tag:blogger.com,1999:blog-41840200276262153962024-11-01T00:14:35.765-07:00ຊີວິດຂອງຂອ້ຍ....ທຸກຄົນມີຝັນ.....ແຕ່ທ່ານຈະໄປເຖິງຝັນໄດ້ຫຼືບໍ.....?( Super (S) )http://www.blogger.com/profile/04045601031574836524noreply@blogger.comBlogger13125tag:blogger.com,1999:blog-4184020027626215396.post-7921200481805271302011-06-15T08:43:00.000-07:002011-06-17T03:46:52.895-07:00ກັບໄປສູ່ຈຸດເລີມຕົ້ນ<div style="color: #444444;"><a href="http://photos2.hi5.com/0137/394/461/zAGoX2394461-02.jpg" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="240" src="http://photos2.hi5.com/0137/394/461/zAGoX2394461-02.jpg" width="320" /></a></div><span style="color: #444444; font-size: small;"> <br style="color: black;" /><span style="color: black;"> </span><br style="color: black;" /><span style="color: black;"> เคยไหม...ที่คุณก้าวเดินไปข้างหน้า <br />
แต่รู้สึกว่ามันเป็นการถอยหลังกลับ <br />
<br />
เคยไหม...ที่ท้องฟ้าในโลกส่วนตัวของคุณ <br />
กลับเปลี่ยนจากสีฟ้ามาเป็นเมฆครึ้มสีเทาหม่น <br />
โดยไม่มีเค้าลางแห่งพายุร้าย <br />
<br />
ทุกอย่างพัดพาคุณกลับไปสู่จุดเริ่มต้น <br />
หรือไกลกว่านั้น...เปลี่ยนจากรอยยิ้มเป็นหยดน้ำตา <br />
เปลี่ยนเสียงหัวเราะเป็นเสียงสะอื้นไห้ <br />
ความทุกข์เข้ามาทดแทน <br />
วันเวลาแห่งความสุขของคุณจนหมดสิ้น <br />
<br />
ความคาดหวังคือปัจจัยหลักของความทุกข์ <br />
ความฝันบางครั้งก็เป็นสิ่งที่ก่อให้เกิดทุกข์ <br />
ชีวิตคนเรามีปัญหา เพิ่มมากขึ้นตามวันเวลาที่หมุนไป <br />
<br />
ทุกๆ วันเหมือนกับต้องตื่นขึ้นมา <br />
เพื่อเดินเข้าไปในสมรภูมิรบ ฟาดฟันกับปัญหา <br />
หากคุณชนะคุณก็จะเดินจากมา พร้อมความสำเร็จอีกครั้งหนึ่ง <br />
หากคุณแพ้คุณก็อาจล้มจมอยู่กับที่ <br />
<br />
แล้วจะมีใครสักกี่คนบนโลกใบนี้ <br />
ที่จะคอยยื่นมือให้ความช่วยเหลือเมื่อเราเจ็บปวด <br />
เอาเข้าจริงในโลกใบนี้...เราจะมีใคร? <br />
ใครที่เป็นของเราจริงๆ เกิดมาเพื่อเราจริงๆ <br />
<br />
บทเรียนของการเดินถอยหลัง <br />
ทำให้รู้ว่าความคาดหวัง มักมาพร้อมกับความผิดหวังเสมอ <br />
เราคาดหวังว่าจะมีใครมาร่วมแบ่งปันความรู้สึก <br />
คอยประคับประคองอยู่เคียงข้าง...คอยรับเมื่อเราล้ม <br />
แล้วตั้งความหวังว่าเขาจะยืนอยู่เคียงข้างเราไปจนวันตาย <br />
มีลมหายใจของกันและกันอย่างอบอุ่น <br />
<br />
แต่ในโลกของความเป็นจริงก็คือ...เราต้องยืนด้วยตัวเองให้ได้ <br />
หายใจด้วยตัวเองให้ได้...ลุกด้วยตัวเองให้ได้ <br />
อ้อมแขนและลมหายใจของคนอื่น <br />
เป็นเพียงส่วนประกอบ ที่ทำให้เราเต็มพร้อมสมบูรณ์ <br />
<br />
เราจำเป็นต้องก้าวเดินต่อไปให้ได้ แม้ไม่มีส่วนประกอบนั้นก็ตาม <br />
ฉันได้เรียนรู้ว่า...ความฝันจำเป็นต้องเปลี่ยนแปลง <br />
เพื่อลดความเจ็บปวดในชีวิต <br />
<br />
เช่นเดียวกับความรัก <br />
สิ่งที่เรามอบไปอย่างทุ่มเท...โดยไม่เคยคิดถึงความผิดหวังที่จะ ตามมา <br />
มักทำให้เราเจ็บปวดจนสุดจะทน <br />
<br />
ความรัก...เปลี่ยนแปลงได้ <br />
รอยเท้าของเราเหยียบย่ำไปท่ามกลางความสับสน <br />
บางครั้งเข็มนาฬิกาก็เดินเร็วขึ้น...บางครั้งกลับเดินช้าลง <br />
ทุกอย่างไม่เป็นดั่งที่วาดหวังไว้เสียที <br />
เพราะเราควบคุมทุกสิ่งทุกอย่างไม่ได้ <br />
<br />
ความคิดของเขา...อาจทำให้เราเจ็บปวดจนสุดจะทน <br />
แต่เราก็ยังจำเป็นต้องมีชีวิตอยู่...เพื่อรับรู้ถึงความเจ็บปวด นั้น <br />
ดังนั้นเมื่อมีน้ำตาและตัดสินใจว่าจะต้องเปลี่ยนแปลง อย่าหันกลับไปทางเดิม <br />
เพราะเรากำลังจะเดินจากมันมา...อาจไม่ใช่เขาหรือเราเป็นคนไม่ดี <br />
<br />
แต่ในบางเรื่อง...ก็อาจมีเหตุผลมากกว่าหนึ่งอย่าง <br />
อย่าพูดว่าเราทำเพื่อเขา...แต่กลับเอาตัวของเราเป็นที่ตั้ง <br />
เพราะนั่นไม่ใช่รักที่แท้จริง <br />
<br />
ถ้าบนทางเดินที่ผ่านมาเราก้าวเร็วเกินไป <br />
มองย้อนกลับไปดูตัวเองใหม่...แล้วหัดเดินให้ช้าลง</span></span>( Super (S) )http://www.blogger.com/profile/04045601031574836524noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4184020027626215396.post-81590752193872775072011-06-15T08:40:00.001-07:002011-06-16T01:34:47.036-07:00ນິທານຣັກ<img alt="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj1AKeJ0j8b8jME7XpN-dTMmJr_nvriSGh_y9cC2Pyzximb8RhdYz3z-rpMG9nxHeKuc92VN2UBWJqII2TZqt-mzX9i0gPr1l5z0IHF8Iavi5qsyeIUxGO9LoYvbUXQDfdLj7zCEq9PCdY/s768/147_1.jpg" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj1AKeJ0j8b8jME7XpN-dTMmJr_nvriSGh_y9cC2Pyzximb8RhdYz3z-rpMG9nxHeKuc92VN2UBWJqII2TZqt-mzX9i0gPr1l5z0IHF8Iavi5qsyeIUxGO9LoYvbUXQDfdLj7zCEq9PCdY/s768/147_1.jpg" /><br />
<br />
<br />
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว<br />
มีเรื่องเล่าระหว่างสาวสวยและหนุ่มรูปงามผู้ซึ่งรักกันอย่างดูดดื่ม...<br />
ทั้งสองได้สาบานว่าแม้ความตายก็มิอาจจะพรากรักอันแสนจะมั่นคงนี้ลงได้<br />
และในครั้งนั้นยังมีแม่มดตนหนึ่งผู้ซึ่งเชื่อมั่นว่าไม่มีสิ่งใดที่จะแน่นอนเท่าความไม่แน่นอน<br />
แม่มดไม่เชื่อว่าความรักของทั้งสองจะมั่นคงจึงคิดหาทางพิสูจน์ขึ้นมา นางกล่าวว่า<br />
หากพวกเจ้ามั่นใจในรักของอีกฝ่าย ซึ่งยั่งยืนแม้ว่าความตายจะพราก<br />
ดังนั้นข้าก็อยากจะลองดูว่ามันจะเป็นอย่างไร...ข้าขอสาปให้นับแต่นี้เป็นต้นไป<br />
ไม่ว่าจะเกิดใหม่อีกสักกี่ชาติ บุรุษนี้จะไม่มีทางจำเจ้าได้<br />
เขาจะไม่สามารถจำได้ว่าเคยรักเจ้า และตรงกันข้ามกับเจ้า<br />
เจ้าจะเป็นคนที่จำทุกอย่างได้ เพราะเจ้าจะยังคงอยู่เช่นนี้ตลอดไป<br />
ไม่แก่ไม่เฒ่า ไม่มีวันตาย จะอยู่อย่างนี้นิรันดร์...เจ้าจะจำเวลาที่เคยรักเขา<br />
เคยเป็นที่รักและต้องเฝ้ารอการกลับมาของเขาในชาติแล้วชาติเล่าตลอดกาล...<br />
<br />
"วันใดก็ตามที่เจ้าทำให้เขารู้ตัวว่ารักเจ้าทำให้เขาจำเจ้าได้<br />
