Zagroda

na wyścigi z deszczem

noreply@blogger.com (myszoptica) — Wed, 02 Jul 2014 11:16:00 +0000

… bo kiedy ja dojrzałam do wciągnięcia nitek w zatrważającej liczbie cztery oraz uprania i napięcia chusty, to on mówił: a figę! bedę kropić, będę padać, będę lać.

ale byłam czujna , jak nie przymierzając , ważka

wciągnęlam, uprałam, wycisnęłam w ręcznik i chyłkim, chyłkiem … boczkiem , boczkiem … wysuszyłam!

I juz mam swoją własna Stripe Study Shawl

podwójne własną, bo wydzierganą z Zagrodowego Socka przy uzyciu drutów nr 3,5.

Zużyłam motek zieleni, około 3/4 motka szarości, bo akurat tyle mi zostało w egzemplarzu z którego ucinałam próbki - ta szarość pasowała mi tak bardzo , ze nie mogłam jej zostawić w spokoju.

Technika wykonania tej chusty jest bardzo zabawna :

zaczynamy klasycznie, od zrobienia typowo-chuścianego trójkącika.

po dołączeniu koloru rozpoczyna się dzierganie rzędów skróconych - stąd bierze się widoczna asymetria.

plisę dzierga się “normalnie” - dodajemy oczka przy brzegach chusty I po obu stronach oczka wyznaczającego srodek .

Proste, ale jakie fajne

wyjechali na wakacje…

noreply@blogger.com (myszoptica) — Mon, 30 Jun 2014 08:03:00 +0000

… wszyscy nasi podopieczni,

gdy nie ma w domu dzieci to: *

- zmniejszę stertę rzeczy do przeczytania

- nadziergam się do syta

- odnowię znajomośc z maszyną do szycia

- popracuję uczciwie w ogrodzie

- oczyszczę I pomaluję płot

- pokryję olejem taras

- będę się przez cały czas zamartwiać , czy Młode są zadowolone, czy spakowałam odpowiednią liczbę bluzek, swetrów , spodni itp.

I tak przez dwa tygodnie …

a na razie nie wiem do czego zabrać się w pierwszej kolejności. nadmiar możliwości nieco mnie przytłoczył

* KULT z płyty “ Ostateczny krach systemu korporacji”

wciągnieta w resztki bez reszty…

noreply@blogger.com (myszoptica) — Thu, 05 Jun 2014 18:36:00 +0000

dziergam słupki, dziergam i jeszcze raz dziergam… chałupa w stanie mocno niewyjściowym, rodzina nauczona doświadczeniem próbuje ogarniać się samodzielnie…

ale

już niedługo bedę finiszować .

oto zdjęcia z wczorajszego wieczoru:

jestem z siebie bardzo zadowolona, ponieważ udało mi się wykorzystać do tego projektu całkiem pokażną ilość zapomnianych, resztkowych włóczek (kupowanych w zamierzchłych czasach, kiedy włoczkowo-dzierganiowy hyś był jeszcze w stadium rokującym na wyleczenie)

poddałam utylizacji około 400 gramów włoczki Nicky oraz 300 czarnej mieszanki nieznanego pochodzenia, ot skleroza.

w moim przypadku to całkiem ładny wynik służący zmniejszeniu wyrzutów sumienia…

I coś mi się wydaje ,ze tych kocyków to Wam jeszcze trochę pokażę….

a potem to juz będę się tylko tarzać w moich ukochanych wełnach

znak czasów…*

noreply@blogger.com (myszoptica) — Wed, 21 May 2014 20:24:00 +0000

wszystko zaczęło sie od tego ,ze   połozyłam   na stoliku prezent dla Zębuszki – piękną duzą ósemeczke, a ta łachudra     nie przylazła …. przyznaję, ze liczyłam po cichu ,ze rzuci ze stówkę

znak czasów:   stara jestem
Zębuszka sie nie należy

potem    był piknik rodzinny w   szkole

nie pamiętam , czy   obwieściłam juz    Wam   moi   Drodzy, że w okolicach     września     tego roku straciłam całkowicie rozum - weszłam w skład Rady Rodziców, czym ostatecznie chyba dowiodłam , ze właściwie to wcale   nie lubię wolnego   czasu i świętego spokoju …   po co posiedzieć w foteliku z ksiązeczką albo drutami, kiedy można iśc na zebranie ? to takie   odświeżające   po całym dniu pracy,    ogarniania   małych jeszcze dzieci i domu .

fakt faktem, słowo się rzekło, kobyłka u płota …

przypadł mi w udziale    dyzur przy sprzedaży cegiełek .

ledwo pojawiłam się przy swoim stoisku , dopadła mnie kobita I ględzi o kolagenie rybim , ze to   juz   czas, zeby przyjśc, porozmawiać … ze wspaniałe efekty    I inne pierduty ( swoją drogą   to niezły biznes     na tym   czymś    robią , ale    to całkiem inna historia )
czyli znowu: stara jestem I na dokładkę twarz    mi się sypie

co robić ?

nie płakać , nie rwać włosów   z głowy ( same wypadną )

tylko :

zasiąść w fotelu, jak to przystoi mojemu podeszłemu wiekowi   I   dziergać ….

kocyk z   wzoru**

Granny Squares

grunt to starzeć się z godnością …

* uprasza się   Czytelników o taktowanie    powyższego   posta     z odpowiednio duzym przymrużeniem oka , lepiej większym niż mniejszym
** kocyk   traktujemy serio , ale z lekką wyrozumiałością – przecież to    realizacja postanowień noworocznych z 2013 roku - ze   będę szydełkować :   próba   czwarta chyba …

jeśli mamy maj….

noreply@blogger.com (myszoptica) — Wed, 07 May 2014 20:21:00 +0000

… to oznacza jedno:

cztery lata temu zamknęłam oczy na chwilę , wzięłam głęboki wdech, pomyślałam, że raz kozie śmierć, albo coś o odważnych i świecie...

założyłam Zagrodę .

