Madhavikutty

Ya Mohammed

noreply@blogger.com (Arun Geetha Viswanathan) — Mon, 23 Mar 2020 13:40:00 -0700

Ya Mohammed,
May the lord shower
His grace upon him!
You are the golden dawn
That illuminates the dark Arabian nights.
The last prophet
Who fight for fidelity and truth.
We hear about the luminosity of that face
Even after the long fourteen centuries.
We are unfortunate
Who came late,
We blame our fate.
Oh, the master
Esteemed by more than
Forty generations
We prepare for you,
The banquets of love.
You came like the raindrops,
On the desert, unexpectedly;
The rain has long gone,
Yet, as a golden memory, it remains,

In each tiny speck of sand.

Luminol

noreply@blogger.com (Arun Geetha Viswanathan) — Mon, 23 Mar 2020 13:39:00 -0700

Love-lorn,
It is only
Wise at times, to let sleep
Make holes in memory, even
If it
Be the cold and
Luminous sleep banked in
The heart of pills, for he shall not
Enter,
You ruthless one,
Being human, clumsy
With noise and movement, the soul’s mute
Arena,
That silent sleep inside your sleep.

Poetry of Kamla Das –A True Voice Of Bourgeoisie Women In India by Dr.Shikha Saxena

noreply@blogger.com (Arun Geetha Viswanathan) — Mon, 23 Mar 2020 13:34:00 -0700

Kamla Das was born (March 31,1934) in a Nair family. She hails from the Southern Malabar in Kerala. She opened her eyes in the beautiful lap of nature and blossomed beside a fathomless sea. As her autobiography reveals her maiden name is Madhavikakutty. She attended a European school in

Kolkata then the elementary school at Punnayurkulam (her birth place) and then a boarding school

run by the Roman Catholic nuns. At the Catholic boarding school, she got ill and sent back to Kolkata where private tutors were engaged to teach her fine arts. She was nurtured in an autocratic atmosphere in her home. About her parents’ and their relationship she reveals, “My mother did not fall in love with my father. They were dissimilar and horribly mismatched”1.But her mother’s timidity created an illusion of domestic harmony and produced some half a dozen children of swarthy skin and ordinary features. Her parental home was influenced by the movement of Gandhi and its members used to wear ‘Khadi’ clothes and even spin ‘khadi’ yarn. Gandhi’s photo was hung in every room. Her ancestral house was christened as ‘Nalapat House’. Her mother was a writer and grand- uncle was a poet.

Blood

noreply@blogger.com (Arun Geetha Viswanathan) — Mon, 23 Mar 2020 13:31:00 -0700

Photo by Cassi Josh on Unsplash

When we were children

My brother and I

And always playing on the sands

Drawing birds and animals

Our great-grandmother said one day,

You see this house of ours

Now three hundred years old,

It’s falling to little bits

Before our very eyes

The walls are cracked and torn

And moistened by the rains,

The tiles have fallen here and there

The windows whine and groan

And every night

The rats come out of the holes

And scamper past our doors.

The snake-shrine is dark with weeds

And all the snake-gods in the shrine

Have lichen on their hoods.

O it hurts me she cried,

Wiping a reddened eye

For I love this house, it hurts me much

To watch it die.

When I grow old, I said,

And very very rich

I shall rebuild the fallen walls

And make new this ancient house.

My great-grandmother

Touched my cheeks and smiled.

She was really simple.

Fed on God for years

All her feasts were monotonous

For the only dish was always God

And the rest mere condiments.

She told us how she rode her elephant

When she was ten or eleven

Every Monday without fail

To the Siva shrine

And back to home again

And, told us of the jewel box

And the brocade from the north

And the perfumes and the oils

And the sandal for her breasts

And her marriage to a prince

Who loved her deeply for a lovely short year

And died of fever, in her arms

She told us

That we had the oldest blood

My brother and she and I

The oldest blood in the world

A blood thin and clear and fine

While in the veins of the always poor

And in the veins

Of the new-rich men

Flowed a blood thick as gruel

And muddy as a ditch.

Finally she lay dying

In her eighty sixth year

A woman wearied by compromise

Her legs quilted with arthritis

And with only a hard cough

For comfort

I looked deep into her eyes

Her poor bleary eyes

And prayed that she would not grieve

So much about the house.

I had learnt by then

Most lessons of defeat,

Had found out that to grow rich

Was a difficult feat.

