Because the Truth Matters

Zgjedhjet Presidenciale ne SHBA

2012-11-07T22:50:00.003-05:00

Per te gjithe shqiptaret qe bejne komente nga me te ndryshmet po shkruaj pak info me disa shpjegime se per cfare behet fjala ne kete periudhe post zgjedhore per president:
Se pari faleminderit qe kujdeseni dhe mbani te gjallle debatin per ngjarjet ne Amerike. Obama u rizgjodh President i SHBA-ve dhe shume analiste kompetente e gazetare po bejne tashme bilancet. Personalisht kam kete opinion: Amerika ndodhet ne nje udhekryq te madhe ekonomik, politik dhe moral. Ideologjia e Obames eshte socio-komunizem. Ne kete moment forma e shfaqur klasifikohet nga ekspertet e shekncave politike si "soft socialism-socializem i bute" .
Obama ka nxitur sherre mes te pasurve e te varferve dhe ndasi. Ai gjithashtu ka nxitur ri-shperndarjen e pasurise private (sic u bene reformat ne memedheun tone 60 vite te shkuara) Me reformen e shendetit ai i dha qeverise monopolizimin e 1/6 te ekonomise amerikane duke nxitur keshtu centralizim ekonomik dhe jo dore te lire ekonomise se tregut. Keto nuk njihen ne Evrope e me gjere sepse media amerikane nuk i ben propagande.I vetmi stacion qe i ben keto te ditura eshte stacioni televiziv "Fox". Gjithashtu Obama ka nje avantazh tjeter.Ai eshte me ngjyre dhe duke luajtur karten e afrikano-amerikanit fiton simpati nder te gjithe afrikano-amerikanet (shumica e afrikano-amerikaneve votuan per te ) Dhe problemi me madhor eshte se Obama dhe administrata e tij jane kunder vlerave themelore morale. Partia Demokratike e amerikes ka nje platforme qe eshte ne kundershtim me Ligjin Natural(mos e ngarerrojme me Lighin Natyror) Kjo konsiston ne keto tre pika kryesore:

Respekti per jeten njerezore nga ngjizja ne vdekje natyrale,--Partia demokrate nuk ka kufizime mbi numrin e aborteve, me miliona femije jane vrare ne barkun e nenes nga abortimet. Respekti per martesen e familjen si nje njesi e krijuar nga bashkimi fizik e shpirter i nje burri e nje gruaje per te krijuar jete -pra lejimi e pranimi i akteve homoseksuale eshte pa probleme per Partine demokratike-- dhe se treti detyrimi i cdo individi/njesie te beje sic i thote qeveria per te blere siguracion shendetesor qe perfshin kontraceptive, ilace aborti dhe sterilizim per meshkujt gratis....... ne keto tre aspekte Kisha katolike dhe grupimet e tjera kristiane kane ngritur zerin me force. Prandaj sot shume te krishtere jane te pezmatuar sepse vendi i ka hyre rruges se imoralitetit gershetuar me renien ekonomike dhe drejtimin politik...Ndersa tere bota mban syte nga Amerika(per vlerat qe ka pasur e rrezatuar ) Amerika ka mbajtur syte nga Zoti....tashme qe Obama mbeti edhe 4 vjet ne fuqi gjithcka eshte nje pikepyetje e madhe.....

Vote for the less evil tomorrow.....

2012-11-05T12:31:00.001-05:00

Listening to 12 pm homily on EWTN.In a nut shell: "Prudential judgement deals with different topics and the approaches towards them...like taxes, health care, social justice, poverty etc...we can discern which party has programs that deal with it.....but we can NEVER support intrinsic evils.... the protection and dignity of every human life from conception to natural death.It will be an intrinsi

c evil if a party stands against life...Both platforms of parties stands in opposite sides...check it out...second is the principle of marriage and family .Marriage between and a man and a woman is the very fabric of the society...if we destroy that fabric we go against the Natural Law.... Third is individual freedom.....religious freedom is the very first and basic Individual freedom. Christian Charity is there forever to be and in action. Imposing religious organizations how to serve the needy and imposing imoral rules is an intrinsic evil....Limit the evil ...buy choosing the less evil ...... "
So people , dear friends........we should vote Republican this time.

Letter of Bishop Loverde to the Faithful on the eve of the Election 2012

2012-11-04T21:55:00.002-05:00

"Abortion is no abstract topic or public policy issue without consequence in the present elections. The party platforms and political advertisements we see and hear each today confirm that the lives of the unborn, the weakest and most innoc

ent amongst us, are still squarely in the public debate, and our votes do have consequences with respect to this “unspeakable crime,” both here at home and in nations abroad. If we do not defend life at its beginning at conception, then there is no life for us to develop and protect thereafter. It is the first right." Excerpt from the letter of Bishop Loverde of Arlington Diocese to the faithful.

For the whole text of the letter please click here:

Bishop Loverde's letter Nov 4 2012

Prinderim shqiptar ne troje te huaja...

2012-10-27T15:01:00.003-04:00

Aug 3, 2009

Prindërim shqiptar në troje të huaja

Eksplorim I një vlere shpirtërore- Dashuria…

Nga Merita B. McCormack

Shprehja “Prindrit nuk i kupton askush derisa dikush bëhet prind vetë” është kaq e saktë, sa relativiteti i ndonjë pasaktësie është përafërsisht i barabartë me zeron absolute. Që kur kam lindur fëmijën e parë, që tashmë është në moshë delikate - atë të adoleshencës - dhe më vonë dy fëmijët e tjerë më të vegjël, që po i afrohen “me shpejtësi” adoleshencës, mua më ka shkuar mendja shpesh tek prindrit e mij, dhe që atëherë vlerësimi im është më i përkushtuar ndaj tyre për gjithçka ata kanë bërë për mua. Kur mendoj se John dhe unë hasim vështirësi të ndryshme, të cilat as që mund të krahasohen me vështirësitë që kanë kaluar prindrit e mij, ndjej në shpirt se çfarë kanë ndjerë ata dhe respektoj mundin e tyre. I falenderoj ata shpirtërsiht dhe botërisht. Por teksa përulem me respekt dhe vlerësim ndaj punës titanike të prindërve tanë, apo gjeneratës së prindërve tanë, nuk mund të rri pa shprehur merakun dhe ankthin, pyetjet, sfidat e përditshme që ne hasim si prindër shqiptarë në një botë jo shqiptare. Avantazh për të kuptuar më mire mjedisin ku jetoj kam John, bashkëshortin, që është jo shqiptar dhe lehtëson njohurinë time, por për shkak të konvergimit të ideve lidhur me prindërimin, John dhe unë e gjejmë vetën në të njëjtat “këpucë prindërimi” – (me humor këtë konvergim shpesh ia atribojmë infulences shqiptare”).

Pra cilat janë ato gjëra më të mira që duhen qëmtuar e mbi të cilat duhet vepruar?

Kjo vlen për mua dhe besoj se edhe për të gjithë prindrit e tjerë me gjak shqiptari në troje të huaja.

Si mund të gjehet një e mesme optimale ku të mirat e prindërimit shqiptar të gërshetohen me më të mirat e prindërimit të botës joshqiptare. Çfarë është universale dhe çfarë është unike?

Ndonjëherë, kur e gjej veten mes miqsh shqiptaro-amerikanë, shpesh i pyes për çështje specifike lidhur me rritjen dhe edukimin e fëmijeve. Herë marr këshilla si: “Ne jemi shqiptarë”, “fëmijës duhet t’i rrish çekan mbi kokë”, ”fëmija do të rrëzojë edhe hënën përtokë”, “ne nuk jemi si amerikanët” etj… Herë më thonë ”ne jemi në Amerikë tani, gjërat s’janë si në Shqipëri”, ”lerë vajzën të bëjë si të gjtiha shoqet”, etj., shprehje këto që barazpeshojnë anën tjetër të segmentit.

Sa herë që ndodh kështu, apo e gjej veten në dilema të tilla për vendimmarrje, unë e gjej veten në bisedë me vetveten, pyes se si do kishin vepruar në kushte të tilla prindrit e mij. Përgjigja është gjithmonë e njëjtë: Ata s’do kishin bërë tjetër gjë, përveç asaj që kanë berë, pra vendimmarrjet e tyre do ishin po ato që ato morrën atëherë. Kur shkoj pak më tutje dhe pyes pse pikërisht atë apo këtë vendimarrje, përgjigja është DASHURIA PRINDERORE. Prindrit e mi do më kishin dashur njëlloj siç më kanë dashur e duan në Shqipëri e gjetkë. Ata janë nisur nga dashuria për fëmijën për të marrë një vendim për çfarëdo qoftë. Ata kanë lënë dashurinë e tyre të jetë udhërrëfenjëse, dashuri që buron nga marrëdhënia me të Gjithëpushtetshmin dhe reflektohet mes njerëzve, mes prindërve dhe mes tyre për fëmijën.

Natyrisht, gjeneratat dhe kushtet materiale ndryshojnë, por dashuria prindërore, formë e dashurisë njerëzore, shëmbëlltyrë e Krijuesit dhe dashurisë së tij, nuk ndryshon kurrë.

Kjo më ngroh zemrën, sepse është dashuria ajo që udhëheq, që mbron, është dëshira e mirë për ta parë fëmijën të shëndetshëm, besimtar, të suksesshëm, të respektuar, dhe kështu frika e meraku lehtësohet, prindërimi realizohet. Kjo më jep atë shtysën kryesore të gjej zgjidhjen përkatëse në situata të veçanta, në momente të veçanta. Gjithmonë duhet kujtuar: duaje fëmijën dhe vendos mbi atë dashuri. Por nga ana tjetër, në rastin tim, unë nuk ngurroj t’i kujtoj fëmijës edhe faktin “mos harro se je shqiptar/e”. Kjo sikur i vë vulën deklaratës prindërore, apo e ligjëron prindërimin. Është ajo “prapashtesa “ e domosdoshme, por më tepër mua më duket se kjo sikur më mbron mua më shumë se sa fëmijën që nuk e kupton se si të qënit fëmijë me gjak shqiptar qenka ndryshe nga çdo lloj rrace tjetër në botë. Por është interesante të dëgjoj fëmijën tim në telefon tek i thotë shoqes së vet: “Më duhet të pyes njëherë në jam e lejuar, pasi mund të jetë diçka nga ato ”ne jemi shqiptarë dhe kjo nuk lejohet”.

Sa herë dëgjoj të tilla biseda, natyrisht unë buzëqesh me vete, por edhe ndjehem e çliruar, pasi fakti i besimit në të qenit shqiptar që shoqëron një farë disipline ndryshe, ka bërë efektin, të pakten deri tani.