วันนั้น...คือวันที่ความเป็นนิรันดร์ของเจ้าสิ้นสุดลง...เจ้าจะแก่และตายตามสภาพ<br />
ของอายุขัยที่ควรเป็น...และคราวนี้ก็จะเป็นทีของเจ้าหนุ่มนั่นแทน...เขาจะต้องเป็นคนที่ค้นหาเจ้าบ้าง..."<br />
หลังจากนั้นมาปีแล้วปีเล่าเวลาผ่านไปศตวรรษทบศตวรรษที่หญิงสาวเฝ้าตามหาชายหนุ่มคนรัก<br />
<br />
และทุกครั้งที่เธอได้พบเขาในสภาพของใครคนหนึ่ง<br />
ที่ไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับเธอเลยแม้แต่น้อย...เธอพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้เขาจำเธอได้<br />
<br />
<br />
แต่มันไม่เคยสำเร็จชาติแล้วชาติเล่า...หลังจากการเกิดและดับของเขาผ่านไปนับสิบครั้ง<br />
เขาก็ยังไม่อาจระลึกได้ถึงความรักของเธอ...ความทุกข์ทรมานของหญิงสาว<br />
ถูกเฝ้าดูอย่างเย้ยเยาะโดยนางแม่มดผู้รอคอยเวลาที่หญิงสาวจะยอมรับว่า...<br />
รักแท้ที่แม้ความตายก็ไม่อาจพรากไม่มีจริง แล้วนางแม่มดก็ต้องประหลาดใจ เมื่อพบว่า<br />
ในช่วงหลังๆ มาหญิงสาวไม่ได้พยายามที่จะทำให้ชายหนุ่มระลึกถึงตน<br />
ไม่พยายามให้ชายหนุ่มรักตนแต่กลับทำทุกอย่างที่คิดว่าจะทำให้เขามีความสุข<br />
<br />
<br />
และทำให้เขาเกิดรอยยิ้มแทน...แล้ววันหนึ่งนางแม่มดก็เก็บความสงสัยไว้ไม่ไหว<br />
จึงปรากฏตัวเพื่อเอ่ยถามกับตัวหญิงสาวเอง...<br />
<br />
"...เจ้าได้ละทิ้งความพยายามของเจ้าเสียแล้วล่ะหรือ...ความพยายามที่จะพิสูจน์<br />
ให้ข้าเห็นอำนาจและพลังของรักแท้ที่เหนือกว่าอำนาจใดๆ แม้กระทั่งคำสาปของข้า..."<br />
<br />
"จริงๆ แล้ว ข้าก็มีเหตุผลของข้า"<br />
<br />
หญิงสาวตอบนางแม่มดกลับไป<br />
<br />
"...ข้าไม่ได้ละทิ้งความพยายาม...เพียงแต่...<br />
ข้ากลัวว่าความพยายามของข้าจะสัมฤทธิ์ผล...แล้ว"<br />
"แล้วเจ้าก็ต้องแก่และตาย"<br />
นางแม่มดต่อให้ด้วยเสียงเย้ยหยัน<br />
<br />
" ที่แท้เจ้าก็กลัวที่จะตาย เจ้ากลัวจะสูญเสียความเป็นอมตะของเจ้า...<br />
เฮอะ นี่หรือรักแท้ของเจ้า"<br />
หญิงสาวไม่ปฏิเสธ นางเผชิญหน้ากับนางแม่มดและรับคำกล่าวหานั้น<br />
<br />
"อาจใช่...มันเป็นความจริงที่ข้ากลัวว่าหากข้าทำให้เขาจำข้าและรักข้าได้ข้าจะต้องตายจากเขาไป"<br />
"และเจ้าก็ไม่เชื่อใจว่าเขาจะทำให้เจ้าจำได้เช่นนั้นหรือ?"<br />
<br />
หญิงสาวจ้องหน้าแม่มดนิ่งอยู่ ก่อนตอบ<br />
<br />
<br />
สิ่งที่ข้าเกรงไม่ใช่เรื่องนั้น...ท่านรู้อะไรไหม...<br />
ตลอดเวลาอันยาวนานที่ข้าเฝ้าเดินทางตามหาเขาเฝ้ารอคอยวันแล้ววันเล่า<br />
รอวันที่เขาจะกลับมาหาข้าอีกครั้ง...ตลอดเวลาที่ข้าเฝ้ามองการเกิดและการตายของเขา<br />
มันคือความทรมานอันยาวนานที่ดูเหมือนไม่มีที่สิ้นสุด...<br />
และสำหรับข้าความทุกข์อันแสนสาหัสคือ การได้เห็นความทรมานของผู้เป็นที่รัก<br />
โดยที่เราไม่อาจเอื้อมมือเข้าไปช่วยเหลือได้...<br />
หลายครั้งที่ข้าอยากให้ตัวข้าเห็นแก่ตัวพอที่จะพยายามทำให้เขารักทำให้เขาระลึกถึงข้าได้อีกครั้ง<br />
เพื่อที่ข้าจะได้เป็นอิสระต่อการพันธนาการนี้...แต่ทุกครั้งที่ข้าคิดถึงมัน<br />
ความทุกข์ทรมานที่ข้าได้รับเนื่องจากการรอคอยที่ไม่มีวันจบสิ้นก็ทำให้ข้าคิดได้<br />
<br />
...ข้าไม่อาจให้เขาต้องแบกรับความรู้สึกทรมานเช่นที่ข้าได้รู้สึก...<br />
ความรักของข้าอาจไม่แข็งแกร่งพอที่จะตัดสินใจพยายามให้เขาจำข้าได้ต่อไป<br />
และจากนี้ต่อไป แม้ว่าข้าจะต้องรอคอยไปชั่วนิรันดร์ สิ่งเดียวที่ข้าจะทำคือ<br />
ข้าจะทำให้เวลาของเขามีแต่ความสุขเท่าที่พลังของข้าจะทำได้<br />
ข้าอาจไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของเขาก็จริง<br />
แต่ข้าก็ยังอยากเห็นรอยยิ้มของเขา...ข้าอาจเป็นคนอ่อนแอในสายตาของท่านอย่างไรก็ตาม<br />
นี่ก็คือความรักของข้า<br />
คือสิ่งที่ข้าเป็น...แม้ชีวิตของข้าจะต้องเดียวดายตลอดกาลแต่ข้าก็มั่นใจอยู่อย่างหนึ่งว่า<br />
คนที่ข้ารักจะไม่มีวันเดียวดายเช่นตัวข้า...เพราะเขาจะมีข้าข้างกายเขาชั่วนิรันดร์ "........................<br />
<br />
นิทานเรื่องนี้ไม่มีตอนจบเพราะอยากให้คนที่อ่านจินตนาการถึงตอนจบเอาเอง<br />
<br />
ในชีวิตของเรามีหลายช่วงต่อหลายช่วงที่เราคิดว่าเรารักใครสักคนมากมายเหลือเกิน<br />
และหลายต่อหลายครั้งที่ความรักของเราก็ต้องการความรักตอบกลับมา<br />
หลายคนฟูมฟายกับโชคชะตาว่ารักที่ไม่ได้รักตอบคือการสูญเวลาเปล่า...<br />
<br />
แต่มีหลายต่อหลายคน...ที่ดีใจกับโชคชะตาที่เกิดมาสักครั้ง<br />
แต่ยังได้รักใครสักคนอย่างเต็มหัวใจ...<br />
<br />
ทุกอย่างในชีวิตมีทางเลือก...ขึ้นอยู่กับว่าคุณจะเลือกทางไหน...หรือ<br />
คุณจะเลือกหรือไม่?คุณจะเลือกทางไหน<br />
<br />
...เปิดประตูรับความรักเข้ามาเพื่อเติมความอบอุ่นให้กับหัวใจแม้เพียงช่วงหนึ่งของชีวิต...<br />
หรือจะมัวแต่ฟูมฟายโทษตัวเองกับความรักที่ให้ไปแต่ไม่ได้รักตอบ...??<br />
...ทางเลือกเป็นของคุณ...( Super (S) )http://www.blogger.com/profile/04045601031574836524noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4184020027626215396.post-38583645057113049142011-06-15T08:38:00.000-07:002011-06-16T01:56:58.028-07:00<div style="text-align: center;"><img alt="" height="454" src="http://p.s1sf.com/ca/0/ud/181/906279/91255118.jpg" width="375" /> </div><div style="text-align: center;">ความรักของเรา </div><div style="text-align: center;">มันคงเริ่มเก่าไปแล้วใช่ไหม </div><div style="text-align: center;">เธอจึงแอบไปมีใครต่อใคร </div><div style="text-align: center;">ทำฉันเจ็บช้ำใจเรื่อยมา </div><div style="text-align: center;">เมื่อไหร่เธอจะพอ </div><div style="text-align: center;">ฉันเฝ้ารอจนกลายเป็นคนไร้ค่า </div><div style="text-align: center;">ไม่อยากโง่งี่เง่าในสายตา </div><div style="text-align: center;">แต่ก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร </div><div style="text-align: center;">จะเลิกก็ยังรัก </div><div style="text-align: center;">อยากหยุดพักแล้วผลักไส </div><div style="text-align: center;">ก็ยังหวงยังห่วงใย </div><div style="text-align: center;">ตัดใจไม่ได้สักที </div><div style="text-align: center;">จบกันทั้งที่ยังรัก </div><div style="text-align: center;">ดีกว่ารอให้ถึงจุดแตกหักยิ่งกว่านี้ </div><div style="text-align: center;">ไม่อยากลบภาพวันเก่า...