shArpest blog

İnsanoğlugiller

2016-04-25T18:33:00.000+03:00

Köpek ‘miyav’ dese, ona kedi mi dersin. Seni bilmem sevgili ama ben miyavlayabilen köpek derim, şaşırırım, gururlanırım. Gün gelip kuş gibi ötebilme ihtimalini severken, bir yandan da yeter ki konuşmasın diye dua ederim. Niye mi konuşmasın. Çok açık değil mi ki nedeni. Ben konuştum, sen konuştun, ‘o’ konuştu da ne oldu. Sonunda kulaklar dilsiz kaldı, kelimeler yoruldu. Dün kılıcını kuşandı yarını düelloya soydu. Bugün kayboldu. Sevgi sevgiyi kırdı, inatsa inadından biçare.

Hani aşk diye bir şeyden bahsederdik bir zamanlar seninle, ikimizindi hani, tükenmeyecekti ezelden ebede. Duydun mu dün kanserden mevta olmuş. Gazetede tam sayfa ilan, ailesi insanoğlugiller. Ölüm nedenine içten içe kemirilmek yazmışlar. Çok kalabalıktı cenazesi. Aşkı uğurlamaya gelenler değil, bir zamanlar da olsa varlığını hatırlamaya gelenlerle dolmuştu. Sen yoktun, ben yoktum, haberleri konuşmaya başlayan köpekten duydum. Sanma ki sana, bana, bize, öldürdüklerimize ağlıyorum şimdi.

Konuşamasaydın iyiydi be köpek, kuruttun gözlerimi.

Alev Keskin

Twitter / @alewkeskin

Bilim Kurgu

2016-03-04T16:07:00.000+02:00

Dokuz sekizlik adımlarını giyip ayaklarına, döküldü adam şehrin gece vurmuş sokaklarına. Havadaki nem kokusundan ürperse de bir an ciğerleri, hoşuna gitti kulaklarına dolan telaşlı kaldırımların karanlığa vokalleri. Kısacık yolu, uzun uzun yürüyerek raks ederken zamanla, meydan okudu ‘faili meçhul’ akreple yelkovana.

Nüfus kağıdı çoktan yolun yarısını geçmişti geçmesine de yolun o bahsedilen yarısını bulma formülü halen çözülememişti. 'Kaç dilde sayarsam sayayım, sayamadıklarım kadarım', diye düşündü. İlk karşısına çıkan çöp tenekesine sayılarını attı. Aşkları geçti birer birer aklından. Acıyı acıya, neşeyi neşeye kırdırdığı zamanları yokladı tek tek. Fazla yemekten midesine giren krampları anımsarken, karnının guruldayışına sevgiyle dokundu. Çöpüne teneke aramaktan vazgeçti. Anı torbasını oracığa bırakıverip, açlığını kendine katarak önünden geçmekte olduğu şehrin en yüksek, en lüks merkezine girdi, merdivenlere yöneldi. “Hoş geldiniz Cengiz Bey, şeref verdiniz” klişelerini duymazdan gelip sindire sindire çıkmaya başladı basamaklardan. Restoranın kapısını açıp yerlere kadar eğilerek içeri buyur ettiler, aldırmadı. Ağır geldi paltosu, bırakıverdi öylece tırabzana. Acıttı ayakkabıları, azat ediverdi terlemiş ayaklarını. Kol düğmelerinin eziyet ettiği gömlek, kemerinin işkence çemberinde tuttuğu ütü çizgili pantolon derken atıverdi içinde birike birike onu tüketen tüm Cengiz’leri basamak basamak.

Titreyen rüzgar kendisini binanın terasında karşılarken, o hiç mi hiç titremiyordu. Çırılçıplak ve çok şıktı. Ne adı vardı, ne geçmişi, ne yaşı, ne tutsaklıkları ne de tutsakları. Görünmezliğin formülünü bulmuştu. Durdu adımları çünkü artık yoktu ayakları. Ve işte o an duydu koskoca dünya bir hiç kimseden yayılan o dokuz sekizlik kahkahaları.

Alev Keskin

Twitter / @alewkeskin

Çalınmış mahremiyet

2015-12-06T19:33:00.000+02:00

Yaklaşık 4 sene önceydi...

Beşiktaş’ın merkezinde, İstanbul’un en büyük otellerinden biri olan Conrad’a giden yolda ilerlerken beni hem şaşırtan hem de içimi burkan bir görüntüyle karşılaştım. Dar bir kaldırımın üzerine yerleştirilmiş, yarısı eğreti bir şekilde yola taşmış iki kişilik pis bir şilte vardı. Üzerinde de siyahımtırak bir yorgana sımsıkı sarılmış uyuyan bir adam. Kıştı, erkendi, epey soğuktu. Lüks ve sefalet, neden hala aynı kilometre içinde yaşanabiliyor ve buna seyirci kalınıyordu? O görüntüyle karşılaştığımda, sabah sıcak yatacağımdan çıkarken kendi kendime homurdanmış olmaktan utandım.

Zaman hızla geçti... Neredeyse her gün, buradan geçiyordum. Kaldırım üzerinde kurulan yaşam alanının eşyaları, yavaş yavaş artmaktaydı. Önce yorgana ek bir pike geldi, arkasından bir çöp toplama arabası. Adam, yağmurlu günlerde, çöp toplama arabasını yan yatırarak yatağının üzerinde bir çatı oluşturuyordu. Bazen, sabahları işe giderken bir poşet içinde yemek bıraktım adamın yanına, uyandırmamaya dikkat ederek. Sanırım biraz korktum. Aylarca böyle bir hayat süren birinin vereceği tepkileri çok da kestiremiyor insan.

Adamı ilk görüşümün üzerinden neredeyse bir sene geçmişti ki, bir de ne göreyim. Bir sabah, yanında bir kadına sarılmış uyuyordu. İkisinin de yüzü kirliydi. Kendi kendime gülümsedim. Her sabah üzülerek süzdüğüm adam için mutlu oldum. Kaldırımda bir aşk filizlenmişti.

Uzun bir süre, kaldırımın duvarları olmayan evinde, iki kişi gördüm. Ayrıca artmakta olan eşyalarına bir tabure, bir de minik masa eklenmişti. Tek eksikleri, olması gereken mahremiyetlerinin duvarlarıydı.

Bir gün, beni aniden durduracak bir görüntüyle karşılaştım. Artık bir tane de bebek vardı şiltenin üzerinde. Ne olacaktı o bebeğe? Sokaklardan çöp toplayarak bir bebek nasıl büyütülürdü? Bu ailenin yaptığı hayata tutunmak mıydı yoksa hayatı umursamazlık mıydı? Bu adam ve kadın, hayata rağmen hayatta kalıp, hayatla inatlaşıp, hayatla dalga geçiyorlardı sanki...

Bebeğin doğumundan kısa bir süre geçmişti. Aynı sokaktaki bir kuafördeydim. İki kadın, kendi aralarında konuşuyorlardı. Biri, polisi aramak gerektiğini, bebeğin bu şartlar altında yaşayamayacağını söylüyordu. Diğeri ise ararlarsa annesinden bebeğini ayıracaklarını ve böyle bir işe dahil olmak istemediğini vurguluyordu.

Sokağımızın çalışanları, yaşanmakta olan bu gerçeğin dışında kalmadılar, kalamadılar. Bir emlakçının yardımıyla, bebeğe nüfus cüzdanı çıkartıldı. Adını da öğrendiğime göre emlakçı koymuş: Ayşegül... Küçük Ayşegül, ilk banyosunu da, sokağın kuaförünün saç yıkama alanında yapmış.

Birkaç ay, Ayşegül’ün anne ve babası çöp toplamak için sokaklara döküldüklerinde, bebeklerini emlakçıya bıraktılar, işleri bitince de aldılar. Sokağımızın sakinleri, el birliğiyle Ayşegül’ün büyümesine yardım etmeye çalışıyordu.

Emlakçının ofisinde olmadığı bir gün, anne ve babası çöp toplamaya giderken bir-iki saat bakmaları için Ayşegül’ü, Beşiktaş merkezde bulunan tinerci arkadaşlarına bırakmışlar. Tinercilerin kafalarının ayık olduğu bir zamana denk gelmiş olacak ki karakola gitmişler ve Beşiktaş’ın göbeğinde yaşanan bu traji komik gerçeği anlatarak bebeği, polislere teslim etmişler. Bu hareket karşısında, çevrenin bu aileye uzun süre yardım etmesi mi yoksa tinercilerin davranışı mı doğruydu diye düşünüyor insan...

Ayşegül, şu an bir çocuk esirgeme kurumunda. Annesi ise haftada bir gün gidip onu görebiliyor.

Bu şartlarda doğan ve neredeyse bir yaşına kadar büyütülen bir çocuğu, ailesinden ayırmak ne kadar doğrudur ya da doğru mudur? İstanbul’a gelen siyasilerin konakladığı bir otel olan Conrad’ın hemen yanında yaşanan bu gerçek, nasıl görmezden gelinebiliyor?

Zor şartlarda, inadına dünyaya gelen Ayşegül’ün, onun gibi çocukların ve sokaklarda hayata tutunmaya çalışan herkesin daha insani yaşam şartlarına sahip olması dileğiyle..

Sevgilerimle,

Çiğdem Keskin

Instagram/ @keskincigdem
about.me/keskincigdem

Yanlış Ayakkabı Giymek

2014-05-06T16:09:00.000+03:00

Başlıktan yanlış anlaşılmasın sakın, ayağınıza küçük gelen ayakkabıyı satın almayın ya da bol olsun çorapla giyerim mantığıyla beğendiğiniz ama ayağınıza göre bulamadığınız ayakkabıya kendinizi kaptırmayın falan demeyeceğim, konumuz ne ayakkabı ne de numaraları.

Konumuz biz insanlar; kişiliklerimiz, değer yargılarımız, kendimize göre doğrularımız, yanlışlarımız, seçimlerimiz, arzularımız ve toplum içinde kendimiz olarak kendimize ait yaratabildiğimiz ya da yaratamadığımız alan, başkalarıyla birlikte kendimiz olabilme arzusu, topluma ait ama toplumdan bağımsız...

Böyle bir alan gerçekten var mı, varolabilir mi, yoksa olmayan kumsalda güneşlendiğimiz bir hayal dünyasına mı tıkıyor çevremiz bizi.
Hepimizin içinden ayrı bir dünya bağırıyor, dönen ise sadece bir küre.

Biz bireyler yaradılışı ya da yarattığı gereği, hangi kelimeyi seçeceğiniz sizlere kalmış, ailenizle başlayan ve gittikçe genişleyip dostlar, arkadaşlar, komşular, iş çevresi vs vs derken bir şehir, bir ülke, bir dünya içinde boğulmadan ve boğmadan kulaç atmaya çabaladığımız ve adına hayat dediğimiz koskoca bir deryanın parçalarıyız, tabii eğer boğulmayı göze almıyor ya da boğmayı seçmiyorsak.

Zaten bu derya mı bizi yaratıyor biz mi onu belli değil, bir çok şey hala tavuk ve yumurta ilişkisinde.

Her hareketimizin bilerek ya da bilmeyerek, isteyerek veya istemeyerek bir yerlerde birilerini bir şekilde etkilediği bir zincir içinde soluk alırken, zinciri kırmadan bağımsız bir halka olmaya çalışmak istediğimizde işimiz zor, umursamayıp zincir nereye çekerse dediğimizde ise halimiz kor...

Tam siz huzurla yüzünüzde gülümseme dalgaların eşsiz harmonisine kendinizi kaptırmış yüzerken, uzaklarda ya da yakınlarda bir başka halkanın ters tarafa gitmek istemesi ve sizin dalgaya karşı yüzmeye zorlanmanız belki de günümüzün çok sık kullanılan "mutsuzum" cümlesinin doğduğu düzlem. Burada suçlu ters yöne gitmek isteyen halka ya da halkalar mı?
Asla...
Sadece huzurla yüzerken ters tarafa çekilen için o suçlu görünürken, kendi doğrusu ters tarafta olan için de diğerinin dalga yönünde kulaç atıyor olması suç. Birbirlerinden haberdarlar veya bihaberler. Bihaberlerse adına kader, tesadüf, şans vs. gibi çeşitli isimler verilirken halkalar yakınsa anlaşmazlık, kavga ardından da iyi insan, kötü insan vs. kavramları ortaya çıkıyor.

İşte ayakkabı burada devreye giriyor sanırım. İstemediğiniz yöne savrulduğunuzda, kendi alanınıza ,tabi eğer var edebildiyseniz, tecavüz suçu işlendiğine inanıyorsanız suçlu olarak nitelendirdiğinizin ayakkabılarını deneyin. Ayağınıza uyup uymaması önemli değil, uyuyorsa zaten hemen onun gözünden, birebir aynı şekilde olmasa da, görebilmeye başlarsınız; uymuyorsa da dert etmeyin neden uymadığına bakın, görürsünüz veya göremezsiniz çok da önemli değil aslında önemli olan denemeye yeltenmeniz. Ayağınıza uymaması ne yanlış ayakkabı giydiğinizi ne de ayakkabıyı yanlış giydiğinizi gösterir, sadece iyi niyetiniz parıldar o kadar.

Yarattığımız ve şu an içinde yaşadığımız toplumun kullandığı dilde buna empati, hoşgörü, saygı, sevgi, umursama vs gibi kelimelerden hazırlanmış şahane bir kokteylin ismi verilebilir sanırım.

Bu yazıyı okuduğunuzda benimle hemfikir de olabilirsiniz, tamamen zıt da düşünebilirsiniz. Nacizane alanıma saldırmadan önce belki denemek istersiniz diye ayakkabılarımı şuraya bırakıyorum.

Alew Keskin

Twitter / @alewkeskin

about.me/alewkeskin

Gerçekti Masal Oldu, Uçtu Hayata Kondu

2013-11-12T20:03:00.000+02:00

Çaresiz bir ifadeyle çıktı kadın doktorun odasından. Elinde bir tomar kağıt, gözlerinde akamayan bir kırmızılık. Söylemek istedikleri çok kelimeleriyse yoktu, zaten kelimelere gerek de yoktu.

Elinden tuttu Ahmet sımsıkı. İkisinin birden titredi elleri, ikisinin birden durdu sözleri ama tek oldu, birlikte attı kalpleri.

