός προϋπολογισμός, προέβλεπε καθαρά έσοδα 51,4 δισ. ευρώ για το 2012, Ωστόσο, από το πρώτο τετράμηνο τα καθαρά έσοδα είχαν υστέρηση της τάξης των 334 εκατ. ευρώ σε σχέση με την πρόβλεψη του συμπληρωματικού προϋπολογισμού.

Παράλληλα, οι επιστροφές φόρου το α' τετράμηνο περιορίστηκαν στα 933 εκατ. ευρώ από 1,6 δισ. ευρώ το αντίστοιχο διάστημα του 2011, για να κρατηθεί τεχνητά το έλλειμμα του προϋπολογισμού.

Φταίνε οι περικοπές και η αύξηση φορολογίας

Σύμφωνα με τους συντάκτες της Έκθεσης, βασική αιτία του εκτροχιασμού του Προϋπολογισμού είναι τα σκληρά μέτρα, όπως οι περικοπές σε μισθούς και συντάξεις και η αύξηση της φορολογίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι το ΓΛΚ εκτιμά στα 300 εκατ. ευρώ για το 2012 την υστέρηση των εσόδων, εξαιτίας των περικοπών των μισθών και συντάξεων.

Η έκθεση αναφέρει επί λέξει: «Στις εκτιμήσεις εισπράξεων από το Φόρο Εισοδήματος Φυσικών Προσώπων, η επισφάλεια ύψους 300 εκατ. ευρώ εντοπίζεται κυρίως στο μέτρο περικοπής μισθών και συντάξεων, το οποίο λειτουργεί αρνητικά ως προς τα έσοδα από φόρο εισοδήματος κατά 270 εκατ. ευρώ».

Τέλος, στην Έκθεση σημειώνεται ότι οι περικοπές που έπληξαν κυρίως τα μεσαία και χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα θα έχουν ως αποτέλεσμα να σημειωθεί απόκλιση ύψους 60 εκατ. ευρώ σε ότι αφορά στα έσοδα που υπολογίζονταν από τις εισφορές μισθωτών και συνταξιούχων.

Πηγή

Οι πολίτες δικαστές

noreply@blogger.com (Ramnousia) — Fri, 25 May 2012 03:00:08 PDT

Παρασυρμένοι από την «έξαψη» των εκλογών και τις ατελείωτες φήμες και αναλύσεις για την παραμονή ή όχι στη ζώνη του ευρώ, έχουμε ξεχάσει κάτι που είναι πολύ σημαντικό: η Ελλάδα χρεοκόπησε πριν από δυο χρόνια και μέχρι τώρα κανένας πολιτικός δεν έχει οδηγηθεί στη Δικαιοσύνη.

Διαβάζοντας τις δηλώσεις Ευρωπαίων ηγετών και αξιωματούχων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, διαπιστώνει κάποιος την «απορία» τους για το ότι οι Έλληνες θέλουν να παραμείνουν στο ευρώ αλλά δεν ψηφίζουν τα δυο κόμματα –ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία- που τάσσονται αναφανδόν υπέρ της παραμονής της Ελλάδας στην Ευρωζώνη.

Το περίεργο είναι πως οι ίδιοι Ευρωπαίοι ηγέτες και αξιωματούχοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν έχουν εκφράσει καμία απορία για το γεγονός ότι η Ελλάδα χρεοκόπησε και κανένας Έλληνας πολιτικός δεν οδηγήθηκε στη Δικαιοσύνη – αν και αυτό αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία.

Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες και αξιωματούχοι δεν θέτουν θέμα απονομής δικαιοσύνης για την χρεοκοπία της Ελλάδας γιατί αυτό θα αποτελούσε παρέμβαση στα εσωτερικά της χώρας μας.

Αυτό, βέβαια, δεν στέκει γιατί, αν ήταν τόσο ευαίσθητοι με τα εσωτερικά θέματα της χώρας μας, δεν θα έκαναν συνέχια δηλώσεις, προσπαθώντας να επηρεάσουν ή να εκβιάσουν τους Έλληνες ψηφοφόρους υπέρ του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας.

