சகாராவின் புன்னகை

நின் பிரிவினும் சுடுமோ, பெருங் காடு (சீதையின் காதல்)

2012-01-27T22:37:00.000-08:00

ராமன் கொடுத்துவைத்தவன், வேறென்ன சொல்ல. அழகிலும் குணத்திலும் நிகரற்ற மங்கை மனைவியாக கிடைத்தால் இன்பம், அதிலும் அவள் அளவற்ற அன்பைத் தருகின்ற காதலியுமாக இருந்தால் கேட்கவும் வேண்டுமா. அழகேயுருவான காதல் மனைவி அருகிருந்தால் வனவாசம் என்ன அஞ்ஞாதவாசமென்ன எல்லாமே பிக்னிக்தான்

ராமன் வனவாசம் செல்லத் தயாராகும்வேளையில் தன் அருமைப் பெண்டாட்டியை பார்த்துச் சொல்கிறான், அடியேன் யாராலும் வளைக்கமுடியாத வில்லை எப்பெரும்பாடுபட்டு வளைத்து நான் கரம் பற்றிய என் காதலியே, நான் போகவிருப்பது சிங்கப்பூர் ஃபிக்னிக் அல்ல, வனவாசம். அதனால் நீ இங்கேயே அரண்மனையிலேயே இருந்துவிடு என்று சொல்கிறான். சதா டொக்கு ஃபிகருகளே கொஞ்சம் பௌசு வந்ததுமெ மகாராணிமாதிரி பில்டப் போட்டு ஊருக்கே சீன்போடுற இந்தக்காலத்தில - இவள் தேவதைபோன்ற ராஜகுமாரி, பிறந்ததிலிருந்து எந்தத் துன்பத்தையும் அனுபவித்திராதவள், பூவிலும் மென்மையான பாதங்களை உடையவள் - எப்படி என்னோடு காட்டுக்கு அதுவும் சிங்கம், புலி, நரி இந்தமாதிரி அனிமல்ஸ் எல்லாம் இருக்கிக்கிற பயங்கரக் காட்டுக்கு, சூடு குளிர் கூதல் பார்க்காமல்?.. சான்ஸே இல்ல. வருவாயா? என்று கேட்டாலே டைவேஸ்தான் என்று ராமன் நினைத்திருப்பானோ என்னவோ.

ஆனால் சீதைக்கு வருத்தம், பெரியவர்கள் சொல் கேட்டல் அறமே ஆயினும் பாற்கடலிலிருந்து பிரியாமல் அயோத்திவரை கூட வந்தவளாகிய மனைவியை நடுவழியில் விட்டுவிட்டு பிரிந்து செல்வதென்பது, அப்பெரியவர்கள் சொல்லும் அறத்தை பாதிக்கவில்லையா, சரி போகட்டும் குரவர் தமக்கு நன்மை பயப்பவைதானே அறங்களாகக் கொள்ளப்பட்டன, ஆனாலும் இவ்வளவுதூரம் நம்பி கூட வந்தவளை அருகில் இருக்கும் வனத்துக்கு அழைத்துச் செல்லாமல் தடுப்பதேன் என்று எண்ணி வருந்தினாளாம் சீதை. (அதுவரை நந்தவனத்துக்கும் - வனத்துக்கும் வித்தியாசம் அறிந்திராதவளாய் இருந்தாள் - சீதை எனச் சொல்லப்படுகிறது)

இருந்தாலும் ராமன் யார், அவன் ராஜகுமாரன், வரலாறுகளில் படிக்கப்பட்டு துதிக்கப்படப்போகின்றவன், அப்பழுக்கில்லாதவன் நின்று ஜோசித்து நிதானமக அறங்களுக்கு நியாயம்கற்பிக்கின்றவகையிலும் பெண்டாட்டியை சமாதானம் செய்கின்ற வகையிலும் பதில்சொல்கின்றான்.

"மலைவழி, காட்டுவழி, இரவிலும் வெப்பம் செய்யும் வழி, கூரிய கற்கள் உற்ற வழி, எனவே வெப்பமான கூர்ங்கற்கள் உராய்வதனால் ஏற்படும் வலியைத் தாங்கும் கடுமையுடைய பாதம் அல்ல உன் பாதம்; குளிர்ந்த செம்பஞ்சுக் குழம்பு ஊட்டிய மெல்லிய மலரனைய பாதம். அதனால்தான். இங்கேயெ இருந்துவிடுமாறு கூறினேன் அன்றி உன்னைப் பிரிகின்ற வல்லமை எனக்குமட்டும் எப்படி இருக்கும், ஆதலால் வருத்தாதெ! குரவர் சொன்னால் கொலைகூடக் குற்றமில்லை என்பதைறியாதவளா நீ, என்பது போல ராமன் சமாதானம் செய்யப்பார்க்கிறான்.

ஆனால், இளம் பெண்டாட்டி ராஜகுமாரி - சீதை அக்கணமே பதிலுரைக்கிறாள் இவ்வாறு, மேனியில் மட்டுமல்ல சிந்தையிலும் அழகிற்கு தன்னை விஞ்சியவர் யாருமில்லை என்பது புலப்பட. அந்தப் பாடல் இதுதான்,

"பரிவு இகந்த மனத்து ஒரு பற்று இலாது
ஒருவுகின்றனை; ஊழி அருக்கனும்
எரியும் என்பது யாண்டையது? ஈண்டு, நின்
பிரிவினும் சுடுமோ, பெருங் காடு?’ என்றாள்."

அடேய் என் புருசனாகிய காதலனே!, "இரக்கம் அற்ற மனத்தில் ஒரு சிறிதும்விருப்பம் இல்லாமல் என்னை விட்டு விலகிச் செல்கின்றாய், உன்னால் வரும் பிரிவுத் துயராகிய வெப்பத்துக்கு ஊழிக்காலத்துச் சூரிய வெப்பமும் நிகராகாது, அப்படி இருக்கும்போது, நீ என்னை பிரிந்து செல்வதாகிய பெருந்துயரைவிடவா சுட்டுவிடப்போகிறது உன்னுடன் நான் வரும் அப்பெரிய காடு என்றுரைக்கிறாள்.
அப்படி கேட்ட சீதை உடனேயே உள்ளே சென்று மரவுரியை அணிந்து கொண்டு ராமனுக்கு முன்பே தயார் ஆகிவிடுகிறாள், என்று சொல்கிறது ராமாயணம்.

தன் துணைவிக்கு துன்பத்தை கொடுக்கக்கூடாது என்று கணவனும், துன்பம் என்பதே நான் உனைப் பிரிந்திருப்பதுதான் என்று மனையாளும் நினைக்கிறார்கள். உன் காட்டில் நீ தனியாகப் படப்போகும் இன்பதுன்பங்களோடு பங்கெடுக்காமல் இங்கிருக்கின்ற சௌகரியங்களை நான் அனுபவிக்கின்றதென்பது நரகமல்லவா, அதில் என் ஆன்மா வெந்து வெந்து எரியுமல்லவா - அதைவிட என் மேனி வெந்துபோவது ஒன்றும் வலியில்லை என்றுசொல்லி, கல்லும் முள்ளும் குத்த வெயிலும் பனியும் வாட்ட காட்டுக்குச் செல்கிறாள். காடென்பது எப்படி இருக்கும் என்று அறிந்திராத ராஜகுமாரி கணவனோடு கைகோர்த்துக்கொண்டு செல்கிறாள் உள்ளத்திலே உவகை பொங்கப் புறப்படுகிறாள் என்று ராமாணம் சொல்கிறது. சீதையின் உன்னதமான காதல் வெளிப்படுகின்ற இடமாக இதைச் சொல்வார்கள்.

ராமன் கொடுத்துவைத்தவன், வேறென்ன சொல்ல. அழகிலும் குணத்திலும் நிகரற்ற மங்கை மனைவியாக கிடைத்தால் இன்பம், அதிலும் அவள் அளவற்ற அன்பைத் தருகின்ற காதலியுமாக இருந்தால் கேட்கவும் வேண்டுமா. அழகேயுருவான காதல் மனைவி அருகிருந்தால் வனவாசம் என்ன அஞ்ஞாதவாசமென்ன எல்லாமே பிக்னிக்தான்.

இந்தக்காலத்திலும் சீதைகள் இருக்கிறார்கள். மேக்கப்பிற்குப் பின்னால் ஒழிந்துகொண்டிருக்கும் அழகு சீதைகள், சௌகரியங்களுக்குப் பின்னால் வருகிற சாதுர்ய சீதைகள், "குணம் என்ன குணம்" சற்குணம் என்பதே ஆணாதிக்க கட்டுப்பாடுகள்தான் என்று அவற்றையெல்லாம் உடைத்தெறிந்து புதுமைப் பெண்ண்களாய் தம்மை காணும் மொடல் சீதைகள். காதல் என்கிற பெயரில் - என்னென்னவோ செய்கிற சீதைகள். இப்படியான சீதைகளால் துரத்தியடிக்கப்பட்டிருக்கிறாள் பெண்மையின் அடையாளமாகச் சொல்லப்பட்ட "சீதை". நாளுக்கு நாள் மாறிவரும் இன்றைய உலகத்தில், புதுமை என்று சொல்லிக்கொண்டு பெண்மையின் பண்புகளையே (Qualities of Women) இழந்துகொண்டுபோகிறாள் "சீதை".

-----------------

பிற்குறிப்பு :- ஒரு நான்கு நாட்களுக்கு முதல் இந்தமாதிரி ஒரு சீன் என் வாழ்க்கையிலும் நடந்தது!!!, என்னை பார்த்து ஒரு பொண் சொன்னாள் "நின் பிரிவினும் சுடுமோ, பெருங்காடு". இதை யாரும் நம்பப்போவதில்லை என்பத எனக்கு தெரியும்!!!. பிறகு "இன்றுபோய் நாளைவா" என நயம்படக் கொப்பியடித்து மாட்ட நான் என்ன 'வில்லிபுத்தூரார் ஆழ்வாரா'. அழகான, தெய்வீகமான "சீதையின் காதலை" ரசித்தேன், அதை பகிர்ந்துகொள்ள விரும்பினேன். எழுத்தில், சொல், பொருளில் குற்றமிருப்பின் இந்தச் சிறியவனாகிய அடியேனை மன்னிக்க.

- ப. அருள்நேசன்

பிந்திய கனவு

2011-12-22T01:54:00.000-08:00

எங்கேயோ
விட்டுவிட்டு வந்த
கவிதை ஒன்றை
நான் எழுதிக்கொண்டிருக்கின்றேன்

நினைவை
கடந்து கடந்துபோய்
அதன் பொருளை
தேடிக் கண்டுபிடிக்கும்போது
வார்த்தைகள்
வேறெங்கோ பேசிக்கொண்டிருந்தன

இப்போதிருந்தே
ஆரம்பிக்கலாம் என்று
சொற்களை எடுத்தால்
அவை பொருள் மறந்துபோயிருந்தன

இப்படி
சொற்களுமில்லாமல் பொருளுமில்லாமல்
கவிதையொன்றை
எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன் நான்

சிறகு முளைத்த கனவுகள்

2011-06-13T12:27:00.000-07:00

22 Nov 2010, என் வாழ்வில் இன்னொரு மறக்கமுடியாத நாள். காதலைப் போல் ஓர் சுபானுபவம் அது. "நானும் வானில் பறந்தேன்". இதுவரை என் சிறகுகளில்லாக் கற்பனைகளிலும் கனவுகளிலும்தான் வானத்தில் பறந்திருக்கிறேன். இன்றுதான் எனக்கு வானம் வசப்பட்டது. பூமியை விட்டு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வானுக்குப் பறந்தேன், பூமியைவிட்டும் இந்தப் பூமியின் சம்பிரதாயங்கள் முதல் எல்லாவிதமான சட்டங்களிலுமிருந்தும் விலகிக்கொண்டிருந்தேன். அதை நினைத்துப் பார்க்கும்போதே, அது சுகமா இல்லை றணமா என்று இன்னொருமுறை உணர்ந்துபார்க்க (மறுபடியும்) மனசு அங்கலாய்க்க ஆரம்பித்துவிடுகிறது.
வானத்தில் இருந்து குண்டுபோட, பங்கறுக்குள் (Bunker) ஒழிந்துகொண்டு மனசடைத்த றணங்களோடு பார்த்தோமே! அதேபோல் ஒன்றுக்குள், அதே உயரத்தில் நானும் பறந்துகொண்டிருக்கிறேன். ஆனால் இப்போது மனசில் றணம் இல்லை, அந்தக் குழந்தை வயதில் தவறிப்போன ஆச்சரியங்களும் மகிழ்ச்சியும் கொஞ்சம் எட்டிப்பார்த்தன எனக்குள். நான் கனவாய் படைத்த ஆச்சரியங்களை தொட்டுணர்ந்துகொண்டிருந்தேன். கனவுகளை நிஜமாய் படைக்கிறது விஞ்ஞானம்...எனக்கு இந்த நிஜத்தையாவது கனவென்று செய்துவிடாதீர்கள் என்று கெஞ்சிக்கொண்டிருந்தது ஒரு குழந்தை எனக்குள்

[22.11.2010] இன்று அத்தனை அதிசயங்களை அனுபவித்ததுபோல் ஓர் உணர்வு. வானில் பறத்தல் எனக்குச் சாத்தியமானது இன்றுதான். மனிதன் வானில் பறக்கத்தொடங்கி எவ்வளவோ காலங்களுக்குப் பிறகு எனக்கும் அந்த சந்தர்ப்பம் கிடைத்திருக்கிறது, நான் ரைட் சகோதரர்களை மிகக் கௌரவத்துடனும் மரியாதையுடனும் நினைத்துக்கொண்டேன். UL 207 விமானம், அதில் 25D எனது இருக்கை, அதில் போய் அமரும்வரை எந்தவிதமான ஆச்சரியங்களையும் நான் உணரவில்லை. முதன் முதலில் வானில் பறக்கிறோம் என்கிற ஆச்சரியங்களோ, தனியாக வந்திருக்கிறோமே என்கிற அச்சமோ, எதுவுமே ஏனோ அப்போது என்னிடமிருக்கவில்லை. சாதாரணமாக கொழும்பில் இருந்து புகைவண்டியில் ஏறி வவுனியாவிற்கு கிளம்புவதுபோலவே உணர்ந்தேன்.

விமான நிலயத்திலும், வளமைபோல ஒரு ஒன்றரை மணித்தியாலங்கள், நான் கிளிநொச்சியில் இருந்து வந்தவன் என்பதை எனக்கு உணர்த்தினார்கள். அது மகா பாதகமான குற்றம்தான், அந்தப் பாவச்செயலை இன்னொருமுறை நான் செய்யமாட்டேன் என்று கொஞ்சம் பாரதி மொழிகலந்து சொன்னேன். பாவம் அவர்கள் கருவிகள், ஆட்டிவைக்கும் கடவுள்களின் சீடர்கள். அந்தக் கருவிகள் தமது வேலையைச் செய்தாலும் என்னோடு மிகக் கனிவுடனேயே (நான் ஒரு டெரரிஸ்ட் இல்லை என்பதை உறுதிப்படுத்தியபிறகுதான்) நடந்துகொண்டார்கள். எனது சாத்தானின் கருவிகளிடமும் கனிவிருக்கிறது. அவர்களில் ஒரு அம்மையாரின் வார்த்தைகள் கோபத்திலிருந்து இறக்கி பளையபடி சமதரைமீது விட்டது, " பரிசம ஜன்ன புத்தா" (கவனமாய் போய் வா மகனே). அவர்களின் சூள்நிலையை புரிந்துகொள்ளாமல் அவர்களோடு கனிவாக நடந்துகொள்ளாதையிட்டு பின்பு நான் வருத்தப்பட்டுக்கொண்டேன்.

விமானத்தின் ஆசனத்தை சென்றமர்வதற்கு முன்பே, என் தொலைபேசியின் மிச்சமிருந்த பற்றிச் சார்ச்சை (Battery charge) தீர்த்துவிட்டு, பிறகு அபுதாபி எயர்போட்டில் நின்று வருத்தப்படுவேன் என்பது எனக்கு முதலிலேயே தெரியும். அவ்வாறு நடந்துகொண்டதால் பலதடவைகள் சிக்கலில் மாட்டிக்கொண்டிருந்தாலும் இந்தப் பளக்கத்தை மட்டும் என்னால் மாற்றிக்கொள்ள முடியவில்லை.

மெல்லிய ஏஸி (A/C) குளிரில் முதன்முதலில் எயர்போட்டை (Airport) ரசிப்பதற்குப்பதில், தொலைபேசியில் ஓர் யௌவன மங்கையின் குரலை ரசித்துக்கொண்டிருந்தேன்.நான் துறவிகளைப் போல் பற்றற்றவனோ பறவைகளைப்போல் இலக்கற்றவனோ கிடையாது. ஆனாலும் இரண்டிலும் கொஞ்சம் கொஞ்சம் கலந்தவன். இன்றைய நாளை அதிகம் ரசிக்கிறேன் அவ்வளவுதான். நேற்றென்பது இறந்தகாலம், நாளைக்கு... என்பது நிச்சயமற்றது என்பதுதானே யதார்த்தம். விமானம் கிளம்புவதற்கு முன்னதாக, மிச்சமாயிருந்த என் அரைமணிநேரத்தை சிக்கனமாய்ச் செலவுசெய்துகொண்டிருந்தாள் ஒரு சிம்ரெல்லா. கரிசனம், சில்மிஸம், காதல் இவைகளோடு இடையிடையே கொஞ்சம் சிணுங்கல் கொஞ்சம் சிரிப்பு - இவைகளை ஓவ்வொரு சொல்லிலும் மாறிமாறி சிந்திக்கொண்டிருந்தது அந்தக் குரல்.
"கட்டாயம் போகவேணுமா?...
நீ வரும் வரை காத்திருப்பேன்!...மறந்திடுவியா?...உனக்கு கவலையாய் இல்லையா?...உனக்கு எந்த பீலிங்ஸும் இல்லையா...போடா நீ கள்ளண்டா! - டைரெக்ஸன் (Direction)...ஃம்யூஸிக் (Music) இல்லாமலே ஒரு சினிமா ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அவள் எல்லாக் கேள்விகளுக்கும் பதில்களாயிருந்த என் சிரிப்பை, நக்கலை, சில்மிஸச் சீண்டலை செல்லமாய் கோபித்துக்கொண்டு "இன்னும் உன் பயணத்தை பற்றி அக்கறையில்லாமலிருக்கிறாய்" என்று சொல்லி ஒரு குட்டுவைத்தாள். அதுகூட அவ்வளவு சுகமாயிருந்தது அப்போது எனக்கு. குட்டு வைப்பதென்ன, முத்தங்கள் ஸ்பரிசங்கள் தீண்டல்கள்... தீண்டாமை, அணைப்பு சிலிர்ப்பு...இப்படி எல்லாப் பரிமாறல்களையும் டெலிபோனுக்கூடாகவே செய்துவிடலாம். அது காதலர்களுக்கு மட்டும் ஃக்ரகம்பெல் சொல்லித்தந்த விஞ்ஞானம் . கிளம்பும் நேரம் வந்தது, அவளை பிரியும் நேரமும் வந்தது, ஐ லவ் யூ டா... ஐ வில் மிஸ் யூ வெரிமச் பேபி, இறுக்கி அணைத்து ஒரு முத்தம் - அந்த தொலைபேசி உரையாடல் நிறுத்தப்படுகிறது. நான் தொலைபேசியை அணைக்கமுதல், அவளிடமிருந்து எஸ்.எம்.எஸ்

"ஒரு ராட்ஸசன் என்னிடம் வரம் கேட்டான்
நானும் எல்லாச் சம்மதங்களுடனும் தந்துவிட்டேன் - என்னை
அவன் அவஸ்த்தைகள் செய்ய. . ." மிஸ் யூ டா ராஸ்கல்!

