गुलमोहर!!

फ़्रेश...

2010-12-15T03:11:00.000-08:00

आजकाल आंतरजालावर काही नवं,मनाला भिडणारं वाचायला मिळालं की पुर्वी कसं गाडीवरुन दूर दूर फ़ेरफ़टका मारुन आल्यानंतर फ़्रेश वाटायचं तसं वाटतं..वाचणे म्हणजे आपला आणि लेखकाचा संवाद..नेहमीच्या घरी होणार्या संवादापेक्षा वेगळा..वेगळा याकरता कारण ती लेखकाची एका विशिष्ट वेळेतली अभिव्यक्ती असते..लेखक अगदी त्याने लिहीलेल्या गोष्टीसारखा किंवा लेखासारखा असेल किंवा नसेल हे सांगता येत नाही..
म्हणुनच त्याच्या लिखाणाशी आपला जो संवाद होतो तो कदाचित इतका स्पेशल वाटत असावा..फ़्रेश वाटत असावा..
प्रत्येक माणसाशी बोलतांना ही इतकंच फ़्रेश वाटायला हवं नाही का?
प्रत्येकाच्या स्वभावाला "अपेक्षेचं" लागलेलं ओझंच कदाचित त्याच्याशी साधलेल्या संवादाला कोमेजुन टाकत असावं..

उसासे..

2010-12-10T02:54:00.001-08:00

ढगाळ वातावरण हातात चहाचा गरम प्याला, आणि ऐकावं "मी मज हरपून बसले गं", दुस-या ओळीच्या शेवटी येणार्या "गं" वर एक लांब उसासा टाकावा..हा उसासा आपलं मन हरपून बसल्याच्या भावनेनं नाही तर आशाच्या कातील आवाजाने मनात उभ्या केलेल्या आपल्या नसलेल्या आणि गाणं म्हणता म्हणता तिच्या झालेल्या श्रीरंगाच्या आठवणीनं...

असे कितीतरी उसासे टाकायला लावणारे आणि आपलं अस्तित्व जाणवुन पुढे जाणारे क्षण या सगळ्याच प्रतिभावान व्यक्तींनी मोठ्या ताकदीने उभे केले आहेत...मग आशाचं "तरूण आहे रात्र अजुनी" गाणं असो..किंवा गुलजारची कुठलीही कविता..प्रत्येक कलाकृती देवत्व लाभल्यासारखी...ती कलाकृती त्याला निर्माण करणार्यांनी जेवढी जगली त्याहीपेक्षा अधिक त्या कलाकृतींनी तिचा आस्वाद घेणार्यांना जगवलं...प्रत्येक ओळीगणिक, प्रत्येक स्वरागणिक त्या सगळ्याच कलाकृतींनी हृदयाचा ठाव घेतला आणि उसासा टाकायला भाग पाडलं..

असे कित्येक उसासे..

"रातराणीच्या फ़ुलांचा..गंध तू लुटलास का रे?" म्हणतांनाचं आवाजातलं नेमकं मार्दव..आणि तेवढ्याच एका अनामिक आर्ततेनं म्हंटलेलं "सावन के कुछ मिठे मिठे पल रख्खे है".

ह्या सगळ्या ओळी जगली असेल नं आशा?

गुलजार-आशा-आरडी या त्रयींच्या संगमातून तयार झालेली गाणी म्हणजे अगदी अंत..त्यापुढे अक्षरशः काहीच नाही..मग "आजकल पाव जमींपर नही पडते मेरे" चा अल्लडपणा असो किंवा "ज़िंदगी है...बेहने दो..प्यासी हू मै प्यासी रेहने दो" चा जिंदादिलपणा..."रातभर काजल जलें" ची एक बेचैनी असो...किंवा " आपकी बदमाशीयोंके ये नये अंदाज है" म्हणतांनाचा खट्याळपणा...सगळंच सगळंच कसं...गगनाला भिडलेलं, उत्तुंग..मोठं...यासगळ्यावरही एकंच तोकडा उसासा टाकण्याशिवाय आम्हा पामरांकडे काही उपायच नाही..

एखाद्या शांत दुपारी..गुलजारचं एखादं पुस्तक उगाच हातात घ्यावं...उघडावं कुठलंही पान..आणि प्रत्येक पानातली प्रत्येक ओळ पुन्हा पुन्हा जगावी...त्याचा आवाज नं ऐकुनही ऐकल्याचा भास व्हावा..त्याच्या आवाजातला खर्ज पुन्हा पुन्हा अनुभवावा...आणि बस्स...एकच उसासा टाकावा...

"तुम्हारे हाथोंमे मैने अपनी लकीर देखी है सोना" म्हणणारी तुमच्यातली प्रेयसी असो...किंवा "छोटे थे..मा उपले थापा करती थी" वाचतांना उकीडवे बसुन आईला गोव-या थांपतांना पाहिलेली लहानशी मुलगी असो...ह्या स्वतःच्या आयुष्यातल्या भूमिका पुन्हा पुन्हा जगायच्या आणि प्रत्येक उसास्याला एक महत्व प्राप्त करुन द्यायचं..नव्हे आभारंच मानायचे...गुलजारच्या निर्मितीवरची शब्दातीत प्रतिक्रिया केवळ एका उसास्याने व्यक्तं करता येते म्हणुन..

खरंतर कुठल्याही कलाकृतीच्या निर्मितीमागे निसर्ग ही एक प्रेरणा असु शकते..जो सगळ्यांसाठीच सारखा आहे..पण सुरेश भटांनी आपल्या कवितेत गुंफ़लेली रातराणी बाकी कुणालाही तितक्या प्रेमाने गुंफ़ता आली नाही, किबहुना माझ्या मनाला तेव्ढी भिडली नाही यातंच सगळंकाही आलं..ह्या सगळ्या कलाकारांच्या ठायी असलेली प्रतिभा हेच ते आगळंवेगळं मिश्रण...मिडास टच...

ह्या सगळ्या कलाकृतींची अजुन एक खासियत म्हणजे तुमच्या मनस्थितीशी तिचं काही घेणंदेणं नसतं.....अजिबात नाही..

त्या सगळ्यांना फ़क्तं आपल्याला भरभरुन काहीतरी द्यायचं असतं...कधी उद्विग्न मनस्थितीत असतांना, ह्या कविता, ही गाणी, थोडक्यात हे एलिमेंट्स...चार शब्द सुचवुन जातील नाहीतर डोळ्यात अश्रुंचं एक मोठं तळं तरी करुन जातील..आनंदी असाल..तर आनंद द्विगुणित करतीलंच पण त्या आनंदातही अंतरंगात डोकावून पाय जमिनीवर ठेवण्यास मदत करतील..

कदाचित म्हणुनच गुलजार असो, आशा असो, आरडी असो..किंवा सुरेश भट असो...ह्यांसारख्या प्रतिभा पुन्हा बघणे नाही....पुन्हा जगणेच नाही

जिमस्य कथा..२

2010-06-22T05:04:00.000-07:00

ही पोस्ट रोहन च्या या पोस्ट ला अगदी contrary आहे तेव्हा निषेध केलात तरी चालेल...पण काय आहे आजकाल अगदी नेट्वरही खाण्याचे लाखो कैलरीज ने युक्त असे पदार्थ पाहीले की वजन वाढेल अशी भिती वाटते...
पहिल्यांदा जेव्हा तळवळकरांच्या जिम ची पायरी चढले तेव्हा मला खरंच वाटलं नव्ह्तं आयुष्य इतकं बदलेल म्हणुन..जिमकडे मी फ़ार फ़ार तर अतिशय मेहनत करायची जागा याच दॄष्टीने पाहत आले होते..पण तिथे गेल्यावर माझा सगळा आऊटलुकच बदलला...हे सगळं इथे लिहीण्याचं कारण हेच की मी जे अनुभवलं ते सगळं तुम्हा सगळयांना कळावं आणि या निमित्ताने का होईना ज्या लोकांना आपण व्यायाम करायला हवा असं वाटतं ते लोक ते वाटणं सिरिअसली घेतील..
" सिडेंटरी लाईफ़स्टाईल आणि वेळी अवेळी खाणं" हे वाक्य आपण नेहमीच वर्तमानपत्रात वगैरे वाचत असतो आणि बहुदा त्याकडे कानाडोळा करत असतो..."तुमचं वयच आहे रे खायचं" हे ही वाक्य आपण नेहमीच ऐकत असतो मोठ्या माणसांकडुन..पण खरंच आपण जे खातो त्यातला प्रत्येक अंश आपल्या शरीराला आवश्यक आहे का? हा विचार आपण करत नाही, अगदी मी ही करत नव्हते...
सिडेंटरी लाईफ़स्टाईल असो किंवा धावपळ असो..व्यायामासाठी वेगळा वेळ काढणे अत्यावश्यक आहे हे आपण जरासे विसरत चाललो आहे..असं मला वाटतं..
नुकतंच आमच्या ऒफ़िसमधल्या अगदी सडपातळ बांध्याच्या मुलीला कोलेस्टेरॊल आहे असं तिने मला सांगितलं तेव्हा मला फ़ार आश्चर्य वाटलं नाही कारण आम्ही दोघेही रोज सोबत डबा खातो...तिने आणलेले तळ्कट पदार्थ त्याबरोबर भात आणि भाज्यांचं किंवा कोशिंबीरींचं कमी प्रमाण, जोडीला दर विकांताला असणारं सामिष पदार्थांचं जेवण तिच्या जास्तं असणार्या कोलेस्टेरोल ची कहाणी सांगत होतं. तर मंडळी हे सांगायचं तात्पर्य हेच की वजन आणि शरीरातल्या फ़ैट चा काही एक संबंध नाही...तुम्ही वरुन जरी अगदी सडपातळ दिसत असाल तरी ही कोलेस्टेरॊल वगैरे मंडळी आत अगदी खोलवर गेलेली असु शकते..
इथे साउथ इंडियात एक पध्दत खुप चांगली आहे..ही लोकं रात्री ७ ८ वाजताच्या सुमारास पोळ्या, इड्ली, दोसा, आपम, उपमा असा काहितरी नाश्ता करतात. त्यामुळे काय होतं की झोपेपर्यंत पाचन होऊन जातं आणि शरिरात फ़ैट जमा होण्याचे चांसेस कमी असतात.
आपल्याइकडे आपण अगदी वरण भात भाजी पोळीचं चोपून जेवण करतो आणि झोपतो मग बिचारं शरीर :( त्याला फ़ैट जमा करण्याशिवाय काही उपायच उरत नाही..तर हे सगळं टाळण्यासाठी रात्री अगदी कमीत कमी पदार्थ पोटात ढकलायचे....पण भूक तर प्रचंड लागली असते हाच प्रश्न डोक्यात असेल तुमच्या हो नं? मग त्याकरता ऒफ़िसमधुन निघतांना पोटभर ताक, नारळ पाणी, किंवा टरबूज, पपई, डाळींब इत्यादी फळांचा ज्युस प्यायचा...आपोआप भूक शमते आणि जेवणावर परीणाम होतो..
असं म्हणतात की Eat your breakfast like a king, lunch like a prince and dinner like a pauper..त्यामुळे सकाळी उठुन पोटभर नाश्ता करायचा आणि मगच बाहेर पडायचं..आता म्हणाल वेळ कुणाकडे आहे एवढा? तर ज्यांच्या दिमत्तीला आई आहे त्यांचा काहीच प्रोब्लेम नाही, जे एकटे आहेत त्यांच्या साठी ब्रेकफ़ास्ट रेडी सिरीअल्स, कोर्न फ़्लेक्स पण हो हे सगळं भरपूर खाल्लं पाहीजे...कोर्न फ़्लेक्स आणि दुधाचा डबा कुठेही खाता येतो(स्वानुभव)..ज्यांच्या सकाळच्या ट्रेन्स असतात आणि जे ऒफ़िसला ८ वाजता पोचतात त्यांनी आपल्यासोबत ब्रेड चे स्लाईसेस एखादी हेल्थी चटणी लावुन नेले तरी पुरे आहे..लंच मधे भात पोळी दोन्ही नं खाता इदर भात किंवा पोळी खायची दोन्ही सोबत खाऊ नये..असं माझी डाएटीशीअन सांगत असते..त्यामागचं कारण तिला विचारुन नक्की पोस्ट करेन..
म्हणजे अश्या तर्हेने फ़क्तं जेवणात थोडासा बदल केलात तरी अगदी लाईट वाटायला लागेल...मग पुढची स्टेप व्यायाम तो ही अगदी इच्छुकांसाठी..
अता थोडं तळवळ्कर्स बद्दल..
अतिशय छान जिम, प्रत्येकाला दिलेलं अटेंशन खुप छान...असं सारखं वाटत राहतं की यु आर टेकन केअर ऒफ़..आणि तेच खुप आहे...त्यांच्या बहुतेक सगळ्या मोठ्या शहरात शाखा आणि ड्युअल मेंबरशिप सतत फ़िरतीवर असलेल्या लोकांसाठी उत्तम आहे...
प्रत्येक जिममध्ये असलेला ज्युस बार पोटभरीचं डिपार्ट्मेंट छान संभाळतो..
इथे मद्रास मध्ये "मधुकर तळवलकर" या माणसाचं जिम ५ ते ६ ठिकाणी असणं हीच माझ्यासाठी अभिमानाची बाब आहे..
अता राहिला प्रश्न पैशाचा..तर एकदाच्या खादाडीत आपण ३५० ते ४०० रु सहज खर्च करतो, समजा महिन्यातनं तीनदा जरी बाहेर खादाडी झाली तरी १२०० ची वाट...मग जिमसाठी प्रत्येक महिन्यात १२०० ते १५०० रु खर्च केले तर काय वाईट आहे? हं इंस्टालमेंटची सुविधा असती तर बरं झालं असतं असं मला सतत वाटत राहतं..पण ठिके...
मग कधी करताय सुरुवात?

* As I read through the post I feel like it could have been more complete but Chalta hai..:)
* Whatever is written above is my opinion..no offense meant to anybody.

ऊर्मी..

2010-06-11T23:21:00.001-07:00

रोज काहीतरी नवीन करण्याची ऊर्मी व्यक्त करण्याकरता तयार केलेल्या माझ्या नवीन ब्लोग ला नक्की भेट द्या..

http://doodlesofmugdha.blogspot.com/

घर असावे...

2010-06-10T23:30:00.000-07:00

हे नवीन डुडल जुन्या धाटणीच्या घराची कल्पना डोक्यात ठेवून चितारलेले आहे...

तुम्हाला आवडलं तर नक्की सांगा..

डुडल्स..!!

2010-05-21T23:45:00.000-07:00

आजकाल शब्द जरा रुसलेत...अगदी पेन पेपर घेउनही बसले ना तरी लिहायला सुचत नाही..मग अचानक एकेदिवशी ही डुडल्स चितारली..

संवाद....