I do tej pory jestem , i trwam, i nie poddaję się.

pewnie, ze przychodzą cieżkie chwile, ze jest ciężko, że pieniędzy zbyt mało, ze słaby miesiąc, ze kryzys… ze strach nie pozwala spać nocami

zamykałam firmę już chyba tysiąc razy… tak samo jak rzucałam palenie - to wydawało się takie łatwe…

ale wracam, próbuję od nowa.

naprawiam co mogę naprawić, akceptuję to, na co nie mam wpływu…

skaczę z radości, kiedy dostaję wiadomości, że dobrze się spisałam, że dobrze wykonałam swoją pracę …

pewnie, ze daleko mi do ideału …

ale staram sie. bardzo.

zeby było jak najlepiej.

bardzo, bardzo dziękuję wszystkim wspaniałym Osobom oraz Klientom

to dzięki Wam, Waszemu wsparciu, pomocy, a czasem wyrozumiałości piszę dzisiaj tego posta …

po prostu I szczerze : dziękuję

niedawno

noreply@blogger.com (myszoptica) — Mon, 24 Mar 2014 20:33:00 +0000

niedawno, a właściwie, bardzo niedawno bo zaledwie kilka dni temu…

przyczesałam się ze szczególną troską, bardziej starannie niż zwykle namalowałam urodę i pobiegłam do kolejki SKM, która miała mnie zawieźć na spotkanie ze znajomymi w centrum Warszawy…

trochę padało, trochę wiało - nie wiedzieć czemu, jak zwykle w oczy, ale co się dziwić: marzec.

lekko zgoniona, bo z powodu braku parasola gnałam galopem od Dworca Śródmieście, przez Chmielną dotarłam do miejsca przeznaczenia .

I wszystko ładnie , i wszystko pięknie .

miło i ciepło

podczas powitań, jedna z bardziej zaprzyjaźnionych Ew mówi: słuchaj Marta, masz coś dziwnego pod okiem …

pierwsza myśł : rozmazałam sie! lustro! szybko do lustra !

znalazłam, przyjrzałam się dokładnie:

nie, nie rozmazałam się…

po prostu i najzwyczajniej w świecie moja cera postanowiła okazać swoją witalność i siłę w kolorze dziwno- fioletowo-brązowym,

jak w rodzince Adamsów

w trosce o swój własny dobrostan, bo przecież mógłby mi się trafić jakiś zabłąkany osinowy kołek, zwłaszcza rano, kiedy nie zawsze zdązę urodę namalować…

postanowiłam co następuję:

1. porcja soku rano,

2. duża butelka wody mineralnej w ciągu dnia

odkurzyłam sokowirówkę i wiruję dzielnie:

- marchewkę z jabłkiem

- marchewkę

- jabłko z burakiem

- marchewkę z imbirem

- seler z jabłkiem

- seler z marchewką

- marchewka z pietruszką

najbardziej lubię selera z marchewką, burak tez jest dosyć ciekawy…

pozostaje tylko czekać aż przestanę ludzi straszyć

aby do wiosny …

noreply@blogger.com (myszoptica) — Wed, 12 Mar 2014 11:08:00 +0000

powtarzam to zdanie rok w rok, odkąd pamiętam.

wiosna była zawsze moją ulubioną porą roku… przy czym powody dla których tak bardzo ją lubię mogą być dla niektórych lekko dziwne… bo że ptaszki, że kwiatki to wiadomo …

dla mnie jednak nie ma nic lepszego niż zapach rozmarzniętej ziemi, jej kolor, dotyk…

nauka mówi , ze to zapach rozwijających śluzowców, ale nie bądzmy nieprzyjemnie konkretni. to zapach Życia (tak, właśnie przez duże Ż), wielkiej wygranej nad złym czasem, a także zapach bezpieczenstwa i stałości , bo choćby nie wiadomo co, wcześniej lub później wiosna przychodzi zawsze…

I cóż z tego, ze podczas wygrabiania mierzwy człowiek ucheta się jak perszeron przy pługu…

cóz z tego, ze gumiaczek może nie do końca wytworny…

jest pięknie…

***

w takim oto dobrym nastroju , na te przyszłe , piękne dni wydziergałam sweter- ponczo – wdzianko mocno asymetryczne : Asymmetric Pullover

wytwór iście wiosenny ponieważ rękawy nie mieszczą się pod żadną kurtką .

sweter jest zbudowany na bazie prostokątów - jeden z rogów został “ścięty” na podkrój szyi, krawędż jednego z boków tworzy szew grzbietowy rękawa , a z drugiej strony należało dobrać oczka na kimonowy rękaw.
w sumie - proste , a wdzięczne.
jest szansa , że się polubimy…

Dziergałam z własnoręcznie ufarbowanego Merino Aran, druty 4,5 mm

a gdyby do tego swetra mieć jeszcze tyłek lepiej pasujący do rurek to byłoby fantastycznie …

…

noreply@blogger.com (myszoptica) — Mon, 17 Feb 2014 16:10:00 +0000

wiem , wiem:

-sama chciałam

-trzeba sie przemęczyć

ale :

od początku stycznia żyjemy w towarzystwie kartonów upychanych , gdzie to tylko możliwe, no I kurzu ze szlifowania…

już nawet zaczęłam się przyzwyczajać do ciągłej obecności w domu obcych ludzi, do ich dziwnej muzyki, a także do tego, ze do rąk przyrosły mi mopy oraz szmatki do wycierania kurzu … nawet do tego, ze ciągle ginie mi telefon, ładowarka czy inne ważne ustrojstwo …

podłamałam się dopiero wtedy, kiedy przyszła kolej na ewakuację tzw kanciapy nad garazem. kanciapa pełni rolę biura i magazynu Zagrodowej wełny, zatem dobra wszelkiego mam tam pod sam dekielek

wygląda niewinnie, ale jej opróznianie było masakrą. mogłam , co prawda liczyć na pomoc Panów przy noszeniu kartonów, ale i tak zmachałam się nieźle .

padnę na twarz albo zwariuję, innego wyjścia nie ma…

ale będzie pięknie ….