நான் என் நாட்டை பிரிவதில் மகிழ்ச்சிதான் அதிகமாக இருந்தது, அந்தளவுக்கு வெறுப்பை தந்திருந்தது இந்த நாடு எனக்கு ( எமக்கு). விமானத்தின் வாசலில் நின்று, 'தொலஞ்சுபோ என் நாடே!' என்று மனசுக்குள் நினைத்துவிட்டு திரும்பினேன். பிளாஸ்திரிப் புன்னகையோடு "சிங்களப் பொண்ணு" (எயர் கோஸ்டர்ஸ்), இதயத்தை சுட்டு இரத்தத்தை காய்ச்சும் குரலில் - இருகை கூப்பி "ஐபவான்" என்றாள். உடனே மனது மாறிவிட்டது, திரும்பிப் பார்த்துச் சொன்னேன் - விரைவில் திரும்பி வந்துவிடுவேன் என் நாடே. என்ன ஆனாலும் தாய்நாட்டை மறக்கலாமா, சொர்க்கமே ஆனாலும் நம் நாடு போல் வருமா, நம் நாட்டுப் பிகர்'ஸ் போலவருமா! . சிகப்புத்தோல் வெள்ளத்தோல் - எல்லாம் வெண்டைக்காய். நம்ம நாட்டுப் பொண்ணுகள் எல்லாமே தேனும் + பாலும் கலந்து செய்த தேர்கள். தெருவில் அவளுகள் நடந்தால் - திருவிழா. சிரித்தால் - தீபாவளி. பார்த்தால் - பங்குனித் திங்கள், பேசினால் - தேசிய விடுமுறை. பார்த்த கண்கள் கனவென்று பொய்சொல்லும் , மனசுக்குள் யுத்தமொன்று மூளும். நிஜத்தில் ஒருபக்கம், கனவில் ஒருபக்கமாய் வந்து ஆக்கிரமித்து அரசாளும் பெண்மை - எங்களூரில்தானே இருக்கிறது. ஆனால் எல்லா யுத்தத்திலும் ஆண்களை வென்று காதலுக்கு வைப்பாளுகள் பாருங்க ஆப்பு...அதிலும் அவளுகளை அடிச்சுக்கவே முடியாது. அவளுகளை எல்லாம் விட்டுவிட்டு எப்படி இன்னொரு நாட்டுக்கு போவது என்று நினைக்கும்போதுதான் மனசு வலித்தது. என் இளமைப் பருவத்தில் நம் நாட்டு பொண்ணுகளை பிரிஞ்சு இருப்பதென்பதைவிட கொடுமை என்ன இருக்கமுடியும் சொல்லுங்கள்.

இப்படித்தான், பெண்களை இத்தனை வர்ணிப்புக்களுடன் ஒரு காட்சிப் பொருள் போல பார்க்கிறது எமது சமுகம் மேலும் அப்படியே பாவிக்கிறது. ஆனால் அதை அவர்களால் கூட புரிந்துகொள்ளமுடியாதபடிக்கு சமுகக் கட்டமைப்புக்கள் ஆழமாகவும் மிகப் பலம்பொருந்தியதாகவும் அமைக்கப்பட்டுவிட்டன. மேலைத்தேச நாடுகளின் கலாச்சாரங்களை பழித்து அல்லது அசிங்கமாய்ச் சித்தரித்து தனது கலாச்சாரத்தை நியாயப்படுத்தியும் புனிதங்களைச் சோடித்தும் வைத்திருக்கிறது எனது சமுகம். கண்ணகியை மேன்மைப்படுத்த மாதவி என்னும் பாத்திரத்தை உருவாக்கி அதை பழித்து அசிங்கப்படுத்தவேண்டியிருந்தது இந்தச் சமுகத்திற்கு. இப்படி தனது நியாயங்களை மிக ஆழமாகவும் அதை உடத்துவிட முடியாதபடி மிகப் பலமாகவும் கட்டப்பட்டிருக்கிற சமுகச் சித்தாந்தங்களின் அசிங்கங்களை, ஒழுக்கம் பண்பாடு கலாச்சாரம் என்பவற்றால் மூடிமறைத்துக் கொண்டிருக்கிறது இதச் சமுகம் (இவற்றைப் பற்றியெல்லாம் ஓஷோ "பெண்" (WOMEN) என்கிற புத்தகத்தில் மிக அழகாகப் பேசுகிறார், தைரியமானவர்கள் படித்துப்பாருங்கள்). அதைப்பற்றி எனக்கென்ன கவலை, ஆனால் நானும் இந்தச் சமுகத்தின் ஒரு பிரதி என்றெண்ணும்போதுதான் அவமானமாக இருக்கிறது. எனக்கு அடிக்கடி ஞாபகம் வருகிற ஒரு ஆங்கிலப் பாடல் இருக்கிறது...அதில் ஒரு வரி வரும், "நாங்கள் (பெண்கள்) ஆண்களின் கண்களுக்கூடாக இந்த உலகத்தை பார்க்கிறோம்...." என்பதாக, அந்தவரி என்னை மிகவும் வேதனக்குள்ளாக்குகிறது. உலகத்த்தில் எதேதோ உரிமைகளுக்காகவெல்லாம் போராடுகிறார்கள், மிக மிக அற்பமான உரிமைகளை கூட அவர்கள் விட்டுத்தர தயாராய் இல்லை, அதற்காக ஆயிரம் ஆயிரம் உயிர்களை இழக்கவும் தயாராய் இருக்கிறார்கள் தலைவர்களும் ஆட்சியாளர்களும். இது எப்படி இருக்கிறதென்றால் என் பக்கத்திலேயே ஒரு அடிமையை வைத்துக்கொண்டு என்னை ஒருவன் அடிமைப்படுத்த நினைக்கிறான் என்று மல்லுக்கு நிற்பதைப் போல் இருக்கிறது. அடிமைத்தனம் என்பதன் முழு அர்த்தம் எனக்கு புரியாதவரை எப்படி நான் என்னை அடிமைப்படுத்த நினைப்பவனோடு சமாதானமாக போக முயற்சிப்பேன். இன்றைக்கு, யேசுநாதர் கேட்டதுபோல் தன்மேல் குற்றமில்லாதவன் போர்க் குற்றம் சுமத்துங்கள் என்றால் ஆளாளுக்கு கற்களைப் போட்டுவிட்டு வரவேண்டியிருக்கும். இந்தக்கதை எல்லாம் எனக்கெதுக்கு, எனது விமானம் புறப்படத் தயாராகிவிட்டது.

புத்திசாலித்தனமாக சுர்றுமுற்றும் பார்த்து, எயர் கோஸ்டர்ஸ் (Air Hostess) ஐ இழுத்துப் பிடிச்சு சத்தமில்லாமல் கேட்டும் நடைமுறையை ஓரளவு புரிந்துகொண்டேன். பெரிய பந்தாவாக இங்கிளீஸ் பேப்பரை எடுத்துப் புரட்டியபடி சுற்றியிருப்பவர்கள் எப்படி எல்லாம் நடந்துகொள்கிறார்கள் என்பதை அவதானித்தேன். அதற்குள், விமானம் ஓடத்தொடங்கிவிட்டது. அது கொஞ்சம் வேகமாக... இன்னும்வேகமாக... மிக வேகமாக...அப்படியே திடீரென உந்தியெழுந்து காற்றில் மிதந்தது. உடனே குளந்தையாகி மனது குதூகலமானது, அச்சம் + ஆனந்தம் கலந்த உணர்வொன்றை அது கொண்டாடியது. கார்றில் பறவைகள் தத்தி விளையாடுவதுபோல அந்த விமானமும் தத்தி தத்தி மேலே மேலே ஏறியது, அது வானில் ஏறி சீரான வேகத்தை அடையும்வரை அந்த சுபானுபவம் நீடித்தது. அதற்குப் பிறகு ஒரு குருவி போல அது மலை உச்சி ஒன்றில் போய் இருந்துகொண்டதுபோல் ஓர் உணர்வு எனக்குள் படியத் தொடங்கியது.

கொஞ்சநேரத்தில், "வட் டூ யு டிரிங் சேர்?" என்று கேட்டபடி ரொலி நிறைய விதம் விதமான ஐட்டங்களோடு எயர் கோஸ்டர்ஸ் (Air Hostess) வந்தார்கள். பீர் அடித்ததினால் ஆகாயத்தில் பறந்திருக்கிறேன், ஆனால் இப்படி ஆக்கயத்தில் பறந்துகொண்டே ஆளாளுக்கு குடிக்கிறாங்கப்பா. 'இதெல்லாம் கூடாது, அதைவிட முதல்த் தடவை வான்பயணம் செய்கிறாய் டீஸண்டா நடந்துகொள்' என்று மனசுக்குள் ஒரு ஜெண்டில்மென் சொல்லிக்கொண்டிருந்தான். 'இறங்கிக் கொண்டாடீர்றா மாப்புள்ள இந்தமாதிரி சான்ஸை பயன்படுத்தணும்டா என்ஜாய் பண்ணு' என்று இன்னொரு கேடிப்பயல் உள்ள நச்சரித்துக்கொண்டிருந்தான். எழிமை, தாழ்ச்சியை போதிக்கும் கத்தோலிக்க மதத்தை தளுவும் என்னால் ஒரு (அப்)பாவி கேடிப்பயலோடு பகைத்துக்கொண்டு ஜெண்டில்மென்னோடு சிநேகம்வைத்துக்கொள்ள முடியவில்லை.

மதத்தின் கொள்கைகளை சரியான் இடத்தில் மிகச் சரியாக பயன்படுத்தியிருக்கிறேன் பாருங்கள். இதைவிட அசிங்கமாகவும் கேவலமாகவும் மதச்சித்தாந்தங்கள் பயன்படுத்தப்பட்டுவருவதை கண்டுகொள்ளாதவர்கள், என்னை மட்டும் சிலுவையிலா அறைவார்கள்?. என்ன, நியாயப்படுத்தல்களின் பலம் அதிகரிக்கின்றபொழுது சொல்லப்படுகின்ற எதுவும் உண்மை என்றாகிவிடுகிறது. உண்மை என்பது கூட என்ன , ஒரு விடயத்தின் அல்லது, செயலின் பொருளின்...இன்னும் சொல்லப்படுகிற ஏதேனுமொன்றின் எதிர்வாதங்கள் தோற்றுப்போய் அதன் மீதான நியாயங்கள் வலுப்பெற்றிருக்கிற நிலைதானே. மதம் என்பதும், மதச் சித்தாந்தங்களும் நியாயங்கள் வலுப்பெற்ற நிலைதான். இங்கே நான் கடவுளை பற்றி எதுவும் சொல்லவில்லை, பிறகு ஆகாயத்தில் அந்தரத்தில் பறந்துகொண்டு எவனாவது நாத்திகம் பேசுவானா?..ஆசனப் பட்டிகளை சரி செய்யுமாறு அறிவிப்பு ஒலிபரப்பப்பட்டது, இன்னும் சில நிமிடங்களில் இந்த விமானம் கீழ்நோக்கிப் பறந்து தரையை பத்திரமாகச் சென்றடையும் என்ற வார்த்தைகள் திரும்பத் திரும்ப ஒலிபரப்பப்பட்டது.

தரையிறக்கம் (Landing) அவ்வளவு மகிழ்ச்சியைதருவதாக இருக்கவில்லை, மாறாக மிகக் கொடுமையான தலைவலியை அனுபவித்தேன். விமானம் தரையை வந்தடைந்ததும், ஆகாயப் பயனத்தை வெற்றிகரமாக முடித்துக்கொண்ட பெருமிதத்தோடு அபுதாபி மண்ணில் கால்வைத்தேன், அபுதாபி எயர் போட், "இதுக்கு சிறீலங்கா தங்கம்" . அப்பவே முடிவெடுத்துவிட்டேன் திரும்பிப்போகும்போது, மகிந்தராஜபக்ஸ செய்ததுபோல விழுந்து தாய்நாட்டை முத்தமிடவேண்டும் என்று.

வீஸா பதிவதற்கு தாமதமாகிவிட்டதால்... அவசரமாக வெளியே போவோம் என்று பாதையைக் கடந்தால் மறித்துவைத்து எனக்குப் புரியாத மொழி ஒன்றில் விளக்கம் வைக்கிறார் அங்கு வேலைபார்க்கும் ஒருவர், நான் தவறான பாதையில் நுளைந்துவிட்டேன் என்பதை புரிந்துகொண்டு சரியான பாதையை கண்டுபிடித்து வெளியே வந்துவிட்டேன். அதைவிட நான் டென்சனானதை எனக்கே காட்டிக்கொள்ளாமல் வெளியே வந்துவிட்டேன் என்பதுதான் ஆச்சரியம். கீளைத்தேச நாடுகளுக்கான ஒற்றுமையை என் முதல் வெளிநாட்டுப் பயணத்திலேயே புரிந்துகொண்டேன். அங்கே எனக்காக தயா அண்ணா காத்திருந்தார் அவருடன் சர்வா அண்ணாவும் வந்திருந்தார். எனது இந்த முதல் வெளிநாட்டுப் பயணம், பஸ் பிடித்து ஊருக்குப் போவதைப் போல ஜாலியாக இருந்ததற்கு காரணம் தயாண்ணாதான். பொறுப்புக்களை சுமக்கிற வரையில்தானே நின்மதி தொலைந்துவிடுகிறது, அந்தப் பொறுப்புக்களை நிறைவேற்றிவிடுவதற்கான சவால்களைப் பற்றியே சிந்தித்துக்கொண்டிருப்பதால் வேறெதையும் எம்மால் ரசிக்கமுடியாமல் போய்விடுகிறது, அதனாலேயே மகிழ்ச்சியாக இருக்க முடிவதில்லை. நான் விமானத்தில் இருந்து இறங்கிய பிறகு ஆவன செய்வதற்காக தயா அண்ணா காத்திருந்தார், அதனாலேயே என்னுடைய பயணத்தை என்னால் அனுபவிக்க முடிந்தது, ரசிக்க முடிந்தது.

கொஞ்ச நாளில் இந்த நாடும் ஊரும் பளக்கப்பட்டுவிட்டது, கம்பஸ் சீனியர் அண்ணாக்கள் என்னோடு மிகவும் அன்பாக இருக்கிறார்கள். இங்கே என்னை ஒரு பத்தாம் வகுப்புக்குள் நுளைந்திருக்கிற சின்னப் பையனைப்போலவே நான் உணர்கிறேன், காரணம் இந்த சமுகத்திற்குள் நான் புதியவன். நான் கற்றுக்கொள்ள இன்னும் நிறையவே இருக்கிறது. நான் தரையிறங்கியிருப்பது புதியதொரு தேசத்தில் மட்டுமல்ல, வாழ்வின் புதியதொரு அத்தியாயத்திலும்தான்.

காட்சியும் - ஓவியமும்

2011-04-28T06:54:00.000-07:00

ஓர் நிலாக் காதலனின் கவிதை (ஓவியக் குறிப்புக்கள் )

OOO

அவன்
காய்ந்துபோன ஒரு
தூரிகைகையை எடுத்துக்கொண்டு
அந்த ஓவியத்தை வேறுவிதமாய் மாற்ற
முனைந்துகொண்டிருக்கிறான்.

OOO

காட்சி நகர்ந்து நகர்ந்துபோக
அந்த ஓவியமும்
தனக்குள் ஒழிந்து ஒழிந்து
புதுமுகம் பூசிக்கொண்டேயிருந்தது

ஓவியத்திற்காகவும்
காட்சி தன்மீது வண்ணங்களை பூசியது

ஓவ்வொரு பொழுதும்
வண்ணங்கள் குழைத்த பாத்திரங்கள்
ஒவ்வொன்றும்
பழைய ஓவியத்தின்
புதிய முகங்களின்
பிறப்பைத் தந்த பெருமிதத்தோடும்
மகிழ்வோடும் - அந்தக் களைப்பில்
காய்ந்துபோயிருந்தன

காட்சியாய் தெரிகிற
ஓவியத்தோடு கலந்துபோய்
தானும் ஒரு காட்சியாய்ச் செய்து
ஒட்டிக்கொண்டான்

OOO

பின்னொரு பொழுதில்
புலர்ந்த
காட்சியின் சாயலோடு
அந்த ஓவியம் சேரவேயில்லை

காட்சி முழுதாய்
வேறொன்றாகியிருந்தது

அவன் வரைவதை நிறுத்திவிட்டு
ஓவியத்தை வைத்துக்கொண்டு
காட்சியை திருத்த முயன்றான்

ஓவியம் காட்சியில்னின்று திரும்பி
பின்னோக்கி நகர்ந்தது
காட்சியால் திரும்ப முடியவில்லை
ஓவியத்தின் பழையமுக வண்ணங்கள்
காட்சியிடம் தீர்ந்துபோயிருந்தன

காட்சிவேறு - ஓவியம் வேறாகின
ஓவியம் கற்பனையாகியிருந்தது

கடலும் - துளியும்

2011-03-24T04:11:00.000-07:00

நான் கடலில் சேர்கிற
ஒரு துளி - நீதான் கடல்.

ஒரு துளி சேர்ந்து
கடல் மாறுமோ!...

எனக்குத்தான் ஆச்சரியம்!

நான் ஓர் துளியாய்
இருந்தவன்
ஓர் கடலாய் மாறிப்போனேன் - இன்று

ஏதோ ஓர் உலகத்தில் இருந்தேன்.
இப்போது
நானே ஒரு உலகமாகிவிட்டேன்.

இந்த உலகத்தில்தான் என்னை நான் தொலைத்துவிட்டேன்

உனக்கும் என்னை ஞாபகமிருக்காது

நான்தான் ,
நான் நீயாகிப்போனதாக
இன்னும்
நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறேன்!

நாத்திகக் கடவுள்

2011-02-02T01:23:00.000-08:00

அந்த மனிதன்
மிகச் சோகமாக ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்திருந்தான்

அவன் காணவந்த மக்கள்
கோவில்களிலும் பள்ளிகளிலும் தேவாலயங்களிலும்...இருந்தார்கள்.