Ndërsa unë e përdor si shprehje për të mbuluar pasigurinë time dhe mungesën e argumentit të barazvlefshëm me moshën e fëmijëve të mij, pasi nuk jam rritur këtu, fëmijët e mij pa shumë komplikime, dijnë që të qënit shqiptar është një atribut i veçantë që i jep atyre privilegje të caktuara por edhe i ndalon nga rreziqe të caktuara.

Mbase një ditë, qofshim si jemi me vullnetin e Zotit, do të kemi debate mbi “jemi shqiptarë dhe nuk bëhet ndryshe”, por për momentin, ky lloj prindërimi, bazuar mbi vlerat themelore dhe mbi dashurinë e pastër dhe dëshirën e mirë, gërshetuar me eksperiencën e prindërve të mij, shqiptarizmin pra, si element, është i këndshëm, interesant dhe pa shumë dhimbje koke.

Ne Zot ne besojme---

2012-10-22T14:42:00.001-04:00

Në Zot ne Besojmë

Merita Bajraktari
Ishte mesi i viteve 1980. Për ne, shqiptarët që kemi jetuar
atë periudhë në Shqipëri, e mbajmë mend mjaft mirë
vuajtjen e madhe ekonomike dhe atë shpirtërore. Ekonomikisht vendi
ynë ishte më i varfri dhe po shkonte drejt urisë,
shpirtërisht ne ishim bosh... Truri ynë ishte krejtësisht i
shpëlarë me ideologjinë marksiste-leniniste dhe për brezin
tim që ishte ende adoleshent ose në rininë e hershme, në
atë periudhë për të cilën unë flas, ishte një
periudhë konfuze, një periudhë paqartësie dhe stresi të
jashtëzakonshëm.
Në atë periudhë unë i kisha shpëtuar "për nji fije"
regjimit nga duart dhe u gjenda studente në ILB Kamzë, sot
Universiteti Bujqësor i Tiranës.
Flas i kisha shpëtuar, se biografia ime "ishte për ditë të
hallit", sipas sekretarëve të Byrove dhe i shpëtova për
shkak të mesatares sime maksimale në të katër vitet e
shkollës së mesme. Kështu mundësova diplomimin tim në
atë kohë të vështirë. Mbas vetes lashë me dhjetëra
shokë e shoqe që kishim pothuaj të njëjtën biografi, por
që mesatarja e tyre ishte diçka rreth 9.3. Ne ishim një grup i
vogël studentësh që shiheshim me kujdes e "ruheshim" se
çfarë do thoshim. Ne ishim ata që në marksizëm apo
histori të Partisë së Punës së Shqipërisë s'mund
të merrnim kurrë dhjetë, se automatikisht ulej një ose dy
nota nga biografia.
Dita e parë që shkela në mjediset e ILB, dikush më orientoi
drejt një burri të qeshur, të mbushur e me flokë të
rëna.
- Shikoje atë burrin, është filozof i madh, ateisti numër
një. Ai është Hulusi Hako, të cilin Papa Gjon Pali e ka
dënuar me vdekje në mungesë....
- Çfarë, - thashë unë, duke hapur sytë, - Vatikani nuk
dënon me vdekje, i ke mendtë në koke ti...?
- E kam të sigurt, - më tha bashkëbiseduesi, - është
filozof që ia ka sjellë Vatikanit në majë të hundës,
me argumente i ka treguar që feja me të vërtetë është
"opium" për popullin...
E thashë mirë..., do ta mbaj mend.... Dhe, që atëherë s'e
kam harruar profesorin... Sidomos në këto dy dekadat e fundit, e
kujtoj me shpresë se mbase ai e ka harruar ateizmin dhe ka gjetur
Zotin...
Ishte viti i tretë i fakultetit 1987, filloi pluralizmi i ideve,
pluralizmi i mendimeve..., ju kujtohet???
Dhe, ne, studentët në ILB, ishim në atë vorbull, në
atë ekzaltim, në atë shpresë që një ditë do thoshim
diçka lirisht më në fund. Shpresonim....
Ishte leksion në një nga lëndët marksiste....
- Kush ka pyetje, - si zakonisht pyeti profesori im i Marksizmit. Ai
porsa kishte shpjeguar diçka "dialektike", se gjithçka nuk
zhduket, por transformohet.
- Ja, - thoshte profesori, - djegim drurin, bëhet hi e hedhim hirin
në fushë me grurë, na jep drithë se e merr drithi në
formën e fosfatit.... A si e ka emrin....
Po kukurisnim ne grupi "rebel" dhe krahasonim me mjetet e
përshtatshëm që na dukeshin përkatës për momentin...
G. ishte një student që erdhi në vitin e tretë nga një
fakultet tjetër. Po, transferim babai në prodhim, transferim i
biri nga (mbase) Inxhinieri Elektronike në Ekonomi Bujqësore.
- Shpirti, profesor, në çfarë transformohet? - ngriti zërin
një nga studentët afër meje.
- Çfarë tha profesori?
Heshtje...
- A ka pyetje tha ia?
Heshtje sërish...
- Pra e mbyllim, e vulosim për sot, Zot nuk ka dhe shkoni e jetoni
për sot, kur vdes njeriu mbaron jeta e tij. Pra nuk ka Zot e
thamë. Ka vetëm... E, nuk po e sjell me detaje shpjegimin e
tij....
G. kishte një adhurim special për Amerikën dhe mbante me vete
gjithnjë simbole amerikane. Atë ditë kishte një
dhjetëdollarëshe dhe ndërsa profesori thoshte "s'ka Zot,
transformimi është natyral, mëma natyrë, e të tjera",
G. nxori dhjetëdollarëshen dhe më tha mua me zë të
ulët: - Merita, ti di anglisht, ç'do të thotë "In God We
Trust"?
Mezi e mbajta të qeshurën dhe megjithëse unë isha e sigurt
që G. e dinte, unë ia shkrova në një copëz letër me
gërma të mëdha si për të ritheksuar atë që ne na
mohohej përditë, "Në Zot ne besojmë".
- Keni pyetje ju andej nga e majta? - pyeti profesori filozof duke u
drejtuar nga qoshja jonë.
G. e kroi pak kokën dhe tha: - Profesor na tregove se çdo gjë
transformohet, po shpirti pas vdekjes ku shkon profesor?
Profesori nuk ndërroi ngjyrë as u inatos, por zgjati krahët e
sikur u shtriq disi nga podiumi dhe tha: - Ah ti, e di ku e ke, e di ku
e ke fjalën (mbase i referohej "fjalëve" të hapura që H.
Hako ishte themeluesi i ateizmit dhe ne studentët e kolegët duhet
të ishim në ballë në mbrojtje e në manifestim të
ateizmit)…
- Kemi me dhjetëra studentë këtu që duan pyetje e
përgjigje serioze. Dialektika është gjë e madhe R... dhe i
përmendte G. mbiemrin me një të qeshur të çuditshme…
Kështu kalonin ditët dhe ne ushqeheshim me urrejtje për
fenë, për Zotin e vërtetë, për Papa Gjon Palin e Dytë
dhe paraardhësit e tij, për klerikët e institucionet fetare
në përgjithësi. Për Papën, këtë udhëheqës
shpirtëror të miliona njerëzve. Ne ushqeheshim me helm
fjalësh në shkolla. Ne ishim tjetër, ne s'na duhej Papa i
Romes, ne kishim "Papët" tanë, sipas të cilëve, ai Papa i
vërtetë për popujt ishte kriminel, gjakatar, armiku numër
tre i Shqipërisë pas Rusisë e Amerikës. Dhe, ne dëgjonim,
hapnim sytë, mësonim broçkulla.
Dëgjonim në gjuhë të huaja radiot fshehurazi, netëve
vonë, me zë të ulur në maksimum. Papa tregohej ai që
ishte, dëgjonim lutjet e tij të vërteta për ne, thoshim pse
na gënjejnë në shkollë? Por kush guxonte të pyeste
profesorët?
Një ditë sërish ne, "rebelët" biografi-keqët,
"korruptuam" një pedagog që na mbante disi afër, ishte
shpirtmirë, por ama dhe i "binte qylit" dendur, mbase nuk kishte para
të mjaftueshme për të pirë ekstra kafe shoqëruar me
petulla me sheqer në kafen e institutit. E qerasëm me pare "borxh"
nga latat tona, se dhe ne ishim me para jo me "bursa", por ia
vlente të qerasnim profesorin, na pëlqente aventura dhe rreziku.
Natyrisht matnim hapin mirë, por e dinim që mund të ishim disi
më të hapur me të. Pyetja jonë ishte: - Profesor, ku shkon
shpirti pas vdekjes?
G. gjithë humor e mbështillte profesorin vocërrak me trupin e
tij dhe ishim në sekret të plotë:
- "Djema dhe vajza shihni punën, mos bëni shaka me të tilla
gjëra, ju e dini që ne jemi ateistë, nuk besojmë në
shpirt. Ka veç trup, ai vdes, ai transformohet, kocka e mos më
pyesni më të tilla pyetje të rrezikshme.
- Po pastaj, - i tha M., një studente që erdhi pesë vjet me
vonesë, ishte nga Jugu.
- Pastaj profesor, të lutem na trego si mendon ti apo je i një
mendjeje me profesorin e dënuar nga Vatikani?
- Ohu..., më erdhi ora e leksionit mua, ikni se u bëmë vonë,
mos më ngatërroni me këto gjëra. Hajde atë kafen ma
bëj petull ti L..., e ha rrugës, - iu drejtua një studenti nga
Laçi. Dhe na la pa përgjigje dhe profesori tjetër i
Filozofisë, duke shijuar petullën në rrugicat e institutit.
U diplomuam, u emëruam ku donte organizata bazë e partisë apo e
rinisë dhe përjetuam shokun e madh, tërmetin, revolucionin
përmbysës. Demokracia erdhi dhe tek ne!
5 prill 1993... Papa viziton Shqipërinë. Unë punoja në
Tiranë atë kohë, zyrën e projektit e kishim në
Ministrinë e Bujqësisë dhe pata mirësinë të shoh
Papën në makinën e tij antiplumb pothuajse jo më larg se 3-4
metra dhe nuk e di si ta përshkruaj atë që kam ndjerë. Mbaj
mend Adën, mbeskën time 4-vjeçare që drejtonte gishtin nga
shkonte makina e Papës dhe bërtiste: "Papa, Papa", dhe e
ëma e saj e emocionuar i thoshte se ai është i dërguar nga
Zoti. I shihja nënë e bijë, gëzoja për vete dhe për
to, por më tepër më qeshte shpirti im. Vizita e Papës për
ne ishte shpresë për vazhdimësi të tilla, pasi ishin shenja
drejt lirisë së ëndërruar.
Një vit më vonë, unë pashe Papën të dielën për
Pashkë, më 10 prill 1994, në sheshin e SHEN PJETRIT në
Vatikan, pasi John dhe unë të nesërmen vumë kurorën në
Romë.
Prindërit e tim shoqi ishin kaq të emocionuar. Lot pashë në
sytë e tyre tek filmonin Papën dhe tek bisedonin me
njëri-tjetrin. Ndërsa unë mendoja se ç'mund të bënte
profesori im nëse do ndodhej në këtë moment kur mijëra e
mijëra njerëz prisnin përshëndetjen dhe bekimin Papal për
Pashkë.
Serish unë mësoja kush ishte Papa Gjon Pali i Dytë. Ishte po aq
bukur, po aq paqësore, po aq shpirtmbushëse të përjetoja ato
çaste. Pas kaq vitesh, tashmë në emigracion, plotësisht e
lirë në zgjedhje informacioni, pa imponim, më ka mjaftuar të
mësoj kush ka qenë Papa Gjon Pali apo kush janë kardinalët
në Vatikan apo institucionet dhe udhëheqësit e besimeve të
tjera fetare në të gjithë botën. Po kështu kam
mundësuar të zgjedh rrugën time drejt Zotit dhe ndjehem
absolutisht e lumtur për këtë. Ashtu si unë, ndjej se
janë me mijëra ata shqiptarë që kanë gjetur
qetësinë e vendin e tyre në zgjedhjen e besimit dhe rrugën e
tyre drejt Zotit. Nuk e di se çfarë bëjnë netëve të
vetmisë apo në moment meditimi profesorët e mi të
filozofisë marksiste-leniniste. A ju shkon ndonjëherë mendja se
mbase Zoti ekziston?