Kımıldamayan yaprakların gölgelediği güneşin altına çıkıp evlerine kadar yürüdüler, adımlarını saydı Ahmet, arzularını saydı Mine...

Açılmadan kapanmıştı konu, çare aranılan yerde değilse, yeni çareler her zaman bir yerlerdeydi. Ne olmuştu çocukları olmayacaksa, annesi babası olmayacak çocuklar yok muydu.

Bürokrasi duvarlar ördü, onlar tuğlalar söktüler, yetimhanelerde kimsesiz nefesler sönerken, yıllar da hızla öldüler ta ki Ahmet bir akşam elinde kızıl saçlı ela gözlü minik bir canla eve gelene dek.

Soru yoktu Mine’de çünkü cevap zaten acıkmıştı. İki aylık bir cevap, süt isteyen,su isteyen, kucak isteyen, ağladıkça gülen, yoruldukça kendini uykuya teslim eden bir çift ela göz. Adı Neşe oldu tıpkı gelirken yanında getirdiği gibi; kendi küçük, adı büyük bir Neşe...

Neşe süratle büyürken, Ahmet ve Mine’nin tuğla söke söke çökertemedikleri duvardan kanayan parmakları da yavaş yavaş iyileşiyordu.

Günler günleri, aylar ayları kovaladı. Neşe tam bir yaşına basmıştı ki mucize Neşe’li evin kapısını çaldı. Mine’nin günbegün büyüyen karnında şekillenen yeni hayat, ilk nefesini almak için sabırsızlanıyor, ailenin içi içine sığmıyordu. Mine ve Ahmet’in mucizelere olan kaybolmuş inançları ile birlikte Neşe’ye de bir kardeş geliyordu.

9 ay bile dayanamadı ufaklık, erkenden fırlayıverdi hayatın içine. Adı Can oldu. Mine’nin umutlarından doğdu, Ahmet’in kucağında uyudu, yıllar sonra Neşe ile sarmaş dolaş okulun yolunu tuttu.

Masal gibi yaşanır mı hayat...

Eğer masalmışçasına yaşarsan yaşanır. Eğer en acı gerçekte bile bir mutluluk görmeyi başarabilirsen yaşanır. Eğer nereden bakacağını bilirsen en acı son, mutlu son; en elle tutulur gerçek de masal oluverir. O kadar alıştı ki malesef insanoğlu efkar edebiyatında huzur aramaya, mutluluk “ağlarken” cimrileşti. Zaman mı insanı değiştirdi, insan mı zamanı uzun hikaye ama bu hikayede neşeli dörtlümüz tam ondört yeni yıla birlikte girdiler.

Bir sabah Neşe çok yorgun uyandı, kolunu bile kıpırdatacak hali yoktu, hemen bir bilene koşuldu. Muayeneler, testler, beklemeler derken çıkan sonuç “zamana” yoruldu...

14 yıl boyunca hiç konuşmadan bir çift ela bakışla sevgisini, mutluluğunu, kıskançlığını, aşkını, acısını anlatmış; umutlarından doğup yüreklerine dokunmuştu. Annesine babasına sonsuz sevgi, kardeşine eşsiz dostluk sunmuştu.

Sadece havlayarak...

Bu hikayede umursayana fikir çok, umursamayana ise sadece “HAV HAV HAV” dokuz harf üç hece, yanında malesef “neşesi” yok...

Neşe

"Olmaz olaydım..."

2013-11-11T20:42:00.000+02:00

İlk bakışta etkilenmenin büyülü bir yanı vardır; etkilendiğiniz şey ister bir bir insan olsun, isterse de bir mekan...
Ayak bastığım anda güzelliğiyle beni içine çeken yerlerden biri oldu, Batman’ın küçük, sadece 7.637 nüfuslu ilçesi Hasankeyf...

Gezintimize başlayalı henüz beş dakika bile olmamıştı ki, bir anda iki küçük kızın sesini duyuverdik: “Sizi gezdirmemizi ister misiniz?”

En tepeye çıkmak istiyoruz dedik ama en kestirme yoldan. Yüzlerinde bizi gezdirecek olmanın onlara verdiği gururu gördük. Biri 6, diğeri 9 yaşında olan iki HasanKeyfli çocuğun sıcak gülümsemesinin peşine takıldık ve yokuş yukarı çıkmaya başladık.

Minicik taş evler arasında halkalar çizerek, küçük kızların hızına yetişmeye çalışarak, zirveye ulaştık.

Bulunduğumuz yerdeki küçük kafede, misafirperver rehberlerimize yemek ısmarlamak istedik ama yoğun ısrarlarımıza rağmen kabul etmediler. Zaten daha sonra ilçenin en güzel kafesinde tost bile satılmadığını öğrendik. O zaman bir şeyler içelim dedik. Kızlar, büyük bir heyecan içinde ama utanarak cola cola istediler. Hayatımda bir eliyle cola cola kutusunu, bir eliyle pipetini bu kadar büyük bir mutlulukla tutan kimseyi görmemiştim. Kızların elindeki coca cola kutusu, bir hazine gibi görünüverdi. Tahmin ediyordum ama yine de değerin insana ve ortama bağlı olarak bu denli değişebileceğini düşünmemişim...

İçeceklerimizi yudumlarken, “kardeşleriniz var mı?” diye sorduk. Sorumuzun cevabı bizi önce hüzünlendirdi, sonra güldürdü, en sonunda da sessiz bırakacak şekilde düşünmeye itti:

“3 tane var. 8 tane daha varmış ama ölmüş. Ben de olmayacakmışım. Anneme hap vermişler, annem hapı yemiş ama olmuşum. Olmaz olaydım.”

O sırada diğer küçük kız da “Olmaz olaydık” deyiverdi.

“Neden öyle diyorsunuz?” diye sorduk önce, anlam veremeden. Daha sonra ailelerinin onlara sürekli olarak bu cümleyi kurduklarını fark ettik: “Olmaz olaydın!”

Hasankeyf’in çocukları o kadar yürekten söylüyorlar ki bu cümleyi; tarihi, 10.000 yıl öncesine kadar giden, 1981'de doğal koruma alanı bile ilan edilen bu ilçe, üzerinde yapılması planlanan Ilısu Barajı ile sular altında kalmayı bekliyor. Kim bilir bekli ilçenin kendisi de “Olmaz olaydım” diyor..

Eski tarih ve kavimlere göre "korunmaya musait" yer demek olan HasanKeyf’e, görünen o ki; anlamının hakkı verilmeyerek, “olmaz olaydın” deniyor...

Olmaz olaydınız!

Çiğdem Keskin

Twitter / @keskincigdem

Twitter'la Twitter'da Aşk Başkadır

2012-11-14T20:06:00.000+02:00

Uykusunun zincirlerinden kurtulamayıp, sabaha karşı, atılamamış son tweeti ile yatağa uzandı esmer kadın. Döndüler durdular birlikte ve sabah yatakta bir çökmüşlük, yan yastıkta bir kuş ile uyandılar.

Dev gibi masmavi bir kuş, tüyleri parlak, gagası binbir nağmeden şakrak.

Bakıştılar bir süre; sormadılar birbirlerine “Sen kimsin?” ya da “Ben neredeyim?” diye; çırptı kanatlarını kuş özgürce, havalandı kadın çırpıştaki özgürlükte.

Kahvaltı ettiler göz göze; kuş dedi “peynir severim ben”, kadın dedi “domatesle iyi gider” ; “ekmek istemem buğday ver” dedi kuş; başladı sofrada hayattan bir oraya bir buraya uçuş; buğdaylar serpildi, ekmek kırıkları dansetti, peynir tükendi, domates gaga yedi, iş saati geldi.

“Aç bilgisayarı geç kalıyorum” dedi kuş; “Bilgisayar bozuk, telefon olmaz mı?” dedi kadın. Çırptı kuş kanatlarını birden, koskocamanlığını yitirdi aniden ve telefondan kendi dünyasına doğru dalıverdi gülerekten.

O gün bugündür kadın hep kuş için yazar, 140 karakterde ona kahvaltı sunar; kuş da kadını her sabah binbir nağmeden şiirlerle yanıtlar; kadınsa yanındaki yastığı hep boş tutar ve kuş atılmamış tweetleri oluverir, arada yanında yatar.

Alew Keskin

Twitter / @alewkeskin

about.me/alewkeskin

Yumurtadan Horoz Çıktı, Menemen Menüden Kalktı

2012-10-04T15:18:00.000+03:00

Sabah yataktan hayıflanarak kalkan Ahmet, çalar saatin yanağına bir şaplak indirip, yastığı ile vedalaştıktan sonra, aheste akan suyun tenine değişiyle uyandı. Bir çok şeyin zamanının dolduğu bu sabah, bomboş bir zamanın koynu, yeni dolacakların aranağmesiydi. Dünkü kızarmış ekmek kokusu daha üzerine yağ sürülemeden pencereden dışarı sızmış, pervazda Ahmet’i bekleyen kuş mis gibi ekmek kokusuna dayanamayıp peşinden başka diyarlara kanat çırpmıştı. Dolapta kesilip yumurtaya katılmayı uman sucuk, küflü gözyaşlarına boğulmuş, yumurtanın içinden çıkan civciv horoz olup, başka sabahlarda başkalarına öter olmuştu...

Geç kalınmış bir şeyler vardı; zamanında seçilemeyenlerin zamanı dolmuştu. Ahmet eli boş, yanakları sarkık, sırtında bir ağırlık sabaha ağır konuştu. Sabah o kadar kızdı ki, aldı Ahmet’in kendisini yaşama seçeneğini, yerini öğlene bıraktı; Ahmet iş yerinde çalmayan telefonunun bekçiliğini yapıp dün açmadığı telefonlara hüzünle anısını çevirirken buldu kendini. Dün aldığı davetler dünde kalmış, dün öpmesi gereken dudaklar bugün öpülmekten kaçmıştı. Alt kattaki restorana inip bir menemen söyledi; "yumurtalardan horoz çıktı menemen de menüden kalktı" dedi garson, Ahmet de umduğunu değil bulduğunu açlığına doldurup, yavaş yavaş kararan havada yavaş yavaş adımlar saldı sokağa. Dün sinemada en çok görmek istediği film vardı, bu akşam yerini "geçmiş zamandan kovalananlar" almıştı.

Yürüdü Ahmet; dün eline koluna sığdıramayıp hiç birini taşımamayı seçtiği, bugün geri dönüşüm kutusunda yerini alan olası anılarının ağırlığı sırtında, yavaş yavaş adım üzerine adım attı. Attıkça hızlandı. Burnuna dolan ilk güzel kokuyu bu koku yarın burada olmayabilir diyerek içine çekti, içi de bir iç çekti; dünkü seçenekleri belki bugüne devretmemişti, ama bugünküleri çürütmeden hayatına katıp olası anılara gecikmeden kucak açmayı Ahmet dün kaybettiklerinde öğrenmişti.

Bazen kaybetmemeyi öğrenmek için önce kaybetmek gerekir ; zamanında seçilmeyenin, seçilme zamanının er geç geçeceği hayatın ileri akışının şırıltısıdır ki ben de Ahmet de daha güzel bir nağme duymadık.

Dün kaybettik; bugün “ bazı hatalarım harikaydı, bazı harikalarım ise hata ” diyerek içinde horoz büyütmeyen yumurtalardan yapılmış bir menemeni afiyetle yedik.

Alev Keskin
Twitter / @alewkeskin
about.me/alewkeskin

-->

İki ayrı yaka, özlem dolu bir hayat...

2012-09-02T14:02:00.002+03:00

Çocukluk anılarımın kahramanlarından biriydi büyükanneannem... 87 yaşında torununun çocuğunu kucağına alma mutluluğunu bile yaşayan ama her zaman buğulu, hüzünlü gözleriyle karşı yakaya bakan yaşlı bir kadın... Onun hikayeleriyle büyüdüm ben, dinlediğim zamanlarda tam olarak anlayamadığım, macera filmi tadındaki anılarıyla...

1919-1922 yıllarında Anadolu’da, Türklerle Yunanlılar arasındaki savaş devam ediyor. Sonucu merakla bekliyor büyükanneannem, nelerle karşılaşabileceklerinden korkarak. Türklerin galibiyeti ile sonuçlanan savaş sonrasında iki ülke arasında nüfus mübadelesi olacağını öğreniyor. İki ülke de vatandaşlarını ne ırk ne de dil sadece din esası üzerine zorunlu göçe tabi tutuyor. Mübadeleyle, 1.200.000 Ortodoks Hıristiyan-Rum Anadolu'dan Yunanistan'a, 500.000 Müslüman Türk de Yunanistan'dan Türkiye'ye göç etmek zorunda kalıyor.

Nüfus değişimi sırasında hiç bir zaman unutamadığı evini, adası Midilli’yi bırakıp, Ayvalık’a gelmek zorunda bırakılmış genç kadınlardan sadece biriymiş büyükanneannem. 1923’te evlerine bir Yunan subayı yerleşmiş, sorunsuz da anlaşıyorlarmış. Ancak bir gece Yunan subayın eve bir kadın getirmesiyle birlikte büyükdedem artık göçü erteleyemeyeceğiz demiş. Çocukluğunun geçtiği, evlendiği, iki bebeğini kucağına aldığı toprakları terk etmek zorunda kalmış büyükanneannem. Şimdi düşünüyorum da özlediğin tam karşında ama uzanamıyorsun... Her gün görüyorsun ama dokunamıyorsun... Aşk acısı çekmek gibi birşey olsa gerek bu...

102 yaşında, dünyadan ayrılmadan iki sene önceye kadar cin gibi bir kadındı. Ama son iki senesinde Ayvalık’ta, bizlerle birlikte değildi sanki. Midilli’de yaşadığını sandı; yediği bamya küçük Cunda değil, büyük Midilli bamyasıydı; yediği pasta Midilli’deki pastaneden alınmıştı. Gözlerini sonsuza dek kapattığı yer Ayvalık’tı ama kapanan gözleriyle birlikte ruhu Midilli’ye doğru yola çıkmıştı...

1922 tarihinin Türk ve Yunan toplumsal hafızalarında bir askeri galibiyet ya da mağlubiyetten çok daha farklı bir anlam taşıdığını hissederek büyüdüğümü söyleyebilirim.

