गुलमोहर!!

दलपती - मणी रत्नम चा मास्टरपीस

2020-08-19T02:54:00.002-07:00

तामिळ चित्रपटांमध्ये मी सगळ्यात पहिले पाहिलेला चित्रपट म्हणजे दलपती. तामिळ भाषा जरी क्लिष्ट वाटत असली तरी ती सर्वांगसुंदर भाषा आहे. आपण मराठी किंवा इतर भाषिक लोक नेहेमी दक्षिणेकडच्या ४ भाषांची सारख्या वाटतात म्हणून खिल्ली उडवत असतो पण ह्या चारही भाषा कन्नड, तमिळ, तेलगू आणि मल्याळम अतिशय समृद्ध आहेत. चारही भाषांची एक स्वतःची चित्रपट सृष्टी आहे हे महत्वाचे. बाहुबली हे एक उत्तम उदाहरण. बरेच हिंदी चित्रपट, मल्याळम आणि तामिळ चित्रपटांवरून प्रेरित असतात हे सांगणे नं लगे.

तर असाच एक १९९०'स मध्ये तयार झालेला चित्रपट दलपती म्हणजे म्होरक्या किंवा प्रमुख किंवा सेनापती.

कर्ण आणि अर्जुन ह्या धर्तीवर आधारित असलेला हा चित्रपट त्याकाळी खूप गाजला होता. मामुटी, रजनीकांत आणि अरविंद स्वामी, शोभना आणि सगळे उत्तम कलाकार. इलैराजा यांचे संगीत आणि संतोष सिवन यांची सिनेमॅटोग्राफी. असे म्हणतात की मणी रत्नम चे सगळे चित्रपट सकाळी चित्रांकित करतात. त्यावेळी अतिशय सुंदर प्रकाश असतो आणि त्याचा पुरेपूर उपयोग ते प्रत्येक शॉट मध्ये करून घेतात. ह्या चित्रपटात ते प्रकर्षाने जाणवते.

मणी रत्नम चे सगळे चित्रपट मला आवडतात कारण म्हणजे प्रत्येक चित्रपटाला एक वेगळी उबदार छटा असते. अगदी आपल्या समोर घडत असलेली गोष्ट आहे असेही बरेचदा वाटून जाते. त्याचं मुख्य कारण म्हणजे सिनेमॅटोग्राफी, चित्रीकरण कसे केले आहे यावर चित्रपटाचा फील अवलंबून असतो. बरेचदा कथानक छान असूनही चित्रीकरणात दम नसल्याने चित्रपट तेवढा परिणामकारक वाटत नाही. मणी रत्नम चे सगळे चित्रपट कुठेतरी एक खोल परिणाम करून जातात.

दलपती ही अश्याच एका तान्ह्या बाळाची गोष्ट ज्याची आई त्याला पिवळ्या फडक्यात गुंडाळून मालगाडीच्या एका डब्यात टाकून देते. त्याचं नाव पुढे सूर्या आणि तो एका छोट्या गावात एक डॉन म्हणून देवराज नावाच्या मोठ्या डॉन च्या हाताखाली काम करत असतो.

पुढची कहाणी बघण्यासारखी आहे कुंती, अर्जुन आणि कर्ण म्हणजे सूर्या तिढा दाखवला आहे. कुंतीची घालमेल तिच्या दोन्ही मुलांकरता असलेलं सारखंच प्रेम आणि तिला लहानपणापासून वाटत असणारी गिल्ट आणि तो भेटल्यावर व्यक्त नं करता येणारं प्रेम हे दाखवणं मोठं कठीण काम, पण मणी रत्नम नी एकदम लीलया उभारले आहेत सगळे सीन्स.

तमिळ चित्रपटसृष्टी तांत्रिक दृष्टींनी अतिशय पुढारलेली होती आणि आहे. १९९१ मध्ये इतकं छान चित्रीकरण करणे, आणि लोकांनी त्याला स्वीकारणे ह्यातच सगळे काही आले. हिंदी डब केलेला दलपती चालला नाही :(

संगीत आणि इलाईराजा:

सिंफनी चा उपयोग इलैराजा यांच्या संगीतात खूप आधीपासून केल्या गेलेला आहे. मला सुरुवातीपासून त्यांचे गाणे खूप कर्णकर्कश वाटायचे. पण हळूहळू त्यांची बरीच गाणी आवडायला लागली. सिम्फनी चा इतका उत्तम उपयोग मी अजूनपर्यंत कुठे पाहिला नाही ते पण प्रादेशिक भाषेच्या चित्रपटामध्ये.

एस पी बालसुब्रमनियम, जानकी, स्वर्णलता यांनी म्हंटलेली गाणी दलपती ला एकदम वरच्या स्तरावर नेऊन पोचवतात.

माझ्या आवडत्या गाण्यामध्ये

१. राकम्मा कैय्य तट्ट

२. सुंदरी

३. यमुना आटरिले ईर काटरिले

खूपच श्रवणीय गाणी आहेत ही.

राकम्मा कैय्य तट्ट

अप्रतिम चित्रीकरण, समाजातल्या दोन अतिशय भिन्न गटांमध्ये असलेला विरोधाभास रजनी आणि शोभना यांच्या अभिनयात अगदी दिसून येतो. एका अगदी झोपडपट्टीत राहणारा सूर्या, गावात असलेल्या एका छोट्या प्रोग्रॅम मध्ये कोणत्याश्या पोरीसोबत रात्रभर नाचताना गातांना, तिथेच पहाट झाल्या झाल्या एका उच्चभ्रू घरातील भरतनाट्यम आणि संगीतात प्रवीण असणारी शोभना येतांना रजनी चे हाव भाव सगळं सांगून जातात.
हे गाणं बी बी सी च्या २००२ च्या सर्वे मध्ये सगळ्यात लोकप्रिय गाणं म्हणून नामांकित झालं आहे

मला या बँड चं व्हर्जन पण आवडतं

https://www.youtube.com/watch?v=-ytwTa44pbY

नेहेमीच खूप काही शिकण्यासारखं आणि आत्मसात करण्यासारखं आहे ह्या चित्रपटात पण. आपली तयारी हवी. चित्रपटासारख्या ताकदीच्या माध्यमातून खूप आधीपासूनच इकडे खूप वेगळ्या विषयांवर चित्रपट आले आहेत. पुढच्या भागात कमल हसन, रजनी च्या अवल अपडीदान ह्या चित्रपटावर लिहेन.

इरुवर - तमिळ चित्रपटांचा मेरुमणी

2020-01-20T00:29:00.003-08:00

तमिळ सिनेमा हा विषय मी ब्लॉगवर कधीच लिहिलेला नाही. आता १० वर्षे झालीत मद्रास मध्ये आणि बऱ्यापैकी तमिळ पण बोलता येतं, कळतं, म्हणून ठरवले की नेहेमी भाषांतर केलेल्या या नव्या जुन्या चित्रपटाबद्दल लिहावे.

तामिळ ही खूप गोड़ आणि ओघवती भाषा आहे, अर्थात कुठल्याही भाषेसारखीच. पण या भाषेचा जन्म प्राकृत भाषेमुळे झाला. लिपी अतिशय सोपी असली तरी शब्द आणि त्याचे उच्चारण कठीण आहे. थोडे अजूनही कळत नाहीच ;)

काही दिवसांपूर्वीच "इरुवर" चित्रपट पाहिला. इरुवर - म्हणजे दोघे - ऐश्वर्या चा पहिला चित्रपट म्हणून फेमस आहेच पण जयललिता, करुणानिधी आणि एमजीआर या तीन पूर्व मुख्यमंत्र्यांच्या आयुष्यावर बेतलेला हा चित्रपट. मणी रत्नम चं दिग्दर्शन, ए आर रहमान चं संगीत. अजून काय हवे?

मल्याळी अभिनेता मोहनलाल ( एमजीआर), ऐश्वर्या राय ( एमजीआर ची पूर्व पत्नी आणि जयललिता ) च्या भूमिकेत, प्रकाश राज ( करुणानिधी ) च्या भूमिकेत, रेवती आणि तब्बू या करुणानिधींच्या पत्नी. १९५० मधले सेट्स आणि त्याच काळचा प्लॉट.

संतोष सिवन ची सिनेमॅटोग्राफी अप्रतिम आहे. तेव्हा संतोष सिवन अतिशय नवखे असतील पण तरीही खूपच सुंदर चित्रीकरण केले आहे. अगदी वास्तवासारखे.

प्रकाश राज म्हणजे तामिळसेल्वन आणि मोहनलाल म्हणजे आनंदन, त्यांची मैत्री, तामिळसेल्वन ची ओघवती भाषा, कविता आणि जनतेला उद्देशून केलेली भाषणे हे केवळ अनुभवण्यासारखे आहे. एखादा व्यक्ती त्याच्या पात्राशी किती समरस होऊ शकतो याचे उत्तम उदाहरण म्हणजे प्रकाश राज. त्यांनी मोठ्या ताकदीने तामिळ सेल्वन उभा केला आहे. आनंदन म्हणजे एमजीआर, वास्तविकतेत खूप मोठे व्यक्तिमत्व पण मोहनलाल नी खूप छान भूमिका केली आहे. आपला जीवश्च कंठश्च मित्र आपल्या आधी देवाघरी गेल्याचे दुःख, जनतेसमोर नं आणता मनात ठेवून पुढची वाटचाल करणे हे खरंतर किती कठीण आहे, पण तामिळ सेल्वन कसे सगळे सांभाळून घेतो आणि हळूहळू गेलेल्या नेत्याची जागा घेतो हे ही छान दाखवले आहे.

मोठे होण्याकरता तेवढा त्यागही जरुरी आहे, दोन्ही नेत्यांच्या आयुष्यात आलेली वादळे, आणि ती त्यांनी केवढ्या ताकदीने पार केली हे बघतांना अंगावर शहारे येतात. नेतृत्व, भाषेवरचे प्रभुत्व, जनतेवर असलेले प्रेम, आपण करत असलेल्या कामावर श्रध्दा अश्या अनेक गोष्टी शिकायला मिळाल्या.

ऐश्वर्याचा हा पहिला चित्रपट, थोडी नवखी वाटतेही ती पण तिचा वावर हवा हवासा वाटतो हे मात्र खरे. रेवती आणि तब्बू यांनी अप्रतिम अभिनय केलाय. मला रेवती खूप आवडली, तिच्या भूमिकेला खूप फुटेज नाही मिळाले पण तरीही मस्त अभिनय केलाय, नवर्याच्या लार्जर दॅन लाईफ प्रतिमेला सांभाळून सगळे घर ताकदीने उभे करणारी रेवती मनाला भावून जाते. तेच आपल्या प्रिय व्यक्तीच्या खांद्याला खांदा लावून, तेवढ्याच ताकदीने त्याच्यासोबत लढणाऱ्या तब्बूची पण कमाल वाटते. आजच्या फेमिनिसम च्या काळात ह्या बायकांनी एकाच व्यक्तीसोबत कसा संसार केला ते ही एकदम आयडियल असा..हे कोडेच आहे.

गौतमी आनंदन ची बायको असते आणि ऐश्वर्या पहिली बायको. सगळी नाती अतिशय कॉम्पलेक्स अशी पण तरीही प्रत्येकाच्या भूमिकेला दाद द्यावी वाटते.

नरमुगये हे गाणं ए आर रहमान चं मास्टरपीस आहे. माझं आवडतं गाणं..

उन्नोड नान इरुंध ओव्वोरु मणिथुलियूम
मरणंपडकईलियूम मरकाध कणमणीये ( हे ऐकायलाच हवे )

आपल्या प्रेयसी करता याएवढी उत्कट कविता मी आजवर ऐकली नाही.

नुकत्याच एका कार्यक्रमात अरविंद स्वामी (रोजा चित्रपटाचा हिरो ) नी म्हंटलेल्या ह्या चार ओळी मनात घर करून आहेत. इथे लिंक देतेय :)

https://youtu.be/v7l5Pr4ufPY

मला चित्रपट खूप लवकर संपल्यासारखा वाटला. It kept me longing for something more. बहुदा यातच चित्रपटाचे यश आहे.

कुठे बघता येईल? - ऍमेझॉन प्राईम वर :) सबटायटल्स सकट

चेन्नईची खाद्ययात्रा - १

2019-07-08T22:18:00.002-07:00

शुक्रवार संध्याकाळची वेळ, संपूर्ण आठवडा धावपळीत गेलेला, एका मीटिंग वरुन येतांना आता घरी जाऊन चहा करण्यापेक्षा संगीता मधे छानपैकी कॉफी घेऊ असा विचार करत मी आणि माझी बहिण संगीताजवळ येऊन ठेपलो.

चेन्नई मधे 10 वर्षे झालीत आणि अलवारपेट, आर ए पुरम मधे राहायला येऊन 2-3 वर्षे. चेन्नई मधे आल्यावर "अरे किती तो भात खायचा?" "कंटाळलो बुवा भाताला!" वगैरे दुषणं मी कधीच दिली नाहीत कारण माझ्या मते चेन्नई हे शाकाहारी लोकांसाठी अतिशय अनुकूल खाद्यसंस्कृती असलेलं शहर आहे. गरज असते ती ही संस्कृती समजून घेण्याची. जशी मी चेन्नईत आले तसे माझ्या सासऱ्यांनी मला मैलापुर मधल्या अतिशय प्रसिद्ध अश्या मेस मधे नेले. त्यांना भेटण्यासाठी आम्ही कर्पगंबाल मेस मधे गेलो, तेव्हाची जूनी मेस..जुने बसायचे बाकं, एम् एस अम्मांचे सुप्रभातम आणि अप्पांनी ऑर्डर केलेले पोंगल, वडा, सांबर अजूनही माझ्या लक्षात आहे. नंतर गरोदर असतांना कीरई अड़ै खायचे डोहाळे पण मी तिथेच जाऊन पुरवले.अर्थात कुठे गेल्यावर काय खायचे हा संस्कार माझ्यावर बऱ्यापैकी माझ्या नवऱ्यानी केला. चेन्नईमधे होटेलिंग हा प्रकार फक्तं पनीर आणि नान पुरता मर्यादित नाही. इथे 3 ते 4 प्रकारचे होटेल्स बघायला मिळतात.
1. टिफिन, मील्स हॉटेल्स
2. मेसेस ( शाकाहारी, मांसाहारी)
3. थीम हॉटेल्स
4. कैफेस

टिफिन, मील्स हॉटेल्स
- संगीता, सरवना भवन, अड्यार आनंद भवन, वसंता भवन हे तीन शाकाहारी टिफिन आणि मील्स साठी उत्तम आहेत. संगीता हॉटल चं जेवण आणि सर्विस मला त्यातल्या त्यात आवडते. घाईच्या वेळेस, खुप भुकेच्या वेळेस संगीता हॉटेल बेस्ट असते. आता सध्या टिफिन म्हणजे ब्रेकफास्ट साठी मला मुरुगन इडली हॉटेल पण आवडायला लागले आहे. सर्विस एकदम छान असते मुरुगन इडली वाल्यांची. विशेष म्हणजे या सगळ्या हॉटेल्स ची चेन संपूर्ण तमिल नाडु मधे पसरली आहे.
- काय काय खावे
- संगीता
- त्यावेळला काय गरम आणि ताजे आहे हे विचारुन मग ऑर्डर द्यावा. आर ए पुरम च्या संगीताचा नॉर्थ इंडियन मेनू छान असतो. चाट वगैरे पण मस्त. आप्पे, डोसा, अड़ै अवियल, उत्तपम, इडली इत्यादी नसेल खायचे तर छोले भटूरे एकदम छान असतात. पाव भाजी पण मस्त. आजकाल मंगलौर बन आणि एला अड़ै पण सर्व करतात असे ऐकून आहे. संगीतात जाऊन पनीर ऑर्डर करू नये. दुपारच्या जेवणकरता गेला असाल तर मील्स ( फुल किंवा मिनी) वेराइटी राईस पण छान असतो.
- वसंता भवन
- मैलापुर च्या साऊथ माडा स्ट्रीट वरचे वसंता भवन पण वरच्या सगळ्या आइटम्स साठी छान आहे. त्यातल्या त्यात वसंता भवन मील्स प्रसिद्ध आहेत. कॉफी तर उत्तमच.
- सरवना भवन
- ईस्ट माडा स्ट्रीट वर सरवना भवन आहे. मेनू तोच पण गरम काय आहे हे नक्की विचारुन घ्यावे. मला स्वतःला अशोक नगर सरवना भवन जरा बरे वाटते.
- अड्यार आनंद भवन चे मील्स माझे आवडते आहे. पोटभर आणि छान. संध्याकाळी पणियारम, अड़ै, दोसे, उरिद वडा, केलफुलाचे वडे वगैरे इथे एकदम मस्त मिळतात. ताम्बरम ला असलेले अड्यार आनंद भवन एकदम छान आहे. एकतर भरपूर जागा आहे बसायला आणि सर्विस छान. अड्यार चे पण छानच आहे. सकाळी टिफिन साठी एकदम मस्त.
- मुरुगन इडली
- एकदा हॉटेल ला जायचे असे ठरल्यावर मला नवरा म्हणाला चल मुरुगन इडली ला जाऊ, तेव्हा मला त्याचा एवढा राग आला की मुरुगन इडली म्हणजे नवीन जोडप्याने जायची जागा आहे काय? तेव्हापासून मागच्या वर्षापर्यंत ..I have despised मुरुगन इडली, पण काही दिवसांपूर्वी वेल्लोर ला जातांना अप्पांनी मुरुगन इडली ला गाडी थांबवली. To my surprise मला प्रचंड आवडले ते हॉटेल. पोडी इडली, पोडी डोसा आणि तऱ्हेतऱ्हेच्या chutnya.. खूपच छान जेवण आणि सर्विस.
मील्स म्हणजे काय?
संपूर्ण जेवण
गरमा गरम भात आणि
सांबर, रसम, कूटू, पोरियल, कोळंब, मोर कोळंब, दही, पापड, एक गोड. त्यात पोळी पण असते.
मिनी मील्स म्हणजे काय?
वेराइटी राईस ( सांबर राइस, पुलिओगरे, लेमन राईस, दही भात,एक गोड)
भात थोडा कमी खावा, पण ह्या इतक्या भाज्या असतात त्या भरपूर खाव्या..फुल मील्स म्हणजे पोटभरीचा प्रोग्राम. 175-200 रुपयामधे पोटभर आणि छान जेवण असते.

मेसेस
- आंध्र मेस, मदुरै कुमार मेस, करपगंबाल मेस, विश्वनाथन मेस, वलाल्लार मेस अश्या ठिकाणी केळीच्या पानावरचे जेवण असते, ते वाट्यांमधे नं देता वाढल्या जाते. म्हणून मला अतिप्रिय आहे. खाण्याची वेळ दुपारी 12.00 ते 3.00
थीम हॉटेल्स
- मोठ्या स्टार हॉटेल्स मधे असलेले रेस्टॉरेंट्स थीम्ड असतात
- आय टी सी ग्रैंड चोला चे मद्रास पैविलियन खुप फेमस आहे.
- क्राउन प्लाजा मधले दक्षिण पण खुप छान आहे.
- सवेरा हॉटेल मधले मालगुडी पण मला खुप आवडते. एकदम हलके पण छान तमिळ जेवण.
- वुडलैंड्स मधले वृन्दावनम.. आणि असे बरेच.
- अमड़ावाडी - गुजराती जेवण एकदम फर्स्ट क्लास..

