στο τρένο της ποίησης

Athena Kildegaard | Τα χαμένα σαράντα

2026-10-18T15:29:00.000+03:00

Ξυλογραφία του Φλαμμαριόν (Flammarion Engraving, ca. 1888)

Τα χαμένα σαράντα

Η ομάδα των τοπογράφων που έστειλαν
οι εταιρείες υλοτομίας από την πρωτεύουσα
σταμάτησε νωρίς, καθάρισε ένα σημείο από κουκουνάρια και χαλίκια,
άφησε σε μιαν άκρη τα προσανάμματα κι έστησε σκηνές.
Ο συνήθης ένας άναψε φωτιά
κι ύστερα από φασόλια και ξερά μήλα, ένας άλλος,
μάλλον πατέρας που νοσταλγούσε το σπίτι του, έβγαλε
ένα μπουκάλι μπέρμπον που κουβαλούσε για εβδομάδες.
Η ομάδα σήκωσε τα ποτήρια της στα γενέθλια του νεότερου,
του πρώτου που έβγαλε φουσκάλα, εκείνου που παραπονιόταν
για τις νοτισμένες του φανέλες, εκείνου που ήξερε
τον σωστό τρόπο με το ηλιοτρόπιο.
Αυτός κοκκίνησε στην τρίτη πρόποση και στην τέταρτη,
ξύπνησε μέσα στη νύχτα κι έκανε ζιγκ ζαγκ
ανάμεσα απ' το δάσος για να ξεράσει. Επιστρέφοντας,
ανακάτεψε τη χόβολη, πρόσθεσε ξύλα, κι έριξε,
κατά λάθος, τους χθεσινούς υπολογισμούς στη φωτιά.
Τους είχε χρησιμοποιήσει, ανόητα, για να φουντώσει τις φλόγες.
Έτσι όταν ήρθε το πρωί ξεκίνησαν στραβά κι άφησαν
σαράντα στρέμματα κι ένα κομμάτι του ρυακιού αχαρτογράφητα.

Τα περισσότερα απ’ αυτά τα έβγαλα απ' το μυαλό μου, τα μήλα,
την ανοησία, το μπέρμπον που αγοράστηκε στο Σεντ Πολ.
Ίσως όχι την ανοησία, αν και μου αρέσει το νοτισμένο με δροσιά
αγόρι που σκουντουφλά μέσα στη νύχτα. Ήταν Οκτώβριος
και οι Πλειάδες πήδηξαν πάνω σαν να ήθελαν να σημαδέψουν
την αναγκαιότητα του λάθους.

[μετάφραση: Μαρία Θεοφιλάκου]

πηγή πρωτότυπου: Talkingwriting.com

The Lost Forty

The team of surveyors sent up
by logging interests from the capital
quit early, cleared a spot of pinecones and pebbles,
set aside the kindling, and righted tents.
The usual man built a fire
and after beans and dried apple, another man,
probably a homesick father, brought out
a bottle of bourbon he'd hauled for weeks.
The team toasted the birthday of the youngest,
the first to get a blister, the one who complained
of dew on his flannels, the one who knew
the correct way with the heliotrope.
He blushed at the third toast and the fourth,
woke up in the night and zigzagged
through the woods to puke. On his return
he stirred the embers, added wood, and dropped,
by accident, yesterday's calculations in the fire.
He'd used them, stupidly, to fan the flames.
So come morning they started awry and left
forty acres and a span of creek unmapped.

I've made most of this up, the apples,
the stupidity, the bourbon bought in St. Paul.
Perhaps not the stupidity, though I like the dew-damp
boy who bumbles in the night. It was October
and the Pleiades leapt above as if to mark
the necessity for error.

Athena Kildegaard

Χλόη Κουτσουμπέλη | Ο Κανένας

2026-10-11T11:33:00.000+03:00

Poetry in monochrome: Sylvia Plath, Anne Sexton, Vladimir Mayakovsky. | AI Collage (ChatGPT)

Ο ΚΑΝΕΝΑΣ

Τυφλέ ποιητή μίλησέ μου για τα Τέρατα.
Για την Κίρκη Σαπφώ
που το στόμα της κυδώνι στάζει αίμα
για τη Χάρυβδη, τη μαύρη τρύπα της απώλειας
για τα σκυλιά της Σκύλλας
που ξεπηδούν από το σώμα ενώ γράφει
για τη Γουλφ που γεμίζει τις τσέπες του παλτού με πέτρες
για την Πλαθ που βάζει στον φούρνο το κεφάλι
για τη Σέξτον που με ένα ποτήρι βότκα εισπνέει μονοξείδιο.
Μίλα μου για τους Συντρόφους του Οδυσσέα,
αυτούς που ανοίγουν τον ασκό κι ελευθερώνουν τους ανέμους
αυτούς που εκρήγνυνται στον ουρανό,
τον Καρυωτάκη που στρέφει στον κρόταφό του το πιστόλι,
τον Τρακλ που πεθαίνει από υπερβολική δόση κοκαΐνης,
τον Λαπαθιώτη που αυτοκτονεί
τον Μαγιακόφσκι που αυτοπυροβολείται.
Μίλα μου για τον Ένα, τον Κανένα,
που σπάζοντας την ιερουργία
στέκεται στη μέση του χορού,
ενώ απ’ το στέρνο του πετάγεται
ματωμένος του Σαχτούρη ο τρελός λαγός
της Ντίκινσον οι μέλισσες
του Πόε το κοράκι.
Μα πιο πολύ τυφλέ μου ποιητή,
μίλα μου για τον ουροβόρο όφι
που σιγά σιγά ασφυκτικά μας πνίγει
μέσα σε μία λίμνη από μελάνι
την ώρα που γεννιέται ο πανάρχαιος στίχος
αυτός που περικλείει όλους τους κόσμους
και που αρχίζει όταν εμείς τελειώνουμε.

Χλόη Κουτσουμπέλη
γεν. 1962

Η Χλόη Κουτσουμπέλη είναι Ελληνίδα ποιήτρια, βραβευμένη με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης (2017). Από το 1984 που εκδόθηκε η πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο Σχέσεις Σιωπής (εκδ. Εγνατία) μέχρι σήμερα έχει εκδώσει έντεκα ποιητικές συλλογές, τρία μυθιστορήματα, δύο θεατρικά έργα και μία νουβέλα. Είναι μέλος της Εταιρίας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης, του Κύκλου Ποιητών και της Εταιρείας Συγγραφέων.

Δημήτρης Πατουλιάς | No les pertenece (Δεν ειν' δικό τους)

2026-10-07T10:18:38.658+03:00

No les pertenece

Con motosierras en las manos,
con desahucios y noches en vela,
nos degüellan.

Y cuando el río de la rabia crezca,
y al pueblo en pie lo ponga,
se asustan.

Buitres, maderos, jueces,
chivatos, dinero sucio,
apestan.

Y que se lo graben en la mente:
nuestra casa no les pertenece;
¡y frente a ellos nos encontrarán!

(μετάφραση στα ισπανικά: Δημήτρης Πατουλιάς, Μαρία Θεοφιλάκου)

Δεν ειν' δικό τους

Μ' αλυσοπρίονα στα χέρια,
μ' εντάλματα και με νυχτέρια,
μας σφάζουν.

Και σαν ποτάμι οργής φουσκώσει,
που τον λαό θα ξεσηκώσει,
τρομάζουν.

Κοράκια, μπάτσοι, δικαστάδες,
Ρουφιάνοι, μιαροί παράδες,
βρωμούνε.

Και ας το βάλουν στο μυαλό τους,
το σπίτι μας, δεν ειν' δικό τους·
Κι ότι μπροστά τους θα μας βρούνε.

21/11/2022

*με αφορμή τις τρέχουσες διαδηλώσεις στην Ισπανία για τη στεγαστική κρίση,

ο ποιητής Δημήτρης Πατουλιάς επισκέπτεται ξανά το ποίημά του «Δεν ειν' δικό τους» από την ελληνική κρίση κατασχέσεων και πλειστηριασμών του 2022, ως ένδειξη αλληλεγγύης στον αγώνα των Ισπανών.

*con motivo de las actuales movilizaciones en España por la crisis de la vivienda, el poeta griego Dimitris Patoulias retoma su poema «No es suyo», escrito en 2022 en el contexto de la crisis de subastas y desahucios en Grecia, como muestra de solidaridad con la lucha por el derecho a la vivienda en España.

Δημήτρης Πατουλιάς

Ο Δημήτρης Πατουλιάς γεννήθηκε το 1984 στην Αθήνα όπου και ζει. Σπούδασε στην Πράγα και σήμερα εργάζεται στον χώρο των τροφίμων. Ξεκίνησε γράφοντας στίχους και τραγούδια, ενώ το 2021 κυκλοφόρησε η πρώτη συλλογή ποιημάτων του, με τίτλο Παρορ-μίση (μικρές ιστορίες αγάπης & μίσους), εκδόσεις Εντύποις. Ποιήματά του έχουν φιλοξενηθεί σε ηλεκτρονικές σελίδες όπως artattacks.site, katiousa.gr, atexnos.gr, και έχει συμμετάσχει στο συλλογικό έργο «Ανθολογία σύγχρονης ελληνικής αντιπολεμικής ποίησης» Εκδόσεις Κυβέρτι, 2024.