Geçen bayram, hikayelerini dinlerek büyüdüğüm yaşlı kadının anılarını yükledim çantama, taktım annemi de yanıma, tuttum karşı yakanın yolunu.

Ayvalık’tan Midilli’ye, Kadıköy-Beşiktaş arası vapuruna benzer bir vapurla, iki saat bile sürmeyen ama bir çok kişinin buğulu bakışlarının nedeni olmuş bu yolculukla geçtik.

Midilli’ye ayak bastığımda cırcır böceklerinin sesini duydum ve bir an buruk bir gülümseme oluştu yüzümde. Ayvalık’taki yazlık evimizin sürekli çalan müziğidir bu ses. O an, bahçede cırcır böceklerinin durmak bilmeyen sesini hiç sıkılmadan, mutlu olarak dinlediğini düşündüm büyükanneannemin...

Vapurdan inince karşımıza çıkan otele yerleştik. Balkonumuzdan kendi doğduğum yakaya baktım, bir sigara içtim ve geçmişte yolculuk yaptıracak sokaklara attım kendimi.

Dinlediğim hikayelerdeki ayrıntılar ve yıllarca korunarak saklanan eski bir fotoğraf götürdü bizi büyükanneannemin bastığı sokaklara... Evinin Türk Mahallesindeki Çarşı Hamam’a çok yakın olduğunu biliyorduk. Hatta gelin hamamına gittiği yermiş burası. Midilli Çarşısındaki Çarşı hamamı bulduk. İki euro vererek girdik, büyük anneannemin, kimbilir nasıl bir heyecanla 17 yaşında gelin hamamı için gittiği yere...

Eğer bizi görüyorsa ne kadar mutlu olmuştur diyerek yürümeye başladık sokaklarda eski evimizi bulma umuduyla...

Evlerinin kocaman bir bahçesi olduğunu anlatırdı. Bahçede kayısı, erik ve bir sürü çeşit meyve ağacı varmış. Torbayla değil, kasayla toplarlarmış meyveleri. Evin tam karşısında bir sokak olduğunu söylerdi. Geceleri sokakta bir fener ışığı gördüğü zaman sevinirmiş. Heyecanla ışık sahibinin evlerine doğru yönelecek bir misafir olmasını beklermiş. Fener ışığının bir mutluluk sebebi olduğu, benim hayal bile edemeyeceğim bir döneme ait yaşamdan izler arıyordum...

Ve eski bir fotoğraf bizi olmak istediğimiz yere götürdü...

Evin önündeki bahçenin artık bir park alanına dönüşmüş olması üzdü beni. Ama evi yaşayan, bakımlı bir yer olarak görmek de sevindiriciydi. İçinde yaşayanlar, hakkını veriyor gibi gözüküyordu. Ev sakinlerinin de unutulmaz anılar biriktirmelerini diledim, büyükanneannemin gözlerindeki buğuyu kendi gözlerimde hissederek...

Evimizi bulmanın verdiği garip ruh hali içinde Sarlıca’ya, tanıma fırsatını yakalayamadığım büyükdedemin kasabasına doğru yola koyulduk. Sarlıca sahilinde, Midilli haritasında görülmesi gereken yerler arasında işaretlenen Sarlıca Palas’ın büyükdedemin abisinin karısının babasının yaptırmış olmasını annemden yeni öğreniyor olmam da ayrıca ilginçti benim için. İtalyan mimarisine uygun yapılan bina, zamanında İtalya’dan getirilen mobilyalarla döşenmiş. Şu an içinde şilteler, koltuklar atılmış
durumda. En üst katında bir piyano bile duruyor.

Sarlıca sahilinde biraz vakit geçirdikten sonra iç kısımlarına doğru yürüdük. Annem, dedesinin bahsettiği, dar bir arasokaktaki sıra sıra kahveleri bulmak için yorgun ama güçlü adımlarla ilerliyordu. Sonunda zafere ulaştık. Yaşlı, biraz Türkçe bilen Yunanlı bir çift bizi kolumuzdan tuttuğu gibi oturttu işlettikleri kahveye. Yunan kahvesini, turunç reçeliyle birlikte zevkle içtik. Annem yüzünden okunan bir mutlulukla dedesini anlattı, bizi tam da anlamayan yaşlı yunanlı çifte... Masada konuştuğumuz hikayelerden biri şu an var olma sebeplerimden birinin büyükdedemin insancıl kişiliği olduğunu gösterdi bana. 1923’te bir gün Yunanlı askerler, Türkleri bir sıraya dizmişler. Onları ellerinden birbirlerine bağlayarak bir sıra yapıp, ölüme götüreceklermiş. Sıra büyük dedeme geldiğinde ip kısalmış. Bulunduğumuz kahvelerden tanıdığı ve her zaman selam verdiği Yunanlı subay, O’na “sen git” demiş. İp kısalmasaydı, dedem o Yunanlı subaya selam vermeseydi, Yunanlı subay iyi bakışlı bir Türkün içten selamını umursamayan biri olsaydı henüz dünyaya gelmemiş olan anneannem asla yaşamayacaktı....

Bir dolu günü geçmiş hikayeleri tekrar tekrar konuşarak geçirdik. Bizler için değerli olan iki kişiyi andık, ruhlarını kendimizce mutlu edip, onlarla birlikte olmaya çalıştık.

Çok yer gezdim ama bu benim en anlamlı seyahatimdi. Doğduğum güzel kasabam Ayvalık’ımı dünyanın hiçbir yeri ile değişmem ama Midilli’nin de bu kadar güzel olabileceğini tahmin etmemiştim. Belki de kan çekmiştir... Fırsatı olan herkesin bu tarz bir yolculuk yapmasını, hikayelerinin daha da anlam kazanmasının vereceği mutluluğu yaşamasını öneririm.

Senin hissettiğini hissedemem ama ben seni anladım büyükanneannem... Midilli’de bu kez çocukluk hikayelerimin modern yüzünü yaşadım seninle birlikte... Artık anı dolu çantam biraz daha ağır ve anlamlı...

Tekrar geleceğim...

Çiğdem Keskin
Twitter / @keskincigdem
about.me/keskincigdem

Farkındalığın Ölümü

2012-08-12T15:23:00.002+03:00

Bir başkası olduğumuza inandırılıyoruz bazen, hayatımıza karışmaya çabalayan başkaları yüzünden...

En büyük becerileri manipülasyon olan, kendilerini yaratacaklarına kendi isteklerini bir başkası üzerine yapıştırmaya çalışan garip bir topluluğun varlığı beni rahatsız hissettiren...

Neden? Bir niyet var mı hobi olarak mı? Niyet varsa iyi mi kötü mü? Karşı tarafta görülen bir eksiklik mi tamamlanmaya çalışılan yoksa kendilerindeki olamamışlık mı yansıtılmaya çabalanan? Peki ya projeleştirilen şahıs ve onun hayatı? Ya projenin farkına varamaz ve sizin birleştirmeye çalıştığınız parçalar ile yamanan bir hayata bürünürse, kendi çizeceği ya da çizmek isteyeceği yol zihninden düşer ve siz onu ezerseniz... Bu bir cinayet olmaz mı, farkındalığın ya da farkındalık olasılığının ölümü...

Bu ölüm çok iyi bir şey de doğurabilir, empoze etmeye çalıştıklarınız güzel değerler de olabilir, iyi niyetinizle kendi yanlış kavramınızı kendi doğru kavramınızla değiştirmeye çalışırsınız; peki ya çalıştığınız kişinin kendi yanlış ve doğruları... Sanırım burada görecelilik ve nereye yönlenecek olursa olsun başkalarının hayatlarına ve seçimlerine saygı işin içine giriyor.

Yanlış anlaşılmasın hemen, bahsettiğim ve kendimce zaman zaman varlıklarından rahatsız olup, yine de uğraşlarını kendi düşüncem ile irdelemeye çalıştığım, çoğu zamansa umursamamayı seçtiğim bu topluluk, çoktan kendini yaratmış da olabilir hatta aralarında bir çoğunun belirli yerlere gelip, kendini belirli konularda ispatlamış insanlar olduğu da gerçektir; lakin başkaları neden? Bildiklerini paylaşmak ve seçimi karşıya bırakmak varken bir çeşit çaktırmadan zorlamaya ne gerek var.

İsim sahibi olmak sizi her yönden mükemmel yapmaz... Aslında sizin mükemmeliniz başkasının da mükemmeli olmak zorunda değildir ve olmamalıdır. Aynı tornadan çıkma bir insan topluluğu olamayız, olmamalıyız; kendi olabilen zihinlerden oluşmuş bir çeşitliliğin parçası olmak bana daha ilham verici gelir hep.

Hayatta çoğu şeyi tanımlara hapsettik, toplumca yarattığımız tanımlar içine sığışmaya çalıştık ve hep bir ayağımız üşüdü...

Dışarıda kalan ayağımıza çorap geçirmek yerine onu içeriye çekip ısıtıtabilen bir toplumun bireyleri olmamızı diliyorum.

Bu yazıya ekleyebileceğim çok şey ve çok örnek de sizin hayalgücünüze emanet...

Ve neden mi böyle bir yazı yazdım bu yağmurlu İstanbul sabahında, inanın yağmurdan değil..

Lütfen okurken dikkat edin, manipülasyonu irdeleyen yazılar bile farketmeden yönlendirebilirler; kendi zihninizde yoğurmadan sakın sayfayı kapatmayın:)

Sevgilerimle

Alev Keskin

Twitter / @alewkeskin

about.me/alewkeskin

"Merak" sız Hayat

2012-07-11T15:52:00.000+03:00

“Merak” ını kaybetmiş yürüyordu adam, üzgün olması gerekiyordu ama olamıyordu çünkü “meraksız” bir hayatın nasıl olacağını merak etmekten yoksundu. Her sabahki gibi erkenden kalkmış , işe gitmek üzere hazırlanmış, her sabah aranmaya alışmış sevgilisinin onu merak edeceği aklına gelmediğinden telefon etmeden yola koyulmuş, neden normalden fazla trafik oldugunu düşünmeden otoparka girmiş, görevliye hatırını bile sormayı umursamadan koskoca siyah makam arabasını park edip, yerde buldugu loto biletinin ne olduğunu da merak etmeden otopark görevlisine çıkışmış, "yerleri temiz tutmaktan bile acizsin" diye paylayarak bileti atması için eline tutuşturmuştu.

Birşeyler eksik gibi geliyordu adama ama ne olduğunu hatırlamıyordu; bir şey mi unutmuştu, belki, neyse neydi, merak edemiyordu; beyni uykusunda O’na bir oyun oynamış, bu duygusunu elinden almıştı.

Çok büyük bir otelin yöneticisiydi adam ve bugün otele yurtdışından önemli bir misafir geliyordu; çok işi vardı. Birden trafiğin de bu yüzden çok fazla olduğunu, otele diğer geliş yollarının kapatılmış olması gerektiğini hatırladı. Hemen gidip bizzat hazırlıkları kontrol etmeli, hiç bir şeyin eksik olmadığına emin olmalıydı, otomatikleşmiş iş aşkıyla asansöre bindi.

Tam işlere dalmışken, her sabah aranıp hatırının sorulmasına alışmış hayatının aşkı, merakla karışık sitemle, telefona sarıldı ve bir güzel ağzının payını alıp hiç beklemediği bir şekilde “her sabah seni neden aramak zorunda olayım ki işim başımdan aşkın” cevabını duydu adamdan. Sopsoğuk oldu birden kadın ve içinde onarılamayacak birşeyler koptu.

Tüm hazırlıklar bitti, konuk sağ salim otele yerleştirildi, tüm ihtiyaçları karşılandı, tüm güvenlik önlemleri alındı sanıldı. Adam memnun ve meraksız günün diğer işlerini halledip merak etmediği için düşünmek aklına gelmeyen bir çok kişiyi farketmeden merakta bıraktıktan sonra yeniden evine dönmek üzere ceketini alıp otopark’a doğru yola koyuldu. Sabahki otopark görevlisine ters bir selam verdikten sonra neden kapısı aralık olduğunu merak edemediği arabasına bindi, kontağı çevirdi.

Ve...............

Kulakları sağır eden bir patlama, meraksız adamın meraksızlığına kurban gidişi, otele gelen önemli konuğunki ile karıştırılan makam arabası , ardında meraksızlığıyla zengin ettiği loto biletini eline tutuşturduğu otopark görevlisi, yitişiyle dinmeyen gözyaşları dökecek sevgilisinin sabahki konuşmadan sonra donmuş ağlayışları ve son bir kez merak etmediği anne ve babasının sesini duyamadan adamın parçalara ayrılmışlığı...

Ne kadar önemlidir hayatta her bir kavram. Her gün farkına bile varmadan sadece varoluşları ile bizi yönlendiren, birden zihnimizden yokolduğunda zincirleme reaksiyonlar ile tüm hayatımızı olumlusuyla olumsuzuyla etkileyen; sadece “biz” ile kalmayıp dokunduduğumuz ve varlığından bile habersiz olduğumuz bireylerin hayatına dokunan olgular.

Hayattan çok kısa bir sahnede; adsız bir adamın “merak” eksikliği yüzünden parçalara ayrılırken , büyük ikramiye isabet eden loto biletiyle diğer bir adamın ve O’nun tüm dokunduklarının hayatını değiştirişini; hayatının aşkından hiç duymayacağını sandığı sözleri duyan bir kadının kalbinde yarattığı soğuklukla dondurduğu gözyaşlarını ve günün sayısız ayrıntısında merak edememesi yüzünden yaptığı yanlışları ve doğruları da sizin hayalgücünüze bıraktığım bir kaç saatti yazdığım.

Hayatta sahip olduğumuz her şey değerlidir; yaptığımız ve yapmadığımız her şey sonsuz öneme sahiptir ki her hareketimiz bir zincirleme etkinin parçasıdır. Bunları hesaplamak ya da zincirin nereye doğru uzayacağını bilmek elimizde değil ama hayatımızın parçası olan maddi, manevi; kazanılmış ya da insan olmanın bir parçası olan her şey değerlidir ve çoğu zaman en değerlileri satın alınamayacak olan yokluğu neleri doğurur bilemediklerimizdir.