चेन्नई च्या संस्कृती वर फ्रेंच लोकांचा पगडा आहे. इराणी, मिडल ईस्ट च्या लोकांचा पण बराच प्रभाव दिसून येतो म्हणून इथे बुहारी सारखे हॉटेल खुप चालू शकते. ईरानी चहा, बन मस्का आणि तत्सम पदार्थ खायचे असल्यास बुहारी इज बेस्ट. चिकन 65 चा शोध चेन्नई च्या बुहारी हॉटेल नी लावला आहे.
मालाबार बरोटा खायचा असेल तर बुहारी, पाम शोर नाहीतर सॅमको हॉटेल्स लाच जायला हवे.

कॅफेस एंड बिस्ट्रो:
खुपच रोमॅंटिक जागा, सुंदर इंटीरियर आणि वेल प्लेस्ड अश्या कॅफेस चेन्नईत जागोजागी पहायला मिळतात. चामिएर्स, The English Tea Room, अमेथीस्ट , लॉयड्स टी रूम, पम्पकिन टेल्स, सोल गार्डन, अश्विता बिस्ट्रो अशी अनेक सुंदर ठिकाणं आहेत. इथे गेलात तर खुप गप्पा आणि कॉफ़ी चहा ची तलब सोबत घेऊन जावी.

थोडक्यात काय तर शोधला तर देवही सापडतो, चेन्नई मधे अश्या अनेक जागा आहेत जिथे छान पोटाला हलके, स्वस्तं आणि मस्त जेवण मिळते..नवीन येणाऱ्यांनी फक्तं सोबत खूप सकारात्मक दृष्टिकोण आणावा..चेन्नई आपलेसे वाटेल..

मालगुडी हॉटेल ची थाळी

सैलाब

2019-06-06T02:44:00.001-07:00

१९९६ चा काळ होता तो. एकच टीव्ही चॅनेल तेव्हा तुफान प्रसिद्ध होतं ते म्हणजे झी टीव्ही.

बऱ्याच मालिका हिट पण होत्या. माझ्या टीव्ही प्रेमाची सुरुवात झाली शांती या मालिकेने, स्वाभिमान आणि मग एखाद वर्षाने देख भाई देख. या मालिकांनी डेली सोप चं दुकान उघडलं होतं. मग झी वर तारा, बनेगी अपनी बात, हम पांच, आणि असे अनेक धारावाहिक सुरु झाले. वेळ पण लागोपाठ असायची, संध्याकाळी अभ्यास करून झाला की बस सुरु व्हायचे हे कार्यक्रम. थोडे मोठे झाल्यावर एक खूप साधी मालीका सुरु झाली सैलाब नावाची. रेणुका शहाणे, सचिन खेडेकर, प्राजक्ती देशमुख हे प्रमुख कलाकार, रोहिणी हट्टंगडी, निनाद कामत आणि बाकीचेही दर्जेदार कलाकार यात होते. साधी स्टोरी पण सगळ्यांचा अभिनय मात्र लाजवाब. प्रत्येक एपिसोड असा वाटायचा की अगदी बाजूलाच घडतंय सगळं.

शिवानी आणि रोहित चं एकमेकांवरचे प्रेम, त्याला होणारा विरोध आणि पर्यायाने शिवानी चे लग्न अविनाश ( महेश ठाकूर) सोबत असा साधा प्लॉट होता. पण घेतलेली सेटिंग, प्रत्येक एपिसोड चे डायलॉग म्हणजे एकदम दिल खल्लास.

रेणुका शहाणे, शिवानी च्या भूमिकेत छान वाटली पण सगळ्यात भावली ती प्राजक्ती देशमुख गायत्री च्या भूमिकेत. एके काळी शिवानीची असणारी घनिष्ट मैत्रीण गायत्रीचे रोहित सोबत लग्न होते. आणि सगळेच बदलते. रोहित आणि शिवानी काही वर्षांनी भेटतात आणि त्यांच्यात असलेला दुरावा त्यांच्यात एक ओढ निर्माण करतो.

त्या ओढीने त्यांचे एकमेकांना भेटणे सुरु होते, हळूहळू ते एकमेकांना पुन्हा उलगडतात आणि त्यांच्या लक्षात येतं की आता ते एकमेकांच्या आयुष्यात रेलेव्हन्ट नाहीयेत. पण ते उलगडेपर्यंत चा प्रवास फार छान दाखवला आहे. आणि सगळ्या एपिसोड्स ला असलेली जगजीत सिंग च्या गझल्स ची साथ.

सैलाब मधले काही सीन्स म्हणजे

गायत्रीचे रोहित ला म्हणणे की "पता है रोहित, जो इन्सान एक दुसरे से प्यार करते है वो एक जैसा नही होता. एक इन्सान ज्यादा प्यार करता है और एक कम". हा खूपच एपिक सीन आहे. एकदम लक्षात राहण्यासारखा. फारसा मेकअप नाही की खूप नेपथ्य नाही. दोघेही त्यांच्या घराच्या खिडकीत बसलेले दाखवले आहेत आणि परस्पर असा संवाद. आजकाल इतके शांत संवाद ऐकायला सुध्दा मिळत नाहीत असे मला वाटते.

शिवानीचे रोहित ला म्हणणे " जब सामने से तूफ़ान आता हुआ दिख रहा हो तो कश्ती का रुख़ बदलना ही समझदारी है!" हा प्रसंग म्हणजे ह्या मालिकेचा माईलस्टोन असे म्हणता येईल. इथूनच रोहितच्या आयुष्यामध्ये खूप बदल घडून येतात. ज्या दिवशी शिवानी चे लग्न होते त्याच दिवशी त्याच्या वडिलांच्या निधनाची बातमी त्याला कळते,आणि एकाच दिवशी दोन लोक त्याच्या आयुष्यातून जातात. हे पुन्हा कधीतरी आठवताना रोहित म्हणतो " किसी इन्सान का जिंदगी से चले जाना ये अपने आप में एक बहोत बड़ी घटना है."

रोहित परत मुंबईत आल्यावर त्याच्याकडे काम नसते, तो आजारी असतांना गायत्री त्याची आर्थिक मदत करते, आणि म्हणते "इंसानियत के नाते मैंने जो भी कुछ किया वो कोई भी करता". पण हळूहळू रोहित ला गायत्री हवीहवीशी वाटायला लागते. शिवानी नसल्यामुळे असे होतेय की खरंच रोहित चे गायत्री वर प्रेम आहे ह्या द्वंद्वात प्रेक्षक असतांनाच गायत्री घरच्यांशी भांडून रोहित शी लग्न करते.. आणि मग सुरु होतो रोहितचा यशस्वी प्रवास. जेव्हा रोहित ला बेस्ट डायरेक्टर चा अवार्ड मिळतो तेव्हा आधीच तयार केलेलं नोट ऑफ थँक्स म्हणतांना आवर्जून तो आवर्जून सांगतो की "आज मैं जो कुछ भी हु वो मेरी बीवी गायत्री के वजह से, जिसने मेरा कदम कदम पर साथ दिया" हे टीवी वर पाहून शिवानी ला वाईट वाटते आणि पश्चातापही होतो. पण वेळ निघून गेली असते.

रोहित च्या एक्स्ट्रा marital अफेयर ची खबर गायत्री ला लागताच तिचे एबॉर्शन होते आणि रोहित साठी गायत्री ने मोठ्या मेहनतीने आणि प्रेमाने बांधलेले घर कोसळायला लागते. त्यांच्यातला तणाव सचिन खेडेकर आणि प्राजक्ती देशमुख नी खूप छान दाखवला आहे. गायत्रीच्या घरी बाळ येणार हे ऐकल्यावर शिवानी थोडी डिस्टर्ब होते. ती म्हणतेही" इन सब चीजोंमे मैं अपना घर कभी बना ही नहीं पायी" पण लवकरच अविनाश ला शिवानी आणि रोहित च्या भेटींबद्दल कळते. हळूहळू हा तिढा सुटतो पण एक सैलाब येऊन गेल्यावर.

अपनी मंजिल से कहां अपने सफर के हम है...

रुख़ हवाओंका जिधर का है उधर के हम हैं |

जगजीत सिंह आणि निदा फ़ाज़ली हे समीकरण एकदम फेमस झालं त्या काळात.

बेनाम सा ये दर्द ठहर क्यों नहीं जाता

जो बीत गया वो गुजर क्यों नहीं जाता

वो एक ही चेहरा तो नहीं सारे जहाँ में
जो दूर है वो दिल से उतर क्यों नहीं जाता

जो बीत गया वो गुज़र क्यों नहीं जाता

ही अजुन एक जगजीत सिंह ची ग़ज़ल आहे निदा फ़ाज़ली के शब्दों में.

९० एपिसोडस आणि सगळे एपिसोड्स एकदम Subtle.. खूप ड्रामा नाही..

माझ्या ब्लॉग ला या महिन्यात १० वर्षे पूर्ण होतायत त्याकरता माझ्या अतिशय आवडत्या मालिकेची पोस्ट. :)

नवाबाचे शहर आणि हैदराबाद

2019-06-04T06:46:00.001-07:00

आपलीकडे सुट्टीच्या दिवसात मामाच्या गावाला जायचा प्रघात आहे, आता उद्या शाळा सुरु होतेय तेव्हा सुट्टीत काय काय केले हा प्रश्न सालाबादाप्रमाणे विचारला जाईलच म्हणून ही छोटी निबंधवजा पोस्ट :)

यावेळी मामाच्या गावाला तर आम्ही गेलोच पण त्याहीपेक्षा exciting अश्या नवाबाच्या गावाला जायचा योग आला. कामानिमित्त हैदराबाद ला ६-७ महिने राहिले आहे, तेव्हा काही खूप प्रगत नव्हते शहर. एकच जागा होती पॅरॅडाईस. बावर्ची पण अगदी नवेच होते तेव्हा. आणि मी अगदी शहराबाहेर होते राहायला, त्यामुळे माझा शहराशी जास्त संबंध आलाच नाही. माझा पहिला जॉब असल्याने मला जास्त फटकता आले नाही तेव्हा. यावेळी मात्र हॉलिडे मूड मध्ये असल्याने बऱ्यापैकी फिरणे झाले.

पहिला स्टॉप म्हणजे कामथ हॉटेल, आम्ही नामपल्ली रेल्वे स्टेशन ला उतरलो, सकाळची वेळ होती, ड्राइवर नी पिक अप केल्यावर, चहा प्यायला थांबलो कामथ ला, हॉटेल स्टेशन च्या अगदी जवळ आहे. चेन्नई च्या संगीता, सर्वना भवन ची सवय असलेलो आम्ही. चहा बोलावला, इडली, डोसा ऑर्डर केला. लगेच छानपैकी चहा, गरम इडल्या,परपु पोडी, गोडसर असा कानडी सांबार आणि दोन चटण्या आल्यापण टेबल वर. आमची दाक्षिणात्य मंडळी एकदम खुश झाली. सकाळचा चहा, कॉफी अश्या नाश्त्यासोबत घ्यायला काय मजा येते म्हणून सांगू. अशी सकाळ म्हणजे माझी खूप आवडती सकाळ आहे. ह्यासगळ्यासोबत संपूर्ण दिवस माझा असावा आणि हिंदू पेपर हाती असावा. अहाहा!!

कामथ चा ब्रेकफास्ट

यावेळेला थोडे वेगळ्या ठिकाणी राहायचे ठरले. मी आजवर ताज ची हॉस्पिटॅलिटी अनुभवली नव्हती. फक्त ऐकून होते की हॉटेल्स खूप छान असतात. प्रॉपर्टीस मस्त असतात ताज च्या. आम्हाला शहराच्या मध्यवर्ती ठिकाणी राहायचे होते म्हणून ताज बंजारा ला उतरलो. शहराच्या मध्यभागी एवढी शांत आणि सुंदर जागा असेल असे मला वाटलेही नव्हते. विशेष म्हणजे हे हॉटेल थोडे उंचावर आहे रस्त्याच्या लेवल पासून. सतत समुद्रसपाटीला राहून असल्याने मला थोडेही उंच भाग आवडतात. चेन्नईला शहरात फार काही अनेकमजली इमारती नाहीयेत. सगळी हॉटेल्स पण फार फार तर ६ मजली. त्यामुळे शहरातच उंचावर असे हॉटेल ही थोडी नवलाई. आत जाताच चेकिन वगैरे आटपून तयार झालो, ब्रेकफास्ट तर झालाच होता. पण आम्ही कॉम्प्लिमेंटरी ब्रेकफास्ट मिस केला म्हणून हॉटेल कडून ४-५ चोकोलेट्स, पेस्ट्रीस आणि मूस चा एक प्रकार पाठवण्यात आला. So thoughtful...

दुसरा स्टॉप होता माडीनागुडा. माझ्या चुलत बहिणीकडे जायचे होते, जाता जाता हैदराबाद हे बरेच प्रगत शहर झाले असल्याचे सगळीकडे दिसले. मेट्रो ने सगळ्या शहराला जवळ आणले आहे. शहरात रस्त्याच्या दुतर्फा भली मोठी दुकाने आणि मॉल्स. विशेष म्हणजे या सगळ्या दुकानात गर्दी पण दिसत होती, आजकालच्या शॉपिंग अँप्स काळात लोक दुकानात जाऊन एवढे शॉपिंग करतात याचे मला जरा कौतुक वाटले. प्रत्येक मेट्रो स्टेशन च्या exit जवळ एक मॉल हे प्रकरण काही माझ्या मध्यमवर्गी मनाला पटले नाही. चेन्नई शहर भारतातल्या हे चार प्रमुख शहरांपैकी एक आहे, पण अजूनही इथे एवढे मॉलीकरण झाले नाही हे नक्की. अजूनही जुनी दुकाने तशीच चालतात. त्यांना मेट्रो च्या बांधकामाच्या आड पडून टाकले नाही. यात समाधान मानावे की प्रगती नाही झाली म्हणून वाईट वाटावे या द्वंद्वात आम्ही ताईकडे पोचलो देखील. ताईकडे एकदम कडक बेत होता. पन्हं हे स्वागत पेय होते. त्यानंतर पनीर ची भाजी, भिंडी ची भाजी, कोहळ्याची कोशिंबीर, वरण, भात, ताक, आंब्याचा रस, गुलाबजाम आणि पाहुणे दाक्षिणात्य असल्याने दही भात. माझे तर भेटीनेच पोट भरले. बाकी दोघेही हैदराबाद मध्ये घरचे जेवण मिळाले त्यामुळे सुखावले. तिथून निघालो तर मध्ये भेटीगाठी घेत घेत ९.०० वाजले. दोघांनाही खूप भूक लागली होती. ताज ला रात्री पोचेपर्यंत रात्रीचे १०. ०० वाजून गेलेले. ताज ला दोन रेस्टॉरंट्स आहेत. कबाब ए बहार आणि वॉटरसाईड कॅफे. कबाब ए बहार चे सेटिंग तळ्याच्या अगदी जवळ आहे पण भर मे महिन्यात एवढे गरम होते की बाहेर बसण्याचा विचार करणे पण कठीण होते. रूमवर त्यांनी जेवण पाठवले पण आणि कबाब छानच होते. सगळं प्लॅटर मस्तं होतं. मेन कोर्स बिर्याणी पण एकदम लाजवाब. चेन्नई ला दम बिर्याणी अशी फार कमी मिळते, आमच्या दोन्ही बिर्याणी प्रेमींना हैद्राबादी दम बिर्याणी बद्दल विशेष प्रेम आहे. पॅरॅडाईस पेक्षा पण ही बिर्याणी खूप छान होती हे मात्र नक्की.

बिर्याणी आणि क्रीम ऑफ काहीतरी सूप

दुसऱ्या दिवशी आम्ही नांदेड ला माझ्या दादाकडे जाणार होतो. सकाळी ब्रेकफास्ट पण बाहेरच केला. इथे मात्र प्रकर्षाने मला जाणवले ते म्हणजे शहराच्या बाहेर हायवे वर असणाऱ्या हॉटेल्स ची कमी. हैदराबाद पासून ३ तासावर पहिले हॉटेल लागले तिथेपण टॉयलेट ची सोय बरी नव्हती. हॉटेल चे नाव बहुदा मंत्रा. चहा च्या कप चा आकार एकदम नगण्य, चहा नं पिलेलाच बरा असे वाटून गेले. दुपारच्या टळटळत्या उन्हात नांदेडला पोचलो. वहिनी ने जेवणाची सगळी तयारी करून ठेवली होती. मराठवाडा स्टाईल वांग्याची दाण्याचा कूट टाकून रस्सा भाजी, कोशिंबीर, वरण, भात, दहीभात आणि गरम गरम पोळ्या, सोबत श्रीखंड असा बेत होता. नंतर केलेली मँगो मस्तानी तर मी आयुष्यात कधी विसरणार नाही. आपल्या आप्तेष्टांकडे गेल्यानेच अर्धे पोट भरते आणि त्यावरून हे असे साग्रसंगीत जेवण. मन भरून येते. दोन्ही घरे माझ्या माहेरची असल्याने जावईबापू एकदम खुश होते. पाय निघता निघत नव्हता, पण परत यायचे होते म्हणून निघालो. रात्री १२ वाजता ताज ला परत पोचलो. त्यादिवशी मात्र रात्री कोणीच जेवले नाही कारण एकतर खूप गर्मीत केलेला प्रवास आणि दुपारचे जेवण. :)

मँगो मस्तानी

तिसऱ्या दिवशी थोडे बाहेर जायचा चान्स होता. सकाळी वॉटरसाईड कॅफे मध्ये बुफे ब्रेकफास्ट होता. मला असे बुफे ब्रेकफास्ट आवडतात. बरेच नवीन पदार्थ पाहायला मिळतात. उग्गानी म्हणजे मुरमुऱ्याचा उपमा, डाळीचे वडे हे दोन नवे आयटम्स होते. बाकी इडली, डोसा, वगैरे नेहेमीचे. पुरी भाजी लाईव्ह काउंटर वर होती आणि एक्दम घरच्यासारखी..मजा आगया.. तेलविरहित पुऱ्या म्हणजे एकदम झकास. फिल्टर कॉफी मात्र सुपर सुमार होती.

वॉटरसाईड कॅफे

चेन्नई शिवाय कुठेही कॉफी प्यायचे धाडस करू नये असे मला सतत वाटत आले आहे. तयार होऊन कुठल्याशा मॉल मध्ये जायचे ठरले, माझी बहीण तिच्या लेकासोबत येणार होती. त्याला अव्हेंजर एन्ड गेम बघायचा होता. त्या थेटर चे नाव होते प्ले हाऊस. थेटर मध्ये खेळायला बरीच जागा होती.. हे थोडे नवीन होते आमच्याकरता. तिथून निघालो तर भुकेचीच वेळ झाली होती. मी नं जेवता क्रीम स्टोन चे आईस्क्रीम खाल्ले. ह्या नव्या नव्या फूड चेन्स मुळे आपल्याला सगळीकडे सारखे खायला तर मिळते पण त्या त्या ठिकाणची खाद्य संस्कृती जपल्या जात नाही असे मला वाटते.