நீண்ட நாட்களாக அவன் வந்து போய்க்கொண்டிருந்தான்
யாரும் அவனை கண்டுகொள்ளவில்லை

அவனுக்குச் சொந்தமான நிலம்
அறுபட்டு சதைத் துண்டங்களாகக் கிடந்தது
அறுபட்ட நிலத்தின் இடையே
மனித இரத்தம் கசிந்துகொண்டிருந்தது

மக்கள் கூட்டம் கூட்டமாக - அந்த
அறுபட்ட நிலத்தில் நின்றுகொண்டு
அதன் எஜமானுக்கு
ஆராதனைகளையும் அபிசேகங்களையும் செய்தார்கள்

அதிலிருந்து கலைந்து கூடிய மக்களை பார்த்து
பரவசத்துடன் அவன் எழுந்து சென்றான்

அவன் அவர்களை நெருங்குமுன்
கலவரம் கட்டவிழ்ந்தது
நிலம் மீண்டும் அறுபட்டது

எதிர்ப்பட்டவர்கள்
அந்த மனிதனை வழிமறித்தார்கள்
"நீ எந்த மதம்"
எனக்கேட்டார்கள் - அவன்
"என்னிடம் மதங்கள் இருக்கவில்லை" என்றான்
"இவன் நாத்திகன்" என்று சொல்லி
எல்லோருமாய்ச் சேர்ந்து அவனை
அந்த நிலத்திலிருந்து தூக்கி எறிந்தார்கள்

யாகம் கலைந்து எழுந்தவர்கள் சொல்லிக்கொண்டார்கள்
சாத்தான்களும் அசுரர்களும்
தங்கள் கடவுளின் வருகையை தடுத்துவிட்டார்கள் என்று...

நான் நீயாகவும் - நீ நானாகவும்

2010-10-30T06:00:00.000-07:00

நான் நீயாகவும்
நீ நானாகவும் இருக்கும்
தருணம் வந்தது

நீயாய் இருக்கின்ற என்னில்
எனதும் உனதும்
சாயல்கள் கலந்திருந்தன

நானாய் இருக்கின்ற
உன்னில் - நீ
நானோ நீயோ
அல்லாத சாயலொன்றில் இருந்தாய்

அந்தப் பிறிதொரு சாட்சி
நானாகவும் நீயாகவும்
பிம்பங்களைக் காட்டியது

அந்தச் சாட்சி
என்னையும் உன்னையும்
தொலைத்துவிட்டு
நான் நீயாகவும்
நீ நானாகவும் மாறும்
பிம்பங்களைச் செய்துகிண்டிருக்கிறது.

பூ என்பது - ஒரு துறவி

2010-04-17T10:58:00.000-07:00

கனவு, அது என் தலையில் ஏறி நின்று நடனம் புரிகிற ஒரு குளந்தை. எப்போது ஏறவேண்டும் என்பதுகூட அதற்குப் புரிவதில்லை. நான் சற்றும் நினைக்காத நேரத்தில் தன் குறும்புகளை என்மீது சுமத்தத் தொடங்கிவிடும். தூக்கம் அதன் வானம். மின்குமிழ்ச் சாத்தான்கள் விழுங்கிய இரவின் மீதி அந்தக் கனவுக்கு தாரைவார்க்கப்படுகிறது. ஏன்தான் விடிகிறதோ? இன்னும் கொஞ்சம் நீழக்கூடாதா இந்த இரவு ?...இப்படித்தான் என் ஒவ்வொரு விடியலும் அதன் ஜனனத்திலேயே வெறுக்கப்பட்டு, மறுக்கப்பட்டு, சிலதடவை மறுதலிக்கப்பட்டும் இருக்கிறது. பொய்யான் விடியல் என்று சொல்லி விடியலை வெறுக்கின்ற சிறகுகள் இருக்கமுடியுமா? சூரியன் கூடக் குளிர்ந்துபோயிருக்கின்ற பொளுதல்லவா அது!

அப்படி ஒரு பொழுதில் அலர்ந்த கனவிது, இந்தக் கனவில் நான் குளந்தையாக தவழ்ந்தேன் ஒரு பூ என்னோடு பேசியது

பூ என்பது - ஒரு துறவி

பூவே என்னோடு ஒருமுறை பேசு
உன்னைக் குறித்து எழும்
என் கேள்விகளால்
நான் மலர்ந்துவிடுகிறேன்
என்னோடு கொஞ்சம் பேசு

உன்னைப் பார்த்ததும் நான்
இதயம் இலேசாய் உணர்கிறேன்
உன் மென்மை ஸ்பரிசித்து வியக்கிறேன்
உன் அழகை அளந்து தோற்று நிற்கிறேன்

உன் அழகின் ரகசியம்தான் என்ன?
ஒருநாள் ஆயுள் என்று சொல்லி என்னை ஓரங்கட்டாதே!

OOO

பூ என்னைப் பார்த்து சிரித்தபடி சொன்னது
இயற்கை - இயல்பாய் தோன்றுகிற எல்லாமே அழகுதான்
நீ - உனது உடலில் இருந்து
எண்ணங்கள் வரைக்கும் செயற்கையை கலந்துவிடுகிறாய்
அதனால்தான் என்னைத் தேடிவருகிறாய்

இப்போதும்கூட நான்
உன்னோடு பேசிக்கொண்டுதான் இருந்தேன்
நீதான் எதையும் புரிந்துகொள்ளவில்லை

OOO

எப்போது பேசினாய்?

OOO

நான் அளைக்காமலா என்னிடம் நீ வந்தாய்!

எனது மொழி உணர்வு.
என்னிடம் ஒலி கிடையாது
எனது வார்த்தைகளே மௌனம்தான்.
எண்ணிலடங்கா அர்த்தங்களை வெளிப்படுத்துகிறேன் நான்.
நீயாகத்தான் உனக்கான பெருளை என் உணர்விலிருந்து
சேகரிந்து - வார்த்தைகளாக்கிக் கொள்ளவேண்டும்.

உனது மொழி வார்த்தைகள்
ஆனாலும் உனது வார்த்தைகள் தரும் உணர்வு எனக்கு
நன்றாகவே புரிகிறது.

எனக்கு இதயமில்லை
ஆனால் நேசமிருக்கிறது

சொல்லிவிட்டு தென்றலின் கைகளால் என்
முகம் வருடியது பூ.

OOO

மனிதன் நினைத்தால் எதுவும் முடியும்
இந்தப் பூமியை ஆழ்வதே அவந்தானே
நீங்கள் அவனால் ஆழப்படுவதற்காகவே படைக்கப்பட்டவைகள்
என்பது குறித்து நீங்கள் கவலைப்பட்டதுண்டா

OOO

பூ மீண்டும் புன்னகையோடு சொன்னது
மனிதன் நினைத்தால் எதுவும் முடியும் - சரி இருக்கட்டும்
எதிலாவது நீ திருப்த்திப்பட்டதுண்டா?

நாங்கள் உடல் வளர்கின்றோம்
உங்கள் உடலுக்குள் ஆசைகள் வளர்கின்றன

ஆழ்வதால்தான் பிளவும் பேதமும்
எங்களுக்குள் யுத்தமில்லை ஆதலால் நாங்கள் கவலைப்படுவதில்லை.

OOO

மனிதன் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்துகின்றான்
சிரிக்கின்றான் அழுகின்றான்
சந்தோசங்களில் சிலாகிக்கின்றான் அது உங்களால் முடியாதே!

OOO

எங்களுக்கு ஆசைகளே இல்லாதபோது
உணர்வுகளை விற்கவேண்டிய தேவை ஏது?

OOO

அப்படியானால் நீங்கள் துறவிகளா?

OOO

ஆம் - உங்களது வரைமுறைகளில்
சிலவேளை நாங்கள் துறவிகள்தான்

OOO

ஆனால் நீங்களும் உறவுகொள்கிறீர்களே
மக்ரந்தச் சேர்க்கை என்பது மனித உடலுறவுக்கு ஒத்ததுதானே!

OOO

மகரந்தச் சேர்க்கை என்பது
எங்கள் தொழில்
எங்கள் பிறப்பின் தேவையாக மட்டுமே அதை நாங்கள் கருதுகிறோம்
எங்களைப் பொறுத்தவரையில்
உறவு என்பது வேறு இனவிருத்திக்கான தொழில் என்பது வேறு.

OOO

எப்போது உங்கள் பிறப்பு அர்த்தமுள்ளதாகி விடுவதாக உணர்கிறீர்கள்
கடவுளின் சுருபக் காலடியில் விழும்போதா?
இல்லை மரணித்தவர்களுக்கு மாலையாகும்போதா?

OOO

இரண்டிலும் இல்லை

கடவுள் என்று சொல்லி நீங்கள் எங்கள் பாதி ஆயுளைப் பறித்து
கற்சிலைகளை அலங்கரிக்கிறீர்கள்

வாழும்போது ஒரு மனிதனின் மனதை
அமைதியடையச் செய்யும் எங்களை
ஆவிபிரிந்த உடலுக்குச் சாத்துகிறீர்கள்
எந்தவகையில் அவனுக்கு நாங்கள் உதவமுடியும்?

OOO

அப்படியானால் எப்போதும் புன்னகைத்திருக்க உங்கலால் எப்படி முடிகிறது?
அப்படி எதில் திருப்த்தி கண்டுவிட்டீர்கள்?

OOO

பூமியை அழகாக்குவதில்...
மனிதனை நேசிக்கத்தூண்டுவதில்...

மனிதனின் நேசத்தின்டையாளம் - பூ
என்பதே எமது புன்னகைக்கான காரணம்

OOO

பூவே நீ என்னைப்போல எல்லா மனிதனிடமும் பேசு.
அப்போதுதான் நேசம் மலரும்,
எங்களிடம் நிஜமான நேசம் இல்லை இயல்பான காதல் இல்லை.
சுயனலத்தால் உடந்ந்துபோனோம் பிளவுபட்டோம் அழிந்துகொண்டிருக்கிறோம்

கடைசியாக மனிதனிடம் சொல்வதற்கு உங்களிடம் ஏதாவது இருக்கிறதா?

OOO

ஆம்,

உண்மையான நேசத்தை வெளிப்படுத்துங்கள்.

இந்தப் பூமிதான் உங்களின் வீடு அதை பிளவுபடுத்தாதீர்.

தாய்-சேய் உறவுநிலை

2010-02-21T01:38:00.000-08:00

- ஒரு சமூகஉளவியல் நோக்கு

அம்மா என்ற சொல்லிற்கு அன்பு, கருணை இரக்கம், பாரபட்சமற்ற பாசம் என்பதான விளக்கங்களைக் கொடுத்து அவளை ஒரு உன்னத நிலையில் வைத்திருக்கின்றது உலகம். இன்றும் வேறெல்லா உறவுகளையும் பல மைல் தூரம் பின்தள்ளிவிட்டு தன்னிலும் மேலாக (தன் உயிரிலும் மேலாக) தன் சேயைப் பேணி வளர்த்து பாதுகாத்து வருகின்றவளை, மனிதக் கடவுள் என்ற நிலையில் அம்மாவை வைப்பது நியாயமானதே. இந்தவிதி மனிதர்களுக்கு மட்டுமல்லாமல் எல்லா உயிர்களுக்கும் பொருந்தும். தாவரங்கள் மீது எனது பரிசோதனை விளக்கம் செல்லவில்லை. காரணம் அந்தளவுக்கு நுணுக்கமாக அவைபற்றி நான் அறிந்திருக்கவில்லை.

ஒரு தாய்க்கு தனது பிள்ளை எப்பொழுதுமே குழந்தையாகத்தான் தெரிகிறாள் என்பார்கள். அந்தளவுக்கு தாய்சேய் உறவு ஆழமானதாகவும், புனிதமானதாகவும், மிகுந்த புரிதலினையும் கொண்டிருப்பதாலேயே, தயானவள் உலகில் உயர்ந்தவளாகக் கருதப்படுகின்றாள். காதலுக்கு அடுத்தபடியான கவிஞர்கள் பாடும் கவிதைகளின் பாடுபொருள் அம்மாவாகத்தான் இருக்கும். உயிராக்கி ஒன்றை உருவாக்குவதில் தாய்க்கும் தந்தைக்கும் சரிசம பங்கு இருக்கின்ற போதிலும், உயிரியை தனக்குள்ளேயே உருவாக்கி வளர்த்து, உரிய காலத்தில் பிரசவித்து, தன் உடம்பையே உணவாக்கி, பாலூட்டி ஆளாக்கும் பண்பை தாய் மட்டுமே கொண்டிருக்கின்றாள். ஆகவே தான் தாய்க்கும் ஒரு குழந்தைக்குமான உறவினை வேறேந்த உறவுகளோடும் ஒப்புவமை காட்ட முடியாதிருக்கின்றது. பறவைகளும், ஊர்வனவும், இதிலிருந்து சற்று வேறுபட்டு, குஞ்சை உருவாக்கக் கூடிய வரையிலும், முட்டையிட்டு அதன் பின்பு அடைகாத்து முட்டைகள் பொரித்து குஞ்சுகளானதும் பின்பு முலையூட்டிகளைப் போலவே வளர்த்து, சூழலுக்கு ஈடுகொடுக்க கூடிய நிலைக்கு உயர்த்துவது தாயில் தான் தங்கியிருக்கின்றது. ஆக பூமிக்கு பிரசவம் கொடுப்பவள் தாயாகிறாள். பூமிக்கிரகம் தொடர்ந்தும் உயிரோடிருப் பதற்கு இயற்கை “தாய்” என்னும் படைக்கும் கருவியை வைத்திருக்கிறது. அதனால் தான் மெஞ்ஞானம் சொல்லும் படைக்கும் கடவுள் பிரம்மாவின் வடிவமே அம்மாவாக காணப்படுகிறாள். ஆக கடவுள் என்பதற்கான மூலக்கரு சூழலின் தாக்கத்தால் தோன்றினாலும், தாயிலிருந்தே அதற்கான அமைப்பு ஒன்றை மனிதன் உருவாக்கியிருக்க கூடும். அதனால் தான் “ஆலயங்கள் தேவையில்லை, ஆகமங்கள் தேவையில்லை தாயின் இதயம் போதும் சஞ்சலமேதுமில்லை..” என்று கவிஞன் பாடுகின்றான். இந்தளவுக்கு புனிதமும் சிறப்பும் மேன்மையும் வாய்ந்த “தாய்” என்கிறவளுக்கும் சேய்க்கும் இடையிலான உறவையும் பிறப்பின் பரிமாணத்தையும் உளவியல் விஞ்ஞானம் எப்படிப் பார்க்கின்றது, பரிசீலிக்கின்றது என்று விரிவாக பார்ப்போம்.

அமீபா என்கின்ற ஒருகல அங்கி மூலம் உலகம் படைக்கப்பட்டது. அதாவது உயிரினங்கள் உருவாக்கப்பட்டன என்றது விஞ்ஞானம். ஆக பூமியின் முதல் தாய் அமீபா தான். ஆதாமும் ஏவாளும் பூமியின் முதற் பெற்றோர்கள் என்று பௌபிள் சொன்னாலும், ஆதியிலேயே கடவுளுடைய ஆவி நீரின் மீது அசைவாடிக் கொண்டிருந்தது. என்று பழையாகமம் (பௌபிள்) கூறுகின்றது. இதன் கருத்து விஞ்ஞானத்தையும், உயிர்களின் பிறப்பு தொடர்பான அதன் விளக்கத்தையும் ஒத்தேயிருக்கின்றது. அதாவது நீரிலிருந்தே உயிர்கள் தோன்ற ஆரம்பித்ததாகவும், அதன் பரிணாம வளர்ச்சியிலேயே கூர்ப்பின் மூலம வேறுபட்ட சூழலுக்கேற்ப வேறுபட்ட வடிவங்களையும் தோற்றங்களையும் உடைய, குறிப்பிட்ட சூழலுக்கேற்ப தம்மை இசைவாக்கி கொண்ட பல்வேறு உயினங்கள் தோன்றியிருக்கலாம் என விஞ்ஞானம் சொல்கின்றது. இன்று எண்ணிலடங்கா உயிரின வகைகள் காணப்பட்டாலும் மனிதன் என்கிற ஒரு இனம் மட்டுமே பரிணாமத்தின் உச்ச வளர்ச்சியடைந்து பூமியை ஆளவும் தனக்கு உகந்த வகையில் மாற்றியமைக்க கூடிய வல்லமை உடையவானாகவும் மாறியிருக்கின்றான். ஆக பூமியின் முதல் கர்ப்பம் கடலாக தான் இருந்திருக்க வேண்டும். முலையூட்டிகளின் கருவறையும் அதே போன்ற திரவத் தன்மையுடையதாக இருக்கின்றமை இந்தக் கருத்தை மேலும் வலுப்படுத்துகின்றது. இன்னும் பௌபிள் கூறும் “ஆதியில் கடவுளின் ஆவி நீரின் மீது அசைவாடிக் கொண்டிருந்தது” என்பதும் விஞ்ஞானத்தின் மேற்கண்ட உயிரின் பிறப்பியல் கருத்தோடு ஒத்திருக்கின்றது. அன்றைய மக்கள் நம்பமாட்டார்கள் என்பதற்காக கடவுளுடன் தொடர்புபடுத்தி தங்கள் கருத்துக்களை அறிஞர்கள் கூறியிருக்க கூடும்.

மனிதனைப் பொறுத்தவரையில் பெண்ணின் முட்டையும் ஆணின் விந்தும் சேர்ந்து பெண்ணின் கருப்பையில் வளர்க்கப்பட்டு உரிய வளர்ச்சி அடைந்து குழந்தையாகப் பிரசவிக்கின்றாள் தாய். தாயினுடைய வயிற்றில் இருக்கின்ற வரைக்கும் குழந்தைக்கு உணவு தொப்புள் கொடியூடாகவும் மூச்சு தலைப் பகுதியூடாகவும் செல்கின்றது. ஆக மூச்சும், தசையிலான உடம்பும் தாய் தந்த, தன் மூச்சும் தன்னுயிருமாகும். அதைத் தான் தொப்புள் கொடி உறவு என்றும் நம்மவர் கூறுவர்.

குழந்தை பிறந்ததும் சில விநாடிகளில் அழுகின்றது. அதுவே அதன் முதல் மூச்சாகும். இதனாலேயே கவிஞன் 'பிறக்கும் போதும் அழுகின்றான் இறக்கும் போதும் அழுகின்றான்' என்று பாடியிருக்கின்றான். குழந்தை பிறந்த பிற்பாடு ஒரு குறிப்பிட்ட பருவத்தை அடையும் வரை அது தாயின் அரவணைப்பிலும், அன்பிலும் வாழ்கின்றது. தாயை பிரிந்து வாழும் குழந்தை பலவீனமான, பூரண வளர்ச்சியடையாத மனிதனாகின்றது என்பது பொதுவான கருத்து. இதையே உளவியல் எப்படிப் பார்க்கின்றது? உளவியல் அறிஞர்களின் கருத்துக்கள் சராசரி மனிதர்களை சற்று மலைப்படையச் செய்வது தெரிந்ததே. அதைவிட சமய, சமூக சட்டங்களால் வன்மையாக சாடப்படுவதும் இந்த உளவியலாளர்கள் தான்.