Neden mi böyle bir yazı yazdım; “merak” ın olmaması nelere gebe olabilir “merak” ettiğimden...:)
Ve elde ettiklerimizden çok bize zaten verilmiş olanlar elimizden alınırsa ne olur şöyle bir göz atmak ve sizlerin de atmasına yol açmak istediğimden.

Meraksız kalmayın Merakta bırakmayın:)

Sevgilerimle

Alev Keskin

Twitter / @alewkeskin

about.me/alewkeskin

Nihavend Makamında İzin Kalır Sen Giderken

2012-05-29T16:27:00.001+03:00

Naftalinle karışık eskimiş kokan gri paltosunu giydi yaşlı kadın ve tutmayan dizlerinin izin verdiği son gayretiyle sokağa fırladı. Lapa lapa yağan karın üzerindeki gökyüzü kendi koyultusunda kaybolmuş, beyazdan yansıyan ışıkla kadının paltosu rengine bürünür gibi olmuştu. Sokaklar boştu, kadının zihni kadar boş; lokantalarsa doluydu neredeyse kadının geçmişi kadar dolu.

Soğuktan mı yoksa ışıl ışıl görünen lokantaların kalabalığındaki çekicilikten mi bilinmez, kendini sokağın köşesindeki yılların eskitemediği pastanede buldu yaşlı kadın. İçeriye adımını atar atmaz, gürültü kirliliğinin içinde kaybolmuş Genç Kalabalık, naftalin kokusuyla irkilmiş olacak ki, dönüp kapıya baktı; gözleri bir aşağı bir yukarı şekil değiştirdi ve sonra tekrar umursamaz, gürültülü, bol kahveli, dedikodulu, kahkahalı yaşamına dönüverdi. Kadın bir saniyeliğine kokusuyla varolmuş, şimdi ise yine görünmez pelerinine bürünüvermişti, görünür olduğu zamanlara duyduğu özlemle yanıp kavrularak.

Pencere ile duvarın birleştiri yerde, sonradan sıkıştırılmış minicik bir masa vardı, sandalyesi alınmış, kadın gibi yanlız. Tam oraya doğru ilerlerken, içeri girdiğinden beri kadından gözünü alamayan tezgah arkasındaki orta yaşlardaki adam, hanıma bir sandalye getirdi; biraz sonra da bir dilim cevizli havuçlu kek ve sıcak bir fincan çay; hem de porselen fincan diğer Genç Kalabalığın masalarındakinden değil. İlk önce şaşırdı yaşlı kadın, teşekkür etmek için adamın gözlerine baktı; yansımasını gördü,utandı; sonra değişti yansıyışı, adam kadın’ı tanımıştı.

Birden fonda çalan gürültülü müzik değişti; nihavend bir ses maziden süzülüp kadının önce kulaklarına sonra yüreğine doluverdi. Anılar sesin üzerine binmiş, bir bir haykırdılar varolmuşluklarını, şimdi bir çoğu çürümüş yüzler dile geldiler, sözler ise sanki porselen fincanda sunulan maziden bir demlemeydiler.

Menekşe rengi gözleri ışıldadı kadının, üzerindeki külrengi palto yokolup yerini gülrengi bir tuvalete bıraktı; incecik belli bir kadının üzerindeydi uçuşan ipek ve bu kadın kendisiydi. Elinde kuyruklu mikrofon bir gazino sahnesindeydi, gül kokuyordu her yer naftalin değil ve yeni kokuyordu sözler kesinlikle eski değil...

Her namesine bir alkış, her bakışına binbir bakış, yılların yokedemediği sadece hatırlanışını eskittiği günler... Kırmızı tuvaletiyle sahne arkasına süzülen ince belli kuğu; makyaj masasına usulca koyulan bir parça cevizli havuçlu kek eşliğinde porselende sıcak çay ve yanağı okşanıp teşekkür edilen; annesinin hastalığı sorulan, bir ihtiyacında O’na gelmesi söylenen, kara gözlü oğlan çocuğu...

Hatırlamıştı yaşlı kadın, yıllar sonra o gözler O’nu nasıl hatırladıysa O da o gözlerin sahibini hatırlamıştı; yarı kapalı gözlerinden 2 damla yaş yanaklarına aktı, yanaklarından boynuna süzüldü. Üzerinde hala gülden tuvaleti vardı; ama ne yüreğinde güç, ne dizlerinde derman, ne de bedeninde yaşama heyecanı kalmıştı. Demek son bir mutluluktu aradığı, şu dünyada sayısız plak değil de bir yürekte silinmez bir iz bırakabildiğini bilmekti görmek istediği...

Geldi, baktı, gördü, kokladı, keki ile çayını yüreğine koydu ve son yürüyüşüne doğru porselenden yoluna koyuldu.

Alev Keskin

@alewkeskin

http://about.me/alewkeskin

Paris’te Tek Günlük Bir Aşk Yolculuğuna Çıkmak İster misiniz?

2012-05-21T20:10:00.001+03:00

Paris’te aşk başkadır denir...

Bu aşk şehrinde, aşkın kilit noktası da Sanatçılar Köprüsü (Pont Des Arts)’dür. Sen (Seine) Nehri üzerinde sadece insanlara açık olan bu köprü 2008’den bu yana dünyanın her yerinden gelen sevgililerin dileklerini üzerinde taşıyor.

Aşklarını sonsuz kılmak isteyen sevgililer, dileklerini tutup, köprünün iki yanındaki korkuluklara asma kilitlerini takıp, anahtarını da Sen (Seine) Nehri’ne atıyorlar. Sonuçta aşk bir kilitse eğer, o aşkı çözmek kolaydır ama anahtar nehrin dibini boylarsa, durum değişir :)

Rengarenk, boy boy, özel tasarımlı, binlerce kilidin köprüde büyülü bir atmosfer yarattığını söyleyebilirim.

Köprüden geçerken insan düşünmeden de edemiyor... Kaç kilidin sahibi acaba hala sevgili? Kaç kilit anlamını kaybedip sadece bir metal parçası olarak kaldı? Her gün eve giderken o köprüden geçmek zorunda olan ve zamanında o köprüye uğruna kilit astığı sevgilisinden ayrılmış olan kız ya da erkek ne hissediyor?

Nam-ı diğer Aşık’lar Köprüsü; Louvre Müzesi ile Fransız Enstitü’sünü birbirine bağlar. Paris’te aşkı hissetmek istediğiniz gün de boşverin Fransız Enstitü'sünü ve Louvre Müzesi tarafına doğru ilerleyin... O gün Louvre Müzesi’ndeki muhteşem sanat eserlerini de görmeyiverin, sadece bahçesinde vakit geçirin, oturun ve izleyin...

Eminim sevgi kokusu duyacağınız manzaralarla karşılaşacaksınız...Yaklaşık iki sene geçirdiğim şehirde, buraya her gidişimde sevgi kareleri yakaladım... Evlilik arifesinde fotoğraf çektiren, ufak tefek uzak doğulu bu çift, bu bahçede görebileceğiniz sevgi yüklü manzaraların sadece bir örneği..

Kimbilir Aşk Köprü’sünde belki onların da bir kilidi asılırdır? Var olduğunu düşünerek ömür boyu asıldığı günkü anlamını taşımasını dilerim :)

Louvre’un bahçesindeki gezinizi bittirdikten sonra atlayın metroya, doğru Montmartre’a... Paris manzarasını en güzel izleyebileceğiniz, şehrin en ünlü ve büyülü tepesidir orası.. “Ressamlar Tepesi” de denir. Mutlaka sokak sanatçılarına bir portrenizi yaptırın ve neşeli sokak müzisyenlerini dinleyin...

Ve evet Paris’te günlük aşk turunuzun son durağı: Saint Michel

Aşk’la pek alakası yok ama Saint Michel’de Leonde Bruxell ’e gitmenizi önermeden de edemeyeceğim. Menü deki başka görüntülere aldanmayın. Yemeniz gereken deniz mahsulü tabağını artık biliyorsunuz :)

Aşkla alakası yok dedim ama bu tabağın yaratacığı afrodizyak etkisini hesaba katarsak çok da bağlantısız sayılmaz :)

Yemek sonrası gidilmesi gereken tek yer! Caveau de la Huchette.

1551’den önce bu mağara Gül Haçlılar (Rosicrucian'lar) ve Tapınak Şovalyelerinin toplantı mekanı olarak kullanılırmış. 1789’da, devrimden hemen sonra ise halka açılmış, yemek, içmek ve özgürlük çığlıkları atmak için gidilen bir mekana dönüştürülmüş. Hala mağara görünümünde olan mekanda yapılan canlı jazz müziği gerçekten inanılmaz. Mekan eski tarihine yakışan bir müzik keyfi sunuyor. Jazz sevmeyen bile burada Jazz dinlemeyi seviyor. Caveau de la Huchette’ın en ilginç yanı ise barın hedef kitesi :) 18 yaşından tutun, 80 yaşına kadar kadın ve erkeklere rastlayabiliyorsunuz. 18 yaşlarında bir kız, 70 yaşlarında bir amcayla çılgınlar gibi dans edebiliyor...

Farklı ülkelerde, farklı şehirlerde, farklı canlı müzik yapan yerlere gittim ama böyle bir ambiansa hiç bir yerde rastlamadım.

Garanti veremem ama bu kadar aşkı düşündüren ve hissettiren dolu bir gün geçirdikten sonra üzerinizdeki enerjiyle bu mekanda aşkı bulmanız çok yüksek ihtimal :)

Paris’te 2. gününüzde Aşıklar Köprüsü’ne bir kilit de sizin asmanızı dilerim :)

Sevgilerimle...

Çiğdem Keskin

Twitter/ @keskincigdem

about.me/keskincigdem

Her Masal bir Hayat; Her Hayat bir Masalmış

2012-05-07T15:20:00.001+03:00

"Bir varmış bir yokmuşşş, pire berber deve tellal iken, ben dedemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken..." diye başlayıp da bizi bu dünyadan alıp götüren, belki de bizi bu dünyaya yumuşata yumuşata getirip, daha gerçek hayatla yüzleşmeden güzellik ve çarpıklıkları harmanlayan; çocukluğumuzun tadı büyüklüğümüzün adı’dır bence MASAL'lar.

Ne mutlu ki hep mutlu sonla biterler; ne şanslılar ki zaman ve mekan öğeleri içine sıkışıp kalmamışlardır; kahramanları doğaüstülüğün tadını çıkarabilir ve o tat bize hayal kurmayı öğreten ilk isimler olabilir...

Bebeklerin anne karnındayken dış dünyaya dair hayalleri var mıdır bilmem, varsa illa ki masallara benziyorlardır da demem; ama keşke benzeseler ve keşke hayat bizi biyografilere sıkıştıracağına bir masalda olabilsek diyebilirim:)

Hangimiz istemeyiz, Rüzgarla sohbet ederken tek gözlü yeşil adamın yanımıza oturup bize katılmasını; yoldan geçen Hansel ve Gretel ile selamlaşıp; kırmızı başlıklı kızın ormanında çiçek toplamayı, Kupa kraliçesinin sarayında keyif çatmayı; hatta hazır yazılmışların içine girmeyi bırakın, kim istemez kendi masalını kendi yazıp kahramanı kendisi olmayı:) EEEE işte burası herşeyin mümkün oldugu, zamanın içine sıkışmayan sonsuz bir dünya....

Aslında hepimiz kendi masallarımızı yaşıyoruz tek farkı başkalarının masallarıyla kısıtlanmış olması, mutlu son garantisi yok ama olası , zaman bizim yarattığımız bir öge keşke tam bir tarifi olabilse ya da olmasa, tartışılır, doğaüstü güçlerimiz yok ama varlığımız olağanüstü herbirimizin ; aslında hayat nereden baktığına nasıl soluduğuna bağlı bir masal ...

Hep nerede olduğumuz, kendimizi nerede gördüğümüze bağlı derim ve hep derim ki “Bir yüzyıl da olsa yaşım, ancak hissettiğim kadar yaşamışım; bir lahza da olsa yaşayışım; o lahzanın hatırlandığı yaşındayım.” İşte bu da benim zamandan bağımsızlığım, bu da benim hayatla masalı harmanlayışım...

Çok çağlayan sularımız var ezgisini yitirmiş, çok çığlıklarımız var suskun olmaya mahkum edilmiş, çok aydınlıklarımız var aralarında karaltılar dolaşan ama herşeye rağmen ben 35 yaşında hayatı bir masalmış gibi yaşayabiliyorsam; diyorum ki hepimiz yaşayabiliriz, sadece doğru yerden bakalım, kendimizce doğru buldugumuz tarafa dönüp , kavramları hapsoldukları tanımlarda değil de kendi tanımlarımızda şekillendirelim... Mutlu son budur, gerçeküstü güç budur ve zaman ve mekandan sıyrılma budur; hepsi beynimizde saklı gelin bulup çıkarmayı öğrenelim...

Hepinizin kendi masalında kendi istediği kahraman olabilmesini diliyorum ve yürekten istiyorum ki bana bir masal anlatın; ister Siz yazmış olun ister dedeniz Size, Siz O’nun beşiğini tıngır mıngır sallar iken anlatmış olsun ama paylaşıp bu yazıda vermeye çalıştıgım pozitifliğe benimle birlikte dalın ve gönül ister ki hep orada kalın..:)

Yorumlar kısmı masallarınızla renklensin ve biz de onları blogta hergün bir tane olmak üzere yayınlayalım....

Masallarınıza konuk olmayı merakla bekliyoruz; lütfen üşenmeyin biliyorum bu nefes nefeselikte bana nasıl bu yazıyı yazmak iyi geldiyse size de iki kelime de olsa karalamak iyi gelecek:)

Masalları unutmayın ki onlar da sizi unutmasınlar...:)

Alev Keskin
Twitter / @alewkeskin

http://about.me/alewkeskin

Geçmişten Geleceğe Mesaj

2012-04-15T12:30:00.000+03:00

Sene 1987, tam 25 yıl önce...

Ailece yazlıktayız. Ayvalık’ın kavuran Ağustos sıcağında; Babam, sıcak başına vurmuş bir şekilde işten eve gelmiş, annem klimasız bir evde akşam yemeğinin son hazırlıklarını tamamlama telaşı içinde uğraşıyor; bendeniz de kendimden 5 yaş büyük ablama türlü türlü şımarıklıklar yapıyorum...