बिर्ला मंदिर, बिर्ला मुसीएम लेकीला दाखवायचे होते. संध्याकाळची वेळ, गर्मी थोडी कमी होत आली होती. संग्रहालय खूप छान आहे, प्लॅनेटोरियम बघायचे होते पण वेळेअभावी जाता आलेच नाही. येता येता पर्ल मार्केट बघितले आणि खरेदीही केली. हैदराबाद मे जाके मोती नही लिये तो क्या किया ;).

इराणी चहा

- सार्वी हॉटेल बंजारा हिल्स, मध्ये खाल्लेली बिर्याणी पण छान होती. तिथून घेतलेला इराणी चहा अजून मनात घर करून आहे.

- निघायच्या आधी कराची बेकरी मधून बरीच खरेदी केली. मी मूळ दुकानाची जागा कधीच बघितली नव्हती. खूप मोठे आणि प्रशस्त दुकान आहे ते. सर्व्हिस ठीकच.

- ग्रँड स्वीट्स, अड्यार आनंद भवन, कृष्णा स्वीट्स अश्या दुकानांना सोकावल्यामुळे आम्हाला एकदम देशी घी स्वीट्स घायचेच होते हैदराबाद वरून..मग काय गाडी पुल्ला रेड्डी स्वीट्स कडे वळवली. पुथारेकुलु म्हणजे पेपर स्वीट तिथे एकदम फेमस आहे. तिथे गोंगुरा लोणचे आणि बरेच काही घेऊन निघालो. सर्व्हिस यथातथाच होती हे आवर्जून सांगावे वाटते. दूरवरून येणारे लोक सर्व्हिस साठीपण येतात हे पुल्ला रेड्डी चे लोक विसरलेले दिसले. एक साधे हास्य पण नाही. :(

- चारमिनार च्या आजूबाजूने एक चक्कर मारली, वेळेअभावी इथली खाद्यसंस्कृती नाही बघता आली. पुन्हा कधीतरी..

पुल्ला रेड्डी स्वीट्स

ताज मध्ये त्या दिवशी केलेला डिनर मात्र खूप छान होता. बरीच ट्रिप संपत आली होती, म्हणून थोडे रिलॅक्स होतो.. आणि त्यांची सर्व्हिस खूपच छान होती. रूम सर्व्हिस साठी दिलेला ऑर्डर पुरेल कि नाही म्हणून शेफ नी दोन सेट पाव पाठवले, बटर रोस्टेड.. पुन्हा विचारपूस पण केली की तुम्हाला जेवण पुरले की नाही. निघतांना आम्ही दोन अप्रिसिएशन नोट्स लिहून ठेवल्या, म्हणून एक चॉकलेट्स चा बॉक्स गिफ्ट मिळाला. माझी लेक जाम खुश झाली. तिचा पाय निघता निघत नव्हता. ट्रेन मध्ये जेवायला पोळ्या आणि डाळ तडका ऑर्डर केला होता निघताना. व्यवथितपणे पॅक करून त्यात सॅलड ठेवून ताज नी आमची पाठवणी केली.. जातांना सगळे फ्रंट डेस्क चे लोक लॉबीत सोडायला हजर :) आपले लोक आपले हॉटेल असे वाटून गेले.

बाहेरगावी एकदम घरच्यासारखा अनुभव ताज मध्ये आला. अजून माणसाला हवे काय असते ?

बाल्कनितुन दिसणारे हैदराबाद शहर

दाक्षिणात्य खाद्य संस्कृती - पोंगल

2019-01-30T03:53:00.000-08:00

जरा उशिराच का होईना, मकरसंक्रांतीच्या खूप खूप शुभेच्छा. अख्खा महाराष्ट्र जिथे मकर संक्रमण आणि उत्तरायण अनुभवत असतो तिथे थोड्या दूरवर ;) म्हणजे आपल्या तामिळनाडूमध्ये कापण्या सुरु झाल्या असतात आणि पोंगल चा सण अगदी दिवाळीसारखा थाटामाटात साजरा केला जातो. उसाचे ढीग, ओल्या हळदीचे धांडे आणि शेतातून नुकताच आलेला भात यासगळ्यांनी मन आणि घर अगदी भरून जातं. पोंगल म्हणजे तामिळ लोकांची दिवाळी असे म्हणायला हरकत नाही. दिवाळी हे लोक अगदी एकंच दिवस साजरा करतात. पण पोंगल मात्र ४ दिवसांचा असतो. भोगी , थई पोंगल, माटू पोंगल, काणूम पोंगल असे चार दिवस सगळीकडे सुट्टी असते, सगळे आपापल्या गावी जातात म्हणजे चेन्नई हुन. तर असा हा पोंगल. पोंगल हे खरेतर एका पदार्थाचे नाव आहे. पोंग म्हणजे उतू जाणे. उतू जाणे म्हणजे समृद्धीचे लक्षण मानले जाते आणि पोंगल करतांना वरचे फेसाळलेले पाणी उतू जाऊ देतात पोंगल च्या दिवशी आणि पोंगालो पोंगल असे म्हणतात. मार्गळी महिना संपून थई महिना सुरु झाला म्हणूनही पोंगल ला थई पोंगल असे म्हणतात. भोगी च्या दिवशी सकाळी भयंकर धूर होता आकाशात, जुन्या वस्तू जाळून घर स्वच्छ केल्या जाते ह्या दिवशी अगदी पहाटे ४ वाजता लहान मुले ढोल बडवत सगळ्यांना उठवत रस्त्यावरून आपला ताफा घेऊन जातात. पोंगल च्या दिवशी लागणारे सगळे सामान भोगीच्या दिवशी बाजारात दिसू लागते.
आदल्या दिवशीच्या तयारी बद्दल तामिळ लोकांचे मला अतिशय कौतुक आहे. पोंगल च्या दिवशी मोठाल्या रांगोळ्या प्रत्येक दारासमोर काढल्या जातात ते ही आदल्या रात्रीच जेणेकरून सकाळी फ्रेश रांगोळी तयार. दुसऱ्या दिवशी त्यात पुन्हा वेळ घालवण्याची गरज नाही. अजून एक म्हणजे घरात देवासमोर काढल्या जाणारी रांगोळी तांदुळाच्या पिठाची असते, रात्रीच काढून ठेवली की ती सकाळपर्यंत फरशीवर वाळून तयार असते म्हणजे पुन्हा वेळ वाचला. तामिळ लोकांचे पहाटेच्या प्रहरावर अतिशय प्रेम आहे. सकाळी लवकर उठणे आणि कामे भराभर आटपणे यात त्यांचा हातखंडा आहे. पोंगल च्या दिवशी सकाळी ७ पर्यंत पूजा आटोपून ही मंडळी निवांत जेऊन सगळ्यांकडे आशिर्वादाला जाऊन पण १ वाजता वामकुक्षी ला घरी येऊ शकते. ज्यांना ऑफिस आहे ते पूजा, जेवण आटोपून अगदी ट्रेन पकडून सुध्दा ऑफिस ला जाऊ शकतात. वक्तशीरपणा आणि वेळेचा सदुपयोग ह्या दोन गोष्टी तामिळ लोकांकडून अगदी शिकण्यासारख्या आहेत.
पोंगल म्हणजे मुगाच्या डाळीची खिचडी हळद नं घालता. आता ती शिजवण्यासाठी वेगळ्या पद्धती आहेत. कालच्या पोंगल मध्ये मला उकळी आणायचीच होती म्हणून माझ्याकडे असलेल्या एका पितळेच्या कळशी ला ओली हळद बांधली, त्याला चंदनाचे बोट लावले, ओट्यावर रांगोळी काढली, हळद कुंकू वाहिले,मागे ऊस लावला, पूजा केली,आणि मग मध्ये पाणी घातले, भाजलेली मुगाची डाळ आणि तांदूळ वरून घातले. थोडी उकळी फुटली की खूप मोठ्या मनाने भरपूर गुळ घातला, ४ चमचे साजूक तूप घातले आणि शिजू दिले. शिजत असताना फेस येतो त्याला पाहून पोंगालो पोंगल असे म्हणतात. तशी समृद्धी नेहेमी असावी सगळ्यांकडे अशी प्रार्थना करतात.
वेन पोंगल म्हणजे खारा पोंगल, मुगाची हळद नं घालता खिचडी करायची त्यात शिजतांना मीठ टाकायचे, आणि शिजल्यावर, वरून तुपाची, कढीपत्ता, हिंग, मिरे, किसलेले आले घालून फोडणी घालायची, वरून छान तळलेले काजू पण घालता येतात. वेन पोंगल सोबत सांबर आणि मेदुवडा हे कॉम्बिनेशन आहे.
पूजा करताना वेतलई ( विड्याची पाने ), पाककु (सुपारी), पु ( फुले), पळम ( केळी ) आणि नारळ यांचे फार महत्व आहे. दरवर्षी प्रमाणे याही वर्षी सगळे देवासमोर ठेऊन सगळ्यांकडे अशीच समृद्धी चिरंतन राहू दे अशी प्रार्थना केली आणि सगळ्यांनी शक्करई पोंगल चा फडशा पाडला.

पोंगल साठी कळशी तयार

पूजेची तयारी

मेदुवडा

ओली हळद

वडे पोंगल नैवेद्य

मागच्या वर्षीची कोलम (रांगोळी)

दाक्षिणात्य खाद्य संस्कृती - रसम

2018-12-20T02:08:00.003-08:00

चेन्नई मध्ये यावर्षी जास्त पाऊस झाला नाही. त्यावर्षी खूप थंडी असते त्यावर्षी पाऊस नसतोच असे आहे. एवढी थंडी मला तरी १० वर्षात पहिल्यांदाच जाणवली. थंडी आणि आर्द्रता सोबत असल्याने डोके सुन्न झाल्यासारखे वाटते आणि त्यावर एकाच उपाय घरोघरी वापरल्या जातो तो म्हणजे "रसम". मिरे, धने, जिरे , हिंग, लसूण टाकून केलेले आंबटगोड पण झणझणीत रसम म्हणजे या थंडीच्या दिवसात हवे हवेसे वाटते. त्याबरोबर मस्तपैकी गुरगुट्या भात आणि पापड म्हणजे अगदी स्वर्गसुख. रसम हे अनेक प्रकारे केल्या जाते. प्रत्येक घरची जवळपास पद्धत वेगळी असते. मी माझ्या यजमानांकडून रसम शिकलेय. अप्रतिम रसम करतात ते आणि त्यांनी मला लगेच शिकवलेही. एकदम पाण्यासारखा पातळ पण अतिशय गुणी असा हा पदार्थ माझ्या सगळ्यात आवडता आहे. आमच्या घरी कोणालाही सर्दी, ताप, खोकला झाला की रसम अगदी लगेच मदतीला धावून येते. औषधी गुणधर्म आणि अफलातून चव यांचा उत्तम मेळ म्हणजे रसम. सार म्हणजे रसम नव्हे. कर्नाटकात केले जाणारे सारू आणि आंध्रात केले जाणारे पूलसु हे सगळे सारखेच जरी वाटत असले तरी त्यात जमीन अस्मानाचा फरक आहे. आजी मसालेभाताबरोबर जे सार करायची ते आणि रसम यांचा दूरदूरवर काहीही संबंध नाही. हे काय पाण्यालाच तर फोडणी द्यायची असते, पाणीच तर आहे ते म्हणणाऱ्या असंख्य लोकांना "एकदा तामिळ पध्धतीचे रसम करून दाखवा बघू असे म्हणावेसे वाटते." कारण एवढ्या वर्षानंतर आताशा मला छान रसम जमायला लागले आहे असे सगळे म्हणतात स्पेशली माझे सासरे.
टमाटर रसम, वेप्पम पू रसम ( कडुलिंबाच्या फुलाचे रसम), अननस रसम, पुंडू ( लसूण ) रसम, इंजि (आले) रसम,
कांदाथीपली ( लेंडी पिपरी) रसम , जिरे रसम, मांगा ( आंबा ) रसम, इलूमिची ( निंबू) रसम , शेवग्याच्या शेंगांचे रसम अश्या अनेक प्रकारे रसम केल्या जाते आणि प्रत्येकाचा वेगळा गुणधर्म आहे.
आपण हॉटेलमध्ये जेवायला गेलो कि Milagatawny असे सूप असते ते म्हणजे मिलागू तन्नी ( पेपर रसम) असते हे विशेष सांगावे वाटते.
आज थंडी आहे आणि सगळ्यांचे घसे खराब मग मस्तपैकी पुंडू ( लसूण) रसम केले.

थोडीशी उडिद डाळ, मिरे, लाल मिरच्या, हिंग, लसूण, धने, जिरे मस्तपैकी भाजून घेणे. त्याचा खमंग वास सुटतो. खूप करपट नाही, अगदी सौम्य भाजायचे. गैस बंद करून, एका मिक्सर च्या भांड्यात काढायचे थंड झाले कि त्याचे पावडर करून घेऊन काढून ठेवायचे. २ टमाटर मिक्सर मधून काढून घ्यायचे, थोडे पाणी टाकायचे मिक्सर मध्ये वाटताना. इकडे गरम पाण्यात चिंच भिजू टाकायची, भरपूर पाण्यात निंबाएवढा गोळा. खूप कोळ घट्ट होऊ देऊ नये, साधारण आंबट असावा. एका पातेल्यात हे चिंचेचे पाणी, टमाटर चे पाणी उकळायला घ्यावे, त्यात वरून हिंग, हळद टाकावी, हळद अँटिसेप्टिक असते म्हणून मी हटकून टाकते नाहीतर रंग पण येत नाही रसम ला. त्यात लसूण पाकळ्या ठेचून टाकाव्या, गोडलिंब ( कढीपत्ता) टाकावा, कोथिंबीर चिरून टाकावी, आणि मस्तपैकी एक उकळी येऊ द्यावी. एक उकळी आली की घरच्यांना एव्हाना कळून चुकते कि "रसम हो रहा है"
मग आपला मिक्सर मधला वाटलेला मसाला टाकावा. मीठ टाकावे आणि अजून थोडे स्पाईसी हवे असेल तर मिरीपूड टाकावी. बस्स एक दोन उकळ्या आल्या की गैस बंद करावा. वरून फोडणी मी शक्यतो देत नाही पण तरीही द्यायची असेल तर थोड्या तेलात, लाल मिरच्या, गोडलिंब, हिंग आणि मोहरी ची फोडणी करावी. रसम वरून घालावी. हे साधे रसम झाले पुंडू रसम.

परपु रसम

चिंच वरणाच्या पाण्यात भिजू घालायची आणि पुढील कृती वरच्याप्रमाणे

मिलागू रसम
वरची कृती तीच पण त्यात मिरे जास्त प्रमाणात टाकायचे.

इलूमिची रसम
यामध्ये चिंचेचा कोळ न वापरता पाण्यात निंबू पिळून ते पाणी वापरतात. बाकी कृती तीच. निंबाचा फ्लेवर मस्त लागतो बाकी मसाल्यासोबत

वेपम पु ( कडुनिंबाच्या फुलाचे रसम)
कडुनिंबाची फुले तुपात जराशी भाजून घ्यायची. वरील कृती करून एक उकळी आली की हि फुले रसम मध्ये टाकायची. मसाला वाटून टाकायचा आणि २ उकळ्या फुटू द्यायच्या. असे हे कडुनिंबाच्या फुलाचे रसम. उन्हाळ्यात केला जाणारा हा प्रकार पोटासाठी थंड असतो. तसेही रसम पाचनकारक

कांदाथीपली ( लेंडी पिपरी) रसम
कांदाथीपली म्हणजे लेंडी पिपरी, घरच्या घरी आपल्याजवळ इतके गुणकारी पदार्थ असतात की आपल्याला बाहेरच्या औषधींची गरजच नसते खरेतर. सर्दी, खोकला यावर रामबाण उपाय म्हणजे कांदाथीपली रसम. उडिद डाळ, मिरे, लाल मिरच्या, हिंग, लसूण, धने, जिरे आणि अगदी २ कांदाथीपली भाजून घेणे आणि वरची कृती करणे. गरम गरम कांदाथीपली रसम नी एकदम सर्दी पडसे कमी होते.

अननस रसम
सगळी कृती करून झाल्यावर फ्लेवर साठी अननसाच्या फोडी टाकायच्या. थोडा फॅन्सी पण मस्त प्रकार.

नेल्लिका रसम ( आवळ्याचे रसम)
रसम मसाला करत असतांना त्यात आवळ्याची( आवळे धुवून त्यांच्या बिया काढून टाकायच्या आणि उभे काप करायचे, मिक्सर मधून पेस्ट करून घ्यायची) पेस्ट टाकावी आणि वरील कृती करावी . ज्यांना आवळे आवडत नाही त्यांच्यासाठी नेल्लिका रसम मस्त आहे.

आंबा ( मांगा ) रसम
कैरी धुवून घेऊन, त्याच्या फोडी वरण करतांना प्रेशर कुक, करायच्या. चिंच नं वापरता, हे पातळ वरणाचे पाणी वापरायचे रसम करतांना. उन्हाळ्यात करायचे रसम आहे हे. पेवंदि आंबा पण चालतो याकरता.

तर असे हे औषधीसारखे गुणकारी रसम. माझा आणि माझ्याकडच्या सगळ्यांचा अतिशय आवडता पदार्थ. मला सूप करण्यापेक्षा रसम सोपी आणि जास्त जवळचे वाटते. भारतीय खाद्यसंस्कृती अतिशय समृद्ध आहे. इतके वेगळे पदार्थ वापरून एकाच पदार्थ करता येतो हे किती वाखाणण्याजोगे आहे. प्रत्येक ऋतूनुसार रसम मध्ये वेगवेगळ्या वस्तू वापरता येतात.
उन्हं जास्त झाले की वेपम पु रसम, किंवा मांगा रसम, थंडी पडली की पुंडू रसम, किंवा कांदाथीपली रसम.
घसा बसला सर्दी झाली की मिलागू ( पेप्पर) रसम. This is my go-to option for a simple meal.

सांबार वडा नं खाता इकडे रसम वडा खायची पद्धत आहे. मऊ मेदुवडा मस्त सोक करत ठेवायचा रसम मध्ये आणि मग खायचा अशी सुंदर चव लागते कि काय सांगू .

माझ्या बहिणीकडे पार्टीसाठी हे स्टार्टर ठेवले होते आणि लोकांना खूप आवडला प्रकार.

एकदम व्हर्सेटाइल पदार्थ - रसम. आवडल्यास जरूर करून बघा.