I tak błogo , kiedy juz sobie pójdą….

prawda ?

jednak trochę silna ta wola …

noreply@blogger.com (myszoptica) — Thu, 09 Jan 2014 11:14:00 +0000

… czyli w dalszym ciągu znajduję zastosowanie dla zapasów .

tym razem wrzuciłam na druty staruteńką włóczkę Merino Mix:

I mamy tunikę dla Karoliny .

Tak mi te dzieciaki rosną , że za chwilę nie bedzie wyrabiania resztek… będzie obowiązywać “pełna stawka dzianinowa “

Szczegółowy, niestresujący przepis na dzierganie wyglądał tak:

-złapać dzieciaka w locie

-ustalić wielkość dekoltu- czyli bierzemy centymetr, przykładamy wokół szyi I decydujemy jaka wielkość nam odpowiada . Mamy od razu obwód “startowy” robótki

-na podstawie tego pomiaru nabieramy odpowiednią liczbę oczek. Łączymy robótkę w okrąć I od tej pory przrabiamy w okrążeniach, nie w rzędach. Dobrze jest zazanaczyć początek rzędu

-przerabiamy kilka rzędów na pliskę dekoltu . Ja przerabiałam ściągaczem z oczek przekręconych

- znowu łapiemy dzieciak a I przykładamy robótkę do niego - zęby sprawdzić , czy aby na pewno łepetyna przejdzie , a ponadto mając robótkę przy ciele zaznaczamy linie “szwów” raglanu . dobrze jest przy okazji zamierzyć długość pachy, czy jak to się tam nazywa …

-przy “szwach” raglanu będziemy dobierać oczka - w moim przypadku dobierałam w co drugim okrązeniu z kazdej strony “szwu”, w okrązeniu przybywa nam osiem oczek

- kiedy pacha będzie juz wyrobiona, czeka nas podział robótki na rękawy I korpusik: oczka rękawów odkładamy na nitkę pomocniczą , trzeba to robić po kolei , w takcie przerabiania wtedy akcja rozwija się bardziej zrozumiale .

u mnie było tak: przerobiłam plecki, odłozyłam oczka rękawa , z nitki , którą przerabiałam nabrałam 6 oczek , przerobiłam przodek , odłozyłam oczka drugiego rękawa I znowu dobrałam 6 oczek , połaczyłam … potem znowu przerabiamy plecki I mamy okrązenia . pracujemy nad kadłubkiem ,a rękawki czekają na lepsze czasy

-przerabiamy kilka rzędów , zaznaczamy “szwy boczne “ korpusiku - będziemy dobierać po obu stronach każdego z nich co kilka okrązeń - dobierałam chyba w co ósmym. można dać sobie spokój I nie dobierać , ale ja lubię właśnie tak, bo gotowe ubranko ładnie sie układa

-dziergamy nie stresując się niczym do pożadanej długości

-robimy pliskę na zakończenie

-teraz nastał “lepszy czas “ dla rękawów . nabieramy oczka na druty. dobieramy oczka wzdłuż krawędzi odcinka wydzierganego na oczkach dobranych podczas podziału na korpus I rękawy. przerabiamy od razu pliskę albo robimy dłuższe rękawy, jeśłi trzeba

-wciągamy nitki.

-łapiemy dzieciaka , mierzymy, na wszelki wypadek nie pytamy, czy mu się podoba. dopuszczamy tzw “milczący akcept” - jak nic nie mówi – jest dobrze

koniec

chwilowa silna wola

noreply@blogger.com (myszoptica) — Mon, 02 Dec 2013 20:44:00 +0000

…czyli wyrabiamy resztki.

już jakiś czas temu okazało się , że nawet te łądne kartonowe pudła z Leroy mają swoją pojemność… ale czy to dało mi do myślenia ? czy to mnie zraziło? czy skłoniło do refleksji? no gdzieżby! kierując sie swoistą logiką przeniosłam kartony do garderoby, bo stoi toto puste… ja tam nie zaglądam, to nie denerwuję się nadaremnie. w kanciapie zrobiło się zatem wolne miejsce - ustawiłam więc koszyk wiklinowy na przydasie wszelkiego rodzaju… bo to ładne I pożyteczne będzie…

domyślacie się już dalszego ciagu?

tak, z koszyka wysypują się motki… głównie końcówki z farbowań, które trzymałam na wszelki wypadek , jak również dlatego, że w chwili , kiedy je tam odkładałam , widziałam w nich czapki ,szaliki, skarpety itp. I ja miałam te czapki, szaliki, skarpety wydziergać . w końcu lubię , czyż nie ?

I jak to się już tak ostatecznie wysypało , ogarnęły mnie wyrzuty sumienia … że leń, że wariatka … I inne takie raczej nieprzyjemne

no to się wzięłam, to się zawzięłam : wyciągnęłam motek amarantowego Deliciousa . zaczęłam dziergać tunikę dla Ali.

w okolicy brzuszka rozczuliłam się jakie to mam duże dziecko I że jeden motek to jednak mało…. potrzebny kolejny amarantowy. nic z tego , amarantu brak! na szczęście napatoczyła mi się popielata Baśka . pasowało pod względem grubości, zatem nie rozpraszam sie, dziergam , dziergam, dziergam ….

udało sie!

dwa motki przetworzone!

paluszki

noreply@blogger.com (myszoptica) — Tue, 05 Nov 2013 15:24:00 +0000

czyli:

hipnotycznie- obrzydliwe ciasteczka o niebiańskim smaku…

idealnie kruche, trochę słodkie, trochę słone, z delikatną migdałową nutką …

pyszne….