Karina Borowicz | Ντομάτες του Σεπτέμβρη

2026-09-28T10:12:00.000+03:00

Ελένη Πεχλιβάνη | Το κομμένο καβάκι: μικρές ιστορίες για τις γυναίκες της Θράκης

Ντομάτες του Σεπτέμβρη

Η ουισκένια δυσοσμία της σήψης έχει εγκατασταθεί

στον κήπο, κι ένα σύννεφο από μυγάκια φρούτων ξεσπά
όταν αγγίζω τις ετοιμοθάνατες ντοματιές.

Κι όμως, τα νύχια μικροσκοπικών κίτρινων λουλουδιών
σπαρταρούν στον αέρα καθώς τραβάω τα κλαδιά από τις ρίζες
και τα πετάω στο κομπόστ.

Μου μοιάζει άκαρδο. Κάτι μέσα μου δεν είναι έτοιμο
να αφήσω το καλοκαίρι τόσο εύκολα. Να καταστρέψω
αυτό που έχω προσεκτικά καλλιεργήσει όλους αυτούς τους μήνες.

Αυτά τα χλωμά λουλούδια ίσως να έχουν ακόμα χρόνο να καρπίσουν.

Η προγιαγιά μου τραγουδούσε με τα κορίτσια του χωριού της
καθώς τραβούσαν το λινάρι. Τραγούδια τόσο παλιά
και τόσο δεμένα με την εποχή που ο ίδιος ο ήχος
φαινόταν να αλλάζει τον καιρό.

[μετάφραση: Μαρία Θεοφιλάκου]

πηγή πρωτότυπου: American Life in Poetry

September Tomatoes

The whiskey stink of rot has settled
in the garden, and a burst of fruit flies rises
when I touch the dying tomato plants.

Still, the claws of tiny yellow blossoms
flail in the air as I pull the vines up by the roots
and toss them in the compost.

It feels cruel. Something in me isn’t ready
to let go of summer so easily. To destroy
what I’ve carefully cultivated all these months.
Those pale flowers might still have time to fruit.

My great-grandmother sang with the girls of her village
as they pulled the flax. Songs so old
and so tied to the season that the very sound
seemed to turn the weather.

Karina Borowicz

Alysia Nicole Harris | Όταν σε κοιτώ χωρίς να μιλάω σχεδιάζω έναν χάρτη

2026-09-16T14:55:00.000+03:00

Gabrielle Garland, untitled 2024

ΟΤΑΝ ΣΕ ΚΟΙΤΩ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΜΙΛΑΩ ΣΧΕΔΙΑΖΩ ΕΝΑΝ ΧΑΡΤΗ

Η αγάπη όχι ως καταγωγή
αλλά ως έξοδος. Ένας αποχωρισμός και μετά
ένας άλλος. Σκόνη της χώρας σου
που κυλάει σαν ιδρώτας ή τ' όνομά μου απ' τη γλώσσα σου
τον καιρό που με αγαπούσες. Εκείνο το φθινόπωρο
τα κουνούπια ωρίμασαν στους τοίχους του διαμερίσματός σου
κι έφτιαξαν έναν συνοριακό φράχτη στο δέρμα μου.

Εδώ, το άγγιγμά μας είναι παράνομη είσοδος. Εδώ, ο δρόμος είναι κλειστός.

Έγινα η κλέφτρα που τάιζες με παράθυρα
με τάιζες κάδρο το κάδρο: η σιλουέτα σου
να κοιμάται, σιλουέτα να κόβει μάνγκο
σιλουέτα με άλλα φαντάσματα—

Ποτέ δεν μου είπες, δύο φορές σε απέλασαν
πριν φτάσεις στο Νογκάλες, μόνος και μόλις εννιά
χρονών, σκιές των σαγκουάρο
σε παντομίμα. Οι κουκουβάγιες λυγίζουν επιδεικτικά κόντρα στον ουρανό
η τίγρη κοσκινίζει τις ρίγες της από ήλιο και απουσία
κάνοντάς το μέρα και μετά νύχτα. Σβήνω

και σε φαντάζομαι όπως κάνω πάντα,
πιο ανέλπιστος καρπός από φίλος, πιο αδερφός για μένα από σύκο.

Σπίτι como ancla, no como cadenas, μάλλον εσύ σαν ένα σκουλήκι, αγκιστρωμένο
σε ένα μικρό ψαροχώρι πλάι στη θάλασσα
μακριά από την έρημο να αποκαλείς
τα ιγκουάνα Μάνα, αν και δεν μπορούσαν να σε θηλάσουν.
Σε φαντάζομαι πίσω στο Ελ Σαλβαδόρ,

να τζογάρεις σε μια κηδεία, ζάρια να ανακατεύουν χώμα.
Τα πόδια από δυο τριαντάφυλλα-φαντάσματα κομμένα κι ενωμένα στο πέτο σου.
Δεν θα πεθάνεις τώρα αλλά θα απογοητευτείς που δεν το έκανες
σ' ένα τριπάρισμα με μανιτάρια σ' ένα αμάξι με φίλους,
ένα Μασκογκιανό πρωινό, ρόδες και ρόδες

και ούτε μια κραυγή δεν θα ξεσπάσει
μέσα από το χαμόγελο αστακού σου. Μην πεις ψέματα

ότι έχεις υπάρξει εδώ και αγαπήσει αυτό το χώμα.
Δεν ξέρω άλλες εικόνες: εσύ σ' έναν λόφο
σε έναν ωκεανό από ψηλά χορτάρια. Εσύ μέσα στην Αλάσκα
με πάγο σαν σοκολάτα γύρω από το στόμα σου.
Εσύ στη Μοντάνα κάτω από πρεσπαπιέ ουρανό, γη
επίπεδη όπως ένας παλμός.

Δεν θα πω ψέματα ότι δεν θέλω να κάνεις την ενδοχώρα μου σπίτι σου.
Φυτεύεις φιλιά εδώ
αλλά δεν τα ξεχορταριάζεις.

Το αρκουδίσιο στόμα σου
αφήνει σμέουρα στο σκισμένο δέρμα μου.
Το παίζεις
δύσκολος, Φίλε, κι αρχίζει να μου είναι δύσκολο
να μην βγω απ' τη φούστα μου και σηκώσω τους μηρούς μου σε αυτή την ξερή κοίτη
καμένων ποταμών. Ο λαιμός μου λαχανιάζει ξεδιπλώνοντας
πνεύμονες σ' έναν χάρτη του από πού έχεις περάσει.

Οπότε αν το να μεταναστεύεις είναι να αγαπάς δύο γυναίκες,
μέσα σε ποια από τις δυο μας ονειρεύεσαι;
Τι είναι μια άλλη γυναίκα για την άλλη γυναίκα

παρά ένα έξτρα ζευγάρι χέρια για να μαζευτεί η σοδειά

όμως δεν μπορώ να σε πάω σπίτι.
Δεν είμαι κογιότ

με αυτή την έννοια. Είμαι το κορίτσι που οδήγησες απαλά μέσα απ' τις καλαμιές
κάτω στις αποβάθρες φόρτωσης. Ξαπλώσαμε ανάσκελα
είδαμε τον Οκτώβριο να κόβεται κομμάτια από ελικόπτερο.

Εύχομαι να σε δω ελεύθερο από κάθε ανάγκη που ψιθυρίζω, να κοιτάξεις έξω πάνω από
την απεραντοσύνη και να τα συγχωρήσεις όλα.

Στον ύπνο χθες βράδυ, σε βοήθησα να τραβήξεις τρεις βάρκες στην ακτή μες στο λιμάνι σου.
Μία για σένα, μία για μένα, μία για εκείνη. Μία για το σπίτι. Μία για το σπίτι. Μία για το σπίτι
Δες τα καψίματα απ' το σκοινί, τον μόχθο
του να προσπαθείς να φέρεις αυτό που αγαπάς αρκετά κοντά
να δέσεις γερά και μετά να βγεις
ξανά πάνω στα κύματα
διαβεβαιώνοντας το στεριανό ζώο που εμφανίζεται σε όλα τα ποιήματά σου,
αυτή τη φορά το μουλάρι δεν πνίγεται.

Αυτή τη φορά δεν αγρυπνώ ώσπου να επιστρέψεις.
Αυτή τη φορά μπορείς να πας και να επιστρέψεις σε όλους.
Και στα χωράφια όπου ονειρευόμαστε δεν υπάρχουν βαρέλια πετρελαίου.

[μετάφραση Μαρία Θεοφιλάκου]

πηγή πρωτότυπου: Poetry International

WHEN I LOOK AT YOU WITHOUT SPEAKING I’M DRAWING A MAP

Love not as origin
but as exodus. A parting and then
another. Dust of your country
rolling off like sweat or my name from your tongue
in the time you loved me. That autumn
mosquitos ripened in the walls of your apartment
and made a border fence on my skin.

Here, our touch is trespass. Here, the way is shut.