Abla kardeş hayat boyu didiştik biz, didiştikçe daha çok sevdik birbirimizi... İşte tam o sırada, didişme anlarımızdan birini yaşıyoruz. Nedenini düşündüm ama hatırlayamadım. O kadar önemsizmiş ki silinmiş hafızamdan.

Neyse yemek hazırlandı, geçtik soframızın başına. Durmadım, devam ettim ben şımarıklıklarıma... O sırada canım babamdan beklenmedik, anlamsız bir öğüt geliverdi benim için : “Bak artık okula bile gidiyorsun, Çiğdem; Büyümen lazım, ablan gibi olgun ol; gün gelir, ablanın başına birşey gelirse, O’ndan sorumlu Sen olacaksın, ona Sen bakacaksın...”

Bu cümlelere o an, ne annem anlam verdi, ne ablam, ne de ben ne de babam:)...Bir süre ablamla aramızda şaka konusu bile oldu; “Pist küçük kardeş, bak büyüyünce sen bakacaksın bana unutma :)” dediğini hala duyabiliyorum.

Aradan yıllar geçti, o günü hepimiz unuttuk. Çok uzun süre bahsi bile geçmedi. Ta ki Ablam yeni bir böbreğe daha ihtiyaç duyana kadar... O dönem annem apar topar İstanbul’a gelmişti. Bir süre önce evde temizlik yaparken, okumayı öğrendiğim sene bana aldıkları günlüğümü bulmuş ve yanında getirmişti, okuyalım da gülelim, biraz havamız değişsin diye...
Kendimi bildim bileli komik bir aile olmuşuzdur. Her kötü durumda komik olmayı başarmışızdır ki bu da sanırım Keskin Ailesinin genlerinde olan en değerli özelliklerden biri:)

25 sene önce, küçük Çiğdem’in yazdığı günlüğü, yüksek sesle annem ve ablama okumaya başladım. Ara sıra anneme, ablama, annanneme de yazdırarak bir nevi hatıra defteri haline de getirmiştim günlüğümü :)

Sayfaları çevirirken, ablamın benim için karaladığı bir yazıya denk geldim ve gülerek, yüksek sesle okumaya başladım. “Sevgili 1. Kardeşim” diye başlayan yazıda, o günden bir alıntı vardı : “Bak sana birşey söyleyeceğim. Ben büyüdüğüm zaman bana bakacak mısın? Ama inşallah öyle birşey olmaz.”

O günlerde sevgili ablamın yeni böbrek ihtiyacı başgöstermiş, böbrek naklihazırlıkları için tüm aile uğraşıyoruz. Gülüşürken bir anda sessizlik oluverdi. 25 yıl önce,O gece söylenen ve anlamsız kalan cümleler, artık anlam kazanmıştı.

Ablamın 1987’de sorduğu ve benim çocuk kahkahalarıyla güldüğüm soruya o gün anlamlı bir cevap verdim içimden. “Evet ablacığım, artık büyüdüm ve her zaman senin yanındayım...”

Ama ablam eklemişti “İnşallah öyle birşey olmaz” diye. Annem ablama böbreğini verdi. Artık ablam gün geçtikçe daha iyi oluyor. 25 senedir O küçük kardeşine bakıyor, bundan sonra da böyle olacak gibi duruyor...:)

Geçmişten, geleceğe dair; bana gelen ilginç bir mesajı sizlerle paylaşmak istedim. Siz hiç geçmişte, geleceğe dair beklenmedik bir mesaj aldınız mı?

Çiğdem Keskin

Twitter / @keskincigdem
about.me/keskincigdem

Sosyal Tivi ile Nasıl Sosyalleştik?

2012-04-10T11:55:00.000+03:00

Pek tarzımız değildir bu tür yazılar yazmak bizim... Hatta ablamın sağlam moderasyonuna da takıldım yazıyı yayına almadan önce :) ama TTNET de çalışıp, Sosyal Tivi'ye shArpestblog'da yer vermezsem içim hiç rahat etmeyecekti :) Neyse ben izni, daimi okuyucularımızın da ilgisini çekeceğini dileyerek @alewkeskin'den kopardım. Teşekkürler @alewkeskin ...

Gelelim Sosyal TV’ye....

Bu sene Grammy Ödülleri’nde, törenin sosyal mecralar tarafından desteklenmesiyle 13 milyon yorum yapıldığını biliyor muydunuz? Paylaşmayı seviyoruz, eee paylaştıkça çoğalmak da doğamızda var:)

Şaka bir yana, sosyal ağların gücü sayesinde klasik TV yayın anlayışları artık tepetaklak oldu. Bir yanda TV, bir yanda sosyal medya... Eee bu aşkın meyvesi olan Sosyal TV'nin de 2012’nin en önemli teknoloji trendleri arasında gösterilmesi aslında çok da şaşırtıcı değil...

Dün akşam Türkiye’de bir ilk olan Tivibu "Sosyal Tivi” uygulamasını blog yazarlarıyla birlikte deneyimledik.

Evet artık sosyal medya ve televizyon gerçekten bir arada! Sosyal Tivi uygulamasıyla televizyon seyrederken tek taraflı bir iletişime mahkum değilsiniz... Seyrettiğiniz bir programla ilgili yorumunuzu TV keyifinizi kesmek zorunda kalmadan sadece kumandanızın tuşlarına dokunarak arkadaşlarınızla paylaşabiliyorusunuz. Artık bilgisayara ihtiyacınız yok! Siz kumandadan yazın, tweetiniz hesabınıza düşsün...

TV üzerinde arkadaş listesi oluşturabiliyor, onlara program önerebiliyor, içerik beğenebiliyor, hatta arkadaş listeleriniz üzerinden kimin ne izlediğini takip edebiliyorsunuz. Cuma akşamı kimlerin Yalan Dunya, kimlerin Feriha izlediğini görebilirsiniz:) ayarlar gizlenmezse tabi :P Ayrıca cep telefonu üzerinden arkadaşınızın televizyonuna mesaj göndermeniz bile mümkün...

Sosyal medya ve Sosyal TV’deki bu gelişmeler, TV kanallarının yayınlarını da büyük oranda etkileyecek gibi gözüküyor. TV kanalları yayınladıkları programların izlenme durumları ile ilgili bilgi sahibi olabilecekler. Ne dersiniz Muhteşem Yüzyıl mı ? Yoksa Kuzey Güney mi? Ya da Kuzey mi? Güney mi? :) TV'ler program içeriklerini yorumlara göre bile belirleyebilirler. Bir bakmışsınız yorumunuz dizinin finali oluvermiş...Kimbilir?

Sürekli beğeniyoruz, paylaşıyoruz, yorum yapıyoruz...Biz bu şekilde yaşamayı tercih etmişken Sosyal TV’nin hayatımıza sunduğu güç, çok büyük bir sinerji yaratacaktır.

Sosyal Tivi’nin deneyimlendiği, eğlenceli bir akşamın sonrasında yaşanan yüzyüze sosyalleşme sırasında Sevgili blog yazarı arkadaşlarım @burak ve @burakbudak arasında bir dilek dileyerek geceyi noktaladım. Twitter’da sürekli birbirlerine benzetilen ve karıştırılan Burak’lar arasında tuttuğum dileğimin gerçekleşmesi dileğiyle:)

Daima sosyal kalın :)

Sosyal Tivi ile sosyalleşmenin ince detaylarını merak ederseniz:

Çiğdem Keskin

Twitter / @keskincigdem

-->

SANATÇILAR ÖLMEZ!

2012-04-09T11:46:00.002+03:00

SENİ HEP BU GÜLEN YÜZÜN, GÜZEL KALEMİN, YÜREĞİMİZE DOKUNDURUP HAYATIMIZA İNCE İNCE İŞLEDİĞİN CÜMLELERİNLE HATIRLAYACAĞIZ SEVGİLİ MERAL OKAY...GERÇEK SANATÇILAR ASLA ÖLMEZ, SEN DE HEP BİZİMLE BİRLİKTE KALACAKSIN!

shArpkardesler olarak tüm yakınlarına ve sevenlerine sabır diliyoruz.

Her tarafta sayfa sayfa biyografisi, yapıtları yayınlanırken biz burada bunlardan bahsetmek istemiyoruz
sadece
Kendisine söylemek istediklerinizi yorumlar kısmında paylaşın istiyoruz,
Sanki Meral Hanım'la konuşurmuş gibi...

@alewkeskin / @keskincigdem

Şaka yaptık ve Sizi Paralel bir evrene taşıdık...

2012-03-24T12:21:00.001+02:00

Kuantum Fiziği ve Stephen Hawking’in teorileri eskiden çok anlaşılmaz ve uzak gelirken şimdi hayatımızın her alanında karşımıza çıkmaya başladı, üzerine sayısız kitap yazıldı, sayısız film çevrildi, kuantum ögeleri içeren dizilerin ardı arkası kesilmiyor. Durum bu olunca dünyanın bu bilinmezliğe olan ilgisi oldukça açık... Şahsen ben de “Lost” dizisinin yayınlanmaya başlamasıyla birlikte oturup saatlerde Kuantum fiziği üzerine okuduğumu, elime kağıt kalem alarak kuantum hesapları yapmaya çalışıp dizideki olasılıkları çözmeye çalıştığımı hatırlıyorum. Korkmayın daha ben kendim tam olarak konuya vakıf değilken ve merakla okurken oturup ta size kuantum fiziği dersi verecek değilim. Yanlızca tek bir olgusunu ele alıp onunla biraz oynayacağım.

Paralel Evrenler...Belki de hepimize en ilginç gelen kavram. Bir yerlerde Biz’den çok az farkla ayrılıp ama özünde Biz olan canlıların bulunması. Fiziken tıpa tıp bize benzeyen değişik yaşanmışlıklar sonucunda tamamen aynımız olmaktan biraz uzaklaşan başka Biz’ler. Her verilen karar ile birbirinden çatallaşarak uzaklaşan ve çoğalan sayısız kopyamız..Aslında kopya demek çok yanlış, onlara göre de biz onların kopyasıyız. Hatta bu evrenler arasında pratikte geçiş olmamasına rağmen bir evrende yaşanan olayın izdüşümünün diğer evrendeki ilgili şahsı bir şekilde etkilediği de söylenmekte. Belki de dejavu dediğimiz sanki içinde bulunduğumuz anı 2. Defa yaşıyormuşuz hissi buradan kaynaklanıyor olabilir...Her neyse..Şimdiii işin teorik ve matematiksel kısmını Stephen Hawking gibi üstün zekalara bırakıp , Biz bize sunulanı biraz alalım, evirelim çevirelim, bakalım ortaya ne çıkacak....

Farzedelim ki akşam yattık gece birşey oldu ve sabah paralel bir evrende uyandık. Yine yatağımızdayız, karşımızda aynı tablo,banyoda aynı renk havlular, ama salondan kaybettiğimiz annemizin kahvaltı hazır diye sesi geliyor, İşsiz olmanıza rağmen patronunuz telefonuna sarılmış sizi arıyor, Sizsiz asla beceremeyeceği bir iş var çünkü, sevgilinizin günaydın mesajları cep telefonunuza yağıyor ve aynaya bakıp saç kesimi değişmiş kendinizi görüyorsunuz.

Hoppalaaa gel de #cikisinicinden ...

Muhtemelen rüyada olduğunuzu düşünür, bir tarafınızı cimdiklersiniz herhalde... cimdikleri atıyorsunuz ama işe yaramıyor. Anneniz kapıyı açıp geç kaldığınızı haykırıyor ve Siz O’nu ne kadar özlediğinizi düşünüyorsunuz dile kolay 20 yıl olmuş trafik kazasında öleli... Şaşkınlıkla kahvaltınızı ediyor, işe gidiyorsunuz. Arabanız kapının önündeki olsa gerek anahtar uyuyor ve allahtan GPS i var da iş yerinizi bulabiliyorsunuz. Geçen sene işe alınmak için başvurup ta reddedildiğiniz yer, patronunuz ne diyeceğinizi bilemediğiniz o iş görüşmesini yaptığınız korkunç adam. Bir sizi kapıdan kovmadığı kalmıştı ama görünüşe bakılırsa şimdi Sizsiz yapamıyor...Masanızda dünyalar güzeli bir kadının resmi, muhtemelen sevgiliniz ama daha önce hiç görmediniz... Önünüzdeki dosyayı açıyorsunuz ve içinden bir mektup çıkıyor; “Sizi paralel evrene aldık, burada diğer evrende sahip olmayı arzuladığınız ama elinizden kaçan tüm fırsatlara sahipsiniz ama burada da diğer evrende sahip olduklarınız eksik. Çok başarılısınız ama çok sevilmiyorsunuz, anneniz hayatta ama Sizi sevmiyor, Kız/erkek arkadaşınız çok güzel/yakışıklı ama sizinle paranız için birlikte vs. gibi manevi bazı değerlerden yoksunsunuz.

İşin özünü anladınız lafı fazla dolandırmayacağım. Bu durumda Siz olsanız; şu andaki hayatınızda sahip olamadığınız herşeye sahip olabildiğiniz ama şimdikileri kaybettiğiniz diğer evreni mi seçerdiniz yoksa Siz olmaya devam etmek mi isterdiniz tüm hayalleriniz ve eksikliklerinizle birlikte? Sorudaki ikilem şu; ikisi de Siz'siniz aslında, ama hangi Siz olmak isterdiniz?Belki de şöyle sormalıyım hangi dünyayı seçerdiniz? Unutmayın farklı bir evrende uyanmadan önceki "Siz" hala Siz'inle birlikte, ama sahip olduğunuz artılar ve eksiler farklı çünkü paralel evrendeki farklı seçimleriniz ve kararlarınız sizi kendi evreninizden daha değişik bir noktaya getirmiş...

Tercihinizi ve nedenini yorumlar kısmında bizimle paylaşırsanız çok seviniriz.
Lütfen neden bize sonu olmayan yazılar okutup,soru soruyorlar demeyin, amacımız hep birlikte düşünmek, düşünürken de biraz felsefenin yanından geçebilmek:)

Alev Keskin

Twitter / @alewkeskin
http://about.me/alewkeskin

Önce Şiir vardı...