paluszki wiedźmy

przepis podejrzany na blogu Moje wypieki i wymuszony tzw okolicznościami przyrody.

moje dziewczynki zostały zaproszone na przyjęcie w ubiegły czwartek, a ponieważ bardzo, ale to bardzo chciały iść, musiałam się nieco postarać i wykonać potrawę tematyczną .

wyszło fajnie , dzieciaki były zachwycone

o to chodziło…

pierwszy taki…

noreply@blogger.com (myszoptica) — Mon, 21 Oct 2013 07:20:00 +0000

spokojny weekend w ostatnim czasie….

całe dwa dni bez konieczności wychodzenia z domu…

bajka…

w takie dni nawet mycie podłogi ma jakiś optymistyczny wyraz, prasowanie może być przyjemne… nikt nie goni , nikt nikt nie popędza…

Żadnych terminów na wczoraj, żadnych dodatkowych obowiązków…

tylko my, nasz czas, nasz dom…

I dzieciaki wystrojone w nowe czapy :

o wszystkim innym pomyślę później….

technikalia: dziewczyny wystrojone zostały w czapy dziergane wg. wzoru Sand Bank, udostępnionego mi hojnie przez Lete .

użyłam włóczki Unique oraz drutów 3,5 I 4. Unique jest nieco cieńsze niż włoczki używane w oryginalnym wzorze , ale zastosowałam je celowo, ponieważ bez konieczności przeliczania oczek otrzymałam czapy pasujące na łepetyny dzieciaków. zyżyłam jeden cały motek I odrobineczkę następnego , więc pewnie pojawi się seria mitenek w tym kolorze.

pozdrawiam

marta

prototypy

noreply@blogger.com (myszoptica) — Wed, 25 Sep 2013 21:07:00 +0000

bardzo lubię , kiedy dostaję zamówienie na kolor , który nie występuje w palecie kolorów sklepu…

jest wyzwanie,

jest zabawa,

jest impuls do próbowania czegoś nowego …

tym razem wyszło tak:

podoba się Wam? iść dalej w tym kierunku?

pozdrawiam

marta

Ryzykowna Aquarella

noreply@blogger.com (myszoptica) — Mon, 16 Sep 2013 18:49:00 +0000

popełniłam, ale nie dla siebie…

metryczka: wzór   “z głowy”,wełna to   Silky Alpaca Fingering , z mojego własnego farbowania , 3 motki po 100 gramów, druty nr 3,5

… bo czasy, kiedy mogłam kupić 300 gramów wełny I zrobić z tego sweterek, mam   juz dawno za sobą . nawet Lola , która jest optymistyczną wersją mnie , nie pasowała do sweterka   jak   ręka do rękawiczki. Pani Dorota, na szczęście , owszem. I nawet poły   były tak wydłużone, jak miały być…
mimo wszystko projekt był mocno ryzykowny…

dlaczego?

a dlatego , że sweterek   powstawał w “technologii prawie bezszwowej” - wydziergałam   korpus w całości - od dołu. rozdzieliłam     robótkę na wysokości pach (tu każdą część wyrabiałam odobno) a szwy ramion zamknęłam używająć techniki three needle bind –off (dzięki temu szwy ramion   zostały ładnie ustabilizowane) . rękawy   wrabiałam rzędami skróconymi, podejrzałam to u Fiubździu  - i odtąd trudno mi się z tą metodą rozstać , a potem dziergałam w kierunku od ramienia w do nadgarstka

czyli:

jeśli okazałoby się ,że coś jednak należałoby poprawić    w korpusie , to musiałabym ciąć dzianinę na odpowiedniej wysokości I dorabiac odpowiedni obszar   na nowo , albo pruć   rękawy I część korpusu … obie czynności potencjalnie stresujące
gotowy, prawie bezszwowy sweterek wygląda świetnie, ale najlepiej byłoby mierzyć   go w trakcie roboty co chwilę, w przypadku obcej osoby trudno czasem przeprowadzić.   ja dziergałam   na własne ryzyko, prucie nie jest   dla mnie tragedią, miałam szczęście I   wyszło   fajnie,

ale :

przy drugim sweterku, pomimo zrobienia I blokowania próbki , czeka mnie prucie totalne!     za szczypły wyszedł skubaniec!   poły za mało wydużone …
gdybym robiła klasycznie , w częściach, przerobiłabym przody I to by prawdopodobnie    wystarczyło.
na szczęście dramatu nie ma , lubię dziergać
właśnie to mam zamiar robić przez cały dzisiejszy wieczór
pozdrawiam

głębokie archiwum…

noreply@blogger.com (myszoptica) — Fri, 30 Aug 2013 06:37:00 +0000

… za parę chwil będzie można nazywać to antykiem. przypomniało mi się, bo tak jakoś zimnawo jest juz wieczorami… będzie zatem o pledzie …

uszyłam I “oddałam do uzytku” w styczniu, o zgrozo, sklerozo I leniozo !
pocieszam się trochę, ze może dobrze się stało, ze tak długo z tym zwlekałam, bo przy okazji widać , jak taki pled wygląda po paru miesiącach intensywnego uzytkowania przez dzieci , psa kota I królika . prany często. prany bez sentymentów I rozczulań w pralce, przy użyciu zwykłego proszku do prania (tylko nie odwirowuję zbyt mocno, zeby nie był zanadto pognieciony, bo dodatkowe prasowanie jakoś mnie odstręcza )

stan obecny:

a to zdjęcie ze stycznia:

chyba nie jest źle …

pled uszyty jest głównie z bawełny kupionej na allegro, nie wiem czy była polska , czy nie , w każdym razie miała bardzo fajną cenę w porównaniu z typowymi bawełnami patchworkowymi . spód zrobiłam z materiału z Ikei (miały być zasłonki do kuchni, ale koncepcja , jak zwykle zmieniała mi się na bieżąco)