2010-04-09T03:29:00.001-07:00

आज काहीतरी वेगळं लिहावं म्हणतेय..
ह्म्म! काय वेगळं ?आज सकाळचा वेळ कसा मॆनेज केला? खायला काय केलं हेच ना?
नाही..वेगळं म्हणजे खुप वेगळं...एकदम फ़्रेश...मनाला खुप आनंद देणारं..
मग बाकी जे आत्ता करतेय्स ते आनंद देत नाही वाट्टं..
असं नाहिए गं..पण सगळं छान चाललं असतांना लागत असलेली चुटपूट फ़ार विचीत्र असते बघ..
तुला ना उगाच नसत्या गोष्टींबद्दल विचार करायची सवय आहे..
असंच म्हण हवं तर..पण त्या नसत्या गोष्टीच खुप महत्वाच्या आहेत असं वाटतंय मनापासुन..
चेक कर स्वतःला काहीतरी गडबड आहे नक्की..
हो आहे ना गडबड माझं मी पण समजण्याचे हेच सिम्प्टम्स आहेत कदाचित..
"मी पण" हे काय नवीन??
नवीन नाही जुनंच..पण नव्याने सुचलेलं..
काय नवीन काय जुनं? सगळं गुंडाळुन ठेवावं लागतं पोटभरीच्या भानगडीत..
खरंय गं तुझं मी पण असाच विचार करत होते..आणि बर्यापैकी जमतही होतं सगळं..
पण मग मध्येच काय ही नवी भानगड?..नव्याची जुन्याची..
अगदी घामाघुम झालं असतांना थंड हवेची झुळूक कशी वाटते..सुखदायी..तसेच वाटतायत मला माझे नवीन विचार..नवे..जगण्याला अर्थ देणारे..
आता अजुन काय अर्थ शोधायचाय? जे काही हवं होतं ते मिळालंय..
म्हणुन शोध संपला असं गृहीत धरलंस नं तू? तेच खरं तर चूक आहे...
शोध संपला असं नाही..पण आता संसाराच्या रगाड्यात वेळ्च नाहीए गं..
काढ मग वेळ..स्वतःसाठी..झोकून दे स्वतःत..स्वतःला. तेव्हा कुठलंही बंधन पाळू नकोस..कुठलंही नातं नं ठेवता..फ़क्तं मुग्धा हो..
हे असं केल्याने काय होईल..
मनावरचं मळभ दूर होईल..आणि तुझ्या रोजच्या गोष्टीतही तुला रस येईल..
मला नाही वाटत..
माझ्यावर विश्वास ठेव..अशी जादु होते आणि आपण अंतर्बाह्य बदलून जातो..
पण माझ्या बदलण्याने माझी मी स्वतः जोपासलेली नाती???
अजुन टिकतील..प्रश्न आहे तो तुझा दृष्टिकोन बदलण्याचा..
मी वाघाचं कातडं घालुन असं किती दिवस माझा बचाव करणारे?
उलट तू वाघ आहेस आणि तू त्या बोकडाचं कातडं घातलंयस..
काहीतरीच काय?
हो अगं माझ्या बोलण्याकडे नीट लक्ष दे..तू स्वतःला विसरलीएस..
हो ते तर आहेच..पण घरातले सगळे आनंदात आहेत..कदाचित मी सगळं विसरुन त्यांचं करतेय म्हणुन
असं नाहीए...त्यांना खरा आनंद कधी होईल माहीतीए? जेव्हा तू आनंदी राहशील..सगळं मनापासुन करशील..
आताही मनापासुनच करतेय ना?
हो का? मनापासुन करतेयस?
म्हणजे हो.....नाही कदाचित..
किती दिवस झालेत..मस्तंपैकी गाणी ऐकुन?
बरेच दिवस गं...
आणि छानपैकी एकट्यानेच फ़ेरफ़टका मारुन..?
झालेत बरेच दिवस..
हेच वरचे दोन प्रश्न स्वतःला विचारत रहायचे..उत्तर आपल्या आतूनच येतं..
काल मी एक गम्मत केली...
एकटीच निघाले फ़िरायला....खुप छान वाटत होतं.. फ़िरता फ़िरता माझी नजर एका मेहंदी वाल्याकडे गेली....त्याच्याकडुन मी मस्तं हातभर मेहेंदी काढुन घेतली..एवढं फ़्रेश वाटलं म्हणुन सांगू...
तुलाही खुप आवडते नं मेहंदी?
हो गं..खुप म्हणजे खुप..
मग आता काढायचा वेळ स्वतःसाठी..आणि मस्तं हातभर मेहंदी काढायची..रंगायचं मेहंदीच्या आणि स्वतःच्या रंगात... आत्मरंगात...

आज रामनवमी!

2010-03-24T04:25:00.001-07:00

आज रामनवमी! प्रभू रामचंद्रांचा जन्मदिवस...
या दिवशी खुप छान वाटतं मला नेहमीच. नागपुरला तशी दोन राममंदिरं आहेत. एक रामनगरला आणि एक पोद्दारेश्वर मंदिर ..दोन्हीमंदिरांची शोभायात्रा म्हणजे उत्सुकतेची बाब असते दर राम नवमीला..
लहानपणी आजी मला दर रामनवमीला राम मंदिरात घेऊन जात असे.तिथली सुंदर संगमरवराची मूर्ती लहानपणीच मला खुप आवडायची. मुळात प्रत्येक देवी देवतेच्या मूर्ती पाहुन आपल्या मनात एक विशिष्ट भाव येतात. त्यानुसार मला रामाला पाहुन शांत, प्रसन्नच वाटायचं नेहमी...अश्या वयात जेव्हा शांत प्रसन्न या दोन शब्दांची माझी पुरेशी ओळखंही नव्हती.
पुढे मोठी झाल्यावर नागपूरची शोभायात्रा पहायला जाणे हा नित्याचाच कार्यक्रम असे. आई, बाबा मी आणि छकु सगळेच सोबत रामाच्या दर्शनाला जात असु. आई आपल्यासोबत फुलं, गाठी आणि गुलाल घ्यायची आणि देवाला वहायची...होळीपासुन एक गाठी रामनवमीसाठी आणि एक प्रभु रामचंद्रासाठी असं तिचं ठरलेलं असायचं.
राममंदिरात कितीही गर्दी असली तरी सगळ्यांना शांतपणे दर्शन व्हायचे आणि देवाच्या प्रसन्न मूर्तीला मनात घेऊन आम्ही घरी वापस यायचो..
रामटेकला गेल्यावर माझं आणि प्रभु रामचंद्राचं नातं एका अर्थाने दृढ झालं..नागपूर हुन रामटेकला जातांना थोड्या थोड्या अंतरावर मोठ्या मोठ्या पाट्या लावल्या आहेत..त्यावर समर्थ रामदासांचे मनाचे श्लोक लिहिले आहेत..महाराष्ट्राच्या सार्वजनिक बांधकाम विभागानेच ह्या पाट्या उभ्या केल्या आहेत. त्यावेळी नितीन गडकरी महाराष्ट्राचे सार्वजनिक बांधकाम मंत्री होते..हे श्लोक त्या पाट्यांवर लिहील्याबद्दल मी मनोमन त्यांचे खुप आभार मानायचे...
सुरुवातीला आई बाबांना सोडुन एकटं होस्टेल मध्ये रहायचं मला खुप जीवावर यायचं..मला खुप भिती वाटायची..बस मध्ये बसल्यावर माझं मन आईजवळ्च रहायचं..रामटेकच्या शिवेला गाडी पोचली की हे श्लोक वाचण्यात येत असत..त्यानेही मनावर एका वेगळया प्रकारचा संस्कार घडत असे..
"सामर्थ्य आहे चळवळीचे..जो जे करील तयाचे..परंतु तेथे भगवंताचे अधिष्टान पाहीजे"
हा श्लोक मात्र मला नेहमीसाठीच लक्षात राहीला..
रामटेकचं मंदिर भोसल्यांच्या काळातलं आहे.या राम मंदिरात फ़क्तं श्री राम आणि सीता आहेत..लक्ष्मणस्वामींचं मंदिर वेगळं आहे.. मला नेहमी वाटायचं की रामटेकचा राम गोरा राम असावा..पण प्रत्यक्षात तिथली मूर्ती काळ्या पाषाणाची आहे.
खरंतर कुठलीही मूर्ती ही माणसानेच घडवलेली असते. देवाची प्रत्येक प्रतिमाही आपण जशी इमैजिन करतो तशीच असते..विष्णुरुप थोडे मोहक, खट्याळ असे..शिवरुप हे भोळे, वेळप्रसंगी विनाशकारी असे..श्रीरामाचे रुप...अतिशय आदर्श मुलगा, पती, राजा असे..तर श्रीकृष्ण रुप मनाला भाबेल असे..हा कदाचित देवाच्या रुपांचा माणसाच्या स्वभावानुसार मी लावलेला निकष असावा पण मला हा मनाला पटतो..तो पटण्यामागे आजी आईने सांगितलेल्या गोष्टी आणि त्यासोबत ख~या जगाची करुन दिलेली ओळख नक्कीच आहे..
केवळ एक गोष्ट म्हणुन मला राम कृष्णांची ओळख करुन दिली असती त्यांनी तर मी ही एक गोष्ट आणि त्यातलं पात्र म्हणुन विसरुन गेले असते.. पण असं नं करता त्यांनी देवाच्या प्रत्येक रुपाशी असलेलं त्यांचं नातं आमच्यासमोर उभं केलं..ते नातं एका व्यक्तीचं देवतेशी असलेलं नातं नं राहता..खर्या जगातलं नातं झालं होतं हे मला आत्ता कळतंय..
आजीला प्रभू राम तिच्या मुलासारखे वाटायचे...ठुमक चलत रामचंद्र म्हणतांना तिचा छोट्या पायांनी चालत असलेला नातू तिला दिसायचा..मोठ्या रामचंद्रात तिला तिचा मोठा झालेला मुलगाच दिसत असावा..अजुनही त्यांच्या वाढदिवसाला स्पेशल भॆटिकरता ती नं चुकता मंदिरात जाते..
आई करता ते मर्यादापुरुषोत्तम होते....त्यांच्या जन्मासाठी आठवणीने गाठी ठेवतांना तिला नक्कीच ते तिच्या खोडकर मुलासारखे वाटत असावेत..
लहानपणी तिने मला शिकवलेला पहीला श्लोक
रामा तुझे कोमल नाम घेता
संतोष वाटे बहुपार चित्ता
बापा दयाळा मज भेट द्यावी
संसार चिंता अवघी हरावी
हा होता..सोपा आणि छान..
मग नंतर जसे जसे संदर्भ येत गेले तसं तसं तिने हिंदू मायथोलोजीतल्या प्रत्येक व्यक्तीची अशीच ओळख करुन दिली..प्रत्येक गोष्टीमागे ती कशासाठी आणी काय शिकवण मिळावी म्हणुन घडली हे तिने कटाक्षाने सांगितलं..
माझ्याकरता प्रभु श्रीराम म्हणजे एक मोठा ठेवा आहेत...आईने सांगितलेल्या गोष्टींची आठवण आणि माझ्या आयुष्यातल्या काही सोनेरी क्षणाची साठवण..
श्रीराम नवमीच्या सगळ्यांना हार्दिक शुभेच्छा...!!

उन्नै मरंदिड मुडियादे (तुला विसरणं शक्य नाही)..रहमान..:)

2010-03-02T00:08:00.000-08:00

गेले काही दिवस मनात हे गाणं सारखं चालुच आहे. एक निखळ प्रेमाची कथा आणि ए. आर रहमान चं संगीत आणि खुप सुंदर शब्द..खरंतर तमीळ भाषा म्हणजे माझ्यासाठी "काला अक्शर भैस बराबर" आहे..पण हे गाणं थेट काळजालाच भिडतं...याचं कारण म्हणजे ए.आर रहमान..त्यानी गाण्यात केलेला शहनाईचा उत्तम वापर. हे गाणं म्हणजे क्लासिकल आणि पाश्चिमात्य संगिताची उत्तम सांगड आहे..
गाण्याची सुरुवात टाळांनी होते..ध्रुपद सुरु होण्यापूर्वी आपण एखाद्या लग्नात गेलो आहोत असा काहीसा भास होतो(पण विडिओत असं काही दाखवलं नाहीए)..
मल्यालम आणि तमीळ भाषेत मुलींना "पोण्णं" असं म्हणतात..ओमाना पेण्णे याचा अर्थ लाघवी, आणि सुंदर मुलगी..पोण्णं च पेण्णं हा साहित्यिक उल्लेख..ओमाना पेण्णे याचा हे सुंदर मुली असा तर अर्थ पण मराठीत असं लिहीणं मलाच विचित्र वाटतं..म्हणुन आपण ओमाना पेण्णे चा अर्थ "प्रिये" घेऊ..
ओ माना पेण्णे म्हणजे वधु..म्हणुनच कदाचित शहनाईचा वापर केला आहे रहमान नी....फ़ील यावा म्हणुन..

आहा आडडा पेण्णे..उन अळगिल.. नान कण्णे सिमटवुम मरंदेन..हे आनल हे कंडेन हे ओर आयरम कणवं..हे कयरुम येन आयरम इरवं..

म्हणजे प्रिये, मी तुझ्या सौंदर्यामुळे अवाक झालो..आणि डॊळे नं मिटताच तु दाखवलेल्या हजार स्वप्नांचा साक्शी झालो..प्रत्येक रात्र विरघळली त्या सुंदर स्वप्नांत..

नी दान वंदाय सेन्ड्राय( तू तर सारखी येतेस, जातेस आणि माझ्या काळजाचा ठाव घेतेस..)..येन विरिगल इरंडेय पिरडी कोंड्राय..(माझं चोरलेलं मन मला परत करशील का?)
ओमाना पेण्णे ओमाना पेण्णे ओमाना..ओमाना पेण्णे..
उन्नै मरंदिड मुडियादे..(प्रिये, तुला विसरणं शक्य नाही...)

ओमाना पेण्णे उयिर तरवद सरिडादे..(प्रिये माझं आयुष्य तुला देऊन टाकणंच योग्य आहे...)

नी पोगुम वळियिल निळलावे (मी तुझ्या आयुष्याच्या मार्गावरील प्रेमाची सावली होईन..)
काट्रिल..असैगिरथ उन सेलै..(तुझ्या दुःखावर फ़ुंकर घालीन)
विडैगिरद उन कालै..(माझा दिवस तुझ्या बोलण्याने तुझ्या बघण्याने सुरु होतो)
उन पेच उन पार्वै..नगरिडथुम पगलै इरवै..ओहोहोहो...
इरंथालुम,पिरंथालुम (जरी आपण सोबत राहीलो किंवा दूर झालो)
उयिर कुटिल..सरी पाथि उनथे..(तरी माझं हृदय तुझंच राहील)
उन इन्बम, उन तुन्बम..एनद(तुझी सुखंदुःख सदैव माझीच राहतील)
येन उदलोड मुडी वानई..(तू माझ्या आयुष्यातला अविभाज्य अंग झाली आहेस..माझी प्रिया झाली आहेस)
ओमाना पेण्णे ओमाना पेण्णे ओमाना पेण्णे...उन्नै मरंदिड मुडियादे..(प्रिये, तुला विसरणं शक्य नाही...)
ओमाना पेण्णे उयिर तरवद सरिडादे..(प्रिये माझं आयुष्य तुला देऊन टाकणंच योग्य आहे...)

आता सुरु होतो तो एक अतिशय सुंदर भाग या गाण्याचा..मल्यालम ही सांगीतिक भाषा आहे असं म्हणतात..कल्याणी मेनन नी लिहीलेल्या आणि गायलेल्या ह्या चार ओळीतून मल्यालम या सुंदर भाषेचं सांगीतिक रुप आपल्या समोर येतं..अगदी हळुच..याचं फ़ुल क्रेडीट मोझार्ट ऒफ़ मद्रास ला जातं..

मरगद तुट्टीलिल ( पाचूंसारख्या सुंदर जंगलात..) केरळ्चं हिरवी पैठणी घातलेलं रुप लगेचच डोळ्यासमोर येतं हे ऐकलं की..
मलयाली गल तरट्टूम..(मलयाली लोक अंगाई गातायत तुझ्यासाठी)....पेण अळगे (हे सुंदर मुली!) कल्याणी मेनन नी हे "पेण अळगे" इतकं सुंदर गायलंय की मोतिया रंगाची सोनेरी जरी घातलेली सुंदर मल्याली मुलगीच डॊळ्यासमोर उभी राहते..
माथंगल तोप्पुगलील.. (दोन सुंदर पक्षी एकमेकांवर प्रेमाचा वर्षाव करतायत..)
पुंगुइलुन इन चेर्न..(तेच तिच्यासाठी सुंदर गाणी म्हणतायत)
पुल्लागुळल उथुगयान
मिन अळगे..मिन अळगे.. (तीच सुंदर मुलगी नं तुझी प्रेमिका?).. (तीच सुंदर मुलगी नं तुझी प्रेमिका?)