ระหว่างเราที่เคยมี </div><div style="text-align: center;">ไม่อยากทำลายความรู้สึกดีๆ ที่สองเรานี้มีต่อกัน </div><div style="text-align: center;">อยากรักเธอต่อไป </div><div style="text-align: center;">แม้รักแท้ของเธอจะไม่ใช่....ฉัน </div><div style="text-align: center;">ไม่อยากเกลียดคนเคยรักกัน </div><div style="text-align: center;">ทางเดียวเท่านั้น<b>"หยุดความสัมพันธ์สองเรา"</b> </div>( Super (S) )http://www.blogger.com/profile/04045601031574836524noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4184020027626215396.post-32293259537736764212011-06-15T08:36:00.000-07:002011-06-16T01:59:07.911-07:00ກຸລາບແດງ<img alt="http://www.dollsthailand.com/images/007_12_roses_2500_baht.jpg" src="http://www.dollsthailand.com/images/007_12_roses_2500_baht.jpg" /><br />
<br />
ชาย คนหนึ่งหยุดรถที่ร้านขายกระเช้าดอกไม้ เตรียมจะสั่งกระเช้าดอกไม้ทางโทรศัพท์ เพื่อให้ทางร้านโทรศัพท์ติดต่อร้านดอกไม้อีกเมืองหนึ่ง ให้ส่งดอกไม้ไปอวยพรวันเกิดแก่แม่ของเขา ที่อยู่ห่างออกไปประมาณสี่ร้อยกิโลเมตร เมื่อเขาลงจากรถยนต์ เขาเห็นเด็กผู้หญิงอายุราว 5 ปี นั่งร้องไห้อยู่ที่หน้าร้าน จึงเข้าไปถาม “ร้องไห้ทำไมจ้ะ มีอะไรให้ช่วยไหม”<br />
เด็กหญิงตอบทั้งน้ำตาว่า “หนูอยากซื้อดอกกุหลาบสีแดงไปให้แม่ ดอกกุหลาบราคาดอกละห้าบาท แต่หนูมีเงินแค่บาทเดียวเท่านั้นเอง”<br />
ชายคนนั้นยิ้มแล้วบอกว่า “ไม่เป็นไร เดี๋ยวลุงจะซื้อให้หนูเอง”<br />
แล้วเขาก็จ่ายเงินห้าสิบบาท ซื้อกุหลาบสีแดงจำนวนสิบดอกให้แก่หนูน้อย แล้วถามว่า<br />
“แล้วตอนนี้แม่ของหนูอยู่ที่ไหน หนูจะพาลุงไปหาแม่ของหนูด้วยได้ไหมล่ะ”<br />
หนูน้อยตอบตกลง บอกว่าแม่ของหนูอยู่ใกล้ร้านขายดอกไม้นิดเดียวเอง เดินไปเดี๋ยวเดียวก็ถึง<br />
เด็ก หญิงพาชายใจดี ผู้มีน้ำใจไมตรีออกจากร้าน เดินผ่านเข้าไปในวัดที่อยู่ใกล้ร้าน เข้าถึงศาลา ซึ่งมีศพที่เพิ่งจะเสียชีวิตมาไม่กี่วันตั้งอยู่ หนูน้อยหยิบดอกกุหลาบสีแดงช่อนั้นเข้าไปกราบหน้าศพ ซึ่งมีรูปผู้หญิงยังสาวตั้งอยู่ แล้วร้องไห้สะอึกสะอื้น<br />
ชายใจดีเดิน กลับมายังร้านดอกไม้แห่งเดิม ด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก เขาบอกยกเลิกการสั่งดอกไม้ทางโทรศัพท์ที่เตรียมส่งไปให้แม่ แต่ซื้อกุหลาบช่อใหญ่ แล้วขับรถใช้เวลาห้าชั่วโมง ตรงไปหาแม่ของเขาซึ่งอยู่ห่างออกไปสี่ร้อยกิโลเมตรในคืนวันนั้นเอง……<br />
ความหมายของวันวาเลนไทน์….<br />
คงไม่ใช่เพียงแค่การมอบดอกไม้แก่กันหรือซื้อช็อกโกแลตให้เท่านั้น<br />
แต่ความหมายอยู่ที่ตัวคุณเอง<br />
คุณได้เอาใจใส่… คุณได้คอยดูแล…. คุณได้คอยทนุถนอม… คุณได้รดน้ำ… คุณได้พรวนดิน…<br />
คุณได้ใส่ปุ๋ย…ให้กับต้นรักของคุณ… เพียงพอหรือไม่…<br />
และความรักควรออกมาจากข้างใน…ในใจของคุณ<br />
คุณสามารถทำให้ทุกๆ วันของคุณเป็นวันแห่งความรักได้<br />
ความรักที่แท้จริง… อยู่ไม่ไกล… อยู่ในใจคุณ … อยู่ข้าง ๆ กายคุณ<br />
เป็นคนที่รักคุณ… รักคุณมากที่สุด… คือรักจาก …พ่อ.. และแม่…ของคุณเอง..( Super (S) )http://www.blogger.com/profile/04045601031574836524noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4184020027626215396.post-57228562521128934542011-06-15T08:32:00.000-07:002011-06-16T01:59:33.480-07:00ຄວາມຣັກແມ່ນຫັຍງ..?<table border="0" cellpadding="2" cellspacing="2" style="width: 600px;"><tbody>
<tr><td><span style="font-size: x-small;"></span><br />
<table border="0" cellspacing="2"><tbody>
<tr><td><img alt="" border="0" src="http://i212.photobucket.com/albums/cc182/iam_nunok/151.gif" /></td> </tr>
</tbody> </table><span style="font-size: x-small;"><br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<span style="font-size: small;">เรื่องที่ทุกคน . . . อยากจะได้คำตอบตายตัว <br />
เพียงแต่ว่า . . . ไม่เคยมีใครหาคำตอบที่ชัดเจนได้เลยสักคน <br />
เพราะ . . . ความรักมีหลายรูปแบบ <br />
ที่ของแต่ละคน . . . ก็ไม่เหมือนกัน <br />
<br />
ความรักที่เจ็บปวด คือ ความรักที่ไม่ได้เป็นเจ้าของ <br />
เมื่อเรารักใครสักคนแล้ว . . . <br />
ย่อมอยากจะเป็นเจ้าของความรัก กันทุกคน <br />
<br />
แต่จะมีสักกี่คน . . . ที่จะได้ครอบครองมันไว้ได้ <br />
เพราะความรัก . . . เหมือนกับสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไปได้เสมอ <br />
ไม่มีอะไรแน่นอน . . . เอาอะไรจากมันไม่ได้เลย <br />
<br />
แต่สิ่งที่มันให้เรา คือ ความเจ็บปวดปนความหวาน <br />
ยิ่งคุณอยากจะลิ้มลอง . . . ความหอมหวานของมันเท่าไหร่ <br />
คุณก็จะยิ่งถลำลึก ไปกับความเจ็บปวดนั่น <br />
. . . จนอาจจะยากที่จะถอนตัวออกมาได้ <br />
<br />
บางครั้ง. . . ความหวานก็หมดไป <br />
. . . ก่อนที่จะลึกมากนัก แต่ก็เจ็บมากมายเช่นกัน <br />
แต่. . . ก็ยังมีอีกหลายคน ที่พร้อมจะลองดู <br />
บางคน. . . แสวงหาความรักมากมาย <br />
ใช้หัวใจฟุ่มเฟือย เพื่อตามหารักแท้. . . <br />
<br />
รักแท้. . . แต่ยากที่จะครอบครอง <br />
เพราะบางครั้ง. . . อาจจะเป็นรักต้องห้าม <br />
ระหว่างพี่น้อง ระหว่างคำว่า. . . เพื่อนสนิท <br />
ระหว่างคำว่า. . . คนที่มีเจ้าของแล้ว <br />
หรือ ระหว่างคำว่า . . . ไม่เหมาะสม <br />
<br />
<br />
มันยาก. . . ที่คุณจะดูแลมันตลอดเวลา <br />
เมื่อไหร่ที่คุณรัก คุณอยากครอบครอง. . . แต่เป็นไปไม่ได้ <br />
ก็คิดเสียเถิดว่า . . . ยังดีกว่าไม่ได้รัก</span></span> </td> </tr>