Odnośnie zmienności koncepcji : zaplanowałam uszycie wzoru Chinese Coin

uwielbiam połaczenie rózu I brązu… okazało się jednak, ze szyć się chce, ale brązu mam zbyt mało… a jakoś tak bezkaśna byłam , to uszyłam tak jak mi wychodziło.

kiedyś uszyję I Chinese …

...ale to potem , bo teraz czeka na pikowanie kołdra dla Karolinki: muszę ją jeszcze trochę lepiej pofastrygować (można tak powiedzieć ? jest takie słowo?) I do dzieła !

aha, przewinęłam też wełnę na ciepłe skarpetki…

zbrodnia i kara ?

noreply@blogger.com (myszoptica) — Mon, 15 Jul 2013 08:47:00 +0000

… a przede wszystkim brak rozwagi I opanowania? łatwo mi to jednoznacznie ocenić - teraz , po fakcie .

nie dalej niż trzy tygodnie temu sprawy miały się jednak zgoła inaczej , niewinnie i beztrosko.

a wszystko przez to, ze zmiękło mi serce …. ulitowałam się…. wyciągnęłam z czarnej otchłani worek z czesanką . I to nie byle jaką - to była alpaka z jedwabiem. a że czas był wyjątkowo niesprzyjający i zabiegany , zaplanowałam sobie odświeżająco- relaksujący seansik przy kołowrotku.

I zaczeło się :

jedna szpula , druga szpula , trzecia szpula…

jeden dzień , drugi dzięń, trzeci dzień …

siedziałam przy kołowrotku w każdej wolnej chwili, sprzątanie nie ucieknie, w kuchni specjalizuję się w daniach szybkich I przyjemnych.

Seansik skończył się po sześciu motkach grubasów , podwójnie skręconych . łącznie skręciłam około 900 gramów gotowej przędzy

no dobrze , ale gdzie tu zbrodnia ? a gdzie kara ?

juz tłumaczę: w zapalczywości swej i całkowitym braku umiarkowania w przędzeniu , prawdopodobnie na skutek niewłaściwej pozycji I nadmiernego przeciążenia , naderwałam sobie w kręgosłupie COŚ. I to COŚ spowodowało tak cholerny ból ,ze zaryzykowałam spotkanie z medycyną własciwie to tylko ruszanie oczami okazało się bezbolesne . na szczęście medycyna stanęła na wysokości zadania i wróciłam do domu z jakimiś lepszymi pigułami. I z zaleceniem ,zebym sie u licha jasnego, oszczędzała! I moze nawet zawarła bliższą I bardziej długotrwałą znajomość z medycyną. no, żesz!!!! tyle lat udawało nam się nie zbliżac do siebie zanadto , a tu taka siurpyza! rozczarowanie wielkie !
tym bardziej, ze robienie na drutach jest chwilowo, hm … niezbyt przyjemną czynnością.

a mówią ,ze głupota nie boli… racja - nie boli. Nap……. jak jasna cholera! we wszystkich możliwych obszarach

ps. ale wełna udała mi się całkiem , całkiem ….

rozpędzona

noreply@blogger.com (myszoptica) — Thu, 04 Jul 2013 19:03:00 +0000

Hania    nadała   sprawę : potrzebna   jest   żólta wełna.
mówisz i masz - dostałam całkiem świeżą dostawę wełny od Zitrona, (z tego   powstaje poźniej mój   Unique i Sock). wiec    zabrałam się   do pracy od razu.
dobrze mi szło: pewnie przez to , że podczas odwojania wełny ze szpuli konczyłam oglądać House’a . koniec końców , zamiast   zamówionych   czterech   ufarbowałam     trzydzieści motków w róznych odcieniach żółci ...
mamy zatem        cytrynę , słonecznika,   zółc róży herbacianej ( to się chyba nazywa żółć neapolitańska, ale nie dam sobie głowy uciąć)

musi jeszcze tylko ociupinkę podeschnąć : wystarczy dla   Hani i dla innych spragnionych   żółtej wełny

o myszopticy…

noreply@blogger.com (myszoptica) — Mon, 06 May 2013 09:03:00 +0000

… myszoptica , jak każdy ssak odznacza się całkiem sporym mózgiem , co sugeruje , iż można spodziewać się , ze rozum swój ma. wielkość współczynnika masy mózgu do masy ciała sugerujące jakość procesów myślowych wykazało znaczącą sezonową zmienność. najniższe wartości obserwowane są zimą, wyższe latem… należałoby zatem spodziewać się, że podczas trudnych warunków pogodowych , zwłaszcza zimą, przy znacznym niedoborze światła słonecznego myszoptica może wykazywać pewnego rodzaju ociężałość umysłową . może prowadzić to do sformułowania tezy, ze dla uniknięcia niebezpieczeństwa ze strony licznych drapieżników podczas tego niedogodnego okresu myszoptica:

1) migruje do ciepłych krajów

2) hibernuje

3) zaszywa się w upatrzonej kryjówce do czasu ustąpienia niekorzystnych warunków pogodowych

obserwacje w terenie bardzo szybko wykazały , że migracja nie jest możliwa ze względy na stanowczo zbyt mały portfel myszopticy. do rozważenia i udowodnienia pozostają zatem dwie pozostałe tezy. ze względu na rzadkość występowania myszopticy badania będą trudne I długotrwałe. jedynym bezspornym faktem wynikającym z często sprzecznych ze sobą informacji jest to, ze wiosenne pojawienie się myszopticy pozostaje ściśle skorelowane z zakończeniem hibernacji ropuchy szarej , co zdaniem, niektórych badaczy świadczyć może o bliskim pokrewieństwie tych dwóch gatunków

***

ładne? to już kolejna mieszkanka naszego ogrodu, bo na tego wygodnickiego z grzbietu nie ma co liczyć , bo to tylko durny chłop jest i polezie w siną dal …

skoro krewniaczki postanowiły powrócić do aktywności , cóż pozostaje mnie ? powracam i ja …