डिशवॉशर बद्दल बोलू कौतुके

2018-12-11T00:06:00.002-08:00

डिशवॉशर बद्दल बोलू कौतुके

मग आता डिशवॉशर घेतलाय का? काय फायदा सगळी भांडी धुवूनच तर लावावी लागतात वगैरे दूषणे देऊन माझ्या घरी एकदाचे डिशवॉशर चे आगमन झाले. बरेचसे कुतूहल आणि आपण घेतलाय खरा पण भारतीय भांड्यांकरता वापरता येईल का हे काही प्रश्न मला सतत भेडावत होते. चांगले ६-७ महिने अभ्यास करून मी ब्रँड ठरवला होता आणि अगदी वापरूनही पहिला डिशवॉशर मनातल्या मनात म्हणा ना ;).
काल पुलं च्या अपूर्वाई पुस्तकात इंग्लिश माणसाबद्दल बरेच वाचले. अतिशय सुंदर वर्णन आणि त्यात त्या काळातल्या लंडन च्या जीवनशैलीमध्ये त्यांनी अत्याधुनिक उपकरणांचा केलेला उल्लेख थोडा सुखावह होता. सुखावह असण्यास कारण हे की ५० वर्षानंतर का होईना माझ्यासारखी सर्वसामान्य भारतीय गृहिणी डिशवॉशर सारखे अत्याधुनिक उपकरण घेऊ शकते. आणि वापरही करते बऱ्यापैकी. मेट्रो किंवा ट्यूब बद्दल हि बरेच काही लिहिले होते, इतक्यात चेन्नई मध्ये मेट्रो साठी खणलेल्या भुयाराजवळून बस गेल्याने एक भयंकर खड्डा पडला रस्त्याला, त्यामुळे भारताची प्रगती गृहिणींनी केलेल्या उपकरणांच्या वापरावर अवलंबून नाही हे मला खटकन लक्षात आले :)
डिशवॉशर आता वापरून २ ते २.५ वर्षे झालीत. एकूण अतिशय छान उपकरण आहे. बरेचशी भांडी मी त्यात सर्रास घासायला टाकत असते. आता आमचा छोटासा फूड डिलिव्हरी चा एक उद्योग पण सुरु झालाय, त्यात काम करतांना खूपभांडी घासायला होतात. मग डिशवॉशर माझा एक महत्वाचा टीम मेंबर आहे हे मात्र नक्की.
डिशवॉशर घेतांना थोडी काळजी घेतली कि पुढे काही त्रास होत नाही हा माझा अनुभव

- ब्रँड

भारतात बरेच ब्रॅण्ड्स आहेत डिशवॉशर चे म्हणजे एलजी, बॉश, सिमेन्स, आय एफ बी, पण मला सर्विसच्या दृष्टीने बघितले तर बॉश एकदम उत्तम आहे. एका फोनवर तमाम टेक्निशियन मंडळी हजर असते प्रॉब्लेम सॉल्व करायला. अजून प्रॉब्लेम काही आला नाही पण मी २ दा छान सर्व्हिस करून घेतली आहे. एकदा ते येऊन सगळं समजावून सांगतात की आपण उपकरण वापरायला मोकळे. बॉश ब्रँड अगदी उत्तम.

- कुठली भांडी वापरावीत

स्टील ची, काचेची, मातीची भांडी, क्रॉकरी, फूड ग्रेड प्लास्टिक वगैरे अगदी बिन्दास्त धुवून निघते. प्लास्टिक चा वापर मी टाळतेच शक्यतो पण तरीही.
स्टील चे मोठाले ( ५ किलो) पर्यंत चे डबे सुध्दा मी घासायला टाकते वेळ पडेल तशी. दुधाची , चहाची वगैरे सगळ्या प्रकारे अगदी खराब झालेली भांडी सुध्दा मी धुवायला टाकते. असंख्य कप, बश्या, वाट्या, चमचे, प्लेट्स , तेल तुपाची भांडी, मुलीचा डबा, बाबाचे डबे सगळं सगळं.

- हाताने घासायची भांडी / साबण सोडा

एवढे घासूनही प्रसंगी असतातच भांडी घासायची हे मनात पक्कं करून घेणे महत्वाचे आहे.
कढया पण घालता येतात पण त्या अलुमिनियम च्या असल्याने लख्ख निघत नाहीत. गाळण्या पण हातानेच धुतलेल्या बऱ्या प्लास्टिक च्या असतील तर.
पण बाकीच्या भांड्यांना बाईची गरज नाही हे माझ्यासाठी अतिशय महत्वाचे आहे.
फिनिश म्हणून ब्रँड येतो त्याच्या टैबलेट्स, सॉल्ट आणि रिन्स एड अश्या तीन गोष्टी लागतात. त्या आपल्या नेहेमीच्या विम आणि बाई च्या खर्चाच्या निम्मा खर्चात मिळतात. चालतात ही भरपूर. पाणी कमी लागते. आणि स्वच्छ भांडी, स्टरलाईज झालेली... अजून काय हवे.

देवाचे पात्र, समया, निरंजन वगैरे हातांनीच घासून टाकते तरीही..अजून काही डिशवॉशर नाही वापरत त्याकरता.
'पण ओव्हरऑल १००% मार्क या उपकरणाला.. बाय बाय खरकटी भांडी आणि हॅलो डिशवॉशर.

अविस्मरणीय - द ग्रेट गॅटस्बी

2017-07-11T03:52:00.000-07:00

मागच्या आठवड्यात द ग्रेट गॅटस्बी नॉवेल वाचायला घेतलं. खूप उत्सुकता होती मला. पुस्तकाची सुरुवात खूप साधी पण आत ओढून घेणारी वाटली. पुस्तक सुरु करण्या आधीची प्रस्तावना तर भन्नाट. स्कॉट फित्झगेराल्ड हा लेखक आहे द ग्रेट गॅटस्बी या पुस्तकाचा. १०० वर्षांपूर्वी लिहिलेलं पुस्तक, एक खिळवून ठेवणारं कथानक. जे गॅटस्बी, या अतिशय गूढ अभिव्यक्ती असलेल्या माणसाभोवती रेखाटलेलं. निक कारावे, हा या पुस्तकाचा नरेटर, वॉल स्ट्रीट च्या एका कंपनीत काम करत असतो. तो इस्ट एग या शहरात राहायला आल्यावर त्याच्याबाजूलाच असणाऱ्या मोठ्या, अवाढव्य बंगल्याशी त्याची ओळख होते. आणि हळूहळू त्या बंगल्या च्या मालकाशी म्हणजे जे गॅटस्बी, या व्यक्तीशी झालेली अगदी साधी ओळख त्याचं आयुष्य कसं बदलून टाकते याचे निक नीच घेतलेला मागोवा म्हणजे हे पुस्तक.
स्कॉट फित्झगेराल्ड यांची भाषा ओघवती आहे. १०० वर्षानंतरही त्यांनी वर्णन केलेल्या अमेरिकेशी आपण समरस होऊ शकतो, इतके की आपणच इस्ट एग मध्ये आहोत असे वाटते. जे गॅटस्बी, आणि त्याची व्यक्तीरेखा स्कॉट नी अतिशय छान उभी केली आहे. त्याची राहणी, त्याचा भूतकाळ, त्याची डेझी (म्हणजे निक करावे ची चुलत बहीण) हे सगळे पुस्तक वाचून ३ दिवस झाले तरीही डोळ्यासमोर तसे च्या तसे उभे राहतात.
जे गॅटस्बी उमदा ऑक्सफर्ड मध्ये शिकलेला माणूस, सध्या एक खूप मोठा व्यापारी, सगळे शनिवार रविवार खूप मोठया पार्टीस देणारा पण स्वतः अतिशय कोरडा राहणार.. निक एक असा एकमेव व्यक्ती असतो ज्याला गॅटस्बी ने पार्टी चं खास निमंत्रण दिलं असतं. भव्य पार्टी मध्ये निक आणि जॉर्डन पोचतात आणि त्यांना कळतं कि जे ह्या सगळ्या पार्टीस डेसी, निक ची चुलत बहीण यावी म्हणून देत असतो. जे आणि डेसी याचं प्रेम.. जे वेळेवर पोहचू नं शकल्याने डेसी नी स्वतः च टॉम बुखानान शी केलेलं लग्नं आणि नंतर ५ वर्षांनी जे गॅटस्बी नी त्याच शहरात, एक भव्य दिव्य बंगल्यात राहणं..डेसी ची रोज वाट बघणं, तिच्या डॉक वर असलेल्या निळ्या दिव्याला सतत पाहत राहणं सगळं अगदी एपिक.
जे ची निक ला किंवा कोणालाही बोलावंतांना "ओल्ड स्पोर्ट" म्हणण्याची लकब तर अतिशय दिलखेचक आहे.
गॅटस्बी ची पार्श्वभूमी खूप दरिद्री आणि वाईट्ट दाखवली आहे, पण जे ला नेहेमीच एक मोठा माणूस व्हायचं असतं, त्याला नियती साथ देतेही. पण डेसी काही त्याला मिळत नाही, डेसी मिळावी म्हणून केलेला खटाटोप पुस्तकात मांडला आहे.
आजकालच्या पुस्तकांसारखा कोठेही चिप वल्गर असा भाग अख्ख्या पुस्तकात नाही. सगळं अगदी तरलतेने मांडण्यात स्कॉट फित्झगेराल्ड नी अगदी बाजी मारली. १५० पानांच्या पुस्तकात एखाद्या व्यक्ती बद्दल वाचकाला इतकं काही सांगून जाणे म्हणजे एकदम किमया आहे. जादू केल्यासारखे आपण पानावरुन पान वाचत जातो आणि पुस्तकाचा शेवट कसा होतो हे कळतही नाही.

चित्रपट पाहण्यासारखा आहे, पण पहिले पुस्तक वाचन केले तर बरे. मला लिओनार्डो गॅटस्बी च्या भूमिकेत प्रचंड आवडला. तसा तो जॉर्डन बेलफोर्ड च्या भूमिकेतही आवडलाच आणि टायटॅनिक च्या जॅक मधेही. ही भूमिका अगदी लक्षात राहण्यासारखी. बाकी सगळी कास्ट त्या त्या ठिकाणी छानच आहे. इतक्या सुंदर पुस्तकाला एकदम न्याय दिल्यासारखा आहे हा चित्रपट.
काही काही वाक्य मी कदाचित आयुष्यात विसरणार नाही.

“So we beat on, boats against the current, borne back ceaselessly into the past.” ...

“Let us learn to show our friendship for a man when he is alive and not after he is dead.”

This was so profound.

“There are only the pursued, the pursuing, the busy and the tired.”

“Reserving judgements is a matter of infinite hope.”

“Life starts all over again when it gets crisp in the fall.”

“I am one of the few honest people that I have ever known.”

“Life is much more successfully looked at from a single window.”

बस बाकी वाचनीय आहेत.

दाक्षिणात्य संस्कृती - कोलम (रांगोळी)

2017-06-19T03:27:00.000-07:00

दाक्षिणात्य संस्कृती - कोलम (रांगोळी)

या पोस्ट मध्ये खाद्यसंस्कृती बद्दल नं सांगता रांगोळ्या आणि तामिळ नाडू यांच्या असलेल्या घट्ट नात्याबद्दल बोलूया.
रांगोळी म्हणजे मला तरी एखाद्या स्त्री ची अभिव्यक्ती वाटते. रांगोळी काढणारा पुरुष जरी असेल तरी त्याच्या मनातल्या तरल भावना त्या रांगोळीत उतरतात. अर्थात नेहेमीच्या रोज काढल्या जाणाऱ्या रांगोळ्या म्हणजे गृहिणीची अभिव्यक्ती का हे मला नाही माहिती. पण अंगण झाडणे, सडा टाकणे, आणि रांगोळी काढणे माझ्यासाठी एक थेरेपि आहे. आजकाल अपार्टमेंट आणि मोठाल्या इमारतींमुळे अंगण हा भागच नाहीसा झालाय घराचा, पण मागे आम्ही होतो त्या घरी मोठे अंगण होते.
तामिळ नाडुत सगळ्या दारासमोर रांगोळी काढल्या जाते. अगदी अपार्टमेंट जरी असेल तरी अपार्टमेंट च्या मोठ्या दारासमोर रांगोळी काढली जातेच. इथल्या गल्ल्यांमध्ये समोरासमोरील घराच्या दारासमोर तर दोन्ही वेळेला रांगोळी काढल्या जाते. सकाळी ६. ०० ते ६.३० च्या दरम्यात सगळ्या स्त्रिया या कामात मग्न दिसतात. पहिले मला फार कुतूहल वाटे. एवढ्या सकाळी उठणे आणि पहिले काम म्हणजे रांगोळी. दिवस कसा छान सुरु होत असेल असे वाटायचे. लग्नानंतर च्या सुरुवातीला आमच्या घरासमोर मीच रांगोळी घालायची सकाळी उठल्या उठल्या... थोडे वर्षांनी ते बंद झाले कारण फ्लॅट सारख्या घरात शिफ्ट झालो. त्यानंतर च्या घरात मात्र मी माझी ही रांगोळी घालायची इच्छा मनमुराद पुरवली.
आमच्या ह्या फ्लॅट च्या समोर पण एक मावशी येऊन सुंदर रांगोळी काढून जातात सकाळी सकाळी.

ही पुली कोलम म्हणजे ठिपक्यांची रांगोळी आहे ७ ते १ असे ठिपके . अपार्टमेंट समोर काढलेली रांगोळी

दक्षिण भारतात शैव आणि वैष्णव हे दोन भेद आहेत. शैव लोकांकडे वेगळी रांगोळी घातल्या जाते, वैष्णवांकडे वेगळी. शैव ब्राम्हण लोक म्हणजे अय्यर आणि वैष्णव म्हणजे अय्यंगार. आता का आणि कसे हे भेद निर्माण झाले याकरता विश्वरूपम सारखा एखादा चित्रपट बघायला लागेल. पण जास्त करून हा भेद अजूनही लोक पाळतात. खाणे, राहणीमान एकूणच दोन्ही गटात ब्राम्हण असण्याखेरीज काहीच सारखे नसते म्हंटले तरी चालेल. तर... रांगोळी सुध्दा दोन वेगळ्या प्रकारात घातली जाते.
- सिक्कु अथवा पुली कोलम ( ठिपक्यांची रांगोळी)
हा रांगोळीचा अतिशय साधा प्रकार आहे आणि बऱ्याच अय्यर आणि ब्राह्मणेतर समाजात ही रांगोळी काढल्या जाते. ठिपक्यांची रांगोळी लहानपणीपासून मला येते त्यामुळे काही कठीण गेले नाही पण..... आपल्याकडे कसे ठिपके जोडल्या जातात रांगोळीने, इथे सिक्कु किंवा पुली कोलम काढतांना ठिपके वगळल्या जातात.

ही पण ठिपक्यांची रांगोळी

- पडी कोलम (म्हणजे रेघांनी काढलेली रांगोळी)
पडी कोलम मध्ये मधला चौकोन आधी काढून घेऊन त्याभोवती रांगोळी काढली जाते. मुख्यतः या रांगोळीत कमळ,शंख, चक्र, गदा अश्या वैष्णव संप्रदायात खूप मानल्या जाणाऱ्या खुणांचा वापर केल्या जातो. दारावर पडी कोलम दिसली की समजावे अयंगार घर आहे ;)
शुक्रवारी पुली कोलम काढू नये असे म्हणतात.
अजूनही पूजा वगैरे असली कि चेन्नई आणि बाकी तामिळनाडू मध्ये तांदुळाच्या पिठाला भिजवून, त्या ओल्या पिठाची रांगोळी काढली जाते. मला अजून ते काही जमले नाही. घरांमध्ये देवासमोरही तांदुळाच्या ओल्या पीठानेच रांगोळी काढली जाते. आपल्याकडे अशी एकदम पांढरी रांगोळी सहसा घातल्या जात नाही. अगदी एखादे बोट लावतोच कुंकवाचे. इथे मात्र नाही घालत कुंकू. मग मी ही साधीच घालते रांगोळी. कुंकू वगैरे नाही घालत.

रस्त्यावरून चालतांना एका दारावरची रांगोळी

फ्री हॅन्ड पण अयंगार टाईप रांगोळी (अशी रांगोळी माझ्या आजे सासूबाईंकडे काढली जाते)

आमच्याकडे कामाला येणाऱ्या कामाक्षी ने दिवाळीला काढलेली रांगोळी

कपालेश्वर मंदिरात नव्या वर्षानिमित्त काढलेली मोठ्ठीजात रांगोळी

पडी कोलम अयंगार स्पेशल, रेघांनी काढलेली रांगोळी

पडी कोलम

पडी कोलाम

पुली कोलम

मार्गशीर्ष महिन्यात रांगोळीची स्पर्धा असते. सगळ्या मंदिरांच्या जवळ असलेल्या अग्रहारासमोर (म्हणजे वस्तीत) दोन्हीकडून सुंदर रांगोळ्या काढल्या जातात. सकाळी म्हणजे ब्राह्ममुहूर्तावर (४ -६) या वेळेत. तिरुवल्लीकेंनी, मैलापुर या अनेक मंदिरे असलेल्या भागात तर सकाळी रांगोळ्या बघायला जायची मजा असते.

हे दृश्य मला इतके आवडले,की डोळे मिटताच समोर येते, mychennai च्या फेसबुक पेज वरून साभार. आजूबाजूची घरे म्हणजे देवळासमोर च्या आग्रहाराचा भाग आहे

एक मामी (इथे लग्न झालेल्या सगळ्या बायकांना मामी संबोधतात) मडीसार (पारंपरिक साडी) मध्ये रांगोळी घालतांना

रांगोळी आणि तामिळनाडू हे समीकरण अगदी घट्ट आहे. चेन्नई अजूनही आधुनिकतेच्या थोडी दूरच आहे, अजूनही इथे सगळे सण समारंभ अतिशय निगुतीने साजरा केल्या जातात. चेन्नई ची सकाळ म्हणजे सडा, रांगोळी, फिल्टर कॉफी, हातात हिंदू पेपर आणि सुप्रभातम.

दाक्षिणात्य खाद्यसंस्कृती -दोसा

2017-06-05T06:53:00.000-07:00

दोसा हा पदार्थ नं आवडणारा माणूस विरळा. माझी आणि दोस्याची ओळख आमच्या शाळेच्या आनंदमेळ्यात झाली होती. एक डोस्याचा स्टॉल होता तिथे, माझ्या बेस्ट फ्रेंड च्या काकी चा. मी नं खाताच गर्दी पाहून मला लक्षात आलं होतं तेव्हा कि काहीतरी स्पेशल आहे दोस्यात. हळूहळू जसे मोठे होत गेलो तसे आई बाबा बाहेर जेवायला घेऊन जायचे, मग खायचे काय तर डोसा, जगत नावाचे नागपूरला खूप प्रसिद्ध हॉटेल होते, अर्थात आता मॉल आणि मोठमोठ्या बिल्डींग्स असलेले नागपूर नव्हते तेव्हा उणीपुरी २ ते ३ फॅमिली रेस्टॉरंट्स. त्यात आर्य भवन एक आणि एक जगत. आई म्हणायची जी वस्तू आपण घरी जास्त करत नाही ती बाहेर खावी. म्हणून मोठ्ठा क्रिस्पि दोसा त्यात बटाट्याची भाजी, सोबत चटण्या. एकदम पोटभर व्हायचा तो मसाला डोसा. मी ९ वी, १० वी त असतांना आई घरीच डोसे करायची. पुढे कॉलेज मध्ये घेल्यावर वगैरे बाहेर खातांना डोसा हा पदार्थ बऱ्याचदा खाल्ल्या जायचा.

आता गेल्या १० वर्षांपासून चेन्नई मध्ये स्थायिक असल्याने, दोसा हा दाक्षिणात्य संस्कृतीचा किती अविभाज्य घटक आहे हे कळून आले. माझ्या घरी डोश्याचे पीठ नाही असा एकही दिवस जात नाही. जसे मराठी घरांत कणिक नाही असे कधी होत नाही तसेच दाक्षिणात्य घरांमध्ये दोश्याचे आहे. धिरडे हा प्रकार माझी आजी करायची आणि आई पण करायची. पण धिरडे आणि दोस्यात खूप फरक आहे.