Day 6....

2012-10-16T13:28:00.001-04:00

Read the Catechism: Day 6

Part1:The Profession of Faith (26 - 1065)

Section1:"I Believe" — "We Believe" (26 - 184)

Chapter1:Man's Capacity for God (27 - 49)

IN BRIEF

44     Man is by nature and vocation a religious being. Coming from God, going toward God, man lives a fully human life only if he freely lives by his bond with God.
45     Man is made to live in communion with God in whom he finds happiness: When I am completely united to you, there will be no more sorrow or trials; entirely full of you, my life will be complete (St. Augustine, Conf. 10, 28, 39: PL 32, 795).
46     When he listens to the message of creation and to the voice of conscience, man can arrive at certainty about the existence of God, the cause and the end of everything.
47     The Church teaches that the one true God, our Creator and Lord, can be known with certainty from his works, by the natural light of human reason (cf. Vatican Council I, can. 2 § 1: DS 3026),
48     We really can name God, starting from the manifold perfections of his creatures, which are likenesses of the infinitely perfect God, even if our limited language cannot exhaust the mystery.
49     Without the Creator, the creature vanishes (GS 36). This is the reason why believers know that the love of Christ urges them to bring the light of the living God to those who do not know him or who reject him.

Copyright © 1994, United States Catholic Conference, Inc. [Get your own copy of the Catechism here.]
Powered by CatechismAPI and Flocknote.com - Simple email newsletters and texting for parishes, dioceses, schools, teams and other orgs.

Read Catechism of the Catholic Church in One Year---Year of Faith--- Flocknote.com

2012-10-14T11:45:00.002-04:00

Read the Catechism: Day 4

Part1:The Profession of Faith (26 - 1065)

Section1:"I Believe" — "We Believe" (26 - 184)

26 We begin our profession of faith by saying: "I believe" or "We believe". Before expounding the Church's faith, as confessed in the Creed, celebrated in the liturgy and lived in observance of God's commandments and in prayer, we must first ask what "to believe" means. Faith is man's response to God, who reveals himself and gives himself to man, at the same time bringing man a superabundant light as he searches for the ultimate meaning of his life. Thus we shall consider first that search (Chapter One), then the divine Revelation by which God comes to meet man (Chapter Two), and finally the response of faith (Chapter Three).

Chapter1:Man's Capacity for God (27 - 49)

I. THE DESIRE FOR GOD

27     The desire for God is written in the human heart, because man is created by God and for God; and God never ceases to draw man to himself. Only in God will he find the truth and happiness he never stops searching for:
The dignity of man rests above all on the fact that he is called to communion with God. This invitation to converse with God is addressed to man as soon as he comes into being. For if man exists it is because God has created him through love, and through love continues to hold him in existence. He cannot live fully according to truth unless he freely acknowledges that love and entrusts himself to his creator.
28     In many ways, throughout history down to the present day, men have given expression to their quest for God in their religious beliefs and behavior: in their prayers, sacrifices, rituals, meditations, and so forth. These forms of religious expression, despite the ambiguities they often bring with them, are so universal that one may well call man a religious being:
From one ancestor [God] made all nations to inhabit the whole earth, and he allotted the times of their existence and the boundaries of the places where they would live, so that they would search for God and perhaps grope for him and find him — though indeed he is not far from each one of us. For "in him we live and move and have our being."
29     But this "intimate and vital bond of man to God" (GS 19 § 1) can be forgotten, overlooked, or even explicitly rejected by man. Such attitudes can have different causes: revolt against evil in the world; religious ignorance or indifference; the cares and riches of this world; the scandal of bad example on the part of believers; currents of thought hostile to religion; finally, that attitude of sinful man which makes him hide from God out of fear and flee his call.
30     "Let the hearts of those who seek the LORD rejoice." Although man can forget God or reject him, He never ceases to call every man to seek him, so as to find life and happiness. But this search for God demands of man every effort of intellect, a sound will, "an upright heart", as well as the witness of others who teach him to seek God.
You are great, O Lord, and greatly to be praised: great is your power and your wisdom is without measure. And man, so small a part of your creation, wants to praise you: this man, though clothed with mortality and bearing the evidence of sin and the proof that you withstand the proud. Despite everything, man, though but a small a part of your creation, wants to praise you. You yourself encourage him to delight in your praise, for you have made us for yourself, and our heart is restless until it rests in you.

II. WAYS OF COMING TO KNOW GOD

31     Created in God's image and called to know and love him, the person who seeks God discovers certain ways of coming to know him. These are also called proofs for the existence of God, not in the sense of proofs in the natural sciences, but rather in the sense of "converging and convincing arguments", which allow us to attain certainty about the truth. These "ways" of approaching God from creation have a twofold point of departure: the physical world, and the human person.
32     The world: starting from movement, becoming, contingency, and the world's order and beauty, one can come to a knowledge of God as the origin and the end of the universe.
As St. Paul says of the Gentiles: For what can be known about God is plain to them, because God has shown it to them. Ever since the creation of the world his invisible nature, namely, his eternal power and deity, has been clearly perceived in the things that have been made.
And St. Augustine issues this challenge: Question the beauty of the earth, question the beauty of the sea, question the beauty of the air distending and diffusing itself, question the beauty of the sky... question all these realities. All respond: "See, we are beautiful." Their beauty is a profession [confessio]. These beauties are subject to change. Who made them if not the Beautiful One [Pulcher] who is not subject to change?
33     The human person: with his openness to truth and beauty, his sense of moral goodness, his freedom and the voice of his conscience, with his longings for the infinite and for happiness, man questions himself about God's existence. In all this he discerns signs of his spiritual soul. The soul, the "seed of eternity we bear in ourselves, irreducible to the merely material", can have its origin only in God.
34     The world, and man, attest that they contain within themselves neither their first principle nor their final end, but rather that they participate in Being itself, which alone is without origin or end. Thus, in different ways, man can come to know that there exists a reality which is the first cause and final end of all things, a reality "that everyone calls God".
35     Man's faculties make him capable of coming to a knowledge of the existence of a personal God. But for man to be able to enter into real intimacy with him, God willed both to reveal himself to man and to give him the grace of being able to welcome this revelation in faith. The proofs of God's existence, however, can predispose one to faith and help one to see that faith is not opposed to reason.

LEPANTO by G.K.Chesterton

2012-10-07T10:51:00.000-04:00

LEPANTO

BY G. K. CHESTERTON

White founts falling in the courts of the sun,
And the Soldan of Byzantium is smiling as they run;
There is laughter like the fountains in that face of all men feared,
It stirs the forest darkness, the darkness of his beard,
It curls the blood-red crescent, the crescent of his lips,
For the inmost sea of all the earth is shaken with his ships.

They have dared the white republics up the capes of Italy,
They have dashed the Adriatic round the Lion of the Sea,
And the Pope has cast his arms abroad for agony and loss,
And called the kings of Christendom for swords about the Cross,
The cold queen of England is looking in the glass;
The shadow of the Valois is yawning at the Mass;
From evening isles fantastical rings faint the Spanish gun,
And the Lord upon the Golden Horn is laughing in the sun.

Dim drums throbbing, in the hills half heard,
Where only on a nameless throne a crownless prince has stirred,
Where, risen from a doubtful seat and half attainted stall,
The last knight of Europe takes weapons from the wall,
The last and lingering troubadour to whom the bird has sung,
That once went singing southward when all the world was young,
In that enormous silence, tiny and unafraid,
Comes up along a winding road the noise of the Crusade.
Strong gongs groaning as the guns boom far,
Don John of Austria is going to the war,
Stiff flags straining in the night-blasts cold
In the gloom black-purple, in the glint old-gold,
Torchlight crimson on the copper kettle-drums,
Then the tuckets, then the trumpets, then the cannon, and he comes.
Don John laughing in the brave beard curled,
Spurning of his stirrups like the thrones of all the world,
Holding his head up for a flag of all the free.
Love-light of Spain—hurrah!
Death-light of Africa!
Don John of Austria
Is riding to the sea.

Mahound is in his paradise above the evening star,
(Don John of Austria is going to the war.)
He moves a mighty turban on the timeless houri’s knees,
His turban that is woven of the sunset and the seas.
He shakes the peacock gardens as he rises from his ease,
And he strides among the tree-tops and is taller than the trees,
And his voice through all the garden is a thunder sent to bring
Black Azrael and Ariel and Ammon on the wing.
Giants and the Genii,
Multiplex of wing and eye,
Whose strong obedience broke the sky
When Solomon was king.