2012-03-21T14:56:00.000+02:00

Bugün #DünyaSiirGünü ... En son ilkokulda şiir yazmış olup, şu an becerip beceremeyeceğime emin olmasam da cesaretimi siz okurlarımdan alarak deneyeceğim... :)

Şiirim şiir üzerine olsun ki , Dünya Şiir gününe nacizane hediyem olsun.:)

EY ŞİİR

Kelimelerin içinde büyüdüğü

Yüreklerin peşin sıra süründüğü

Güneşin buluta, bulutun yağmura döndüğü

Dünyanın içinde bir dünyasın sen ey ŞİİR

Sensiz çağlamazdı ırmaklar

Mevsimler isimsiz, aşklar öksüz kalırdı sensiz

Bomboş kalırdı soğuk ellerim

Sen ısıtmasaydın ey ŞİİR

Kızıl ırmaklar yanlız sende akar

Sende tıngırdar gönlümün yayları

Varlığında tüterken sigaramın son dumanı

Siyahı beyaza, beyazı siyaha çevirmeye kadir

Yanlızca sensin ey ŞİİR

Bu da böyle bir anma olsun. Benim gibi şiirden hiç anlamayıp,ama medeni cesaretini sırtlayıp yorumlar kısmına birer dörtlük yazmak isteyenler Bizi çok sevindirecekler..Hele ki varsa bu işin pir’leri aramızda ve paylaşmak isterlerse yapıtlarını işte o zaman bizden mutlusu yok...

Hayatımız kelimelerde şekil buluyor, hayallerimiz onlarla maddeleşiyor, yaşanmışlıklarımız onların gücü , yaşanmışlıklaşmasını umduklarımız ise birleşme noktaları... Ben kelimeleri seviyorum, Onlar ise hepimizi seviyorlar... Kullanmaktan korkmayalım diyorum!

Alev Keskin

Twitter / @alewkeskin
http://about.me/alewkeskin

YEMEK İÇİN Mİ YAŞIYORUZ, YAŞAMAK İÇİN Mİ YİYORUZ?:)

2012-03-13T12:24:00.002+02:00

Siz bana yemeden nasıl yaşayacağız tabii ki yaşamak için yiyoruz demeden, ben konuya açıklık getirivereyim kelamın ilk cümlesinden:) Elbette yaşamak için yemek zorundayız o ayrı ama bir de hani neredeyse hepimiz hayatımızı yemek üzerine kuruyoruz ya, o da işin enteresan yanı.

En güzel sohbetler sofralarda edilir, yemek biter üstüne yemek tarifleri verilir, biraraya gelmek için yemekler organize edilir, yemeğe daha gidilmeden ne yesek diye saatler önceden düşünülmeye başlanır, Annelerimizin uyanır uyanmaz aklına düşen soru akşama ne pişireceğim olur, rejim yapanlar en çok yemek düşünenlerdir, zar zor ağzına bir lokma tıkan iştahsızlar bile tıktığı o lokmadan keyif almak ister.

Hah işte doğru kelimeyi buldum galiba... Fiziksel ihtiyacımızın yanında hatta belki de ötesinde keyfimiz için yiyoruz, yedikçe tatmin oluyoruz, tatmin oldukça bağımlılaşıyoruz ve bir bakıyoruz ki Yemek yeme olayı hayatımızı planmaya başlıyor, bizi kontrolu altına alıyor. Sıkılıyoruz sıkıntıdan yiyoruz, seviniyoruz yemekte kutluyoruz, üzülüyoruz unutmak için yiyoruz, aşık oluyoruz sevgilimizle beraber gezerken yiyoruz, aşk acısı çekerken iştahım kapandı deyip üzerine mutluluk hormonu salgılatsın diye çikolata kemiriyoruz... :) Çoğumuz tok olsak bile, çok sevdiğimiz birşey önümüze konduğunda tüm duyularımız uyarılıyor ve tokluğumuza tokluk katarak keyifle önümüze konanı silip süpürüyoruz...

Öyle görünüyor ki bütün yollar yemeğe çıkıyor, bütün yollar yemekten geçiyor:) YEMEK yemek için bahaneler hiç bitmiyor...

Yemek yemekten arda kalan zamanlar da bize kalıyor işte, o arada çalışıyor didiniyor, yapılacakları hallediyor sonra yine ne yiyeceğimizi düşünmeye başlıyoruz.

Peki vücudun enerji ihtiyacı yaklaştı sinyali mi bizi yemek düşünmeye iten, yani fiziksel ihtiyaçlarımız mı yemek yemenin sosyal hayatımızdaki öncelikli vazgeçilmezliğini belirleyen yoksa bizim keyfe olan tutkumuz mu, yoksa ikisi birden mi? Yani tavuk mu yumurtadan çıkar, yumurta mı tavuktan misali....

Ben işin içinden çıkamadım, sorunun cevabını bulmayı size bırakıyorum, dayanamıyorum ve YEMEK YEMEĞE GİDİYORUUUUMMMMMM:)

Alev Keskin

Twitter / @alewkeskin
http://about.me/alewkeskin

AŞK MI, SEVGİ Mİ, YOKSA TUTKU İNSANI MISINIZ?

2012-03-11T20:05:00.000+02:00

Dün Aşk'ın tarifini yaptık birlikte, bugün içini açıp bakalım, devamında neler olabiliyor görelim istedik...

Çok aşığım! Acayip seviyorum! Bizim aramızda tutku var!... Hem kız hem erkek muhabbetleri arasında çok sık rastladığımız cümleler bunlar:)

İnsana yaşadığını hissettiren bu içiçe geçmiş ama derin farkları da içinde barındıran bu üç duygunun anlamları nelerdir? Bizlere neler öğretir? Şu hayatta üçünü de hissedebilen şanslı insanlar hangisini tekrar yaşamak isterler?

Özgürlüğe olan tutkuyu, kitaplara olan aşkı, annenin çocuğuna olan sevgisini dışarıda bırakıp, bir kadın ve bir erkek arasında yaşanan tutkuya, aşka ve sevgiye olan bakışımı anlatmak, sizlerin de fikirlerini almak istedim bu yazıyla.

Tutku;

Aşkı başlatan kıvılcım... Öyle bir çakar ki o kıvılcım, siz fark etmeden sizi yönetmeye başlar.

İradenizi ve yargılarınızı aşar bu güçlü istek.

İyi seksin olmazsa olmazıdır.

Yavaş yavaş azalır ama tamamen kaybolduktan bir süre sonra aşkın da içine eder.

Sevgiyle birlikte az bir süre birlikte olur, çok da alakası yoktur.

Aşk;

Karşınızdakinin göbeğini, çarpık bacaklarını göstermez size, gözler görmek istediğini görür, bardağın boş tarafı ve mantık yoktur aşkın içinde. Boşuna mı demişler aşkın gözü kördür diye..

Aşıksanız sabah yataktan kalkmakta zorlanmazsınız, gözlerinizde ışık, gülüşünüz de sıcaklık vardır.

Aşk, kıskançlık duygusunu kökünden öğretir sizlere.

Çeşitliliği kabul etmez, çok komik de olsa aşkınızın yanında olan herşeyi kıskanabilirsiniz.

O kadar kibirli ve gururludur ki aşk, dönüp arkanızı, ağlayarak uzaklaşabilirsiniz.

Emek istemez, aşıksınızdır bir kere.. Birşey yapmanıza ya da yapılmasına gerek yoktur.

Para gibidir, harcandıkça tükenir! Aşık olduğunuz süreyi uzatmak için dikkatli davranmanız gerekir.

Sevgi;

Gözlükler çıkar; göbek de, çarpık bacaklar da karşınızdadır artık. Ama güzeldir sizin için hem göbek hem de çarpık bacaklar...

Gözlerdeki ışık azalır ama yerini huzur kaplar.

Acıtan kıskançlık duygusu gider, yerine güven çöker.

Emek ister, ne kadar verirseniz o kadar çoğalır, sonu yoktur sevginin..

Bu üç duygudan kolay kolay bıkılmaz, üç’ün biri olmadan yaşamak yaşamak değildir, üç duygunun da sonuna kadar hakkını vermek gerekir. Bir de acı gerçek, üçünün de bittiği anlar vardır ki ondan bahsetmek bile istemiyorum, belki başka bir yazıya artık.

Benzer şekilde kullandığımız bu üç kelimenin aynı anda hem birbirinden bu kadar farklı hem de birbiriyle bu kadar içiçe olabileceğini hiç düşündünüz mü?

Şu an karşınıza Alaaddin’in lambasından bir cin çıksa ve sorsa, siz Aşk mı, Sevgi mi yoksa Tutku mu dilersiniz?

Ömre bedel zamanlarınızın olabildiğince uzun sürmesi dileğiyle!

Sevgilerimle ;)

Çiğdem Keskin

Twitter / @keskincigdem

#ASK 'I tarif edebilir misiniz?

2012-03-10T16:36:00.000+02:00

Öğle güneşinin yavaş yavaş yükselen ışıkları sabahın tahtına kurulurken, Gün’ün canı çok sıkılıyor ve kendisine oyalanacak birşeyler arıyormuş. Her 24 saat aynı döngünün içinde kısılıp kalmaktan, sabahı, öğleyi, ikindiyi, akşamı, geceyi ve yine sabahı yaşayıp, yaşatmaktan bıkmış usanmış... Dünyanın yaşı kadar zaman geçirmiş bu döngüde Gün, bir çoğumuzun daha 30 una geldiğinde "üff her gün aynı terhane bıktım bu hayattan" demeye başladığını düşünürsek zavallı ne yapsın:) Her geçen günden kırpıp kırpıp yıldız yapılmıyor, ayla güneş arasında saklambaç oynasa, O'nu bulacak kimsesi yok, tek başına; hep kendi yazıp kendi oynuyor; ehh herşeye rağmen bir şansı var ki dünyada olup biteni görüp duyabiliyor, Gün de en eğlenceli bulduğu şeyi yapıyor genelde, oturup tepeden aziz dünyaya bakıyor; insanları, hayvanları, çiçekleri, böcekleri seyrediyor, hepsinin lisanından anladığı için de kim kime ne diyor hiç kaçırmıyor...

Hele insanlar yok mu, onlar olmasa ne yaparmış Gün... Kimlere güler, nasıl eğlenirmiş... Tam böyle düşünürken gözü genç bir adama takılıyor... Adam oturmuş parkta bir bankın üzerine, satacağı uçan balonları şişiriyor. Rengarenk, bir sürü balon. Adam balonlarını şişirdikçe şişiriyor, balonlar çoğaldıkça çoğalıyor ve Gün bir de ne görsün baloncu adam rengarenk balonlarını eline alınca göğe doğru yükselmeye başlıyor.Yükseldikçe yükseliyor. Gün adamın gülen gözlerinde kendini görüyor, muzip dudaklarında sevincin adını, şaşkınlığında balonların mavisini, korkusunda kırmızısını görüyor. Adam bulutlara yaklaştıkça, Gün adamın umutsuz ruhunun umutla, neşesiz kalbinin neşeyle, inanmaz zihnininin merakla doldugunu görüyor; hatta işin komiği Gün kendisinin bir kadın olduğunu farkedip kendi kalbindeki çarpıntıyı duyuyor ilk defa, bir kalbi olduğunu anlıyor milyonlarca yıl sonra. Oysa yaratıldığında O’na sen cinsiyetsizsin, senin işin dünyadaki 24 saatlik dilimlerdeki güneş ışığını aksatmadan yönetmek, her 24 saatte zamanı kurmak ve ışıkla birebir işlemesini sağlamak... Sen hissedemezsin, Sen sıkılamazsın, Sen sevemezsin, bunları kelime olarak duyacaksın, hareket olarak insanları izlerken göreceksin ama asla anlamını bilemeyeceksin, merak yeteneğin de olmadıgından bilmemeni dert edemeyeceksin, aslında dert yetenegin de olmadığından sen sadece varlığını milyarlarca yıla yayıp işini yapacaksın, düşünmeyeceksin, demişlerdi. Dedikleri doğru çıkmamıştı, Gün hep sıkılmıştı, Gün yanlızlığını dert etmiş, insan olmayı merak etmiş, sevmek istemiş ve bunları düşünürken umutsuzluğu hep yüreğinde hissetmişti. Cisimsiz olduğundan da cinsiyetini hiç bilememişti. Taa ki şu ana kadar....

Gün, baloncu adamın kanunlara aykırı yükselişinde ilk defa bir adamın gözlerine tepeden değil aynı hizadan bakmış, ilk defa bir insanın kokusunu yakından duymuş, ilk defa bir göğsün arkasındaki kalp denilen organın sesini zamanın "tik tak" larından ayırdedip içine sindirmiş, kısaca ilk defa bir insanın gözündeki bakışın parlaklığını yakından görmüştü. Baloncunun şaşkın mutluluğunda aşkı bulmuştu. Aşk, yaradılışında O'na hissedemeyeceği söylenen dünyadaki tarifsiz iki şeyden biriydi. Diğeri ise mutluluk demişlerdi. Şimdi Gün ikisini de hissediyordu. Asla dokunamayacağı, varlığını asla bilmeyecek birine hem aşıktı hem de aşık olabildiği için mutluydu. Bunların aşk ve mutluluk olduğunu nereden biliyordu, biliyordu işte tarifi yoktu bildiği kelimelerde...

Bir arkadaşım bana madem yazı yazıyorsun , kelimelerle aran iyi, bana bir cümle ile aşkın tarifini yap dedi. Ben aşkı bir cümleye sığdırmak istemedim; dürüst olmak gerekirse sığdıramadım da, ama bir anda hatta hiç düşünmeden aklıma gelen tarifi hikayeleştirip yazıverdim:) Siz de okudunuz...

Herkesin Aşk için çeşitli tarifleri var biliyorum. Kiminiz bir cümlede anlatırsınız, kiminiz benim gibi bir sayfa yazarsınız, kiminizin ki bir kelimedir , kiminizin ki iki... Kiminizin aşkı dokunuşlarda saklıdır, kiminizin ki uzaktan uzağa...Ben aklıma gelen ilk tarifi Aşk henüz göklerdeyken, yeryüzüne indirip nefes nefese hayatın içine sokmadan sizinle paylaştım, şimdi sizden dünyanın belki de en güzel duygusu için tariflerinizi bekliyorum. Lütfen paylaşın ve siz paylaştıkça #ask çoğalsın, tüm evreni sarsın....