பாலியல் தூண்டல் சக்தி (LIBIDO)

பாலியல் தூண்டல் சக்தியே உயிர்களை இயக்கும் அடிப்படைச் சக்தி என்று உளவியல் சொல்கின்றது. ஆக அன்பு, பாசம் காதல், விருப்பம், பரிவு என்கிற எல்லா வகையான மனித உன்னத பண்புகளையும் தனக்குள்ளே இழுத்து வைத்துக்கொண்டு தனது வெவ்வேறு முகங்களே அவை என்கிறது இந்த பாலியல் தூண்டல் சக்தி. இந்தக் கருத்தை ஆரம்பத்தில் சமூகம் ஏற்றுக் கொள்ளாவிட்டாலும், பிற்பாடு தன்னளவில் ஏற்றுக்கொண்டு அதன் பிற்பாடு வெளிப்படையாகவே ஏற்றுக்கொண்டது. பாலியல் தூண்டல் சக்தியானது பிறந்த குழந்தைகளிலும் காணப்படுவதாகவும், தாய் தன் குழந்தையை அரவணைக்கின்ற போதும், தழுவுதலின் போதும் அதன் சுகத்தையே குழந்தை உணர்வதாகவும் (அனுபவிப்பதாகவும்) உளவியலாளர்கள் கூறுகின்றார்கள். மெஞ்ஞான பண்பாட்டாளர்கள் இதனை வன்மையாக மறுத்தாலும், பல ஆண்டுகளாக விலங்குகளிலும், மனிதர்களிலும் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஆய்வுகளின் பின்னரே உளவியலாளர்கள் இந்த முடிவுக்கு வந்திருக்கின்றனர். அதற்கான ஆதாரங்களையும் அவர்கள் இங்கே முன்வைக்கின்றனர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இது தொடர்பாக பிரபல உளவியலாளர் சிக்மண்ட் ஃபிராய்ட் கூறுவதாவது, பிறந்த குழந்தை ஒன்று அதன் Critical period ஐத் கடக்கும் முன்பு தன் தாயின் அரவணைப்பில் தழுவுதலில் மூலம் தன் பாலியல் தேவையினைப் பெற்றுக்கொள்வதாக கூறுகிறார். அப்படி அந்த Critical period இல் தாயின் அரவணைப்பை பெறாத குழந்தை பின்பு பருவமடைந்த பிறகு, பின்னாளில் ஆரோக்கியமான உடலுறவுக்கு தன்னை தாயார்ப்படுத்த முடியாமலிருக்கிறது அல்லது பலவீனமான உடலமைப்பை கொண்டிருக்கிறது என்றும் அறியப்பட்டுள்ளது.

மேலும் “எல்லா ஆண்களுக்கும் அவர்களது அம்மா தான் முதல் காதலி” என்கிறார் சிக்மண்ட் பிராய்டு. இன்னும் Critical period இன் போது குழந்தை தாயை தனக்கு மட்டுமே சொந்தமானவளாக கருதுகின்றதென்றும் அதற்கு குறுக்கே வருகின்ற தந்தையை அல்லது இன்னொரு குழந்தையை தனது எதிரியாகவே பார்க்கின்றதென்றும் அவர் கூறுகிறார். இதனால் இந்த Period இன் போது குழந்தைகள் கவனமாக கையாளப்பட வேண்டியவர்களாகின்றனர். குழந்தையின் இயல்பான செயற்பாடுகளை தடுக்கவோ தண்டிக்கவோ கூடாது. அப்படி தடுத்து அதன் இயல்பான செயற்பாடுகளை கண்டிக்கின்ற போது அந்தக் குழந்தையின் மனதில் ஏற்படும் 'தவறான பதிவுகள்' (Mal-imprinting) பின்னாளில் அதன் உடல், உள ஆரோக்கியத்தை பாதிப்படையச் செய்கிறது என்று ஆராய்ச்சி முடிவுகள் கூறுகின்றன. மேலும் தாயின் அரவணைப்பு அல்லது தழுவல் பெண் குழந்தைகளை விட ஆண் குழந்தைகளுக்கே அதிகம் தேவைப்படுவதாகவும் கூறப்படுகின்றது. அத்தோடு தாயினது அரவணைப்பைப் பெறாத குழந்தையே பின்னாளில் வக்கிரமான எண்ணங்களுக்கு தூண்டப்படுகின்றது என்றும் சொல்லப்படுகின்றது. இவை அனைத்தும் உறுதிப்படுத்தப்பட்ட ஆராய்ச்சி முடிவுகள். நாம் யாரும் அதில் உடன்பாடில்லை என்று விலகி நிற்க முடியாது.

தாயின் அன்போடு, பாலியல் தூண்டல் சக்தியையும் தொடர்புபடுத்திக் கூறும் போது அதை கசப்பானதொன்றாகவே சமூகம் பார்க்கின்றது. ஆனாலும், அது உண்மை என நிரூபிக்கப்பட்ட கருத்தாகும். உண்மையில் பாலியல் தூண்டல் சக்தி என்பது காமம் அல்லது மோகம் என்ற கருத்துப்படவில்லை. அல்லது லிபிடோ (Libido) என்ற சொல்லிற்கு சரியான தமிழ் பதம் கொடுக்கப்படவில்லை. மாறாக அது மனிதனை இயக்கும் ஒருவகை சக்தியே ஆகும். அதற்கு நாம் பாலியல் தூண்டல் சக்தி என்று பெயர் கொடுத்திருக்கின்றோம் அவ்வளவு தான். மாறாக தாய் சேய் உறவை அசிங்கப்படுத்துவனவாக இந்த ஆய்வு முடிவுகள் அமையவில்லை. நம் சமூகமே அதை சரியாக விளங்கிக் கொள்ளாமல் தவறாகப் பார்க்கின்றது.

உதாரணத்திற்கு மின்சாரத்தை எடுத்துக்கொள்வோம். இன்றைய உலகின் சக்தி மிக்க ஜாம்பவான் அது. மின்சாரம் நின்று போனால் உலகமே அணைந்து போகும் காலம் வந்துவிட்டது. நமது நாட்டில் அதன் தாக்கம் பாரதூரமாக இல்லாது போனாலும், அமெரிக்கா, கனடா, இங்கிலாந்து அவுஸ்ரேலியா போன்ற மிகப் பெரிய நாடுகளில் மின்சாரம் இரண்டு வாரம் நின்று போனால் பாதி சனத்தொகை குறைந்து போகும். இந்த மின்சாரத்தில்; பல வகைகள் உள்ளன. ஆடலோட்டம், நேரோட்டம் இப்படி தேவைக்கு ஏற்றாற்போல அதை மனிதன் நுகர்கின்றான். கணக்கிட முடியாத மின் அழுத்தத்தை கொண்டிருக்கின்றது மின்னல். அது அழிவை மட்டுமே புரிகிறது. இன்னும் குறைகடத்திகளில் பாயும் மின்சாரம் மிகவும் குறைந்த மின்னழுத்தத்தை கொண்டிருக்கின்றது. அது தாக்கி மனிதன் இறப்பதில்லை. மேலும் ஒவ்வொரு அணுக்களிலும் அதன் இறுதியோட்டில் இருக்கின்ற சுயாதீன இலத்திரன்களே மின்சக்திக்கு காரணமாய் அமைகின்றன. இலத்திரன்களின் தொடர்ச்சியான ஓட்டமே மின்னோட்டமாகும். ஆக எல்லா வகையான பொருட்களிலும் குறிப்பிடத்தக்க அளவு மிகமிக சிறிய மின்னோட்டம் நிகழ்ந்த வண்ணமே இருக்கிறது எனலாம். இதைப் போலவே மனிதனில் காணப்படும் 'பாலியல் தூண்டல் சக்தி'யும் மிகப் பிரம்மாண்டமான உடற்கட்டமைப்புக்குள் கோமோன்கள் மூலம் செயற்படுத்தப் படுகின்ற சக்தி முதலாகும். அதன் வோட்டேச் அளவுக்கு ஏற்ப அன்பு, பாசம், பிரியம், சிநேகம் முதற்கொண்டு காதல் காமம் வரை பலவாறான நிலைகளை தன்னகத்தே கொண்டுள்ளது இந்த 'லிபடோ' (libido) அவற்றின் அளவுகள் மீறப்படாத வரை அந்த நிலைகள் பேண்படுகின்றன. அவற்றின் புனிதமும் காக்கப்படக் கூடியாதாக இருக்கின்றது.

இது இப்படியிருக்க இன்னொரு பக்கம் உயிரங்கிகளின் பிறப்பின் தேவையே தத்தம் இனவிருத்திதான் என்கிறது விஞ்ஞானச் சித்தாந்தம். ஆக உயிர்களின் வாழ்வின் மீதான ஒரே உந்துவிசை பாலியல் தூண்டல் சக்தியாகத் தானிருக்க முடியும். எது எப்படியோ, உயிர்களின் தோற்றத்திற்கு தாயே காரணமாக இருப்பதைப் போல, உறவுகளின் தோற்றத்திற்கும் தாயே ஆதார சக்தியாக இருக்கிறாள், அவளது 'அன்பு' மனிதர்கள் வரையறுத்துள்ளதைப் போல தெய்வீகத் தன்மை வாய்ந்தது என்பதில் ஜயமில்லை.

"THE HAND THAT ROCKS THE CRADLE IS THE HAND RULES THE WORLD"

Reference
1. Sigmund freud

வளக்கு

2010-01-22T07:01:00.000-08:00

நாம் ஒரு வீட்டுக்கு ஏதேனும் விடயமாக சென்றால் உபசரிப்பின் வடிவமாக தேநீர் தருகிறார்கள், நமக்கு தேநீர் பிடிக்கிறதோ இல்லையோ அதை நாம் அருந்தவேண்டும். இல்லைஎன்றால் வீட்டார் தம்மை நாம் அவமதிப்பதாய் உணர்வார்கள் என்கிற (வளக்கம்) பழக்கதோசப் பயம் நம்மிடமிருக்கிறது. இப்படி சமுகத்தின் சட்டமில்லாச் சட்டங்களுக்கு அதாவது பண்பாடு, கலாச்சாரம், மதச் சம்பிரதாயங்கள், குலவளக்கு, ஊர்வளக்கு சாதி வளக்கு இப்படி ஒரு நூறு வளக்குகளுக்கு கட்டுண்டு கட்டுண்டு முடங்கிக்கிடக்கிறான் மனிதன். இந்த மூட நம்பிக்கைக்ளில் இருந்து தம்மை விடுவித்துக்கொண்டு வெளியே வந்த சமுகம் நாகரீகமடைந்த சமுகமாகக் கருதப்படுகிறது. அந்த மூட நம்பிக்கைகளுக்குள் அடையுண்டுகொண்டு அவற்றை காத்துக்கொண்டும் இருக்கிறவர்களை நாகரீகமடைந்த சமுகம் ஏமாளிகளாகவே பார்க்கிறது, "பட்டிக்காட்டார்" என்ற பளந்தமிழ் வார்த்தையை பெயராகச் சூடி அளைக்கிறது.

இந்த நூற்றாண்டிலும் பட்டிக்காட்டாரா? இருக்கிறார்கள் இன்னும் சமயச் சம்பிரதாயங்கள் மறையவில்லையே! ஊர்வளக்கு அழியவில்லையே! சாதிவளக்கு சாகவில்லையே! பண்பாடு கலாச்சாரம் இவை தரும் காயங்கள் ஆறவில்லையே இன்னும்! ஆக பட்டிக்காட்டார் இன்னும் இருக்கிறார்கள்தானே. இவ்வகைச் சட்டங்களால் மனிதனை கட்டியாள்வது சமுகத்தின் ஒருசாரார் அடிமாடாய் போவது இன்னொருசாரார்.

இந்தவகையான வளக்கங்களுக்கு பளகிப் பளகியே, சமுகத்தின் இம்சைகளை சகித்துக்கொண்டு வாழவேண்டியிருக்கிறது. இந்த விடயத்தில் ஆங்கிலேயர்கள் மிகச்சரியாக இருக்கிறார்கள். அவர்கள் விருப்பப்பட்டதை மட்டுமே செய்கிறார்கள் அதேபோல தம் விருப்பத்தை இன்னொருவர்மீது திணிப்பதுமில்லை. அந்த மனனிலைதான் சுதந்திரமான உயர்தர வாழ்க்கையை அவர்களுக்கு வளங்கிருக்கிறது. இங்கே நாம் சகித்துக்கொண்டே பிறந்து சகித்துக்கொண்டே வாழ்ந்து சகித்துக்கொண்டே இறக்கவேண்டியிருக்கிறது காரணம் வைத்தியசாலை தொடங்கி சுடுகாடுவரை பிரச்சனை. நாம் நம்மைப்பற்றி நினைப்பதைவிட மற்றவரைப் பற்றியே அதிகம் நினைக்கிறோம் காரணம் நாம் ஒரு அடி எடுத்து வைப்பதற்குள் ஆயிரக்கணக்கான சம்பிரதாயங்களை கடக்கவேண்டியிருக்கிறது, அவற்றிலிருந்து தவறி விடுவோமோ என்கிற பயம், யாரும் அந்தச் சட்டங்களை மீறிநடக்கிறார்களா? என்று துப்பறியும் சமுகவியல் அக்கறை. ஆக எம் வாழ்வை நாம் வாழ்வதற்கு எங்கே நேரம்?

இன்றய காலத்து வளக்கங்களின் கேலிக்கூத்துக்கள் போகட்டும், பண்டயகாலத்தில் பளங்குடி மக்கள் (அல்லது மனிதக் குளுக்கள்) பின்பற்றிய வளக்கங்கள் மிகச் சுவாரிஸ்யமாகவும் வினோதமானவையாகவும் இருந்திருக்கின்றன. அதிலும் திருமணச் சடங்கு, திருமண ஒப்பந்தங்கள் மிக மிகச் சுவாரிஸ்யமானவை. அண்மையில் "மொங்கோல்" என்கிற திரைப்படம் பார்த்தேன் அது ஒரு சீனத் திரைப்படம், அதில் சொல்லப்பட்ட திருமண ஒப்பந்தம் ஆவது, ஒரு ஆண்குளந்தை தனது ஐந்து வயதில் தனக்குரிய ராணியை தெரிவுசெய்யவேண்டும் என்பதாகும். நாயகன் குளந்தையாக இருக்கும்போது தனது ராணியை தன் தகப்பனின் கருத்துக்கு மாறாக தெரிவுசெய்வதாக அதில ஒரு கட்சிவரும். இப்படி ஆச்சரியங்கள் நிறைந்ததே மனிதப் பரிமாண வளர்ச்சியுமாயிருக்கிறது.

வேறொரு பளங்குடி மக்களின் வளக்கு சுவாரிஸ்யமாகவும் அதேவேளை விசித்திரமானதாகவும் இருந்திருக்கிறது. அந்த மக்களிடம் இருந்த வளக்கு அவர்களின் கூட்டத்தைச் சேர்ந்த ஒரு வீட்டிற்கு நண்பர் ஒருவர் விருந்தாளியாக வந்தால் அன்றிரவு அந்த வீட்டின் ஆண்மகன் தனது மனையியை வந்தவருக்கு விருந்தாகக் கொடுக்கவேண்டும், அப்படி கொடுக்காவிட்டால் விருந்தாளி தான் அவமதிக்கப்பட்டதாக உணர்கிறான். அதுவே பகையுணர்வாகிவிடும் என்பதால் எல்லோரும் அதை பின்பற்றினார்கள் (சமுகவியல் ஆய்வு நூலிலிருந்து). இப்போதும் இந்த நிலை வளக்கத்திலிருந்தால் அதையும் பின்பற்றியிருப்பார்கள் தெய்வகுற்றம் ஆகிவிடுமே என்று சகித்துக்கொண்டு. என்ன ஆண்களுக்குத்தன் வேட்டையாக இருந்திருக்கும், பெண்கள்... இல்லை இல்லை, பெண்களில் சிலர் ஆயுதங்களோடு தீவிரவாதிகளாய் அலைந்துகொண்டிருந்திருப்பார்கள்.

இன்னொரு சுவாரிஸ்யமான வளக்கு விசாரித்தோம் கேளுங்கள், அந்தக் கூட்டத்தைச் சேர்ந்த பெண் ஒருவர் தனது திருமணகாலம் வந்தவுடன் வீதியில் ஊர்வலமாகப் போகிறாள். அங்கே அவள் காண்கிற ஆண்களில் தன்னைக் கவர்ந்தவர்களை அளைத்து தன்னோடு உறவுவைத்துக்கொள்ளுமாறு பணிக்கிறாள். அவள் கருவுற்றவுடன் ஊரைக்கூட்டி இருக்கும் ஆடவர்களில் இருந்து ஒருவரை தன் விருப்பம்போல் தெரிவுசெய்கிறாள். அந்தக்கணத்திலேயே இருவருக்கும் திருமணம் நடக்கும். இங்கே ஆச்சரியம் என்னவென்றால் அந்த ஆடவன் அவளுடன் முன்பு தொடர்வைத்திருக்காவிட்டாலும் கூட அவளின் தீர்ப்புக்கு பணிந்தே ஆகவேண்டும் என்பதே அந்த மக்களின் வளக்கமாக இருந்திருக்கிறது. தெரிவுசெய்யப்பட்ட ஆடவன் அதை கௌரவமாகவும் பெருமையாகவும் நினைக்கிறான். அவனுக்கு சீர்வரிசைகள் சொத்து சுகம் எல்லாம் வளங்கப்படுகிறது, இப்படி ஒரு வளக்கம். இந்தவளக்கத்தில் ஆண்களுக்குத்தான் திண்டாட்டமய் இருந்திருக்கிறது. காரணம் அங்கே பெண்களின் கையே உயர்ந்திருக்கிறது.

இப்படியான வளக்கங்கள் - சமூகச்சட்டங்கள் கதைகளாய் கேட்கிறபோது சுவாரிஸ்யமாக இருக்கலாம் ஆனால் அவற்றை வாழ்வதென்பது எத்தனை கொடுமையானதென்பது நம்மால் ஜீரணித்துப்பார்க்கக்கூட முடியாது. அதைவிட அன்றய மக்களுக்கு அந்த வளக்கங்களை பின்பற்றுவதிலும் அவற்றை பாதுகாப்பதே மிகப்பெரிய சவாலாக அமைந்திருக்கிறது. இப்படி தத்தம் வளக்குகளை (பண்பாடு) பாதுகாப்பதில் வெவ்வேறு பளக்கங்களையுடைய மக்களுக்கிடையில் ஏற்பட்ட முரண்பாடுகளால் விளைந்த பகைமை போராகி அழிந்துபோன இனங்கள், மொழ்கள் ஐந்தாயிரத்திற்கும் அதிகமாயிருக்கிறது. வளக்கங்களால் வாழ்ந்த இனமொன்று உண்டா? பளக்கங்களால் பருத்த மொழி ஒன்றுண்டா? என்றால் 'இல்லை' என்பதே பதிலாகக்க் கிடைக்கும்.