I na początek , pozostając w temacie szarości , trochę się pochwalę :

uszyłam bluzkę z dzianiny ! może niezbyt ambitną, ale nie będę nadmiernie cudować na początek , żeby w kompleksy nie popaść … korzystałam darmowych wykrojów papavero, odpaliłam maszynę , poklęłam nieco zwyczajowo i już jest…

zebrałam się na odwagę i przeszłam się do koleżanki w tymże “dziele” i ani nie patrzyła dziwnie , ani nie zapytała , czy sama szyłam (zakładam zatem , ze nie jechało amatorszczyzną na kilometr !) to dla mnie prawdziwy kamień milowy - może i coś z tego będzie ?

zdjęcia niezbyt optymistyczne , bo robione w czasie pięknej i słonecznej “ inaczej” majówki

i uciekam już , bo podczas pisania rozdęłam się dumy jak ropucha… czyżby coś jednak było na rzeczy z tym pokrewieństwem? I będę teraz raczej często gościć , bo mam tyle zaległych rzeczy do pokazania, ze hej…

idzie ku dobremu…

noreply@blogger.com (myszoptica) — Mon, 25 Feb 2013 15:38:00 +0000

…znaczy- ku wiośnie.

zatem , zgodnie z moją osobisto-logiczną tradycją mogę pokazać nową czapkę zimową… Rosebud. trochę na przekór, bo z wiosną to trochę jak z wodą w czajniku: kiedy patrzysz , gotuje się całą wieczność… nastawiam się zatem na noszenie czapki. w każdym przypadku będę wygrana: albo odłożę ją szybko do szafy I będę cieszyć się pogodą, albo będę cieszyć się czapką, a moje zatoki pokochają mnie przeogromnie

czapkę wydziergałam z e 100 gramów Merino Ulubionego, druty nr 4.   po zakończeniu ściągacza nie zmieniałam drutów na większe i nie dodawałam oczek , żeby uniknąć    “efektu pieczarki” (uchroniła mnie przed tym Ewa-Konewa, która zechciała podzielić się ze mną swoimi spostrzeżeniami z dziergania tego wzoru)
jestem więc   gotowa   na każdą   ewentualność,
ale
to jeszcze nie koniec:
Viola wezwała mnie do tablicy…
1. Który okres w swoim życiu uważasz za lepszy - obecny, czy czasy młodości.

- stanowczo I zdecydowanie: obecny. coraz rzadziej przeglądam się w oczach innych ludzi, coraz rzadziej muszę coś udowadniać… to miłe…
2. Jedna miłość na całe życie, czy też "każda miłość jest pierwsza"?
myślę, że kiedy ma się szczęście I trafi się na właściwego człowieka, to jest szansa, ze uczucie przetrwa całe życie. a kiedy ma się jeszcze większe szczęście , znajdzie się   go wcześniej niż przed   70-siątką….

3. Morze, czy góry - gdzie lubisz wyjeżdżać na wypoczynek?
ha! nie lubię wyjeżdżać.   kiedy życie mnie przymusi, wytrzymam może ze cztery dni I jestem gotowa do powrotu…. ale łatwiej wytrzymać mi nad morzem….
4. Domatorka czy globtroterka - czyli relaks we własnym ogrodzie czy podróże sprawiają Ci więcej radości.
stanowczo I zdecydowanie: relaks we własnym ogrodzie

5. Nowinki techniczne czy przywiązanie do tradycji - gonisz za gadżetami, masz najnowszego notebooka, jesteś przyssana do FB, czy też wystarcza Ci stary model komórki, sprawdzony wysłużony aparat fotograficzny i nie lubisz uczyć się obsługi coraz to nowszych programów komputerowych?
przywiązanie do tradycji: telefony, komputery, aparaty wymieniam, kiedy wyzioną ducha – staram się nie produkować zbędnych elektrośmieci.
6. Kawa na mieście z przyjaciółką czy spotkanie w domu przy ciachu i w fotelu?
w domu przy domowym ciachu

7. Politykę omijasz z daleka, czy też lubisz wiedzieć, co w trawie piszczy?
lubię -   a nawet pasjonuję     I ciągle mnie zdumiewa….
8. Powieść czy poezja - co lubisz bardziej czytać?
częściej   czytam powieści, ale słowo w poezji ma wyjątkową moc…

9. Rock czy poezja śpiewana - czyli jaka jest Twoja ulubiona muzyka?
najwięcej serca mam do bluesa I jazzu, ale wychowałam się na rocku, wiec mam   do niego szczególny sentyment . a w ogóle to mam pierwszy stopień umuzykalnienia : kiedy grają , to słyszę….

10. Grzeczna i poukładana, czy szalona i nieprzewidywalna? Jaka jesteś?
raczej grzeczna … spokojny ze mnie człowiek

11. Praca na etacie, czy sama wolisz być sobie szefem?
najważniejsze dla mnie to   mieć pracę , którą się lubi…    a ja akurat lubię swoją pracę równięz dlatego, że    nie jestem trybikiem , który ma   być naoliwiony na wysoki połysk I pracować bezbłędnie.. udowadniając zawsze i wszędzie, że spełnia wszystkie zalecane    przez firmę standardy... nie trza było do korporacji iść:))))