<tr> <td></td></tr>
</tbody></table>( Super (S) )http://www.blogger.com/profile/04045601031574836524noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4184020027626215396.post-52319023952710250442011-06-15T08:29:00.001-07:002011-06-16T02:00:07.394-07:00ແອບຣັກ<img alt="http://4inibg.blu.livefilestore.com/y1pSj7rTZlADYmxYHWJmeJD25mooX-sgQIiJsOERnV5antfS9EK77X9BgI7Fhsha93Cu4Mx81ODht4EuzQx_WcnoXbsCQdKNOqa/451435-topic-0.jpg?psid=1" src="http://4inibg.blu.livefilestore.com/y1pSj7rTZlADYmxYHWJmeJD25mooX-sgQIiJsOERnV5antfS9EK77X9BgI7Fhsha93Cu4Mx81ODht4EuzQx_WcnoXbsCQdKNOqa/451435-topic-0.jpg?psid=1" /><br />
<br />
<br />
ฉันชอบความรู้สึกของการได้ "แอบรัก" ใครซักคน<br />
หนึ่งชีวิตของคนเราถ้าได้รู้สึกถึง... "ความรักแบบไม่ครอบครอง" บ้าง<br />
<br />
ก็คงจะดีไม่น้อย โลกคงไม่วุ่นวายไม่ยื้อแย่งไม่ครอบครอง<br />
<br />
และความรักก็คงจะไม่ "เห็นแก่ตัว" อย่างที่ดำเนินอยู่<br />
<br />
ขึ้นชื่อว่า "แอบรัก" แล้วล่ะก็...<br />
<br />
ฉันเชื่อว่ามันไม่ใช่อาการที่ต้องการจะเปิดเผยตัวไม่อยากให้ใครได้รู้ได้เห็น<br />
<br />
ความสุขเกิดขึ้นได้ในมุมเงียบๆและปราศจากการครอบครอง<br />
<br />
ความรักแบบเงียบกริบสอนให้คนปล่อยวาง และหัวใจอ่อนโยน<br />
<br />
ไม่ปรารถนาอะไรมากไปกว่าการได้รัก<br />
<br />
และมากที่สุดก็คงจะเป็นแค่ให้อีกฝ่ายได้รับรู้ว่า<br />
<br />
..."รัก"…<br />
<br />
เท่านั้นเองที่ความรักต้องการ...<br />
<br />
คงเหมือนกับไม่ขีดไฟแอบหลงรักดอกทานตะวัน<br />
<br />
สุดท้ายมันก็ต้องการแค่เพียงแค่ให้ดอกทานตะวันหันมองแสงอันน้อยนิดของมัน...<br />
<br />
แม้จะเป็นแสงสุดท้ายที่ถูกจุดขึ้นเพื่อดับลงตลอดกาลก็ตาม<br />
<br />
<br />
เชื่อไหม???...<br />
<br />
ฉันเคยรู้จักคนๆนึงที่แอบรักใครอีกคนได้นานเป็นปีๆ<br />
<br />
โดยไม่เคยแสดงตัวต่อความรักของเขา<br />
<br />
หญิงสาวใช้โทรศัพท์เป็นสื่อแสดงความรู้สึกตลอดมา<br />
<br />
ทุกคืน...เธอจะยกหูโทรหาเขา แม้บางครั้งด้วยคำพูดสั้นๆแค่ว่า<br />
<br />
"นอนหลับฝันดี" เท่านั้นก็ตาม<br />
<br />
ชายหนุ่มไม่เคยเห็นหน้าเธอ<br />
<br />
ทั้งที่ความเป็นจริงนั้นเธออยู่รอบตัวเค้าตลอดเวลา<br />
<br />
...เธอเคยเดินผ่านเขาใกล้กันแค่เอื้อมมือคว้า<br />
<br />
แต่เขาไม่รู้จักเธอ...<br />
<br />
...เธอเคยสบตาเขาแต่เขาไม่เห็นแววตาเธอ...<br />
<br />
...เธอเคยยืนตรงหน้าเขาแล้ว(แอบ)ฟังเขาพูดคุยกับเพื่อนของเขา<br />
<br />
แต่เค้าไม่ได้พูดกับเธอ...<br />
<br />
ทั้งหมดเป็นความสุขของหญิงสาว...<br />
<br />
"สุขที่ได้เห็นเขาโดยที่เขาไม่จำเป็นจะต้องเห็นเธอ"<br />
<br />
การติดต่อของเค้าและเธอสิ้นสุดลง<br />
<br />
ในวันที่ชายหนุ่มมีคนรักที่แสดงตัวอย่างชัดเจน<br />
<br />
เค้าเลือกที่จะรักคนอื่นเพราะในความคิดของเค้า<br />
<br />
...หญิงสาวไม่มีตัวตน...<br />
<br />
หญิงสาวห่างออกมาไม่อนุญาตให้ตัวเองเข้าใกล้เค้าอีก<br />
<br />
เธอคำนึงถึงความถูกต้องและ...ทุกอย่างย่อมมีเจ้าของเมื่อถึงเวลา<br />
<br />
...ความรักของเธอบริสุทธิ์เกินกว่าจะทำร้ายใคร...<br />
<br />
ในเมื่อชายหนุ่มเลือกที่ปักดอกไม้อื่นลงบนแจกันของเค้า<br />
<br />
ต่อให้เธอสวยงามกว่าดอกไม้ดอกนั้นเพียงใดเธอก็ไม่อาจแสดงตัวได้...<br />
<br />
แต่เธออนุญาตหัวใจให้รักเค้าได้เท่าเดิมและคงจะไม่มากไม่น้อยไปกว่านี้<br />
<br />
เพราะ "รักแท้" สอนให้เธอมีความสุขได้<br />
<br />
แม้ "ไม่ได้เป็นเจ้าของ" หรือ "ถูกครอบครอง"<br />
<br />
และ "รักแท้" นี่เองที่จะทำให้ดอกไม้อย่างเธอไม่มีวันแห้งเหี่ยว<br />
<br />
"แม้ว่าเธอจะเป็นดอกไม้ไร้ชื่อ...<br />
<br />
ที่ไร้แจกันตลอดไป...ก็ตาม"( Super (S) )http://www.blogger.com/profile/04045601031574836524noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4184020027626215396.post-87347834457573488472011-06-15T08:28:00.000-07:002011-06-16T02:00:32.359-07:00ຕະກຽງແລະແສງຈັນ<img alt="" src="http://www.praphansarn.com/new/forum/uploads//2007-12-30_220632_Please.jpg" /><br />
<br />
<span style="font-weight: bold;"><span style="font-size: 24px; line-height: normal;"><span style="color: red;"></span></span></span><br />
<br />
ฉันอาจเป็นเพียงตะเกียงดวงหนึ่ง ที่มีแสงเพียงน้อยนิด<br />
อาจจะไม่จำเป็นเลยในบางช่วง<br />
บางขณะที่พระจันทร์ทอแสงนวลกระจ่าง<br />
เธออาจจะทิ้งฉันไว้ข้างทางก้อเป็นได้<br />
หากเธอคิดว่าฉันไม่มีประโยชน์แม้แต่น้อย<br />
ฉันจึงเปรียบตะเกียง เป็นดั่ง ตัวฉัน...<br />
ส่วนเธอน่ะ เป็น นักเดินทางคนนึง...<br />
ส่วนเค้าคนนั้น เป็น พระจันทร์....<br />
นักเดินทางคนหนึ่งกับตะเกียงดวงเก่า<br />
ตะเกียงที่ให้แสงสว่างในค่ำคืนที่มืดมิด<br />
ตะเกียงที่ให้ความอบอุ่นได้ เมื่อนักเดินทางผู้นั้นต้องการ<br />
ในค่ำคืนที่สายลมหนาวได้ผ่านพัดมาอีกครา<br />
การเดินทางของนักเดินทางผู้นั้นก้อมี ตะเกียงเป็นเพื่อนคู่ชีพ<br />
แสงเพียงน้อยนิดที่พอจะส่องทางได้เป็นระยะๆ<br />
ทำให้นักเดินทางผู้นั้นเริ่มไม่พอใจในสิ่งที่เค้ามีอยู่<br />
เมื่อเค้ามีเพื่อนร่วมทาง เพื่อนร่วมทางก็ได้กล่าวว่า<br />
"จะใช้ตะเกียงดวงเก่านี้ไปทำไม ในเมื่อแสงจากพระจันทร์ออกจะสว่างถึงเพียงนี้"<br />
นักเดินทางผู้นั้นคิดได้ จึงทิ้งตะเกียงผู้น่าสงสารไว้ข้างทาง<br />
หลงเชื่อคำกล่าวของเพื่อนร่วมทาง<br />
ซึ่งเป็นเพียงแค่คนที่ผ่านมาแล้วก้อผ่านไป<br />
ค่ำคืนนั้น เป็นคำคืนที่ยาวนานสำหรับฉัน...<br />
...ตะเกียงผู้ถูกทอดทิ้งไว้ข้างทาง<br />
ก้อเค้าไม่สนใจแม้แต่น้อย<br />
กลับกัน เธอนักเดินทางที่กำลังหลงระเริง กับแสงจากพระจันทร์<br />
ที่ส่องแสงนวลกระจ่าง มันสวยงาม มันชวนฝัน<br />
นักเดินทางผู้นั้นจึงเดินทางไปเรื่อยๆ เพียงลำพัง<br />
แค่สัมภาระ ไร้ตะเกียงดวงเก่า!<br />