तल्ली पोनाल..थै पिरईन (तो चंद्र बघ आकाशातला..तोही हळुहळु अस्ताला जातोय..)
आगाया वेण्णीलावे..अंगयेह निंड्रीराथे..(तू तिथेच नको राहुस..तुला माझ्याजवळ यायचंय..)
नी वेंडुम..अरुघे..ओरु पार्वै, सिरु पार्वै..उडिर्थाल उडिर्थाल पिळैपेन...पिळैपेन...पोडियन(एक वेळ बघ ना माझ्याकडे...मी जगेन..तुझ्या एकदा पाहण्याने माझे श्वास पुन्हा सुरु होतील)...

ओमाना पेण्णे ओमाना पेण्णे ओमाना पेण्णे...उन्नै मरंदिड मुडियादे..(प्रिये, तुला विसरणं शक्य नाही...)
ओमाना पेण्णे उयिर तरवद सरिडादे..(प्रिये माझं आयुष्य तुला देऊन टाकणंच योग्य आहे...)

पोस्ट इंटरनैशनल अवार्डस रहमान कडुन असलेल्या अपेक्षा खुप उंचावल्या होत्या.त्याने नव्याने संगीत दिलेल्या "विनैतांडी वरुवाया" या चित्रपटातलं हे गाणं आहे...अर्थातच सगळीच गाणी अतिशय सुंदर आहेत पण त्यात हे एक कमी गती असलेलं गाणं..इथे लिहीतेय.भाषा सुंदर असतेच पण संगीत सगळ्या भाषा, जातपात, धर्म यांच्या पलिकडे आहे हे पुन्हा एकदा रहमान नी स्पष्टपणे जाणवुन दिलंय...
नक्की ऐका..
http://www.youtube.com/watch?v=VKNYviyRcwQ&feature=related

रहमान ला एकच म्हणावं वाटतं...उन्नै मरंदिड मुडियादे (तुला विसरणं शक्य नाही)..रहमान..:)

(इंग्रजी भाषांतर (http://euphonicreflections.blogspot.com/) वरुन मराठीत अनुवाद केला आहे)

Valentine Moments

2010-02-15T23:23:00.000-08:00

तिने त्याला पाहीलं अगदी पहील्यांदा, ओझरतंच. ..मळकीच टी शर्ट घातलेला आणि घामघुम झालेला तो..तिला आवडला? कळलं नाही तिला तिचंच...
क्लासमध्ये रोज उशीरानेच होणारी त्याची एंट्री..पण त्याच्या त्या उशीराच येण्याची वाट पाहणारी ती..तो दारात आल्या आल्या तिच्या काळजाचा ठोका चुकायचा...
शेवटच्या बेंचवर बसुन सिंसिअरली क्लास अटेंड करणा~यापैकी तो, ती आणि आणखी काही मुलं...त्याच्या रेखीव बोटांना त्याच्या नकळत न्याहाळणारी ती..हरवुन बसायची स्वतःला..
त्याच्या येण्याने तिच्या मनातला गुलमोहर बहरला होता, त्याच्यासोबतचा प्रत्येक क्षण आपण आयुष्यात अनेकानेक वेळा अनुभवावा असं तिला सारखं वाटायचं..पण हे नक्की का होतंय याचा मात्र तिला अजिबात पत्ता लागत नव्हता...
त्याचा सहवास तिच्यासाठी एक समृध्द करणारा अनुभव असायचा. आपली सगळी स्वप्न आपण याच्यासोबतंच पूर्ण करु शकु असा विश्वास तिला कोण जाणे कुठुन येत असे.
एक अशीच संध्याकाळ, सुर्याने आपल्या सुंदर रंगाची उधळण करुन फुलवलेली, ती आपल्या घराच्या गैलरीत संतूरवर वाजवलेला राग यमन ऐकत होती. वाफ़ाळत्या चहाच्या घोटाबरोबर त्याची स्वप्ने पाहण्यात रंगून गेली होती.
दारावरची बेल वाजली तशीच ती उठली आणि बघते तर काय..तो प्रत्यक्षात समोर. त्याचा तो मुग्ध करणारा एक नेहमीचाच सुवास, नुकतंच शावर घेउन आल्यासारखे त्याचे केस..आणि तीच आर्त नजर..ती त्याला बघतंच राहीली...
एव्हाना दिवेलागण झाली होती.."गच्चीवर जायचं थेट?" ह्या प्रश्नाने ती भानावर आली. एक तर त्याचा सहवास आणि कातरवेळ.ही वेळ तो असला तरी आणि नसला तरी नेहमीच जीवघेणी असते असा विचार तिच्या डोक्यात सुरु होता. दोघे खरंतर गच्चीवर नेहमी यायचे, गप्पा मारायचे आणि थोड्या वेळाने तो परस्पर घरी निघुन जात असे. पण आजची संध्याकाळ थोडी विचित्र होती असं तिला वाटत होतं. नेहमीच्या जागेवर बसायच्या आधी त्याने तिचा हात धरला आणि डोळ्यात डोळे घालुन म्हणाला " मला तू खुप आवडतेस" तिला क्षणभर सुचेनासं झालं. "मला ही तू खुप आवडतोस" असं नं म्हणता त्याच्या डोळ्यात अधाशासारखी पाहत राहीली..जणु तिला आज त्याच्याकडुन खुप काही ऐकायचं होतं...तसं च्या तसं जसं तिच्या मनात चाललं होतं.
आता तो नुसता तो राहिला नव्हता तिचा "सखा" झाला होता.
रस्त्यावरच्या दिव्यांची रांग बघतांना तिचं मन "एक दिन दिल की राहों मे अपने लिये जल उठेंगे मोहब्बत के इतने दिये मैने सोचा नं था" ही ओळ गुणगुणत होतं..
_________________________________________________________________________________

सकाळपासुन तॊ कुठे आहे याचा पत्ता नाही..नेहमी सकाळी एकदातरी फोन करणारा तो आज कसा काय विसरला असं वाटुन ती अधिकच अस्वस्थ झाली.
रविवारची कामं आटपत तिने त्याचे विचार थोड्याबेळापुरता का होइना बाजुला सारायचा प्रयत्न केला.
"तेरे आने की जब खबर मेहके, तेरी खुशबु से सारा घर महके" त्याचं येणं आणि तिचं हे गाणं मुद्दाम गुणगुणणं हे काही नवीन नव्हतं..आज अचानक हेच गाणं ओठी यावं याचं तिला आश्चर्यच वाटलं. चलो,
आप नही तो आपकी याद में ये गाना ही सही म्हणत ती खुश झाली..
या रविवारी सगळे मित्र घरी येणार होते. या दिवसाची ती मनापासुन वाट पाहत होती. हळुहळु मित्र मंडळी जमा झाली..गप्पा रंगायला लागल्या..मग कुणीतरी पिझ्झा मागवला आणि पोटोबाही झाला....खुप दिवसांनी अशी दिलखुलास मैफ़ल रंगली होती....तिच्या एका मित्राने गिटार काढले आणि झाली गाणी सुरु...
आजकाल तिच्या प्रत्येक गाण्याला त्याच्यामुळे अर्थ प्राप्त झाला होता. तिचं एरवीचं काळं पांढरं (तिच्याच शब्दात ;) ) असणारं लाईफ़ तो असला आजुबाजुला की रंगीत दिसायला लागायचं..
तो जवळ नसला की लागणारी ओढ आता तिला विलक्षण जाणवायला लागली होती. एक एक गाणं तिच्या काळजाचा ठाव घेत होतं..
कुणाच्या लक्षात येऊ नये म्हणुन ती स्वतःला मैफ़िलीत झोकुन देण्याचा प्रयत्न करत होती..
"तुम्हारी आंखोमें हम सारी दुनिया भूल जाते है" ती म्हणायला लागली...त्याच्या डोळ्यांत साठवलेल्या तिच्या विश्वाला आठवून..नेहमीप्रमाणेच तिच्या गाण्याला सगळ्यांनी दाद दिली...पण दाद देणा~यांमध्ये तिचा सखा नव्हता..त्याचं तिला वाईट वाट्लं..
आजचा सोन्यासारखा रविवार..आणि त्याने एक फोनही करु नये..याची तिला प्रचंड चीड आली होती..तिच्या एकाही मित्रमैत्रिणीने त्याच्याबद्दल अजिबात उल्लेख नं केल्यानेही तिला वाईट वाटलं होतं..तिनेही मुद्दाम फोन करणं टाळलं..
संध्याकाळ झाली तशी तिने सगळय़ांसाठी चहा केला..रात्री सगळे सोबत जेउनच जाणार होते..त्यामुळे त्याला फोन करुन बोलवुन ही त्याच्या सोबत एकांतात बोलणं होणारंच नव्हतं. त्याला फोन नं केलेलाच बरा..असं तिला वाटलं..
कशी ही विचित्र ओढ, सगळे सोबत असतांनाही एकटं वाटणं, डोक्यात सारखं त्याच्याबद्दलचेच विचार असणं..आणि त्याचा एकही फोन नाही..कधीकधी तिला स्वतःचीच चीड यायची....तिला खुप हतबल वाटायचं.
दिवसभरचा थकवा आता जाणवायला लागला होता..रात्रीचे ११.४५ वाजले होते..सगळी मंडळी जेवुन खावुन घरी गेली..आता घरात फ़क्तं ती आणि तिची एक मैत्रिण..
तिने हातात डायरी घेतली लिहायला..आजचा दिवस तसा खरंच वेगळा होता. ..सगळे सोबत असल्यावर येणारी मजा तिने खुप दिवसांनी अनुभवली होती...एवढ्या दिवसांनंतर पहील्यांदाच त्याने तिला दिवस्भरात एकही फोन केला नाही..आणि तो भेटायला ही आला नाही..रुखरुख तर होतीच मनात पण ठिक आहे म्हणुन तिने उसासा टाकला.
तिच्या मैत्रिणीने तिला जबरदस्ती गैलरीत नेलं...बघते तर काय..खाली तो उभा होता....एवढ्यात तिचा फोन वाजला.."तुला काय वाटलं? मी विसरलो तुला? I cant live without seeing you". ती हसली "वेडा आहेस तू" म्हणुन तिने फोन ठेवला...
सकाळपासुन लागलेली रुखरुख कधीच पळाली होती..

भटकंती...१

2010-02-05T04:48:00.000-08:00

१ फ़ेब्रुवारीला लग्नाला एक वर्ष पूर्ण झालं..गेलं एक वर्ष मी आयुष्यातले खुप आगळेवेगळे दिवस पाहिले ज्याचा ध्यानी मनी स्वप्नी विचारच नव्हता केला..इथे आल्यापासुन प्रत्येक दिवस एक मोठ्ठं आव्हान घेऊन यायचा. पण खुप मजा आली. रोज काहीतरी नवीन असावं असं वाटणार्या मला देवाने खुप नवीन नवीन गोष्टी करायला दिल्या याचंच खुप समाधान वाटलं मला या लग्नाच्या वाढदिवशी..
तमिल नाडु सारख्या सांस्कृतिक वारसा लाभलेल्या राज्यात राहणे हे माझे अहोभाग्यच पण त्यासोबत माझ्यासारख्याच आवडी असणारा नवरा मिळाला हे ही माझे भाग्यच.
आम्ही दोघेही स्थापत्य अभियंता असल्याने स्थापत्य शास्त्राचे प्राचीन नमुने आमच्यासाठी नेहमीच कुतुहलाचा विषय राहिलेले आहेत. आणि एवढी प्राचीन स्मारकांची संपत्ती लाभलेल्या या प्रदेशात भटकंती न केल्यास नवल..
इथली देवस्थाने आणि शिल्प हा आमच्या दोघांचा जिव्हाळ्याचा विषय. आम्ही गेल्या एका वर्षात भेट दिलेल्या पर्यटन स्थळांबद्दल आणि त्यांच्या इतिहासाबद्दल इथे लिहायचा प्रयत्न करतेय.
________________________________________________________________________________
तमिळ संस्कृतीत देवस्थानांना खुप महत्वाचं स्थान आहे. असं म्हणतात की तमिल नाडुत जवळपास ३३००० प्राचीन देवस्थाने आहेत.
भारताच्या दक्षिणेकडील ह्या भागावर ७ व्या दशकात पल्लवांनी ८ व्या दशकात पांड्यांनी आणि ९ व्या दशकात चोला राजांनी राज्य केलं. प्रत्येक राजवटीत राजांनी आपापल्या कारकीर्दीत बांधलेली ही वास्तुशिल्पं आणि देवस्थाने म्हणजे शिल्पकलेचे आणि स्थापत्यशास्त्राचे अत्यंत सुंदर नमुने आहेत. असं म्हणतात की या राजवटी म्हणजे दक्षिण भारतातील स्थापत्यशास्त्रासाठी आणि शिल्पशास्त्रासाठी सुवर्णकाळ होता. प्रत्येक राजवटीत बांधलेल्या वास्तुंची मांडणी वेगवेगळी आहे हे इथे लक्षात घेण्यासारखे आहे.
पल्लव राजे राजसिम्हावर्मन आणि नरसिम्हावर्मन यांच्या काळातली शिल्पं चेन्नै पासुन जवळच असलेल्या महाबलीपुरम इथे आहेत.

ही शिल्प तीन प्रकारात विभागल्या गेली आहेत. गुहेसारखी मंदिरं, एकाच दगडापासुन तयार केलेली शिल्पं, एकाच रिलीफ़ असलेल्या दगडावर केलेले कोरीव काम, आणि दगडावर दगडं ठेवुन केलेलं बांधकाम.
एकाच दगडापासुन कोरलेल्या शिल्पात पांडवांच्या वेगवेगळ्या पंचरथांचा समावेश होतो.

ह्या रथाला असलेल्या खांबांवर खाली सिंह कोरलेले दिसतात पण काही खांब कोरीव नाहीत. काही रथं थोडेसे अर्धवट अवस्थेतही दिसतात.

इथे एक खुप अनोखी गोष्ट पहायला मिळाली ती ही की, शिल्पकार दगड फ़ोडायला प्रत्येक मोठ्या दगडाला एका ओळीत चौकोनी छिद्र करुन त्यात त्याच आकाराचे लाकडी ठोकळे भरायचे. एका पावसानंतर हे लाकडी ठोकळे फ़ुगतील आणि दगडाला तडा जाईल असा साधा सोपा विचार त्यामागे असे..अमेझिंग...

इथलं शोअर टेंपल पाहण्यासारखं आहे. ही शोअर टेंपल ची वास्तु अगदी समुद्राकाठी आहे. असं म्हणतात की समुद्राच्या आत अशीच सात मंदिरं आहेत.हे मंदिर एकाच दगडात कोरलेलं नसुन याचे पाच मजले एकावर एक दगडं ठेवुन बांधलेले आहेत. या मंदिरात शिव ही मुख्य देवता आहे. पण विष्णुचंही छोटसं मंदिर आहे. आता या मंदिराच्या आत जायला मनाई आहे.

गावाच्या मध्यभागी एकाच रिलिफ़ असलेल्या दगडावर बरंचसं कोरीव काम केलं आहे त्यात अर्जुनाची तपश्चर्या आणि पौराणिक कथांचा समावेश होतो.

हे सगळं ग्रेनाईटवर कोरलेलं आहे, त्या दगडाला तोडणं खुप कठिण काम असल्याने कदाचित एकाच मोठ्या दगडाचा कैनवास वापरला असावा.

महाबलीपुरम मध्ये होणार्या सांस्कृतिक कार्यक्रमाच्यावेळी हा मोठा दगड मागच्या पडद्यासारखं काम करतो.. आणखीही बरीच शिल्पे आहेत इथे पण वेळ नेहमीच कमी पडतो. त्यावेळच्या लोकांची शिल्पकलेतली निपुणता थक्क करुन टाकते. कुठ्लीही मशीन नसताना केवळ हाताच्या सहाय्याने केलेलं काम बघता बघता हरखुन जायला होतं.. आणि मग आपण वळतो एखाद्या दुकानाकडॆ ज्यात असाच एखादा शिल्पकलेचा नमुना मिळेल जो महाबलीपुरम आणि तिथल्या कुशल कारागीरांची आठवण म्हणुन घरात ठेवता येईल.