They rush in red and purple from the red clouds of the morn,
From temples where the yellow gods shut up their eyes in scorn;
They rise in green robes roaring from the green hells of the sea
Where fallen skies and evil hues and eyeless creatures be;
On them the sea-valves cluster and the grey sea-forests curl,
Splashed with a splendid sickness, the sickness of the pearl;
They swell in sapphire smoke out of the blue cracks of the ground,—
They gather and they wonder and give worship to Mahound.
And he saith, “Break up the mountains where the hermit-folk can hide,
And sift the red and silver sands lest bone of saint abide,
And chase the Giaours flying night and day, not giving rest,
For that which was our trouble comes again out of the west.
We have set the seal of Solomon on all things under sun,
Of knowledge and of sorrow and endurance of things done,
But a noise is in the mountains, in the mountains, and I know
The voice that shook our palaces—four hundred years ago:
It is he that saith not ‘Kismet’; it is he that knows not Fate ;
It is Richard, it is Raymond, it is Godfrey in the gate!
It is he whose loss is laughter when he counts the wager worth,
Put down your feet upon him, that our peace be on the earth.”
For he heard drums groaning and he heard guns jar,
(Don John of Austria is going to the war.)
Sudden and still—hurrah!
Bolt from Iberia!
Don John of Austria
Is gone by Alcalar.

St. Michael’s on his mountain in the sea-roads of the north
(Don John of Austria is girt and going forth.)
Where the grey seas glitter and the sharp tides shift
And the sea folk labour and the red sails lift.
He shakes his lance of iron and he claps his wings of stone;
The noise is gone through Normandy; the noise is gone alone;
The North is full of tangled things and texts and aching eyes
And dead is all the innocence of anger and surprise,
And Christian killeth Christian in a narrow dusty room,
And Christian dreadeth Christ that hath a newer face of doom,
And Christian hateth Mary that God kissed in Galilee,
But Don John of Austria is riding to the sea.
Don John calling through the blast and the eclipse
Crying with the trumpet, with the trumpet of his lips,
Trumpet that sayeth ha!
Domino gloria!
Don John of Austria
Is shouting to the ships.

King Philip’s in his closet with the Fleece about his neck
(Don John of Austria is armed upon the deck.)
The walls are hung with velvet that, is black and soft as sin,
And little dwarfs creep out of it and little dwarfs creep in.
He holds a crystal phial that has colours like the moon,
He touches, and it tingles, and he trembles very soon,
And his face is as a fungus of a leprous white and grey
Like plants in the high houses that are shuttered from the day,
And death is in the phial, and the end of noble work,
But Don John of Austria has fired upon the Turk.
Don John’s hunting, and his hounds have bayed—
Booms away past Italy the rumour of his raid
Gun upon gun, ha! ha!
Gun upon gun, hurrah!
Don John of Austria
Has loosed the cannonade.

The Pope was in his chapel before day or battle broke,
(Don John of Austria is hidden in the smoke.)
The hidden room in man’s house where God sits all the year,
The secret window whence the world looks small and very dear.
He sees as in a mirror on the monstrous twilight sea
The crescent of his cruel ships whose name is mystery;
They fling great shadows foe-wards, making Cross and Castle dark,
They veil the plumèd lions on the galleys of St. Mark;
And above the ships are palaces of brown, black-bearded chiefs,
And below the ships are prisons, where with multitudinous griefs,
Christian captives sick and sunless, all a labouring race repines
Like a race in sunken cities, like a nation in the mines.
They are lost like slaves that swat, and in the skies of morning hung
The stair-ways of the tallest gods when tyranny was young.
They are countless, voiceless, hopeless as those fallen or fleeing on
Before the high Kings’ horses in the granite of Babylon.
And many a one grows witless in his quiet room in hell
Where a yellow face looks inward through the lattice of his cell,
And he finds his God forgotten, and he seeks no more a sign—
(But Don John of Austria has burst the battle-line!)
Don John pounding from the slaughter-painted poop,
Purpling all the ocean like a bloody pirate’s sloop,
Scarlet running over on the silvers and the golds,
Breaking of the hatches up and bursting of the holds,
Thronging of the thousands up that labour under sea
White for bliss and blind for sun and stunned for liberty.
Vivat Hispania!
Domino Gloria!
Don John of Austria
Has set his people free!

Cervantes on his galley sets the sword back in the sheath
(Don John of Austria rides homeward with a wreath.)
And he sees across a weary land a straggling road in Spain,
Up which a lean and foolish knight forever rides in vain,
And he smiles, but not as Sultans smile, and settles back the blade....
(But Don John of Austria rides home from the Crusade.)

Source: The Collected Poems of G. K. Chesterton (1927)

The Battle of Lepanto

2012-10-07T10:47:00.004-04:00

October 7 is the Feast of Our Lady of Victory (later changed to Our Lady of the Rosary), signifying the victory of the civilized European nations over the Turks , in the battle of Lepanto, a battle which everyone thought would be won by the Turks who outnumbered the European ships and men, but yet

, the turks lost..Pope Pius V asked for all christians of Europe to recite the Rosary and lo and behold he had a vision of the real victory...and that marks the saving of the christian civilization of Europe.....(which may i say, we Albanians never learnt at our schools during Communism..let's learn it now please.... )

In another post, I will share the epic poem of G.K. Chesterton who was inspired by this battle and the victory ...

October 7 2012

Beteja e Lepantos-dita qe shenoi fitoren e Europes ndaj Perandorise ottomane

2012-10-07T10:45:00.001-04:00

Gjate komunizmit, asnjehere nuk kemi mesuar historine e vertete......ja nje fakt...

Me 7 Tetor, cdo vit, festohet ne gjithe boten e qyteteruar fitorja e betejes se Lepantos(1571), qe shenon fitoren e Evropes se civilizuar ndaj Perandorsie qe kishin pushtuar shume vende evropiane ,perfshi Shqiperine dhe i kishin konvertuar ato ne fene Islame.Ata gjithashtu kishin marre shume vajza per haremet dhe djem per skllever.....

Kur Evropa s'e cante koken per avancimin e turkut ne trojet Evropiane, Papa Pius V, qe e ndjente rrzikun e vertete, urdheroi Don Juanin e Austrise, 24 vjecarin famoz, te udheheqe betejen dhe ai me disa taktika e mjete te forta, i hyri si thike e mprehte armates turke dhe e shpartalloi..Nderkohe qe betaja ne uje ishte nder me te pergjakurat, papa Pius V i kerkoi te gjtihe te krishtereve kudo ku ndodheshin ne Europe qe gjate gjithe kohes te recitonin pa ndalur lutjen ne ruzare (pray the Rosary)....dhe cuditerisht evropianet shume me te pakte ne numer dhe ne mjete...fituan..... dhe kjo fitore ne momentin qe ndodhi iu shfaq ne vizion Papes i cili u deklaroi te pranishmeve "Fituam" dhe kjo fitore i atribohet Shen Marise, dhe festa me 7 tetor cdo vit i dedikohet asaj me titullin "Zonja Jone e Fitores" ose "Zonja Jone e Ruzareve" ! ...

Pyesni mesuesit qe ju mesuan/mesojne historisne se pse nuk jepet e shpjegohet kjo fitore historike ..?

7 tetor 2012

Humane Vitae— a random talk which prompted an important talk...

2012-09-27T21:01:00.001-04:00

I received a call from a blocked number tonight. I answered and listen to the guy who identified himself as a representative of Planned Parenthood Vote. He said: Maam, Romney is taking away women’s reproductive health rights so who are you

voting for? He then added:.... "you don’t want that reproductive health right go away and those breast cancer screening too…" so he was clearly mixing breast cancer with contraception and abortion , both services provided by Planned Parenthood…I heard him and then gently asked him how was he enjoying talking to me tonight..? He said I was a good listener and he could not wait to hear who was I voting for…..I said I wouldn’t share that private opinion, but would share the lovely thought about his mom for keeping him, not aborting him so he could enjoy life, even this conversation tonight…..He then said yes,correct Ma’am…and we went on and discussed what is the definition of reproductive health and what is abortion…..he listened….we talked…..he was happy to hear that such a document as this below exists and he would read …that’s what he said…..he also appreciated the prayer we would say tonight for him and other people ,so all may be enlightened and all wills be strengthened…in the end making or not making it to HEAVEN DOES MATTER….so friends…here it is for all to read and act…..and act according to the just and right Will of our Creator…. Hope you can read it and may your hearts leap with joy for knowing the Truth…God bless !!!

http://www.papalencyclicals.net/Paul06/p6humana.htm

"INVICTUS" Poem- Poezia "I Pamposhturi" shqiperuar nga Merita

2012-09-24T08:41:00.003-04:00

Filmi "INVICTUS - I PAMPOSHTURI,” me regjisor Clint Eastwood, ku rolet kryesore luhen nga Morgan Freeman dhe Matt Damon, ben nje kronike te shkurter ne karieren
e Nelson Mandeles kur ai u zgjodh heren e pare si President i Afrikes se Jugut.
Poezia "Invictus - I Pamposhturi," shkruar nga Uilliam Earnest Henley e frymezoi presidentin Mandela dhe e ndihmoi ate te duronte burgimin e tij 30 vjecar ne ishullin Robbin.

I PAMPOSHTURI

Kësaj nate të errët që më ka Mbështjellë,
Meterrin e saj të zi si fundi i një pusi Të pa anë,
Unë falënderoj cilado qofshin ato Perëndi,
Për shpirtin e pamposhtur që më Dhanë.

Mbërthyer keq, në këtë mjerim, prej Fatit
Unë nuk dridhem, as bërtas duke u Turrur.
Prej kamxhikeve të jetës kokën e Kam të përgjakur
Por qëndroj kryelartë dhe aspak i Përulur.

Përtej këtij vendi plot zemërime dhe lot
Më shfaqen vec tmerre dhe hije
Megjithatë, kërcënimi i viteve
Më trim do më gjejë sa herë që të vijë

Nuk po pyes se sa e ngushtë do Jetë porta,
Sepse unë, jam i zoti i fatit tim,
Unë, jam kapiten, i shpirtit tim.

- Nga William Ernest Henley

Shqiperoi per Forumin "Frosina": Merita Bajraktari McCormack

***

The movie, "Invictus," directed by Clint Eastwood and starring Morgan Freeman and Matt Damon chronicles a brief span in Nelson Mandela's career when he first became President of South Africa. "Invictus" is a poem by William Earnest Henley that inspired President Mandela and helped him endure 30 years of imprisonment on Robbin Island.

INVICTUS

Out of the night that covers me,
Black as the Pit from pole to pole,
I thank whatever gods may be,
For my unconquerable soul.

In the fell clutch of circumstance
I have not winced nor cried aloud.
Under the bludgeonings of chance
My head is bloody, but unbowed.

Beyond this place of wrath and tears,
Looms but the horror of the shade,
And yet the menace of the years
Finds, and shall find, me unafraid.

It matters not how strait the gate,
how charged with punishments the scroll.
I am the master of my fate;
I am the captain of my soul.