Είναι κάπως περίεργο τόσοι Ευρωπαίοι πολιτικοί να θεωρούν φυσιολογικό και απαραίτητο να πάνε οι Έλληνες να ψηφίσουν τα δυο κόμματα που οδήγησαν την Ελλάδα στη χρεοκοπία. Δηλαδή, μας θεωρούν ή μαζοχιστές ή καθυστερημένους. Ή και τα δυο.

Φυσικά, η υποκρισία των Ευρωπαίων ηγετών και αξιωματούχων είναι τεράστια, αφού ξέρουν καλά πως κι αυτοί έβαλαν το χέρι τους στη χρεοκοπία της Ελλάδας. Αυτοί έδιναν -για το δικό τους συμφέρον- επί δεκαετίες τα δάνεια και τις μίζες στις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας. Αυτοί έκαναν τις συμφωνίες μαζί τους. Μέχρι που, ξαφνικά μια μέρα, «ανακάλυψαν» πως η Ελλάδα χρεοκόπησε. Ωραίο το παραμύθι αλλά δεν έχει δράκο.

Ευρωπαίοι ηγέτες δεν δέχονται να συναντήσουν τον Αλέξη Τσίπρα. Δεν τους αρέσει ο Τσίπρας. Αλλά υποδέχονται με ενθουσιασμό και ανοιχτές αγκαλιές τους προέδρους του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας, των δυο κομμάτων που είναι υπεύθυνα για την χρεοκοπία. Νομίζουν ότι αυτό είναι κακό για τον Αλέξη Τσίπρα; Κούνια που τους κούναγε.

Δεν ερωτεύτηκαν ξαφνικά οι Έλληνες τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα. Δεν γοητεύτηκαν μέσα σε μια νύχτα από τον Πάνο Καμμένο και τους Ανεξάρτητους Έλληνες. Απλά, καταδικάζουν το ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Δημοκρατία που οδήγησαν τη χώρα στην χρεοκοπία και τον εξευτελισμό. Είναι λογικό. Αφού δεν το έκανε η Δικαιοσύνη, το κάνουν οι πολίτες.

Τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά στις εκλογές, αν ο Κώστας Καραμανλής και ο Γιώργος Παπανδρέου –έστω αυτοί οι δυο- είχαν οδηγηθεί στη Δικαιοσύνη.

Τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά, αν το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία είχαν κάνει κάθαρση στους κόλπους τους και είχαν οδηγήσει τους υπεύθυνους για την χρεοκοπία στη Δικαιοσύνη. Αντί να κάνουν κάθαρση, θεώρησαν πως είναι όλοι αθώοι και πως μπορούν να κοροϊδεύουν τους Έλληνες πολίτες για πάντα.

Υπάρχουν Έλληνες που το δέχονται αυτό. Πολλοί είναι αυτοί που θα ψηφίσουν πάλι Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ. Άλλοι από χαμηλή αυτοεκτίμηση, άλλοι επειδή θα υποκύψουν στον εκβιασμό και άλλοι –οι περισσότεροι, ας μην κρυβόμαστε- επειδή τα έφαγαν μαζί με τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας, και συνεχίζουν μέχρι σήμερα να τα τρώνε.

Πολλοί κατηγορούν τους Έλληνες πολίτες πως δεν είναι ώριμοι και πως δεν συμπεριφέρονται υπεύθυνα στις εκλογές που κρίνεται το μέλλον της χώρας.

Αυτή η κριτική είναι άδικη. Αν η Δικαιοσύνη ήταν ανεξάρτητη και είχε λειτουργήσει, η συμπεριφορά των Ελλήνων πολιτών θα ήταν διαφορετική στις εκλογές.

Από τη στιγμή που η Δικαιοσύνη δεν λειτουργεί, έρχονται οι πολίτες να αποδώσουν δικαιοσύνη. Δεν είναι η δουλειά τους αλλά –αφού δεν το κάνουν οι αρμόδιες αρχές- κάποιος πρέπει να το κάνει.

Οι πολίτες δεν είναι δικαστές και δεν θα έπρεπε να είναι. Οι πολίτες δεν θέλουν να είναι δικαστές. Δεν το επέλεξαν αυτοί. Τους αναγκάζουν αυτοί που εξευτέλισαν την Δικαιοσύνη.