एक कविता..

2010-01-19T23:56:00.000-08:00

कौन कहता है शादी के बाद लड्के शहीद होते है...
जरा लडकीयों से भी पुछो हाल उनके दिल का..

उठके सुबह सवेरे...किचन की राह पकडती है..
दुध उबालके जल्दी से.."उनके" लिये चाय बनाती है..
पहले कभी नं होती थी सुबह उसकी इतनी जल्दी..
उठते ही मां ला देती थी हाथ मे चाय की प्याली..

नाश्ते में क्या बनाना है ये सवाल रोज उठता है..
नाश्ते और खाने के बीच नहाने का पानी उबलता है..
"उनकी" तयारी करते करते..खो जाती है वो
ऒफ़िस निकलती है बिना बाल सवारें वो..

दिनभर काम से नही फ़ुरसत
बोस गुर्राता है.
सहम सी जाती है वो..
पर काम तो करना पडता है..

वापस आते ही वहीं (खानेका) सवाल उठता है..
पैर कपकपाते है पर पेट आवाज करता है..
फिर बहू, बिवी का फ़र्ज..निभाना पडता है
दिन भर के तनाव के बाद भी खाना बनाना पडता है..

कहा टि.व्ही कहा पिक्चर..
निंद कबकी बना लेती है आंखोंमे अपना घर..
सुबह सवेरे उठके सिलसिला वही शुरु होता है..
शहीद हो रहा हूं कहने कॊ लडकों का क्या जाता है..

अजुन एक वर्ष तुझ्याशिवाय ..

2009-12-29T22:04:00.000-08:00

प्रिय आईस,

२००९ संपायला अजुन १ दिवस बाकी आहे आणि सगळे विचारतायत कसं साजरा करणार? तू पण असंच म्हणायचीस..की अगं ३१ डिसेंबर कुठल्याही वर्षाला एकदाच येतो..तो त्या वर्षाचा शेवटचा दिवस म्हणुन त्या वर्षाला आनंदाने निरोप द्यायचा..पण १ जानेवारीला सकाळी लवकर उठुन दिवस साजरा करायचा..हम्म!! तुझं सांगणं नेहमीच पटायचं आणि आजही पटतं..मोठ्ठं झाल्यावर सुध्दा..
हे अजुन एक वर्ष तुझ्याशिवाय गेलं..म्हणजे तुझ्या जिवंत अस्तित्वाशिवाय.. तू पुढच्या प्रवासाला लागली असशीलच गं पण तरीपण मला तुझा वावर अजुनही जाणवतो अपवाद फ़क्तं मी दिवाळीत बेसनाचे लाडु केले तेव्हाचा...मला काहीच सांगितलं नाहीस आणि ते लाडु खुपच खराब झाले...थोड्या वेळ मीच घाबरले होते की का तू असल्याचं जाणवत नाहिए? पण नंतरचा प्रत्येक दिवस तुझ्या असण्याची हमी देतच होता...
बरेच बदल झालेत यावर्षी...माझं लग्न झालं हा सगळ्यात मोठा बदल...लग्न झाल्यावर बाबांना आणि मला तुझ्या आठवणीने खुप भरुन आलं. छकु नेहमीसारखीच शांत होती..सगळ्यांनाच जाणवली तुझी कमतरता पण कुणी आम्हाला वाईट वाटेल म्हणुन बोलुन दाखवलं नाही..चंचल मावशीने "माय मरो मावशी जगो" ही म्हण सार्थ ठरवली..तिच्या असण्याने मला बाबांना आणि छकुला खुप आधार वाटला.ती नेहमीच आम्हा तिघांची काळजी करत असते.. माझ्या लहानपणीची चंचल मावशी जशी होती तशीच अजुनही आहे ती.
आजी ला सगळा सोहळा बघतांना तुझी आठवण आली असेलच आणि पाणीही आलं असेलच तिच्या डोळ्यात पण तिने कुणाला काही सांगितलं नाही..शेवटपर्यंत आपल्या अश्रुंना डोळ्यातच साठवुन ठेवलं होतं तिने..
साड्या घेतांना तुझ्या आवडीच्या पद्धतीच्याच साड्या घेतल्या सगळयांना..आणि तुझ्या टेलरकडुनच मी माझे कपडे शिवुन घेतले..बांगड्याही आपल्या नेहमीच्याच "भोकन्याच्या" दुकानातुन घेतल्या..त्याला आवर्जुन सांगितलं की माझी आईही इथुनच घ्यायची बांगड्या...
डाळींबी रंगाच्या बांगड्या पाहुन तुझा नेहमी बांगड्या भरलेला गोरा गोरा हात आठवला..आणि रहावलं नाही म्हणुन सगळ्यांसोबत तुझ्यासाठीही घेतल्या "डाळींबी" रंगाच्या बांगड्या..
सगळे रमतात तशी मी ही रमले संसारात..तु केलेली प्रत्येक गोष्ट आठवत आणि तसंच करत..तू सगळं इतकं छान करायचीस की तुझ्या अनुकरणामुळे माझं सासरी अजुनही सतत कौतुक होत असतं..
बाबाही आता थोडे सावरलेत....मध्ये थोडी तब्येत बिघडली होती पण आता बरे आहेत..त्यांनी जिम लावलंय..व्यायामाचं त्यांना किती वेड होतं आठवतं ना? आणि आपण त्यांच्या दोन दोन तासाच्या फिरण्यावर कसे हसायचो? त्यादिवशी स्टिम घेतली त्यांनी आणि मला फोन केला लगेचच..मला खुप छान वाटतंय म्हणुन..मलाही त्यांना बघुन तीन महीने होत आलेत..येत्या महीन्यात येणार आहेत ते आणि छकु..
तुझ्यासाठी मोठ्ठं सरप्राईज म्हणजे छकु आता "छरहरी" झालीए..तिने १५ किलो वजन कमी केलं...तुला तिची फ़ार काळजी वाटायची नं? आता ती खुप छान दिसते..ती यंदा आली की तिला मी मस्तं वेस्टर्न फ़ॊर्मल्स घेऊन देणार आहे..तुला आठवतं आपण असेच तासन तास तिला काय छान दिसेल च्या गप्पा मारायचो..तिला लहानपणीपासुन कधीच मापाचे कपडे मिळायचे नाहीत आणि आपण हसायचो...गुड ओल्ड डेज..!!
तू गेल्यावर घर सावरलं ते तिनेच कारण मी मुंबईला होते..तिची मनस्थिती तेव्हा खुप वाईट होती पण ती ही सावरली आता..एमबीए एन्ट्रंस दिलीए तिनी यंदा..नेहमीसारखाच तिने याही वर्षी खुप अभ्यास केला आहे..तू असती तर तिला ईंग्रजीत किती मदत झाली असती असं सारखं म्हणत असते..
स्वयंपाकात बाबा पारंगतच होते पण आता छकुही झाली आहे..दिवाळीत "जावयाला" वडा पुरणाचा पाहुणचार केला तिने..छान झाली होती पुरणपोळी..तू गेल्यापासुन कसलंच अपरूप राहीलं नाहीए..आला दिवस गेला दिवस असंच होतं..पण काही दिवस साजरा करावेच लागतात..जसं आम्ही दिवाळीत केलं..बाबांना जबरदस्ती २ टी शर्ट्स घेतले..छान दिसतात ते टी शर्ट आणि ट्राउजर्स मध्ये..
हे सगळं तुला माहीत असणारंच गं..पण तरीही सांगावंसं वाटलं..अजुनही बरंच काही आहे पण ते शब्दात व्यक्त करण्यासारखं नाही..
फ़क्तं एवढंच आवर्जुन सांगावं वाटतं की तू होतीस तेव्हाच जगण्याला अर्थ होता..मरणालाही अर्थ प्राप्त होईल कारण त्यात तुझ्या भेटीची आस असेल..
तोवर भेटत राहुच अधुन मधुन स्वप्नांमध्ये..

तुझी,
मुग्धा

टॅगले कुणी मला...

2009-12-27T21:58:00.000-08:00

उत्तरे द्यायला बराच उशीर होतोय..पण मुहुर्तच येत नव्हता निवांत बसुन लिहायचा..

Where is your cell phone?
बॅगमध्ये आहे...

2.Your hair?
आज आनंदी आहेत..

3.Your mother?
माझं दैवत...

4.Your father?
कूलेस्ट....

5.Your favorite food?
मांसाहार सोडुन काहीही...

6.Your dream last night?
खुप सारे सांताक्लॉज बेल्स वाजवतायत...

7.Your favorite drink?
रेड वाईन...

8.Your dream/goal?
स्वतःचं फुड चेन सुरु करायची आहे...

9.What room are you in?

ऑफिसमध्ये

10.Your hobby?
गाणं म्हणणे...तसा रोज नवीन छंद जडतो मला...

11.Your fear?
एकटेपणा...

12.Where do you want to be in 6 years?
एक यशस्वी व्यावसायिक...

13.Where were you last night?
घरी

14.Something that you aren’t diplomatic?
लाईफ़...

15.Muffins?
नवर्याला आवडतात..

16.Wish list item?
हजारॊं ख्वाईशें ऐसी...

17.Where did you grow up?
भंडारा, नागपूर..

18.Last thing you did?
घरुन ऑफिसला आले..

19.What are you wearing?
सलवार कुर्ता...

20.Your TV?
तमिळ बोलत असतो सारखा...

21.Your pets?
नाहियेत...

22.Friends
आहेत बरेच..

23.Your life?
कूल....

24.Your mood?
मस्तं...

25.Missing someone?
आई...

26.Vehicle?
इंडिका झीटा..

27.Something you’re not wearing?
पैंजण..

28.Your favorite store?
स्टेशनरी...

29.Your favorite color?
कुठलाही रंग...

30.When was the last time you laughed?
काल...

31.Last time you cried?
परवा..

32.Your best friend?
नवरा,बहीण

33.One place that you go to over and over?
स्वयंपाकघर...

34.One person who emails me regularly?
कुणी नाही...

35.Favorite place to eat?
चेन्नईत कर्पगंबाल मेस...

मी कुणाला Tag करु?

ये जमीं चांद से बेहतर नजर आती है हमें..

2009-12-07T03:42:00.000-08:00

जिंदगी जब भी तेरी बज्म में लाती है हमें..
ये जमीं चांद से बेहतर नजर आतीं है हमें..

सुर्ख फुलोंसे मेहक उठती हैं दिल की राहें
दिन ढलें यूं तेरी आवाज बुलाती हैं हमें...

याद तेरी कभी दस्तक कभी सरगोशी से
रात के पीछ्ले प्रहर रोज जगाती है हमें..

हर मुलाकात का अंजाम जुदाई क्युं है..
अब तो हर वक्त यही बात सताती है हमें..

ये जमीं चांद से बेहतर नजर आती है हमें..

वर्गात बसुन डेस्कवर सुंदर सुंदर गाणी लिहीणार्या माझ्या मैत्रिणीसाठी..नेहासाठी...!!

आवर्तन

2009-12-01T04:20:00.000-08:00

आज पुन्हा पावसाचं येणं एखाद्या जुन्या पावसासारखंच वाटलं....आजही बाहेर पडणार्या पावसाचा आवाज तस्साच येतोय जसा पूर्वी यायचा..मला आजीकडे असतांनाचा पावसाळा आठवत नाही. महालातल्या घराला मोठे अंगण नव्हते तरीही आम्ही मुले हरदासांच्या अंगणात जाउन पाऊस बघायचो...हे नक्की आठवतं..घराच्या दारापुढे पावसाचे पाणी वाहत असतांना येणारे बुडबुडे अजुनही तस्सेच आहेत..त्यांचा वाहत जायचा ओघ ही तसाच...तोच थोडा कथ्था थोडा चॊकलेटी रंग पावसाच्या पाण्याचा...काही गोष्टी कधीच बदलत नाहीत..
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
आपल्या आजुबाजुला होणार्या गोष्टी नुसत्या एकेरी होत नसतात तर संपूर्ण आयुष्यात त्यांची आवर्तने होत असतात असं नवीन घरात आल्यापासुन असं वाटत आहे
शिफ़्ट झाल्यापासुन नव्या घराबद्दल लिहीणंच झालं नाही...लहानपणी हरदास काकुकडॆ डायनींग टेबल ला लागुन एक मोठ्ठी खिडकी होती..मोठ्ठी म्हणजे त्यावेळी माझ्या मानाने मोठी...मोठ्या, उभ्या गजांआडुन बाजुचं विश्व पाहण्यात मजा येत असे. त्यात मी अगदी मांडी घालुन बसायची..आणि काकूनी दिलेला आव्वा खायची..तशीच खिडकी आता या नव्या घराच्या पहील्या खोलीत आहे म्हणुन का कोण जाणे मला हे घर पाहताक्षणी आवडलं.
लहानपणी आजीच्या घरची विहीर, त्यावर लोंबकळणार्या जास्वंदाच्या फ़ांद्या...पिवळ्या फुलांचं झाड, गच्ची, कपडे धुण्याचा ओटा, भलंमोठं आंब्याचं झाड, तुळशी वृंदावन यासगळ्यावर माझा खुप जीव होता आणि अजुनही आहे...
आत्ताच्या नवीन घराच्या स्वयंपाकघरातही तेवढ्याच मोठ्या दोन खिडक्या आहेत. बाजुला मोठ्ठी गच्ची आणि कडेला जुन्या पध्दतीचा कपडे धुण्याचा ओटा आहे...गच्चीच्या कठड्यावरुन डोकावणारं पिवळ्या फुलांचं झाड तसंच आहे अगदी लहानपणीसारखं. बाजुलाच एक भव्य आम्रवृक्ष आणि खाली मोठ्या दरवाज्याच्या शेजारी एक छोटं आणि छान तुळशी वृंदावन आहे.
घरमालकांच्या पडवीत तुळशीला दिसेल असा कृष्णाचा फोटो आहे. आणि परसात एक आडाची जुनी विहीर..
हे सगळं पाहुन काहीच बदललं नाहीए असंच वाटलं...आपण ज्यांच्यावर जीव लावतो त्या वस्तु आपल्याला अश्याच आयुष्यातल्या कुठल्यातरी आवर्तनात भेटत असतात...याला अपवाद माणसांचा..एखाद्या आवर्तनात एखादं माणुस भेटलं आणि पुढे त्याची साथ सुटली की ती कदाचित नेहमीकरताच असते...आपणंच खुप प्रयत्न करतो शोधाशोधीचा..
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
परवा स्वप्नात आई दिसली...पूर्ण रात्रभर दिसत राहिली..थोड्यावेळासाठी या सगळ्या निर्जीव वस्तुंसारखी पुन्हा माझ्या आयुष्यात आई आलीए की काय असं वाटल..
सकाळी उठल्यावर अर्थातच लक्षात आलं की असं काही झालेलं नाहीए...
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
हे घर ही शेवटी भाड्याचंच, कधी ना कधीतरी सोडुन जावं लागणारंच तेव्हा या निर्जीव वस्तुंना सोडुन जातांना माझ्याइतकंच त्यांनाही दुःख होईल का? पुन्हा येतील या सगळया वस्तू माझ्या आयुष्यातल्या एखाद्या आवर्तनात माझ्या भॆटीसाठी?? प्रत्येक व्यक्तीकडुन अपेक्षा करण्याची माणसाची खोड तशी जुनीच पण मी तर चक्क निर्जीव वस्तुंकडुन अपेक्षा करायला लागली आहे...
माझंच मला काहीतरी करायला हवं ;)

तेरा होने लगा हुं....