- William Ernest Henley

www.frosina.org/blog/

September 23 St "Padre" Pio's Feast---Festa e Shenjtorit Padre Pio--23 Shtator

2012-09-23T14:01:00.001-04:00

Happy Feast of St.Padre Pio-----Padre Pio Pray for us!
This is the URL to the text below

http://click.bsftransmit1.com/SocialMedia.aspx?pubids=8688%7c7344%7c6&digest=g%2bqHqmlWuec3sbchFXJDAw&sysid=1&1=1PUI&2=1N1n
If that doesn't work--you have the text below...

Sunday, September 23, 2012
St. Padre Pio da Pietrelcina
(1887-1968)

In one of the largest such ceremonies in history, Pope John Paul II canonized Padre Pio of Pietrelcina on June 16, 2002. It was the 45th canonization ceremony in Pope John Paul's pontificate. More than 300,000 people braved blistering heat as they filled St. Peter's Square and nearby streets. They heard the Holy Father praise the new saint for his prayer and charity. "This is the most concrete synthesis of Padre Pio's teaching," said the pope. He also stressed Padre Pio's witness to the power of suffering. If accepted with love, the Holy Father stressed, such suffering can lead to "a privileged path of sanctity."Many people have turned to the Italian Capuchin Franciscan to intercede with God on their behalf; among them was the future Pope John Paul II. In 1962, when he was still an archbishop in Poland, he wrote to Padre Pio and asked him to pray for a Polish woman with throat cancer. Within two weeks, she had been cured of her life-threatening disease.
Born Francesco Forgione, Padre Pio grew up in a family of farmers in southern Italy. Twice (1898-1903 and 1910-17) his father worked in Jamaica, New York, to provide the family income.
At the age of 15, Francesco joined the Capuchins and took the name of Pio. He was ordained in 1910 and was drafted during World War I. After he was discovered to have tuberculosis, he was discharged. In 1917 he was assigned to the friary in San Giovanni Rotondo, 75 miles from the city of Bari on the Adriatic.
On September 20, 1918, as he was making his thanksgiving after Mass, Padre Pio had a vision of Jesus. When the vision ended, he had the stigmata in his hands, feet and side.
Life became more complicated after that. Medical doctors, Church authorities and curiosity seekers came to see Padre Pio. In 1924 and again in 1931, the authenticity of the stigmata was questioned; Padre Pio was not permitted to celebrate Mass publicly or to hear confessions. He did not complain of these decisions, which were soon reversed. However, he wrote no letters after 1924. His only other writing, a pamphlet on the agony of Jesus, was done before 1924.
Padre Pio rarely left the friary after he received the stigmata, but busloads of people soon began coming to see him. Each morning after a 5 a.m. Mass in a crowded church, he heard confessions until noon. He took a mid-morning break to bless the sick and all who came to see him. Every afternoon he also heard confessions. In time his confessional ministry would take 10 hours a day; penitents had to take a number so that the situation could be handled. Many of them have said that Padre Pio knew details of their lives that they had never mentioned.
Padre Pio saw Jesus in all the sick and suffering. At his urging, a fine hospital was built on nearby Mount Gargano. The idea arose in 1940; a committee began to collect money. Ground was broken in 1946. Building the hospital was a technical wonder because of the difficulty of getting water there and of hauling up the building supplies. This "House for the Alleviation of Suffering" has 350 beds.
A number of people have reported cures they believe were received through the intercession of Padre Pio. Those who assisted at his Masses came away edified; several curiosity seekers were deeply moved. Like St. Francis, Padre Pio sometimes had his habit torn or cut by souvenir hunters.
One of Padre Pio’s sufferings was that unscrupulous people several times circulated prophecies that they claimed originated from him. He never made prophecies about world events and never gave an opinion on matters that he felt belonged to Church authorities to decide. He died on September 23, 1968, and was beatified in 1999.

COMMENT:
At Padre Pio's canonization Mass in 2002, Pope John Paul II referred to that day's Gospel (Matthew 11:25-30) and said: “The Gospel image of 'yoke' evokes the many trials that the humble Capuchin of San Giovanni Rotondo endured. Today we contemplate in him how sweet is the 'yoke' of Christ and indeed how light the burden are whenever someone carries these with faithful love. The life and mission of Padre Pio testify that difficulties and sorrows, if accepted with love, transform themselves into a privileged journey of holiness, which opens the person toward a greater good, known only to the Lord.”

QUOTE:
"The life of a Christian is nothing but a perpetual struggle against self; there is no flowering of the soul to the beauty of its perfection except at the price of pain" (saying of Padre Pio).

Also another great webpage dedicated to this great Saint is listed below..:

http://www.padrepiodevotions.org/chronology.asp

It is Friday....lets talk about true Love......Rreth dashurise...

2012-09-21T08:08:00.001-04:00

Dear Friends, as this Day has downed and the weekend is coming, hope we all feel loved and loving...and let us not forget that LOVE is not about Feeling Good or simply a Feeling...TRUE LOVE is about DOING Something good. So what are you planning for this weekend, what LOVE are you going to give...what good deeds are we going to do in order to GIVE Love so we may receive it back in multifold...Have a great weekend everyone ..XO ♥

Te dashur miq e mikesha ....Dita e premte u gdhi dhe ne kujtojme qe eshte prag fundjave dhe pergatitemi per te....shpresoj qe te kaloni sa me bukur, te keni, te jepni e merrni dashuri dhe le te mos harrojme se dashuria nuk eshte nje ndjenje e thjeshte qe na ben te ndihemi mire , ne fakt Dashuria e Vertete eshte berja e dickaje te mire per dike tjeter...Keshtu duke uruar nje fundjave te mbare uroj qe ne te gjithe te bejme dicka speciale kete fundjave ,te japim dashuri te vertete dhe keshtu ne do ta marrim ate te shumefishuar si shperblim, por se pari duhet te japim dashuri duke bere dicka te mire....kalofshi bukur!!♥

Humbja e kontaktit me realitetin...

2012-09-21T07:29:00.002-04:00

Humbja e kontaktit me realitetin (dalja nga realiteti i jetes tokësore ) quhet sëmundje mendore dhe shkakton aq shumë dhembje fizike dhe shpirtërore, dhimbje e vuajtje si për ata që e vuajnë vete kete situate por dhe per të afermit e tyre e kujdesatret. Por ne kete rast mundesia e shpresa e jetës së përjetshme është ende në dispozicion për të gjithë ata që vuajne vete ose per kujdestaret e tyre nese kjo jete e dhimbshme ofrohet per qellimin e krijuesit dhe ne peruljen qe kjo te vjen nga Zoti dhe s'ke cfare i ben.... ; Humbja e kontaktit me realitetin e e se Vërtetes e Përjetshme duke iu dhënë botës se materializmit ose më keq, ateizmit, nuk është një sëmundje mendore, por është një zgjedhje e qëllimshme e njerëzve të zgjuar, e cila nese mbahet si e tille mbahet deri në frymën e fundit mbi Tokë, mund të shkaktojë dem te përjetshëm , trishtim, dhimbje dhe vuajtje ... pse rrezikon humbjen e se mires te pafund..... duke përqafuar të vërtetën dhe realitetin e saj është një opsion i mundshem dhe real! Kërko dhe do të gjesh ... ♥ XO

About loosing touch with reality….

2012-09-19T22:56:00.001-04:00

Loosing touch with earthly reality is called mental illness and causes so much physical and spiritual sorrow,pain,suffering for those who suffer and their loved ones.The hope of eternal life is still available to all who handle that gracefully and care for the sick properly; Loosing touch with the Eternal Truth’s REALITY and giving into the world of materialism or worse ,Atheism, is not a mental Illness at all, is a willful choice of smart people , which granted is kept through the last breath on Earth, can cause eternal sorrow, pain and suffering …why risk that while embracing the Truth and its Reality is a viable and best option! Seek and you shall find…xo ♥

Who is really waging War on Women

2012-09-08T19:41:00.000-04:00

On this War on Women thing...: To all my far and near , all dear friends.. There is a lot of noise out there saying this and that.....that this candidate or that party is against women. I am not a political person at all. I am an independent given the fact that I do not mix with politics in general.But I do vote. And I do vote "PRO-LIFE" and that's what I look for. I do that because of many great reasons and one is that I love my mother who kept me, gave birth to me, raised me, taught me, loves me and my family very much ...Also because I love my children whose arrival on this planet depended on me. By carrying them for nine months and giving them birth I allowed them to have and exercise the right to the privilege of life, a God given privilege, that no one has the right to take away, but God himself..... To all of you who have aborted your babies or thinking of aborting as you read this.... ..... Tell me , have you ever considered for a moment if you had kept that baby, what would have been like? Would he had been a boy? a girl? perhaps you were carrying twins? Do you have other children alive now? Have you ever selected who to keep and who not to .... How much do you love the ones that are alive? Every time you celebrate their birthdays do you think how tiny they once were? They were as little as those whom you aborted...they were first those tiny embryos(TOTALLY HUMAN) ....Think if you had kept that baby what a beautiful gift you would now have with you...Do you adore your surviving children? Do they adore you?...

Abortion is the instrument used by Devil to separate you from God and your child whom started life in your womb.... ....More than three hundred thousands unborn babies are separated from their mothers every year in the USA....and those babies are totally innocent... Contraception is as bad... it might not look or sound bad, but please educate yourselves ,read Humane Vitae document...it is all there plain and simple, explaining it all.... Advocating Life for the little ones is Love for Women so they can be mothers and act like mothers are supposed to act.....Even if you are an Atheist, think from the humanity point of view..do not hurt the innocent the baby in the womb and the mother who is carrying that baby.... Contraception and abortion advocates use the words "pro-choice" to make it look not so ugly as the word killing, which abortion really is...Also that phrase is used on purpose to make the women 'feel" powerful , empowered and "in charge",by choosing to ..... (to do what?...) ..... Playing God (by contraception and acting selfishly by aborting) are definitely symptoms of a War on Women......Look into it with an unbiased attitude and I promise you ...this is where you will end up....Contraception and abortion is the real War on Women. Protect Women, old and young, those with us and those unborn....Pray for the souls of the babies gone because of abortion....Pray for the moms who have aborted and , are aborting or contracepting.......and if you have aborted or use contraception and really feel bad about it...there is healing....seek help....look up Project Rachel...or anything else that is PRO-LIFE . All that is widely available.....and please pray for the change of hearts..Let babies live..let women be the true women they are meant to be.....xo

Nene Tereza . . . .

2012-09-04T13:14:00.001-04:00

E Bekuara Nënë Tereza - Në Përvjetorin e Saj të Vdekjes

(Shkruar e botuar ne SHBA dhe Europe ne Shtator 2007-Ketij shkrimi i eshte atribuar Cmimi "Kadmus" ne publicistike ne te njejtin vit)

Foto: Porterti i Nënë Terezës ne Kishen e Shen Stefanit, Vjene,
(Kur ne Shqiperi nuk e pranonin bota frymezohej prej saj).