historia jednego motka

noreply@blogger.com (myszoptica) — Wed, 13 Feb 2013 10:40:00 +0000

dawno, dawno temu…. bo tak własnie zaczynają się wszystkie porządne historie , które znam… w małej pracowni na przedmieściu wielkiego miasta, przyszedł na świat motek wełny. nie był szczególnie mały, ani też szczególnie duży, po prostu taki w sam raz. zaraz po narodzinach wykąpano go troskliwie, po czym rozwieszono w zacisznym miejscu ogrodu, aby wysechł w łagodnych promieniach letniego słońca. I kiedy tak sobie wisiał, zaczął rozmyślać nad sobą I swoim losem ; po cóż przyszedł na świat? rozejrzał się dookoła I dostrzegł wokół siebie wiele innych motków. były takie jak on: nie za małe, nie za dużę, takie w sam raz… ucieszył się, ze nie jest sam jeden, jedyny na tak wielkim świecie . I już, już miał zapytać, po co oni wszyscy przyszli na świat, kiedy zdjęła go nagła trwoga- inne motki wyglądały jak królowe I królowie , lśniący w słońcu jak klejnoty, cóż powiedzą, kiedy on sam, taki jeden, jedyny. ośmieli się zadać im to pytanie? milczał więc, kołysząc się w objęciach delikatnego wiatru, a czas płynął…. czyjeś troskliwe ręce zwinęły go w węzełek, żeby było mu wygodnie, po czym trafił do wielkiego pudła, które miało być jego nowym domem. nie był tam sam ,otaczało go wiele innych motków, słyszał Ich rozmowy. sam jednak milczał, zastanawiając się co przyniesie mu los.

I tak mijały godziny, dni , miesiące… nadzieja na rozwikłanie dręczącej go zagadki gasła.

pewnego dnia coś uległo zmianie: stał się jaśniej I przestronniej. znowu pojawiły się ręce, które znał już wcześniej. ich palce rozpoczęły niecodzienny taniec, prosząc aby przyłączył się do nich . były tak miłe I czułe , ze centymetr po centymetrze podążył za nimi… a kiedy wydawało mi się że taniec będzie tak trwał i trwał w nieskończoność, palce odrzuciły go nagle I gwałtownie . leżał teraz na twardym stole, myśląc ,ze wszystko co dobre właśnie się dla niego skończyło. palce tańczyły juz inny taniec… prawie całe jego serce zostało przy nich , ale niewielka jego część ,została tu , na tym stole, samotna I opuszczona. jego świat własnie się kończył… pogrążony w czarnych myślach nie mógł uwierzyć, kiedy palce zbliżyły się o niego ponownie I zaprosiły do tańca. jak on teraz tańczył! jak wdzięcznie I lekko… teraz był na powrót jednością, był taki szczęśliwy… ręce wykąpały go ponownie , ułożyły do wyschnięcia… noc minęła mu na rozmyślaniu o radości, która stałą się jego udziałem… czy to był własnie cel jego życia?

kiedy nastał ranek, ręce pojawiły się znowu . zabrały go w miejsce , którego nie znał. postanowił być dzielnym I rozejrzał się uważnie…. ku swojemu zdumieniu zobaczył… siebie! tak, to był on, trochę dziwny, ale to on, z całą pewnością! oszołomiony, nie wiedział , co ma o tym myśleć…. był niespokojny I lekko nieufny… zaczął sobie nawet wyobrażać najgorsze z rzeczy które mogłyby go spotkać, kiedy doszedł do niego z oddali głos :”jaka ładna chusta, dziękuję”

I już wiedział, I był szczęśliwy

ależ pojeeeechałam….

technikalia: wzór to mój wcześniejszy Moment , włóczka to 100 gramów BFL 4-ply superwash , azurowa wstawka - około 25 gramów Sock’a . obie włoczki z mojej Zagrody, druty Prym nr 4

zimne nózki, czyli.....

noreply@blogger.com (myszoptica) — Wed, 30 Jan 2013 15:33:00 +0000

dzisiaj popołudniu leżymy.

zgodnie, solidarnie i z upodobaniem...

na nowej podusi...

a potem...

może ugotujemy coś pysznego?

zobaczy się....

SMART

noreply@blogger.com (myszoptica) — Fri, 04 Jan 2013 13:33:00 +0000

ostrzegam na wstępie: będzie trochę gadania , bo długo mnie nie było.

na wpół przeżarta prozą życia odnalazłam w sobie zapał do pisania... i jakkolwiek banalnie to nie brzmi, zapał sprowokowany został przez nowy rok: symboliczny początek, nowe rozdanie, otwarcie , czy jak to jeszcze można nazwać. zapał wspierany nadzieją ,ze od tej właśnie pory będzie inaczej, lepiej...

nie jestem znawcą ludzkich umysłów, ale chyba większość z nas emocjonalnie odżywa " o tej porze roku" - na fali euforii i uniesienia robimy plany, listy i postanowienia, których zwykle nie dotrzymujemy, a potem popadamy w coraz głębszą niechęć do siebie - przynajmniej ja tak mam.

tym razem, pierwszym moim odruchem było - nie mieć żadnych noworocznych postanowień, tak w trosce o zdrowie psychiczne:) po namyśle doszłam jednak do wniosku, że należałoby mieć w życiu jakąś poprzeczkę, kwestia tylko, na jakiej wysokości ją zawiesimy: ma być odpowiednio - nie za wysoko i niezbyt nisko. a że żadna nauka w las nie idzie, stanęła mi przed oczami zasada wniesiona z korporacyjnych szkoleń: mówi ona, ze przy określaniu celów należy zastosować regułę SMART:

każdy cel, powinien spełniać następujące kryteria:

S - specyficzny - czyli określony: zamiast zadbam o siebie, lepiej powiedzieć -np. będę chodzić na base, albo zrobię badania

M- mierzalny - czyli : jak sprawdzę realizację celu - jeśli trzymamy się przykładu basenowego - będę zakreślać kółka na kalendarzu ściennym, czyli będę widzieć ile razy wybrałam się na basen i jak jestem zaawansowana w realizacji celu

A- ambitny - cel ma stanowić wyzwanie, ale...

R- realistyczny - dajmy sobie szansę na zrealizowanie go... np: mogę zaplanować, ze będę chodziła na basen codziennie, ale czy dam radę? czy wymięknę po dwóch tygodniach i odpuszczę sobie?

i na koniec

T - w jakim terminie planuję osiągnięcie celu? kiedy rozliczę się z realizacji?

przeanalizowałam swoje cele pod tym kątem i z postanowienia:

będę lepiej zorganizowana , co było niemalże z góry skazane na porażkę,wyszło mi:

-kupię lepszy kalendarz, taki ,żebym mogła nosić go zawsze przy sobie. drugi na biurku: stacjonarny. i co najważniejsze - będę ich używać!