I became the robber whom you fed windows
fed me frame after frame: your silhouette
sleeping, silhouette cutting mangoes
silhouette with other ghosts—

You never told me, twice you were deported
before you made it to Nogales, alone and only nine
years old, saguaro shadows
pantomime. The owls flex against the sky
tiger sifts its stripes of sun and absence
making it day then night. I erase

and picture you as I always do,
more windfall than friend, more brother to me than fig.

Home como ancla, no como cadenas, rather you as a worm, hooked
in a little fishing village by the sea
away from the desert calling
the iguanas Mother, though they could give you no suck.
I imagine you back in El Salvador,

gambling at a funeral, dice stirring up dirt.
The legs on a pair of ghost roses clipped and joined to your lapel.
You won’t die now but you’ll be disappointed you didn’t
on a mushroom trip in a car of friends,
one Muskogean morning, wheels and wheels
and not a scream will break
through your lobster grin. Don’t lie and say

you’ve been here and loved this soil.
I am unfamiliar with any other images: you on a hill
in an ocean of tall grasses. You inside Alaska
with ice like chocolate around your mouth.
You in Montana under paperweight sky, land
flat as a pulse.

I won’t lie to you and say I don’t want you to make my heartland your home.
You plant kisses here
but don’t weed them.

Your bear-mouth
leaves raspberries in my broken skin.
You’re playing
hard to get, Friend, and it’s getting hard on me
not to vacate my skirt and lift my thighs in this dry bed
of burned-up rivers. My neck is breathless unfurling
lungs into a map of where you’ve been.

So if immigrating is loving two women,
which one of us do you dream in?
What’s another woman to the other woman
except an extra pair of hands to bring in the harvest

but I can’t take you home.
I’m not a coyote

that way. I’m the girl you guided gently through the reeds
down to the loading docks. We lie on our backs
watched October get cut to pieces by helicopter.

I wish to see you free of any need I whisper, look out over the
vastness and forgive it all.

In sleep last night, I helped you pull three boats ashore into your port.
One for you, one for me, one for her. One for home. One for home. One for home
See the rope burns, the labor
of trying to bring what you love close enough
to tie down and then ride out
again onto the waves
assuring the land animal that appears in all your poems,
this time the mule doesn’t drown.

This time I don’t keep a vigil until you return.
This time you get to go and make it back to everyone.
And in the fields where we dream there aren’t oil drums.

photo by Camile O’Briant

Alysia Nicole Harris

γεν. 1988

Marge Piercy | Για τους νέους που θέλουν να

2026-09-06T10:37:00.000+03:00

Long distance writing, by Jacques Tange

Για τους νέους που θέλουν να

Ταλέντο είναι αυτό που λένε
ότι έχεις αφού το μυθιστόρημα
δημοσιευτεί και θετικά
κριθεί. Προηγουμένως, αυτό που
έχεις είναι μια κουραστική
αυταπάτη, ένα χόμπι όπως το πλέξιμο.

Δουλειά είναι αυτό που έχεις κάνει
αφού έχει παιχτεί το έργο
και το κοινό έχει χειροκροτήσει.
Πριν από αυτό, οι φίλοι σου συνεχίζουν να ρωτούν
πότε σκοπεύεις να βγεις
έξω και να βρεις μια δουλειά.

Iδιοφυΐα είναι αυτό που ξέρουν ότι
είχες μετά τον τρίτο τόμο
αξιόλογων ποιημάτων. Νωρίτερα
σε κατηγορούν ότι αποσύρεσαι,
σε ρωτούν γιατί δεν κάνεις ένα μωρό,
λένε ότι κωλοβαράς.

Ο λόγος που οι άνθρωποι θέλουν μάστερ στις καλές τέχνες,
παρακολουθούν εργαστήρια με φανταχτερά ονόματα
όταν το μόνο που μπορείς πραγματικά
να μάθεις είναι μερικές τεχνικές,
οδηγίες πληκτρολόγησης και κάποιου
άλλου τους μανιερισμούς

είναι ότι σε κάθε καλλιτέχνη λείπει
μια άδεια να κρεμάσει στον τοίχο
όπως ο οπτικός σας, ο κτηνίατρός σας
που να αποδεικνύει ότι μπορεί να είστε ένας αδέξιος σαδιστής
του οποίου τα σφραγίσματα πέφτουνε στο στιφάδο
αλλά είστε πιστοποιημένος οδοντίατρος.

Ο πραγματικός συγγραφέας είναι αυτός
που πραγματικά γράφει. Το ταλέντο
είναι μια εφεύρεση όπως το φλογιστό
μετά το γεγονός της φωτιάς.
Η δουλειά είναι η ίδια η γιατρειά. Πρέπει
να σου αρέσει περισσότερο από το να σε αγαπούν.

[μετάφραση: Μαρία Θεοφιλάκου]

πηγή πρωτότυπου: Poetry Foundation

For the young who want to

Talent is what they say
you have after the novel
is published and favorably
reviewed. Beforehand what
you have is a tedious
delusion, a hobby like knitting.

Work is what you have done
after the play is produced
and the audience claps.
Before that friends keep asking
when you are planning to go
out and get a job.

Genius is what they know you
had after the third volume
of remarkable poems. Earlier
they accuse you of withdrawing,
ask why you don’t have a baby,
call you a bum.

The reason people want M.F.A.’s,
take workshops with fancy names
when all you can really
learn is a few techniques,
typing instructions and some-
body else’s mannerisms

is that every artist lacks
a license to hang on the wall
like your optician, your vet
proving you may be a clumsy sadist
whose fillings fall into the stew
but you’re certified a dentist.

The real writer is one
who really writes. Talent
is an invention like phlogiston
after the fact of fire.
Work is its own cure. You have to
like it better than being loved.

Copyright Credit: Marge Piercy, “For the young who want to” from Circles on the Water: Selected Poems of Marge Piercy (New York: Alfred A. Knopf, 1982). First appeared in Mother Jones V, no. 4 (May 1980). Copyright © 1980, 1982 by Marge Piercy and Middlemarsh, Inc.

Marge Piercy
γεν. 1936

Yves Bonnefoy | Ακόμα καλοκαίρι

2026-08-31T14:59:00.000+03:00

ÉTÉ (2023), by Franck Appert

ΑΚΟΜΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Προχωρώ μέσα στο χιόνι, έχω κλείσει
Τα μάτια, αλλά το φως ξέρει πώς να τρυπώνει
Στα πορώδη βλέφαρα, και αντιλαμβάνομαι
Ότι στις λέξεις μου είναι ακόμα το χιόνι
Που στροβιλίζεται, σκληραίνει, καταρρέει.

Χιόνι,
Γράμμα που το ξαναβρίσκουμε και το ξεδιπλώνουμε,
Και το μελάνι του έχει ασπρίσει, και στα σημεία
Η αδεξιότητα του πνεύματος είναι φανερή
Που δεν ξέρει παρά να κουβαριάζει τις φωτεινές σκιές.

Και προσπαθούμε να διαβάσουμε, δεν καταλαβαίνουμε
Ποιος νοιάζεται για εμάς στη μνήμη,
Παρά μονάχα ότι είναι ακόμα καλοκαίρι· και ότι βλέπουμε
Κάτω από τις νιφάδες τα φύλλα, και τη ζέστη
Να ανεβαίνει απ' το απόν χώμα σαν ομίχλη.

(μετάφραση: Μαρία Θεοφιλάκου)

πηγή πρωτότυπου: Poetry International

L’ÉTÉ ENCORE

J’avance dans la neige, j’ai fermé
Les yeux, mais la lumière sait franchir
Les paupières poreuses, et je perçois
Que dans mes mots c’est encore la neige
Qui tourbillonne, se resserre, se déchire.

Neige,
Lettre que l’on retrouve et que l’on déplie,
Et l’encre en a blanchi et dans les signes
La gaucherie de l’esprit est visible
Qui ne sait qu’en enchevêtrer les ombres claires.

Et on essaye de lire, on ne comprend pas
Qui s’intéresse à nous dans la mémoire,
Sinon que c’est l’été encore; et que l’on voit
Sous les flocons les feuilles, et la chaleur
Monter du sol absent comme une brume.

Yves Bonnefoy
(France, 1923 - 2016)

Μαρία Κασσιανή Πανούτσου | 3 Ερωτικά ποιήματα

2026-08-28T13:31:00.000+03:00

Your tender Machinery Heart, by Evgeniya Zolotareva | Art Majeur

Το ρήμα

Δεν είναι ο χρόνος που περπατά τόσο γρήγορα
ούτε εσύ που ζεις σε παρελθόν, παρόν και μέλλον.
Είναι που περιγράφω
τη μετακίνησή μου σε μερικές στιγμές
και μοιάζει αρκετό.

Στηρίζω τον εαυτό μου,
τόσο απλά,
όπως στηρίζω την πιατέλα στο τραπέζι
ή την πετσέτα στην πόρτα του μπάνιου
για να μην γλιστρήσει.

Ναι, αυτό είναι το ρήμα, το βρήκα.
Να μην γλιστρήσω μακριά σου.
Σαν το λίγο νερό
που ξέφυγε από την κανάτα
και απλώθηκε στο τραπέζι
μέχρι να σβήσει πλέρια,
το ίχνος του από την ξηρασία.