เมื่อความมืดมิดแห่งค่ำคืนได้ผ่านพ้นไป<br />
แสงจันทร์ที่เคยกระจ่างยามค่ำคืนก้อเลือนหาย<br />
ดวงตะวันได้โผล่ขึ้นมารับอรุณบอกกับทุกคนที่อยู่ใต้ผืนฟ้าว่านี่คือ เช้าวันใหม่ ..............<br />
สายลมหนาว ผ่านพัดมาเยือนอีกครา<br />
ผ่านพัด เป็นลมหนาวที่เย็นยะเยือก<br />
ตะเกียงดวงเก่าที่ถูกทอดทิ้ง<br />
<br />
บัดนี้ นักเดินทางอีกคนได้ผ่านมาพบจึงเก็บไว้เป็นสมบัติตน<br />
ตะเกียงจึงกลับกลายเป็น ของมีค่าอีกครั้ง<br />
มันได้ทำหน้าที่เช่นเดิม คือ ให้แสงสว่าง และความอบอุ่นไปพร้อมๆ กัน<br />
เมื่อตะวันลับฟ้าไปแล้ว ลำแสงสุดท้ายของวันเป็นสีส้ม เป็นแสงสว่างสุดท้ายของวันนี้<br />
ค่ำคืนได้ย่างกรายเข้ามา สายลมหนาวก้อเริ่มพัดแรงขึ้นๆ<br />
ดวงจันทร์ที่เคยทอแสงกระจ่างกลับถูกหมอกเมฆบดบังจนสิ้น!<br />
ราวกับจะกลั่นแกล้งนักเดินทางคนเก่าที่เคยเป็นเจ้าของตะเกียง<br />
เค้าผู้นั้นไม่มีแม้แต่แสงไฟที่จะใช้ส่องทาง และเช่นกัน<br />
เค้าไม่มีแม้กระทั่งความอบอุ่น<br />
นักเดินทางหนาวสั่นจะเดินต่อก็กลัวหลงทาง<br />
เค้าจึงย้อนกลับไปเอาตะเกียงดวงเก่าที่ได้ทิ้งไว้เมื่อคืนก่อน<br />
<br />
<br />
... ลมหนาวได้ผ่านพัดมา ราวกับจะทรมานนักเดินทางผู้นั้น<br />
จนกระทั่งมาถึงจุดที่เขา ได้ทิ้งตะเกียงไว้<br />
บัดนี้ตะเกียงดวงเก่าได้ สาปสูญไปแล้ว<br />
เค้านึกเสียดายจับใจ แม้จะเรียกร้องเพียงใดก้อมิได้กลับคืน<br />
จึงทำได้แต่เพียงนอนหนาว รอให้เมฆหมอกที่บดบังดวงจันทร์นั้นได้ผ่านเลยไป<br />
เวลาได้ผ่าน...<br />
เมฆหมอกได้เลือนหายไปแล้ว<br />
แสงจันทร์ได้กลับมาสดใสอีกครา<br />
ทำให้นักเดินทาง ผู้เหน็บหนาวอุ่นใจขึ้น<br />
แต่ดวงจันทร์ก้ออยู่ไกลเกินไป.......<br />
ไกลเกินที่จะทำให้นักเดินทางผู้เหน็บหนาวได้รับความอบอุ่น<br />
เคยมีคนกล่าวเอาไว้ว่า<br />
"เรามักจะไม่รู้ว่าสิ่งที่เราครอบครองนั้นดีเพียงไรมีคุณค่ากับเราเพียงใด<br />
เราจะรู้ก็ต่อเมื่อเราได้สูญเสียสิ่งนั้นไปแล้ว"<br />
เพราะฉะนั้นฉันจึงอยากให้ผู้ที่ใฝ่สูงทั้งหลายจงหันกลับมามองคนใกล้ตัว<br />
การชะเง้อมันเมื่อยกว่าการก้ม จริงไหม?<br />
<br />
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++( Super (S) )http://www.blogger.com/profile/04045601031574836524noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4184020027626215396.post-89831346952677531862011-06-15T08:21:00.000-07:002011-06-16T02:00:59.974-07:00ສວນລືກຂອງເຣົາໃຈ<table border="0" cellpadding="2" cellspacing="2" style="width: 600px;"><tbody>
<tr><td align="left"><span style="font-size: 11px;"><a href="http://www.postsmiles.com/article/print/%E0%B8%9A%E0%B8%97%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%81%20%E0%B8%AA%E0%B9%88%E0%B8%A7%E0%B8%99%E0%B8%A5%E0%B8%B6%E0%B8%81%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%AB%E0%B8%B1%E0%B8%A7%E0%B9%83%E0%B8%88%E0%B8%89%E0%B8%B1%E0%B8%99%20%E0%B8%A2%E0%B8%B1%E0%B8%87%E0%B8%A1%E0%B8%B5%E0%B9%80%E0%B8%98%E0%B8%AD%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B8%B9%E0%B9%88%E0%B8%81%E0%B8%B1%E0%B8%9A%E0%B8%89%E0%B8%B1%E0%B8%99%20%E0%B8%97%E0%B8%B8%E0%B8%81%E0%B8%8A%E0%B9%88%E0%B8%A7%E0%B8%87%E0%B9%80%E0%B8%A7%E0%B8%A5%E0%B8%B2-157" target="_blank"></a></span><a href="http://www.facebook.com/sharer.php?u=http%3A%2F%2Fwww.postsmiles.com%2Farticle%2F%25E0%25B8%259A%25E0%25B8%2597%25E0%25B8%2584%25E0%25B8%25A7%25E0%25B8%25B2%25E0%25B8%25A1%25E0%25B9%2582%25E0%25B8%2594%25E0%25B8%2599%25E0%25B9%2586%25E0%25B8%259A%25E0%25B8%2597%25E0%25B8%2584%25E0%25B8%25A7%25E0%25B8%25B2%25E0%25B8%25A1%25E0%25B8%258B%25E0%25B8%25B6%25E0%25B9%2589%25E0%25B8%2587%25E0%25B9%2586%25E0%25B8%259A%25E0%25B8%2597%25E0%25B8%2584%25E0%25B8%25A7%25E0%25B8%25B2%25E0%25B8%25A1%25E0%25B9%2580%25E0%25B8%25A8%25E0%25B8%25A3%25E0%25B9%2589%25E0%25B8%25B2%25E0%25B9%2586-%25E0%25B8%259A%25E0%25B8%2597%25E0%25B8%2584%25E0%25B8%25A7%25E0%25B8%25B2%25E0%25B8%25A1%25E0%25B8%25A3%25E0%25B8%25B1%25E0%25B8%2581%2B%25E0%25B8%25AA%25E0%25B9%2588%25E0%25B8%25A7%25E0%25B8%2599%25E0%25B8%25A5%25E0%25B8%25B6%25E0%25B8%2581%25E0%25B8%2582%25E0%25B8%25AD%25E0%25B8%2587%25E0%25B8%25AB%25E0%25B8%25B1%25E0%25B8%25A7%25E0%25B9%2583%25E0%25B8%2588%25E0%25B8%2589%25E0%25B8%25B1%25E0%25B8%2599%2B%25E0%25B8%25A2%25E0%25B8%25B1%25E0%25B8%2587%25E0%25B8%25A1%25E0%25B8%25B5%25E0%25B9%2580%25E0%25B8%2598%25E0%25B8%25AD%25E0%25B8%25AD%25E0%25B8%25A2%25E0%25B8%25B9%25E0%25B9%2588%25E0%25B8%2581%25E0%25B8%25B1%25E0%25B8%259A%25E0%25B8%2589%25E0%25B8%25B1%25E0%25B8%2599%2B%25E0%25B8%2597%25E0%25B8%25B8%25E0%25B8%2581%25E0%25B8%258A%25E0%25B9%2588%25E0%25B8%25A7%25E0%25B8%2587%25E0%25B9%2580%25E0%25B8%25A7%25E0%25B8%25A5%25E0%25B8%25B2-157.html&t=%E0%B8%9A%E0%B8%97%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%81%20%E0%B8%AA%E0%B9%88%E0%B8%A7%E0%B8%99%E0%B8%A5%E0%B8%B6%E0%B8%81%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%AB%E0%B8%B1%E0%B8%A7%E0%B9%83%E0%B8%88%E0%B8%89%E0%B8%B1%E0%B8%99%20%E0%B8%A2%E0%B8%B1%E0%B8%87%E0%B8%A1%E0%B8%B5%E0%B9%80%E0%B8%98%E0%B8%AD%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B8%B9%E0%B9%88%E0%B8%81%E0%B8%B1%E0%B8%9A%E0%B8%89%E0%B8%B1%E0%B8%99%20%E0%B8%97%E0%B8%B8%E0%B8%81%E0%B8%8A%E0%B9%88%E0%B8%A7%E0%B8%87%E0%B9%80%E0%B8%A7%E0%B8%A5%E0%B8%B2&src=sp" name="fb_share" style="text-decoration: none;" type="button_count"><span class="fb_share_size_Small "><span class="fb_share_count fb_share_count_right"><span class="fb_share_count_inner"><br />