इथे दोसा म्हणजे एक टिफिन आयटम आहे, म्हणजे सकाळी नाश्त्याकरता आणि रात्रीच्या अगदी लाईट जेवणासाठी दोसा खाल्ल्या जातो.

महाराष्ट्रात मसाला दोसा फार प्रचलित आहे. पण दाक्षिणात्य घरांमध्ये मसाला फार कमी केल्या जातो. आणि बाहेर खातांना सहसा मसाला दोसा मागवल्या जात नाही.

दोस्याचे पीठ हे एक तंत्र आहे. कारण त्यामागे बरीच मेहनत लागते आणि बरीचशी पूर्व तयारी पण. पीठाकरता अख्खे पांढरे उडीद वापरले जातात आणि इडली चा तांदूळ. इडली चा तांदूळ जरा लठ्ठ असतो. एकदा दोस्याचे पीठ केले की मला एक आठवडा पुरतं आणि संपूर्ण आठवड्याचा सकाळचा नाश्ता डोश्याच्या पिठानीच करता येतो.

मिक्सर मधून भिजवलेले डाळ आणि तांदूळ काढता येतात पण त्या पिठाला ग्राइंडर सारखी चव येत नाही. म्हणून सगळ्या दाक्षिणात्य घरांत ग्राइंडर हे अतिशय महत्वाचे उपकरण आहे. ९९% दाक्षिणात्यांच्या घरात ग्राइंडर असतेच असते. हे ग्राइंडर म्हणजे दगडाचं जातं. २ लिटर, ३ लिटर, ४ लिटर आणि १० लिटर अश्या साईज मध्ये ग्राइंडर बाजारात मिळते. हे ग्राइंडर म्हंजे २ तिकोनी दगड किंवा गोल दगड, जे खालच्या गोल दगडावर घासल्या जातात. घासल्या जातांना मध्ये तांदूळ आणि डाळ वाटल्या जाते , असे करून दोस्याच्या पीठाला योग्य ती कन्सिस्टन्सी येते. पूर्वी हातानी केल्या जाणारी हि गोष्ट आता बरीच ऑटोमेटेड झाली आहे.

वेट ग्राइंडर

पूर्वीचे ग्राइंडर

दोस्याला पूर्व तयारी लागते ती अशी:

रविवारी सकाळी ४ मापं इडली तांदूळ आणि १ माप उडीद डाळ वेगवेगळी भिजू घालायची, उडीद डाळीत थोडे मेथी दाणे टाकावे भिजत घालतांना (म्हणजे पीठ छान हलकं होतं ). रविवारी संध्याकाळी तांदूळ आणि डाळ दोन्ही वेगवेगळे वाटून घ्यावे. आणि मग मिक्स करावे. डोश्याचे पीठ मिक्स करून छान झाकून ठेवले की सोमवारी सकाळी मस्त फुगून येते. अश्या फुगलेल्या पिठात पाणी नं घालता, मीठ घालून मिक्स करावे. ह्या पिठाच्या इडल्या मस्त होतात.

ताज्या पिठाच्या इडल्या छान होतात म्हणून आठवड्याचा पहिला दिवस इडली हा नाश्ता. दुसऱ्या दिवशी डोसे, तिसऱ्या दिवशी उत्तप्पे, चौथ्या दिवशी कल डोसे, पाचव्या दिवशी अप्पे, हा क्रम असतो. हा क्रम मी ठरवलेला नाहीये. डोसा पिठाच्या आम्बटपणावरून हे पदार्थ ठरवता येतात. ह्या पिठाची फार काळजी घ्यावी लागते. जर पीठ जास्त दिवस टिकवायचे असेल तर थोडेच पीठ काढून ठेवून बाकीचे फ्रिज मध्ये ठेवता येते.

फ्रिज मध्ये ठेवल्याने कधीही आठवडाभर दोसे करता येतात. डोस्याचे बरेच प्रकार करता येतात. साधा दोसा, पोडी दोसा, एग दोसा, कल दोसा, तुपाचा दोसा म्हणजे घी रोस्ट, मसाला दोसा हे त्यात मुख्य प्रकार. कृष्णवी करता दोसा म्हणजे प्राणप्रिय खाद्यपदार्थ आहे. ती दिवसभर दोस्यावर राहू शकते. तिच्या स्पेशल दोस्याचे नाव आहे मोरू मोरू डोसा म्हणजे क्रिस्पी दोसा ;)

पोडी दोसा:

प्रत्येक दाक्षिणात्य घरात परुप्पू पोडी म्हणजे लाल मिरच्या, तूर डाळ,उडीद डाळ, चणे डाळ घालून तयार केलेली पूड असते. दोसा तव्यावर घातला कि त्यावर ही पूड भुरकवायची आणि वरून मस्तं तिळाचे (हो तिळाचेच) तेल घालायचे. मस्तपैकी पोडी दोसा तयार. इकडे दोस्यावर घालण्याकरता नल्ल येन्नाई (म्हणजे चांगले तेल, म्हणजेच तिळाचे तेल) वापरतात.

घी रोस्ट:

नॉर्मल दोसा करतांना तिळाचे तेल नं घालता तूप घातले की घी रोस्ट दोसा तयार होतो. थोडा अजून लाल होऊ द्यायचा आणि छानपैकी फोल्ड करायचा. घी रोस्ट ची चव अफलातून लागते.

एग दोसा:

साधा दोश्याचं पीठ तव्यावर फिरवलं की लगेच एक अंडं फोडून त्यावर घालायचं, थोडं शिजलं की उलथायचं. अंड्याचा दोसा अतिशय पौष्टिक आहे असं माझं मत आहे. खूप काही सोबतीला नसलं तरी हा दोसा बराच पोटभरीचा होतो.

कल दोसा:

नॉन वेज सोबत खाण्यास एकदम मस्त असे स्पॉंजी छोटे दोसे छान लागतात. कल म्हणजे तवा. ह्या दोस्याला करतांना वरून झाकणी ठेवतात. म्हणजे उलथायची गरज नसते. छोटे दोसे दिसायलाही छान आणि करायला ही सोपे आहेत. हा प्रकार कर्नाटकातून इकडे आला आहे.

चीज दोसा:

साध्या दोस्यावरून मोझरेल्ला चीज खिसुन टाकले की गरम तव्यामुळे चीज वितळते आणि दोस्यावर पसरते. चीज दोसा बच्चेकंपनीला आवडणारा असा आहे. एरवी कृष्णवी दोसा चीज ला लावून सुध्दा खाते.

मसाला दोसा:

दोसा आणि बटाटयाची भाजी, हे समीकरण माझे फार आवडते आहे. मसाला म्हणजे थोडा मऊसर असावा मग चटणी नसली तरी चालेल.

दोस्याकरता स्पेशल टिप्स:
- दोसा हा नॉन स्टिक वर नं करता, लोखंडी तव्यावर करावा म्हणजे त्याला छान रंग येतो.

peacock कलर्स.कॉम वरून घेतलेला फोटो. अस्सल लोखंडी तवा!

- माझ्याकडचा तवा इतका जाडजूड आहे की एका हाताने उचलता येत नाही ;) - आधी तवा छान सीजन करावा, तिळाचे तेल आणि कांद्याची फोड वापरावी. कांद्याच्या फोडीनी तेल तव्याला सगळ्या बाजूने लावावं आणि मग दोसे घालावे.
- दोस्याचे पीठ जर फ्रिज मध्ये असेल तर अर्धा तास आधी काढून छान घोटून घ्यावे
- तवा खूप गरम झाला की दोसा होत नाही, म्हणून जास्तं गरम झाल्याची चाहूल लागताच, तव्यावर पाणी शिंपडावे आणि कांद्याच्या फोडीनी पाणी पसरवावे, असे केल्याने तेलही लागते तव्याला आणि पाणीही पुसल्या जाते.
- पीठ खूप आंबले तर थोडे दूध घालावे, त्याने पिठाचा आंबुसपणा कमी होतो.
- पीठ आंबवायला ठेवतांना मीठ घालू नये. पीठ आंबल्यावर मीठ घालावे.

तव्याला पीठ लागणे म्हणजे पीठ नीट आंबलेले नसणे. जर पीठ आंबले नसेल तरंच ते तव्याला लागणार आणि डोसा होणार नाही हे लक्षात घेणे आवश्यक आहे. त्यात तव्याचा काही प्रॉब्लेम नसतो पण आपण तव्याचाच प्रॉब्लेम आहे समजून नॉन स्टिक च्या मागे पडतो, इथेच मार्केटिंग ची कमाल दिसून येते. गेल्या १० वर्षात, मी छान दोसे करायला शिकली आहे असे माझे सासरे नेहेमी म्हणतात. एक मराठी मुलगी इतके छान दोसे करते याचे त्यांना फार कौतुक आहे. मुळात एका तामीळ घरात दोसे नं शिकता राहणे कठीणच होते, म्हणून पहिला पदार्थ मी आत्मसात केला तो हा. माझ्या नंणंदेने अगदी हात धरून शिकवला आहे मला दोसा, मी पण तिला फुलके शिकवले म्हणा ;)

टीप: सगळे फोटोस आंतरजालावरून..

दाक्षिणात्य खाद्यसंस्कृती - मुरुक्कू

2017-05-30T07:28:00.001-07:00

मुरुक्कू म्हणजे तांदळाच्या पिठाची केलेली चकली. हा माझ्या घरातल्या सगळ्यांचा अतिशय जिव्हाळ्याचा विषय आहे. थोडक्यात थोडे कुरुम कुरुम काहीही आवडणारे माझ्या घरचे गडी आहेत त्यात मग पापड, चिप्स, मुरुक्कू, अगदी फरसाणही चालून जातं. जेवतांना रोज पापड हवाच असा हट्ट आमच्याकडे रोज असतो आणि तो पूर्ण करावाच लागतो. तर दिंटीकल वरून येतांना असेच एक मुरुक्कू चे गाव लागले त्याचे नाव "माणप्पारै ". इथले मुरुक्कू फारच फेमस आहेत म्हणून रस्त्याच्या कडेला थांबलो एका दुकानात. तिथे जवळपास १० प्रकारचे वेगवेगळे मुरुक्कू होते.एवढ्या प्रकारचे मुरुक्कू मी पहिल्यांदाच बघत होते. चकल्या जश्या आपण घरी करतो तसे मुरुक्कू ही करतात पण खूप वेळ लागतो आणि आजकाल सगळे दुकानात मिळत असल्याने दिवाळीशिवाय कुणी मुरुक्कू करायला धजत नाही. तर माणप्पारै या गावी हे मुरुक्कू अगदी स्वस्त, तेलविरहित मिळतात. माणप्पारै बऱ्यापैकी कावेरी नदीच्या तीरावर वसलेलं आहे. हे मुरुक्कू तांदळाचे केलेले असतात. तिथे पिकणारा तांदूळ आणि पिढ्यानपिढ्या मुरुक्कू करणारे कारागार हे तंत्र जुळले आहे त्यामुळेही ह्या पदार्थाला एक वेगळी चव असते. दुकानात पुदिना मुरुक्कू, वेल्ला (पांढरे) मुरुक्कू, रागी मुरुक्कू, कारम (तिखट) मुरुक्कू, अच्चपम (केरळ कडला पदार्थ) आणि बऱ्याच प्रकारचे मुरुक्कू रचून ठेवले होते. फ्रेशनेस ची हमी बाजूला बसलेल्या आणि भर दुपारी मुरुक्कू तळणाऱ्या मावशींना बघून लगेच मिळाली. दुपारच्या जेवणानंतर ३-४ तासांनी स्नॅक म्हणून मुरुक्कू खायला मजा येते सोबत छानपैकी फिल्टर कॉफी.

मुरुक्कू करतांना

तिखट मुरुक्कू, रागी मुरुक्कू आणि पुदिना मुरुक्कू

अच्चपम

मुरुक्कू मावशी - तळून झाल्यावर हे मुरुक्कू वेताच्या बास्केट मध्ये टाकतात आणि लगेच पॅक करतात.

साधे मुरुक्कू

वर्षोनुवर्षे तिरुचिरापल्ली च्या जवळ असणाऱ्या माणप्पारै या गावात आता बऱ्यापैकी ऑटोमेशन येऊन ठेपलं आहे आणि जवळपास १५० युनिट्स आहेत मुरुक्कू बनवायचे. प्रत्येक दुकानात जवळपास १२-१३ बायका आणि माणसें असतात काम करायला. माणप्पारै चे पाणीच या मुरुक्कूच्या उत्कृष्ट चवीचे कारण आहे असे बऱ्याच दुकानाचे मालक सांगतात, असेलही कदाचित कारण मी इतके छान मुरुक्कू कधीच खाल्ले नव्हते.

मुरुक्कू सोबत नन्नारी (खस) सरबत खूप छान लागते, एवढ्या उन्हात कॉफी पिण्यापेक्षा छानपैकी नन्नारी सरबत प्यायलो आणि श्रीरंगम ला निघालो, श्रीरंगनाथन पेरुमाल यांच्या मंदिराकडे.

रेफ: http://www.thehindu.com/news/cities/Tiruchirapalli/%E2%80%98Manapparai-murukku%E2%80%99-still-in-great-demand/article16436372.ece

दाक्षिणात्य खाद्यसंस्कृती - सुंडल

2017-05-29T09:02:00.000-07:00

चेन्नई तिरुचिरापल्ली हायवे वर ९९ नावाचे एक हॉटेल आहे.परवा दिंटिकल ला जातांना तिथे थांबलो. ऐन छोट्या भुकेची वेळ. कॉफी पण प्यायची होती. नेहेमी ग्रँड स्वीट्स किंवा अड्यार आनंद भवन मध्ये मिळणारी खाण्याची वस्तू, अशी हायवे वरच्या हॉटेलात मिळेल असे वाटलेही नव्हते. पण मस्तपैकी शेंगदाण्याचे सुंडल (साधेच), केळफुलाचे वडे, आणि कॉफी चा आस्वाद घेतला.

वेरकडलाई सुंडल

सुंडल हा प्रकार अतिशय सोपा, वेळेनुरूप आहे असे मला नेहेमी वाटते. ४-५ वाजता पोटात कावळे ओरडायला लागतात, तेव्हा अगदी खूप जास्त नाही आणि कमीही नाही असे "काहीतरी" खायला हवे असते. असेच काहीतरी म्हणजे सुंडल.

चणे, शेंगदाणे, चवळी, हिरवे मूग, राजमा, कुळीथ असे कुठलेही कडधान्य सुंडल मध्ये वापरता येते. अगदी साधी सोपी पद्धत आहे सुंडल करण्याची, लक्षात ठेवून कुठलेही कडधान्य आदल्या रात्री भिजत घालावीत, सकाळी त्यातून पाणी निथळू द्यावे , एका सुती कापडात बांधून ठेवावे. मूग, मोट आणि मोड येणारी कडधान्ये थोडी एक दिवस जास्त बांधून ठेवायला लागतात. पण काळे चणे, काबुली चणे, राजमा, चवळी, शेंगदाणे वगैरे ला रात्री भिजवून छानपैकी उकळून घेतले की ही मंडळी सुंडल साठी सज्ज असते. बहुतेक दाक्षिणात्य पदार्थांची पूर्व तयारी करावी लागते, त्यात सुंडल चा पण अपवाद नाही.

केळफुलाचे वडे, सुंडल आणि फिल्टर कापी

उकळून घेतल्यावर पाणी निथळले की एका कढईत तेलाची फोडणी करावी, त्यात मोहरी, चण्याची डाळ, आणि उडीद डाळ एक चमचाभर घालावी. मोहरीची तडतड झाली, की लाल मिरची आणि हिंग टाकावा, हळद थोडीशी टाकावी आणि वरून मस्तपैकी कढीलिंबाची पाने तोडून टाकावी. एव्हाना फोडणीचा दाक्षिणात्य वास यायला लागेल, आता त्यात सुंडल पूर्व कडधान्य लोटावे. परतून घ्यावे आणि वरून थोडे मीठ टाकावे. जोवर सुंडल वर छानपैकी ओल्या नारळाचा किस टाकत नाही तोवर त्याचा दाक्षिणात्य पणा सिद्ध होत नाही. :) असे सुंडल छानपैकी कॉफी सोबत संध्याकाळी खायला घ्यावे आणि स्वर्गानुभव घ्यावा.

हा पदार्थ संध्याकाळच्या एखाद्या झटपट पार्टीत एकदम छान असतो. स्टार्टर म्हणून तर सुंडल नक्की असावे. कडधान्ये पचायला जड असली तरी आपण त्यांना आधी भिजऊन ठेवतो आहोत आणि नंतर छानपैकी फोडणी घालतो आहोत हे महत्वाचे. हिंगामुळे पचनाला मदत होते, तर कढीपत्त्याने पदार्थाची चव वाढते.

दाक्षिणात्य मंदिरांमध्ये सुंडल प्रसादाकरता तयार करतात. बहुदा शनिवारी व्यंकटेशाच्या मंदिरांमध्ये सुंडल प्रसादाला असतं. पानाच्या द्रोणात सुंडल खातांना त्याची विशेष चव लागते. नवरात्रीत तर ज्या घरी नवरात्री साजरा करतात त्यांच्याकडे ९ ही दिवस संध्याकाळी सुंडल, प्रसाद म्हणून ठेवतात.

इति श्री स्कन्दपुराणे रेवाखंडे सुंडलोध्याय: संपुर्णम! श्री व्यंकटेशार्पणमस्तु :)

कथा कहे सो कथक !

2017-05-23T00:07:00.000-07:00

माणूस मोठा जरी झाला नं, तरी त्याला लहानपणी दिलेले संस्कार आणि अजून काही त्याला आवडलेल्या गोष्टी कधीच सोडू शकत नाही. बस्स थोडा वेळ मिळावा आणि राहून गेलेल्या आवडत्या गोष्टी, छंद जोपासण्याची संधी मिळावी. आजकालच्या धकाधकीच्या काळात मी छंद जोपासण्याला कोपिंग मेकॅनिसम म्हणते. हल्ली बऱ्याच गोष्टीला मी रिलेट करू शकत नाही. जसे व्हाट्स अँप, फेसबुक, आजूबाजूचे अगदी बदललेले सतत धावणारे जग. लहानपणी हे असे नव्हते, साधे सोपे आणि सरळ होते असं मला वाटतं. तेवढा वेळ पुन्हा मागे जाऊन येणे शक्य नाही हे ही माहिती आहे, पण मनाला तेवढी शांतता देता यावी ह्या उद्देशाने मी कथक शिकायला सुरु केलं. खरंतर अजून ३ वर्षे थांबली असती तर कदाचित कृष्णवी सोबतच शिकता आलं असतं. पण आपण आधी शिकावे म्हणजे तिला जरा सांगता येईल असे वाटले.