Ερωτικό

Ρωγμή το βλέμμα
Ένα ποτήρι στο χέρι.
Αγναντεύει τις παρυφές
της θάλασσας.

Πότε εκεί ξανά, ρωτά η ιστορία.
Πιστοί σε ότι ειπώθηκε.
Η τελετή
περιμένει την ώσμωση.

Χωρίς επιτήδευση,
χωρίς κοσμήματα.
Ρούχα απλά, ελαφρά,
όπως αεράκι που θα χαϊδεύει
το πρόσωπο.

Οχλαγωγία.

Δίχως το Ίχνος,
Δίχως Ηθμό τι γυρεύουμε;
Απαριθμώ μόνο ασέβειες.
Καταγράφω έλλειψη δικαιοσύνης.
Ξεχάσαμε τους άγραφους νόμους.
Με νομοθεσία ελλιπή.

Κι όμως έχουμε την αγάπη.

*Πρώτη δημοσίευση
25/8/2026 Αθήνα

Μαρία Κασσιανή Πανούτσου

Νίκη Κωνσταντοπούλου | Νέος τόπος

2026-08-23T10:00:00.000+03:00

painting by Chase Biado | The Pit

Ο ΦΙΛΟΣ

Έχω έναν φίλο στην παραλία.
Με περιμένει κάθε φορά.
Με ελέγχει. Με παρακολουθεί όσο κάνω μπάνιο.
Με περιμένει.
Έχω έναν φίλο στην παραλία.
Δεν ξέρω ποιος είναι,
από πού έρχεται,
τι έχει ζήσει πριν από μένα.
Αν έχει οικογένεια,
αν έχει φάει,
αν πεινάει.
Δεν μου λέει τίποτα.
Μόνο κοιτάζει ήσυχα κι ύστερα
κάνει βόλτα και φεύγει.
Την τελευταία φορά
του παρήγγειλα ένα τοστ
και ήμουν έτοιμη
να του πάρω και νερό,
αλλά χάθηκε.
Καλύτερα, ίσως, σκέφτηκα.
Καλύτερα, πριν δεθώ και νιώσω
οποιαδήποτε ευθύνη.
Δεν τον ξανάδα.
Έκτοτε, όμως, μόνο εκείνο τον φίλο
σκέφτομαι.

ΚΑΝΕ ΜΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ

Κάνε μια προσπάθεια.
Βρες τις δικές σου σκέψεις.
Όχι αυτές που σου φορτώνουν.
Πρόσεχε.
Πιότερο απ' το να αρνηθείς
θα χρειαστεί να αφαιρέσεις.

[Δεν μπόρεσα]

να γράψω ένα ποίημα για σένα.
Θα ήταν τόσο λυτρωτικό.
Τώρα σε σκέφτομαι όλη μέρα.
Σ' έχω μέσα μου και δεν μπορώ
να σε βγάλω.
Κι όμως
αν έγραφα ένα ποίημα
πόσο θα βοηθούσε.
Τώρα, είσαι εδώ, δίπλα μου,
δεν μ' αφήνεις.
Κι από τη φυσική μου τάση
μέσα μου να κοιτάζω,
πέφτω συνέχεια πάνω σου.

*ποιήματα από τη νέα ποιητική συλλογή «ΝΕΟΣ ΤΟΠΟΣ»

της Νίκης Κωνσταντοπούλου, Εκδόσεις Βακχικόν, Ιούνιος 2026

Νίκη Κωνσταντοπούλου

Η Νίκη Κωνσταντοπούλου γεννήθηκε στην Πάτρα το 1981. Είναι απόφοιτη του τμήματος Γαλλικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών με μεταπτυχιακές σπουδές στη Γαλλία. Έχει γράψει τις ποιητικές συλλογές Απόψε νιώθω μια ντροπή (εκδ. Περί τεχνών 2014) , Εγώ, απέναντι (εκδ. Βακχικόν 2017) και Νέος τόπος (εκδ. Βακχικόν 2026). Έχει ανθολογήσει και μεταφράσει την Αφροαμερικανίδα ποιήτρια και ακτιβίστρια Πατ Πάρκερ στο έργο Αγάπη, Δικαιοσύνη, Ελευθερία (εκδ. Βακχικόν 2021). Ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί σε διαδικτυακά και έντυπα λογοτεχνικά περιοδικά και ανθολογίες. Έχει γράψει κείμενα για μουσικές παραστάσεις που παρουσιάστηκαν σε θέατρα της Αθήνας και της Πάτρας. Ποιήματά της έχουν μελοποιηθεί και συμπεριλαμβάνονται στον δίσκο Προορισμός του Χρήστου Κωνσταντόπουλου.

Greg Kuzma | Καλοκαίρι

2026-08-14T16:06:00.000+03:00

Wheat Field with Crows by Vincent van Gogh, 1890; in the Van Gogh Museum, Amsterdam, Netherlands.

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Τώρα ένα απ' τα πλούτη μου είναι πως είναι καλοκαίρι.
Είναι δύσκολο να παραδεχτώ πόσα πολλά έχω,
είναι δύσκολο να κρατάω λογαριασμό, να
φανώ αντάξιος τους, να μην τα αφήσω να τρέξουν μακριά μου,
να μην τα αφήσω ν' αρχίσουν να μπερδεύονται μες στην
αναμονή τους, ή να σκληρύνουν απέναντι σε ό,τι
μοιάζει με δική μου παραμέληση. Ξέρω πως με
τόσα πολλά, κι ας προσπαθήσω να τα έχω όλα,
να τα δω όλα με τα μάτια μου, και να 'μαι εκεί στον θερισμό
των πραγμάτων μου, θα πέσω στη γη
αποκαρδιωμένος και θα σαπίσω εκεί σαν το σιτάρι
που τώρα ανεμίζει καθαρό και ελπιδοφόρο στα χωράφια.

μετάφραση: Μαρία Θεοφιλάκου

πηγή πρωτότυπου: Poetry Foundation

SUMMER

Now one of my riches is it’s summer.
It is hard to admit to the so much I have,
it is hard to keep track of it, to
make good, to keep it from running from me,
to keep it from growing confused in its
waiting, or from getting hardened to what
seems like my neglect. I know that with
so much, though I will try to have it all,
witness it all, and be in on the harvest
of my things, that I will fall to the ground
in dismay, and rot there like the wheat
that now blows clean and hopeful in the fields.

Greg Kuzma
b. 1944

Γουώλτ Γουίτμαν | Θαύματα

2026-08-01T13:26:00.000+03:00

Barcelona Sunrise, Guell Park, Gaudi Tower - painting by Ana Maria Edulescu

Θαύματα

Μα, ποιος δίνει πολλή σημασία σ’ ένα θαύμα;
Του λόγου μου δεν ξέρω τίποτε άλλο παρά θαύματα,
Είτε περπατώ στους δρόμους του Μανχάταν,
Ή εκτοξεύω το βλέμμα μου πάνω απ’ τις στέγες των σπιτιών στον ουρανό,
Ή προχωρώ με γυμνά πέλματα στην παραλία άκρη-άκρη στο νερό,
ή στέκομαι κάτω από δέντρα μες στο δάσος,
ή μιλώ τη μέρα με οποιονδήποτε αγαπώ, ή κοιμάμαι τη νύχτα στο κρεβάτι με οποιονδήποτε αγαπώ,
ή κάθομαι στο τραπέζι για δείπνο μαζί με τους υπόλοιπους,
ή κοιτάζω αγνώστους απέναντί μου στο βαγόνι,
ή παρατηρώ μέλισσες βουερές γύρω από την κυψέλη ένα καλοκαιρινό πρωί,
ή ζώα που βόσκουν στους αγρούς,
ή πουλιά, ή την εκπληκτικότητα των εντόμων στον αέρα,
ή την εκπληκτικότητα του ηλιοβασιλέματος, ή των αστέρων που φέγγουν τόσο λαμπροί και σιωπηλοί,
ή την εξαίσια ντελικάτη λιγνή καμπύλη της νέας σελήνης την άνοιξη·
Αυτά μαζί με τ’ άλλα, ένα και όλα, είναι για μένα θαύματα,
Στο όλον παραπέμπουν, κι όμως καθένα διακριτό και στη θέση του.

Για μένα κάθε ώρα φωτός και σκοταδιού είναι ένα θαύμα,
Κάθε κυβική ίντσα χώρου είναι ένα θαύμα,
Κάθε τετραγωνική γιάρδα της επιφάνειας της γης είναι σπαρμένη με το ίδιο,
Κάθε πόδι του εσωτερικού της σφύζει από το ίδιο.