இன்னும் பூமியில் மனிதன் தன்னைத்தானே கொன்றளிகிறதன் அடிப்படை எங்கிருந்து வந்தது, மேலே சொல்லப்பட்ட வளக்குகளில் இருந்துதானே!

ஆக இன்னும் நாம் எதற்காக வளக்கங்களால் எம்மையே முடக்கிக்கொண்டும், சகித்துக்கொண்டும் வாழவெண்டும்?

மனிதா வளக்கங்களை விங்ஞானமாய் மாற்று வளக்கங்களை மனிதத்துக்காய் செலவிடு, மறுநாளே பூமி தன்னை புன்னகைகளால் நிறைக்கக் காத்திருக்கிறது.

நிறம் மாறாத நினைவுகள்

2009-09-21T01:08:00.000-07:00

இது ஒரு பிரபல்யமடையாத உன்னதமான ஒரு மனிதனின் கதை. அலங்காரங்கள் சூடப்படாமல் எழுதப்படுகிற ஓர் இளைஞனின் வரலாறு. எனது எழுத்துக்கள் அவருக்கு மரியாதை செய்யும் என்ற நம்பிக்கையில் உள்ளே நுழைகிறேன்.

எடின் ஜூட், ஒரு நடுத்தரவர்க்க குடும்பத்தின் இரண்டாவது பிள்ளை. அவருக்கு மூத்த சகோதரி ஜூடித், அவர்கள் எப்போதும் நண்பர்களைப்போலவே பழகுவார்கள். அன்பு மட்டுமே தெரிந்த அம்மா, பிள்ளைகளின் விருப்பங்களை நிறைவேற்றித்தர எப்போதும் தயாராயிருக்கிற அப்பா, இதுதான் எடினின் அமைதியான குடும்பம்.
எடின் தனது விருப்பங்களை எப்போதும் தனது பெற்றோரிடம் எடுத்துச்சென்று சம்மதம் பெற்ற பின்னரே எதையும் செய்வான். ஆனால் யூடித், தான் நினைத்ததை செய்தேமுடிக்கும் பிடிவாதக்காரி. படிப்பில் இருவரும் மிகவும் திறமைசாலிகள், எடின் படிப்பு மட்டும் அல்லாமல் நல்ல மேடைப்பேச்சாளனாகவும் இருந்தான்.

அப்போது எடின் உயர்தரம் படித்துக்கொண்டிருந்தான், வசிட்டர்கள் வாயால் இவன் "பொறியியல் பீடம்" செல்வான் என்று முத்திரை குத்தினார்கள். வசிட்டர்களுக்கு திறமைசாலிகளை அடையாளம் காணத்தெரியுமே தவிர வருங்காலத்தை எதிர்வுகூறவா முடியும். அந்த நாட்களில் எடின், கம்யூனிஸம், பொருளாதாரம், அரசியல், சமுகவியல்..... என்று தேடித் தேடி படித்து அனல் பறக்க மேடைகளில் பேசிக்கொண்டிருந்தான்.

இப்படி இருக்கும்போது ஒருநாள் எடின் பாடசாலை முடித்து வீட்டுக்கு வருகிறான், உடைகளை மாற்றிக்கொண்டு நேராக தாயிடம் செல்கிறான். " அம்மா, நான் போராட்டத்தில் என்னையும் இணைத்துக்கொள்ளப் போகிறேன்" என்று சொல்கிறான். தாய் அதிர்ச்சிகலந்த வேதனையோடு அமைதியாய் இருக்கிறாள். "அம்மா, ...." அவன் அவள் காலடியில் வந்து அமர்கிறான். "அப்பாவை கேட்டிட்டு போப்ப்பா" அவன் தலையை வருடியபடி எங்கோ வெறித்தபடி சொல்கிறாள் தாய். அவன் வளமையான புன்னகையோடு எழுந்து செல்கிறான்
எடின் அப்பாவின் அறைக்குள் செல்கிறான், "அப்பா உங்களோட ஒரு விசயம் பேசவேணும்"
தந்தை, புரட்டிக்கொண்டிருந்த பத்திரிகையை ஓரமாக வைத்துவிட்டு கேட்கிறார் "என்னப்பா என்ன விசயம்..... என்ன வேணும் கேளுங்கோ" வரப்போகிற துயரத்தை அறியாமலே தந்தை அவனது முகத்தை பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார். "அப்பா நான் இயக்கத்தில சேரலாம் எண்டு இருக்கிறன்" அந்த நிமிடத்திலேயே எரிமலையாய் வெடித்துப்போனவர், எந்தவித சஞ்சலமும் இல்லாமல் கேட்கிறார் " நல்லா யோசிச்சுத்தான் முடிவெடுத்தநீங்களோ"

ஓம் அப்பா, நான் முழுத்திருப்தியோடதான் இதைச்சொல்லுறன்"

ஒரு நிமிட அமைதிக்குப் பிறகு தந்தை சொல்கிறார், "சரி, உமக்கு எது சரி எனத் தெரிகிறதோ அதையே செய்யும்"

எப்ப சேரப்போறீர்"

இண்டைக்கே,.... அப்பா போட்டுவாறன்!

"போட்டுவாங்கோ"

இவைதான் அவனது வாழ்வின் மிகக் கனதியான உரையாடல். அவனது வாழ்வின் பாதையை மாற்றிய துடுப்பு விசை. அந்த நிமிடம் தான் அவனது குடும்பத்தின், வசந்தகாலத்தின் முடிவு என அவன் எண்ணிப் பார்த்திருந்திருப்பானே என்னவோ?

வீட்டில் ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் அவனது பிரிவின் வேதனையை வெளிக்காட்ட முடியாமல் தவித்தார்கள். நாட்கள் நகர்ந்தன, ஒரு வருடம் ஓடி மறைந்தது. ஒரு போராளியாக விடுமுறையில் வருகிறான் எடின். மகனைப் பார்த்ததும் தந்தைக்கும் தாய்க்கும் மீண்டும் புத்துணர்ச்சி ஏற்படுகிறது. எடின் தனது சகோதரியை ஒருவாறாக சமாதானப்படுத்திவிட்டு, தனது அறைக்குள் நுழைகிறான். அவன் வைத்துவிட்டுப்போன பொருட்கள் ஒவ்வொன்றும் அப்படியே அந்தந்த இடத்தில் இருக்கின்றன, ஆனால் தூசியோ ஒட்டடையோ படராமல் அப்போதுதான் அவன் வெளியே போய் வருவதுபோல் காட்சியளிக்கிறது அறை. அவனது பெற்றோருக்கும் சகோதரிக்கும் அந்த அறைதான் மகனாகவும் தம்பியாகவும் இருந்திருக்கிறது என்பதை புரிந்துகொள்கிறான். கண்கள் பனிக்க வாசல் கதவில் சாய்ந்து நிற்கிற சகோதரியை பார்க்கிறான், அவள் புன்னகைத்தபடியே சொல்கிறாள் "எடின் நல்லா படுத்து தூங்கும் காலையில் சந்திப்போம்.. குட்நைட்"

கதவை சாத்திவிட்டு அறையை சுற்றிப் பார்த்தபடியே பழைய ஞாபகங்களோடு கலந்துபோகிறான். உணர்ச்சி பெருக்கோடு அவனது இரகசியங்களின் பேளையாக இருந்த அலுமாரியை திறக்கிறான் அங்கே இன்னொரு ஆச்சரியம் காத்திருந்தது. சின்ன வயசிலிருந்து அக்கா யூடித், எடினோடு சண்டைபோட்டுக்கொண்டு பிடிவாதத்தோடு பறித்து வைத்திருந்த பொருட்கள் எல்லாம் அழகாக அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தன, அவை எடினுக்கு மிகவும் விருப்பமாயிருந்த பொருட்கள். அன்றிரவு அவனது சௌகரியமான கட்டிலில் கூட அவனால் தூங்க முடியவில்லை. நினைவுகள் முட்களாயிருந்தன, உறவுச் சிலுவையில் அன்பின் ஆணிகள் அவனை அறைந்துகொண்டிருந்தன.

அவன் விடைபெறும் நாள் வந்தது. யூடித், எடினிடம் கேட்கிறாள் "தம்பி நீர் இதில இருந்து விலகி வந்துவிடும், உமக்காக இல்லாட்டியும் அம்மா அப்பாவின் சந்தோசத்திற்காகவாவது..... எங்களுக்கு பயமா இருக்கு எடின்..."
எடின் பதில் சொல்கிறான், இல்லை அக்கா இது நானாகத் தெரிவுசெய்த பாதை, இப்ப நான் போயே ஆகவேண்டும், இதை நீங்களும் புரிந்துகொண்டேதான் ஆகவேண்டும்......
என் முழுவாழ்விற்கும் போதுமான அன்பை உங்களிடமிருந்து நான் பெற்றுக்கொண்ட திருப்தி எனக்கிருக்கிறது, நான் புதிய சூழலுக்கு என்னை பழக்கப் படுத்திக்கொண்டதை போல நீங்களும் நானில்லாத சூழலுக்கு உங்களை தயார்ப்படுத்தவேண்டும்" அவனது பேச்சைவிட அவன் சிரிப்பைத்தான் அதிகமாக கோபித்துக்கொண்டாள் யூடித். வார்த்தைகளால் மனங்களை வென்றுவிடுகிற சக்தியை கடவுள் உமக்கு கொடுத்திருக்கலாம், ஆனால் உமது நியாயங்கள் என்னிடம் எடுபடாது......என்று சொல்லிவிட்டு எழுந்துசெல்கிற அக்கவை பார்த்து, "பிடிவாதக்காற அக்கா" சொல்லிச் சிரிக்கிறான் எடின்.

ஆண்டுகள் கடந்தன, எடினின் குடும்பம் அவனது பிரிவால் தவிப்பதை மறந்து அவனது வரவிற்காய் காத்திருக்க தொடங்கியிருந்தது. இம்முறை அவனது வருகை புதுமாதிரியாக இருந்தது. ஒருநாள் காலை பத்திரிகை வாங்கிவந்த தந்தை அதை இரண்டுமுறை புரட்டிவிட்டு, அதை ஒரு ஒரத்திலே தூக்கிப் போட்டிருந்தார். இதை அவதானித்த யூடித் பத்திரிகையை எடுத்து என்ன செய்தியாக இருக்கும் என்று தேடுகிறாள், "எடின் யூட் என்றளைக்கப்ப்படும்.............நேரடிச் சமரில் வீரச்சாவடைந்தார்........" மீண்டும் மீண்டும் படிக்கிறாள் யூடித் " தம்பீ......" ஒலித்தடங்கியது வெறும் குரல் மட்டுமாயிருந்திருக்குமா!

அந்தச் செய்தி மிச்சமிருந்த இன்பங்களையும் பிடுங்கிக்கொண்டதன் பிறகு துயரத்தின் முழுமையான பிம்பத்தை ஒட்டிக்கொண்டது அந்த வீடு. மகன் இறந்துவிட்டான் என்ற செய்தியே அவனது தாயின் மரணத்துக்கு காரணமாகிவிடுகிறது, தந்தை நோய்வாய்ப்படுகிறார், யூடித் தனது உயர்கல்வியை பாதியிலே நிறுத்திக்கொள்கிறாள்.
இரண்டு ஆண்டுகளில் போர் நிறுத்தம் ஏற்படுத்தப்படுகிறது, சமாதாச் சூழல் ஏற்படுவதற்கான சாத்தியக்கூறுகள் தென்படுகின்றன. யூடித் தந்தையை அழைத்துக்கொண்டு எடினின் கல்லறையை பார்க்க வருகிறாள். அங்கே அவனது அணிப் போராளிகளை கண்கிறார்கள்

நாங்கள் அவரை " கண்ணாடி அண்ண " எண்டுதான் கூப்பிடுவம், நல்ல மனிதர் அவர், சண்டை நேரம் தவிர்த்து எங்களோட அவரும் ஒருஆளா தான் இருப்பார். அவரிட்ட இருந்து நாங்கள் கற்றுக்கொண்ட விடயங்கள் நிறைய, அவர் ஒரு நல்ல ஆசான். ஆனால் நாங்கள் அவரை இவ்வளவு விரைவில் இழந்துவிடுவோம் என்று நினைக்கவில்லை.
அண்டைக்கு ஆமி எங்களை சுத்திவளைச்சிட்டான், வெளியால வர இருந்த ஒரு வழியையும் நெருங்கிக்கொண்டிருந்தாங்கள். அப்பதான் கண்ணாடி அண்ண சொன்னார், நான் வாறன் நீங்கள் முதல்ல வெளியேறுங்கோ" அவரோட ஒரு பத்துப்பேர் தான் அப்ப இருந்தாங்கள், எங்கள போகச் சொல்லீட்டு அவர் வாறவனை மறிச்சு அடிக்க தயாராகீட்டார், அவர முதல்ல வெளியேறச்சொல்லி நாங்கள் எவ்வளவு கேட்டும் அவர் கேக்கேல்ல, அவற்ற கட்டளையை எங்களால மீற முடியேல்ல. அவர் சண்டையை தொடக்க நாங்கள் அந்த நேரத்தில வெளியால வந்திட்டம். அவர் அடிச்சுக்கொன்டே எங்களை நோக்கி வந்துகொண்டிருக்கேக்க ஆமீன்ர செல்லில பீஸ் பட்டு அந்த இடத்திலயே வீரச்சாவடைஞ்சிட்டார். சரியான சிரமப்பட்டுத்தான் அவற்ற உடல மீட்டுக்கொண்டுவந்தனாங்கள்." களத்தில் நடந்ததை கண்கள் கசிய சொல்லிமுடித்தான் ஒரு போராளி.

அப்போதுதான் எடின், ஐம்பது பேர் கொண்ட அணியின் தலைவனாக இருந்திருக்கிறான் என்பதே தெரிய வந்தது. அன்றைய தினம், கார்த்திகை 27., இராணுவ மரியாதையோடு அடக்கம்செய்யப்பட்ட மாவீரர்களுக்கு அஞ்சலி செலுத்தப்படுகிறது. ஒரு நிமிடம் தீர்த்தக்கரைபோல திரண்டிருந்த மக்கள் கூட்டத்துக்குள் பேரமைதி விழுந்து சத்தங்களை எல்லாம் சிறை செய்து செல்கிறது. பின்பு தீபங்கள் ஏற்றப்படுகின்றன. சந்தன வாடையும் பூக்களின் புனிதமும் வீச, யூடித் றோஜாக்களால் தம்பியின் கல்லறையை அழகுசெய்துகொண்டிருந்தாள்.

"WATER" திரைவிமர்சனம்

2009-08-09T15:48:00.000-07:00

பத்து வயதுகூட நிரம்பாத குழந்தை சூர்யா , தூங்கிக்கொண்டிருக்கிறது.
அதனது தந்தை அவளை எழுப்புகிறார்.

My child,

"Do you remember getting married"

Baby said "No"

"Your husband is dead"

" You are a widow now"

Baby said " For how long father?"

WATER திரப்படம் இதிலிருந்து ஆரம்பிக்கிறது,

அந்தக் குழந்தையை தந்தை விதவைகள் வசிப்பிடமொன்றில் விட்டுவிட்டு வருகிறார், அவள் அம்மா அம்மா என்று கேட்டு அழுகிறாள். அந்த இல்லத்தின் பொறுப்பாளி மதுமதி வயசான கிழவி, அவள் அந்தக் குழந்தையிடம் சொல்கிறாள்

"Our Holly Books say a wife is part of her husband, while he is alive and when husband die, god help us, wives also half die so how can a half - dead women feel pain"

சூர்யா சொல்கிறள், " because she is half alive"

ஆத்திரம் கொண்ட முதியவள் சூர்யாவை கீளே தள்ளிவிட்டு திரும்பவும் இப்படி
பைத்தியக்காரத்தனமாய் நடந்துகொண்டால் ஆற்றில் தூக்கி எறிந்துவிடுவேன் என்று மிரட்டுகிறாள். சூர்யா " " I don't want to be a stupid widow fatty" என்று கத்திவிட்டு அவள் கலை கடித்துவிட்டு ஓடிவிடுகிறாள்.

அங்குள்ள இன்னொரு பெண், மதுமதிக்கு அடுத்தபடியாக அந்த இல்லத்தை பராமரிப்பவள் பெயர் தேவி, சூர்யாயுக்கு எல்லம் செய்து கொடுக்கிறாள் ஆனாலும் கண்டிப்புடனேயே நடந்துகொண்கிறாள், சூர்யாவுக்கு இன்னொரு துணை கிடைக்கிறது, அவளை சூர்யா கண்டவுடனேயே "Angel' என்று அளைக்கிறாள், அவளது பெயர் கல்யாணி, அழகிய திருமண வயது நிரம்பிய இழம் பெண். அவளும் சூர்யாவின் வயதிலிருக்கும்போதே விதவையாகியவள். கல்யானி சூர்யாவுக்கு தன்னுடைய நாய்க்குட்டியை விளையாடக்கொடுக்கிறாள். இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் அன்போடிருக்கிறார்கள்.

ஒருமுறை பிரார்த்தனை செய்கிறபோது, " Where is the house for men widow" என்று சூர்யா கேட்கிறாள், அதற்கு " what a horrible thing to say, god protect our men from such fate, may your tongue burn, put out her tongue and throw it in the river" என்று கண்டபடி அவளை திட்டித்தீர்க்கிறார்கள்.

இப்படி இருக்கும்போது இவர்கள் இருவரும் நாராயணன் என்கிற வாலிபனை சந்திக்கிறார்கள், நாராயணன் கல்யாணிமீது காதல்வயப்படுகிறான், ஆரம்பத்தில் சங்கடத்தை உணர்ந்தாலும் கல்யணியும் காதலிக்க ஆரம்பிக்கிறாள். ஆனால் அதை யாராலும் ஜீரணிக்க முடியவில்லை, விதவைக்கு கல்யானமா? என்று எல்லோரும் சினக்கிறார்கள். ஆனாலும் கல்யாணியும் நாராயணனும் உறுதியாகவே இருக்கிறார்கள்.

இது அந்த முதிய கிழவிக்கு பிடிக்கவில்லை, காரணம் கல்யாணி அவர்களது சொத்தாயிருந்தாள், கல்யாணியை பணக்கார பிராமணர்களின் இச்சையை தீர்த்துக்கொள்ள அனுப்பி அதன்மூலம் பணம் பார்த்து பிளைத்துக்கொண்டிருந்தாள் அவள். அதற்காக பெண் தரகு வேலைபார்க்கும் அரவாணியோடு நட்பினையும் வைத்திருந்தாள். அவள் மூலம் கஞ்சா போன்ற போதை பொருட்களையும் வாங்கி அனுபவித்து வந்தாள் அந்தக்கிழவி. அவள் இதை அறிந்ததும் கல்யாணியின் கூந்தலை அறுத்து எறிந்து, அவளை ஒரு அறையில் போட்டு பூட்டிவிடுகிறாள்.