2009-11-20T03:28:00.000-08:00

एखाद्या गाण्यानी वेड लावायची ही काही पहीलीच वेळ नव्हे..याआधीही असंख्य गाणी आवडली अगदी वेड्यासारखी पुन्हा पुन्हा ऐकली, गळ्यात उतरवली, मैत्रीणींसमोर गायली, सख्यासाठी गुणगुणली. पण नव्या गाण्यांमध्ये बर्याच दिवसांनी मला हे गाणं खुप आवडलं. प्रत्येक सूर प्रत्येक शब्द अगदी थेट काळजाचा ठाव घेतो. मी हा चित्रपट पाहीला नाही.. ह्या गाण्याच्या क्लिप्स पण बघितल्या नाहीत पण कोण जाणे एक एक शब्द इतका छान गुंफ़लाय की आपल्याला आतवर कुठेतरी गाणं ऐकल्याचं समाधान मिळत राहतं..
सख्याचं आपल्या प्रेयसीला साद घालणं आणि तिचंही त्याचं प्रेम स्विकार करतांना " माझंही तुझ्यावर प्रेम आहे" हे सांगणं मला खुप भावलं.
अतिफ़ अस्लम चा आवाज आणि त्याचा प्रत्येक स्वर एखाद्या प्रेमात पडलेल्या मुलीला तिच्याच प्रियकराचा वाटावा इतका नेमका आहे. अलिशाचा आवाज एकदम सेंशुअस. गाण्याची सुरुवातच मुळी अप्रतिम...
Shining in the setting sun like a pearl upon the ocean come on feel me Girl feel me
Shining in the setting sun like a pearl upon the ocean come on heal me Girl heal me
हे ऐकुन तर सुर्यास्ताच्या वेळीचा समुद्राला सुखावणारा सूर्यच आठवतो..एखाद्या प्रियकराला, प्रेयसीसोबत व्यतीत केलेला प्रत्येक क्षण असाच सुखावणारा वाटत असावा...जसा जसा सूर्य अस्तास जातो आणि काळोख पसरायला लागतो तेव्हा जशी समुद्राला हुरहुर वाटत असावी तशीच प्रियकराला वाटत असावी....त्याचा प्रेयसीरुपी सूर्य पुन्हा क्षितीजावर येईस्तोवर :) नाही??
अतिफ़ अस्लम चं "तेरा होने लगा हु...जबसे मिला हु" इतकं प्रामाणिक वाटतं की एखाद्या मुलीने ते ऐकुनच त्याचं प्रेम स्विकारावं.
"ऐसे तो मन मेरा पेहले भी रातों मे अक्सर ही चाहत के हां सपने संजोता था
पहले भी धडकन ये धुन कोइ गाती थी पर अब जो होता है वो पहले ना होता था"...हे त्याचं तिला नं राहवुन सांगणं..आणि तिथे एका क्षणासाठी सगळं थांबणं...फ़क्तं तिच्या होकारासाठी... तिचंही अगदी खोडसाळपणे त्याला "हुआ है तुझे जो भी जो भी, मुझे भी इस बार हुआ..तो क्युना मै भी कह दु कह दु..हुआ मुझे भी प्यार हुआ..असं सांगणं....
प्रेमीयुगुलांच्यात पहीले पहीले असणारा संकोच आणि प्रेम व्यक्तं झाल्यावर येणारा खट्याळपणा अगदी नकळत आपल्या डोळ्यासमोर तरळतो....
आंखोंसे छुं लूं की बाहें तरसती है...दिल ने पुकारा है हां..अब तो चले आओ..
आओ के शबनम की बुंदें बरसती है मौसम इशारा है हां..अब तो चले आओ...
यां दोन्ही ओळी आतिफ़ अस्लम नी खुप आर्ततेने गायल्या आहेत....तिचा सहवास..खुशगवांर मौसम पण तरीही एक अंतर..यासगळ्यांत प्रियकराच्या ठायी असलेली आर्तंता अतिफ़ने आपल्या सुफ़ी आवाजात अगदी सह्ही आपल्यापर्यंत पोचवलीए...
बाहोंमे डाले बाहें बाहें...बाहोंका जैसे हार हुआ...हां माना मैने माना माना हुआ मुझे भी प्यार हुआ..असं म्हणत म्हणत अलिशा अगदी सहज खट्याळ पण हळवी प्रेमिका आपल्यासमोर उभी करते...
इर्शाद कामिल यांचे शब्द खुप छान, सोपे पण तरीही मनाला भिडणारे...
प्रितम यांचं संगीत...अप्रतिम...
थोडे शब्द..थोडं सुश्राव्य संगीत आणि सख्याची आठवण...बस्स दिन बन गया यार!!

मी हरवली आहे....

2009-11-02T02:26:00.000-08:00

पूर्वीची सकाळ वेगळी असायची. प्रसन्नतेला आपल्या कवेत घेत दिवस सुरू करायचा तोच मुळी आपल्या शर्थीवर प्रत्येक क्षण जगण्याच्या ऊर्मीसकट. वाफाळलेल्या चहाचे घोट गैलरीत निवांत उभं राहून स्वतःच्याच सोबतीत घशात रिचवायचे. खूपच भूक लागली असेल तर भल्या मोठ्या बर्गर ला आपल्या तोंडाची वाट मोकळी करून द्यायची फारशी डाएट वगैरे ची भिती नं बाळगता.

सगळ्या गोष्टीची शोधाशोध करत तयारी करायची आणि १० मिनिटे रोज उशीराच कामावर जायचं, दुसऱ्या दिवशीही तेवढंच उशीरा जायचं हे ठरवून, अजिबात वाईट नं वाटू देता. कँटीनमध्ये मस्तं पैकी जेवण हादडून "आज मूड नही है" असं रोजच म्हणत कामाला उद्यावर टाकायचं आणि नेटवर एखादं गाणं शोधून डाउनलोड करायचं, ऐकण्याची तलब आली म्हणून.

दुपारी ४ च्या सुमारास प्यायचा एक फक्कड गरम चहा..तोवर ह्याच्याशी गप्पा मारायच्या, माझं काय चाललंय यापासून तो अगदी अनभिज्ञ. त्याने पाहिलेली मी ही अशीच एखाद्या ब्रेकमध्ये.

संध्याकाळी घेऊन फिरायचं कधी गप्प, कधी शांत तर कधी समुद्रासारखं मन....कधी कुठल्या मॉल मध्ये तर कधी निवांत बगिच्यात..आणि फोन करायचा त्याला तुझी आठवण येतेय म्हणून...अतिशय आर्त होऊन..पलीकडे अशीच आर्तता जाणवली की मात्र लगेच शांत व्हायचं..कातरवेळला अशी तगमग का जाणवते हे उमगलं असं वाटुन...

घरी परततांना आजुबाजुच्या इमारतीतील घरांमध्ये लागलेले दिवे पाहुन विचार करायचा आपलंही असं असेल कधी छोटंसं घर, दिवेलागणीला असेच लागतील त्यातही दिवे. तोवर आई बाबांकडॆ मनातल्या मनात एक फ़ेरफ़टका मारुन यायचा...आईला कवेत घेऊन एक गोड पापा द्यायचा..आणि बाबांना एक गाढ मिठी देऊन यायची..छकुशी थोड्याश्या गप्पा मारायच्या...हसत खिद्ळत साजरी करायची संध्याकाळ.

पुन्हा घरी परतायचं..रात्रीच्या आभाळाकडॆ बघत बघत...चंद्र,चांदण्यांच्या टोपलीला सोबत घेऊन.."चंद्र खुप छान दिसतोय आज नक्की बघ" असं त्याला सांगत सांगत.

रात्रीच्या पोटोबाची फोनवरंच सोय करायची आणि रुममेटसोबत गप्पांत झोकुन द्यायचं स्वतःला...जेवणासाठी ब्रेक घ्यायचा आणि गप्पा कंटिन्युड....

शनिवार रविवार फक्तं फिरायचं उगाचंच, सगळया दुकानांत फेरफटका मारत. एखादं पुस्तक विकत घ्यायचं पुढच्या आठवड्याची तयारी म्हणुन...आणि त्याचा रविवारी रात्रीच फडशा पाडायचा...

एखाद्या आइसक्रिम पार्लर मध्ये जाऊन आवडतं आइसक्रीम खायचं.. मैत्रिणींच्या गाडीवर बसून रस्त्याने जाता जाता त्याचा आस्वाद घ्यायचा....

लग्नं झाल्याला काल ९ महीने झाले हे जेव्हा लक्षात आलं तेव्हा जाणवलं की "तो" मिळाला खरा पण माझ्यातली "मी" मात्र हरवली आहे...

...

2009-10-22T05:01:00.000-07:00

खुप दिवसांनी कुणीतरी रागवलं मला आज..अचानक वाटलं..आपण हे फ़ीलींग विसरुनच गेलो होतो की..
लहानपणी हे करु नकोस, ते करु नकोस पासुन बर्याच गोष्टींसाठी मी रागवणं खाल्लंय...पण आताशा सगळंच काही परफ़ेक्ट करण्याच्या नादात मी कुठलीही चूक केली नाही आणि पर्यायाने कुणी कुणी म्हणुन रागवलं नाही..कसं मिळमिळीत वाटत होतं आत्तापर्यंत असं वाटायला लागलं आणि कुठेतरी त्या रागवणार्या माणसाचे माझ्यातल्या खोडकर मुलीने आभार मानले...
आजचं रागावणं स्पेशल या करीता की, दिवाळीच्या सुट्टीचा याच्याशी थेट संबंध आहे...दिवाळीत नवीन ड्रेस, फ़टाके फ़राळ या सोबत कुठल्याही छोट्याश्या खोडीसाठी आवडत्या मामा किंवा मावशी कडुन डोक्यावर पडलेला टप्पू पण माझ्यासाठी स्पेशल असायचा तसंच हे झालं योगायोगाने...
लहानपणी कुणीही रागवलं की, लगेच माझे डोळे भरुन यायचे, नाक लाल व्हायचं आणि गोबरे गाल पार उतरुन जायचे. कुणासमोर गेलं अश्या अवतारात की लगेच सगळी विचारपूस होत असे आणि मला खुप अवघडल्यासारखं वाटत असे. मग हे अवघडलेपणच येऊ नये अश्या प्रयत्नात मी चुका करायलाच विसरले...आणि मोठी झाले..आज मात्र माझं बालपण परत येऊन मला मी मोठी झाल्याचं सांगुन गेलं.

नवं घर..नवा पत्ता!

2009-10-11T22:42:00.000-07:00

आपणास कळविण्यास आनंद होतोय की, मुग्धाचा "गुलमोहर!!" आता ब्लॉगर च्या नव्या अंगणात फ़ुलणार आहे.
वाचकांनी कृपया नव्या पत्त्याची नोंद घ्यावी..
www.mugdhaaajoshi.blogspot.com
आजवर जसे तुम्हा सगळ्यांचे भरभरून प्रेम आणि प्रतिसाद मिळालेत तसे इथून पुढेही मिळावेत आणि माझा गुलमोहर सतत फुलत रहावा अशी छोटीशी इच्छा!!
-मुग्धा

हुरहुर...

2009-10-08T04:31:00.000-07:00

दिवाळी जवळ येतेय आणि माझं माहेरी जाणंही. या वर्षी सगळेच सण नवे नवे होते. नवी जागा, नवीन प्रथा, नवे लोकं आणि नवी हुरहुर सणासुदीच्या दिवसात कधीही नं लागलेली.

सुरुवात झाली ती गणेशोत्सवाने. इथे गणेशोत्सव जरी असला तरी महाराष्ट्राइतक्या प्रमाणावर साजरी केला जात नाही. गणपतीच्या दहा दिवसांत प्रत्येक दिवशी माझं मन तिथल्या आठवणीने खट्टु होत होतं. गणेशचतुर्थीला २१ दुर्वांच्या २१ जुड्यां तोडायला निघालेली माझी स्वारीच माझ्या डोळ्यापुढे आली. ते एक काम मी फ़ार मनोभावे करत असे. बरं फ़क्त २१ च जुड्या नसायच्या त्यात आजीसाठी एक, बाबांसाठी एक, आईसाठी एक अश्या जास्तंच्या ५ जुड्या तोडाव्या लागायच्या. मग अथर्वशीर्षाचे २१ आवर्तनं. आईने केलेला मोदकांचा नैवेद्य. सगळं सगळं डोळ्यापुढे येत होतं प्रत्येक दिवशी. आई गेली आणि ती करत असलेले सणंही गेले. गणपती बाप्पांना मनोमन पुढच्या वर्षी लवकर या म्हंटले आणि आमच्या घरी नक्की या ही स्पेशल रिक्वेस्ट ही केली..

हरतालिका हे मी तिसरीपासुन करत असलेलं व्रत मी याही वर्षी केलं. माझ्या मनाजोगता नवरा दिल्याबद्दल शिवशंकराचे स्पेशल आभार मानले मी यावेळी; )

विदर्भात महालक्ष्म्यांचा सण खुप मोठ्या प्रमाणात साजरा केला जातो. सुंदर मुखवटे असलेल्या ज्येष्ठा कनिष्ठांना मी यावेळी मी प्रचंड मिस केलं. आईला कुणी विचारलं तिच्या मुलाबाळांबद्दल की ती आमचा उल्लेख ज्येष्ठा कनिष्ठा असा करत असे. आमच्या घरी महालक्ष्म्या मांडत नसु आम्ही, पण आई ओळखीच्या काकुकडे आणि मामांकडॆ जाऊन ओटी भरत असे. मामांकडल्या मुखवट्यांचे घारे डोळे माझ्यासाठी विशेष आकर्षण असायचे आणि अजुनही आहेत. तिथे जाऊन प्रत्यक्षात त्या मूर्ती बघण्याचा आनंद खरंच मी शब्दात मांडु शकत नाही. महालक्ष्मी पर्सोनिफ़ाईड असं म्हणता येईल कदाचित. असा महालक्ष्मी चा सणही विदर्भात आनंदाने साजरा केल्या गेला. मी नव्हते तिथे पण माझं मन मात्र होत्ं तिथेच छ्कुसोबत ओटी भरतांना.

म्हणता म्हणता नवरात्री येऊन ठेपली. आमची कुलदेवता रेणुकादेवी असल्याने आई घरी घट बसवायची आणि ते ९ दिवस ती सुट्टी घ्यायची म्हणुन आम्ही विशेष खुष असायचो..

लहानपणी आजीकडॆ घट बसायचे नाहीत पण बाजुलाच एक देवीचं देऊळ होतं(आहे) आजोबा देवीच्या देवळात सकाळी पुजा करायला जायचे रोज त्यामुळे तिथेच नवरात्र साजरा करायचो आम्ही. रोज सकाळ संध्याकाळ आरत्या आणि प्रसाद. एका नवरात्रात कुमारिका म्हणुन आजीने दिलेला खण आणि त्याचं शिवलेलं परकर पोलकं मला अजुनही आठवतं. अष्टमीचा उपास आणि नवमीच्या पारण्याच्या नैवेद्यानंतर लगेचच दसरा यायचा. लहानपणी आपट्याच्या पानाला सोनेरी रंग लावायचो मी आणि मामा. आणि ती पानं आपल्या आवडत्या स्पेशल व्यक्तींना द्यायचो. सीमोलंघन करायचो आणि घरी येउन लाकडाच्या तलवारीने तांदुळाचा रावण मारायचो. भारी मज्जा होती सगळी.

इकडे नवरात्रात घट बसवत नाहीत पण "कोलु" नावाचा प्रकार असतो. कोलु म्हणजे ३, ५, ७ या पैकी कितीही पायऱ्या तयार करुन त्यावर पुराणातील कथा लहान लहान बाहुल्यांच्या सहाय्याने मांडायच्या. सगळ्या शक्तींचं प्रतिक म्हणुन कलशही ठेवायचा. त्या कोलुमध्ये मांडलेल्या कथा रोज बदलायच्या म्हणजे ९ दिवसाच्या ९ कथा. लहान मुलांना या सगळ्या पौराणिक कथा समजावण्यासाठी कोलुचा उपयोग होतो असं मला शेजारच्या काकुंनी सांगितलं. मला ही पध्दत खुप आवडली. रोज संध्याकाळी कोलु जवळ बसुन श्लोक म्हणायचे आणि सुंडल(दाक्षिणी पध्दतीचे चणे) चा प्रसाद द्यायचा.