Για μένα η θάλασσα είναι ένα θαύμα εξακολουθητικό,
Τα ψάρια που κολυμπούν — οι βράχοι — η κίνηση των κυμάτων —τα
καράβια με ανθρώπους μέσα τους,
Τι πιο παράξενα θαύματα υπάρχουν;

(μετάφραση: Μαρία Θεοφιλάκου)

Miracles

Why, who makes much of a miracle?
As to me I know of nothing else but miracles,
Whether I walk the streets of Manhattan,
Or dart my sight over the roofs of houses toward the sky,
Or wade with naked feet along the beach just in the edge of the water,
Or stand under trees in the woods,
Or talk by day with any one I love, or sleep in the bed at night with any one I love,
Or sit at table at dinner with the rest,
Or look at strangers opposite me riding in the car,
Or watch honey-bees busy around the hive of a summer forenoon,
Or animals feeding in the fields,
Or birds, or the wonderfulness of insects in the air,
Or the wonderfulness of the sundown, or of stars shining so quiet and bright,
Or the exquisite delicate thin curve of the new moon in spring;
These with the rest, one and all, are to me miracles,
The whole referring, yet each distinct and in its place.

To me every hour of the light and dark is a miracle,
Every cubic inch of space is a miracle,
Every square yard of the surface of the earth is spread with the same,
Every foot of the interior swarms with the same.

To me the sea is a continual miracle,
The fishes that swim—the rocks—the motion of the waves—the
ships with men in them,

What stranger miracles are there?

Walt Whitman
1819 – 1892

Γρηγόρης Σακαλής | Δύο ποιήματα

2026-07-30T10:52:00.000+03:00

Useless flowers (Cat N° 4135) Painting by Jacques Tange

Παραδεισένιο φρούτο

Κορίτσι που χάθηκες
μούρο μου μαύρο
και ζουμερό
σ΄ονειρεύομαι
όταν το στόμα μου
είναι στεγνό και διψάω
μυρίζω την ευωδιά σου
χαϊδεύω τα ίχνη σου
και έτσι ζω
κορίτσι λεπτό
μούρο μου μαύρο
που χάθηκες.

Διαφυγή

Στην μικρή αυλή
φύτεψα τριανταφυλλιές.
Τη μοναξιά μου
τη μοιράστηκα μ΄ένα σκύλο.
Το σπίτι
χρόνια τώρα
το έκανα βιβλιοθήκη
θάλασσα να κολυμπώ
να μη θυμάμαι
εσένα.

Γρηγόρης Σακαλής

Γεννήθηκε το 1962 στη Στενήμαχο Νάουσας και διαμένει στη Νάουσα. Σπούδασε νομικά στο Α.Π.Θ. Γράφει ποίηση από ανάγκη, όχι επιλογή. Αντιπαθεί τον συντηρητικό και στείρο ακαδημαϊσμό.

Προηγούμενες δημοσιεύσεις του στο Τρένο:

https://trenopoiisis.blogspot.com/search?q=Γρηγόρης+Σακαλής

Μαρία Θεοφιλάκου | Μικρή ιστορία απουσίας

2026-07-24T12:57:21.308+03:00

The ashtray (2021), Κολάζ από την Chiara Criniti

Μικρή ιστορία απουσίας

Ένα τασάκι

στο αντικρινό

περβάζι
μένει όπως τ’ άφησαν

οι ένοικοι
του περσινού καλοκαιριού

πριν φύγουν

για χειμώνα.

Ένα τασάκι έκθετο

βρέχεται,

δέρνεται,

πυρώνει,

παίρνοντας πάνω του

όλη την ευθύνη

για τον χρόνο.

Έτσι σιωπά

μέρα τη μέρα

το «είμαι εδώ»
εκείνων που υπήρξαν,

και τώρα αθέτησαν

την ώρα της επιστροφής
και δεν γνωρίζουμε

αν χάθηκαν

ή ξεχαστήκαν —

μ’ ένα τασάκι

να χωράει

την ιστορία
του πώς αποκτά

σώμα

η απουσία.

Μαρία Θεοφιλάκου

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1983, όπου και ζει. Σπούδασε μάρκετινγκ και οικονομικά στην ΑΣΟΕΕ. Το 2010 κυκλοφόρησε την ποιητική συλλογή ΑΝ(ΩΝ)ΥΜΑ από τις Εκδόσεις Δωδώνη. Ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί σε λογοτεχνικά περιοδικά και ιστολόγια, ενώ ασχολείται ενεργά με την ποιητική μετάφραση.

Li Bai | Στα βουνά μια μέρα του καλοκαιριού

2026-07-14T10:51:10.681+03:00

Landscape near Collioure (Study for Le Bonheur de Vivre), 1905 - Henri Matisse

Στα βουνά μια μέρα του καλοκαιριού

Κουνώντας νωχελικά μιαν άσπρη φτερωτή βεντάλια,
γυμνόστηθος στο καταπράσινο δάσος.
Βγάζοντας το μαντήλι μου και κρεμώντας το στην πέτρα,
το γυμνό μου κεφάλι λούζεται απ' τον άνεμο των πεύκων.

(μετάφραση: Μαρία Θεοφιλάκου)

Chinese

懶搖白羽扇，
裸袒青林中。
脫巾掛石壁，
露頂灑松風

Pinyin

Lǎn yáo bái yǔshàn,
luǒ tǎn qīng lín zhōng.
Tuō jīn guà shíbì,
lù dǐng sǎ sōngfēng.

Li Bai

701-762

Omar Pérez López | Ο Καμίλο στον διάδρομο προς το ιατρείο

2026-06-24T14:33:28.484+03:00

Baracoa, Cuba - October 25, 2019: Graffiti and wall painting representing the Cuban national hero Camilo Cienfuegos

Ο Καμίλο στον διάδρομο προς το ιατρείο

Ο Καμίλο καταλαμβάνει τον διάδρομο προς το ιατρείο
στη φωτογραφία, την υπερβολικά παλιά για μένα
και υπερβολικά νέα για κείνον που μπορεί να αντέξει παραπάνω
ακόμα και σε τέτοιου είδους μέρη.
Ο Καμίλο γελάει μόνος του στον διάδρομο προς το ιατρείο
κι εκείνος που γελάει μόνος
θυμάται μια εποχή πιο φωτεινή και πιο απλή
εκείνος που γελάει μόνος
καταθέτει μία καρδιά καταληπτή
σε έναν νιπτήρα, ως πίστωση.
Ο Καμίλο γελάει μόνος
είναι σαφές ότι για μένα δεν έχει παραπάνω από μια έξοδο,
τον μιμούμαι
και σαν να ήμουν ένας άγιος λιγάκι κακομαθημένος
και σαν να ήμουν ένας άγιος λιγάκι απρόθυμος

αρχίζω να μασάω την καιόμενη στάχτη μιας πιο δύσκολης εποχής,

και

με μιμείται.

μετάφραση: Μαρία Θεοφιλάκου

πηγή πρωτότυπου: Poetry International

Camilo en el pasillo a consulta

Camilo se posesiona del pasillo a consulta

en la foto demasiado vieja para mí
y demasiado nueva para él que puede soportar más
aún en este tipo de lugares.
Camilo se ríe solo en el pasillo a consulta
y el que se ríe solo
se acuerda de una época más clara y más simple
el que se ríe solo
deposita un corazón inteligible
en un lavamanos como crédito.
Camilo se ríe solo
está claro que para mí no hay más que una salida,
yo lo imito
y como si fuera un santo un poco malcriado
y como si fuera un santo un poco renuente
me pongo a masticar la ceniza ardiendo de un tiempo más difícil,
e
él me imita.

Omar Pérez López

γεν. 1964, Αβάνα

Ο Ομάρ Πέρες Λόπες γεννήθηκε το 1964 στην Αβάνα και είναι ποιητής, επιμελητής και μεταφραστής.
Σπούδασε αγγλική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Αβάνας και ιταλικά στη Σιένα, ενώ έχει εργαστεί ως δημοσιογράφος και εκδότης λογοτεχνικών περιοδικών.

Γιος του Ερνέστο ('Τσε') Γκεβάρα, είναι επίσης χειροτονημένος ζεν βουδιστής μοναχός και το έργο του κινείται ανάμεσα στη γλώσσα, την πνευματικότητα, την πολιτική και την πολιτιστική υπέρβαση.

Σε συνέντευξή του στο περιοδικό Jacket, ο Πέρες σημείωνε πως «ο στίχος, το ποίημα, ακόμη και η ρίμα, η μελωδία της ποίησης, είναι η κορυφή του παγόβουνου· αποτελούν απλώς μια γνώριμη όψη μιας τεράστιας πραγματικότητας που ονομάζουμε συνείδηση […] Η ποίηση είναι μια φυσική συνάρτηση, όπως ο θεός, ή το DNA, ή η βροχή. Το γεγονός ότι μπορούμε να την καταδείξουμε δεν σημαίνει ότι τη φτιάχνουμε».