தேவி , தான் பணிவிடை செய்யும் வயசான பிராமணன் ஒருவனிடமிருந்து மறுமணம் பற்றிய சட்டம் அமுலில் இருப்பதை அறிந்துகொள்கிறாள், அவை ஏன் நமக்கு தெரிந்திருக்கவில்லை என்று அந்த முதியவனிடம் கேட்கிறாள், அதற்கு அவன், இதுபோன்ற சட்டங்களை நாம் புறக்கணிக்கிறோம் ஏன் என்றால் அவற்றல் நமக்கு ஒரு பயனுமில்லை என்று பதிலளிக்கிறான்.

தேவி அந்த இல்லத்தின் முதியகிழவியோடு சண்டையிட்டுக்கொண்டு, கல்யாணியை வெளியே அனுப்புகிறாள். கல்யாணியை ஏற்றுக்கொண்டு வள்ளத்தில் தனது வீட்டுக்கு அளைத்துச்செல்கிறான் நாராயணன், வளியில் அவனது தந்தையின் பெயரைக் கேட்கிறாள், அந்தப்பெயரை கேட்டதும் வள்ளத்தை திருப்பச்சொல்கிறாள், என்ன காரணம் என்று கேட்டதற்கு அதை உன் தந்தையிடமே கேட்டுக்கொள் என்று சொல்லிவிட்டு போகிறாள்.

நாராயணன் தந்தையிடம் கேட்கிறான், அதற்கு தந்தை " Bramins can sleep with whomever they want, and the women they sleep with are blessed" என்று பதிலளிக்கிறார்,

திரும்பிவந்த கல்யாணியை முதியவள் ஏழனித்துவிட்டு, கிலாபி ( பெண்தரகி) காத்திருக்கிறாள் அவ்ள் உன்னை ஒரு பிராமணன் வீட்டுக்கு அளைத்துச்செல்வாள், தயாராகு என்று கூறுகிறாள். வெறுப்படைந்த கல்யாணி ஆற்றில் மூழ்கி இறந்துவிடுகிறாள்.

நாராயணன் " Disguised as religion, it just about money" என்று சொல்லிவிட்டு புறப்படுகிறான்.

கல்யாணி இறந்துபோனதால், வருமானமில்லாமல் தவித்த கிழவி மதுமதி, சூர்யாவை வீட்டுக்கு அனுப்பிவிடுவதாக ஆசை காட்டி பிராமணன் வீட்டுக்கு அனுப்பிவைக்கிறாள்,எங்கே வந்திருக்கிறோம் என்று அறியாத குழந்தை I have come to play" என்று சொல்கிறது.

சூர்யாவை காணாது தேடிய தேவி, மதுமதியிடம் வந்து கேட்கிறாள் அதற்கு அவள் சூர்யாவை குலாபி அளைத்துச் சென்றிருப்பதாகச் சொல்கிறாள், கதறியபடியே சூர்யாவை தேடி ஓடுகிறாள் அவள். ஆற்றில் சூர்யா மயங்கிய நிலையில் வள்ளமொன்றில் கிடப்பதை பார்க்கிறாள். அவளை தூக்கிகொண்டு நடந்து வருகிறபோது மக்கள் காந்திஜீ ஐ பார்க்க ஓடுகிறார்கள். இவளும் சூர்யாவை தூக்கிக்கொண்டு ஓடுகிறாள். அங்கே காந்தி பேசுகிறார் "இவ்வளவு காலமும் நான் நம்பினேன் கடவுள் உண்மை என்று, ஆனால் இப்போது எனக்குத் தெரியும் உண்மைதான் கடவுள் என்று, தொழில்தான் உண்மை. இதுவே நான் அனுபவித்தவை அதுவே உங்களுக்கும் பொருந்தும் என்று நினைக்கிறேன்". இதைக்கேட்டதும் அவள் சூர்யாவை காந்தியுடன் அனுப்பிவிடுவது என்ற உடிவுக்கு வருகிறாள், ஆனால் அவரை சூள நெருங்கமுடியாதளவுக்கு மக்களும் அவரது தொண்டர்களும் இருக்கிறார்கள். காந்தி ரெயினில் ஏறுகிறார், ரெயின் புறப்படுகிறது அவள் சூர்யாவை தூக்கிக்கொண்டு அருகாலேயே ஓடுகிறாள், இந்தக் குழந்தையையும் உங்களுடன் அழைத்துச்செல்லுங்கள், யாராவது இந்தக் குழந்தையை காப்பாற்றுங்கள், இவள் ஒரு விதவை என்று கத்துகிறாள். தொண்டர்களோடு நாராயணனும் இருக்கிறான் அவன் தேவியையும் சூர்யாவையும் காண்கிறான், சூர்வாவை வாங்கிக்கிள்கிறான், ரெயின் போய்க்கொண்டேயிருக்றது பெருமூச்சோடு சூர்யா மறையும் வரை பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறாள் தேவி.

அந்த மங்கலான வெளிச்சத்தோடு திரை மூடப்படுகிறது.

விமர்சனம் என்று தலைப்பை எழுதிவிட்டு, படத்தையே ஒப்புவித்துவிட்டேன், காரணம் அங்கே விமர்சிக்குமளவுக்கு இடைவெளிகள் காணப்படவில்லை - படம் மிகத் தெளிவாக 1938ம் ஆன்டளவில் பெண்கள் அதுவும் விதவைகளுக்கு இருந்த நிலைமையை சொல்கிறது. மதம் என்கிற இயந்திரத்தை வைத்து மதவாதிகள் எப்படிப்பிளைக்கிறார்கள் என்று ஒப்புவிக்கிறது WATER.

DEEPA MEHTA இந்தப் படத்தினுடைய இயக்குனர், சர்ச்சைகளுக்குமேல் சர்ச்சையாக வாங்கிக்கட்டியவர். ஐம்பூதங்களை தலைப்பாக வைத்து படம் எடுக்கிறார். உலகம்முளுதிலும் இருந்து கண்டனம் கிளம்பியதாமே அப்படி என்னதான் இருக்கிறது என்று பார்த்தால், உண்மை இருக்கிறது, பிறகு சர்ச்சை வராமல்?

"வைஸ்ணவ ஜனதோ...." என்ற மென்மையான இசையோடும், வெண்ணிற ஆடையோடும் படம் கலந்திருக்கிறது, அந்தக்காலத்தில் இருந்த மதவாதிகள் தமக்கேற்றாற்போல் தமது சௌகரியங்களுக்காக "புனித வாக்கு" சம்பிரதாயம் சடங்கு என்று எல்லாம் போட்ட சட்டங்கள் எத்தனை பேரின் வழ்வை பலியாக்கியது, யுத்தமில்லாத மரணம் இது.

மக்களெல்லாம் பூசிக்கிற மதங்களும் சமயச் சம்பிரதாயங்களும் அதன் மறுபக்கத்தில் எத்தனை அசிங்கத்தை பூசி நிற்கிறது என்பதை சொல்கிறது WATER. கடவுளின் பெயரை சொல்லிக்கொண்டு பிளைக்கும் கூட்டம், இந்தக்காலத்திலும் அழிந்துவிடவில்லை என்பதுதான் வருத்தம்.

இந்தக்காலத்து அரசியல் கட்சிகளும் மதங்களும் ஒன்று, பண்டைய காலத்தில் மக்களை அடிமைப்படுத்த அரசர்கள் உபயோகித்த தந்திர ஊடகம் தானே மதம், அதற்காகவே மதங்கள் தோன்றியும் இருக்கலாம். இன்றைய காலத்தில் அனேகமானோருக்கு கடவுள் நம்பிக்கை அற்றுப்போனதற்கு காரணமே மதங்கள் செய்கிற இதுபோன்ற அசிங்கத்தனங்கள்தான் காரணம்.

தீபா மேத்தாவின் சமூக அக்கறை, பெண்ணிய விடுதலை உணர்வு ஒவ்வொரு காட்சியிலும் வெளிப்படுகிறது. உலகத்தரம் வாந்த அருமையான திரைப்படம், கண்டிப்பாக இந்துமதத்தை பின்பற்றுபவர்கள் பார்க்கவேண்டிய திரைப்படம்.

இது ஒரு காலம் பிந்திய பதிவு, ஆனாலும் நல்ல படங்களை எப்போது வேண்டுமானாலும் பாராட்டலாம். ஏற்றுக்கொள்ளலாம்.

தீபா மேத்தாவுக்கு வாழ்த்துக்கள்.

நானும் அம்மாவும்

2009-07-25T12:40:00.000-07:00

"""இதோ ஆண்டவருடைய அடிமை"

இந்த வார்த்தைகள் "அன்னை மரியாள்" வானதூதருக்கு சொன்ன வார்த்தைகள் என்கிறது வேதாகமம் (பைபிள்). கத்தோலிக்க மதத்தவர் மரியாளுக்கு மிகப்பெரிய உன்னத இடத்தை கொடுப்பதற்கு மரியாளின் இந்த எழிமையும் தாழ்மையும் கடவுள்மேல் கொண்டிருந்த அசைக்க முடியா விசுவாசமுமே காரணம்.

மதங்கள் பற்றிய தற்போதய எனது கணிப்பு வேறு,. மதம் என்கிற இயந்திரம், சட்டங்களோ கோட்டுக்களோ இல்லாத காலத்தில் மக்களை நேர்வளிப்படுத்துவதற்காகவே உருவாக்கப்பட்டன, ஆனாலும் வேறு பல தேவைகளுக்கும் அது பயன்படுத்தப்பட்டு வருகிறது என்பது இன்னொரு பக்கம். ஆனாலும் என் பால்யப் பருவதில் நானும் ஒரு தீவிர பக்தன், "ஆண்டவருடைய சம்மனசானவர் மரியாளுக்கு மங்களம் சொல்ல - அவள் பரிசுத்தாவியினால் கற்பமானாள்......" என்று தொடங்கும் மூவேளைச் செபம் தொடங்கி செபமாலை எல்லாம் சொல்லிமுடித்துதான் தூங்குவேன், அந்தளவுக்கு பயபக்தியானவன். அதற்குக் காரணம் என்னுடைய அம்மா. திருமணத்திற்கு முதல் அம்மா சைவம் தான், " ஓம் நம சிவாய"
என்று தொடங்கி

"மாசில் வீணையும் மாலை மதியமும்
வீசு தென்றலும் வீங்கிள வேனிலும்
மூசு வண்டறை பொய்கையும் போன்றதே
ஈசன் எந்தை இணையடி நீழலே"

என்றும்

"குற்றம் நீ குணங்கள் நீ கூடல் ஆலவாயிலாய் சுற்றம் நீ பிரானும் நீ தொடந்திலங்கு சோதி நீ கற்ற நூற் கருத்தும் நீ........" என்றும் பாடியவர், அந்த வளக்கத்திலிருந்து சுத்தமாக மாறி "அருள் நிறைந்த மரியாயே வாழ்க! கர்த்தர் உம்முடனே பெண்களுக்குள் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர் நீரே....." என்று துதிக்கவேண்டி வந்தது. யாரும் அம்மாவை மதம் மாறுமாறு கட்டாயப்படுத்தியிருக்கவில்லை, கணவன் வேறு மதம் மனைவி வேறு மதம் என்றிருந்தால், பிள்ளைகளுக்கு எந்த மதத்தை தழுவுவது என்பதில் சிக்கல் ஏற்படும் என்பதற்காகவே தானே கத்தோலிக்க மதத்தில் தன்னையும் முளுமையாக ஈடுபடுத்திக்கொண்டார், "இதோ ஆண்டவருடைய அடிமை" என்று. நான் ஆச்சரியப்படும் விடயம் என்னவென்றால், எனக்கு நினைவு தெரிந்த நளில் இருந்து அம்மா சைவக் கோயிலுக்கு போனதேகிடையாது, முருகா என்றோ பிள்ளயாரே என்றோ வார்த்தைக்கு கூடச் சொன்னதை நான் காணவில்லை. மாறாக தன்னை ஒரு முளுமையான கத்தோலிக்க பெண்ணாக மாற்றிக்கொண்டார். அவரின் மன உறுதியை பார்த்தால் பிரமிப்பாக இருக்கும். அம்மாவுக்கு தெரிந்ததெல்லாம் வீடு, அலுவலகம், கோவில், செபமாலை.... இப்படித்தான் இருக்கும். அயல் வீடுகளுக்கு போய் வம்பளக்கும் பளக்கம் எல்லாம் இல்லை, கோவிலும் செபமும் என்றே அவரது அதிக நேரத்தை செலவிடுவார். தான் கத்தோலிக்க மதத்துக்கு வந்ததை கடவுளின் அளைப்பகவே கருதுகிறார்

என் சின்ன வயதில், அம்மா எனக்கு ஹிட்லர், ஆனால் நான் தான் அம்மாவின்ர ஜேர்மனியாச்சே. சாப்பிடு, குளி, செபம் சொல்லு, படி.... என்று எந்த நேரமும் எனக்கு கட்டளைகளைப் போடும் ஹிட்லர். எதையும் சரிவரச் செய்யாவிட்டால் தண்டனைகளுமுண்டு. பின்னேரம் ஐந்து மணியானால் போதும் எனக்கு விடுதலை, அதுதான் அப்பா வேலைவிட்டு வாற நேரம். அப்பாவின்ர சைக்கிளை தூரத்தில் கண்டாலே போதும் அம்மாவின் சட்டங்கள் காலாவதியாகிவிடும். ஓடிப்போய் சைக்கிள்ள ஏறி அப்பாவின் களுத்தை கட்டிக்கொண்டு வந்தும் வராததுமா எனது மேன்முறயீடுகளை ஆரம்பித்துவிடுவேன், "அப்பா இண்டைக்கு அம்மா எனக்கு அடிச்சவா நுள்ளினவா....." அப்பா காத்திரமான கண்டனத்தை வெளியிடுவார் "உவவுக்கு எந்த நேரமும் பிள்ளைக்கு அடிக்கிறதுதான் வேலை ....க்கும். அம்மாவின் பதிலறிக்கையும் கடுமையாகவே இருக்கும் "காணும் அப்பரும் பிள்ளையும் செல்லம் கொஞ்சினது, இவ்வளவு நேரமும் படிச்சுக்கொண்டிருந்தவன் பார் தேப்பனை கண்டோண்ண எல்லாத்தையும் தூக்கி எறிஞ்சுபோட்டு........" இப்படியே கலாட்டா தொடரும். அந்த ஓலைக் குடிசை வாழ்வின் இன்பமும் திருப்தியும், இன்னொருமுறை நான் அனுபவிக்கப்போவதில்லை.

அப்போதெல்லாம் தம்பி யாருடைய செல்லம் என்று கேட்டால் உடனே சொல்வேன் "அப்பான்ர செல்லம்" இப்படிச் சொல்லியெ அம்மவை தனிமைப்படுத்தியிருக்கிறேன். அதனால் என்னவோ அம்மாவின் நெருக்கம், தளுவல், முத்தங்கள் எல்லாம் எனக்கு குறைவாகவே கிடைத்தது. அப்போது அம்மா இந்த நெருக்கத்தை வளர்ப்பதற்கு தன்னை தயார்ப்படுத்தியிருக்கவில்லை என்பதாகவும் கருதுகிறேன் நான். பின்னாளில், பிள்ளைகள் தம் தாயுடனான நெருக்கத்தை, கொஞ்சிக்குலவுவதை காண்கிறபோது ஒருவித சங்கடமான மனனிலையை உணர்வேன் நான், இவையெல்லாம் அம்மாவிடமிருந்து எனக்கு கிடைக்கவில்லையே என்கிற தவிப்பினோசை என் ஆழ்மனதில் ஒலிப்பதை உணர்வேன். அதற்காக நான் அம்மாவின் அன்பிலும் பாசத்திலும் இருந்து விலகி இருந்துவிட்டேன் என்று அர்த்தம் அல்ல, நமக்கு பிடித்தமான ஒன்றை தவறிவிட்டோமே என்கிற உணர்வு மட்டும்தான்.

இப்ப நான் "அம்மா செல்லம்" கட்சி மாறியாச்சு. இன்னும் அப்பா செல்லமாக இரண்டு தங்கைகள். புத்தரின் நிலையாமைக் கொள்கை சொல்வதுபோல மனிதனிலும் மாற்றங்கள் நிகள்ந்துகொண்டுதானிருக்கும்.

என்னைப் பொறுத்தவரை காணாத கடவுளை மகிமைப்படுத்துகிறோமே அந்த மேன்மையை பெற்ற தாய்க்குத் தந்தால் என்ன? ஒரு தாய் கருவில் இருந்து வாழ்வின் எல்லைவரை சுமக்கிற சிலுவைகள்தான் பிள்ளைகள். வேறெந்த உறவுகளோடும் ஒப்பிடமுடியாத ஒரே உறவு தாய்.

போலிப் புன்னகை

2009-07-22T10:35:00.000-07:00

வலிகள் வடியாத
துயரப் பேளை ஒன்று
என் தோழ்களை
எப்போதும் அழுத்திக்கொண்டிருக்கிறது
வேணிலின் ஸ்பரிசங்கள்
ஏதோ ஒரு தூரத்திலிருந்து
எனக்குள் கிளர்ந்தெளும் ஞாபகங்கள் - அவை
மரணித்துப்போய்விட்ட
அதன் நிஜத்தை எனக்குள்
ஏற்க மறுக்கின்றன

மீண்டும் எனக்கு
கொய்யக் கிடைத்த புன்னகைகள்
குறைகளோடும் காயங்களோடுமிருந்தன
பூக்கள் தம் காயங்களை
மறைத்துக்கொண்டு
முகம்காட்டி சிரித்தன
ஆனாலும் அவற்றின்
வாசனையில் மரணவாடையிருந்தது

கிளைகள் ஒடிந்தபின்னும்
மரங்கள் பூக்கின்றன
காய்க்கின்றன
எல்லாம் சரியாகிவிடும்
வடுக்களைத் தவிர.