</span></span></span></a> </td> </tr>
<tr> <td><div align="center"> <img alt="http://2.3qdc.com/sakid/2009/07/10/sakid_love_0.out.jpg" src="http://2.3qdc.com/sakid/2009/07/10/sakid_love_0.out.jpg" /><br />
<br />
ส่วนลึกของหัวใจฉันยังมีเธออยู่กับฉันทุกช่วงเวลา<br />
ไม่ว่าทุกข์ สุข หรือเหงา เธอยังอยู่กับฉันเสมอ<br />
ถึงแม้ว่ามันเป็นแค่ “ความรู้สึกที่ฉันมี”<br />
แต่ฉันก็ยังภูมิใจที่ฉันยังสามารถเก็บความรู้สึก ๆ ดี ๆ<br />
<strong>ที่เธอเคยให้ไว้กับฉัน </strong>ฉันยังจำวันแห่งความสุขของเราได้<br />
ถึงแม้ว่ามันเป็นช่วงเวลาที่สั้น ๆ แต่ฉันจะขอจดจำมันไปตลอด<br />
ถึงแม้ว่าคนข้าง ๆ ฉันตอนนี้มันไม่ใช่เธอ…<br />
แต่ฉันก็จะยังคงขอเก็บเธอไว้ในส่วนลึกของหัวใจของฉัน<br />
ฉันอาจจะเคยเสียใจ ร้องไห้ ทรมาน เหงา…<br />
<strong>เวลาที่เธอจากไป</strong>….<br />
แต่ฉันจะลบสิ่งเหล่านั้นออกไป..<br />
ฉันจะเก็บ “ความสุข” ไว้กับฉันตลอดไป<br />
เรามีสิทธิ์เลือกที่จะเก็บความรู้สึกดี ๆ และเลือกที่จะลบ<br />
ความทรงจำที่ไม่ดีออกไปได้<br />
และ<strong>ฉันจะเก็บสิ่งดี ๆ</strong> ให้อยู่กับฉันไปตราบนาน<br />
<br />
แม้ว่าวันนี้ หรือวันต่อไป ไม่มีเขาอยู่ข้างกายแล้ว อย่างน้อย ก็ขอให้จดจำวัน-ช่วงเวลาดีๆ เอาไว้นะคะ ^-^</div></td></tr>
</tbody></table>( Super (S) )http://www.blogger.com/profile/04045601031574836524noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4184020027626215396.post-35040096380217965442011-06-15T08:13:00.000-07:002011-06-16T02:01:42.119-07:00ບົດສົນທະນາຂອງຫົວໃຈ<h2 style="color: #d9d2e9; font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 12px; font: normal normal bold 16px/normal Philosopher; line-height: 16px; margin-bottom: 1em; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; position: relative; text-transform: uppercase;">ບົບຄວາມ</h2><img alt="http://gossipstar.mthai.com/media/upload/tv/2_71.jpg" src="http://gossipstar.mthai.com/media/upload/tv/2_71.jpg" /><br />
<br />
<br />
ในเลาที่เราอยู่ในสภาพแวดล้อมที่สับสนวุ่นวาย เราอาจมองข้ามเสียงเล็ก ๆ <br />
บางเสียงไป แต่ในเวลาที่เราอยู่เงียบ ๆ เราอาจได้ยินเสียงนั้นดังอยู่ในใจ <br />
เราก็ได้ <br />
เสียงเบา ๆ ของหัวใจ <br />
เสียงหัวใจกำลังพูดคุย กำลังบอกผ่านความรู้สึกออกมา <br />
<br />
... <br />
"ทำไมผู้ชายถึงไม่เข้าใจบ้าง แค่บอกคำว่ารักคำเดียว เขาจะถึงกับจะเป็นจะตาย <br />
เลยหรือ ..." <br />
"ทำไมพวกผู้หญิงถึงชอบให้บอกคำว่ารักกันนักนะ แค่คำพูดคำเดียว มันจำเป็น <br />
ด้วยเหรอ ... <br />
<br />
============================================ <br />
<br />
"เธอจะรู้มั๊ยนะ ว่าการเดินจูงมือกัน มันทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่นและมั่นคง <br />
อย่างบอกไม่ถูก ... เธอปล่อยมือฉัน เธอไม่รักฉันแล้วเหรอ ..." <br />
"เดินจูงมือเหรอ เดินก็เดิน จะเดินปล่อยมือจูงมือ มันก็เหมือนกันแหละ อย่า <br />
คิดมากเลย ..." <br />
<br />
============================================ <br />
<br />
"เวลาอยู่กับเพื่อน ๆ เธอ หรือเพื่อน ๆ ฉัน ฉันก็อยากบอกกับพวกเขาว่า เธอ <br />
เป็นคนรักของฉัน เป็นคนที่ฉันรักนะ ..." <br />
"ที่ผมทำห่างเหินเวลาเราเจอเพื่อน ๆ ก็เพราะผมวางตัวไม่ถูก ผมไม่รู้ว่า ผม <br />
ควรแสดงความเป็นเจ้าของเกินไป หรือควรจะให้คุณอยู่ห่าง ๆ ดี ..." <br />
<br />
============================================ <br />
<br />
"เธออยากเห็นฉันร้องไห้เหรอ ..." <br />
"ฉันไม่ชอบความขี้แยของเธอ ..." <br />
"ที่ฉันร้อง เพราะฉันอยากให้เธอสนใจ อยากให้เธอช่วยปลอบใจฉัน" <br />
"ที่เธอร้อง ผมว่าบางทีมันน่ารำคาญนะ" <br />
<br />
============================================ <br />
<br />
"รักฉันมั๊ย" <br />
"แค่คำว่ารักเหรอ บอกส่งเดชไปก็ได้" <br />
<br />
============================================ <br />
<br />
"ที่โทรมา ก็เพราะเป็นห่วงนะ เธอจะเป็นอะไรหรือเปล่า ห่วงไปหมด" <br />
"โอ๊ย โทรมาอยู่ได้ ก็ไม่เป็นอะไรไง ฉันแข็งแรง ไม่ต้องห่วง" <br />
<br />
============================================ <br />
<br />
"ไม่รู้เลยเหรอว่าฉันต้องการอะไรจากเธอ" <br />
"อ้าว เธอไม่บอก แล้วผมจะไปรู้ได้ยังไง" <br />
<br />
============================================ <br />
<br />
"อย่าปล่อยฉันอยู่คนเดียว ..." <br />
"ตอนนี้ผมอยากอยู่คนเดียวสักพัก ..." <br />
<br />
=========================================== <br />
<br />
"ไม่ต้องพูดอะไรได้มั๊ย ฟังฉันก็พอ ..." <br />
"ฉันก็แค่ อยากให้ข้อคิดกับเธอ ไม่ได้ตั้งใจจะขัดคอเธอนะ เข้าใจกันบ้างสิ" <br />
"ฉันอยากมีใครสักคนที่รับฟัง ..." <br />
"ฉันอยากให้เธอเลิกบ่นได้แล้วล่ะ" <br />
=========================================== <br />
<br />
"ฉันแค่อยากมีใครสักคนที่เข้าใจฉัน ..." <br />
"คุณเข้าใจผมบ้างหรือเปล่า ..." <br />
<br />
=========================================== <br />
<br />
"ทำเพื่อฉันหน่อยไม่ได้หรือ ..." <br />
"ขอร้องว่า อย่าให้ผมฝืนทำในสิ่งที่ผมไม่อยากทำเลย ..." <br />
<br />
=========================================== <br />
<br />
"ฉันเป็นฝ่ายเข้าหาเธอฝ่ายเดียวเลย เธอช่วยปรับมาหาฉันบ้างได้ไหม ..." <br />
"ผมทำได้เท่านี้แหละ เท่านี้จริง ๆ ขอโทษด้วยนะ ..." <br />
<br />
=========================================== <br />
<br />
"เล่าให้ฉันฟังได้มั๊ย เธอเริ่มชอบฉันยังไง" <br />
"โอ๊ย ไม่เอา อย่าถามมากน่า ตอนนี้รักก็พอแล้ว" <br />
<br />
=========================================== <br />
<br />
"ขอโทษที่ฉันต้องโกหกเธอ ..." <br />
"การถูกโกหกจากคนที่ผมรัก มันเจ็บมากแค่ไหนคุณรู้ไหม ..." <br />