Para dhjetë ditësh u kthyem nga Irlanda ku vizituam familiarisht gjatë Verës. Gjithmonë në udhëtimet për ose nga ai vend përdorim fluturimet nga Dublini, kurse këtë herë zgjodhëm aeroportin Knock, në rrethin Mayo, në zonën Perëndimore të Irlandës,pasi donim të vizitonim atë zonë. Tek po nxitoja për nga restoranti i aeroportit, për të kaluar në dyert e sigurisë, në të majtë të shkallëve, pashë një kishëz të vogël, dhe u bëra kurioze pse kjo kishë këtu. Pas një momenti reflektues brenda saj, zbrita poshtë dhe me kapi syri një dyqan suvenirësh e relikesh fetare. Duke ditur se Irlanda është një “keshtjellë” kristianizmi, nuk është e habitshme që të shohësh diçka të tillë, qoftë edhe në aeroport, por u bëra kurioze tek pashë foton e madhe të Nënë Terezës në mur, me mbishkrimin: “Mother Teresa of Calcutta , pray for us” që përkthehet “Nënë Tereza e Kalkutës, lutu për ne”

Pyeta gruan tek banaku për disa detaje dhe më tregoi se në këtë vend njëqind e ca vjet më pare, 1879, është shfaqur Shën Maria me Shën Jozefin dhe Shën Gjonin, së bashku me altarin dhe shqerrën, përmes dritës në kishë.

Më tregoi se Vatikani e ka ratifikuar si vend të shenjtë,Papa Gjon Pali e ka vizituar vete atë vend dhe dhe se prifti i zonës, Monsinjor Horan, rreth viteve 1980, ngulmoi që të ndërtohej një aeroport ndërkombëtar për shkak të pelegrinëve te shumtë. Qeveria irlandeze e mbështeti dhe aeroporti u ndërtua e funksionon që prej pothuaj tre dekadash tani.

Nënë Tereza,- vazhdoi ajo,- murgesha shqiptare, vizitoi këtë vend në vitin 1993.

Atëherë e kuptova cdo gjë dhe tek bleva me nxitim disa relike dhurata dhe një foto të Nënë Terezës, mbeta e habitur nga shumë gjëra që mësova……dhe natyrisht emri i Nënë Terezës më lumturon gjithmonë…aq më tepër kur më thuhet në sy ,Shqiptarja Nënë Tereza…Kush nuk do ta dëshironte një “takim” te tillë me Nënë Terezën.?

Ata që e kanë njohur nga afër kanë shkruar dhe janë frymëzuar prej saj, ne shqiptarët që jemi pjesë e gjakut të saj jemi kombi i bekuar nga Zoti ta kemi Nënë Terezën motrën tonë.

Përgjatë viteve komuniste, emri i Nënë Terezës në Shqipëri ishte i panjohur krahasuar me njohjen në botë. Dihej që një murgeshë shqiptare jetonte në Indi dhe ishte bamirëse, por më shumë nuk flitej për të. Ndonjëherë kur mundnim të shihnim lajmet (në sekret) në televizionin e Shkupit, nga fotot kuptonim se ishte fjala për murgeshën shqiptare, dhe ndjenim keqardhje që ato lajme e ato bëma të saj nuk transmentoheshin në gjuhën shqipe,ne TVSH. Por arësyeja dihej, Shqipëria ishte vendi më ateist në botë. Çmimi Nobël dhënë Nënë Terezës, sikur i zgjoi pak autoritetet shqiptare, por vizita e saj në Shqipëri e shumëdashur prej saj, ishte jashtë rendit ditor te autoriteteve komuniste.

Edhe kur ajo ndodhi, u reklamua si një “ngarje pa rëndësi”.

Përpjekjet e Nënë Terezës për të ardhur në Shqipëri për t’i ofruar dashuri popullit të saj, gjithmonë hasën me djallin, komunizmin e pashoq. Ishte periudha kur qeveria defensive e Ramiz Alisë, përgjatë kohës së rrëzimit te diktaturave në bllokun lindor, bënte cmos të bllokonte ardhjen e Nënë Terezës në Shqipëri. Nënë Tereza, në një nga intervistat që i ka dhënë Kathryn Spink, autores së Biografisë së saj të autorizuar, thotë se kur Nënë Tereza kontaktoi qeverinë shqiptare, per te hapur një shtëpi bamirësie,Ramiz Alia i kishte thënë që të vish në Shqipëri e të hapësh një shtëpi përkujdesje do të thotë të thyesh ligjin dhe Nënë Tereza iu përgjigj : “Atëherë unë jam gati të thyej ligjin”!

Për Nënë Terezën thyerja e ligjieve të tilla qeveritare, në emër të dashurisë të shenjtë ishte e domosdoshme dhe plotësisht e mundshme. Mbajmë mend vizitën e saj në Shqipëri dhe kujtojmë se sa pak publicitet iu bë. Ndërkohë që radiot dhe televizionet e botës e shihnin si një moment historik për kombin tonë vizitën e saj ne memedheun e dashur. Ajo vizitë ishte mbajtur tepër sekret, as ne listën e pasagjerëve në avion,emri i saj nuk figuronte nga udhëtimi ne Romë prej Indisë. Në Romë Nënë Tereza morri bekimet e Papës dhe duke e ditur që euharistia (Corpi/Trupi i Krishtit) nuk shërbehej në Shqipërinë Komuniste, ajo me udhëzimet e Papa Gjon Palit, e morri me vete Euharistinë e bekuar dhe e vari në një medalion.

Këtë të vërtetë ma pohoi sot një nga priftërinjtë e famullisë ku ne jetojme ketu ne Washington DC (ku ne po jetojmë tani), dhe është këshilltar shpirtëror i misonit të bamirësisë në këtë zonë.

Duke biseduar me priftin, kujtova se jam e bekuar që takohem me fakte nga jeta e Nënë Terezës. Shpesh në rrugetimet tona, unë,sikundër edhe ju vëllezër dhe motra shtegtarë , kam hasur në objekte, njerëz, jetë të ndryshuara nga shpirti i madh i Nënë Terezës, por ende në Shqipëri, pavarësisht nga angazhimi qeveritar i sotëm, në tërësi populli ynë nuk e njeh ose nuk e ka përqafuar misionin e Nënë Terezës në dimensionet e duhura.

Personalisht kur kontaktoj me priftërinj, murgesha apo njerëz me pozita apo aktivistë e vullnetarë, mësues etj, të kishës, reagimi i parë është: “Oh sa me fat, qenke shqiptare nga vendi i Nënë Terezes”. Dhe une natyrisht ndjehem mjaft mirë…Gjithmonë kam ndjerë dhe ndjej adhurimin e të qenit shqiptar për hir të famës së mirë që na ka dhënë Nënë Tereza. Ne sërish si komb,në përgjithësi qëndrojmë larg frymëzimit të saj.

Së fundi po keqinterpretohet libri qe do të dali me titullin “Eja pranë dritës sime”, shkruar nga Imzot Brian Kolodiejchuk ,nje anëtar i devotshmën i misonarëve të bamirësisë. Disa media po e ekzagjerojnë dhe e keqpërdorin publikimin e letrave private shkruar nga Nënë Tereza superiorëve apo konfesorëve përgjatë vitive që ajo shërbeu në tokë në emër të Zotit të plotfuqishëm. Mes atyre mediave ka dhe zëdhënës të së gënjeshtrës edhe në gjuhën shqipe.

Por a e ka ulur kokën dikush dhe të pyesë vetveten: “Unë, njeriu i devotshëm, sa herë në ditë e dyshoj egzistencën e Zotit?”

Duke e lënë këtë pyetje për gjithsecilin t’i përgjgijet po vetes, dëshiroj të pyes sërish (vetveten se pari):

A ka mbështetje më të bukur shpirtërore dhe më te lumtur se gjetja e publikimi i këtyre letrave private të Nënë Terezës. A e kuptojme dot ne, mëkatarët e shumtë, lumturinë e shpirtit që vjen prej tyre?

Nëse Nënë Tereza rrëfen përmes letrave skutat më të thella të shpirtit, e kërkon një shenjë prej Zotit, pasi ajo ndeshet me të varfërit e më të varfërve, me të sëmurët ndër më të sëmurët, ajo përsëri nuk e ndërpreu asnjë cast punën e saj bamirëse.A ka ndonje njeri që të kundërshtojë këtë fakt?Besim absolute dhe dashuri absolute, këto janë ato veti që ajo mishëron.

Mendoj se cdo kush nga ne duhet të lumturohet ,pasi sheh se cdo njeri,edhe shënjtorët mbi tokë, kanë dyshime e pyetje,por asnjëherë nuk e ndalin punën,se në fund të fundit,atje është gjithë misteria e besimit,të shërbesh pa kërkuar prova.

Për shembull dyshimi e prove, mjafton te përmendim se si e provoi St.Tomasi,kur tha se Krishti nuk është ringjallur dhe kur Ai iu shfaq përmes Dritës, ishte po St.Thomasi që duke rënë më gjunjë klithi”Zoti im,Perëndia ime”

Për të mos e cytyr më tej punën që ateistët e mirepresin si “skandal”, do doja të sqaroja se mbledhësi dhe publikuesi i këtyre letrave e bën këtë për arësye të duhura e tejet të domosdoshme. Egziston një process për lumturim e shënjtërim. Përpara kanonizimit,(shenjterimit) çdo shenjtor kalon një periudhë ku jeta e tij/saj studjohet, kundrohet, analizohet dhe shpesh quhet “periudha e errët, pasi cdo gjë private bëhet publike”.

Për hir të së vërtetës, të jemi të lumtur që këto letra të Nënë Terezës, reflektimet, agonitë, pendimet , etj…në periudha të ndryshme, janë ruajtur dhe po publikohen tani. Për cdo kënd që mund të ketë dyshime ose edhe për ateistët, ose për cilindo qoftë që abuzon me të vërtetën, lidhur me figurën e Nënë Terezës,do përdorja dy nga shprehjet e mirënjohura të saj:

“Sot më shumë se kurrë ne kemi nevojë të lutemi për dritën që te shohim e njohim vullnetin e Zotit, për dashurinë që të pranojmë vullnetin e Zotit ,për mënyrën se si t’a zbatojmë vullnetin e Zotit” dhe

“E djeshmja ka shkuar, e ardhmja ende s’është këtu. Kemi vetëm të sotmen. Le të fillojmë!”

Dhe guri i qoshes së kësaj ndërtese që duhet filluar të ndërtohet për të pastruar shpirtin njerëzor e për të bërë punë të mira, është besimi! I joni qoftë besimi dhe bekimi!Le të lutemi për to!