The house was crouching

On its elbows then,

It looked that night in the pallid moon

So grotesque and alive.

When they burnt my great grandmother

Over logs of the mango tree

I looked once at the house

And then again and again

For I thought I saw the windows close

Like the closing of the eyes

I thought I heard the pillars groan

And the dark rooms heave a sigh.

I set forth again

For other towns,

Left the house with the shrine

And the sands

And the flowering shrubs

And the wide rabid mouth of the Arabian Sea.

I know the rats are running now

Across the darkened halls

They do not fear the dead

I know the white ants have reached my home

And have raised on walls

Strange totems of burial.

At night, in stillness,

From every town I live in

I hear the rattle of its death

The noise of rafters creaking

And the windows’ whine.

I have let you down

Old house, I seek forgiveness

O mother’s mother’s mother

I have plucked your soul

Like a pip from a fruit

And have flung it into your pyre

Call me callous

Call me selfish

But do not blame my blood

So thin, so clear, so fine

The oldest blood in the world

That remembers as it flows

All the gems and all the gold

And all the perfumes and the oils

And the stately

Elephant ride….

Love and sexuality in the writings of Kamala Das

noreply@blogger.com (Arun Geetha Viswanathan) — Mon, 23 Mar 2020 13:25:00 -0700

here is a charm around Kamala Das—the unapologetic poet, the enigmatic mistress of words—that still continues to lure readers, despite her demise almost a decade ago. Kamala openly introduced a generation to a subject that was taboo those days—she spoke on topics like coming of age and sexual yearnings of a woman. In her time, bold Kamala was certainly a trendsetter; an iconoclast who defied all conventions. Kamala’s writings open a window into the intricacies of the female mind, thought process, her tussles with the patriarchal setup to which she was bound, her quest for love, and her acknowledgement of the body’s carnal desires.

Kamala, in word and deed, left behind many strong lessons for the women of yesterday, today and tomorrow.

Connect with your body: Kamala explored the human body, its nook and crannies, and took heed of its needs in her writings. She never shied away from laying bare the raw emotions of man and woman, exploring love and lust through the contours of the body. Her writings often concretised her biding love for the human body, and its intimate details and processes.

Kamala Das, the Fearless Poet Who Never Shied Away from Expressing Herself

noreply@blogger.com (Arun Geetha Viswanathan) — Mon, 23 Mar 2020 13:24:00 -0700

Unapologetic, mysterious and a flawless mistress of words; that is Kamala Surayya for you. Renowned for her honest and fearless exploration of the female psyche and sexuality in her works, Kamala Surayya is regarded an iconoclast way ahead of her time, who unlocked a space for women to finally speak of their desires and voice out their angst instead of fading into the four walls of marital and household duties.

Born on 31 March 1934 in the sylvan town of Punnayurkulam in the district of Thrissur, Kamala’s love for writing and poetry, sprouted at an early age. She grew up in the midst of the literary legacy of her mother, the poet, Nalapat Balamani Amma, and great-uncle Nalapat Narayana Menon, who was an author.

Read More at: The Better India

Kamala Das – The Mother Of Modern Indian English Poetry

noreply@blogger.com (Arun Geetha Viswanathan) — Mon, 23 Mar 2020 13:23:00 -0700

Kamala Das was one of the most prominent feminist voices in the postcolonial era. She wrote in her mother tongue Malayalam as well as in English. To her Malayalam readers she was Madhavi Kutty and to her English patrons she was Kamala Das. On account of her extensive contribution to the poetry in our country, she earned the label ‘The Mother of Modern Indian English Poetry’. She has also been likened to literary greats like Sylvia Plath because of the confessional style of her writing. On the occasion of her birth anniversary, we look into the remarkable life of this literary icon.

Childhood

Kamala Das was born on 31st March 1934. A part of her childhood was spent in her ancestral home in Malabar, Kerala and the other part in Calcutta where her father was posted for work. Kamala Das belonged to a family considered the literary royalty of Kerala. Her mother Balamani Amma was a famous poet and her grand uncle Nalapat Narayana Menon a respected writer. Das’ childhood as described in her autobiography was very culturally enriched.

Her fascination with writing began at a young age while watching her elders immersed in their work. When she was as young as six, she started a manuscript magazine where she would write ‘sad poems about dolls who had lost their heads and had to remain headless for eternity’ while her brother would illustrate the verses. As she grew older she put together a children’s theatre with her brother, where they performed plays ranging from Victor Hugo’s Les Miserables to Kalidas’ Sakuntalam. The stage was set in the patio of their ancestral home and was open for all the villagers to come see.