चेन्नई म्हणजे भरतनाट्यम, भरतनाट्यम म्हणजे चेन्नई असं समिकरण वर्षानुवर्षे घट्ट बसलेलं आहे. मार्गळी महिना पूर्ण भरतनाट्यम चे चेन्नईत मोठे प्रोग्रॅम्स होत असतात. म्युसिक अकॅडेमी, नारद गान सभा, कृष्ण गान सभा, मैलापुर फाईन आर्ट्स क्लब, अश्या मोठ्या आणि नामवंत हॉल्स मध्ये मोठे मोठे कलाकार परफॉर्म करत असतात. एकूण चेन्नई म्हणजे तामिळ नाडू ची सांस्कृतिक राजधानीच म्हणता येईल. भरतनाट्यम आणि दाक्षिणात्य संगीत ह्याची आणि माझी काही गट्टी जमेना. भाषा येणे सोपे आहे पण सगळ्या क्लासिकल प्रकाराशी रिलेट करणे मला फार कठीण होते. सा, रे, ग,मं ला सा, री, गा, मा म्हणणे म्हणजे फारच कठीण असे वाटे. भरतनाट्यम शिकण्याचे काही विशेष वर्ष असतात. लहानपणी ५-७ वय हे एकदम परफेक्ट असतं. इथे जरीही एका रस्त्यावर २ असे भरतनाट्यम च्या शिकवण्या असल्या तरी माझे मन काही धजेना.

शोधला तर देवही सापडतो असे म्हणतात. माझं शोधकार्य सुरूच होतं की काय करता येईल? अचानक एक दिवस देवानिया या कथक क्लास चा पत्ता मिळाला. देवानिया च्या फाउंडर, श्रीमती जिज्ञासा गिरी, या चेन्नईत गेल्या १३ वर्षांपासून कथक चे क्लास्सेस घेतायेत. भरतनाट्यम च्या बालेकिल्ल्यात कथक ह्या अतिशय उत्तर भारतीय प्रकाराला शिकवण्याचे काम हातात घ्यायला भारी हिम्मत लागते. ९ मुलींपासून सुरु केलेला हा क्लास आता १७२ विद्यार्थ्यांचा आहे. त्यात वेगवेगळ्या वयाची मुले, वेगवेगळ्या वयाच्या मुली, मध्यवयीन बायका एवढेच नव्हे तर ७२ वर्ष्यांच्या आजी सुद्धा आहेत.

यथो हस्ता तथो दृष्टी

यथो दृष्टी तथो मन: ।

यथो मन: तथो भाव:

यथो भाव: तथो रस:।

या श्लोकाने आमच्या क्लास ची सुरुवात झाली.

तटकार, चक्कर, झुमर, लडी हळूहळू एकेक प्रकार शिकत पाहता पाहता २. ५ वर्षे झाली आणि वार्षिक कथक महोत्सव अगदी जवळ येऊन ठेपला. ४ - ४ तासाच्या रिहर्सल्स, त्यात कपड्याचे माप देणे, शिवायला टाकणे, वगैरे कामांनी मला एकदम ग्रासले. खरंतर खूप मजाही येत होती. लहानपणी स्टेज वर परफॉर्म करतांना मावशीच सगळं करून द्यायची. आता सगळे स्वतः करायला लागत होते. कृष्णवी फारच खुश होती. आई स्टेज वर असणार हे तिला खूपच नवीन होतं. करत करत आमची इकडची स्वारीही माझ्या कथक क्लास ला जरा मनावर घायला लागली. स्टेज रिहर्सल चा दिवस येऊन ठेपला. नेमका मॅरेथॉन च्याच दिवशी माझी स्टेज रिहर्सल होती. कर्म कठीण काम. कारण १० किमी धावून आल्यावर, पुन्हा स्टेज रिहर्सल कशी करणार हा एक खूप मोठा प्रश्न होता. आधीच प्लॅन केल्याने फार त्रास गेला नाही. याकरता माझ्या बुलेट जर्नल ला शतशः धन्यवाद. पुन्हा लिहिनच बुलेट जर्नल बद्दल.

स्टेज रिहर्सल म्हणजे खूपच छान अनुभव. बऱ्याच गोष्टी आपण किती मिस करत असतो ह्याची जाणीव मला त्या दिवशी झाली. कलेची साधना करणे काही सोपी काम नव्हे. जे लोक करतात त्यांना शतशः नमन. कारण आपल्या रोजच्या रागाड्यातून बाहेर येऊन तो जो ऍड्रेनॅलीन रश असतो तो फील करणे काय असते हे मला त्या दिवशी कळले. नारद गान सभा हे खूप उच्च प्रतीचे स्थान आहे, तिथे एम एस सुब्बुलक्ष्मी सारख्या दिग्गज लोकांनी परफॉर्म केले आहे. ती जागा म्हणजे मंदिर असे वाटून गेले. स्टेज रिहर्सल छान पार पडली आता बस्स वाट होती प्रोग्रॅम ची.

१६ जानेवारी ला प्रोग्रॅम होता, मावशी माझ्या प्रोग्रॅम साठी भंडार्याहून आली. तिनेच माझ्यात हे कथक चं बीज रोवलं होतं. काही खूप मोठे नाही पण थोडेसे काही करता यावे ही इच्छा परमेश्वराने पूर्ण केली. मनमोहना हे आमच्या प्रोग्रॅम चं नाव. अतिशय सुंदर रित्या प्रोग्रॅम पार पडला. मला परफॉर्म करतांना काय वाटले हे अगदी शब्दातीत आहे.

It was an out of the world experience.

One for the road!!

2017-05-17T03:42:00.000-07:00

३ दिवसात जवळपास १००० किमी चा पल्ला गाठत आम्ही चेन्नई ला परतणार होतो. कूर्ग वरून सरळ घरी नं येता, आम्ही केरळ ला जायचे ठरवले. मी १० वर्षांपासून तामिळ नाडू त राहते पण मी आजवर कधी केरळ ला गेले नव्हते. ऐकून आश्चर्य वाटेल पण माझ्या दोन अतिशय खास मैत्रिणी केरळ च्याच आहेत. वेळ यायला लागते कदाचित कुठेही जायची. कूर्ग वरून निघालो ते वटकरा या गावी जायला, आमचे खूप प्रिय मित्र श्रीजीत ह्यांचे तिथे घर आहे आणि अनायासे ते संपूर्ण कुटुंबासकट आपल्या गावी होते. सकाळी लवकर निघायचे ते जरा उशिराच निघालो. ब्रेकफास्ट केला तो कर्नाटकी कोळुकट्टइ (म्हणजे तांदुळाचे मुठिये) आणि छानसा सांबर, बटाट्याची भाजी आणि गरमागरम डोसे, गंगाधरन सरांच्या घरी हा मेनू होता. पद्मा मावशींनी म्हणजे गंगाधरन सरांच्या बायकोनीं सगळी सुंदर व्यवस्था केली होती. ५० वर्षे पद्मा मावशी घराची धुरा साम्भाळतायत. प्लांटेशन्स मध्ये आयुष्य खूप सोपे नसते कधी. कोणी येणार नाही, जाणार नाही, घर आणि एकटेपणा अशी बरीच वर्षे पद्मा मावशींनी गंगाधरन सरांसोबत काढली आहेत, त्यांना आम्ही गेल्याने फारच छान वाटले. त्यांनी केलेल्या कॉफी चा स्वाद अगदी वेगळा होता. निघतांना भरभरून काळीमिरी, विलायची, रोबस्टा कॉफी बीन्स, केळीचे २ मोठाले घड आणि ढेर सारा प्यार पॅक करून दिला. तुम्ही गेल्यावर घर सुनं होईल म्हणाल्या आणि मला एक्दम भरून आले. गंगाधरन सर जरा कामात होते, पटकन त्यांनाही कॉफी फॅक्टरीत भेटलो आणि निघालो. यामहीन्यात ते रिटायर होतायेत, पुन्हा जर कूर्ग ला गेलो तर ते नसणार हा विचार उगाचच मला हुरहूर लावून गेला.

बंगलो सोडायची वेळ, २ दिवसातच खूप छान वाटून दिले होते मला या जागेने. तिथून काही कलमा घेतल्या, आणि निघालो. हत्तीचं दर्शन काही झालंच नाही ह्या वेळेलाही.

कूर्ग वरून केरळ ला जायला एक रिजर्वड फॉरेस्ट पार करावे लागते. ते पार करतांना दुपारच्या जेवणाची वेळ टळून गेली होती. रस्त्यावर कुठेच काहीच दिसत नव्हते किर्रर्र झाडीशिवाय, एका ठिकाणी थांबलो, पळमपोली आणि चहा वर ताव मारला. केरळ मधला अगदी रस्त्याच्या कडेवरचा चहा सुध्दा फार छान होता. तिथूनच टॅपिओका चे चिप्स घेतले. टॅपिओका च्या चिप्स ची मला खूप प्रिय अशी आठवण आहे. माझी बहीण छकु, एकादशी चा उपास करायची, माझ्याकडे होती तेव्हा. दिवसभर ऑफीस करून आली की मस्तपैकी टॅपिओका चे चिप्स घेऊन यायची. मग चहा, गप्पा आणि हे चिप्स, फार मस्तं दिवस होते ते.

पळमपोली

चहा

केरळ मध्ये गावाकडचा भाग असा काही नाहीच असे म्हंटले तरी चालेल. आणि नॅशनल हायवे, स्टेट हायवे पण अगदी साधे एक लेन असलेलेच. कूर्ग- इरीटी - कुठूपराम्बा - वडकरा असा रस्ता आहे. केरळ हे अतिशय समृद्ध राज्य आहे. रस्त्याच्या दुतर्फ़ा मोठमोठाले बंगले, त्यांच्या आजूबाजूला नारळाची, रबराची झाडे, नव्हे एक छोटेखानी जंगलंच :). अतिशय नयनरम्य असा प्रदेश. हिरवीगार गर्द झाडी आणि त्यात सुंदर लाकूडकाम केलेली घरे, त्यांच्या बाल्कन्या. १०० किमीच्या रस्त्यात कुठेही शेती किंवा मोकळी जागा दिसली नाही. थंड पण थोडं दमट असे केरळ चे वातावरण होते. मला तर यायचेच होते केरळ ला. श्रीजित अण्णा मुळे यायला मिळाले :) त्या दिवशी माझा वाढदिवस होता. अण्णा आणि त्यांच्या घरच्यांनी बरेच पदार्थ करून ठेवले होते, आणि केकही आणला होता. माझा वाढदिवस एकदम अनोख्या पद्धतीने साजरा झाला यावर्षी :)

पदार्थांपैकी मला ऊली पकोडा, एला अडाई फार फार आवडले. अडाई या खाद्यप्रकाराबद्दल मला विशेष प्रेम आहे ते पुन्हा एखादवेळी लिहेन.

सोर्स - गुगल

रात्र झाली, कोळीकोड गाठायचे ठरले, रस्त्यात छानपैकी पुन्हा जेवलो यावेळी मात्र मी लगेच दहीभात जवळ केला. पण बाकी नॉनव्हेज पब्लिक नि मात्र मीन पोलचिदू ( केळीच्या पानात स्टीम केलेले मासे) आणि लाल राईस वर ताव मारला. कोळीकोड अगदी २० किमी वर होते. एका छानश्या हॉटेल मध्ये बुकिंग केले होते. अगदी हायवे वर इतकी छान राहायची सोय असेल मला खरेच वाटले नव्हते. हॉटेल चं नाव होतं कॉपर फोलीया :)

सकाळी कोळीकोड चा ब्रेकफास्ट एकदम केरळ स्टाईल होता.

आपम, वाटण्याची करी, आणि चटणी... अगदी स्वर्ग. आपम वर माझं मनापासून प्रेम आहे. अगदी हलका फुलका पदार्थ. डोश्यासारखा ताठ नाही किंवा इडलीसारखा अगदी मऊपण नाही. आपम चं तामिळ आणि केरळ च्या खाद्यप्रकारात एक वेगळं मोलाचं स्थान आहे. नॉन वेज लोकांकरता मटण पाया आणि आपम याची सांगड जिभेच्या चोचल्यांचा सर्वोच्च बिंदू म्हणता येईल. आमच्या इकडच्या स्वारींनी आपम आणि चिकन करी वर मस्तं हात जमवला. पुढचा टप्पा होता पालक्काड. आपल्या विद्या बालन चं पालक्काड. मला खूप आधीपासून ह्या जागेबद्दल अतिशय कुतूहल आहे. कदाचित आमचे पहिले घरमालक पालक्काड चे असल्याने. पालक्काड हे एक खूप शांत शहर आहे. तिथल्या जेवणाबद्दल मी बरेच ऐकून होते. दुपारच्या जेवणाची वेळ झालीच होती. मस्तपैकी कडल नावाच्या हॉटेल मध्ये थांबलो.

मत्ता राईस म्हणजे लाल भात. थोडे जाडे दाणे असलेला पण अतिशय पौष्टिक असा भात मला खाऊन बघायचा होता. पालक्काड भागाची हा भात म्हणजे खासियत आहे. बाजूला बऱ्याच भाज्यांची एक प्लेट होती. त्यात एक अतिशय इंटरेस्टिंग असा भाग होता. चटणीचे नाव होते संबंधी :) .कदाचित भाताबरोबर बाकीच्या भाज्यांचे संबंध जोडण्याचे काम ही चटणी करत असावी ;)

पोरियल, थीयल, संबंधी, आणि अजून काहीतरी, सांबर, रसम आणि मोर (म्हणजे ताकासहीत)

थोड्यावेळ थांबावे वाटले पण निघायचे होते. घरी परतायचे होते. बस्स आता पुढे ८० किमी वर कोईम्बतूर, सेलम, इरोड, चेन्नई म्हणजे आपल्याच प्रदेशात यायचे होते. तमिळनाडू म्हंजे घर, इथली हवा म्हणजे ओळखीची.. कोईम्बतूर गाठले.. आणि रस्त्यात मस्तपैकी अपने गांव की कॉफी प्यायलो.

पाण्याचा बंब :) आणि डीकॉशन

रात्रीचे आठ वाजले होते, सेलम हायवे वर गाडीचा टायर फुटला, कोणालाही इजा झाली नाही पण एक वेगळा अनुभव होता हा. गाडीची स्टेपनी लावून, टायरच्या दुकानात आणून बदलेस्तोवर आम्ही रात्रीचे जेवण उरकले. सेलम मध्ये मस्तपैकी डोसा हाणला. पुढचा प्रवास कठीण होता कारण ऊलुंधूरपेट्टई पर्यंत एक लेन हायवे होता, ड्रायवर म्हणजे आमचे खलील अंकल जरा थकले होते. गप्पा सुरु केल्या जुन्या आणि बघता बघता चेंगलपेट ला आलो. एक मस्तपैकी कॉफी घेतली रात्री एक वाजता. That one was for the road and the fabulous journey of three states.

साहेबाचा बंगला आणि चिरतरुण कॉफी

2017-05-15T02:14:00.000-07:00

होसूर - कूर्ग

गुलमोहर

खूप सुंदर असा रस्ता, आजूबाजूला गुलमोहराची झाडे, तेवढ्या गर्मीत आणि उन्हात दिमाखात आपली सुंदर लाल फुले घेऊन उभी असलेली. मजल दरमजल करत आणि वाट चुकत चुकत आम्ही कूर्ग ला पोचलो. खरेतर कूर्ग ला गेलोच नाही, कूर्ग ला बायपास करून टाटा ची कोटाबेट्टा कॉफी इस्टेट आहे, तिकडे निघालो. जसे जसे उंचावर जात होतो तसे तसे थंड वाटत होते. उंचावर येता येता गुलमोहराची साथ केव्हा सुटली कळालेच नाही. आजूबाजूला कॉफी ची झाडे आणि अधून मधून एखादे काळीमिरीच्या वेलाच्या मिठीत असल्यासारखे सिल्वर ओक चे झाड. बस विराजपेट पासून सुरु झालेले हे कॉफी चे जंगल अगदी परतीच्या प्रवासात सुध्दा बहुतांशी सोबत होते. दुपारच्या टळटळत्या उन्हात सुध्दा ही झाडे एकदम छान टवटवीत दिसत होती.

मन कसं असतं नं? थोडं काही नवीन दिसलं कि रमलं तिथेच. पण कॉफी इस्टेट मला काही नवीन नव्हती. मला फक्त पुन्हा पहिल्यासारखा आस्वाद घ्यायचा होता, ह्या सुंदर कॉफी आणि चहा नि लगडलेल्या भव्य डोंगरांचा.. त्यांची युगायुगांपासून सुरु असलेली साधना मला पुन्हा अनुभवायची होती. ह्या डोंगरांचा सतत सुरु असलेला "सोहम" चा जप मला ऐकायचा होता. आपण खूप दिवस कुणाला भेटायचं भेटायचं असं ठरवतो आणि मग अगदी अनायासे जशी भेट होते तसे काहीसे झाले माझे.

इस्टेट मधली छोटी वाट

कोट्टाबेट्टा ही टाटा कॉफी ची ७५-८० वर्षे जुनी कॉफी इस्टेट. प्रत्येक इस्टेट ला एक मोठा बंगला, तिथे येणाऱ्या अधिकाऱ्यांसाठी असे काहीसे पुष्कळश्या इस्टेट चे समीकरण असते. ही बंगल्यासारखी मोठाली घरे इंग्रजांनी बांधलेली आहेत मुळात. आपल्या भारतीय लोकांनीच त्याकरता कष्ट घेतले हे सांगणे नं लगे. पण साहेबाची चाणाक्षं दृष्टी मात्र वाखाणण्यासारखी आहे. प्रत्येक बंगल्याचे ठिकाण खूपच अभ्यास करून निवडले आहे असे म्हणायला हरकत नाही. त्यातले सामान एकदम आर्टिस्टिक पद्धतीने तयार करून, बंगल्यातल्या वेगवेगळ्या ठिकाणी सजवलेले आहे. ७ तासाचा प्रवास करून आम्ही जेव्हा ह्या इस्टेट मध्ये गेलो, मन गारेगार झाले. सुंदर बंगला, त्यातले सुंदर इंटिरियर आणि प्रत्येक हाकेला हजर होणारा अतिशय कार्यक्षम आणि हॉस्पिटेबल नोकरदार वर्ग. सुट्टी म्हणजे अजून काय असते? ;)

कोट्टाबेट्टा बंगलो

बाहेरची बैठक

आमची रूम

२०० वर्षांपूर्वीचा डायनिंग टेबल

पोचल्या पोचल्या छानपैकी जेवण आधीच तयार ठेवले होते. पु.लं च्या अपूर्वाई पुस्तकात इंग्रजांच्या सवयी, खानपान याबद्दल अतिशय सुंदर वर्णने आहेत. नुकतंच अपूर्वाई वाचलं होतं, त्यात साहेबाला सगळ्यांसोबत जेवायला कसे आवडते आणि बुफे पद्धत याबाबतीतलं विश्लेषण मला बंगल्यातील खाण्याची तयारी बघून लगेच आठवले.

२०० वर्षांपूर्वी चा १५ जण बसू शकतील असा डायनिंग टेबल बंगल्याच्या हॉल मध्ये होता. बाजूलाच छोटा गोल डायनिंग टेबल, जवळपास ४ लोक जेवू शकतील असा. एकाच डायनींग हॉल मध्ये जवळपास २० जणांची सोय होऊ शकेल अशी सुंदर व्यवस्था केली होती. पाण्याचे ग्लास आणि पाणी भरून ठेवलेल्या काचेच्या बॉटल्स अगदी शिताफीने थोड्या उंच कॉर्नर टेबल वर ठेवल्या होत्या जेणेकरून छोट्या मंडळींचे हात लागू नये. प्रत्येक खिडकीजवळ एखादे सुंदर इनडोअर प्लांट, आणि छानशी खुर्ची ठेवली होती, हे सगळे अतिशय सुटसुटीत असल्याने एकदम रीलॅक्स्ड फील येत होता. सगळ्यात सुंदर पडदे आणि अपहोलस्टरी. मजा आली बुवा बघून.