[ இந்தக் கவிதை நான் கைகளிலும் தோளிலும் சுமந்த தங்கை "மியூரி"க்கு சமர்ப்பணம். " அண்ணா மீண்டும் வீட்ட வரும்போது என் போட்டோ இந்தச் சுவரில் தொங்கும்" இறுதியாக அவள் என்குறித்து சொன்ன வார்த்தைகள், அதை நிஜமாக்கிவிட்டு சென்றுவிட்டாள். அண்மையில் நான் வீட்டுக்கு சென்றபோது பெரியம்மா என்னை அணைத்துக்கொண்டு "தம்பி உன்ர தங்கச்சி நம்மை எல்லாம் விட்டுட்டு போய்ட்டாள்டா" என்று கதறினார். அதன் பிறகு நாம் நிறயப் பேசினோம், கண்ணீரை துடைத்துக்கொண்டு முகங்களில் பூத்த புன்னகை இது ]

முகாமில் ஒருநாள்

2009-07-19T00:22:00.000-07:00

அண்மையில் வவுனியா நலன்புரிநிலையத்திற்கு குடும்பத்தாரை பார்வையிடச் சென்றிருந்தேன், முட்கம்பிகளாலான ஆறடி உயர வேலியில் காத்துக்கிடந்தமக்களை பார்வையிட காண கூடடமாக மக்கள் இன்னொரு பக்கத்தில் நின்றார்கள். என்னை கவனமாக கூட்டிச்செல்லுமாறு மச்சாள் (என்வயதுதான்) ஒருவரிடம் அத்தான் ஏற்பாடு செய்திருந்தார். அனுமதி கிடைத்தது மடையுடைத்த வெள்ளம்போல் ஓடினோம், சோதனைகளுக்கு பிறகு 15பேராக 15நிமிடம் வரை பார்க்க அனுமதி. அங்கே அப்பாவும் அம்மாவும் தங்கைகளும் காத்திருந்தனர், மகன் வெய்யிலில் வருவான் என்பதற்காக அப்பா கொக்கொக்கோலா குளிர்பான போத்திலுடன் நின்றார், அம்மான் தானே சமைத்த எனக்கு விருப்பமான உணவுப்பொருட்களுடனும் ஒரு பையில் சில பொருகளுடனு நின்றார்கள். அப்பா வேலைக்கு லீவுபோட்டு வந்திருந்தார், தங்கைகள் பாடசாலை போகவில்லை. "பாசம் ஒரு வேதம் பேசடி கிளியே" பேசினோம். வார்த்தைகள் தீராமலே நேரம் தேய்ந்துபோனது. திருப்பி அனுப்பப்பட்டோம். மீண்டும் இராணுவகாவலர்களிடம் போய் பேசினேன், நான் கொழும்பில் இருந்து வருவதாகவும் உள்ளே செல்ல அனுமதிவேண்டும் என்றும்..... சிறிது நேர விவாதத்திற்கு பிறகு உள்ளே செல்ல அனுமதித்தார்கள்.

உள்ளே சென்று எமக்கு கொடுக்கப்பட்ட கொட்டகைக்குள் சென்றோம். மகிழ்ச்சி முகங்களில் பிரகாசித்தது. அங்கே செல்வதற்கு பணம் என்னிடமிருக்கவில்லை, அப்போது கௌசி அண்ணா, ஒரு தொகை பணத்தை கொடுத்து போய் வீட்டாரை பார்த்துவா எல்லாம் சரியாகிவிடும் என்று சொன்னார். இந்த மனம் இப்போது எத்தனை பேருக்குவரும். அந்தப்பணத்தில் தங்கைகளுக்கும் அப்பா அம்மாவுக்கும் உடைகளும் இனிப்புப் பண்டங்களும் வாங்கிப்போயிருந்தேன். அவர்கள் என்னை பார்த்த சந்தோசத்திற்குமேல் வேறு எதையும் எதிர்பார்க்கவில்லையானாலும், அண்ணா வாங்கிக்கொடுத்தது, மகன் வாங்கிக்கொடுத்தது என்று நண்பர்களிடம் காட்டினார்கள்.

நான் எல்லாவற்றையும் மறந்து ஒருநாள் சதோச்மாயிருந்தேன், அம்மா தேறிவிட்டார், தங்கைகள் தேறிவிட்டார்கள், சாப்பாட்டுக்கு குறையில்லை, அவர்கள் பேச்சில் நம்பிக்கையும் மகிழ்ச்சியும் இருந்தது. என் அழகுத்தங்கையின் அழகுக் கூந்தலை தவிர, மீட்டு விட்டார்கள் தங்களை. நான் தூக்கி எறிந்த கடவுளை தேடிப்போய் சொன்னேன், இனியும் வேதனைகளை கொடுக்க நினைத்தால் அதை எனக்கே கொடு, இவர்களை விட்டுவிடு, சாவின் குகையிலிருந்து வந்த இவர்களிடம் இப்போது புதிதாக அரும்புகிற மகிழ்ச்சியை பிடுங்கிவிடாதே!

அங்கே எனக்காக நிறைய சாப்பாடுகள், பலாப்பளம். சோடா, கேக், சுவீட்ஸ்! அம்மா அவசர அவசரமாக சமைத்து மத்தியானம் சாப்பாடும்தந்தார்ர், எனக்கும் தங்கைகளுக்கும் தன் கையாலேயே சாப்பாடு தந்தார், அம்மாவுக்கு நாங்கள் மூன்றுபேரும் எப்போதும் இப்படியே பாசமாக ஒற்றுமையாக இருக்கவேண்டு என்றே விருப்பம், அதற்காகவே ஒரு கோப்பையில் சாப்பாடு போட்டு எம் மூவருக்கும் தருவார், அவர் அடிக்கடி சொல்வார் " எப்படி எம்முடையதெல்லாம் உங்களுடையதாகிறதோ அப்படியே உங்களுக்குள்ளும் எப்போதும் இருக்கவேண்டும் என்று" அதன் பொருள் இப்போதுதான் எனக்கு புரிகிறது, எனக்குளேயே நானும் சொல்லிக்கொள்கிறேன் "என்னுடையதெல்லாம் உங்களுடையதே" இந்த ஐந்துபோர் கொண்ட உலகம் எபோதும் இருக்கும் அம்மா.

இந்நாள் வரையிலான என்னது தமிழுக்கும் சிந்தனைக்கும் எப்படி அம்மா காரணமாக இருந்தாரோ அதேபோல என் அறிவுக்கும் ஆழுமைக்கும் பண்புக்கும் பளக்கத்துக்கும் அப்பா காரணமாக இருக்கிறார். அவர் இதுவரை எங்களை கைநீட்டி அடித்ததுகூடக்கிடையாது, குடிப்பளக்கமோ சந்திவளியே வெட்டிப்பேச்சு பேசும் பளக்கமோ ஏன் கடையில் தேனீர் அருந்தக்கூட போகமாட்டார். எங்களுக்ககவே தன் எல்லா உளைப்பையும் சிந்தனையையும் செலவளிப்பவர். எனக்கு இப்போதும் வெளியே போய் ஒரு அலுவல் பார்க்கத் தயக்கம், என் தங்கைக்கு தேநீர்கூட தயாரிக்கத்தெரியாது எல்லாவற்றையும் அவரே செய்துதருவார், இது இன்னொருவருக்கு பிளையாகப்படலாம் ஆனால் அவர் எங்கள்மேல் வைத்துள்ள பாசம், அக்கறை என்பதைத்தான் நாங்கள் உணர்கிறோம். அந்தப்பாசத்தினால்தான் புலிகளால் கொடூரமாகத்தாக்கப்பட்டு சுயனினைவை இழந்து இரத்தவெள்ளத்தில் கிடந்தார், தன் பிள்ளையை கொல்லக்கொடுக்க எப்படி ஒரு தந்தையால் சம்மதிக்கமுடியும் அதனாலேயே அடிபட்டார். இன்னும் பத்துப் பதினைந்து வருடங்களுக்குமேல் எங்களை இருக்கவைத்து சாப்பாடுபோட இயலும் அவரால், அதற்காக அவர் மீண்டும் வேலைக்கு செல்ல ஆரம்பித்துவிட்டார். முகாம் மக்களுக்கு தன் பணியை செய்ய ஆரம்பித்துவிட்டார் அப்பா என்று அம்மா சொன்னார். எங்களுக்கு மட்டுமல்லாமல் உதவிகேட்டு வருபவர்களுக்கு சலிக்காமல் உதவுவார். எங்களுக்கு எல்லாமே அப்பாதான், அவரின் அன்புக்கும் அக்கறைக்கும் பதில் என்ன செய்துவிடப்போகிறோம்?

மாலையானது நான் விடைபெற இருந்தேன், என்னை வாசல்வரை அளைத்துவந்தார்கள், அம்மா பிரியமுடியாமல் என்னை அணைத்து முத்தமிட்டா, கடைசி தங்கையும் வெட்கப்படுக்கொண்டே ம்ம்ம் கொஞ்சிளாள், அம்மா சொல்லிவைத்தார் போல. அப்ப எனக்கு கொஞ்சேல்ல? பெரியவள் ஓடிவந்து என் இரண்டு கன்னங்களிலும் ம்ம்ம். "பாசம் ஒரு வேதம் பேசடி கிளியெ

தூரத்தே நான் மறையும்வரை என்னையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள். இந்த நினைவுகள் போதும் என்னை வாழ்வின் வலிகளில் இருந்து விடுவிக்க

பிரியத்தின் தூரம்

2009-06-19T05:24:00.000-07:00

என் மனதில் ஏதோ ஒரு
சுமை ஒன்று
அது நீ
இல்லாததன் வெறுமையை
உள்வாங்கிப் பருக்கிறது
நினையுகள் கூட
தூரத்தே நெளியும்
நிலாவின் பிம்பமாய்
அலைந்துகொண்டிருக்கிறது
ஒருவாசல் திறந்து
ஒரு நேசம் வர
இன்னொரு வாசலால்
நீ போயிருப்பாய் என்று
சாவகாசமாய் இருந்துவிட்டேன்
இப்போதுதான் புரிகிறது
மனம் என்பது
வருவதற்கு மட்டுமே
ஏற்பாடுசெய்யப்பட்ட
ஒருவளிப்பாதை என்று

இப்போதுதான் புரிகிறது
எதை எல்லாம்
நான் அடைந்துவிட்டேன்
என்று நினைத்தேனோ
அதையெல்லாம் அப்போதே
இழந்துவிட்டேன் என்று
எதையெல்லாம்
என்னால் அடையமுடியாமல்போனதோ
அதைஎல்லாம் அடைவதற்காய்
இன்னும் மனம்
போராடிக்கொண்டிருக்கிறது

பெற்றுக்கொண்டவைகளை
விடவும்
பெறத்தவறியவைகளோடே
வாழ்கிறேன் நான்

கடிதம்,- அகதிக்கு அகதி எழுதிக்கொள்வது

2009-05-26T07:47:00.000-07:00

அண்மையில் இராமனாதன் முகாமிலிருந்து எனது தங்கை கடிதமொன்றை கொடுத்துவிட்டிருந்தாள். அதிலுள்ள அர்த்தங்களை தினம்தினம் தேடுகிறேன், நொடிக்கொருமுறை ஆயிரம் அர்த்தங்கள் அதனுள்ளே, அந்த அர்த்தங்களுக்குள் பல்லாயிரம் வலிகளும் வேதனைகளும் மடையுடைத்து வெள்ளமாகப்பாய்கிறது. இந்த அண்ணன் என்ன செய்வான் தூரத்தே நின்று அழுகிறேன் என் மொத்த கண்ணீரும் தீர்ந்துபோகட்டும் என்று, இன்னொருமுறை இதிலுமொரு துயர் காண்பேனோ என்று..... இப்பொளுதே கொட்டித்தீர்த்துவிட. ஒரு பரம்பரைக்கே போதுமான மொத்த துயரை இப்போதே கட்டிக்கொடுத்துவிட்டது இந்த யுத்தமெமக்கு என்பதை அங்குபோய் பார்த்ததும் உணர்ந்தேன்.

முகாம், இங்கே மனிதர்களை அடைத்துவைத்திருக்கிறார்கள், பூமியில் மிகவும் கொடிய விலங்கு மனிதன் தான் சந்தேகமில்லை, அதிலும் கொடிய மிருகங்கள் இந்த யுத்தததை முன்னெடுக்க காரணமானவர்களும்,அதை தூண்டியவர்களும் இன்னும் அதன்பால் அக்கறை கொண்டோருமே என்பது புரியும், முகாங்களுக்கும்,வைத்தியசாலைகளுக்குமொருமுறை போய்ப்பாருங்கள்.

இந்தக்கடிதம் அந்தத்துயர்களின் ஒரு பருக்கையை எனக்குள் உணர்த்தியது, இதோ அது

o o o o

அன்பின் அண்ணா
நலம்,உங்கள் நலத்திற்கு இறைவன் என்றும் அருள் புரியட்டும்

மேலும் உங்கள் வொய்ஸ் எல்லாம் மாறிவிட்டது. சந்தோசமாய் இருக்கவும். இளம் பராயத்தை சந்தோசமாக செலவளிக்கிற பாக்கியம் எல்லோருக்கும் கிடைப்பதில்லை. நாங்கள் பட்ட கஸ்ட்டங்கள் எல்லாம் வார்த்தைகளில் அடக்க முடியாதவை.எந்தளவிற்கு துயரத்தித்தினை அனுபவிக்க வேண்டுமோ அந்தளவிற்கு அனுபவித்தோம், கஸ்ட்டப்பட்டோம். சரி அது எல்லாம் போகட்டும் அவை மீட்டுப் பார்க்க முடியாத பக்கங்கள். அத்தானையும் அக்காவையும் கேட்டதாகச் சொல்லுங்கள். டேனுவுக்கும் சதுக்குட்டிக்கும் எங்களை அறிமுகம் செய்துவையுங்கள், என்ன செய்வது பாசத்தை கூட பகிருவதற்கு இங்கே அனுமதி மறுக்கப்பட்டுள்ளதே. ம்ம் இந்த உலகின் வேடிக்கையை பாருங்கள் விலங்குகள் சுதந்திரமாய் திரிய ஆரம்பித்து விட்ட காலத்தில் மனிதவேட்டை, மனிதர்கள் பட்டியில் (தொழுவம்). இத்தனை நிகள்ந்ததற்குப் பிறகு சாவதற்கு பயமா,,,, உங்களையும் அத்தானாக்களையும் ஒருக்கா பாத்துவிட்டால் போதும் எண்டுதான் இங்க வந்தனாங்கள். இதெலாசொல்லி உங்களையும் காயப்படுத்தவில்லை, நீங்கள் சந்தோசமாக இருங்கோ, உங்கட பிறந்தநாளுக்கு எங்களுக்கு என்ன ஸ்பெசல்! ம்ம் சும்மாதான் கேட்டனான், வளமை போல அண்டைக்கு நீங்கள் உங்கட நண்பர்களோட சந்தோசமா இருங்கோ அதுதான் எங்கட விருப்பம், எங்கட அண்ணா வீட்ட இருந்த சந்தோசத்தோட எப்பவும் இருக்கவேணும்.

வேற என்ன அண்ணா, அம்மா சரியா மெலிஞ்சிற்றா,அவவுக்கு மருந்தும், மாப்பொட்டியும் வாங்கி கொடுத்துவிடுங்கோ. உங்களை பார்க்கவேண்டும் போல இருக்கு,சந்தர்ப்பம் கிடைத்தால் ஒருக்கா வாங்கோ. படிக்கிற ஆர்வமும், ஊக்கமும் இருக்கிறபோது A/L Exam எழுதமுடியாமப் போய்விட்டதே எண்டுதான் கவலை, இப்ப கூட சந்தர்ப்பம் கிடைத்தால் திரும்பவும்படிச்சு எழுதலாம், அதெல்லாம் எம்முடைய கையில் இல்லையே, நடப்பதை பார்க்கலா. ம்ம். சரி அண்ணா, நாங்கள் விரைவில் சந்திப்போம்,நீங்கள் நலமாக இருக்கவும், எனக்கு தலைமயிர் வளரும் வரம்வேண்டி கடவுளிடம் பிரார்த்தனை செய்யுங்கோ.

நன்றி
இப்படிக்கு
தங்கை

o o o o

எனது
மிகத்துயரமான வரிகள்
மௌனமாகவே இருக்கின்றன
ஒருபிடி
அர்த்தங்களேனும் அடங்கா(த)
சொற்கள் சிலது
முட்கம்பிகளில்
பிடித்து நிற்கின்றன

மரணத்தை விடவும்
கொடியதோர் இரணத்திலிருந்து
மீண்ட வேதனையை
என் கரங்களில்
புதைந்தழுத
என் தாயின்
கண்ணீர் சொன்னது

இன்னும்
முடியவில்லை துயரம்

அம்மா அழுது தீர்த்துவிடாதீர்கள்

பருவம் பருவமாய்
அழிக்கப்படுகிறவர்கள் நாம்
மறந்துவிடாதீர்கள்

அகதியின் பிறந்தநாள்

2009-05-12T02:59:00.000-07:00

பிக்னிக் கொட்டகைத் தூக்கம்
விழித்தால் சுர்றவர திருவிளாக்கோலம்
கண்ணுக்கெட்டிய தூரம்வரை
கூட்டம் கூட்டமாய் சன நெரிசல்
தொலைதூர
முட்க்ம்பி வேலிகளில்
ஐந்து நிமிட தரிசனத்திற்காய்
காத்துக்கிடக்கும் மக்கள்
சுற்றவர துப்ப்க்கிகளோடு
காவலர்கள்
உலக நாடுகளின்
பிரதிநிதிகளின் வாகனங்கள்
பரிசுப்பொருட்களோடு
அணிவகுப்பு ஆரம்பமாகிறது

புன்னகையோடு விடிகிறது நாள்
ஒரு அகதியின்
பிறந்தநாள்
சிறப்பாகத்தானிருக்கிறது

நான் ஒரு சிறைக் கைதி

2009-04-11T07:07:00.000-07:00

நான் ஒரு சிறைக் கைதி
யாரும் தீர்ப்பிடாத
குற்றங்களுக்காக
கம்பிகளே இல்லாத கூண்டொன்றில்
அடையுண்டுகிடக்கிறேன்
எனக்கு தீர்ப்பெழுதக்கூடிய
அந்த நீதிதேவன்
வருவான் எனச்சொல்கிறார்கள்
என்னை இங்கிருந்து மீட்க
அவன் வருவதற்கான
அறிகுறிகளேதுமில்லை
இதுவரை வந்ததுமில்லை
நானும் கூடவே
சேர்ந்து தேடினேன்
அவன் முகவரியாவது சிக்குமென்று
பல ஆண்டுகள்
தேடியதில்
இறுதியாகக் கண்டுபிடித்தேன்
அவன் வீட்டுக்கான
சில நூறு முகவரிகளில் எதிலும்
அவன் இல்லை என்று

இறுதியாக
நானே எழுதினேன்
எனக்கான தீர்ப்பை
நான் சுமந்துகொண்டிருக்கும்
காரணங்களற்ற குற்றங்களை
தள்ளுபடிசெய்துகொண்டு
"உலகம் தண்டிக்கப்படக்கூடியது"
என்று

நிறங்களில்லாத முகத்தின் புன்னகை

2009-03-21T08:07:00.000-07:00

பூமி தன்மீது
பூசிக்கொண்ட வர்ணங்களால்
மேனி பூசிக்கொண்டு
அடையாளம் காட்டுகிறேன் - நான்
எனது நிறங்களிலிருந்து
வேறுபட்டுக் கலைகிற
முகங்களில்
என் நிறங்களை
பூச முனைந்து திரும்புகையில்
நிறங்களற்ற பிறிதொரு
வெளியை என்னுள் உணர்கிறேன்
கூடப் பயணிக்கிற
தனிமையின் நான்கு சுவர்களில்
தெறித்து நெழிகிற
என் உணர்வலைகளினின்று
மொழி தொடாதவோர்
அர்த்தம் விளங்க
என்னில்
வளர்ந்து நிற்கும்
கனவு விருட்சங்கள்
மறைந்துபோக
நிலத்தில் விழுந்துகிடக்கும்
எனது நிழலின்
நியாயம் புரிகிறது