Alev Keskin

Twitter / @alewkeskin
http://about.me/alewkeskin

Tariflerinizi yorumlar kısmında paylaşırsanız çok seviniriz... Aşk'sız kalmayın Aşk'sız bırakmayın olur mu:)

Ayıbın bir gün öncesinden Kadınlar günü; #kadinlargununuzkutluolsun herşeye rağmen:)

2012-03-07T14:25:00.003+02:00

Bugün 7 Mart yani Dünya Kadınlar Gününün bir gün öncesi. Yarın bütün bloglar, gazeteler, dergiler, Televizyon kanalları, Kadınlar Gününden bahsederken ben susup dinlemek istiyorum, o yüzden bugünden iki kelam edeyim istedim.

İlk önce 8 Mart’ın kadınlar günü olarak kutlanmasının nedeni 129 kadının ABD, Newyork’ta bir tekstil fabrikasında grev sırasında fabrikaya kilitlendiklerinden dolayı, çıkan yangından kaçamamaları sonucu ölmeleridir. Birleşmiş Milletler daha sonra ölen bu işçilerin anılması amacıyla 8 Mart’ı kadınlar günü ilan ederken sebebinin bu olduğunu (muhtemelen utandıklarından) beyannameye yazmamışlardır. Bu 129 anayı, bu 129 kardeşi, bu 129 evladı kısaca bu 129 kadını bugün sizlerin huzurunda anmak istiyor ve keşke ölmeselerdi de biz kadınlar da 8 Mart’a sahip olmasaydık diyorum. İnsanoğlu bu 129 canı almasının günahını, 8 Mart’ı onlarla birlikte tüm kadınlara atfederek ödemek istemiş, zamanla altta yatan neden unutulup gitmiş, biz kadınlar da bugünü güle oynaya belediyelerce kapılarımıza bırakan gülleri koklaya koklaya geçirmeye başlamışız. Gerçi gül işi eskidendi artık karanfil bırakıyorlar nedense hem de kapıyı çalmadan paspasların üzerine:)

Kadınlar gününün arkasında bu kadar kaybedilmiş can olmasaydı, bir kadın olarak böyle bir güne sahip olmaktan gurur duyabilir, dünyada kadınlara verilen değerin bu şekilde ifade edildiğini düşünerek sevinebilirdim ama ben bir gün öncesinden hüzünlendim.

Yarın daha da hüzünlü olacağım. Biz kadınlara bir gün verecekseniz arkası temiz olsun, dürüst olsun, insanlık ayıbı üzerine kurulmuş olmasın ki biz o gün kadın olmanın mutluluğunu yaşayabilelim.

Kadınıyla erkeğiyle insanız, erkeğiyle kadınıyla bir bütünüz. Hepimiz nefes alıyor, hepimiz yiyor içiyor, hepimiz uyuyor, kısaca hepimiz insan olmaya dair herşeyi yapıyoruz. Kadınların muhtemel bir ayıp üzerine kurulmuş günleri var, kedilerin, yaşlıların, yalnız insanların, sevgililerin ve daha nice grupların kendilerine atfedilmiş günleri var, erkekler günü ise olmayan günlerden...Ben diyorum ki bırakalım ayrımları gelin de 29 Kasım Dünya İnsanlık gününde; Tüm Dünyada Tüm insanlığın elele, yürek yüreğe kenetlendiği bir günde kadınıyla erkeğiyle, anasıyla, babasıyla, nefes alan her insanla beraber kutlamamızı yapalım, arkamız temiz önümüz umut dolu olsun...

Bunlar yarın Kadınlar günü kutlanacak ve kapısına karanfil atılacak bir kadın olarak benim hissettiklerim...Sürç-il ihsan eylediysem ya da hevesinizi kırdıysam affola..delidir ne yapsa yeridir deyin geçin, beni affedin...:)

Tüm insanlığa sevgiler diyorum.

Alev Keskin

Twitter / @alewkeskin
http://about.me/alewkeskin

İki adam ve bir kadın; bir kadın ve iki aşk (6. ve son bölüm)

2012-03-06T13:17:00.001+02:00

Diğer bölümlere sol taraftaki Mart ayı arşivinin altından ulaşabilirsiniz.

Komiser Necdet karakolda sakin bir gece geçirmeyi planlıyordu oysa ki, biraz çekmecesinde sakladığı kanyaktan yudumlayacak azıcık ta kestirip sabah olunca evinin yolunu tutacaktı, ama öyle görünüyordu ki bu gece uzun olacaktı.

Şoka giren Aslı oradan uzaklaştırıldıktan ve yardımcılarını çağırdıktan sonra etrafa bakındı komiser. Bir intihar notu aradı gözleri ki olay hemen kapansın cinayet soruşturmasına dönmesin ama bulamadı. Çekmeceleri karıştırırken psikiyatrist Yavuz Ataman diye bir adamın kartlarından bir deste ve yanında da bir günlük buldu. Günlük Mahir Tandoğan diye birine aitti, oysa ölen adamın adı Rahmi idi, en azından cüzdanından çıkan nüfus kağıdında öyle yazıyordu. Belki bir ev arkadaşı vardır diye düşündü. Evi bir kez daha dolaştı. Bir oda hariç hepsi aynı zevkte döşenmiş, mükemmeliyetçilik fışkıran gösterişli bir daireydi. Sadece köşedeki o tek oda farklıydı. Kitap yığınlarıyla dolu, karışık, içinde birkaç eski giysinin bulunduğu bir gardrop, bir komodin, eski bir berjer ve tek kişilik gıcırdayan bir somyadan başka birşey bulunmayan , küçük penceresinden arka sokağın dönemecini gören bu odada farklı biri yaşıyor olmalıydı.Oda’nın içinde sanki eski bir çiftlik kokusu hakimdi. Bir de gri telsiz telefon ana ünitesi vardı , ölen adamın elindeki telefon bu odaya ait olmalıydı. Yatağın yanında duran küçük komodinin çekmecesini açtı, bir yangına ait birkaç gazete küpürü buldu, sararmış kupürlerden sadece birinin üzerinde tarih vardı ve tam 12 yıl öncesi Agustos’una aitti. Ankara yakınlarında neden çıktığı belli olmayan bir çiftlik yangınında ölen bir karı-koca’dan bahsediyordu haber. Serpil ve Hamdi Gürsu idi karı kocanın adı. Ölen adamın soyadı da Gürsu değil miydi?

Komiser Necdet’in kafası yavaş yavaş karışmaya başlamıştı. Ortada bir gariplik kokusu alıyordu polis içgüdüsüyle ama henüz tam olarak olaya vakıf olamamıştı. Şu anda kesin olarak tek bildiği ölen adamın adının Rahmi Gürsu olduğu, İstanbul hukuk mezunu olduğu ki diplomasını bulmuştu ve bu evde kendini öldürdüğüydü. Fakat evde olan diğer herşey Mahir Tandoğan adınaydı ; faturalar, kartlar, mektuplar, yazışmalar, dairenin kontratı, anlaşma dosyaları, müşteri kayıtları, herşey ve anlaşıldığı üzere Mahir Tandoğan çok başarılı bir avukat olacaktı ki bu daireyi karşılayabilecek güçteydi... Tüm bunları kafasına not eden komiser Necdet’in araştıracak çok şeyi vardı. Birden aklına çekmecede kartını bulduğu psikiyatristi aramak geldi, ama bu işi karakola dönene kadar ertelemeye karar verdi.

Mahir’in evinde ölen Rahmi kimdi? Mahir Tandoğan neredeydi? Rahmi Gürsu ile aynı evi mi paylaşıyordu, en azından adama bir oda mı vermişti, niye Mahir gibi bir adam bir başkasına bu muhteşem evinde bir oda verirdi hem de kendi mükemmelliyetçiliğine uymayan sanki yıllar öncenin eşyalarıyla döşenmiş bir oda,...? Öyle ya da böyle öğrenecekti.

Çağırdığı diğer polisler komşular ile konuşmuşlar ve evde yaşayan adamın Mahir adında çok başarılı genç bir avukat olduğunu, güzel bir kadından yani bugün komiserle birlikte gelen kadından başka fazla geleni gideni olmadığını öğrenmişlerdi. Evde başka bir adamın yaşayıp yaşamadığına dair hiçbirşey bilmiyorlardı, görmemişlerdi.

Komiser Necdet şoktan çıkıp kendine geldikten sonra Aslı hanım ile konuşmanın en aydınlatıcı şey olacağını düşünüyor fakat o zamana kadar da boş durmak istemiyordu. Aslı hanım neden evi bilmiyormuş gibi davranıp O’na adres aratmıştı, madem buraya sık sık gelip gidiyordu; bu da büyük bir soru işaretiydi komiser için.

Psikiyatristin kartını yanına alarak karakola döndü ve bilgisayarın başına geçerek Rahmi Gürsu adını yazdı. Sabıka kaydı ve parmak izi olmadığından adam hakkında hiçbirşey çıkmadı. Bu sefer arama motorlarını denedi. Yerel bir gazetede ağaçtan düşerek ölen Rahmi Gürsu’nun kardeşi 8 yaşındaki Mahir Gürsu hakkında bir habere rastladı. 27 sene evveline aitti. Enteresan olan Mahir Gürsu’nun ağaçtan düştüğü çiftliğin 12 sene önce yanan çiftlikle aynı olmasıydı. Komiser Necdet’in kafası iyice karışıyordu. Mahir Tandoğan için arama emri çıkartmıştı ama adam yer yarılmış içine girmişti sanki. Arabası apartımanın kapısında bulunmuştu. Gündüz iş yerindeydi, toplantıdan toplantıya koşturmuş akşam Japon iş adamını yemeğe götürmüş, sonra da evine döneceğini söyleyerek ayrılmıştı yanındaki adamlardan. Ama evde sadece kafasında bir kurşunla yatan Rahmi Gürsu vardı, yoksa Rahmi intihar etmemiş Mahir tarafından mı vurulmuştu? İntihar süsü verilmiş bir aşk cinayeti olabilir miydi? Ama cinayet olsa Rahmi’yi kendi evinde öldürüp intihar süsü verecek kadar salak olamazdı bu Mahir.... Çok fazla soru işareti çok fazla karmaşa vardı...

Arkasına yaslandı Necdet. Etrafına bakınıp kimsenin bakmadığını anlayınca çekmecesindeki kanyaktan bir fırt çekerek rahatladı, sonra telefonu eline alıp psikiyatristin cep numarasını çevirdi. Uykulu bir ses açtı telefonu, ne kadar geç olduğunu farketmemişti komiser, oysa saat sabahın 1 30 uydu. Ben komiser Necdet dedi, bu saatte rahatsız ettiğim için üzgünüm ama acil olarak hastalarınızdan biri hakkında sizinle görüşmem gerek adı Mahir Tandoğan.

Ahizenin diğer ucunda bir sessizlik oldu. Birşey mi oldu komiser bey? diye sordu sonra psikiyatristin düşünceli sesi. Mahir bey’i hiçbir yerde bulamıyoruz, kendisinin dairesinde Rahmi Gürsu adında biri ölü olarak bulundu dolayısıyla kendisine ulaşmamız gerek.

Yavuz Ataman derin bir iç çekişten sonra, bu konu telefonda konuşulacak kadar basit değil memur bey dedi, isterseniz karakola gelip size olayı anlatayım, nasıl olsa artık doktor hasta gizliliğinin bir hükmü de kalmadı, hastamı kaybettim.

Yavuz Bey 20 dakika kadar sonra karakoldaydı. Yüzü bembeyaz kesilmiş bir şekilde komiserin karşısında oturuyor, konuya nasıl gireceğini, komiserin anlayacağı kelimelerle olayı nasıl anlatacağını düşünüyordu.

Sizi dinliyorum Yavuz bey dedi Necdet , adamın önüne getirilen kahveden bir yudum almasını bile beklemeden.

Necdet bey, intihar ettiğini söylediğiniz Rahmi Gürsu ile hiçbir yerde bulamadığınızı söylediğiniz Mahir Tandoğan asıl adıyla rahmetli Mahir Gürsu, aslında aynı kişidir.

Necdet’in suratı tarif edilemez bir şekle büründü, Ne? Nasıl? dedi.
Bölmeyin sadece dinleyin, anlayacağınız şekilde anlatmaya çalışacağım. Rahmi aynı zamanda Mahir’dir. Bizim tıp dilinde çoklu kişilik bölünmesi dediğimiz bir hastalık vardır. Travmatik olaylar ertesinde, beyin yaşananlar ile başedemediği zaman, kendini korumak amacıyla birbirinden haberdar olan veya olmayan farklı kişilikler yaratabilir. Bu kişiliklerin her birinin kendine ait ve diğerinden çok farklı olan özellikleri olabilir. Konuşma şekilleri , yürüyüşleri, kendilerine yazdıkları geçmişleri, uğruna yaşadıkları gelecekleri, kısaca herşeyleri birbirlerinden çok farklılık gösterebilir ; karakterleri genelde birbirini tamamlayıcı olmakla beraber çok farklı da olabilir hatta bazen bir kişilikten diğerine geçildiğinde göz renginde bile değişme gözlenebilir...