Βαλέριο Μαγκρέλι | Αγαπώ τις αβέβαιες χειρονομίες

2026-06-02T14:11:10.995+03:00

Street Scene -Ernst Ludwig Kirchner

Αγαπώ τις αβέβαιες χειρονομίες

Αγαπώ τις αβέβαιες χειρονομίες:
έναν που σκοντάφτει, τον άλλον
που χτυπάει το ποτήρι του,
εκείνον που δεν θυμάται,
που είναι αφηρημένος, τον σκοπό
που δεν ξέρει να σταματήσει το σύντομο

τρέμουλο των βλεφάρων του,
μου είναι αγαπητές
γιατί βλέπω σε αυτές το ρίγος,
το οικείο κουδούνισμα
του σπασμένου μηχανισμού.
Το αντικείμενο άθικτο σιωπά, δεν έχει φωνή

παρά μόνο κίνηση. Αλλά εδώ

ενέδωσε η μηχανή,
το παιχνίδι των εξαρτημάτων,
ένα κομμάτι αποχωρίζεται,
αναγγέλει τον εαυτό του.
Μέσα κάτι χορεύει.

[μετάφραση: Μαρία Θεοφιλάκου]

Amo i gesti imprecisi

Amo i gesti imprecisi,
uno che inciampa, l’altro
che fa urtare il bicchiere,
quello che non ricorda,
chi è distratto, la sentinella
che non sa arrestare il battito
breve delle palpebre,
mi stanno a cuore
perché vedo in loro il tremore,
il tintinnio familiare
del meccanismo rotto.
L’oggetto intatto tace, non ha voce
ma solo movimento. Qui invece
ha ceduto il congegno,
il gioco delle parti,
un pezzo si separa,
si annuncia.
Dentro qualcosa balla.

Winter Landscape in Moonlight - Ernst Ludwig Kirchner

Υπάρχει σιωπή ανάμεσα στη μια σελίδα και στην άλλη

Υπάρχει σιωπή ανάμεσα στη μια σελίδα και στην άλλη.

Η μακρά έκταση της γης που οδηγεί στο δάσος

όπου η μαζεμένη σκιά

διαφεύγει της μέρας,

όπου οι νύχτες ξεφυτρώνουν

διακριτές και πολύτιμες

σαν φρούτα στα κλαδιά.

Σε αυτό το ντελίριο

φωτεινό και γεωγραφικό

εγώ δεν ξέρω ακόμα

αν θα είμαι η χώρα απ' την οποία περνώ

ή το ταξίδι που εκπληρώνω.

[μετάφραση: Μαρία Θεοφιλάκου]

C’è silenzio tra una pagina e l’altra

C’è silenzio tra una pagina e l’altra.
La lunga distesa della terra fino al bosco
dove l’ombra raccolta
si sottrae al giorno,
dove le notti spuntano
separate e preziose
come frutta sui rami.
In questo delirio
luminoso e geografico
io non so ancora
se essere il paese che attraverso
o il viaggio che vi compio.

Valerio Magrelli

γεν. 1957

Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου | Κληρονομήσαμε την καρδιά

2026-04-27T15:04:00.002+03:00

By Kouichi Chiba via Getty Images

Κληρονομήσαμε την καρδιά

Κληρονομήσαμε την καρδιά των παιδιών
με τα μικρά ξαφνικά τους ναυάγια

Όταν νυχτώσει ξεφυλλίζονται σα ρόδα
αρωματίζοντας ταράτσες και παράθυρα
αιμορραγούν κρυφά μες στα βιβλία

Πόσα απ’ αυτά δε μας φωταγωγούν ακόμα

*από τη συλλογή Ποιήματα για ένα καλοκαίρι (1963)

πηγή: συγκεντρωτική έκδοση

Ο δύσκολος θάνατος (Αθήνα, εκδ. Νεφέλη, 1985)

Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου

1931-1996

Λεωνίδας Καζάσης | Στιγμής κάλεσμα αδόκητο

2026-04-25T10:10:00.036+03:00

Ekoneni II, 2016 photo by Sibusiso Bheka ©Sibusiso-Bheka

Στιγμής κάλεσμα αδόκητο

Βράδυ Σαββάτου διαβάζοντας,
το πορτατίφ φέγγει από μέσα κοντά στο μπαλκόνι.
Το πνεύμα ερεθίζεται όταν ασκείται.
Ιδρωμένος κοιτώ στον καθρέφτη το σώμα μου,
τα μαλλιά, τα μάτια.
Τα χέρια αγγίζουν παλμικά και οι μορφασμοί
εικόνες που σφύζουν.
Απολαμβάνω την ανήσυχη ησυχία του κορμιού, του σπιτιού,
θηρεύοντας άπεφθο της στιγμής μυστήριο.
Μεθώντας παραδίδομαι στων σιωπών τις άρπες.
Με την δροσιά του νερού το σφρίγος χαίρομαι.
Ηδονή οικουμενική ψελλίζει φθόγγους πρωτάκουστους,
στους βρυχηθμούς της νύχτας που νήνεμη ειρωνεύεται.
Να μοιραστώ την χαρά της ύπαρξης,
του σύμπαντος το δέος!
Τα αποθέματά μου σωτήρια.Φενάκη!
Της μοναξιάς η ευωχία συνδαιτυμόνες ποθεί.

Λεωνίδας Καζάσης

Μαρία Κασσιανή - Πανούτσου | Η Ακόλουθη

2026-04-20T10:27:00.003+03:00

Alessandra Sanguinetti Camilla. Buenos Aires, Argentina.1999.| Magnum photos

Η Ακόλουθη

Δεν γράφω ποιήματα.
Μαρτυρίες καλλιγραφώ —
με φωνές και λόγια
που αγγίζουν το άπιαστο.

Τι άραγε υπάρχει
στο ενδιάμεσο;
Από το κορμί στον λόγο —
ποιο πέρασμα;

Και γιατί πάντα ρωτώ
πριν πλησιάσω;
Αυτά ρωτούσε η γυναίκα.
Κι εκείνος —
ένα τεράστιο ερωτηματικό.

Η μέρα τελειώνει.
Η νύχτα το ίδιο.
Μα το μαρτύριο
του έρωτα — ποτέ.

Αλληγορικά επίθετα
σφραγίζουν το γράμμα μου
σε σένα
που αφουγκράζεσαι
τον πόνο της απουσίας.

Συνηθισμένα λόγια —
έτσι ακούγονται.
Μα η ψυχή
ροβολά στο ανείπωτο,

με οδηγό
εκείνο το βλέμμα
που μου χάρισες
μία νύχτα.

Μαρία Κασσιανή - Πανούτσου

15/4/26 Αφιερωμένα.

Mohamad Nassereddine | Τρία ποιήματα από τον Λίβανο

2026-04-09T19:11:00.008+03:00

Many displaced families moved toward Beirut’s coastal areas in search of safety, setting up makeshift shelters and tents in streets, parks, and along the seafront. Beirut, Lebanon. March 2026. © Emin Özmen / Magnum Photos

Μια Προσφορά

Ω Φύλλα, Ω Λουλούδια!

Σας κρατάμε στα χέρια μας σαν προσφορές.

Σαλεύουμε μέσα σας την καταστροφή του χειμώνα,

το κύμα του καλοκαιριού.

Πείτε κάτι μικρό,

όταν τρέμουμε.

Δεν σας χρειαζόμαστε

αν ήσασταν

μόνο

φύλλα και λουλούδια.

Πόλεμος

Ι.

Πίσω από το τζάμι στο παράθυρο,

ένα κεράσι στο στόμα μου,

τότε εγώ

διπλώνομαι

σαν στρείδι

και ο φόβος εξαφανίζεται:

Αυτό το σφύριγμα ήταν ο άνεμος.

Είναι αρκετά σοφό να ξέρεις

πότε πετώντας να περάσεις

και πού να ρίξεις το κεντρί.

II.

Ο θάνατος περνάει

ακολουθούμενος από τη φωτογραφία.

Ο Πικάσο μεταθέτει τον χρόνο

και το αρνητικό τον καθηλώνει σαν καρφί.

Μια επιστολή στον Φώκνερ

Δεν πρόκειται για τη βουή και τη μανία

αλλά για κάτι απείρως απαλό,

κάτι απείρως ήρεμο:

ξαπλώνεις με το πρόσωπό σου προς τη γλώσσα,

και σε αγγίζει σαν μύτες από λαγουδάκια

σε ένα παραμύθι.

Κλείσε τα μάτια σου, αν ήσουν μόνος,

αν ήσουν λυπημένος,

ή άνοιξέ τα ένα ή δύο φύλλα, αν ήσουν χαρούμενος,

ένας οιωνός άνοιξης.

Τα γράμματα χωρίζονται σαν μισές φραντζόλες ψωμί.

Τα γράμματα ενώνονται σαν θώρακας γεμάτος με αγάπη.

Δεν πρόκειται για τη βουή και τη μανία.

Μόνο τα γεράκια στριγκλίζουν και εξεγείρονται

και αιμορραγούν θάνατο.

Η ποίηση, αγαπημένε μου,

είναι το ψάρι του όγδοου θαύματός σου

σε μια λίμνη που χορεύει απαλά

καθώς κοιμάσαι.

μετάφραση από τα αγγλικά: Μαρία Θεοφιλάκου

μετάφραση στα αγγλικά: Huda Fakhreddine
πηγή αγγλικής μετάφρασης: World Literature Today

An Offering

O Leaves, O Flowers!
We hold you in our hands as offerings.
We stir in you the ruin of winter,
the swell of summer.
Say a little something,
when we tremble.
We have no need for you
if you were
only
leaves and flowers.