List of poems of Kamala Das in the chronological order of publication.

noreply@blogger.com (Arun Geetha Viswanathan) — Mon, 23 Mar 2020 13:15:00 -0700

Summer in Calcutta (1965)

1. The Dance of the Eunuchs

2. The Freaks

3. Words

4. Pigeons

5. The Fear of the Year

6. In Love

7. My Grandmother’s House

8. The Wild Bougainvillea

9. Winter

10. A Relationship

11. An Apology to Goutama

12. The End of Spring

13. The Flag

14. Loud Posters

15. Sepia

16. Too Early the Autumn Sights

17. Visitors to the City’

18. Spoiling the Name

19. The Child in the Factory

20. Love

21. Someone Else’s Song

22. With its Quiet Tongue

23. The Music Party

24. The Bangles

25. The Snobs

26. The Corridors

27. Radha Krishna

28. A New City

29. Farewell to Bombay

30. The Sea Shore

31. To a Big Brother

32. The Killing of Chameleons

33. Punishment in the Kindergarten

34. The Stranger and I

35. My Morning Tree

36. The Bats

37. A Hot Noon in Malabar

38. Summer in Calcutta

39. The Sunshine Cat

40. Without a Pause

41. Forest Fire

42. I Shall Some day

43. Accident in the Night

44. The Siesta

45. Afterwards

46. A Phone Call in the Morning

47. An Introduction

48. Death Brings No Loss

49. Drama

50. The Testing of the Sirens

The Descendants (1967)

1. The Suicide

2. A Request

3. Substitutes

4. The Descendants

5. Radha

6. Palam

7. Luminol

8. Annette

9. Ferns

10. The Invitation

11. The Doubt

12. Captive

13. The Proud One

14. Contacts

15. The Conflagration

16. Three P.M.

17. The Maggots

18. The Joss – Sticks at Cadell Road

19. The White Flowers

20. The Looking Glass

21. Convicts

22. Jaisurya

23. Composition

The Old Playhouse and other Poems (1973)

(Orient Blackswan brought out a hardcover version of this collection in 2011 with an introduction by V.C. Harris)

33 poems are included in this collection. Of the 33, only 13 are exclusive to this collection, the rest include poems from her earlier collections - Summer in Calcutta and The Descendants. In order to avoid duplication, the poems exclusive to this collection are listed below.

1. The Old Playhouse

2. Gino

3. Blood

4. The Inheritance

5. Glass

6. The Prisoner

7. Nani

8. Kumar Gandharva

9. The High Tide

10. After the Illness

11. The Stone age

12. The Swamp

13. Sunset, Bluebird

Tonight, this Savage Rite: The Love Poems of Kamala Das and Pritish Nandy (1979) (Harper Collins brought out a hard cover edition of this collection in 2010)

This is a collaborative work of Kamala Das with Pritish Nandy. Of the 34 poems by Das included in this collection 16 poems are taken from her earlier collections. The remaining 18 exclusive to this collection are listed below.

1. A Losing Battle

2. A Phantom Lotus

3. Morning at Apollo Pier

4. The Blind Walk

5. My November

6. The Lion

7. Ghanashyam

8. The Caretakers

9. Lines Addressed to a Devadasi

10. A Man is a Season

11. A Paper Moon

12. For S After Twenty-five Years

13. The Westerlies

14. After the Party

15. The Latest Toy

16. The Gulmohar

17. Yvonne

18. The Winner

The Best of Kamala Das (1991)

Apart from poems from her earlier collection, the ones intrinsic to this collection are listed below.