Necdet ağzı açık dinliyordu...
Rahmi ile Mahir iki kardeştiler. Biri içine kapanık ve asosyal diğeri ise çok hırslı ve atak kişiliklerdi. Çocukken de öyleydiler, büyüdüklerinde de öyle oldular. İyice kafanız karıştı değil mi Komiser bey, açıklayacağım. Mahir, Rahmi 10 yaşındayken ağaçtan düştü ve öldü. Ailesi Rahmi’yi suçladı ve çocuğu dışladı. Suçluluk duygusu empoze edilerek büyüyen Rahmi, derslerinde çok başarılı olup avukat çıkmasına rağmen gerçek hayatta başarılı olamadı. Çekingen ve asosyal hali O’nu hayatta tutunmaktan alıkoydu. Ve işte o zaman Mahir devreye girdi. Rahmi’nin beyni ölen kardeşini hayata getirdi ve Mahir’e kendinde olmayan tüm karakter özelliklerini yükledi. Mahir başarılı bir avukat, Rahmi başarısız bir avukat, Mahir dışadönük ve hırslı, Rahmi içekapanık ve asosyal bunlar gibi birbirinin zıttı ve tamamlayıcısı olan iki kişilik geliştirdi Rahmi’nin beyni. Zamanla Mahir baskın karakter haline dönüştü ve Rahmi karakterinin varlığından haberdar hale geldi. Rahmi, Mahir’i yarattığının farkında değildi, terapilerimizde Mahir’den kafamdaki ses diye bahsederdi hep. Mahir istediği zaman ortaya çıkar, Rahmi’yi bastırırdı. O yüzden bütün hayat Mahir Tandoğan’a aitmiş gibi görünüyor. Avukat olduğu için de kendine ait sahte belgeler çıkartıp onlarla bir hayat kurması da zor olmadı zaten. Mahir zapta rapta gelmez bir adamdı, cani ruhluydu, 10 yıl kadar önce ailesinin oturduğu çiftlikte yangın çıktı tam da o gün Rahmi terapisine gelmemiş, ortadan kaybolmuştu. Sonra haberi okuduğumda durumu anladım ama benim hastam, kendi ayaklarıyla kafamın içinde sesler duyuyorum, garip mekanlarda buluyorum kendimi, hatırlamadığım günler var yaşamımda diye gelen Rahmi idi, her ne kadar kısa zaman sonra Mahir ile tanışsam da, hasta-doktor gizliliği doğrultusunda kimseye birşey söyleme hakkına sahip değildim. Neyse...Üniversite’yi bitirdiğinden beri Rahmi’yi tedavi ediyor, kişilikleri birleştirmeye çalışıyorum hatta son zamanlarda epey ilerleme kaydetmiştik. Sanki birşey Rahmi’ye güç verir olmuştu, artık istediği zaman Mahir’i arka plana atabiliyordu ve yavaş yavaş kafamdaki ses diye bahsettiği Mahir’in varlığını hissetmeye başlamıştı. İntihar etme meyli olan kişilik hep Rahmi idi ama son zamanlardaki mutlu hali bunu yapanın Mahir mi Rahmi mi olduğu konusunda beni düşündürtüyor. Fakat büyük olasılıkla yine Rahmi çünkü Mahir asla bunu yapacak bir kişilik değildir. Zaten sizin için bunun çok ta bir önemi yok değil mi komiser bey; kısaca bulduğunuz adam Rahmi Gürsu’dur ve Mahir Tandoğan’ı boşuna aramayın çünkü Rahmi’nin beyninde ikisi birden ölmüştür.

Komiser Necdet uzun süre sessizce kalakaldı ve duyduklarından sonra hiç çekinmeden doktorun önünde kanyağını çıkarıp bir fırt çekti ve konuşmaya başladı.

Peki Aslı diye birinden bahsetti mi size Rahmi veya Mahir diye sordu. Aaa evet Aslı konusu dedi doktor. Aslı Mahir ve Rahmi’nin aynı anda sevdiği kadındı. Mahir ile iş dolayısyla tanışmışlar, sözde aşık olmuşlar ve evlenme hazırlıklarındaydılar. Bir gece Rahmi kendini çok kötü hissettiği ve eline silahı alıp şakağına dayadığı anlardan birinde kafasındaki sesin O’nu telefona yönlendirdiğini ve sanki bir numara fısıldadığını söylemişti. Bu ses Mahir’di. Rahmi kendini yani aynı zamanda Mahir’i de beraberinde öldürmesin diye O’na kendi evleneceği kadının numarasını fısıldamış ve hayata bağlanmasını sağlamıştı. Mahir dalavereci bir kişilikti, Aslı’yı sevdiği için değil yanında güzel bir kadın taşımaktan haz duyduğu için istiyordu daha çok ve Aslı’nın Rahmi’ye iyi geleceğini, O’nunla konuşup yaşamak için ikna edeceğini biliyordu. O zamanlar Mahir’in Rahmi karakterine tamamen hükmedebildiği zamanlardı ki Aslı, Rahmi’nin de hayatına girdikten sonra bu dengede Rahmi lehine çok fazla gelişme olmuştu. Tabi Rahmi ve Aslı hiç görüşmediler. Rahmi, Mahir’i bilmiyordu, Aslı’yı görürse olacaklardan haberi yoktu ama aynı beynin ürünü olan bu kişilikler aynı zamanda yarattıkları senaryoları da farketmeden bir şekilde birbirlerine empose edip koruyorlardı. O yüzden Rahmi, Aslı ile sadece aylarca telefonda konuştu, hiç buluşmak istemedi. Neden görüşmek istemiyorsun diye sorduğumda hep daha zamanı değil diye geçiştirdi. Sanırım Aslı Hanım da Rahmi’ye karşı bir bağ hissetmiş olacak ki O da aylarca telefonla görüşmeyi sürdürdü ve Mahir’in varlığından dolayı görüşmeyi hiç talep etmedi.

Aslı konusu da böylece açıklığa kavuşmuş oluyordu Komiser Necdet için, şimdi son olarak ta gidip Aslı’yı ziyaret etmek; Rahmi ve Mahir ile olan ilişkilerini de bir farklı açıdan kendisinden dinlemek istiyordu. Aslı’nın yattığı hastaneye doğru yola çıktılar doktor Yavuz ile birlikte... Aslı’nın odasına geldiklerinde durumu Aslı’ya nasıl açıklayacaklarını düşünerek ikisi de birbirlerine baktılar ve içeri girdiler. Aslı Hanım geçmiş olsun, size birkaç sorumuz olacak ve anlatacak bir de hikayemiz var dedi Komiser Necdet ama Aslı kaşlarını kaldırıp yan yan ve sinirli bir şekilde bakarak komiserin daha önce duymadığı kalın ve sert bir ses ile beni biriyle karıştırıyorsunuz benim adım Sıla ve sizi hayatımda daha önce hiç görmedim dedi....SON

Alev Keskin

Twitter / @alewkeskin
http://about.me/alewkeskin

İki adam ve bir kadın; bir kadın ve iki aşk (5.bölüm)

2012-03-05T20:20:00.000+02:00

Diğer bölümlere sol taraftaki Mart ayı arşivinin altından ulaşabilirsiniz.

Aslı Halkla ilişkiler mezunuydu ve bir ajansta müşteri temsilcisi olarak çalışıyordu. İşini sevdiği ölçüde bir o kadar da başarılıydı, yani Aslı da ağzı iyi laf yapanlardandı ve şimdi eve gidip ahizeyi kaldıracak, Rahmi’yi arayacak ve duydugu “Buyrun” kelimesinden sonra Rahmi’nin konuşmaya başlamasına fırsat bile vermeden içindekileri bir bir dökecekti, asla yumuşamamalı, kararlı olmalıydı.

Öyle de yaptı. Hızla kapıyı açtı, içeri hızla girdi ve yine aynı hızla telefonu kaptığı gibi kanepesine uzanarak Rahmi’ye ait 7 numarayı hızla çevirdi ve tek çalıştan sonra açılan telefondan gelen buyrun’dan sonra planladığı gibi hemen konuya girdi. Rahmi’nin sesi çıkmıyor, ahizenin diğer ucunda Aslı’yı dinliyordu. Aslı Rahmi’nin binbir güzel kelimeyle kendisini kararından vazgeçirmeye çalışacağını düşünmüş hatta belki de böyle olmasını ummuştu ama gidişat düşündüğü gibi değildi. Çok kararlı ve vazgeçilemez bir biçimde konuşmuş olmalı, Rahmi’ye söyleyecek söz bırakmadan her ihtimali bir bir sıralayıp ilişkilerinin tüm devam olasılıklarını çürütmüş olmalıydı ki Rahmi sessizliğe gömülmüştü...Aslı’yı hayal kırıklığına uğratacak şekilde susuyordu işte... Tüm çekingenliği Aslı ile konuşurken kaybolan ve bambaşka birine dönüşen Rahmi yine kendini sessizliğinin arkasına saklamış seyrediyordu. Korktu Aslı çok korktu ve korkmakta da haklıydı.

Sonunda ahizenin diğer ucundan ezilmiş tek bir cümle duyuldu, peki sen nasıl istersen, elveda ilk ve son aşkım, mutlu ol... Ve telefon kapandı.

Ah ne yapmıştı Aslı, zaten yaralı ve aşık bir adama söylenecek sözler miydi söyledikleri, O’nu ölümün eşiğinden kendisi kurtarmış şimdi yine kendi elleriyle uçurumun kenarına getirmiş haydi atla demişti.

Birden gerçeğin farkına vardı, ne yapabilirdi, evini bile bilmiyordu, yüzünü bile görmemişti ve aşık olduğu adamlardan birine ait elinde sadece bir telefon numarası vardı. Polis... evet polis’e gitse durumu anlatsa belki telefon numarasından adres bulabilirler, kendine birşey yapmadan Rahmi’yi kurtarabilirlerdi. Gerçi onlara da laf anlatmak deveye henden atlatmaktan zordu ama bir şansını denemeliydi. İlk önce bilinmeyen numara servislerinden telefon numarası verip adres almaya çalıştı ama kayıtlı adres yoktu, yani son çaresi polisti.

Koşarak dışarı çıktı ve arabasına atladığı gibi en yakın karakolda aldı soluğu. Şanslıydı, nöbetçi komiser duyarlı bir adamdı, birkaç tuşa dokunup hemen telefon numarasına ait adresi çıkardı ve acele edin hanımefendi durum dediğiniz gibiyse geç kalmak istemeyiz diyerek Aslı ile birlikte bilgisayarın onlara verdiği adrese doğru yola çıktılar.

Araba hızla ilerlerken Aslı şaşkınlık içinde etrafına bakıyordu, bu sokakların hepsinden neredeyse her gün geçmiyor muydu yoksa korkudan etrafı birbirine mi karıştırmıştı. Yok hayır yanılmıyordu, Mahir’in evine doğru giden yol üzerindeydiler. Demek Rahmi bu kadar yakında oturuyordu; belki de yürürken sokakta defalarca yanyana geçmişlerdi birbirlerini tanımadan kimbilir. Aslı bu düşünceleri telaş ve korkusunun üzerine örterek kendini sakin tutmaya çalışırken birden Komiser arabayı Mahir’in oturduğu apartımanın önünde durdurdu. Adres burasıydı, Sarmaşık sokak numara 17 Daire 8 dedi komiser, hadi acele edin çıkalım. Aslı’nın şaşkınlığı doruklara ulaşmıştı, artık hiçbirşey düşünemiyordu, neler oluyordu, nasıl olurda Mahir ve Rahmi’nin adresi aynı olabilirdi....

Komiser önden, uyuşmuş bir şekilde Aslı arkasından asansöre doğru koştururlarken Aslı’nın kanını donduran, yüreğini delip geçen, bir daha asla kulaklarından silinmeyecek ve O’dan belki de yıllarını çalacak o tek el silah sesi duyuldu. Lütfen beynimin bana oynadığı oyunlardan biri daha olsun bu ses diye kendi kendine yalvardı Aslı ama değildi. Komiser Necdet de aynı sesi duymuş, yüzü burulmuş ve asansörü beklemeden hızla merdivenlere doğru koşturmuştu, Aslı da yine arkasından...

Rahmi, Aslı ile konuştuktan sonra daha doğrusu Aslı konuştuktan Rahmi sessizce dinledikten sonra, O’nu hayata bağlayan aşkının başkasını da hayata bağladığı düşüncesinin aslında bir yalandan ibaret olduğunu anlamış ve aylar öncesinde herşeyin başladığı andaki haline geri dönüvermişti. Çekmeceyi açmış, silahını sağ eline almış, evdeki 2 farklı telefon numarasından Aslı ile konuştuğu, çoğu zaman komodininin kilitli çekmecesinde saklı durmaya alışmış gri ahizeli telefon da diğer elinde bir süre öylece durup beklemişti. Belki Aslı yeniden arar da söylediklerini söylenmemiş kılar diye...Ama Aslı aramadı, aramak aklından geçmedi, O Rahmi’ye ulaşma telaşındayken Rahmi Aslı’nın umursamadığını düşünerek telefona baktı ve bekledi, bir daha baktı ve bir daha bekledi. Aslı tam asansörünün kapısına gelene kadar bekledi, silahın sesini duyacak kadar yakında olduğundan ve kendisini aradığından habersiz , tetiği çekti, kafasından O’na seslenen diğer sesi bu sefer hiç dinlemedi.

Komiser Necdet ve Aslı sekizinci kata ulaştıklarında, sokak kapılarını açıp dışarı fırlamış meraklı komşu bakışları eşliğinde, 8 numaralı kapıyı önce usül itibariyle çaldı Necdet, ardından da hiç beklemeden kırdı.

Aslı delirmiş gibiydi, sayısız gecelerini ve hayatının belki de en mutlu ve umutlu saatlerini geçirdiğine inandığı Mahir’in dairesinde Rahmi’yi arıyor ve beyni bu karmaşaya bir yanıt veremiyordu. Çarpık düşünceler bozuk bir plak gibi gıcırdayarak dönüp duruyordu zihninde.

Sokak kapısının direk olarak salona açıldığı dairede, Aslı’nın çok yakından tanıdığı, gecelerce önünde oturup yetiştiremediği projeleri tamamladığı çalışma masasının ayaklarının dibinde, kan gölünün ortasında, yüzü duvara dönük yatan bir adam, üzerinde geçen baharda kendisinin Mahir’e aldığı kazak, Mahir’in eşofmanı, ayağında Mahir’in terlikleri, elinde daha önce hiç görmediği gri telefon ahizesi ve o korkunç sesin sahibi silah...Koştu Aslı, çarpılmış düşünceleriyle beraber, karışmış duygularıyla, sorularıyla, bulamadığı cevaplarıyla ve pişmanlıklarıyla beraber koştu. Aşklarıyla beraber, yitirmişlik ve yitirilmişlikleriyle beraber 10 adımlık mesafeyi sanki 10 saatte koştu. Komiser Necdet’in dokunmayın diye bağırışını umursamaksızın yerde yatan Rahmi’yi sırtüstü çevirdi ama gördüğü Mahir’di. Bir Mahir’i gördü Bir Rahmi’yi; bir Rahmi’yi bir Mahir’i...Ellerini dizlerine kavuşturup kan gölünün ortasında öylece kalakaldı...Ta ki birileri kenetlenmiş kollarından O’nu zorla tutup ambulansa bindirene kadar kıpırdamadan kaldı Aslı...

Son bölüm için tıklayın!

Alev Keskin

Twitter / @alewkeskin
http://about.me/alewkeskin