War

Behind the windowpane,
a cherry in my mouth,
I then
fold on myself
like an oyster
and the fear disappears:

That whistling was the wind.
It is wise enough to know
when to fly by
and where to sting.

II.

Death passes
followed by the photograph.
Picasso postpones time
and the negative pins it down like a nail.

A Letter to Faulkner

It is not about the sound and the fury
but about something infinitely gentle,
something infinitely calm:
You lie with your face toward language,
and it touches you like bunny noses
in a fairy tale.
Close your eyes, if you were lonely,
if you were sad,
or open them a leaf or two, if happy,
an augury of spring.
The letters split like half loaves of bread.
The letters unite like a rib cage full of love.
It is not about the sound and the fury.
Only falcons screech and riot
and bleed death.
Poetry, my beloved,
is the fish of your eighth miracle
in a lake gently dancing
as you sleep.

Mohamad Nassereddine

γεν. 1977, Νότιος Λίβανος

Λουίς Σεπούλβεδα | Σεπτέμβρης ή ρέκβιεμ για ένα χαρταετό

2026-04-08T10:59:00.039+03:00

Valparaíso, Chile. 1963. © Sergio Larraín / Magnum Photos

ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ Ή ΡΕΚΒΙΕΜ ΓΙΑ ΕΝΑ ΧΑΡΤΑΕΤΟ

Όταν λέμε Σεπτέμβρης

είναι σαν να λέμε βάναυσο ξημέρωμα ανάμεσα

σε στέμφυλα και ήλιους.

Όταν λέμε Σεπτέμβρης

είναι σαν να λέμε εγκατάλειψη με τα μάτια υγρά,

με τη μαραμένη κραυγή της πατρίδας

να αντηχεί όμοια μ' ένα νεκρό κύμα

σε μια εγκαταλελειμμένη ακτή.

Όταν λέμε Σεπτέμβρης

είναι σαν να λέμε παιδιά που βουλιάζουν ουρανούς

στην ηρωική αναμέτρηση των χαρταετών.

Όταν λέμε Σεπτέμβρης

είναι επίσης σαν να λέμε τρέμουλο, κατάστικτος χάρτης,

θαλασσοταραχή, ποίημα,

βίαιη σύγκρουση ανέμων,

παπαρούνα πηγμένου ήλιου, σάρκινος σταυρός

πάνω στον πονεμένο ώμο της πατρίδας.

Γιατί όταν λέμε Σεπτέμβρης

είναι επίσης σαν να λέμε πατρίδα

κι είναι σαν να λέμε, δίχως να το λέμε,

μοναξιά, κανάλι, πάμπα, λειψή σελίδα της ιστορίας,

απών φίλος, σφραγισμένη πηγή

και νεκρός με αλυσίδες και μαύρο φως να φωτίζει

το πρόσωπο ενός μεθυσμένου που έπεσε έξω απ' τα τείχη.

Όταν λέμε Σεπτέμβρης

είναι σαν να λέμε μεγάλη κόγχη:

Να τη, εκεί πέρα η ζωή

με κοιτάζει.

Με το τουφέκι της από κρασί

με σημαδεύει.

Με σημαδεύει, ναι,

τι παράξενο.

Εγώ μονάχα της ζήτησα

λίγο καπνό να μασήσω.

Λίγο καπνό να μασήσω, ναι,

δεν θέλω τίποτ' άλλο,

γιατί έρχεται ο θάνατος

και πώς να σοβαρευτούμε.

Έρχεται ο θάνατος, ναι,

με το δρεπάνι του

κι είναι ένας πορνόγερος

που δεν πάει κοντά του κανείς.

Δεν πάει κοντά του κανείς, ναι,

εγώ δεν περνάω απέναντι.

Μένω απ' αυτή την πλευρά

που είναι του γούστου μου.

Όταν λέμε Σεπτέμβρης

είναι σαν να λέμε ξερά χέρια, τρεμάμενα και γκρίζα,

μαραμένα, που περιμένουν χάδια που δεν έρχονται.

Ο Σεπτέμβρης είναι το πηγαινέλα των μαντιλιών

πίσω απ' τον κρύο τοίχο της φυλακής.

Όταν λέμε Σεπτέμβρης,

είναι σαν να παίρνουμε ένα μαδέρι, να κρύβουμε τη σημαία,

να εντοιχίζουμε βιβλία και να καίμε εφημερίδες,

είναι σαν να ξεχνάμε τα ονόματα του αίματος,

είναι σαν να αγνοούμε το γέλιο των παιδιών,

είναι σαν να θάβουμε τη φωνή των καιρών.

Όταν λέμε Σεπτέμβρης

είναι σαν να λέμε, δίχως να το λέμε,

Πατρίδα, προσευχή, φως επιθανάτιας αγωνίας,

εμετός τσακισμένης μοναξιάς,

ευνουχισμένα χέρια, σκουριασμένοι μύες,

δύναμη δίχως μέλι, κραυγή δίχως ηχώ, φωνή δίχως ήχο.

Σεπτέμβρης.

Να τος, εκεί πέρα ο άνθρωπος ατενίζει τα πάρκα,

αποκαλεί ζωή τον πόνο

και τον πόνο τίποτα.

(Βαλπαραΐσο, Σεπτέμβριος 1976)

*από την ποιητική συλλογή «ΣΥΓΓΝΩΜΗ... ΝΑ ΠΕΡΑΣΩ;»

Ποιήματα 1967-1999, Λουίς Σεπούλβεδα

Εκδόσεις opera

Μετάφραση: Μαρία Αθανασιάδου, Θεώνη Κάμπρα,

Αλίκη Μανωλά, Ιφιγένεια Ντούμη,

Κωνσταντίνος Παλαιολόγος

Luis Sepúlveda

1949-2020

Nancy Morejón | Μια αυλή στην Αβάνα, κι όλα επιστρέφουν ξανά

2026-04-03T13:44:00.042+03:00

Walker Evans. Corner of Old Patio, Havana. 1933 | MoMA

Μια αυλή στην Αβάνα

Μια αυλή στην Αβάνα,

όπως ζήτησε ο Ματσάδο,

είναι αγαπημένη στη μνήμη.

Χωρίς ψηλούς τοίχους,

χωρίς εκείνη την ατρόμητη φωτιά

του ουράνιου τόξου,

χωρίς το ανδαλουσιανό λουλούδι,

που η γιαγιά τόσο αξίωνε

στα βάζα...

Μια αυλή στην Αβάνα

διατηρεί τα οστά των νεκρών

γιατί είναι τεράστιοι θησαυροί,

παλιοί σπόροι του αγρότη.

Μια αυλή, αχ, απ' όπου βγαίνουν

τόσα πολλά αστέρια.

μετάφραση: Μαρία Θεοφιλάκου

πηγή πρωτότυπου: https://poesiauniversalblog.com/

Un patio de La Habana

Un patio de La Habana,
como pedía Machado,
es caro a la memoria.
Sin altos muros,
sin esa lumbre intrépida
del arcoíris,
sin la flor andaluza,
que tanto abuela reclamaba
en los búcaros...

Un patio de La Habana
conserva huesos de los muertos
porque ellos son anchos tesoros,
viejas semillas de labrador.

Un patio, ay, de donde sale
tanta estrella.

Walker Evans - Newsboys, Havana, 1933 | MET

Όλα επιστρέφουν ξανά

Όλα επιστρέφουν ξανά: εκείνη η θλίψη

σαν ένα πήδημα απ’ την άμμο σε μια άγνωστη ακτή,

σαν ένα μπαγάζι στην άκρη του δρόμου.

Είναι μια θλίψη πολύχρωμη. Έτσι και στη κορύφωση της και στην άμπωτη της.

Πάντα εισβάλλει ο πόνος το μεσημέρι,

ή καλύτερα, όταν αυτό το μεσημέρι

αλλάζει σιγά σιγά και γίνεται κυριακάτικο απόβραδο.

Είναι ένα απόβραδο της Κυριακής.

Βρισκόμαστε σε ένα κυριακάτικο απόβραδο,

μετά το οικογενειακό τραπέζι,

μέσα σ’ αυτό το λήθαργο μιας μέρας του Μάρτη δίχως κρύο,

δίχως καλοκαίρι επίσης κυκλωμένοι από ένα φως,

τόσο δυνατό όπως η κατάθλιψη

που πάει μαζί με τη θλίψη.

Υπάρχει μια θλίψη δίχως δυνατές συγκρίσεις

που θυμίζει τη λαχτάρα του να έχεις ένα κήπο,

που είναι αδύνατο να περιγραφεί.

Υπάρχει μια ψηλή ξύλινη πόρτα

που την διαπερνά η θλίψη,

και από το μοναδικό εσωτερικό παράθυρο,

μπαίνει ο ήχος από ένα παραπονιάρικο φλάουτο,

το φλάουτο ενός χορευτικού πανάρχαιου

με τους ρυθμούς του να ανακατώνονται

με ένα απαλό αεράκι της κακοτυχιάς,

από μια αλυσίδα δίχως κανένα προηγούμενο,

από ένα πρόσωπο λαδωμένο.