या नवरात्रात सगळ्यात जास्तं मला आठवण आली ती आरत्यांची. इथे कुणीच, कुठल्याही देवळात आरती करतांना दिसत नाही. फ़क्तं काहिसं पुट्पुटत कापुर ओवाळतात. असं अख्ख्या आरतीला गुंडाळण्यात इथल्या पंड्यांना काय मजा येते कुणास ठाऊक. एरवी प्रत्येक गोष्टीत डिटेल मध्ये जाणारे दाक्षिणात्य लोक इथेच कसा काय शॉर्टकट मारतात हे मला कळत नाही.

पुढच्या वर्षी कोलु बसवेनच पण त्याच्यासमोर मोठमोठ्याने अंबाबाईची आरती म्हंटल्याशिवाय राहणार नाही हे मात्र मी मनोमन ठरवले.

दिवाळी आठंच दिवसावर येऊन ठेपलीए. यावेळेस आमची पहीली दिवाळी... नवऱ्याबरोबर साजरा होणारा पहीला दीपोत्सव.. माहेरीच साजरा करायचा असल्याने.. सण वजा सगळ्या सणात वाटलेली हुरहुर..

आजकाल माहेरी जाता जाता चेन्नई सोडतांनाही मला कसंतरी वाटायला लागलं आहे. माहेर, माहेरचे सण आणि तिथली सगळी मंडळी यांचं गुणगान गात गात सासर कधी आपलंसं होउन जातं कळतंच नाही. आणि मग कधीमधी माहेरी असतांनाही आपण सासरचं कौतुक करायला लागतो आपल्या नकळत... :)

सुरुवात झाली ती गणेशोत्सवाने. इथे गणेशोत्सव जरी असला तरी महाराष्ट्राइतक्या प्रमाणावर साजरी केला जात नाही. गणपतीच्या दहा दिवसांत प्रत्येक दिवशी माझं मन तिथल्या आठवणीने खट्टु होत होतं. गणेशचतुर्थीला २१ दुर्वांच्या २१ जुड्यां तोडायला निघालेली माझी स्वारीच माझ्या डोळ्यापुढे आली. ते एक काम मी फ़ार मनोभावे करत असे. बरं फ़क्त २१ च जुड्या नसायच्या त्यात आजीसाठी एक, बाबांसाठी एक, आईसाठी एक अश्या जास्तंच्या ५ जुड्या तोडाव्या लागायच्या. मग अथर्वशीर्षाचे २१ आवर्तनं. आईने केलेला मोदकांचा नैवेद्य. सगळं सगळं डोळ्यापुढे येत होतं प्रत्येक दिवशी. आई गेली आणि ती करत असलेले सणंही गेले. गणपती बाप्पांना मनोमन पुढच्या वर्षी लवकर या म्हंटले आणि आमच्या घरी नक्की या ही स्पेशल रिक्वेस्ट ही केली..

हरतालिका हे मी तिसरीपासुन करत असलेलं व्रत मी याही वर्षी केलं. माझ्या मनाजोगता नवरा दिल्याबद्दल शिवशंकराचे स्पेशल आभार मानले मी यावेळी; )

हालक्ष्म्यांचा सण खुप मोठ्या प्रमाणात साजरा केला जातो. सुंदर मुखवटे असलेल्या ज्येष्ठा कनिष्ठांना मी यावेळी मी प्रचंड मिस केलं. आईला कुणी विचारलं तिच्या मुलाबाळांबद्दल की ती आमचा उल्लेख ज्येष्ठा कनिष्ठा असा करत असे. आमच्या घरी महालक्ष्म्या मांडत नसु आम्ही, पण आई ओळखीच्या काकुकडे आणि मामांकडॆ जाऊन ओटी भरत असे. मामांकडल्या मुखवट्यांचे घारे डोळे माझ्यासाठी विशेष आकर्षण असायचे आणि अजुनही आहेत. तिथे जाऊन प्रत्यक्षात त्या मूर्ती बघण्याचा आनंद खरंच मी शब्दात मांडु शकत नाही. महालक्ष्मी पर्सोनिफ़ाईड असं म्हणता येईल कदाचित. असा महालक्ष्मी चा सणही विदर्भात आनंदाने साजरा केल्या गेला. मी नव्हते तिथे पण माझं मन मात्र होत्ं तिथेच छ्कुसोबत ओटी भरतांना.

म्हणता म्हणता नवरात्री येऊन ठेपली. आमची कुलदेवता रेणुकादेवी असल्याने आई घरी घट बसवायची आणि ते ९ दिवस ती सुट्टी घ्यायची म्हणुन आम्ही विशेष खुष असायचो..

लहानपणी आजीकडॆ घट बसायचे नाहीत पण बाजुलाच एक देवीचं देऊळ होतं(आहे) आजोबा देवीच्या देवळात सकाळी पुजा करायला जायचे रोज त्यामुळे तिथेच नवरात्र साजरा करायचो आम्ही. रोज सकाळ संध्याकाळ आरत्या आणि प्रसाद. एका नवरात्रात कुमारिका म्हणुन आजीने दिलेला खण आणि त्याचं शिवलेलं परकर पोलकं मला अजुनही आठवतं. अष्टमीचा उपास आणि नवमीच्या पारण्याच्या नैवेद्यानंतर लगेचच दसरा यायचा. लहानपणी आपट्याच्या पानाला सोनेरी रंग लावायचो मी आणि मामा. आणि ती पानं आपल्या आवडत्या स्पेशल व्यक्तींना द्यायचो. सीमोलंघन करायचो आणि घरी येउन लाकडाच्या तलवारीने तांदुळाचा रावण मारायचो. भारी मज्जा होती सगळी.

इकडे नवरात्रात घट बसवत नाहीत पण "कोलु" नावाचा प्रकार असतो. कोलु म्हणजे ३, ५, ७ या पैकी कितीही पायऱ्या तयार करुन त्यावर पुराणातील कथा लहान लहान बाहुल्यांच्या सहाय्याने मांडायच्या. सगळ्या शक्तींचं प्रतिक म्हणुन कलशही ठेवायचा. त्या कोलुमध्ये मांडलेल्या कथा रोज बदलायच्या म्हणजे ९ दिवसाच्या ९ कथा. लहान मुलांना या सगळ्या पौराणिक कथा समजावण्यासाठी कोलुचा उपयोग होतो असं मला शेजारच्या काकुंनी सांगितलं. मला ही पध्दत खुप आवडली. रोज संध्याकाळी कोलु जवळ बसुन श्लोक म्हणायचे आणि सुंडल(दाक्षिणी पध्दतीचे चणे) चा प्रसाद द्यायचा.

या नवरात्रात सगळ्यात जास्तं मला आठवण आली ती आरत्यांची. इथे कुणीच, कुठल्याही देवळात आरती करतांना दिसत नाही. फ़क्तं काहिसं पुट्पुटत कापुर ओवाळतात. असं अख्ख्या आरतीला गुंडाळण्यात इथल्या पंड्यांना काय मजा येते कुणास ठाऊक. एरवी प्रत्येक गोष्टीत डिटेल मध्ये जाणारे दाक्षिणात्य लोक इथेच कसा काय शॉर्टकट मारतात हे मला कळत नाही.

पुढच्या वर्षी कोलु बसवेनच पण त्याच्यासमोर मोठमोठ्याने अंबाबाईची आरती म्हंटल्याशिवाय राहणार नाही हे मात्र मी मनोमन ठरवले.

दिवाळी आठंच दिवसावर येऊन ठेपलीए. यावेळेस आमची पहीली दिवाळी... नवऱ्याबरोबर साजरा होणारा पहीला दीपोत्सव.. माहेरीच साजरा करायचा असल्याने.. सण वजा सगळ्या सणात वाटलेली हुरहुर..

आजकाल माहेरी जाता जाता चेन्नई सोडतांनाही मला कसंतरी वाटायला लागलं आहे. माहेर, माहेरचे सण आणि तिथली सगळी मंडळी यांचं गुणगान गात गात सासर कधी आपलंसं होउन जातं कळतंच नाही. आणि मग कधीमधी माहेरी असतांनाही आपण सासरचं कौतुक करायला लागतो आपल्या नकळत... :दिवाळी जवळ येतेय आणि माझं माहेरी जाणंही. या वर्षी सगळेच सण नवे नवे होते. नवी जागा, नवीन प्रथा, नवे लोकं आणि नवी हुरहुर सणासुदीच्या दिवसात कधीही नं लागलेली.

विदर्भात महालक्ष्म्यांचा सण खुप मोठ्या प्रमाणात साजरा केला जातो. सुंदर मुखवटे असलेल्या ज्येष्ठा कनिष्ठांना मी यावेळी मी प्रचंड मिस केलं. आईला कुणी विचारलं तिच्या मुलाबाळांबद्दल की ती आमचा उल्लेख ज्येष्ठा कनिष्ठा असा करत असे. आमच्या घरी महालक्ष्म्या मांडत नसु आम्ही, पण आई ओळखीच्या काकुकडे आणि मामांकडॆ जाऊन ओटी भरत असे. मामांकडल्या मुखवट्यांचे घारे डोळे माझ्यासाठी विशेष आकर्षण असायचे आणि अजुनही आहेत. तिथे जाऊन प्रत्यक्षात त्या मूर्ती बघण्याचा आनंद खरंच मी शब्दात मांडु शकत नाही. महालक्ष्मी पर्सोनिफ़ाईड असं म्हणता येईल कदाचित. असा महालक्ष्मी चा सणही विदर्भात आनंदाने साजरा केल्या गेला. मी नव्हते तिथे पण माझं मन मात्र होत्ं तिथेच छ्कुसोबत ओटी भरतांना.

रिऍलिटी शोज

2009-10-07T00:45:00.000-07:00

रिऍलिटी शोज आजकाल भारतात चांगल्यापैकी चालतात. मला हे शोज कुठुन सुरु झाले वगैरे माहित नाही पण केवळ उत्सुकतेपायी मी ही काल परवा पासुन "बिग बॉस" बघायला लागले आहे (हे माझं प्रामाणिक कन्फ़ेशन!).काही गोष्टी तश्या अमेरिका किंवा तसल्या विकसित देशातील लोकांनाच शोभुन दिसतात हे माझे मत होऊ लागले आहे हल्ली.

या सगळ्या शोज चं एक अवलोकन केलं असता पाश्चात्यांनी त्यांची मनोवृत्ती,कुटुंबसंस्था, राहणीमान, संस्कृती, नवरा बायकोचे मुलांचे एकमेकांसोबत असलेले नाते, शिक्षण पध्दती या सगळ्यां गोष्टी सुधारण्यासाठी कदाचित या शोज चा अवलंब केला असावा असे मला वाटते. आणि त्यानुसार हे जे शोज आहेत त्यामध्ये टी आर पी ह्याच एका मुद्द्याचा विचार नं करता बाकी सगळ्या मनोवृत्ती,कुटुंबसंस्था इ इ गोष्टी अगदी जाणीवपूर्वक नीट हाताळल्या गेल्या आहेत. कदाचित कुटुंब, विवाहसंस्था इ इ गोष्टी टिकवुन ठेवणे ही काळाची गरज आहे असे त्यांना वाटले असावे. टी व्ही हेच लोकांना प्रबोधित करण्याचे साधन आहे म्हणुन हे शोज सुरु केले असावेत. अर्थात मी ह्या सगळयाचा खुप सकारात्मक विचार करतेय पण या निमित्ताने का होईना लोक त्यांच्या नातेसंबंधाबद्दल, मनोवृत्तीबद्दल विचार करायला लागतील किंवा लागले असतील . तर एकुण रिऍलिटी शोज हा पाश्चात्य रिऍलिटीच्या दृष्टीकोनातुन विचार केला असता चांगला प्रकार आहे.

जे काही पाश्चात्य देशात चालते ते भारतात तर चाललेच पाहिजे ह्या नियमाचा अवलंब करत आपणही ह्या सगळ्या रिऍलिटी शोज चं तंतोतंत अनुकरण करत आलो आहोत. अगदी "कौन बनेगा करोडपती" पासुन " पती पत्नी और वो" पर्यंत. पण भारतात आणि पाश्चात्य देशात खरंच तंतोतंत अनुकरण करण्याएवढं साम्य आहे का? हा विचार करायला आपण विसरलोय कदाचित. जो कार्यक्रम तिकडे प्रबोधन (चु.भु.दे.घे) करण्यास उपयुक्त ठरु शकतो तोच कार्यक्रम इथेही प्रबोधन करु शकेल का? हा विचार कुणीही केलेला दिसतंच नाहीए. मुळात ह्या शोज चा पर्पज काय आहे? आपण का म्हणुन हे सगळे शोज टी.व्ही वर दाखवतोय याचं कुणी नीट उत्तर देऊ शकेल असं मला वाटत नाही. हे शोज दाखवल्याने वाहिन्यांचं टी.आर.पी रेटींग वाढतं आणि फोन कंपन्यांचा फ़ायदा होतो एवढंच काय ते ध्यानात येतं माझ्या.

भारतातील परिस्थिती चा विचार करता आज अश्या कितीतरी समस्या आ वासुन उभ्या आहेत ज्याबद्दल आपण टि.व्ही द्वारे लोकांपर्यंत पोहचु शकतो. टि.व्ही हे फ़कतं मनोरंजनाचे साधन नं होता त्याद्वारे लोकांना माहीती देता आली, त्यांचे विचार बदलता आले तर किती बरे होईल याचा सगळ्या निष्णात क्रिएटीव्ह डायरेक्टर्स नी विचार केला पाहीजे.

एखादी मालिका अशी का असु शकत नाही जिथे लोक आपल्या नेत्याला त्यानी केलेल्या कार्याबद्दल प्रश्न विचारु शकतील (आप की अदालत किंवा रुबरु टाईप), एखाद्या सामान्य माणसावर किंवा शेतकर्यांवर असलेलं कर्ज मुक्तीचा एखादा कार्यक्रम का असु शकत नाही? झी मराठीने "हफ़्ता बंद" ही मालिका सुरु करुन खरंच या दृष्टीने पाऊल उचललं आहे असं मला मनापासुन वाटतं. विशेषतः हे सगळे कार्यक्रम जनतेला विचारुनच करावे म्हणजे टी आर पी पण उच्चच राहील.

एखादा असाही कार्यक्रम असु शकेल जिथे वयोवृध्द माणसे आपल्या आठवणी, त्यांच्या आयुष्यात आलेले चांगले क्षण आपल्याला सांगु शकतील. त्यांच्याजवळ आपल्याला समृद्ध करणारे बरेच काही असते असे मला नेहमी वाटत आले आहे. ह्या कार्यक्रमाने त्यांचे दुरावलेले नातेवाईक त्यांच्या जवळ आणण्याचा प्रयत्न पण आपण करु शकतो.

एखाद्या गृहीणीचं तिच्या घराबद्दल कामाबद्दलचं मनोगत, तिला घरच्यांच मिळणारं सहकार्य ह्यावरही एखादा रिऍलिटी शो होऊ शकतो नाही का?

मुळात रिऍलिटी शो मधली रिऍलिटी विसरुन आपण बघतोय तो निव्वळ कुणी तरी आव आणल्याचा शो आहे असं मला वाटते. गरज आहे ती भारतातील वास्तव (रिऍलिटी) जाणायची....आणि आपण भारतीय आहोत ह्याची पुन्हा एकदा स्वतःला जाणीव करुन द्यायची..