जेवण तामिळ पध्धतीचं सुटसुटीत होतं. कर्नाटक मध्ये असलो तरी कोटबेट्टा ला बरीच तामिळ छाप आहे, कारण सगळे काम करणारे अगदी अस्खलित तामिळ बोलणारे होते. तेवढाच काय घरचा फील अगदीच होमसिक व्हायला नको म्हणून.

फायरप्लेस आणि दिवाणखाना

बाहेंरची बैठक

कॉफी प्लांटेशन्सना चिरतारुण्याचं वरदान आहे असे मला नेहेमी वाटते. एक तर कॉफीची झाडे कधीच खूप लठ्ठ दिसत नाहीत, नाजूक अशी सुंदरच दिसतात, सगळे बंगले कितीही जुने असले तरी त्यांचा अजून बालपण आहे असेच मला सतत वाटत राहिले आहे गेली कित्येक वर्षे. म्हणूनही कदाचित आमचे सुह्रुद गंगाधरन सरही मला अजून तरुण वाटतात. ते ७२ वर्षाचे आहेत आणि आम्ही त्यांना गेल्या १० वर्षांपासून ओळखतो. कूर्ग म्हणजे गंगाधरन सर असेच समीकरण आहे माझ्यामनात गेल्या १० वर्षांपासून. गेल्या गेल्या त्यांना भेटायची मला खूप उत्सुकता होती. गंगाधरन सर बॉम्बे बर्मा ट्रेडिंग कॉर्पोरेशन चे स्पेशल ऑफिसर आहेत, गेल्या ५० वर्षांपासून त्यांनी कॉफी इस्टेट जगली आहे खऱ्या अर्थाने. प्रत्येक झाड, प्रत्येक रोपाशी त्यांचा संवाद होत असावा, म्हणून कदाचित त्यांना प्रत्येक झाडाचे नाव, त्याचे उपयोग तोंडी माहिती आहेत. सततचे काम, त्यात ९०% चालणे ह्यामुळे ७२ वर्षाचे असूनही ते अगदी ५० वर्षाचे दिसतात, वागतात आणि बोलतातही.

पहिल्या दिवशी भेटावे म्हणून गेलो तर रस्ता विसरलो.संध्याकाळी ५. ०० वाजेनंतर कॉफी इस्टेट मध्ये रस्त्यावर राहणे अतिशय धोक्याचे असते. त्याचे कारण म्हणजे जंगली हत्तीचा सर्वत्र मुक्त संचार :) हो खरेच आहे जंगली हत्ती आणि त्यांच्या धुमाकुळानें कॉफी इस्टेट अगदी घाबरून आहे. खूप उशीर झाल्याने रस्त्यावरच गंगाधरन सरांना भेटलो आणि तसेच परत आलो. आजूबाजूला किर्रर्र झाडी, जंगल आणि हत्ती कुठे दिसतात का ह्याचे कुतूहल..

सगळीकडे असे बोर्डस लावले आहेत इस्टेट मधेही आणि बाहेरही

व्हरांडा आणि बैठक रात्र

बंगल्यावर आलो तेव्हा एकदम लोकल जेवण तयार होतें. त्यावर ताव मारला आणि दुसर्या दिवशी कुठे जायचे याची आखणी करून घेतली.

मला वाट होती ती सकाळची.कॉफी प्लांटेशन्स सकाळी अतिशय सुंदर दिसतात. लवकर निजानीज केली आणि सकाळी अतिशय नयनरम्य सूर्योदय बघायला मिळाला ते हीं आमच्या रूमच्या बाल्कनीतून.

सूर्यनारायण

नुकताच झोपेतून उठलेला बंगल्यातील रस्ता

कोवळं उन्हं

सकाळी उठून कॉफीचा आस्वाद घेतला... सोहम चा जप सुरूच असतो ह्या डोंगरांचा सतत, तो ऐकायला सहसा येत नाही. आपल्या मनातला कलह इतका जास्त असतो की हे सगळं ऐकू येणे माझ्यासारख्या अतिशय सामान्य माणसाला नाही शक्य तरीही मी नेहेमी प्रयत्न मात्र करते. आणि बहुतांशी मन शांत असलं की लोकांच्या मनातलही ऐकू येते म्हणतात. मी आपली लवकर उठले आणि नुकत्याच जाग्या झालेल्या झाडांशी जरा हितगुज केले. बरीच झाडे होती,

माझ्या आजीच्या जुन्या घरी जी झाडे होती त्यातली ३ झाडे मला आढळली. लहानपणी ह्या झाडांबद्दल मला फार वाटे. पिवळ्या फुलांचे झाड, निळ्या फुलांचे आणि लाल पाने असलेलें एक झाड. आजीचे घर पडले आणि सगळी झाडे त्यात गेली. नंतर जवळपास २० वर्षांनी मला हि सगळी झाडे भेटली तेव्हा कोण आनंद झाला म्हणून सांगू.

तामिळ मधले कनकाबरम सारखे पण वेगळे फुल

आजीकडल्यासारख्या ब्लू बेल्स

आजचा दिवस प्लांटेशन्स मध्ये जाणार होता. नेचर ट्रेल आणि बायलाकुप्पे ची बुद्धिस्ट मोनॅस्त्री असा प्रोग्रॅम होता. प्लांटेशन्स मध्ये फिरताना आपणच आपल्याला पुन्हा भेटत असतो. माझी स्वतःशी तर भेट तिथे झालीच, शिवाय बरेच काही भरभरून घेऊन आम्ही प्लांटेशन्स मधून परतलो.

रोडट्रिप!

2017-05-11T01:13:00.000-07:00

रोडट्रीप:

चेन्नई - आंबूर

हे वर्ष अतिशय व्यस्त असे काही सुरु झाले, जानेवारी मध्ये माझा कथक चा प्रोग्रॅम होता त्याची प्रॅक्टिस, मग मॅरेथॉन पोस्टपोन होत होत अगदी प्रोग्रॅम च्या आजू बाजूलाच ठरली होती.. हे सगळे होते ना होते तेच माझ्या नणंदेचं लग्न आणि नंतर माझ्या बहिणीची डिलिव्हरी. डिलिव्हरी नुकतीच संपते आणि ती थोडी सेटल होते ना होते तोवर आमचे शिफ्टिंग चे सुरु झाले.. त्यात जवळपास १ आठवडा गेला. मी आणि कृष्णवी दोघींनी ठरवलेच होते की जश्या सुट्ट्या लागल्या तसे कुठेतरी जायचेच. कदाचित हीच अगदी बरोबर वेळ होती बाहेर निघायची आणि थोडा आराम करायची. एका दिवसात प्रोग्रॅम ठरला आणि आम्ही निघालो रोडट्रीप ला. पहिली रोड ट्रिप! दरवर्षी कृष्णवी लहान म्हणून आम्ही जवळच्या ठिकाणी जाऊन परत येत असू. पण ह्यावेळी तिनेच आग्रह धरला की बाबा दूर जाऊया. आम्ही दोघेही जीआयएस प्रोफेशनल्स असल्याने एक १० वर्षांपूर्वी कॉफ़ी, चहा एस्टेट्स चा सर्वे केला होता, आणि कूर्ग हे ठिकाण तेव्हा आम्हाला फार आवडलं होतं. विशेष म्हणजे तेव्हा तिथे राहण्याचा बंदोबस्त एका ब्रिटिशकालीन बंगल्यात केला होता. २०१० मधेही गेलो होतो कूर्ग ला पण ती ट्रिप मडिकेरी, थंलकावेरी वगैरे प्रेक्षणीय स्थळे बघण्यात गेली. काही नं ठरवता निघण्यात फार मजा असते, यावेळी एवढंच माहिती होते की कूर्ग ला जायचे..

पहिला स्टॉप ओव्हर होता होसूर..

पण खूप उशीरा निघाल्याने आंबुर ला थांबलो.. आंबूर बिर्याणी साठी अतिशय प्रसिद्ध आहे. आंबूर ची जिरगसंबा तांदुळाची केलेली बिर्याणी म्हणजे बिर्याणी प्रेमींसाठी पर्वणी. कृष्णवी आणि तिचे बाबा या दोघांनाही बिर्याणी म्हणजे जीव की प्राण. पण आंबूर ला पोचेस्तोवर ११. ३० वाजून गेले होते.. स्टार बिर्याणी हे हायवे वरचे रेस्टॉरंट आहे, आम्ही रात्री पोहोचलो म्हणून थोडेच लोक होते, पण एरवी खूप गर्दी असते .

स्टार बिर्याणी

दुकानदाराने जरा कुणकुण करतंच बिर्याणी च्या ऑर्डर्स घेतल्या. मी नॉन व्हेज खात नसल्याने मला त्या हॉटेल च्या वातावरणाखेरीज काहीच बघण्यासारखे नव्हते :( पण...

हॉटेल च्या अगदी बाजूलाच लेदर च्या बॅग्स, जोडे, चपला आणि बाकी वस्तूंची २ दुकाने होती. विशेष म्हणजे अश्या बॅग्स मी मुंबई आणि पुण्याव्यतिरिक्त कुठे बघितल्या नव्हत्या. जाऊन बघितले तर मी एकदम उडालेच. मलबेरी, जिमी चू, अश्या नामवंत कंपनीस च्या बॅग्स अगदी परवडेबल किमतीत विकायला होत्या. मला फार आश्चर्य वाटले, कारण नुकतीच कोणीतरी मलबेरी ची बॅग १.५ लाखाला घेतली असे ऐकले होते ती ही चायना वरून आणलेली. १. ५ लाख एखाद्या पर्स साठी म्हणजे काहींच्या काहीच असे माझे प्रामाणिक मत आहे. असावी एखादी छान बॅग पण एवढी महाग...मग इथे मलबेरी पाहून मला खुप अप्रूप वाटले. दुकानदार हिंदी भाषिक होते, ते म्हणाले की जगभरात असलेले मोठे मोठे ब्रॅण्ड्स इथूनच लेदर घेऊन जातात आणि काही काही इथूनच बॅग्स बनवून घेऊन जातात. मलबेरी, जिमी चू हे त्यातले एक. आंबूर ला लेदर फॅक्टरीस आहेत. पुर्वी चेन्नई च्या क्रोम्पेट या जागी लेदर च्या फॅक्टरीस होत्या ज्या राणीपेट आणि आंबूर अश्या ठिकाणी हलवल्या गेल्या. माझ्या बहिणीच्या सासऱयांचा लेदर च्या केमिकल्स चा बिसिनेस आहे आणि त्यांची आंबूरलाच फॅक्टरी आहे हे ही मला त्याच दिवशी कळाले ;)

आपल्या देशातून बहुतेक सगळ्या देशांना लेदर चा पुरवठा होतो आणि आपण ब्रँड च्या मागे हजारो रुपये त्यामागे खर्च करतो. गो ग्लोबल थिंक लोकल ही संकल्पना अमलात आणायला हवी हे प्रकर्षाने जाणवले. आंबुर वरून होसूर ला येईस्तोवर पहाट झाली होती, होसूर मध्ये सकाळचा ब्रेकफास्ट एक्दम तामिळ पद्धतीचा होता. आमच्या डोसा प्रिय जनतेचे पोट आणि मन भरल्यावर तिथून पुढची मजल गाठायचे ठरले. पुढील मजल होती, मांड्या, चेन्नपटना आणि म्हैसूर...म्हैसूर ला थांबलो नाही, बायपास केले, पण मांड्या, चेन्न पटना हा भाग अतिशय सुंदर आहे .

होसूर मधले claresta हॉटेल

मांड्या या शहराच्या रस्त्यावरची झाडे

रस्त्यावरच्या हिरव्यागार वृक्षांनी मला प्रसन्न तर वाटलेच पण कर्नाटक शासनाने प्रत्येक वृक्ष जपून रस्ते आणि बाकीचे बांधकाम केले आहे ह्याचे पण कौतुक वाटले.

बाहुबली २

2017-05-01T03:09:00.000-07:00

पहिला भाग बाहुबलीचा मी टीव्ही वर पहिला होता आणि म्हंटले होते की पुढचा भाग मी नक्की थेटर मध्ये बघणार. बस्स, बाहुबली २ रिलीज झाला आणि अगदी दुसऱ्याच दिवशी आम्ही बघायला गेलो.

उत्कंठा तर होतीच, नयनरम्य ग्राफिक्स बघायची पण त्याहूनही जास्त मला अमरेंद्र बाहुबली ला प्रभास नी कसे पोर्ट्रे केलं आहे ते बघायचं होतं. अमरेंद्र बाहुबली ला मी मनात घरी घेऊनच परत आले एवढा छान न्याय या भूमिकेला प्रभास नी दिलाय. पहिल्या भागात सुध्दा अमरेंद्र बाहुबली होतेच पण ह्या भागात जरा अजून छान व्यक्तिमत्व दाखवलं आहे असे मला वाटले.

मोहक स्मित, साधा चेहरा आणि लोकांसाठी करण्याची वृत्ती (हे सांगणे नं लगे)ह्यामुळे ही अमरेंद्र बाहुबली चे महिष्मती मध्ये असलेलं फॅन फॉलोविंग अगदी बरोबर आहे असे वाटते.

अनुष्का फारच सुंदर दिसली आहे. तिची देवसेना पण मनात घर करून राहते. तामिळ मध्ये तिचे डायलॉग्ज एकदम कातिल आहेत. कुठेही अति अभिनय नाही. एकदम समतोल भूमिका केली आहे. राजामौळी यांनी तिला खूप सुंदर दाखवण्याचा प्रयत्न केला जो अगदी यशस्वी झाला. ती खरोखरी राणी वाटते आणि राजकन्येपासून राणी होण्यापर्यंत चा प्रवास तिने खूप छान प्रकारे आपल्या भूमिकेतून साकारला.

राणी असल्यावरचा तिचा पॉइस थोड्यावेळाकारता थक्क करून जातो. वेषभूषा टीम ला १०० मार्क्स! प्रत्येक भूमिकेची वेशभूषा फारच विचार करून केलेली आहे. काय नवीन त्यात? मागच्या भागातही अशीच तर वेशभूषा होती. हो होती, पण ह्यावेळी प्रत्येक भूमिकेच्या वयाचा फरक ही ध्यानात घेण्यासारखी बाब. अमरेंद्र बाहुबली तिशीच्या आसपास आणि थोडी लहान देवसेना, मधल्या वयातली देवी शिवगामी आणि तिशीतला बल्लाळदेव.

अमरेंद्र बाहुबली चे कपडे त्यांच्या वयाचा आणि मुख्यतः हुद्द्याकडे लक्ष देऊन ठरवले आहेत असे वाटले. गुलाबी, मरून , मोरपंखी, हिरवे शेड्स असे गडद चे रंग वापरून आधीच उमदा दिसणारा प्रभास अजूनच छान दिसतो आणि खरोखरीच राजा वाटतो. हत्तीवरचा तो स्टंट तर एकदम पाहण्याजोगा आहे खरोखरी लार्जर दॅन लाईफ अनुभव.

महिष्मती च्या द्वाराशी असलेले दोन हत्तीची शिल्पं केवळ कलात्मकतेचा कळस.

देवसेनेचा प्रासाद फार सुंदर दाखवला आहे. एक मला विसंगती जाणवली ती म्हणजे, देवसेनेचा प्रदेश बर्फाळ दाखवला आहे, पण तिथेच बरेचसे शेतकरी आणि त्यांची शेती दाखवली आहे. विसंगत आहे खरं पण तेवढी क्रिएटिव्ह लिबर्टी आपण द्यायला हवी.

राणा बल्लाळदेवाच्या भूमिकेला न्याय देतो. वेशभूषा, आणि बॉडी लँग्वेज अगदी छान जमवून आणली आहे राणा ने. काही सिक्वेन्स मध्ये बल्लाळदेव भाव खाऊन जातो अमरेंद्र बाहुबली पेक्षा. दोघांनीही शरीर सौष्ठव कमावले आहे आणि त्या त्या भूमिकेला अजून उठाव आणण्याचा प्रयत्न केलाय. याबाबतीत मोठेमोठे सलमान, ह्रितिक यांना पाणी पाजवण्याचे काम राणा आणि प्रभास नी केलेय असे वाटले.

अनुष्का आणि प्रभास चे एकच गाणे ग्राफिक्स नी अतिशय सुंदर केले आहे. प्रत्येक ठिकाणी काहीतरी सिम्बॉलिक आहेच, हे गाणे ही खूप अंशी सिम्बॉलिक गाणे आहे असे मला वाटले.

कटप्पा ची भूमिका साकारणाऱ्या सत्यराज बद्दल तामिळ नाडू मध्ये काही प्रॉब्लेम झाला होता. म्हणून २८ ला इथे रिलीज झाला नाही चित्रपट. पण त्यांनी दुसऱ्या भागाच्या पहिल्या अंकात थोडी विनोदी भूमिका छान निभावली आहे. प्रभास ने पण त्या विनोदी भूमिकेला बरीच साथ दिलीये. नासिर बद्दल तर सांगायलाच नको. मला बऱ्याच अंशी शकुनी मामा आठवले (महाभारतातले) नासिर ला बघून.

राजमाता शिवगामी - रम्या कृष्णन एकदम सुंदर दिसते. तिच्या मनातली घालमेल, तिचे चुकलेले निर्णय आणि लगेच चुकीची माफी मागण्याची प्रवृत्ती तिने अभिनयातून फार छान चितारली आहे. यावेळेला तिच्या भूमिकेला थोडा ग्रे शेड दिला गेलाय पण ती त्यातही छानच दिसते. साड्या तशाच एक से एक. दागिने राजमातेला साजेसे आणि त्यात तिचे ते ठळक कुंकू. अतिशय सुंदर.

राजमौळीं यांनी लोकांच्या उत्कंठेला न्याय दिला आणि पहिल्या भागाइतकाच दुसरा भागही छान जमलाय. मला तर बाहुबली ३ पण बघायला आवडेल.

ऑर्गनायझेशन आणि पिंटरेस्ट

2017-04-25T09:40:00.001-07:00

गेले काही दिवस, सतत कार्टन्स मधे भरुन आणलेलं घर लावणं सुरु होतं. घर शिफ्टिंग ची गम्मत असते.. आपण पुष्कळ गोष्टी पुन्हा जगत असतो.. जुन्या घरात बरेच कार्यक्रम झाले....माझी लेक चालायला लागली, बहिणी चे लग्न झाले, नणंदेचे लग्न झाले.... आणि बरेच काही आयुष्यातले महत्वाचे टप्पे आम्ही त्या घरात पूर्ण केले. स्पेशल होतेच ते घर, आणि मोठे होते खूप, छान जाईचा वेल, मधुमालतीचा वेळ आणि बरीच झाडे. विशेष म्हणजे पारिजातक...

मधू मालती जाई आणि पारिजातक मध्ये मोगरा आणि यल्लो बेल्स

नवीन घरात जायचे जायचे करत खूप घालमेलही झाली..पण वाटले नाही, की जुने सोडू नये.. हाच एक शकुन समझला आणि बस्स सामान बांधायला लागले...