Në dashuri dhe paqe, me respekt, Merita

Nga Merita Bajraktari McCormack

Washington DC,Shtator 2007

St.Augustine Feast today--- In English and in Albanian-Shen Agustini

2012-08-28T20:58:00.002-04:00

"There can be no hope for me except in your great mercy. Give me the grace to do as you command, and command me to do whatever you will. You command us to control our bodily desires. Truly it is by continence that we are made as one, and re

gain that unity of self which we lost by falling apart in the search for a variety of pleasures. For a man loves you so much the less if, besides you, he loves something else which he does not love for your sake. O Love, ever burning, never quenched! O Charity, my God, set me on fire with your love! You command me to be continent. Give me the grace to do as you command, and command me to do whatever you will." (Augustine, Confessions X, 29)

Sot eshte festa e Shen Agustinit, nje nga personalitetet me te shquara te historise njerezore dhe natyrisht nder me te mirenjohurit ne historine e krishtere…Ai jetoi ne shekullin e 4 dhe ka nje histori speciale e rreqethese ne rrugen drejt Zotit…Konvertimi it ij nga nje don zhuan ne nje filozof dhe teolog te paperseritshem shpjegohet vetem me miresine e hirin e Zotit….Po sjell ne ne shqip nje nga

lutjet e tij famoze dhe uroj festen e emrit te gjithe Agustineve :-) ne fakt tek t egjtihe ne jeton nje (Shen) Agustin ….. !

Ja dhe lutja me fame :
"Nuk mund të ketë shpresë për mua, përveç në mëshirën tënde të madhe o Zot!. Më jep hirin tënd për të bërë atë që Ti urdhëron, dhe më urdhëro të bëj çdo gjë që Ti dëshiron . Ti na urdhëron të kontrollojmë dëshirat tona fizike ( trupore) . Vërtet, falë vetëpërmbajtjes, ne mundim të rimarrim atë unitetin e vetvetes, të cilin e kemi humbur duke u sfilitur e ciopëtuar në kërkim të një shumëllojshmërije kënaqëssh fizike e trupore. Kur njeriu kur nuk e do dicka apo dike për hatrin tënd, o Zot , ai nuk të do ty aspak! O Dashuri, flakëronjëse që nuk shuhesh kurrë! O Dashuri mirëbërëse , O Zoti im, më ndiz në zemrën time zjarrin e dashurisë Tënde! Më bëj që të jem i/e vetëpërmbajtur! Më jep hirin tend për të bërë si më urdhëron Ti dhe më urdhëro cfarë të deshirosh Ti! “
( Rrëfimet e Shën Augustinit, X, 29) Perktheu ne shqip Merita B-McC

28 Gusht 2012

Ne pese vjetorin e vdekjes…..

2012-08-24T21:08:00.001-04:00

Pesë vite të shkuara, me 25 Gusht 2007, ndërroi jetë Teze Ymehan Kulla , kushërira e nënës sime. Nga mbiemri Kulla kuptohet se ne cilin fis ishte martuar. Ajo ishte vajzë nga fisi Kalaja, familja e nënës sime, dhe u martua ne fisin Kulla, po në fshatin Zëmblak.. Teze Ymehanin e mbaj mend që në vegjëlinë time, pasi ajo, njëlloj si nëna ime, ishte e dashuruar me këngën e muzikën, me vallet e me artin në përgjithësi. Vajzat e fisit Kalaja , sic më kanë treguar të aferm e bashkëfshatrë më të vjetër se prindrit e mij, visheshin me gusto e kujdesishni mire per veteveten megjithëse jetonin në kushte jashtezakonisht te vështira jo vetëm sepse I gjithë vendi vuante, por edhe sipse ishin nga familje të deklasuara dhe mezi mbaheshin ekonomikisht. Këto vajza qe me vonë u bënë gra e nëna, janë pjesë e atij brezi që nuk patën as rini të hershme, as nusëri as pleqëri të lumtur, sepse ato gezime potenicale për to, jua rrmbeu djalli qe e ka emrin komunizëm diktatorial. Por pavaresisht nga gjithë çndodhi, geni artistik dhe gëzimtar i trasheguar e lindur mbijetoi dhe ashtu sic po e ilustroj me poshtë me këtë rrefim të shkruar nga Pëllumbi (shkrimtari dhe diplomati I mirënohur), djali i madh i teze Ymehanit, ashtu e mbajmë mend edhe ne të gjithë tezen, të dashur, të qeshur, me këngë në gojë dhe plot dashuri e sic e rrezatonte ashtu edhe e merrte, sepse e meritonte! “Kripëmjaltëza” (pasuri fjalori ky titull) shoqërohet me foto të Tezes e disa familjare e pastaj vijon me dy këngë dasme që Teze Ymehani i këndonte dendur nëpër gëzime familjare, qoftë me mamanë time ose me mike të tjera korçare e devollesha dhe në fund kam vënë disa vargje që iu kushtova tezes kur ndërroi jetë … E kujtojmë në ketë pesëvjetor me mall, dhimbje për largimin, me dashuri e respect për c^fare I dhuroi familjes e shoqerisë gjatë jetës mbi tokë, e mbi të gjitha nuk e harrojmë kurrë buzëqeshjen e çiltërsinë dhe muzikalitetin e saj…

Cifti Xhevahir dhe Ymehan Kulla-te dy tashme nen shoqerine e engjejve

I paharruar qoftë kujtimi i Teze Ymehanit dhe Zoti i faltë parajsën.

Kripëmjaltëza

Pëllumb Kulla

Hyjninë që sjell e ndjell buzagazin e një kombi, apo të një bashkësie njerëzish, unë do ta quaj Kripëmjaltëza. Nuk është veç përfytyrimi i një ëngjëllusheje të palodhur që nuk ka as forcë e as mjete t’u zgjidhë hallet njerëzve. Ajo hallet i le ashtu si janë, por si një motër klinike e kujdestare e dhembshur, që nuk merr dot përsipër ndërhyrje kirurgjikale, shpërndan vetëm barëra qetësuese dhe përtëritse.

Përfytyrimin për Kripëmjaltëzën unë e kam që në vegjëli. Mua më kujtohet sa shumë vuanin prindërit të na ushqenin ne fëmijëve, aty nga fillimet e viteve ‘50. E megjithë përpjekjet e mëdha të babait e mamasë, shpesh, flinim pa darkë. Na zinte gjumi duke dëgjuar një radio të vjetër Orion, ku ndiqnim emisionet muzikore të Radio Tiranës.

Një mbrëmje, babai u kthye nga puna dhe e kuptoi se dhe atë natë, nuk do të kish bukë për fëmijët e tij. Por ne, tashmë, ishim mësuar.. Ai na gjeti ne duke soditurmamanë tonë, që ashtu tek po fshinte, pat lënë fshesën dhe pat ngritur volumin e radios: në të po jepej një valle me motive të fushës së Korçës. Eh, ajo linte çdo gjë para tyre! Kur ishte e re, në fshat e mbanin në gojë të tërë, për hirin me të cilin hiqte vallet dhe tundte shaminë. Dhe tani, ajo kish rrëmbyer një nga ato kapset prej lecke që shërbejnë për të nxjerrë nga soba tepsitë e nxehta dhe nuk e la vallen as kur erdhi babai. Ama, i qeshi babait në vend të përshëndetjes. Babai hodhi shikimin nga ne. Ne vazhdonim të sodisnim.

- Presim të mbarojë vallja! – ia bëri babai.

Pastaj, atij vallja iu duk e gjatë dhe e pyeti mamanë teksa ajo vallzonte:

- Bëre gjë, për ato porositë që të lashë?

Mamaja pa e lënë vallzimin, nisi t’i raportonte të shoqit duke u përkulur hera-herës, për të respektuar me besnikëri koreografinë e valles.

- Nuk bleva asgjë se… Atë velenxen me thekë, nuk e shita dot!…

Vangja nuk më dha borxh, se nuk kishte…. Ajo vetë… do të kërkonte diku… E do të më jepte mua gjysmat e parave… Nuk i kanë dhënë, si duket… Prit, se këtu vallja e ka me të rrotulluar… Ashtu!… Darkë … as sonte… nuk ka! Pam Pam!.. Sa valle e bukur që është, e shkreta!- përfundoi me një psherëtimë admirimi mamaja dhe iu kthye fshesës.

Babai vështroi nga ne. Ne vetëm qeshnim. Unë, që isha më i madhi, u

ngrita i pari dhe fillova të imitoja mamanë duke vallëzuar me qef e duke e imituar raportimin ndaj babait, me tërë ashkun e kënaqësisë së valles:

- Hopa!… Drekë nuk kishim! Hopa! Darkë nuk kemi!.. Rroga jote nuk na del… Nuk na del e nuk na ngel! Eh, hopa!… Tani e kemi me të rrotulluar!.. Tra-ta-ta, e bukë s’ka!.. Sa valle e bukur, tra-la-la!…

Babai dhe mamaja qeshnin sa u dhembnin brinjët. Imitimi ishte i ngopur me ekzagjerime dhe po na dilte një copë komike e rallë. Motra dhe vëllezërit e mij më të vegjël, të zilepsur me suksesin që po korrja unë, me sytë që u ndrisnin, u ngritën dhe ata nën shëmbullin tim dhe sejcili imitonte mamanë sipas qejfit të vet. Që të gjithë fëmijët po kërcenim. Ata më të vegjlit nuk mbanin dot mend as fjalët:

- Drekë nuk kishim e darkë nuk kemi … Eh hopa!

Ato çaste tek ne kishte zbritur Kripëmjaltëza. Oh, sa kemi qeshur atë natë! Oh ç’vizitore fantastike kemi patur ne atë mbrëmje! Ne, si gjatë gjithë atij muaji, përsëri fjetëm pa ngrënë, por në ndryshim nga netët e tjera, kemi qeshur aq shumë, sa edhe sot pas kaqë dekadash, e mbajmë mend atë, si një nga mbrëmjet më të këndëshme të fëmijërisë sonë!…

Shkëputur nga libri i Pëllumb Kullës “Skënder Sallaku ose si qeshnim nën diktaturë”

********************************************************************************

Vajza Veke me prindrit Ymehan e Xhevahir Kulla

1. Mbrapa shtëpisë mbike një ftua

Mbrapa shtëpisë
mbike një ftua
moj era limua
Kur ta këputsh mëëë…
Më thirr dhe mua
moj era limua
Unë e këputa
e m'u thërrmua
Moj era limua
e as për tynë
e as për mua
moj era limua

2.Nëpër limonj

E Dhëbderr(emri) beu në….
nëpër limonj
Moj nëpër limonj
Shkovi nëneja e seç e zgjoj
Moj nëpër limonj
Ngrehu o djalë
të të martonj
Moj nëpër limonj
E me një nuse
të të gëzonj
Moj nëpër limonj….