Λένε πως –εξαιτίας της οικονομικής κρίσης- έχουμε γίνει όλοι οικονομολόγοι. Όχι, έχουμε γίνει όλοι δικαστές. Και στις εκλογές του Ιουνίου, θα δούμε πόσοι εμάς τους πολίτες-δικαστές είμαστε διεφθαρμένοι και πόσοι είμαστε τίμιοι.

Οι εκλογές του Ιουνίου δεν έχουν να κάνουν ούτε με το ευρώ, ούτε με τη δραχμή, ούτε με το Μνημόνιο.

Οι εκλογές του Ιουνίου έχουν να κάνουν με τη Δημοκρατία και τη Δικαιοσύνη. Μόνο.

(Έγραψα πολλές φορές αυτά τα δυο τελευταία χρόνια –και δεν θα σταματήσω να το γράφω- πως το μεγάλο πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι η χρεοκοπία αλλά η έλλειψη δικαιοσύνης. Με λιγότερα μπορούμε να ζήσουμε. Χωρίς δικαιοσύνη, είμαστε τελειωμένοι.)

Πιτσιρίκος

Τσοχατζόπουλος: Επικοινωνιακή στήριξη από δημοσιογράφο με το αζημιώτο

noreply@blogger.com (Oneironaut) — Fri, 25 May 2012 02:30:02 PDT

Συγκλονιστικά στοιχεία αναφορικά με την εμπλοκή δημοσιογράφου με το όνομα «Νίκος» που θα αναλάμβανε έναντι 270.000 ευρώ να αποκαταστήσει το προφίλ του κ. Τσοχατζόπουλου, περιλαμβάνουν τα έγγραφα από το αρχείο του πρώην υπουργού που συμπεριλήφθησαν στη δικογραφία.

Συγκεκριμένα σε ιδιωτικό συμφωνητικό για την παροχή επικοινωνιακής στήριξης μεταξύ του δημοσιογράφου και του κ. Τσοχατζόπουλου αναφέρονται τα εξής:

«Η μηνιαία αμοιβή μας (εμένα και του συνεργάτη μου) θα ανέρχεται στο ποσό των 15.000 ευρώ το μήνα καθαρά, ήτοι για 18μηνη συνεργασία 270.000 ευρώ» αναφέρει σε επιστολή που του απέστειλε κάποιο άτομο με το όνομα Νίκος.

«Το χρονικό πλαίσιο προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος μας, δηλαδή η αποκατάσταση σου, θεωρούμε ότι είναι 18 μήνες», επισημαίνεται μάλιστα στην επιστολή στην οποία παράλληλα, τονίζεται ότι πρέπει να καταβληθεί από τον Άκη Τσοχατζόπουλο το 30% ως προκαταβολή.
Εκτός όμως από την επικοινωνιακή στήριξη ο κ. Τσοχατζόπουλος φαίνεται να παρήγγειλε και δύο δημοσκοπήσεις αξίας 8.000 ευρώ, προκειμένου να αναδειχτεί η «σκευωρία σε βάρος του».

Οι χειρόγραφες σημειώσεις του πρώην υπουργού και το δακτυλογραφημένο κείμενο φέρουν τον τίτλο «Προσχέδιο Πρότασης Επικοινωνίας Α.Τ.» και ο κ. Τσοχατζόπουλος περιγράφει αναλυτικά τις κινήσεις του, στις οποίες περιλαμβάνονται επαφές με εκδότες, δημοσιογράφους και συγκεκριμένα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

ΠΗΓΗ

ΒΡΥΧΩΜΕΝΟΙ ΕΚΒΙΑΣΤΕΣ

noreply@blogger.com (Oneironaut) — Fri, 25 May 2012 02:00:03 PDT

«Μην υποτιμάτε τους Έλληνες. Έχουν μία μοναδική ικανότητα έναντι όλων των άλλων λαών: Μπορούν να παράγουν περισσότερη ιστορία απ' όση μπορούν να καταναλώσουν».

Αυτή η παράφραση του Η. Munro μου έρχεται στο μυαλό σκεφτόμενος τις επερχόμενες εκλογές και παρακολουθώντας τις προεκλογικές εξελίξεις που χαρακτηρίζονται από αυτήν την πρωτοφανή προσπάθεια χειραγώγησης της ψήφου του Έλληνα πολίτη μέσα από μία τρομοκρατία ψεύτικων διλλημάτων.