<br />
=========================================== <br />
<br />
"จำได้ไหมวันนี้วันอะไร ..." <br />
"วันนี้เหรอ ขอนั่งนึกดูก่อนนะ เดี๋ยวไปทำงานแล้วอาจนึกออก ..." <br />
<br />
=========================================== <br />
<br />
"ทำไมเธอไม่ปรับเข้ามาหาฉันเลยล่ะ ฉันปรับหาเธอฝ่ายเดียวจนทนไม่ไหวแล้ว" <br />
"ผมก็เป็นแบบนี้แหละ รับได้มั๊ยล่ะ" <br />
<br />
=========================================== <br />
<br />
"เธอไม่เป็นห่วงฉันเลย" <br />
"ผมรู้ว่าคุณเก่ง คุณไม่เป็นอะไรหรอก" <br />
<br />
=========================================== <br />
<br />
"เธอให้ความรักกับฉัน มากขึ้น ๆ อย่าให้มันน้อยลงนะ" <br />
"ผมให้ความรักกับคุณมากพอแล้ว ผมคงต้องผ่อน ๆ ลงหน่อยแล้วล่ะ ผมไม่สามารถ <br />
ให้ได้มากขนาดนี้ตลอด" <br />
<br />
=========================================== <br />
<br />
"เธอทำแบบนี้ฉันเสียใจนะ" <br />
"คุณทำให้ผมต้องทำแบบนี้เองนี่" <br />
<br />
=========================================== <br />
<br />
"ฉันไม่ได้อยากแสดงความเป็นเจ้าของหรอกนะ แต่ฉันมีผู้ชายที่ฉันรักอยู่คน <br />
เดียว เข้าใจฉันไหม ..." <br />
"เธอกำลังทำให้ฉันอึดอัดนะ เข้าใจไหม ..." <br />
<br />
====================================== <br />
<br />
"เธอรักฉันอยู่หรือเปล่า" <br />
"คำพูดไม่สำคัญเท่าความรู้สึกหรอก" <br />
<br />
====================================== <br />
<br />
"สนใจฉันหน่อย" <br />
"ผมเพิ่งทำกลับมาเหนื่อย ๆ นะ ขอเวลาพักหน่อยสิ" <br />
<br />
====================================== <br />
<br />
"นี่เรามากันได้แค่นี้จริง ๆ หรือ" <br />
"ผมทำได้แค่นี้แหละ คุณอยากไปก็ไปนะ" <br />
<br />
====================================== <br />
<br />
"ฉันไม่อยากเสียใจบ่อย ๆ อย่างนี้อีกแล้ว สู้ไม่ต้องเสียใจกันอีกเลยดีกว่า <br />
..." <br />
"แม้ว่าผมจะต้องเสียใจบ่อย ๆ แต่อย่างน้อย ก็ยังบอกใครได้ว่า ผมมีแฟน ..." <br />
<br />
====================================== <br />
<br />
"เธอเพียงแค่ต้องการให้คนอื่นเห็นว่า เธอมีคนรักเท่านั้นหรือ ..." <br />
"เอ่อ ผู้หญิงคนนี้เป็นแฟนผมครับ ..." <br />
<br />
====================================== <br />
<br />
"ความอดทนของผู้หญิง ก็มีขีดจำกัดเหมือนกันนะ ..." <br />
"ผมรู้ว่าคุณไม่ยอมไปจากผมหรอก เดี๋ยวมันก็ดีเองแหละ อย่าคิดมาก" <br />
<br />
====================================== <br />
<br />
แม้ว่าหัวใจใครต่อใคร จะเจ็บปวดรวดร้าว จะหนาวเหน็บแค่ไหน แต่หัวใจทุกดวง <br />
ก็ยังหวังว่า จะได้พูดคำล้ำค่าคำหนึ่ง <br />
คำสั้น ๆ เก่า ๆ ว่า <br />
<br />
"ฉันรักเธอ"( Super (S) )http://www.blogger.com/profile/04045601031574836524noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4184020027626215396.post-91478151064218935532011-06-15T08:09:00.000-07:002011-06-16T02:02:10.744-07:00ໝຶ່ງຄຳມາຈາກຄວາມຣູ້ສືກ<img alt="" border="0" src="http://sl.glitter-graphics.net/pub/60/60857xhsgcorpyp.jpg" /> <br />
<span style="font-weight: bold;"><span style="font-size: 24px; line-height: normal;"><span style="color: red;"></span></span></span><br />
<br />
หนึ่งคำ.....มาจากความรู้สึกทั้งหมดที่มี...<br />
อีกหนึ่งคำ....มาจากความรู้สึกผิดในสิ่งที่ทำ...<br />
<br />
<strong>" รัก "</strong><br />
<br />
คำนี้จะมากด้วยความหมาย...<br />
...ถ้าออกมาจาก "หัวใจ" ...จริงๆ..<br />
<br />
เอ่ยคำๆนี้ ให้คนของใจ มากแค่ไหนกัน?<br />
บางคนเก็บไว้.....ทั้งๆที่อีกฝ่ายต้องการที่จะได้ยิน...<br />
บางคนบอกบ่อยเกินไป...จนอีกฝ่ายรู้สึกว่า ง่ายเกิน<br />
<br />
บอกรักแค่ไหนกัน ถึงจะพอดี...<br />
คิดว่า.....คงต้องดู"คนของใจ"เป็นสำคัญ<br />
ความใส่ใจในตัวเขาทั้งการกระทำและความรู้สึก...<br />
....จะทำให้เรารู้จักเขาเป็นอย่างดี...<br />
และก็จะรู้ว่าเราควรจะบอกรักได้บ่อยมากแค่ไหน ?<br />
<br />
บางทีความใส่ใจเล็กๆน้อยๆ..ที่หลายคนมองข้ามไป<br />
อาจกลายเป็นส่วนที่ทำให้เขาประทับใจในตัวเรา<br />
...แบบไม่มีวันลืมก็ได้...<br />
<br />
<strong>" ขอโทษ "</strong><br />
<br />
คำนี้เป็นคำที่สามารถสานสายสัมพันธ์ได้อย่างน่าอัศจรรย์<br />
ไม่เข้าใจกัน....ขอโทษเพื่อปรับความเข้าใจกัน...<br />
เข้าใจผิดกัน...ขอโทษพร้อมอธิบาย...ไม่ใช่คำแก้ตัว<br />
<br />
เช่นกันกับคำว่ารัก..ถ้าออกมาจาก"หัวใจ"จริงๆ<br />
ถ้าไม่บอกบ่อยครั้ง....จนเกินความพอดี กลายเป็นความผิดซ้ำๆ<br />
ถ้าไม่เคยเอ่ยออกมาเลย.....เพราะทิฐิที่มีต่อกัน<br />
<br />
...ฉันรู้แต่ว่า.....ถ้าฉันทำให้เขาโกรธ...<br />
...ฉันจะขอโทษ.....และอธิบายให้เข้าใจ<br />
...ฉันจะพูดเพื่อความเข้าใจกัน....<br />
....ฉันจะพูดเพื่อความรักของเรา....<br />
<br />
กว่าจะคบกันมาได้นานและรักกันได้<br />
ถ้าต้องจบลงเพราะเรื่องเดิมๆ แต่ละเลยที่จะปรับความเข้าใจกัน<br />
คงต้องถามตัวเองแล้วว่า<br />
นี่เราไม่ได้รักเขาหรือ...เราไม่ได้ใส่ใจความรักของเราเหรอ<br />
เพียงแต่พูดคำว่า"ขอโทษ"พร้อมกับ"คำอธิบาย"ไม่กี่ประโยค<br />
ทำไม่ได้เหรอไง ??<br />
<br />
ความผิดที่มากมาย..และเราก็รู้สึกผิดมากเช่นกันนั้น<br />
บางครั้งก็สามารถแก้ได้ด้วยคำว่า"ขอโทษ"เพียงคำเดียว<br />
<br />
หากเอ่ยคำว่า"ขอโทษ" แล้วได้รับโอกาสแก้ไขความผิด!!<br />
ลงมือแก้ไขซะนับตั้งแต่วินาทีนั้น .. ก่อนที่มันจะสายเกินไป !!<br />
<br />
จนคำว่า "ขอโทษ" มันไม่มีความหมาย และไม่ได้รับ "การให้อภัย" อีกเลย...<br />
<br />
ขึ้นอยู่กับแต่ละคนแล้วว่า...<br />
<br />
จะใช้คำว่า "รัก" และ "ขอโทษ"<br />
ให้ "มากค่า" แค่ไหน... ระหว่างใจ 2 ใจ ...<br />
ให้บ่อยครั้งมากแค่ไหน...ในช่วงเวลาที่คบกัน<br />
แต่เชื่อเถอะว่า...คำ 2 คำ นี้....<br />