Βλέπουμε σιγά σιγά να μεγαλώνει ένας κήπος

με τους ρυθμούς του χορευτικού και του μαγικού φλάουτου

σ’ αυτό το κυριακάτικο απόγευμα όπου μαθαίνουμε ν’ ακούμε,

μια φιλοσοφία του υπάρχειν,

του ζειν καλώς, της ευημερίας,

του ρεμβασμού και της εφήμερης ανάμνησης

των πολλαπλών ζευγαριών:

με τις γυναίκες να κυματίζουν

στους προθαλάμους με τις επιβλητικές ανοιχτόχρωμες παμέλες,

χορεύοντας στο ρυθμό του μελωδικού χορού,

τη στιγμή της έκθεσης του θέματος του Μότσαρτ,

ξαναγεννημένο από το φλάουτο ενός ψηλού μουλάτου

με γιλέκο με λευκά μανίκια

εδώ όπου το απαλό αεράκι του απόβραδου

καταδύεται μέσα στους ήχους ενός μακάβριου ρυθμού.

μετάφραση :Στέλιος Καραγιάννης

πηγή: https://hecatepoesia.wordpress.com/

Nancy Morejón

b. 1944, Havana

Αχμέντ Μετζάτι | Άφιξη

2026-03-27T12:40:00.097+02:00

Zhang Yongxu, Drunk, 1986

Η άφιξη

Σκόνταψε εκείνος ο μέθυσος στα χείλη του και σωριάστηκε.

Και γυάλισε το θραύσμα του καθρέφτη των θλίψεων του και είδε

την κηδεία του, χείλη που μασούν προσευχές,

ένα αστέρι που κραύγασε κι έσβησε.
Και γλίστρησε από τα χέρια του το όνειρο ενός κλήματος, ένα κομποσκοίνι,

Και μια μάνα που κρεμάει ασπρόρουχα* στην ταράτσα· και γεμάτος

γαβγίσματα, έκλεισε τα μάτια του, δάγκωσε τη γλώσσα του κι απομακρύνθηκε.

_______________________________

*Σημείωση της ελληνικής μετάφρασης:

Το λευκό είναι το χρώμα του πένθους στο Μαρόκο και σε πολλές ισλαμικές παραδόσεις

μετάφραση στα ελληνικά: Μαρία Θεοφιλάκου

μετάφραση στα αγγλικά: Ahmed Mejjati, 2004

πηγή: Poetry International

Arrival

That drunkard stumbled down over his lips and fell.
He shined the mirror’s splinter of his sorrows and saw
His own funeral: lips chewing prayers
A star shouting and fading away.

Then slipped away from his hands a vine’s dream, a rosary,
And a mother hanging linen on the roof.
Filled with barking, he closed his eyes, bit his tongue, and drew away.

Ahmed Mejjati
γεν. 1936, Casablanca

Έντουαρντ Σάλεμ | Πράσινος ιστός αράχνης

2026-03-20T11:39:00.015+02:00

Samma Emad | Voices From Gaza | Magunm Photos

Πράσινος Ιστός Αράχνης

Σε μια σκηνή που γύρισα καθισμένος στο χώμα, μια γυναίκα εκατό χρονών
μονολογούσε σ' ένα αντίσκηνο. Ακούω τη φωνή της στη μνήμη μου,
εναλλάξ χαρούμενη και απελπισμένη. Θυμάμαι
το αίσθημα μου του αυτοεπαίνου

σαν να είχα εφεύρει το πιο κοντινό πλάνο,
κινηματογραφώντας το περίτεχνο τατουάζ στο πρόσωπό της, το θαμπό πράσινο μελάνι
να κινείται γύρω από τα χείλη και το πηγούνι της σαν ιστός αράχνης στο αεράκι
καθώς μιλούσε για την απώλεια του ενός σπιτιού της μετά το άλλο,

και για τον θυμό της που ο Θεός είχε εγκαταλείψει

τον λαό της. Άλλοι που πήρα συνέντευξη ήταν θυμωμένοι
με τις Aραβικές χώρες που δεν σηκώθηκαν να πολεμήσουν.
Οι Αμερικάνοι με τους οποίους ταξίδευα κατηγορούσαν την Αμερική.
Το ίδιο και εγώ. Είμαι Αμερικάνος, άλλωστε. Λίγοι κατηγορούσαν το Ισραήλ.
Το Ισραήλ ήταν το λυσσαλέο σκυλί, σίγουρα, αλλά το φταίξιμο
έπρεπε να αποδοθεί στους ιδιοκτήτες του, σε εκείνους που
θα μπορούσαν, αλλά δεν το έκαναν, να το εμποδίσουν να επιτεθεί.

μετάφραση: Μαρία Θεοφιλάκου

πηγή πρωτότυπου: Poetry Magazine, Τεύχος Μαρτίου 2026

Green Spiderweb

In a scene I shot sitting on the ground, a 100-year-old woman
monologued in a tent. I hear her voice in my memory,
alternately buoyant and despairing. I remember
my feeling of self-congratulation
as if I’d invented the extreme close-up,
filming her ornate face tattoo, the fuzzy green ink
moving around her lips and chin like a spiderweb in a breeze
as she spoke of losing home after home,

and of her anger at God’s abandonment
of her people. Others I interviewed were angry
at the Arab countries who wouldn’t stand and fight.
The Americans I was traveling with blamed America.
So did I. I’m American, after all. Few blamed Israel.
Israel was the rabid dog, sure, but the blame
had to be placed on its owners, on those who
could have, but didn’t, stop it from attacking.

Samma Emad | Voices From Gaza | Magunm Photos

Ερωτικά ποιήματα

Πριν από δέκα χρόνια, είπα στον ξάδερφό μου, τον Χάλεντ—
πωλητή κολόνιας στη Δυτική Όχθη,
επίδοξο ιδιοκτήτη βιομηχανικού πτηνοτροφείου —
Θα επιστρέψω σε έξι μήνες.

Τον ντρόπιασα μια φορά,
κατά λάθος αποκαλύπτοντας στη μητέρα του
ότι έγραφε ερωτικά ποιήματα στο Facebook.
Δεν ήξερα ότι ήταν μυστικό που της το έκρυβε.

Το ναυαγισμένο βλέμμα προδοσίας που μου έριξε,
καθισμένοι δίπλα-δίπλα σε καρέκλες υπολογιστή που έτριζαν,
είναι το ίδιο βλέμμα που φαντάζομαι ότι έχει όταν
με σκέφτεται τώρα. Είναι το βλέμμα που ρίχνω στον εαυτό μου.

μετάφραση: Μαρία Θεοφιλάκου

πηγή πρωτότυπου: Poetry Magazine, Τεύχος Μαρτίου 2026

Love Poems

Ten years ago, I told my cousin, Khaled—
West Bank cologne salesman,
aspiring chicken factory farm owner—
I’d come back in six months.

I embarrassed him once,
accidentally revealing to his mother
that he wrote love poems on Facebook.
I didn’t know it was a secret he kept from her.

The sunken look of betrayal he gave me,
seated side by side on squeaky computer chairs,
is the same look I imagine he has when
he thinks of me now. It’s the look I give myself.

Edward Salem

Παλαιστίνιος ποιητής

Sylvie Kandé | Το αυγό και η πέτρα

2026-03-13T16:02:00.000+02:00

Jonathan Todryk. Only a stone. 2021

Το αυγό και η πέτρα

Η αγάπη είναι μια πλαγιά

συλλογιζόταν το αυγό κατεβαίνοντας

την ελάχιστη απόσταση που τους χώριζε

κυλώντας εν ολίγοις προς την καταστροφή του

Με το παραμικρό άγγιγμα ραγίζει

Από τις πληγές του λευκό πηγάζει αργά

κίτρινο αναβλύζει από αυτή τη ρωγμή

που αρχίζει να διατρέχει την στενόμακρη κοιλιά του

Η συνοχή του είναι όλη παρελθόν

είναι σπασμένο παχύρρευστο

πάντα παρακαλώντας γι' αυτή την αγάπη

που ούτε τού δίνεται ούτε τού αρνείται.

Διότι η πέτρα άνετη στη μάζα της

τίποτα, τίποτα, δεν αισθάνεται τίποτα

από την αξιολύπητη, κολλώδη θυσία

που παίζεται πάνω στο καβούκι της,

και η καρδιά της δεν θα μπορούσε να πιτσιλιστεί.

μετάφραση: Μαρία Θεοφιλάκου

πηγή: Poetry Magazine

L’œuf et la pierre

L’amour est une pente

songeait-il dévalant
l’infime distance qui les séparait
roulant pour tout dire à sa perte
À l’effleurer il se fêle
De ses plaies du blanc lentement découle
du jaune jaillit de cette fente
qui se prend à courir sur son ventre oblong
Sa cohérence toute derrière lui
il est brisé visqueux
toujours à mendier cet amour
qu’on ne lui donne ni lui refuse
Car elle à l’aise dans sa masse
rien de rien elle ne sent rien
du piètre sacrifice poisseux
qui se joue dessus sa carapace
et son cœur ne saurait en être éclaboussé

Sylvie Kandé

γεν. 1957