Το πολιτικό σύστημα εξουσίας της Ελλάδας και της Ευρώπης έχει ξαμολήσει λυτούς και δεμένους, έχει επιστρατεύσει κάθε παλιομοδίτικο τέχνασμα από τα πιο σκονισμένα εγχειρίδια προπαγάνδας, έχει εξαντλήσει όλες τις επιτηδευμένες ψευδολογίες και μεθόδους του ψυχολογικού πολέμου, για να αποτρέψει την μικρή ρωγμή στο φράγμα που μπορεί να προκαλέσει την κατάρρευση του, δηλαδή την αμφισβήτηση ενός ολόκληρου οικονομικού κατεστημένου και πολιτικής κοσμοθεωρίας. Σκυλί που γαβγίζει, γιατί δεν μπορεί πια να δαγκώσει.

Ποτέ το δίλλημα δεν ήταν τόσο εκβιαστικό μα και αφελές: Θα πρέπει να επιλέξουμε ανάμεσα στο να μας θανατώσουν ή να αυτοκτονήσουμε. Δεν υπάρχει καμία άλλη εναλλακτική πέραν του μνημονίου από την «εθνική καταστροφή». Είναι αυτονόητα εκβιαστικό, γιατί με το πιστόλι στον κρόταφο καλείται να αποφασίσει ένας λαός για την μοίρα του που όμως αυτή την φορά είναι και μοίρα των άλλων. Αλλά και αφελές, γιατί κατ' ουσίαν δείχνει ποιος πραγματικά έχει το πρόβλημα: Το πρόβλημα δεν το έχει αυτός, που τα έχει χάσει ήδη όλα, αλλά αυτός που κινδυνεύει να τα χάσει! Το πρόβλημα δεν το έχει αυτός που δέχεται τον εκβιασμό, αλλά αυτός που αναγκάζεται να τον κάνει!

Η εκ θεμελίων κατάρρευση του μεταπολιτευτικού πολιτικού οικοδομήματος στην Ελλάδα στις εκλογές που έρχονται δεν είναι μόνο μία κομβική ιστορική στιγμή για τους Έλληνες, αλλά για όλους τους λαούς της Ευρώπης. Μιας Ευρώπης που χάθηκε κάπου στο διάβα της παρασυρόμενη από τις σειρήνες του λάγνου νεοφιλελευθερισμού και ψάχνει να βρει τον δρόμο της. Η μικρή Ελλάδα, που την βύζαξε το πρώτο της γάλα, θα της θυμίσει και πάλι αυτό που δυστυχώς έχει ξεχάσει: η αλαζονεία είναι η τελευταία πράξη πριν την πτώση. Ας πέσει, αν είναι να ξανασηκωθεί, αυτή την φορά πιο δυνατή μαθαίνοντας από τα λάθη της. Ας ξέρει, αυτός που βαστά το πιστόλι, ότι οι λαοί κρατούν στο χέρι τους ένα φοβερότερο όπλο: To καλέμι της ιστορίας.

Μην φοβηθείτε, μην λακίσετε, μην σας σκιάζει φοβέρα καμιά.

Το δίλλημα δεν είναι μνημόνιο ή όχι, αλλά αν θέλουμε μια Ευρώπη καλύτερη ή όχι.

Το δίλλημα δεν είναι ευρώ ή δραχμή, αλλά αν θέλουμε μία Ευρωπαϊκή Ένωση των αξιών και της αλληλεγγύης.

Το δίλλημα δεν είναι νοικοκύρεμα ή καταστροφή, αλλά αν θέλουμε μία Ευρώπη των λαών και όχι των αγορών.

Το δίλλημα είναι, ποιους όρους θέτουμε εμείς, όχι ποιους όρους μας βάζουν οι άλλοι.

Γιατί στο τέλος, αυτή η απόφαση δεν είναι μόνο εθνικής, αλλά και ευρωπαϊκής σημασίας. Κανείς δεν θα ασχολιόταν μαζί μας στην αντίθετη περίπτωση. Ποτέ ένας τόσο μικρός λαός, δεν κλήθηκε να αποφασίσει για όλους τους άλλους! Όλοι στην Ευρώπη έχουν στραμμένα τα βλέμματά τους πάνω μας. Έξω από αυτά τα σύνορα, οι λίγοι τρέμουν, μα οι πιο πολλοί ελπίζουν!