1. Vrindavan

2. Herons

3. Weeds

4. Krishna

5. Mortal Love

6. The Carthorse

7. The Intensive Cardiac Care Unit

8. Ethics

9. The Millionaires at Marine Drive

10. Autumn Leaves

11. Cerebral Thrombosis

12. The Ancient Mango tree

13. Ischemia in August

14. Tomorrow

15. The Lion in Siesta

16. Women’s shuttles

17. A Cask of Nothing

18. Summer 1980

19. Life’s Obscure Parallel

20. Death is so Mediocre

21. A Journey with no Return

22. At Chiangi airport

23. If Death is your wish

24. A Short Trip

25. Home is a Concept

26. Maturity

27. My Sons

28. Delhi- 1984

29. Old Cattle

30. The Ferry

31. The Fatalists on Stone Benches

32. My Father’s Death

33. Wood Ash

34. The Lunatic Asylum

35. Speech

36. Fear

37. The Sea at Galle Face Green

38. Smoke in Colombo

39. Shopper at the Cornells, Colombo

40. After July

41. A Certain Defect in the Blood

42. Toys

43. Words are Birds

44. Honour

45. Daughter of the Century

46. The First Meeting

47. The Sensuous Women Ill

48. The Word is Sin

49. The House- Builders

50. The Ferry Hour

51. My Mother at Sixty Six

52. The Anamalai Hills

53. The Anamalai Poems ( parts 1 to 10)

Only the Soul Knows How to Sing (1996)

Apart from the poems from the earlier collections, the poems exclusive to this collection are listed below.

1. Sleeping in the moonlight

2. A Hand like a Bonsai

3. Feline

4. Fathima

5. The Motif in the Mirror

6. The Dalit Panther

7. Too Late for making up

8. Terror

9. Peripeurperal Insanity

10. A Holiday for me

11. The Survivor

12. The Time of the Drought

13. Grey Hound

14. A Requiem for ASon

15. A Souvenir of Bone

16. A Half Day’s Bewitchment

17. The Last Act

18. Flotsam

19. The Bison at the Water’s Edge

20. Cat in the Gutter

21. If Death is Your Wish

22. A Short Trip

23. Home is a Concept

24. The Ferry

25. The Fatalists on Stone Benches

26. The Word is Sin

27. The Ferry Hour

28. Larger than Life was he

29. A Requiem for My Father

30. Next to Indira Gandhi

31. Stock Taking

32. The Rain

33. My Predecessor

34. The Cobwebs

35. Note to a Destroyer

36. A Faded Epaulet on his shoulders

37. A Widow’s Lament

38. For Cleo Pascal

39. The Summing Up

40. A Feminist’s Lament

41. Ode to Quebec

42. Smudged Mirrors

43. For Auntie Katie

44. My Dog

45. The Moon

46. Another Birthday

47. No Noon At My Village Home

48. The eighty-sixth Birthday

49. Evening At The Old Nalapat House

Closure: Some Poems and a Conversation (2009)

This is also another of her collaborative work but with Suresh Kohli. It includes poems by both and a conversation between the two. All the poems of Kamala Das in this collection are exclusive to this collection.

1. An Old Story

2. A Blessed Life

3. The Roosting Time

4. Radha’s Dream

5. Night

6. On Ageing

7. A Tethered Goat

8. The Palmyra Tree

9. A Fast Life

10. Formaldehyde

11. Thrombosis

12. The Family Home

13. Coral Snake

14. The Munafique

15. Light a Bonfire

16. The Ochre Men

17. I Shall Live on…

18. Amavasi

19. Volcano

20. End of Youth

21. A Kind of Fishing

22. The Dictation

23. The River Saraswati

24. Crossing the Desert

25. March of the Mercenaries

26. Tutankhamen’s Tomb

27. A Sorry Gift

28. Timepiece

29. Theme

30. The Magnolia

31. He is no Surgeon

32. Sleeping Scorpions

33. No envy

34. A Dull Ache

35. Angels

36. Teddy Bears

37. Fame

38. Researchers

39. With Archangels

40. Alzheimer’s

Wages of Love: Uncollected Writings of Kamala Das (2013)

This is a collection of her unpublished writings edited by Suresh Kohli. It includes fiction, non- fiction and poetry. The 16 poetry entries are listed below.

1. In the Wings

2. Noose

3. Vishu, the New Year’s Day

4. The Puddle

5. Blue Veins

6. Temples

7. Nightmare at Noon

8. Old People Out on Sunday

9. Grandmothers

10. On Camel Back

11. The Last Moment

12. Doubts

13. Aura

14. A Rind

15. Exhalations

16. Resurrection

Kamala Das: Selected Poems (2014)

This is a collection that includes representative poems from all of her collections and also the poems which were published elsewhere. Those poems which are not included so far is listed below.

1. Cochin’s Jewish Quarter

2. The New Sinhala Films

3. Hairpins and Rubber- Bands

4. A Divining Rod

5. Wild Honey

6. The Mask

7. The Maples Are Green Still

8. The Separation

9. I Dare Not Gaze again

10. A Moment’s Pain

11. Scalpels

12. Alien Territories

13. The Passing of a Typhoon

14. The Circus

15. At God’s Loom

16. The Snake shrine

17. Gracious Allah

Note:

In my analysis of Kamala Das’ entire oeuvre, it is been observed that if it is at all possible to posit a stage-wise evolution going by the chronology of her publication, three possible stages that can be identified. However, it has to be explicitly stated here that there are many of her poems that refuse to be tied down to a chronology.