...ให้ผลทางบวกระหว่างคน 2 คน ได้เป็นอย่างดี..( Super (S) )http://www.blogger.com/profile/04045601031574836524noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4184020027626215396.post-59942790957154887392011-06-15T08:05:00.000-07:002011-06-16T02:02:36.627-07:00ຄວາມຣັກ<img alt="http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/374/25374/images/hi.jpg" src="http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/374/25374/images/hi.jpg" /><br />
<br />
<br />
คำว่า <b>"รัก" </b>มีอะไรมากมายซุกซ่อนอยู่ในนั้น<br />
อาจจะหวานชื่น ขมขื่น หรืออะไรอื่นอีกหลากหลาย<br />
ที่จะทำให้คนรู้จัก "รัก" ได้สัมผัสและรู้สึกถึง…<br />
<br />
ความรักเริ่มจากความคิด<br />
เพราะความคิดเป็นจุดเริ่มต้นของความรัก<br />
บางที.. ความรักอาจทำให้คนเราเปลี่ยนแปลงความคิดไปจากเดิม<br />
อาจทำให้คนเราต้องปรับปรุงในสิ่งที่เคยทำ เพียงเพื่อให้เข้ากับใครอีกคน<br />
<br />
ความรักทำให้เกิดความเคารพ ศรัทธา<br />
คุณจะไม่สามารถรักใครได้ ถ้าไม่รู้สึกเชื่อมั่นเสียก่อน<br />
และคนแรกที่คุณต้องศรัทธาเชื่อมั่น ก็คือตัวเอง<br />
<br />
ความรักคือการให้<br />
ถ้าคุณต้องการที่จะได้ความรัก สิ่งที่คุณต้องทำก็คือการให้ ยิ่งให้.. คุณก็จะยิ่งได้รับ<br />
สูตรลับของความสุข และทำให้มิตรภาพยืนยาวที่คุณควรจะจำเอาไว้เสมอก็คือ<br />
อย่าถามว่าคนอื่นให้อะไรคุณบ้าง แต่ให้ถามว่าคุณทำอะไรให้คนอื่นบ้างจะดีกว่า<br />
<br />
ในความรักมีมิตรภาพซ่อนอยู่<br />
อยากได้รักแท้ ก็ต้องหาเพื่อนแท้ให้ได้เสียก่อน<br />
การจะรักกันได้ไม่ใช่แค่มองตา แต่อยู่ที่ว่า.. ต่างคนต่างมีอะไรที่ตรงกันหรือเปล่า<br />
หากจะรักใครอย่างจริงใจ คุณควรจะรักในสิ่งที่เขาเป็น ไม่ใช่แค่ภาพที่คุณเห็น มิตรภาพก็เหมือนกับปุ๋ยที่ช่วยทำให้ความรักเบ่งบานเติบโตทุกๆ วันนั่นเอง<br />
<br />
การสัมผัส ช่วยสานต่อความรักให้ดีขึ้น<br />
เคยรู้สึกดีใช่มั้ยเวลาที่มีใครโอบไหล่หรือกอดคุณ?<br />
การสัมผัส.. จึงเป็นการแสดงออกอย่างหนึ่งที่มีพลัง<br />
และช่วยทลายกำแพงแห่งความชิงชังไม่เข้าใจได้อีกด้วย<br />
น่าแปลกที่การสัมผัสสามารถเปลี่ยนแปลงอารมณ์ และท่าทีที่แข็งกร้าวให้เบาบางลงได้<br />
<br />
อยากรักต้องรู้จักปลดปล่อย<br />
ถ้าคุณรักใคร.. จงปล่อยให้เขาเป็นอิสระบ้าง<br />
เพราะคุณเองคงรู้สึกอึดอัด ถ้ามีใครมาล่ามโซ่คุณ ดังนั้น..<br />
จงเรียนรู้ที่จะให้อภัยและลืมอดีตที่ไม่ดี เรียนรู้ที่จะปลดปล่อยความกลัวภายในใจ<br />
เรียนรู้ที่จะยุติธรรม และลดทิฐิ รวมถึงเงื่อนไขต่างๆ ลงบ้าง<br />
ลองบอกตัวเองว่า.. นับแต่นี้ คุณจะทิ้งความกลัวทั้งหมด<br />
แล้วอดีตจะไม่มีผลอะไรต่อตัวคุณได้.. นับจากวันนี้ไป คุณก็จะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่เสียที<br />
<br />
ชีวิตจะเปลี่ยนไป<br />
เมื่อเราเรียนรู้ที่จะเปิดใจให้กว้างและซื่อสัตย์ต่อกัน รวมถึง..<br />
คุยกับคนรักอย่างเปิดเผย และกล้าที่จะพูดถ้อยคำวิเศษว่า "ฉันรักเธอ"<br />
โดยไม่ปล่อยให้โอกาสดีๆ หลุดลอยไป<br />
คุณควรจะบอกรักก่อนจากกันทุกครั้งเสมอ เพราะบางที..<br />
นั่นอาจเป็นครั้งสุดท้ายที่คุณจะพบกัน!<br />
<br />
แก่นแท้ของความรัก คือการไว้ใจกัน<br />
ถ้าคุณไม่เชื่อใจกัน ใครคนหนึ่งจะรู้สึกระแวง กังวล และหวาดหวั่น<br />
ขณะที่อีกคนรู้สึกอึดอัดใจ ที่สำคัญ..<br />
คุณไม่อาจรักใครจริงๆ ได้ ถ้าคุณไม่ไว้ใจเขาคนนั้นอย่างแท้จริง( Super (S) )http://www.blogger.com/profile/04045601031574836524noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4184020027626215396.post-41406615696658955732011-06-15T06:19:00.000-07:002011-06-17T05:26:51.039-07:00ບັນທືກການເຣັດບລ໌ອກ<ul><li>ຂ້າພະເຈົ້າຈະມາເລຼົ່າເຖີງການເຣັດເວັບບອກຂອງຂ້າພະເຈົ້າວ່າເປັນມາແນວໃດ</li>
<li style="color: red;"><span style="font-size: large;">ຍັງບໍທັນຂຽນເດີ່ </span></li>
</ul>( Super (S) )http://www.blogger.com/profile/04045601031574836524noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4184020027626215396.post-74746889512353090392011-06-13T11:47:00.000-07:002011-06-15T12:05:41.897-07:00ເເນະນຳຕົວ<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://profile.ak.fbcdn.net/hprofile-ak-snc4/187160_100002040051973_5881168_q.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://profile.ak.fbcdn.net/hprofile-ak-snc4/187160_100002040051973_5881168_q.jpg" /></a></div><ul><li>ສບາຍດີທຸກທ່ານກ່ອນອື່ນຂ້າພະເຈົ້າກາຂໍແນະນຳຕົວເລີຍເນາະຂ້າພະເຈົ້າມີຊື່ວ່າ ທ້າວ ສອນເພັດ ເຣືອງທະວົງ ຫຼື ວ່າ ໝີງ ນາມແຝງແມ່ນ ເດັກລາວ ( Super (S) ) ນີແມ່ນນາມແຝງຂອງຂ້າພະເຈົ້າທີ່ໃຊ້ຍູ່ໃນໂລກອີນເນັດນັ້ນເອງ ຊັນເອົາປັນວ່າ......</li>
<li>ເຣົາມາເຂົ້າເລື່ອງຕໍເລີຍເນາະບຸກີພາທ່ານໄປທ່ອງໂລກອີນເຕີເນັດນ້ອຍໜື່ງເນາະ ຫ໌ະຯ ກັບມາກັບມາຯ ມາແລ້ວເນາະຊັນຕໍເລີຍ ອິ ອິ !.</li>
<li>ຂ້າພະເຈ້າເກີດທີ່ບ້ານ ໂພສີ ເມືອງ ປາກຊັນ ແຂວງ ບໍລິຄໍາໄຊ ປັດຈຸບັນຣຽນຍູ່ທີ່ ໂຣງຣຽນ ມໍ ປາຍ ປາຍຊັນ ຊັ້ນ ມໍ 6 ໂອ ບໍແມ່ນເນາະມໍ 7 ແລ້ວ ຖ້າໄດ້ຂີ້ນໃດ່ ອິ ອິ !...</li>
<li>ເວລາວ່າງແມ່ນນອນຢູ່ໜ້າ Computer ສີ່ງທີ່ມັກແມ່ນມັກທຸກຢ່າງທີ່ກຽວກັບ Computer ຖືສະວ່າແມ່ນຜູ້ໝຶ່ງແລະທີ່ສົນໃຈໃນດ້ານນີ້...</li>
<li>ອາຫານທີ່ມັກແມ່ນໂອອັນນິມັກທຸກຢ່າງແລະທີ່ກີນໄດ້ ສ່ອນສັດທີມັກແມ່ນ ໝາ ແລະສີທີມັກກໍຄື ສີ ດໍາ ສີແດງ ແລະ ສີຂາວ...</li>
<li>ນິດໃສເປັນຄົນມັກສະຫງົບມັກຢູ່ຄົນດຽນບໍມັກຢູ່ເປັນກຸ້ມນິດໃສເປັນຄົນມັກສະຫງົບມັກຢູ່ຄົນດຽນບໍມັກຢູ່ເປັນກຸ້ມແຕ່ງວ່າເຂົ້າກັບຄົນໄດ້ງ່າຍບໍຖືຕົວ ເປັນຄົນຕາລົກໃນບາງຄັ້ງຄາວ....</li>
<li> ຄວາມສົນໃຈແມ່ນສົນໃຈໃນດ້ານເວັບໄຊ໌ ເວັບບ໌ລອກ ແລະ IT....ອື່ນຯ.....</li>
<li>ຄຳປະຈຳໃຈແມ່ນ:<span style="color: white;"><span style="font-size: large;"><i><b>ກາລະເວລາ..ອາດປ່ຽນແຕ່ໃຈຂ້ອຍບໍ່ປ່ຽນ.......</b></i></span></span></li>
</ul><ul></ul>( Super (S) )http://www.blogger.com/profile/04045601031574836524noreply@blogger.com0