Μην κάνετε ούτε ένα βήμα πίσω, μην αμφιβάλετε, μην υποκύπτετε σαν τους δειλούς πολιτικούς σας. Παίζουν το τελευταίο τους χαρτί οι χαμένοι, και βρυχώνται φοβερίζοντας αυτούς που φοβούνται. Κι αν πάλι σας πλακώνει η ενοχή για τα χρόνια της μαλθακότητας και της φιληδονίας που ήθελαν αυτοί να σας καταδικάσουν, για να μπορούν να σας ελέγχουν, τότε ξορκίστε το κακό, αρπάξτε σφυρί κι αμόνι και φτιάξτε την μοίρα που σαν λαό σας στοιχειώνει:

Ήρθε και πάλι η ώρα να παράξετε ιστορία! Κι όπως γινόταν πάντα... όχι μόνο την δική σας, αλλά και την δική τους.

του Ανδρέα Τσιφτσιάν

Εντυπωσιακό θέαμα: Όταν το ουράνιο τόξο συναντά τους κεραυνούς

noreply@blogger.com (G-Em) — Fri, 25 May 2012 03:13:16 PDT

Ήρθε σαν κεραυνός εν αιθρία... και το κόκκινο ... και το πορτοκαλί ... και το κίτρινο ... και όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου σε μια ταυτόχρονη εμφάνιση κατά τη διάρκεια μιας καταιγίδας!
Η ταυτόχρονη εμφάνιση του ουράνιου τόξου και των κεραυνών κατά τη διάρκεια μιας καταιγίδας δημιούργησαν στον ουρανό αυτές τις εκπληκτικές εικόνες που βλέπετε, που μοιάζουν με εκθαμβωτικές σπίθες που πετάγονται από κάποια
γεννήτρια!
Το εντυπωσιακό φαινόμενο εμφανίστηκε στους ουρανούς της πόλης Χαϊκού στην Κίνα την περασμένη Κυριακή, προκαλώντας εντύπωση στους θεατές αλλά και στους φωτογράφους που έσπευσαν να το απαθανατίσουν.

«Κόκκινο, πορτοκαλί, κίτρινο… ένα πολύχρωμο ουράνιο τόξο και οι κεραυνοί δίπλα του είναι μια σπάνια εικόνα, που δεν έχουμε την τύχη να τη βλέπουμε συχνά», λέει ένας εκ των φωτογράφων

Ένα μετεωρολογικό «θαύμα», αυτό το σπάνιο «δίδυμο» είναι ένα μόνο παράδειγμα της ομορφιάς της φύσης, που πραγματικά μας αφήνει άφωνους! «Αυτό το ηλεκτρισμένο… σκηνικό στον ουρανό έσπασε κάθε προηγούμενο ρεκόρ εντυπωσιασμού», λέει ένας κάτοικος.

ΠΗΓΗ

Απόρρητος φάκελος «ΛΑΟΣ»

noreply@blogger.com (Oneironaut) — Fri, 25 May 2012 01:00:08 PDT

Στα πρόθυρα της νευρικής κρίσης – αν δεν την έχει ήδη πάθει και δεν την κρύβει με επιμέλεια – βρίσκεται ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ Γιώργος Καρατζαφέρης. Το ένα μετά το άλλο τα κορυφαία στελέχη του κόμματός του – όσα δηλαδή του είχαν μείνει από την προηγούμενη εκλογική αναμέτρηση – τον εγκαταλείπουν για άλλη κομματική στέγη, και πιο συγκεκριμένα για τη Ν.Δ., ανταποκρινόμενα στο κάλεσμα του Αντώνη Σαμαρά.

Είναι τέτοια η ταραχή του Καρατζαφέρη, ώστε αναζητά τους φταίχτες για τη διάλυση του κόμματός του στη CIA, τη Μοσάντ και τις πρεσβείες ΗΠΑ και Ισραήλ, των οποίων τα συμφέροντα εξυπηρετεί – ποιος άλλος; – ο... Σαμαράς.