Thus, to posit a division, first stage comprises of the works published between 1965 and 1984. This stage is characterised by poems arising out of the liminal space created by an intense nostalgia and the need to understand her self within the various displacements. The underlying sense that is communicated is a sense of ambivalence regarding the assertion of a self, leading to a crisis, where she is not sure which self to assert- the private self or the public vocational self.

1985- 1996, forms the second stage, which is characterised by a sense of an awakened social consciousness, characterised by a journey from interior to exterior with intense self-reflection on both, and an assertion of self

Third stage can be identified in the period from 1997 to 2009, where the dominant aspect is a sense of ennui and the notion that gaining closure, as far as self and identity are concerned, is a myth

Appendix B

A Decade Wise Listing of Kamala Das’ poems

The rationale behind this list is to initiate a deep engagement with the shift in perception of Kamala Das, which is reflected in her poetry. I place on record here that the list that I have compiled is based on the compilation done by P.P.Raveendran, in the poetry collection Best of Kamala Das (1991). In this collection he undertakes a decade wise listing of her poems. However, other than the poems that figure in that collection, I have also included certain poems which I believe, show similarity with others that are pinned to a decade.

1951- 1960

The poems pertaining to this period takes a grim look at the present, with one eye pointed towards the past. Nature images as well as anthropomorphic images are found in abundance in these poems. Her writing in the initial phases, seems to be sparked off by a sense of hatred towards society which slowly moves into her engagement with self. Poems coming under this phase are listed below.

1. Pigeons

2. The Fear of the Year

3. My Grandmother’s House

4. Sepia

5. To a Big Brother

6. A Hot Noon in Malabar

7. The Siesta

8. Afterwards

9. An Introduction

10. Nani

11. Blood

1961-1970

There is a slow transition setting in and cityscape slowly enters the picture. This is also the phase when she plays with the notion of dualism/ binaries. The poems coming under this section include those poems which deal with the conflicts between body and soul, love and lust etc…Sea also becomes a powerful motif in this phase. There are also allusions or references to an idea of search for something which is shown as the reason why she started writing as she felt that there is a sense of lack within her. The presence of an absence which she believed will be filled up when she finds love is also reflected poignantly at many places. There is a possible link between her apparent loss of love and her initiation into the vocation as a writer. The conflicts within her is articulated through the recurring image of a stranger in many of her poems. Is the stranger Kamala Das itself?

Following are the list of poems that come under this phase.

1. The Dance of the Eunuchs

2. The Freaks

3. In Love

4. The Wild Bougainvillea

5. Winter

6. A Relationship

7. An Apology to Goutama

8. The End of Spring

9. The Flag

10. Loud Posters

11. Too Early the Autumn Sights

12. Visitors to the City

13. Spoiling the Name

14. The Child in the Factory

15. Love

16. Someone Else’s Song

17. With its Quiet Tongue

18. The Music Party

19. The Bangles

20. The Snobs

21. The Corridors

22. Radha Krishna

23. A New City

24. Farewell to Bombay

25. The Sea Shore

26. The Killing of Chameleons

27. Punishment in the Kindergarten

28. The Stranger and I

29. My Morning Tree

30. The Bats

31. Summer in Calcutta

32. The Sunshine Cat

33. Without a Pause

34. Forest Fire

35. I Shall Some Day

36. Accident in the Nights

37. A Phone Call in the Morning

38. An Introduction ( with changes to the earlier version)

39. Death Brings No Loss

40. Drama

41. The Testing of the Sirens

42. The Suicide

43. A Request

44. Substitutes

45. The Descendants

46. Radha

47. Palam

48. Luminol

49. Annette

50. Ferns

51. The Invitation

52. The Doubt

53. Captive

54. The Proud One

55. Contacts

56. The Conflagration

57. Three P.M.

58. The Maggots

59. The Joss – Sticks at Cadell Road

60. The White Flowers

61. The Looking Glass

62. Convicts

63. Jaisurya

64. Composition

65. Vrindavan

66. Krishna

67. The Prisoner

68. Morning at Apollo Pier

69. Weeds

70. Herons

71. Mortal Love

1971-1980

This phase is characterised by a social turn in her verse, with an intense questioning of the social norms. This could be because of the testing times through which India was going through, with the Declaration of Emergency and Kamala Das’ state- sponsored exile to her homeland, Kerala. Many of her hospital poems also figure in this phase.