என் வாழயியலாத் தருணங்களில்
சுமந்த எண்ணங்களை
அறுத்தெறிந்து வெறுமையாகையில்
சூரியனைவிடவுமோர் ஒளி
என்னுள் பரவுகிறது
அப்போதான எனது
புன்னகை
பகட்டுப் பகல்களையும்
எரித்துக்கொண்டே வளர்கிறது

இறந்தபின்னும் வாழ்வோம்

2009-03-16T06:59:00.000-07:00

நாங்கள் எப்போது
வேண்டுமானாலும் கொல்லப்படலாம்
எங்களையும் கடந்து
யுத்தம் போய்க்கொண்டேயிருக்கும்.
இதுவரை விழுந்த
பிணங்களைப் போலவே
நாங்களும்
அனாதைகளாய்க் கிடப்போம்
அப்போது
ஏதோ தேசத்திலிருக்கிற
எங்கள் உறவுகளுக்கு
செய்தி சொல்லி
அனுப்பப்படமாட்டாது

நாங்கள்
இருக்கிறோமோ இல்லையோ
என்பதற்கு தடயங்களேதும்
அப்போதிருக்காது
அந்த தேசத்திலிருந்து
எங்களுக்காக
மகனோ, மகளோ
தாயோ, தந்தையோ
காத்துக்கொண்டிருக்கலாம்
நாங்கள் எங்கேனும்
இருக்கலாம் என்ற
நம்பிக்கையோடு

எங்களையும் தொடர்ந்து
ஒருவேளை
எஞ்சியிருக்கிற உயிர்களெல்லாம்
பிணங்களானபிறகு
அமைதியடையலாம்
இந்த தேசம்
அபோது இந்த
சுதந்திர பூமியில்
பிணவாடையோடு
மலரும் பூக்கள்

அன்புத் தம்பி அன்பழகனுக்காக- ஆத்துமத்திலிருந்து இறுதி வார்த்தை

2009-03-14T00:13:00.000-07:00

அன்பு என்கிற வார்த்தை
உதடுகளில் மட்டும் உயிர்ப்படைவதாகச் சொல்கிறார்கள்
நான் நேசித்தவர்களில் நீயும் ஒருத்தன்
அப்படியானால்
எனது நேசத்தை
என்னவென்று எழுதுவேன் நான்

அன்பனே
உலகை நேசித்த மனிதன் - அதை
அழித்து அழகாக்கியதன் எச்சம்தான்
இப்போதிருக்கும் மரண பூமியாம்
உறவுகளை நேசித்த மனிதன்
பிழவுகளை மட்டுமே பிரசவித்தான்
அதனால் என்னவோ
நமக்குள் மலர்ந்த நட்பு அளவாகவே இருந்தது
அதிகமாகவே நேசித்தேன் நான் - உன்னை

உனதண்ணனின்
நண்பன் என்பதற்காய்
மரியாதை என்ற பெயரில்
ஐந்தடி தூரத்தில்
நின்றன உனது வார்த்தைகள்
எட்டத்தில் நின்றது
நமது உறவு
அதன் முளுஅழகும் இப்போது
எனக்கு விளங்க வைத்து
எட்டாத வானுக்கு விரைந்ததாம்
உன் உயிர்ப் பறவை

தம்பி
இந்த அண்ணன்களுக்கு முன்னமே
ஆகாயம் பிளந்து
சுவர்க்கம் போய்விட்டாயாமே
இப்போது
என்னுள்ளே புரள்வது
குற்ற உணர்வா,
துரோகமா,
வஞ்சகமா - இல்லை
உன்னைப் பிரிந்த
வேதனையா புரியவில்லையடா

உனக்கு நாட்டம் இல்லாதுபோனாலும்
நான் எழுதியதற்காய்
இரண்டுதடவை
புரட்டிவிட்டுச் சொல்வாய்
"நல்லாயிருக்கு கவிதை" என்று
நானும் ஒரு புன்னகை ஒன்றைத் தருவேன்
என்மீதிருந்த உனது நேசத்துக்காக

இன்னொருமுறை
நீ எனக்குச் சொன்னாய்
" அருள் அண்ண இந்தமுறை நீங்க போறீங்க மொறட்டுவ கம்பச்சிற்கு அடுத்தமுறை நான் அங்க வாறன் பாருங்க" என்று
நான் காத்திருந்த அந்த ஒரு வருடத்துக்குள்
உனக்கு கம்பஸ்சும் கிடைத்தது
நீவரவேண்டிய பாதைதான் மரணித்துப்போயிருந்தது

பிறகுதான் சொன்னார்கள்
உன்னையும்
பிடித்துக்கொண்டு போய்விட்டார்கள் என்று

உலகம் முளுக்க
இருக்கிறான் தமிழன்
ஈழத்திலிருந்து தப்பியவனெல்லாம்
சிங்கார வாழ்க்கை வாழ்கிறான்
சிறீலங்காவில் இன்னும்.
கிளிநொச்சியிலும் முல்லைத்தீவிலும்
மாட்டிக்கொண்டவர்கள் மட்டுமே
பலிகடாவா
இங்கே யாருக்கடா வேண்டும்
தமிழீழம்

ஒரு விடுமுறையில்
இந்த அண்ணன் வீட்டுக்கும்
வந்தாயாம்
எந்தாய் உன்னை உச்சிமோர்ந்து
கண்கள் கலங்கியதை
எனக்குச்சொன்னாள்
தன் பிள்ளைபோல் உணர்ந்ததாய்

அப்போதே
என்கண்கள் பனித்து
எனக்குள்ளே சுரந்த பாசம்
இன்னும் என் அடினெஞ்சில்
தேங்கினிற்குதடா

நீயிருந்தால்
திருவிளாவைப்போல் கலகலப்பாயிருப்போம் நாம்
அந்த நினைவுகள் வந்து என்னைச்
சித்திரவதை செய்யுதடா

தம்பி
இன்னொரு பிறவி இருக்குமானால்
மீண்டும் சந்திப்போம்
இங்கு வேண்டாம்
யுத்தமே இல்லாத ஏதேனுமோர்
தேசத்தில் (கிரகத்தில்)

சாக்கடையில் மிதக்கும் புன்னகை

2009-03-08T06:01:00.000-07:00

அசுத்தமாகிவிட்டது
எனது பேனா
என் இனிய மனிதர்களை
பிரிந்து பிரிந்து
பிழந்துகொண்டு பாய்ந்த
அத்தனை பரிவும்
தீர்ந்தபின்
பொய்யெழுதி வடிகிற
வார்த்தைகளின் வாடைகளோடு
சமரசம் செய்துகொண்டிருக்கிறது
என் பேனா
புத்தகத் தாழ்களுக்குள்
ஒழித்துவைத்த
பிரியங்களையும் துயரங்களையும்
எரியூட்டி
சாக்கடை கால்வாயில்
கரைத்துவிட்டு
பெருமூச்செறிகிற வேளையிலும்
இருதயத்தில்
அறைந்துகொண்டிருக்கிற அந்த
உணர்வினெச்சத்தை இன்னும்
நிறுத்தமுடியவில்லை

வீதியில் இறங்கும்போது
ஏற்றிய
நறுமணம் வீசும் ஒரு புன்னகை
வீடு திரும்பி
கழற்றி மாட்டுகையில்
பலமாகச் சிரிக்கிறது
புறங்கையில் நனைகிற
ஒரு துளி
கண்ணீரைப் பார்த்து

நடை பிணம்

2009-03-03T22:52:00.000-08:00

நான் மட்டும்
மிச்சமிருக்கிறேன்
என் வாழ்வு பிடுங்கப்பட்டு
தெருக்குப்பையில்
கிடக்கிறது.
நெஞ்சில் இருந்து
நாருரித்தும்
உணர்வுகள் பீறிடாதபடிக்கு
உள்ளத் தீயில்
உணர்வுகள் காய்ந்துவிட்டன.

கடைசியாக
ஒரே ஒரு தடவை
எனக்காக அழக் கூட
கண்ணீரில்லை என்னிடம்…
கனவு வாழ்க்கை எல்லாமும்
கண்ணீரிலே மூழ்கிவிட்டன.
மூச்சுத்திணறி
செத்துக்கிடக்கிறது
எத்தனையோ பேரின் எதிர்காலம்…

ஒருவேளை
இன்னும் சில நாட்களில்
அல்லது
அதற்கு பிறகோ
என்னிடமுள்ள
சூழல் மீதான நியாயங்களையும்
அதன் மீதான
நம்பிக்கையையும் கூட
நான் இழந்துபோகலாம்

இப்போதான
என் வருதம்
உணர்வுகளை காக்க இயலாது
ஓர் உடம்பிருந்து
என்னபயன்

காதல் நடந்த சுவடு

2009-02-13T05:39:00.000-08:00

பதினாறு வயது, அந்தப் பருவம் பருகப் பருக விடாய் எடுக்கும். தனிக்கத் தனிக்கத் இனிக்கும். தவமிருந்தாலும் ஒரு சொட்டும் கிடைக்காத தேவாமிர்தம் அந்த நாட்கள். இளமை, அதன் முதற் பகுதி எனக்குள் உணர்வெழுதிப்போன சுவை, தடவிப் பார்க்க தளும்புகளாய் கூட இல்லை இப்போது என்னிடம்.

உணர்வுகள் சுரந்து சுகம் நிரம்பி வழிந்த தேகத்துக்குள் திட்டுத்திட்டாய் கனவுகள்.

கடவுள் பத்திரம் என்று சொல்லித்தான் கொடுக்கிறான் வாலிபத்தை, சிலர் அதை திறந்தே பார்ப்பதில்லை, வாழ்வு தொலைந்து விடுமோ என்கிற பயத்தில். அந்த உனர்வுகள், அடக்கி அடக்கி வைத்து.... பின்னொரு பொழுது உடைத்து வெளிவரும் கேவலமான பெயரோடு. இன்னும் சிலர், பொக்கிசம் கிடைத்ததென்று அதிலிறங்கி ஆடி அடங்குவர்.

பகுதி 1

என் கையிலும் வாலிபம் கிடைத்தது. அதை திறக்கிற துணிவு கூட இல்லை அப்போது என்னிடம். ஆனாலும் திறந்து பார்க்காமலுமிருக்க மனம் கேட்கவில்லை. கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் அடியெடுத்து வைத்து கதவுவரை வந்தாயிற்று. கூச்சம், வெட்கம், பயம் இன்னும் தயக்கமும் கூடவே என்னோடு வந்தன. என் கழுத்துப் பிடியில் வாலிபத்தின் முன்னோடிகள் - ஹோமோன்கள் சொல்லச் சொல்ல துணிந்தது மனம். மெல்ல நிமிர்ந்து அவள் முகம் பார்த்தேன், திறந்தது கதவு. அவள் கண்களைப் பார்த்தேன், பிறந்தது காதல்.

காதலினுள் காலடி வைக்க வைக்க வானமும், பூமியும், பூக்களும், நதியும் அழகயிற்று. பகல்கள் எல்லாம் அவள் வருகைக்கான காத்திருப்பாயின. இரவு வந்ததும் அந்த இருட்டில் ஒழிந்துகொண்டு நிலவில் அவளை வரையத்தொடங்கினேன். நிலவு கவிதையாயிற்று. நீரும் நதியும் சங்கீதமானது. அவள்- அந்த தேவதை என் வாலிபத்தின் இளவரசியானாள்.

பகுதி 2

காதல் பாடம்
ஆயிரம் கோடி பழைமையான பூமியில் அதே வயதான காதலை இந்தப் பூமி - தன்மீது எழுதிவைத்த ஈரமான வார்த்தைகளால் எனக்கு அறிமுகம் செய்தது. அமீபா என்கிற ஒற்றை எழுத்தால் எழுதப்பட்ட பூமிதான் இன்று மேனிமுளுக்க உயிராயிருக்கிறதுகாதல்

காதலுக்கு
வயது, கண், மொழி, மதம்
இப்படி,
கிடையாது என்று அடுக்கப்பட்ட
சொற்களுக்குள்
எதுவுமே கிடையாமல்
வெறுமையின் விலாசமாக
இல்லாத்தன் இருப்பாக
இருக்கிறது காதல்

கடுகளவு தடையங்களையும்
காட்டாமல்
காற்றுக்குள் மணம் போல
கலந்திருக்கிறது காதல்

சிலவேளை
இல்லாத வானுக்கு
நிறம்போல
வண்ணம் பூசி
மனசில் முகம் காட்டுகிறது
காதல்

இப்படித் தொடர்ந்த பாடத்தில், என்னிடமிருந்த உனக்கான முகவரி

பதினாறுவயது
பருகிய விழிகளில்
இயற்கையில் பாடம் படித்து
நரம்புகள் வடம்பிடிக்க
சவாரிசெய்த
கனவுகளின் - நிஜக் கனவே
நீ

அப்படியே கனவு போலவே
இருந்தாயா - நீ
இல்லை என் கனவை
திருத்திக்கொண்டேன்
உன்னைப் பார்த்து,
உன்னளவிற்கு அழகியல்
வசதி போதாது
என் கனவுகளுக்கென்று

பகுதி 3

எனக்குத் தெரியும், மோகினிகள் கூட தேவதைகளாக சித்தரிக்கப்படும் வாலிபம் மாய மனச்சோலை என்று. இவள் வேறு சிதையாத சித்திரம். கனவில் இருந்து நிஜத்திற்கு இறக்குமதி செய்யப்பட்ட சிம்ரெல்லா. எப்படி இரண்டு விழிகளில் இந்த அழகை ஏந்துவது. பார்த்த பார்வையில் உள்ளே குத்தி இற ங்கி உயிருக்குள் உளவுபார்க்கிறது இரண்டு கருவிழி நிலவுகள். வானுக்கும் தரைக்குமிடையில் ஆதாரமில்லாமல் அலைகிறது மனசு. நாடி நரம்புகளில் அவசரத்தந்திகள் அடிக்கடி பறக்கும்

இத்தனைக்கும் காரணம் அவளும் என்னைப் பார்த்தாள்

என் கிறுக்கல்கள் கவிதையாய் மறுபிறப்பெடுத்தன. என்னக்குள்ளும் சுரந்தது இசை. நானும் கவிஞனாகிவிட்டேன், இல்லை இல்லை என்னையும் கவிஞனாக்கிவிட்டாள் ஒரு தேவதை. அந்தப் பார்வையை இப்படி எழுதினேன்.

"சொட்டுகிற மழை
கிழியாத வானம்
எப்போதும்
தொலைந்து கொண்டேயிருக்கிற
முகில்கள்
வானத் திரையில்
நட்சத்திர ஆணிகள்,
அடித்து மாட்டிய
நிலவின்
நகரும் சித்திரம்
அத்தனையும் அழகாயிற்று
உன் ஒரே பார்வையில்

எப்படிச் சொல்ல
என் கண்மணிக்குள்
நீ செய்த கதிரியல்
வைத்தியத்தை
என் நரம்புகளுக்குள்
என்னென்ன
இரசாயனம் கலந்தாயோ
மேனிப் பரப்பெங்கும்
ஒராயிரம்
மின் அஞ்சல்கள்"

பகுதி 4

காதலுக்கு வயது - ஒன்பது.
[ஆண்டுக் குறிப்பிலிருந்து]
1999 காதல் ஜனனம்
2000
2001 பார்வைகளோடும் கனவுகளோடும்
2002 காதல் வளர்ந்து எனக்குள் மரமாகி
2003 எம்மை பிரிக்கவந்த சாத்தான் கல்லூரி இருதிப் பரீட்சை. நம் கல்லூரியின் இறுதி பிரியாவிடை ஒன்றுகூடல் அழைப்பிதளில் நான் எழுதியது எம்மையும் குறித்துத்தான்.

"கண்களில்
கோடி கனவுகள் சுமந்து
கூண்டை விட்டு
கலைகிற (கலைக்கப்படுகிற)
கல்லூரிப் பறவைகள் நாம்
பிரிந்துசெல்கிறோம்"

"கலைக்கப்படுகிற" என்றுதான் எழுதிக்கொடுத்திருந்தேன், அதை திருத்தித் தருமாறு மீண்டும் என்னிடம் அனுப்பியிருந்தார்கள். அதற்குப் பதிலாகவே " கலைகிற" என்ற சொல்லை சேர்த்திருந்தேன்

உண்மையில் நாம் கலைக்கப்படோம், நட்போடும் காதலோடும் சேர்த்து. அதுதான் நமக்கான இறுதி நெருக்கம். அதற்குப்பிறகு கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் என்னில் இருந்து தூர விலகிக்கொண்டேயிருந்தாய் நீ. பிறகு காலச் சுழலில் அகப்பட்டு நீயும் நானும் ஏதேதோ திசைகளில் வீசப்பட்டோம். அங்கேயே நின்றுவிட்டது எனது உலகம்.

அதற்குப் பிறகு, கொஞ்ச நாள், பிரிவுத்துயரில் பிடிபட்டு... ஞாபகங்களை பிரியமுடியாமல்... கொஞ்சம் மறந்து, கண்கள் பனிக்கும் நினைவுகளுடன் அவ்வப்போது...

அப்போதெல்லாம் எழுதியது
1
யாருமே இல்லாத
ஒரு உலகத்திற்கு
என்னை கைபிடித்து
அழைத்து வந்துவிட்டு
பாதியில் மறைந்துவிட்ட
பரலோக தேவதையே
என் மீதி வழி சேர்வதெப்படி
இல்லை
இங்கிருந்து மீழ்வதெப்படி

2
பருவகாலம்
தீர்ந்தபின்
திரும்புகிற பறவை போல
பிரிந்து செல்கிறாய்
என்னில் இருந்து - நீ
தங்கியிருந்த உன்
தடங்களை கலைத்து
அப்படியே போட்டுவிட்டு

3
நீ என்
அருகிலிருந்திருந்தால்
உன்னைத்தவிர
வேறெதையும்
நான்காம் பட்சமாய்
துரத்தியடித்திருப்பேன்
இதுபோல எண்ணும் போதெல்லாம்
உன்னைத்தவிர வேறொருத்தியை
பார்வையிருந்து
மனதிற்கு அழைத்துச் செல்கையில்
வாசலில்
வழிமறித்து நிற்கிறாய்
நீ

4
உன்னிடமென்றால்
இந்த ஜென்மத்தில்
மட்டுமல்ல
இன்னும்
எத்தனை பிறவியிலும்
தோற்றுப்போவேன்
அப்போதுதானே
இன்னொரு ஜென்மத்திலும் உன்னை
எதிர்பார்த்தபடிவே
இறக்கமுடியும்

இப்படி பாதியில்
நின்றுபோகிற வார்த்தைகளில்
மீண்டும் உன்னிடம் தொலைத்துவிடுகிறேன்
என் சொற்களை

இன்றுவரை
ஒருதரம் கூட
சொல்லத்தெரியாத
என் காதலை....

அதன் சுகத்தை
நான் அனுபவிக்கிறேன்

நீயே வைத்துக்கொள்
சொல்லாத உனது பதிலை

இறுதியாக

எந்தச் சிலுவையில்
என்னை அறைந்தாலும்
காதலில் உயிர்பெற்று
வருவேன்
அன்பே
அடுத்த ஜென்மத்திலாவது
காத்திரு