५ वर्षे मला तरी खूप मोठा कालावधी वाटतो.. मी खूप ऑर्गनाइज्ड वगैरे अजिबात नाही... वेंधळी जास्त आहे... मला मुळात कामे करायचा महा कंटाळा असायचा लहानपणी.. आई कशीतरी माझ्याकडून कामे उरकून घेई.. हळूहळू तिला लक्षात यायला लागलं की मला घरची कामे सांगणे म्हणजे तिचा वेळ घालवणे आहे..मग तिने बाहेरची कामे सांगायला सुरुवात केली..दळण आणणे, तिला ऑफिस ला सोडून देणे, किराणा आणणे, भाज्या आणणे ही कामे मी मनापासून करीत असे..

तर.. जुन्या घरात खूप वर्षे राहिलो म्हणून खूपं पसारा झाला होता. आम्हा दोघांनाही हे ठेव ते ठेव ची खूप सवय आहे...फेकून देणे हि अतिशय वाईट गोष्ट आहे असे त्याला वाटते आणि आम्ही ती करत नाही... अगदी कोणी घराला नावे ठेवली तरी चालेल... असे काहीसे ५ वर्षातले सगळे दिवस गेले...आता खूप मोठा प्रश्न माझ्यापुढे आ वासून उभा होता की एवढं सामान कसे हलवायचे आणि नेतांना असे कसे न्यायचे ज्यांनी नवीन घरात लावणे सोपे जाईल...

थोडं ऑर्गनाईझशन बद्दल हळूहळू वाचायला लागले, सायली राजाध्यक्ष खूप छान ब्लॉग लिहितात.. साडी आणि बरेच काही..त्यात त्यांनी बर्याच टिप्स दिल्या आहेत.. तो माझा बेस ठेवला...मग शोधाशोध केली ती काही मदती ची...

माणूस खूप हुशार प्राणी आहे....आणि सोबतच आळशीही आहे कमालीचा..छान काही दिसले की लगेच अनुकरण करायला मला फार सोपे वाटते..

पिंटरेस्ट ची अँप टाकली फोन वर आणि सुरु झाला माझा ऑर्गनायझेशन चा प्रवास. मला एकट्याने कामे करायला आवडते ...मी खूप अशी टीम प्लेअर वगैरे नाही... काय आहे एक तर एकट्याने काम केला कि क्रेडिट ही भरगोस मिळते आणि समाधानही.. कोणालाही इन्व्हॉल्व्ह करायचे नाही शक्यतो असा मी निश्चय केला आधी आणि मग लिस्ट बनवायला सुरु केली.

काही काही गोष्टी लिस्ट नी वगैरे अजिबात होत नसतात त्यांना मनाची तयारीच लागत असते..म्हणून काही आवरासावर मनाच्या तयारीसाठी ठेवली...

पिंटरेस्ट वर ऑर्गनायझेशन वर असंख्य पोस्स्ट्स आहेत.. पण सगळेच लागू होईल आपल्याला असे नाही त्यामुळे.. जे लागू होत नाही ते वगळायला सुरुवात केली.. आधीच खूप आवरा सावरी ची सवय नसल्याने मला फारसा अनुभव नव्हता आणि विचारायलाही फार विचित्र वाटे..तरीही मी माझ्या मैत्रिणी, माझी बहीण आणि ती जे जे करते त्यातून शिकलेल्या गोष्टी नुसार कामे करणे सुरु केले.. सगळ्यात पहिले... घर कसे आहे हे समजावून घेऊन त्यात काय काय बसू शकते ह्याचा अंदाज बांधला.. अगदी जास्त सामान येणे नाही अगदी मोह झाला तरीही नाही हि खूणगाठ मनाशी ठेवली..

आठवडा भरा पासून कपडे आवरायला सुरुवात केली... पण त्याआधीही कपड्याला मिळतात तसे ऑर्गनायझर्स घेतले.... चार च्या सेट मध्ये लहान कपड्यांकरिता, आणि साडी कव्हर्स वेगळे.. सायली ताईच्या ब्लॉग मध्ये ती साडी कव्हर्स वापरात नाही असे लिहिले आहे पण मी तरी ट्राय करायचे ठरवले.. ऍमेझॉन वर छान साडी कव्हर्स आणि ऑर्गनायझर्स मिळतात.

ऍमेझॉन.इन

कपडे अगदी सोपी होते आवरायाला.. ह्यावरही पिंटरेस्ट च्या असंख्य पोस्टी मला उपयोगी वाटल्या... अगदी कपड्याच्या घड्या कश्या करू शकतो कि जागा अतिशय कमी लागेल इथपासून तर काय काय फेकल्या जाऊ शकते ..प्रत्येक कपड्याच्या आयुष्याबद्दल अनेक लोकांनी अगदी छान लिहिलंय. मला हे करणे भाग पडले आणि मी सगळं प्रॅक्टिकल करून बघितले एवढेच काय माझे श्रेय!

पॅक करताना खूप सोयीच्या अश्या काही गोष्टी लक्षात घेतल्या...

- कपडे - ऑर्गनाइजर्स मधेच टाकले त्यामुळे आल्यावर लावणे फारच सोपे झाले. जुने कपडे देण्याकरता एका एनजीओ ची मदत झाली.. ती इन्फॉर्मशन पण आधीच घेऊन नोंद करून ठेवली होती.

ऍमेझॉन.इन

- जुने ऑर्फन भांडे ...ऑर्फन याकरता कि बरेचदा डबे आणि त्यांची झाकणे ह्यांची ताटातूट झाली असते.. माझ्याकडे बरेच असे बरेच ऑफन्ड डबे होते जे मी अगदी टाकून दिले (यात मोठेपणा नाही वेंधळेपणा जास्त आहे) .. प्लास्टीक चा वापर करायचा नाही हे निग्रहाने ठरवलेच होते त्यामुळे फेकून देताना वाईट वाटले नाही. काचेचे भांडे जे माझ्याकडे अगदी कमी आहेत ते एका डब्यात ठेवले बाकी सामानाची स्वंयपाकघरात कसे लागेल यानुसार मांडणी केली आणि तसेच पॅक केले. कटलरी ला पारदर्शक फॉईल मध्ये बांधल्याने आल्या आल्या ठेवायला सोपे गेले, सेमी विथ पळ्या.

क्रीटीव्हिटीबीन.कॉम

- पुस्तके - यांची एक छान लिस्ट केली आणि १० वर्षे आणि वरचे वय असलेले पुस्तक लाइब्ररीला देऊन टाकले. बाकी असलेल्या जनरल पुस्तकांना ही लायब्ररीत देऊन टाकले..अगदी खूप स्पेशल पुस्तके ठेवली आणि त्यांची ही लिस्ट करून ठेवली.

- महत्वाची कागदे - हा विषय फारच कठीण होता माझ्याकरता, पण नवरोबा नी आवरून आधीच ठेवल्याने जरा मदत झाली

- बिल्स, मेडिकल रिपोर्ट्स, बैंक स्टेटमेंट्स - चालू वर्षाचे कागदपत्रच सोबत ठेवले..बाकी पध्धतशीरपणे श्रेड केली... श्रेडींग मशीन घरात असावी ही याकरता.

- चादरी ब्लँकेट्स आणि तत्सम - ऑर्गनायझर्स पुन्हा एकदा मदतीला घेतले...पिंटरेस्ट च्या पोस्ट्स ला धन्यवाद.. बघायला छोट्या वाटत असल्या तरी ह्या ऑर्गनाईझर बैग्स मला बर्याच मोठ्या वाटल्या.. विशेष म्हणजे सगळ्या चादरी, ब्लँकेट्स, क्विल्टस आरामात मावल्या... ठेवायला ही अगदी सोपे झाले.

ऍमेझॉन.इन

- देवघर - माझं देवघर खूप छोटं आहे पण नवीन घरात खूप मोठं आहे.. त्यामुळे मला त्याबाबतीत अजिबात काळजी करावी लागली नाही. जे सगळं होतं ते तसंच घेऊन आले. आणि देवघर सगळ्यात आधी शिफ्ट झाले.

- बाथरूम इससेन्शिअलस- सगळे संपत यावे असेच बाथरूम इससेन्शिअलस प्लॅन केले होते त्यामुळे कपडे धुण्याची बॅग आणि दोन कपड्याच्या पावडरी चे बॉक्स एवढाच काय ते आणायचे होते.

- इ कचरा - बर्यापैकी देऊन टाकला... तरीही पहिला लॅपटॉप, आहेच.. सगळ्या प्रकारचे चार्जर्स छोट्या लूप्स मध्ये बांधून एका छोट्या डब्यात पॅक केले.

- बांगड्या आणि इतर एक्सेसरीज: एका मेकअप बॉक्स मध्ये येतील इतक्याच काचेच्या बांगड्या ठेवल्या आणि ऑर्गनायझर्स मध्ये पॅक केल्या.

- जिम चे सामान - आम्ही दोघेही जिम घरीच करतो... बर्यापैकी सामान आहे... ६ फीट च्या बारबेल पाससून तर ३-५-१० किलो चे डंबेल्स, जिम बॉल्स २, मी अधून मधून सायकलिंग ला जाते त्यामुळे एक सायकल.. असे सगळे सामान..जसे च्या तसे हालवले...कारण शिफ्टिंग जरी सुरु असली तरी जिम ला विराम नाही दिला.. १ तास रोज दोघेही व्यायाम करायचोच.. त्याकरता जागा केली स्टडी रूम च्या वॉर्डरोब मध्ये...म्हणजे पसारा दिसायला नको...

- खेळणी- ५ वर्षे खूप सारी खेळणी जमा झाली होती... त्यातली अगदी कार्यक्षम खेळणीच सोबत घेतली.. ... चालू वर्षांची पुस्तके आणि पुढील वर्षांची पुस्तके, गोष्टींची पुस्तके ह्या तिघांनाही ऑर्गनाईझर मध्ये टाकले, लेबल केले.

ऍमेझॉन.इन

- ऑफिस - आम्ही दोघेही घरून काम करतो... त्यामुळे ऑफिस असणे खूप महत्वाचे होते... खूप महत्वाच्या वस्तूच लेबल केल्या..कलर कोडिंग ला पर्याय नाही..

महत्वाचे म्हणजे..सगळे डबे लेबल केले , आणि कलर कोड केले त्यामुळे गोंधळ झाला नाही... झिपलॉक बॅग्स, कचऱ्याच्या पिशव्या, आणि कार्टन्स च्या वापराने सगळे सुसह्य झाले.

तर असे सगळे करून शेवटी आम्ही नवीन घरी स्थानापन्न झालो आणि ते ही ९०% कमी पसारा घेऊन.

महत्वाचा फरक इथे आल्यापासून असा झाला की नको ते लगेचच बिन मध्ये जायला लागले आहे.. वार्डरोब ऑरगॅझईज्ड आहेच पण अजून १० % काम आहेच बाकी... मला मात्र बाबांनी अगदी पाठीवर शाबासकीची थाप दिली.. त्यांना वाटलेही नसेल कधी की मी एवढं व्यवस्थित शिफ्ट करू शकेल.... त्यांना अजून मी पिंटरेस्ट चं सीक्रेट सांगितलं नाहीये कै ;)

2017-04-10T06:09:00.003-07:00

गुलमोहर वर लिहुन बरेच दिवस लोटुन गेली तब्बल ४ वर्षे झाली.

खूप काही आहे सांगायला बोलायला..खूप सारे अनुभव खूप साऱ्या गोष्टी बस्स जरा वेळ मिळाला कि लगेच टाकते..

भेटूया मग लवकरच!

Love u bappa!!

2013-09-10T00:01:00.001-07:00

गणेश चतुर्थी आणि मोदक आणि बाप्पा आणि मज्जा असा सगळा कालचा दिवस साजरा झाला!!
काय आहे नं रोजचा दिवस साधा सुधा जाऊ दे रे देवबाप्पा अश्या मताची मी असल्याने कालचा दिवस जरा एक्स्क्लुसिव गेला हे समाधान..नाहीतर ह्या पोटात सतत सुरु असणाऱ्या खळकळिने जीव नकोसा झालेला....
बाप्पा आपल्यासोबत एवढी एनर्जी घून आल्याबद्दल धन्यवाद रे नाहीतर आजकालच्या जेवणातून एनर्जी नं मिळता केमिकल्स जास्ती जातात पोटात..लव यु बाप्पा .....

Created using "Marathi for iPhone" App http://bit.ly/gsbUhe

ब्लॉग वर परत येतांना

2013-08-31T05:34:00.001-07:00

कारण काहीही असो ब्लॉग वर परत यावंसं वाटलं..काहीतरी लिहावसं वाटलं हे महत्वाचं..गम्मत आहे नाही? ब्लॉग ला एखाद्या मित्रासारखं बोलता आलं असतं न तर कडाक्याचं भांडण होणं हे निश्चित पण नशीब माझं सध्यातरी ब्लॉग बोलत नाहीये..:)
२०१० २०११ २०१२ २०१३ बरीच पाने उलटून गेली..बरेच बदल झाले...२०१० मध्ये ब्लॉग वर १८००० लोक येउन गेलेत...हे आधी अगदी बघितलंच नाही..
बर्याच मैत्री झाल्या..हर्षद जोशी, भाग्यश्री सरदेसाई, महेंद्र कुलकर्णी, अनिकेत समुद्र हि नावं अगदी जवळ असल्यासारखी वाटू लागली..त्यात हर्षद शी तर बोलणेही झाले दोन तीन दा, पंकज झरेकर चा ट्रेक वाला ब्लॉग...संवादिनी चा ब्लॉग वाचते आहे आणि वाटही बघते नवीन पोस्टची...कुठेतरी मीच पण हरवलीये...हरवणे काही नवं नाही..हरवत हरवत आपणच आपल्याला सापडत जातो कदाचित!! पुन्हा लिहेनच...

Created using "Marathi for iPhone" App http://bit.ly/gsbUhe

Day 3

2012-10-16T22:14:00.002-07:00

As expected could not get the time to sit and write yesterday, but I know I can make it up everyday from now on...

Its just a fight of two things...a lazy me and a goody goody me...all the time a lazy me wins over the other one and I fail to do many essential routine activities..Its just that fight of those two “mes’” which has been making me as I am today and will be making me in the future.

There has been no thought over it at all before in my mind..but now knowing the value of routine I think I should not let my “goody goody me” lose over the lazy me..I am determined this time..:)

Routine is the key word for life. Its not bad to seek change but routine makes a life out of nothing and brings the best in you everyday.

Why not blogging be made as a routine is the question which is lingering in my mind for a long time now. Routine and Priorities I think are very much related to each other...you set one on the thought of another..you set your routine on the basis of your priorities...but what if the priorities change? the routine is bound to change and where there is a word called change...routine cannot be called as one and needs to be called something else...:p

Confusing isnt it?

Clear thought, Proper Prioratization and Perfect planning looks to be the way for non changing routine...

I am geared up...now and for the days to come....

Hope to keep up the promise made to myself....

See you tomorrow.

"Andheri Raat me deep jalaye kaun baitha hai

Uthi aisi ghata nabh me

Chhipe sab chaand aur taare

Utha wah toofan nabh me

Gaye bujh deep bhi sare

Magar Is raat me bhi lau jalaye kaun baitha hai..

Andheri raat me deep jalaye kaun baitha hai..:)

Dr.Harivanshrai Bachchan

Day 2

2012-10-15T11:29:00.000-07:00

त्रुटी कुछ है मेरे अन्दर भी
त्रुटी कुछ है मेरे बाहर भी
दोनों को त्रुटी हीन बनाने की मैंने मन में ठानी है
मैंने शांति नहीं मानी है

- Dr. Harivanshrai Bachchan

Well, it needs a lot of determination to write regularly, today is the second day...lets hope it continues..

Came across some of the splendid poems of Dr. Harivanshrai bachchan...and believe me every word has created a big impact on me. It might be that my mind set exactly fitted into the words rendered but whatever it may be...every word he has written is worth while. As someone has correctly said...poems are like old friends and the proverb " A friend in need is a friend indeed" holds true for them...

So, the day started with not so positive note, which was a little unexpected. A friendly (pun intended) banter with a so called boss and then the game called "emailbaazi" started which ended when the hot cup of afternoon green tea came calling and I was a lil relieved. The only animal which would be happy seeing human being working in the corporate world must be "The Donkey".

A little introspection is inevitable after such incidences where I sit and think what I talked with the other person and was that worth talking. Though its not all the time that I can see my mistake, but I do feel sad about saying everything and anything to the other person. Then the ego comes up and says that whatever I did was the call of the hour and I was intuited by my subconcious mind to act so....now here I conviniently skip an unbiased introspection.

Call it a human tendancy or whatsoever it is...the"त्रुटी" in me and the other person remains unresolved.

Someone today advised me to "Convince or to get convinced" but most of the times neither you can convince someone nor you can get convinced by the other person and the puzzle continues to haunt me..

I just wish I find the "त्रुटी" in me without waiting for such incidences because...

दुनिया से मानी , अपने से मैंने हार नहीं मानी है
मैंने शांति नहीं मानी है

:)

Here are some quick bytes of today:

- Read a review of a book called :The Professional: by Mr. Subrato bagchi by Elizabeth Harrin

(PM4 girlz) here is an excerpt:

"Bagchi goes on to discuss a number of other attributes shared by professionals. Professionals are:

self-aware – don’t pretend to be an expert when you are not.
not afraid to admit when they are wrong.
willing to refuse to do tasks that do not fit with their personal or professional values.
looking for the long term view.
Authentic – insincerity is always found out, especially in today’s hyperconnected world.
culturally aware and connected.

The last point, while probably true, felt a bit forced in the book, as if Bagchi was trying to make the concept relevant to the social media generation."
Hope to read the book soon, will come up with a review for sure.

-There is an iphone app which consolidates all Google reader, Facebook, Twitter, Gmail. Name of that app is G-whizz...blog feeds, news feeds are now far more reachable than never.

Lets meet tomorrow again...

Mugdha

पुनरागमन!! नवीन सुरुवात....

2012-10-14T10:51:00.003-07:00

अमिताभ बच्चन चा ब्लॉग मी नियमित वाचते.. अगदी भक्तीने आणि आता ठरवलंय कि मी पण रोज लिहिणार.. काही न काहीतरी लिहिणार.. त्यांची प्रत्येक पोस्त मनाला भिडते..असं सतत वाटत असतं केवढा हुशार माणूस आहे हा.. ओघवती भाषा ...कुठेही खूप साहित्यिक लिहिल्याचा आव नाही.. म्हणूनच कदाचित एवढे लोक वाचतात त्यांचा ब्लॉग..
आपलं जगणं आणि मरण आपल्याच हातात देवानी थोड्या अंशाने का होईना देऊन ठेवलंय असंही मला सतत वाटत राहतं त्यांच्याकडे बघून.. राजेश खन्ना हि ७० वर्षांचेच् होते पण दारूमुळए कसली नासाडी होते माणसाच्या शरीराची.. आणि अर्थात कुटुंब सुख हे हि माणसाच्या जीवनाला एक वेगळा अर्थ देतं...
वाचन, किंवा कुठलाही व्यासंग माणसाच्या जीवनात एक नाविन्य आणत असतं हे मात्र नक्की...
उद्या भेटूया...

मुग्धा

Created using "Marathi for iPhone" App http://bit.ly/gsbUhe