जे काही पाश्चात्य देशात चालते ते भारतात तर चाललेच पाहिजे ह्या नियमाचा अवलंब करत आपणही ह्या सगळ्या रिऍलिटी शोज चं तंतोतंत अनुकरण करत आलो आहोत. अगदी "कौन बनेगा करोडपती" पासुन " पती पत्नी और वो" पर्यंत. पण भारतात आणि पाश्चात्य देशात खरंच तंतोतंत अनुकरण करण्याएवढं साम्य आहे का? हा विचार करायला आपण विसरलोय कदाचित. जो कार्यक्रम तिकडे प्रबोधन (चु.भु.दे.घे) करण्यास उपयुक्त ठरु शकतो तोच कार्यक्रम इथेही प्रबोधन करु शकेल का? हा विचार कुणीही केलेला दिसतंच नाहीए. मुळात ह्या शोज चा पर्पज काय आहे? आपण का म्हणुन हे सगळे शोज टी.व्ही वर दाखवतोय याचं कुणी नीट उत्तर देऊ शकेल असं मला वाटत नाही. हे शोज दाखवल्याने वाहिन्यांचं टी.आर.पी रेटींग वाढतं आणि फोन कंपन्यांचा फ़ायदा होतो एवढंच काय ते ध्यानात येतं माझ्या.

मुळात रिऍलिटी शो मधली रिऍलिटी विसरुन आपण बघतोय तो निव्वळ कुणी तरी आव आणल्याचा शो आहे असं मला वाटते. गरज आहे ती भारतातील वास्तव (रिऍलिटी) जाणायची....आणि आपण भारतीय आहोत ह्याची पुन्हा एकदा स्वतःला जाणीव करुन द्यायची..

झोपीलागी जीवा....

2009-10-05T03:36:00.000-07:00

तीझोपेचा आई बाबांना आणि मलाही शोध लागला. त्यांच्यामते (माझ्यामते नाही) मी खूप झोपायचे. ८ ते ९ तास साधारण मनुष्याने झोपावे असं विज्ञान सांगतं हे आई बाबांना कोण सांगणार? त्यांच्यामते मला अभ्यासाचं, परीक्षेचं टेन्शनच नाही असं सिद्धं झालं होतं. आणि मला रोज मला हे काय होतंय? असं वाटायला लागलं. खरं पाहिलं तर असं कुठे लिहिलंय की दहावीच्या विद्यार्थ्यांनी कमी झोपावं?? पण हे बाबा रोज मला इतके रागावायचे की मी उठल्याक्षणी आपण आठ तासापेक्षा किती जास्त झोपलो हे मोजायची. :p

, तिला कुठलं तरी टेन्शन आहे म्हणून ती जास्त झोपते" असं Doctor म्हणाले, त्यामुळे मला कुणीही फार झोपते असं म्हटलं की मी सरळ माझ्यावर असलेल्या अतीव ढोंगी टेन्शन ची आठवण करून देत असे. बाबांनी मात्र लगेच त्या Doctor ला मूर्खात काढलं.

बस्स!! पहाटे पहाटे बाबा मला उठवायचे. पण यार ४ वाजता उठणं म्हणजे माझ्या आकलना पालीकडलं होतं. एवढ्या लवकर उठून करायचं काय हा मला प्रश्न पडायचा. मग काय घेऊन बसायची पुस्तक..डुलक्या मारत मारत अभ्यास व्हायचा, त्यांतूनही माझ्यावर बाबांचा डॊळा असायचा, डुलकी लागली की "मुग्धाssss" अश्या बाबांच्या हाकेने मी खडबडून जागी व्हायची.माझ्या डुलकी लागण्याची आणि बाबांनी मला हाक मारायची एकच गाठ कशी पडायची हे मला नं उमगलेलं कोडं आहे.

नाही म्हणायला चांगले ८०% मार्क पडले मला १० वीला. सकाळी नं उठल्यामुळे तुला कमी मार्क्स मिळाले हे बाबांना कायमचं कोलीत हातात मिळालं. आणि ते माझ्या बारावीच्या अभ्यासामागे लागले. बारावीतही "पहाटे उठत जा" ह्याची अविरत पारायणे झाली. मी सकाळी उठलीच पाहिजे म्हणून त्यांनी मला ६.०० वाजताचा रसायनशास्त्राचा क्लास लावून दिला. मास्तरही जरा कडकच होते. पण माझी झोप त्यांहूनही कडक होती.प्राण गेला तरी बेहत्तर पण झोपेची कास मी सोडणार नाही असं वचन दिलं होतं मी स्वतःला ;) त्यानुसार रसायनशास्त्राच्या क्लासात मास्तर ला नं समजू देता झोप कशी मारायची ह्यात मी मास्टरी मिळवली होती. अगदीच प्रामाणिक होण्याची इच्छा झालीच तर पहिल्या रांगेत बसून नं झोपता नोटस घेणे असेही उद्योग केले..पण असले उद्योग लिमिटेड कारण तेच आपलं झोपेची कास सोडणार नाही वालं वचन.. ;)

यनशास्त्राने दगा दिलाच आणि आपल्या अपमानाचा वचपा काढत मला सगळ्यात कमी मार्क बहाल केले. organic chemistry खूप वोलाटाईल असतं म्हणे. म्हणूनच कदाचित असं झालं असावं अशी मीच माझी समजूत काढली रिझल्ट नंतर. हे जे काही झालं त्यात सतत डोळ्यावर विराजमान असलेल्या झोपेचा तीळमात्रही संबंध नाही असं मी बाबा सोडून सगळ्यांना पटवून दिलं होतं. एखाद दुसऱ्या वेळला ४ वाजता उठून प्रामाणिकपणे डुलक्या नं घेता अभ्यास केल्यामुळे बाबाही जरा खूशच होते नाही म्हणायला. त्यामुळे "सकाळी उठली होती यावेळला मी..पण तरीही चांगले मार्क नाही मिळाले बघितलं नं???" असं बाबांना म्हणून मी मोकळी झाले.

सकाळी उठण्याचा आणि चांगले मार्क मिळण्याचा तीळमात्र ही संबंध नाही हे मला दहावीतच कळून चुकलं होतं. ;)

असल्या क्षुल्लक कारणापायी उगाच कशाला झोपेचं खोबरं करा?? असं वाटून मी उन्हाळ्याच्या सुट्टीत बारावीच्या काळात दुर्लक्षिलेल्या झोपेची भरपाई करण्यास सरसावले.

]भियांत्रिकीची चार वर्षे हॉस्टेल मध्ये गेली. सकाळी ९.०० वाजता क्लासमध्ये हजर असायला लागायचं..मग काय ८.४० पर्यंत झोप. १० मिनिटात अंघोळ आणि ९.०० ला क्लासमध्ये हजर :) असं साधं सोपं समीकरण होतं. त्याला आता कुणाचीही आडकाठी नव्हती. त्यामुळे तो काळ अगदी सुखाचा गेला. रविवारी १० मिनिटे जास्त झोपायला मिळायचं. कारण ९.०० ला मेसमध्ये न्याहारी मिळणं बंद होत असे. सकाळी ८.५० ला उठणे, ब्रश करून मेस मध्ये जाणे, न्याहारीनंतर पुन्हा झोप काढणे नाहीतर अंघोळ करून पुन्हा फ्रेश झोपणे असा नियम असायचा. चार वर्षात मी चुकूनही पहाटे उठली नाही. जो काही अभ्यास केला तो सकाळी ६.०० पासून रात्री ११.०० च्या कालावधीत कारण रात्री ११.०० नंतर माझ्या मेंदूची कवाडे बंद होतात. त्यानंतर कुठलं ही ज्ञानार्जन मला वर्ज्य आहे हे वाचकांनी लक्षात घ्यावे.

पुढल्या शिक्षणासाठी असतानाही थोड्याफार बदलाने हाच टाईमटेबल होता. पण एकूण त्या विद्यार्जनाच्या काळात मी झोपेला माझ्या नेत्राआड कधीच होऊ दिले नाही. अगदी प्रेमात धप्पकन पडल्यावर सुद्धा "मुझे नींद नं आये" असं माझं कधीही झालं नाही. उलट पुण्यासारख्या थंड हवामानाच्या जागी मी झोपेला अगदी योग्य न्याय दिला असेच आजवर मला वाटत आले आहे. माझ्याठायी एकमेकांचे शत्रु असलेले झोप आणि प्रेम हे एकत्र गुण्यागोविंदाने नांदत होते.

पुढे टेन्शन आणि झोप यांचं इन्वर्सली प्रोपोर्शनल ( Doctor च्या म्हणण्यानुसार) तंत्र थोडं डायरेक्टली प्रोपोरशनल व्हायला लागलं. हळुहळु मला झोप येईनाशी झाली. कदाचित झोपेला मी एव्हाना गृहित धरले होते. थोडेदिवसासाठी...

मुंबईत नोकरी लागल्यावर झोपेचं खोबरं झालं. शिफ़्ट्स मुळे झोप व्हायची नाही. आणि मी मग १२ तास-१६ तास अशी लागोपाठ झोपायची.

एवढं सगळं रामायण मला आठवण्याचं कारण म्हणजे कार्यालयात थोड्यावेळाकरीता पावर कट झाला होता...डिजी चा ही काही प्रोब्लेम होता. म्हणून दिली ताणुन...काय मस्तं झोप लागली म्हणून सांगु? खूप दिवसांनंतर झोपुन उठल्यावर अतीव समाधान मिळालं..आताशा भर क्लासमध्ये स्वप्न पडेस्तोवर झोपायचा चांस मिळेनासा झालाय. मोठेपणा वगैरे म्हणतात तो हाच असावा कदाचित ;) हे शल्य मनाला बोचत असतांनाच मिळालेल्या सुवर्णसंधीचं सोनं करायला मिळालं आज.....

चला आता थोडी कॉफी ढोसुन येऊ....

हे सगळं वाचुन तुम्हाला जर झोप आली तर माझ्या झोपसाधनेचं चीज झालं असंच मी समजेन. ;)

आताशा पुन्हा मला "झोप" फारच आवडायला लागली आहे. आताशा "पुन्हा" म्हणण्याचे कारण हे की मला समज आल्यापासूनच मला झोप प्रचंड आवडते पण मध्ये जरा गडबड झाली होती. गेली चार वर्षे मी हवी तितकी झोपली नाही असं मला मनापासून वाटतं(तसं माझ्याव्यतिरिक्त माझ्या घरात कुणालाही वाटत नाही याची मला खात्री आहे ) ;)

दहावीत माझ्या अतीझोपेचा आई बाबांना आणि मलाही शोध लागला. त्यांच्यामते (माझ्यामते नाही) मी खूप झोपायचे. ८ ते ९ तास साधारण मनुष्याने झोपावे असं विज्ञान सांगतं हे आई बाबांना कोण सांगणार? त्यांच्यामते मला अभ्यासाचं, परीक्षेचं टेन्शनच नाही असं सिद्धं झालं होतं. आणि मला रोज मला हे काय होतंय? असं वाटायला लागलं. खरं पाहिलं तर असं कुठे लिहिलंय की दहावीच्या विद्यार्थ्यांनी कमी झोपावं?? पण हे बाबा रोज मला इतके रागावायचे की मी उठल्याक्षणी आपण आठ तासापेक्षा किती जास्त झोपलो हे मोजायची. :p

माझ्या अतीझोपेमुळे बाबा मला एकदा Doctor कडॆ घेऊन गेले असता"अहो, तिला कुठलं तरी टेन्शन आहे म्हणून ती जास्त झोपते" असं Doctor म्हणाले, त्यामुळे मला कुणीही फार झोपते असं म्हटलं की मी सरळ माझ्यावर असलेल्या अतीव ढोंगी टेन्शन ची आठवण करून देत असे. बाबांनी मात्र लगेच त्या Doctor ला मूर्खात काढलं.

बस्स!! पहाटे पहाटे बाबा मला उठवायचे. पण यार ४ वाजता उठणं म्हणजे माझ्या आकलना पालीकडलं होतं. एवढ्या लवकर उठून करायचं काय हा मला प्रश्न पडायचा. मग काय घेऊन बसायची पुस्तक..डुलक्या मारत मारत अभ्यास व्हायचा, त्यांतूनही माझ्यावर बाबांचा डॊळा असायचा, डुलकी लागली की "मुग्धाssss" अश्या बाबांच्या हाकेने मी खडबडून जागी व्हायची.माझ्या डुलकी लागण्याची आणि बाबांनी मला हाक मारायची एकच गाठ कशी पडायची हे मला नं उमगलेलं कोडं आहे.

नाही म्हणायला चांगले ८०% मार्क पडले मला १० वीला. सकाळी नं उठल्यामुळे तुला कमी मार्क्स मिळाले हे बाबांना कायमचं कोलीत हातात मिळालं. आणि ते माझ्या बारावीच्या अभ्यासामागे लागले. बारावीतही "पहाटे उठत जा" ह्याची अविरत पारायणे झाली. मी सकाळी उठलीच पाहिजे म्हणून त्यांनी मला ६.०० वाजताचा रसायनशास्त्राचा क्लास लावून दिला. मास्तरही जरा कडकच होते. पण माझी झोप त्यांहूनही कडक होती.प्राण गेला तरी बेहत्तर पण झोपेची कास मी सोडणार नाही असं वचन दिलं होतं मी स्वतःला ;) त्यानुसार रसायनशास्त्राच्या क्लासात मास्तर ला नं समजू देता झोप कशी मारायची ह्यात मी मास्टरी मिळवली होती. अगदीच प्रामाणिक होण्याची इच्छा झालीच तर पहिल्या रांगेत बसून नं झोपता नोटस घेणे असेही उद्योग केले..पण असले उद्योग लिमिटेड कारण तेच आपलं झोपेची कास सोडणार नाही वालं वचन.. ;)

रसायनशास्त्राने दगा दिलाच आणि आपल्या अपमानाचा वचपा काढत मला सगळ्यात कमी मार्क बहाल केले. organic chemistry खूप वोलाटाईल असतं म्हणे. म्हणूनच कदाचित असं झालं असावं अशी मीच माझी समजूत काढली रिझल्ट नंतर. हे जे काही झालं त्यात सतत डोळ्यावर विराजमान असलेल्या झोपेचा तीळमात्रही संबंध नाही असं मी बाबा सोडून सगळ्यांना पटवून दिलं होतं. एखाद दुसऱ्या वेळला ४ वाजता उठून प्रामाणिकपणे डुलक्या नं घेता अभ्यास केल्यामुळे बाबाही जरा खूशच होते नाही म्हणायला. त्यामुळे "सकाळी उठली होती यावेळला मी..पण तरीही चांगले मार्क नाही मिळाले बघितलं नं???" असं बाबांना म्हणून मी मोकळी झाले.

सकाळी उठण्याचा आणि चांगले मार्क मिळण्याचा तीळमात्र ही संबंध नाही हे मला दहावीतच कळून चुकलं होतं. ;)

असल्या क्षुल्लक कारणापायी उगाच कशाला झोपेचं खोबरं करा?? असं वाटून मी उन्हाळ्याच्या सुट्टीत बारावीच्या काळात दुर्लक्षिलेल्या झोपेची भरपाई करण्यास सरसावले.

अभियांत्रिकीची चार वर्षे हॉस्टेल मध्ये गेली. सकाळी ९.०० वाजता क्लासमध्ये हजर असायला लागायचं..मग काय ८.४० पर्यंत झोप. १० मिनिटात अंघोळ आणि ९.०० ला क्लासमध्ये हजर :) असं साधं सोपं समीकरण होतं. त्याला आता कुणाचीही आडकाठी नव्हती. त्यामुळे तो काळ अगदी सुखाचा गेला. रविवारी १० मिनिटे जास्त झोपायला मिळायचं. कारण ९.०० ला मेसमध्ये न्याहारी मिळणं बंद होत असे. सकाळी ८.५० ला उठणे, ब्रश करून मेस मध्ये जाणे, न्याहारीनंतर पुन्हा झोप काढणे नाहीतर अंघोळ करून पुन्हा फ्रेश झोपणे असा नियम असायचा. चार वर्षात मी चुकूनही पहाटे उठली नाही. जो काही अभ्यास केला तो सकाळी ६.०० पासून रात्री ११.०० च्या कालावधीत कारण रात्री ११.०० नंतर माझ्या मेंदूची कवाडे बंद होतात. त्यानंतर कुठलं ही ज्ञानार्जन मला वर्ज्य आहे हे वाचकांनी लक्षात घ्यावे.