**********************************************************

Poezia e mëposhtme është shkruar momente pas lajmit të vdekjes së Teze Ymehanit …Zoti e pranofte ne mbreterine e tij te perjetshme….

Këputmë një lule……

Nga Merita B.McCormack

Keputmë një lule Erëzmirë,

Këputma nga trungu e hidhma në det

Më mbaj ca petale, veç

Që me to të fshij lotin e mallit

Këputmë pastaj një degëz

E mbillma një pemë

Rritma një ftua, Pëllumbeshë

Cupat t'a kenë pajë vajzërore

Djemte t'i gëzohen luleve të tij,

Me shpengime fëminore

E pastaj kur oret mbi tokë të pakësohen

Në u trishtoftë ndonjë, e lotëzohet

Kujtoni historinë dhe këngën e një ftoi

Dasmave, sa herë Nëna e këndoi

Këputma një lule e hidhma ne det,

Këputma nga trungu, me rrënjët e thella

Bij e cupa, te larguar , në ju erdhtë ndonje lot

Fshijini ..e puthni me mall petalet që sjell Era……

******************************************************************

Ky homazh perkujtimor eshte pergatitur e publikuar nga Merita me daten 24 Gusht 2012.

A Chesterton quote — Nje thenie nga Cestertoni

2012-08-24T09:48:00.002-04:00

Regarding the Democracy…

"THAT increasing number of intellectuals, who are content to say that Democracy has been a failure, miss the point of the far more disastrous calamity that Plutocracy has been a success. I mean it has been the only sort of success it could be; for Plutocracy has no philosophy or morals or even meaning; it can only be a material success, that is, a base success. Plutocracy can only mean the success of plutocrats in being plutocrats. But this they enjoyed until a short time ago, when an economic judgment shook them like an earthquake. With Democracy the cast is exactly the reverse. We may say, with some truth, that Democracy has failed; but we shall only mean that Democracy has failed to exist. It is nonsense to say that the complicated but centralised Capitalist States of the last hundred years have suffered from an extravagant sense of the equality of men or the simplicity of manhood. At most we might say that the civic theory has provided a sort of legal fiction, behind which a rich man could rule a civilisation where he could once rule a city; or a usurer throw his net over six nations, where he once threw it over one village." ~G K Chesterton: 'Autobiography.

Në lidhje me Demokracinë…..

"Numri në rritje i intelektualëve, që kënaqen kur thonë se Demokracia ka qenë një dështim, harrojnë të përmendin faktin fatkeq e katastrofik që Plutokracia ka bere sukses. Dua të them që ky i fundit ka qenë i vetmi sukses ne cdo fushë. E them pasi Plutokracia nuk ka as moralitet as filozofi, në fakt s’ka asnjë lloj kuptimi, perveç suksesit material, dhe ky është sukses bazik, elementar. Plutokracia nënkupton suksesin e plutokratëve ne te qënit thjesht ….Plutokrat….asgjë më shumë…. Kësaj, ata(plutokratët, ) iu gëzuan deri para pak kohe, derisa kur një problem ekonomik, që iu erdhi si një tërmet i fuqishëm, i tundi e i shkundi fort. Në Demokraci në fakt ndodh e kundërta. Ne mund të themi disi vërtetësisht që Demokracia ka dështuar…. por në fakt ne nënkuptojmë që Demokracia ka dështuar së egzistuari…..Eshtë marrëzi të thuhet se shtetet e centralizuara kapitaliste të njëqind viteve të fundit kanë vuajtur nga ndonjë ndjenjë ekstravagante e barazisë njerëzore apo nga thjeshtësia e njeriut. Më së shumti mund të themi se këto teoritë shoqërore kanë shërbyer , pra kanë dhënë një lloj bazamenti fiktiv ligjor , mbi të cilin për shëmbull një paralli që dikur mund të sundonte një qytet , tani mund të sundojë një qytetërim të tërë, ose një fajdexhi mund të hedhë tani “rrjetën” e tij mbi disa kombe, kur dikur ai e hidhte atë vetëm mbi një fshat… ". ~ G K Chesterton: "Autobiografi”

24 Gusht 2012

Charity...few thoughts to ponder...

2012-08-09T11:09:00.001-04:00

I was thinking last night about the virtue of Charity.....As I lied down in bed I recalled an expression that "putting on make up is Charity :-)", I believe it is said by a noble woman named Johnette Benchovich. I love her wisdom and I know that woman is holy. So as I admired that expression , few thoughts came to my mind and like to share them with my firends and readers here.

We often think and act or "measure" Charity by the way how Charity manifests itself in the good deeds of ours towards others. That is very true. That is charitable. But we also act in certain ways towards others while we do those good deeds and those ways reflects our own inner self and intentions. Many times we do things to please others so we can get credit for those deeds. Other times we do it because the others are our own family and as spouse, parent or sibling and we do wish to help them. We also feel an obligation by tradition to do certain things. For our friends we also do good deeds with some multipurposeful intentions. All those (not so good) intentions are rooted in our fallen human nature. Again, there is nothing wrong with being charitable to others and the more acts of charity the better. But is all that looks and sound like Charity a true Charity ?
For a moment I want to call to our attention the Charity towards ourselves. How charitable are we towards ourself ? I know, for a fact, that we, women, want to look at our best, especially when we are in the compnay of others. Many just get up and first thing in the morning, make themselves up, so when we look in the mirror we enjoy what we see, and we are happy and content with the way we look with the make up on or some fitting clothes that make us look ...well...some say nice.... But why do we want to look pretty or slim or in a nice dress, what is the purpose of that desire? Why is that? There could be a gazillion answers....I am not going to explain that here, but I wanted to bring it up so we can think about making ourselves pretty in other ways so we can be charitable towards ourselves and then others for a higher purpose and with a betetr intention....so as to change the direction of intentions and actions, making it in line with the true nature that we are designed with and should manifest.
I know some atheists or agnostics won't agree with my last sentence, but whether we like it or not, our nature is designed and has a purpose.Everything has "to be something" before it has "to do something"...so since we are humans we are set to do certain human things...In that light I think tending our bodies to make us look good (for what?) should equally be done in order to make it the perfect dwelling place of God(hence serving that higher Purpose). The Holy Spirit, the Third Person of the Holy Trinity, lives in us(if we allow Him to live and thrive). He always does search for us, but we often close the door. He always descends so we can ascend , but we ignore Him. But if we do open our minds and hearts we can certainly make our body a temple of the Holy Spirit, a place where God can live and make His graces flow in us. One can not have the graces flow, unless is in the State of Grace, and State of Grace means a person is without sin (hard to find someone might say)...The sins go away when the Absolution is given and received after true sorrow has captured your heart and the true contrition has ocurred. That happens during a sincere confession during the sacrament of Reconciliation...and to take that step requires courage, humility and a lot of prayer...We often lack courage and humility but we can certailnly can pray or try to be open to prayer...that requires an act of Will and that Will to be engaged requires Intellect and for that Intellect to be englightened, it requires truthful information and that truthful information is the Truth itself. If anyone doesn't know about it, please ask a question and you will receive an answer.... Hence tending to our body must not be done just to look and feel physically good but to be really good, to be a place where God lives and acts through, so we can love ourselves for allowing the Truth and Light to live and dwell in us.In that manner the act of Charity truly becomes active and then one might truly be charitable towards others and not the other way around...And that is just my opinion :-) if you like it , share it....

9 August 2012

Lutje…..

2012-07-26T13:46:00.001-04:00

Le te lutemi për ata që nuk ndjejne dashuri dhe kane humbur shpresë. Humbja e shpreses së pari e kryesisht vjen nga fakti se njerëzit ndjehen të vetmuar … Një njeri mund të jetë një prind i disa fëmijëve ose mik i shumë njerëzve, por ende e ndjen një boshllëk të madh brenda tij / saj ..... Një njeri ndihet bosh, ndjehet i vetmuar,, ndjehet i deshtuar e i paplotësuar dhe shumë njerëz ndihen të dëshpëruar dhe te pashpresë .... Kjo është kryesisht për shkak se ai / ajo nuk është duke jetuar jetën e vet në përputhje me natyren e tij, ne perputhje me dizanjon Hyjnore , projektuar nga Zoti dhe shpeshere nuk ka gëzuar dashurinë e vërtetë dhe afeksionine paster ...... Ne u krijuam për të dashur dhe per t'u dashur, për të dhënë dhe marrë një dashuri të pastër, per të qenë miq të njëri-tjetrit, duke qenë së bashku si një trup mistik. Njeriu kurrë nuk mund të ndjehet i vetmuar dhe i pashpresë, kur ndjen dashurinë e Krijuesit, kur ndjen se ështe fëmijë i dashur i Tij dhe ka miqësinë e tij, pra le të lutemi për këtë qëllim që ne jemi në gjendje të shohim vetë veten tonë të vërtetë, që Zoti t na shfaqe para syve tone t eshpirtit natyrën tonë të vërtetë dhe le ta përqafojmë ate duke bere ca tëharrje të atyre gjerave që nuk jane ne përputhje me natyrën tonë ... Pastaj ne do të jemi në gjendje te gjejme, japim e marrim dashuri dhe te shpresojme per nje te tashme e te ardhme te lumtur.

A prayer for those who loose hope

2012-07-26T13:18:00.002-04:00

Praying for those who don’t feel loved and have lost hope….Loosing Hope first and foremost is because people feel lonely…One can be a parent of few or several children or friend of many people, but still feels a huge void inside him/her…..One feels empty, feels stressed, feels unfulfilled and many cases the people feel depressed and hopeless….This is mainly because he/she is not living his/her life in accordance with his/her design and often has not enjoyed the true love and affection before ……We were created to love and be loved, to give and receive in pure love, to be companions of each other , by being together as one mystical body.One can never feel lonely and hopeless when you feel the Love of God, feeling being the beloved child of His and have his friendship, hence let us pray for this intention that we are able to see our own true self, that we are revealed, by God, our own true nature and embrace it by weeding out what’s not in accordance with our nature…Then we will be able to Love and Hope and be very happy.
Photo credits S.M.

2012-07-13T22:18:00.006-04:00

"……Respekto te moshuarit qe jane ne jeten tende….
Meso nga ata qe kane ecur me pare
Atij monopati ku ti po kalon tani ,
Sepse nje dite, me heret se sa ti e imagjinon,
Ti do te jesh ne moshe te vjeter per vete…"

Photo courtesy of Manjola Turmalaj’s facebook page and Nanz 2012

Translated in Albanian by Merita B.McCormack