-zrobię orientacyjny plan dnia, tygodnia, miesiąca

-powieszę tablicę korkową na notatki związane ze szkołą, rachunki domowe itp

-będę kasować niepotrzebne maile, żeby nie robił mi się w skrzynce mailowej dziki gąszcz, gdzie nie mogę nic odnaleźć

... będę trzymać kciuki sama za siebie, żeby to zrealizować:) mówią,ze wystarczy powtarzać dane czynność przez dwa tygodnie, aby weszły w nawyk... na to liczę, bo tak niezorganizowanej osoby jak jak nie widziałam dawno... i męczy mnie to coraz bardziej

ale , ale ...

żeby nowy rok nie kojarzył mi się wyłącznie z obowiązkami, zaplanowałam jeszcze jedną rzecz:

nauczę się robić na szydełku w stopniu umożliwiającym zrobienie pledu. pełna nadziei usiadłam w pierwszy dzień roku z książka przed nosem i zrobiłam takie cośki:

trudno mi ocenić czy technicznie jest w porządku , bo jestem leworęczna, a zdjęcia w podręcznikach są dostosowane raczej dla praworęcznych, wiec kombinuję. wizualnie jest chyba w porządku....

muszę się jeszcze nauczyć jak łączyć poszczególne kwadraty ze sobą i będzie pledzik jak ta lala. moje córy czekają już w kolejce i zamawiają kolejne, to się nazywa wsparcie dla matki:)

szydełko to ta łatwiejsza część planu... teraz pozostaje mi ta druga, ta wbrew mojej naturze... trzymajcie kciuki:) bo jak zwykle , w teorii to całkiem niezła jestem:)

dumna i blada…

noreply@blogger.com (myszoptica) — Mon, 19 Nov 2012 15:01:00 +0000

… bo udało mi się uszyć śniadaniówkę z laminowanej bawełny, mała rzecz , a cieszy:

ośmielę się nawet na stwierdzenie, że nawet jest toto podobne do tego co chciałam osiągnąć, jestem więc silnie zadowolona. szczęście zaś pogłębia fakt, ze w ogóle dobrnęłam do końca… obiektywnie rzecz biorąc prosta rzecz: uszyć coś na kształt kieszonki z zakładką na dole, lamówkami i naszytym rzepem. roboty w tym wszystkim najwyżej na pól godzinki. ale ja , jak to ja spędziłam nad tym “dziełem” ze dwie godziny, bo maszyna, jeszcze niedawno ukochana Brotherka, chociaż właściwie Sisterka, robiła wstręty : ustawienie naprężenia nici to dla niej tylko sugestia, więc można olać. szew zaczynamy ładnie , przed końcem zaś dajmy się ponieść fantazji, popętelkujmy trochę, a co? jeśli dołożymy do tego paskudne krzywulce na szwach (to juz prezent ode mnie ) i idące za tym wielokrotne prucie, to dziw bierze, że przez okno nie wyleciała śniadaniówka, a Sisterka tuż za nią… miałam chwilową niepoczytalność , spowodowaną silnym afektem…

czy któraś z Was zna może kogoś z Warszawy lub okolic , kto przemówiłby Sisterce do rozumu? tak po naprawczo-serwisowemu?

i po bałwanie…

noreply@blogger.com (myszoptica) — Sat, 03 Nov 2012 16:28:00 +0000

Dziękuję wszystkim za zainteresowanie bałwankową zabawą. było mi niezmiernie miło, kiedy patrzyłam na rosnącą liczbę komentarzy i życzeń:)

a żeby nie wystawiać nerwów wszystkich zgromadzonych na ciężką próbę, przechodzę niezwłocznie do najbardziej interesującej części:

nowym właścicielem bałwanka jest osoba , która pozostawiła 19 z kolei komentarz,

czyli Piuma (Asia)

serdecznie gratuluję, na pewno powstanie coś pięknego:)

proszę o kontakt w celu ustalenia szczegółów dotyczących wysyłki: myszoptica@poczta.onet.pl

jeszcze raz dziękuję za udział w zabawie,

pozdrawiam

oddam bałwana

noreply@blogger.com (myszoptica) — Thu, 25 Oct 2012 11:04:00 +0000

czy wiecie,ze minęły cztery lata od moich pierwszych blogowych wpisów?
cztery lata od zapadnięcia na    ostrą “knitozę”
przeleciało…
z tej okazji pragnę podziękować wszystkim ,którzy znajdują chwilkę żeby tu zajrzeć…ze wszystkie miłe słowa i wsparcie - serdecznie dziękuję:)
a   z racji tego, ze już jutro ma padać śnieg, a Dzieciaki   zaczynają przebąkiwać o lepieniu bałwana, trzeba przypomnieć sobie to i owo.
ustawiłam więc , swojego,   bałwana “spersonalizowanego” – takiego lubię

bałwan zbudowany jest z trzech kłębków Rowan Tweedu w kolorze Nidd -   jest uroczy i słodki, milutki i cieplutki, w odróżnieniu od pozostałych członków rodziny bałwanów;)
a żeby było juz całkiem sympatycznie i rocznicowo:   oddam go w dobre ręce, zatem bawmy się w Candy:
-warunkiem   udziału w zabawie jest pozostawienie   komentarza pod   tym wpisem.
-komentarze anonimowe nie będą   brane pod uwagę w losowaniu
-zapisy trwają do 2 listopada
-losowanie 3 listopada
-będzie mi miło, jeśli wspomnicie o candy na swoim blogu
-jeśli   szczęśliwy los tak zdecyduje – wyślę bałwana za granicę

zapraszam do zabawy
jeszcze raz dziękuję:)
pozdrawiam