पुण्याला पुढल्या शिक्षणासाठी असतानाही थोड्याफार बदलाने हाच टाईमटेबल होता. पण एकूण त्या विद्यार्जनाच्या काळात मी झोपेला माझ्या नेत्राआड कधीच होऊ दिले नाही. अगदी प्रेमात धप्पकन पडल्यावर सुद्धा "मुझे नींद नं आये" असं माझं कधीही झालं नाही. उलट पुण्यासारख्या थंड हवामानाच्या जागी मी झोपेला अगदी योग्य न्याय दिला असेच आजवर मला वाटत आले आहे. माझ्याठायी एकमेकांचे शत्रु असलेले झोप आणि प्रेम हे एकत्र गुण्यागोविंदाने नांदत होते.

पुढे टेन्शन आणि झोप यांचं इन्वर्सली प्रोपोर्शनल ( Doctor च्या म्हणण्यानुसार) तंत्र थोडं डायरेक्टली प्रोपोरशनल व्हायला लागलं. हळुहळु मला झोप येईनाशी झाली. कदाचित झोपेला मी एव्हाना गृहित धरले होते. थोडेदिवसासाठी...

मुंबईत नोकरी लागल्यावर झोपेचं खोबरं झालं. शिफ़्ट्स मुळे झोप व्हायची नाही. आणि मी मग १२ तास-१६ तास अशी लागोपाठ झोपायची.

एवढं सगळं रामायण मला आठवण्याचं कारण म्हणजे कार्यालयात थोड्यावेळाकरीता पावर कट झाला होता...डिजी चा ही काही प्रोब्लेम होता. म्हणून दिली ताणुन...काय मस्तं झोप लागली म्हणून सांगु? खूप दिवसांनंतर झोपुन उठल्यावर अतीव समाधान मिळालं..आताशा भर क्लासमध्ये स्वप्न पडेस्तोवर झोपायचा चांस मिळेनासा झालाय. मोठेपणा वगैरे म्हणतात तो हाच असावा कदाचित ;) हे शल्य मनाला बोचत असतांनाच मिळालेल्या सुवर्णसंधीचं सोनं करायला मिळालं आज.....

चला आता थोडी कॉफी ढोसुन येऊ....

हे सगळं वाचुन तुम्हाला जर झोप आली तर माझ्या झोपसाधनेचं चीज झालं असंच मी समजेन. ;)

शबरीमलय!

2009-09-28T04:52:00.000-07:00

विजयादशमीच्या आपणा सर्वांना हार्दिक शुभेच्छा!!

दक्षिण भारतात आल्यापासुन प्रत्येक चालीरीतींबद्दल दिसागणिक माझं निरीक्षण सुरु आहे अर्थात पहीलेही होतंच पण आता थोडं जास्तं..त्यानुसार इथल्या काही प्रचलित चालीरीतींबद्दल या आणि पुढील लेखांत लिहीणार आहे.

१० दिवसांपूर्वी "इकडली स्वारी" शबरीमलय ला जाऊन आली. लग्नाआधी जेव्हा पहिल्यांदा शाम म्हणाला की मी शबरीमलय ला जाणार आहे तेव्हा मला तो एक्दम काळ्या वेष्टीत खुप सार्या माळा घातलेल्या अवतारात दिसला आणि मी घाबरुन लगेच त्याला नको जाउ असं म्हणाले. शबरीमला ला जाणारी मी पाहीलेली सगळीच पब्लिक काळ्या लुंग्या घालुन अनवणी पायानेच असायची..त्यांचा तो अवतार बघुन हे अय्यप्पा स्वामी म्हणजे काही सोपं प्रकरण नव्हे असं वाटायचं मला.

पण शाम म्हणाला की काळे कपडे घालायची गरज नाही, भगव्या रंगाचं धोतर घालु शकतो आणि कार्यालयात जातांना नेहमीचे कपडॆ आणि अनवाणी न राहता बुट घालता येतॊ. कुठल्याही नेमात अश्या प्रकारे बदल माझ्यासाठी सुखावह होता.

शबरीमलय ला सहसा समुहाने जातात. त्या समुहाच्या म्होरक्याला "गुरुस्वामी" असे म्हणतात. जे पहील्यांदा जातायत त्यांना "कण्णीसामी" (छोटु स्वामी) म्हणतात. सलग तिसर्या वेळी जाणार्याला "मणिकंठन" असे म्हणतात. ज्या तारखेला जायचे ठरते त्या तारखेच्या १५ दिवस किंवा ४२ दिवस आधी गुरुस्वामी सगळ्या इतर स्वामींना रुद्राक्षाची माळ घालतात. त्या दिवसानंतर स्वामी लोकांनी ब्रम्हचर्याचे पालन करणे अपेक्षित असते. त्यांनी घरी शिजवलेलं शाकाहारी अन्नच खाल्लं पाहीजे असा नियम आहे. जी व्यक्ती स्वयंपाक करणार तिने अंघोळ करुनच स्वयंपाक करावा असे अभिप्रेत असते. याव्यतिरिक्त चटई टाकुन खाली झोपणे, कुणालाही वाईट नं बोलणे हे सगळे नियम पाळायचे असतात. याचा अर्थ सगळी उर्जा एकवटुन या यात्रेला प्रारंभ करायचा असतो.

दोन तर्हेच्या रस्त्यांनी शबरीमलय ला जाता येते. चिन्न पादै (छोटा रस्ता )आणि पेरीय पादै (लांब रस्ता). छोट्या रस्त्याने एका विशिष्ट जागेपासुन २ तासात मलय चढता येतो. मोठ्या रस्त्याने एका विशिष्ट जागेपासुन १२ तासात मलय चढता येतो. छोट्या रस्त्याने जातांना पंबा नावाच्या नदीत स्नान करुनच पुढे जाता येते. येथुन १० - ५० वर्षे वयाच्या स्त्रियांचा प्रवेश निषिध्द आहे. मोठ्या रस्त्याने येतांना एरिमेली ला उतरुन पुढे पंबा पर्यंत येऊन अंघोळ करुन पुढे जाता येते. चेन्नई हुन कोट्टायम ला ट्रेन नी जाऊन, पंबा पर्यंत गाडीने जाता येते. पंबाच्या पुढे मात्र कुठ्ल्याही वाहनानी जाता येत नाही. तिथुन पुढे किर्रर्र जंगल आहे. जंगलातल्या पायवाटा तुडवत "स्वामीये अय्यप्पो" चा गजर करत सगळ्यांना पादक्रमण करायचे असते. चेन्नईहुन जातांना इथल्या एका अय्यप्पा स्वामींच्या मंदिरात जाऊन किंवा घरी पुजा करुन घरी डोक्यावर "इरुमुडी" धारण करायची असते. इरुमुडी म्हणजे पिशवी. या पिशवीत घरातल्या प्रत्येकाने टाकलेले मुठ मुठ तांदुळ, मुरमुरे असतात. अय्यप्पा स्वामीच्या अभिषेका करीता एका नारळात १ वाटी तुप भरुन त्याला सील करुन इरुमुडीत ठेवतात. ही इरुमुडी डोक्यावर सतत ठेउनच हा प्रवास करायचा असतो.

अय्यप्पा स्वामींचं जिथे देऊळ आहे त्याला "सन्निधानम" असे म्हणतात. इथे पोचल्यावर देवळात जाण्यासाठी १८ सोन्याच्या पायर्या चढुन जावे लागते. या सोन्याच्या पायर्या चढल्यानंतर मंदीराच्या गाभार्यात प्रत्यक्ष मूर्ती दिसते. ही मुर्ती पंचधातूंची बनलेली असुन यावर तुपाचा अभिषेक केल्यावर ती अजुनच सुंदर दिसते असा प्रत्यक्षदर्शींचा अनुभव आहे.

आजकाल मोबाईल नेटवर्क मुळे जास्तं भिती राहिली नाही. पूर्वी "शबरीमलय" ला जातोय म्हंटलं की लोक घाबरायचे. आजही जिथे हे सगळे लोक वास्तव्य करतात तिथे रात्री फ़टाके लावल्या जातात, हिंस्त्र प्राण्यांपासुन बचाव म्हणुन..

परतल्यावर इरुमुडीतल्या तांदुळाचा "पोंगल" करुन देवाला नैवेद्य दाखवायचा असतो. मला हे सगळे पाहुन विदर्भात लोक महादेवाला जायचे आणि"महादेवाले जातो गा" म्हणुन सांगायचे तेच आठवलं. तेव्हाही लोकं महादेवाहुन परतले की मोठठा उत्सवच साजरा करीत असत. थोड्या फ़ार फ़रकाने प्रथा तीच.....दैवत आणि रुपं वेगवेगळी.. :)

पुढच्या लेखात अय्यप्पा स्वामींबद्दल थोडी माहिती टाकेन.

.

सामना…कर्करोगाशी(2)

2009-09-15T09:36:00.000-07:00

टाटा मेमोरिअल मधे तर जणु काही जत्राच भरली होती..पहिल्या दिवशी आईला डे केअर मध्ये किमोथेरेपी घ्यायला सांगितली...तिला अजिबात सहन न झाल्याने चार दिवसांची लांब किमो सुरु केली..टाटा मेमोरिअल ही एक खुप मोठी संस्था आहे..कुठेतरी सगळेच सुन्न असल्यासारखे वाटतात तिथे...एक मात्र लक्षात आलं तिथे कॅंसर ची कुठलीच जात नाही...टाटाला सगळेच सारखे..

तिथे राहणे हा एक भयंकर अनुभव होता...आईजवळ हॉस्पिटल मध्ये फ़क्त एकच व्यक्ती राहु शकायची त्यामुळे आम्हाला बाहेर कुठेतरी लॉज बघणं आवश्यक होतं..परेल सारख्या ठिकाणी लॉज मिळणं कठीण..शेवटी आमच्या बजेटमधली रहायची जागा गवसली...आईची एक किमो झाल्यावर २ महिन्यानी पुन्हा मुंबईला यायला सांगितलं होतं..नागपुरला अजुन २ किमोथेरेपीच्या सायकल्स घेउन मग पुन्हा मुंबईला जायचं होतं..किमोथेरेपी ने तिच्या अन्ननलिकेभोवती असलेलं लेजन कमी व्हायला हवं होतं..

नागपुरला आल्यावर जरा हायसं वाटलं..हा तिच्यासोबत घालवलेला सुंदर काळ होता..

तिला हे माहित होतं की आता आपले केस जाणार आपण विचित्र दिसणार..पण सुदैवाने असं काही झालं नाहि..तिला त्रास व्हायचा खुप जेवतान्ना..मुग्धा मल नं लोणचं भात खाव वाटतो गं म्हणायची..माझं उत्तर ठरलेलं असत असे.."बस तु थोडि बरि हो आपण मज्जा करु"

तिला तिखट खायला जमायचं नाही म्हणुन आम्हीही तिच्याच सारखं जेवायला सुरुवात केली..तिला आवडेल तेच करायचो आणि खायचो..

मला झोपल्या झोपल्या अशी फ़ोडणी घाल, तसं वरण कर..अश्या सूचना मिळत असत..तेवढ्यात कुणीतरी आमच्या भांडॆवाल्या बाईला आई ला कर्करोग झालाय असे सांगितले आणि तिने काम सोडले..तिच्या हरामखोर पणाची मला प्रचंड चीड आली होती तेव्हा..आईची किमो....सतत दवाखान्याच्या येरझार्‍या, घर सांभाळणे आणि स्वयंपाक..भयंकर परिस्थिती..देवानेच एवढी ताकद दिली सहन करायची..कुठेतरी एक आशा असते माणसाला की आई बरी होईलंच नक्की...हे सगळे डॉ वेडे आहेत...

पुन्हा मुंबईला गेलो..तेव्हा लेजन २ सेमीच कमी झालं होतं..५ सेमी होतं अजुन बाकी..:( डॉ नी रेडिएशन घ्यायला लावलं..मुंबईहुन येण्याची फ़्लाईट कँसल झाली तो दिवस होता लक्ष्मी पुजन..भर दिवाळीत आम्ही (मी, आई, बाबा) मुंबईच्या रस्त्यावर होतो..परिक्षा पहायची ठरवली देवाने की असं होतं..

घरी आल्यावर तिला उगाचच आम्ही रेडिएशन च्या मोठठ्या फ़रनेस मध्ये ढकलले असे मला अजुनही वाटते..ती नाही म्हणत असतांना केवळ ती बरी होईल या आशेने तिने २५ रेडिएशन्स घेतले...काही दिवस खुप छान गेले..तिने तिच्या आवडीचा लोणचं भातंही खाल्ला..तिला वाटलं आपण बरे झालो आणि आम्हालाही..तिच्यासोबर पोटभर जेवणाचा आनंद घेता आला आम्हाला या काळात...मला अजुनही "मी नं आज २ पोळ्या भात खाल्ला मुग्धा किती दिवसांनी" असं म्हणणारी आई अजुनही आठवते...

हळुहळु तिचं खाणं बंद झालं..अन्ननलिका आकुंचन पावली आणि बंद झाली..तिचं अन्नपाणि बंद झालं...तिला विचारलं तर म्हणायची अगं चातुर्मास सुरु आहे मुग्धा..देवाला माझ्याकडुन उपास करवुन घ्यायचा असेल...तिचं वजन झपाट्याने कमी होत गेलं..आता अगदी मुटकुळं झालं होतं शरीराचं

तिला भंडार्‍याला नेलं होतं फ़क्त तिच्या इच्छेखातर तब्येत खुप खराब झाली तिची तिथे..मी मुंबईला होते..तेव्हा..मला बोलवण्यात आलं..

मी दवाखान्यात पोचले तेव्हा माझी आई लहान बाळासारखी झाली होती..निमोनियामुळे श्वास घेता येत नव्हता बोलता येत नव्हतं...श्वासातल्या घरघरीकडे दुर्लक्श करुन तिने माझा चेहरा ओंजळीत धरला...आणि म्हणाली मला नागपुरला चांगल्या दवाखान्यात घेऊन चल..बाबा पुरते हादरुन गेले होते..मी सुध्दा..

आईला लगेच नागपुरला आणलं अँबुलंस मधुन..म्हणुन आजही रस्त्यावर कुठे अँबुलंस दिसली तर अंगावर शहारा येतो..

ऍडमीट केलं तेव्हा खुप वाटत होतं की काहीतरी चांगलं होईल पण नाहि....१ दिवस आईची तब्येत बरी होती..दुसरे दिवशी ढासळता ढासळता रात्री ११.०० वाजता खुप खराब झाली..आय.सी.यु मध्ये मी आणि छकु तिला हार्ट रेट वाढवायला सारखं सांगत होतो..२.३० वाजता तिने धीर सोडला आणि ४.३० वाजता डॉ नी मला बोलावलं..ते म्हणाले..."त्या जातायत आता"..मी स्तब्ध उभी होते तिचा हात हातात घेऊन..त्या वेळी कुणालाही, बाबांना, छकुला फ़ोन करवुन बोलवण्यापेक्षा मला तिच्या पुढच्या प्रवासाची साक्षीदार व्हायचं होतं..तिच्यासोबत रहायचं होतं..हळुहळू तिचा श्वास बंद झाला..एव्हाना छकु आली होती...मी म्हणाले.."गेली आई"....आम्हा दोघिंच्या डोळ्यातले अश्रु ओघळले...बाबा,मी आणि छकु...एका सेकंदात पोरके झालो..

"अंगणात गमले मजला संपले बालपण माझे, खिडकीत एकटा तेव्हा कंदिल तेवत होता" असे काहिसे मला आठवले..आणि आम्ही आईचा पुढचा प्रवास सुकर व्हावा या तडजोडीत लागलो...

आजही कुठला छानसा ड्रेस घातला की डोळे मिचकावणारी आई समोर येते..आणि म्हणते "छान दिसतेय राणू माझी".....

नागपुरला आल्यावर जरा हायसं वाटलं..हा तिच्यासोबत घालवलेला सुंदर काळ होता..