Συγκεκριμένα, καταφέρθηκε εναντίον των δύο πρεσβειών λέγοντας ότι οι δυο χώρες απεργάζονται... σχέδια καταστροφής του ΛΑΟΣ. «Είχα τις πληροφορίες μου ότι αυτό είναι έργο των πρεσβειών στην Αθήνα που έβαλαν τον κ. Σαμαρά να το διαπράξει γιατί ενοχλούντο με την πολιτική μου και το άνοιγμά μου προς τη Ρωσία» είπε ο Καρατζαφέρης και πρόσθεσε:

«Ο κ. Σαμαράς είχε κάνει το ίδιο που κάνει τώρα και με μένα το 1993 με τη Ν.Δ. Ο Κρίστοφερ είπε τον Οκτώβριο εκλογές και ο Σαμαράς απεδέχθη να παίξει τον ρόλο του δούρειου ίππου στη Ν.Δ.».

Κανείς – πραγματικά κανείς – δεν θα περίμενε πριν από μερικούς μήνες ότι ο αγαπημένος των τηλεοπτικών παραθύρων, ο λαλίστατος, ο «έχω παροιμία για κάθε περίπτωση», ο... παγωνά-τος και γεμάτος αυτοπεποίθηση πρόεδρος του ΛΑΟΣ θα έφτανε σε αυτό το θλιβερό σημείο. Να μην μπορεί να κρατήσει στο κόμμα του κανένα από τα λαοπρόβλητα στελέχη του, παρά μόνο τον εαυτό του.

Όπως κανένας δεν μπορεί να αντιληφθεί τι ήταν αυτό που έκανε τον Καρατζαφέρη να παραμείνει πεισματικά στον ΛΑΟΣ τη στιγμή που δεν έχει ούτε στελέχη ούτε κόσμο.

Αντί λοιπόν να αρπάξει την ευκαιρία για να συνεργαστεί στο κεντροδεξιό σχήμα που πρότεινε ο πρόεδρος της Ν.Δ., παρέμεινε μονάχος με τη σημαία του ΛΑΟΣ στα χέρια δηλώνοντας προς όλες τις κατευθύνσεις ότι θα ξαναφτιάξει από την αρχή το κόμμα του. Και όλα αυτά για να παραμείνει αρχηγός ενός κομματικού σχηματισμού και να μη γίνει συνεργαζόμενη δύναμη κάτω από τον Σαμαρά.

Άλλος για Χίο τράβηξε...

Ο πρώτος που ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα του Σαμαρά ήταν ο Θάνος Πλεύρης, ο οποίος είναι αλήθεια ότι την προηγούμενη φορά ήταν έτοιμος να φύγει μαζί με τον Άδωνι Γεωργιάδη και τον Μάκη Βορίδη, αλλά υπαναχώρησε την τελευταία στιγμή βλέποντας τον Καρατζαφέρη σε δεινή θέση. Τώρα όμως δεν υπήρχε δρόμος επιστροφής και μαζί με τον Γιώργο Ανατολάκη άνοιξαν την πόρτα του ΛΑΟΣ την περασμένη Δευτέρα και έφυγαν για τη Ν.Δ.

Μια μέρα αργότερα τους ακολούθησαν ο Κυριάκος Βελόπουλος (ο οποίος θυμήθηκε την παιδική φιλία του με τον Σαμαρά) και ο Π. Μαρκάκης, ενώ στην... εξώπορτα βρίσκεται και ο Κ. Κιλτίδης.

Ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ, αφού χαρακτήρισε τους βουλευτές που έφυγαν προδότες, Εφιάλτες και αποστάτες, στόλισε τους περισσότερους από αυτούς με διάφορους χαρακτηρισμούς – για παράδειγμα, είπε τον Κ. Βελό-πουλο «αρουραίο του κόμματος», τον Κ. Κιλτίδη «γυρολόγο των κομμάτων» και... παρεμπίπτοντος τον Άδωνι Γεωρ-γιάδη «ιδεολόγο της κωλοτούμπας».

Αμέσως μετά τη φραστική εκτόνωση εναντίον των τέως βουλευτών του κόμματός του, έστριψε προς τα – ακόμη πιο – δεξιά, και πιο συγκεκριμένα προς το κόμμα των αποστράτων, το οποίο πήρε στις προηγούμενες εκλογές 0,6%, και ζήτησε τη συνεργασία τους. Το τι ακριβώς θα πετύχει, παραμένει... άγνωστο.

ΠΗΓΗ