The list of the poems are as follows.

1. The Old Playhouse

2. The Inheritance

3. Glass

4. Kumar Gandharva

5. The High Tide

6. After the Illness

7. The Stone age

8. The Swamp

9. Sunset, Bluebird

10. A Losing Battle

11. A Phantom Lotus

12. The Blind Walk

13. My November

14. The Lion

15. Ghanashyam

16. The Caretakers

17. Lines Addressed to a Devadasi

18. A Man is a Season

19. A Paper Moon

20. For S After Twenty-five Years

21. The Westerlies

22. After the Party

23. The Latest Toy

24. The Gulmohar

25. Yvonne

26. The Winner

27. Bats

28. The Ancient Mango Tree

29. Tomorrow

30. Cerebral Thrombosis

31. The Intensive Cardiac Care Unit

32. The Millionaires at Marine Drive

33. Ischaemia in August

34. Autumn Leaves

35. The Lion in Siesta

36. Ethics

37. The Cart House

1981-1990

The social consciousness is at a high, in conjunction with the public life she had and her foray into politics. There is also an element of looking back and some poems on old age.

1. Woodash

2. The Lunatic Asylum

3. Delhi 1984

4. At Chiangi Airport

5. My Sons

6. The Anamalai Hills

7. Death is Mediocre

8. The House Builders

9. Smoke in Colombo

10. Fear

11. The Sea at Galle Face Green

12. Speech

13. After July

14. Words are Birds

15. The Sensuous Woman, ill

16. Life’s Obscure Parallel

17. Women’s Shuttles

18. Old Cattle

19. The First Meeting

20. Summer 1980

21. If Death is Your Wish

22. A Short Trip

23. Home is a Concept

24. The Ferry

25. The Fatalists on Stone Benches

26. Word is Sin

27. The Ferry Hour

28. My Father’s Death

29. A Cask of Nothing

30. Daughter of the Century

31. A Journey with No Return

32. Maturity

33. Shopping at the Cornell’s, Colombo

34. A Certain Defect in the Blood

35. Toys

36. Honour

37. My Mother at Sixty Six

38. Cochin’s Jewish Quarters

39. The New Sinhala Films

40. Hairpins and Rubberbands

Post 1990

The time frame considered in this section is too wide, comprising of almost two decades. Her last poetry collection came out in 2009, the same year of her passing. However, since this classification is based on an observation of her themes/ concerns it is reckoned that even in the last collection there are poems reflecting the concerns since 1990s. Hence the two decades are clubbed together. More importantly during the last phase she wrote very little and from the themes of the poems in this section it can be understood that most of them might be written from the notes she might have had for poems from earlier times, before she took ill. Incidentally, most of the poems dwell upon the journeys s abroad particularly her stay in Canada with her biographer Emily Weisebord. Most of the poems included in this group are contemplation on her life and more poignantly offers a retrospective look at her lived reality. For instance, there are poems that intensely question her conversion to Islam. It could also be noted here that this is the phase in which she wrote her only collection of poetry in Malayalam “Yaa Allah”

1. Sleeping in the moon light

2. A Hand like a Bonsai

3. Feline

4. Fathima

5. The Motif in the Mirror

6. The Dalit Panther

7. Too Late for Making Up

8. Terror

9. Peripeurperal Insanity

10. A Holiday for me

11. The Survivor

12. The Time of the Drought

13. Grey Hound

14. Requiem for a son

15. A Souvenir of Bone

16. A Half Day’s Bewitchment

17. The Last Act

18. Flotsam

19. The Bison at the Water’s Edge

20. Cat in the Gutter

21. Anamalai Poems

22. Larger than Life was he

23. A Requiem for my father

24. Next to Indira Gandhi

25. Stock Taking

26. The Rain

27. My Predecessor

28. The Cobwebs

29. Note to a Destroyer

30. A Faded Epaulet on his shoulders

31. A Widow’s Lament

32. For Cleo Pascal

33. The Summing Up

34. A Feminist’s Lament

35. Ode to Quebec

36. Smudged Mirrors

37. For Auntie Katie

38. My Dog

39. The Moon

40. Another Birthday

41. No noon at my Village Home

42. The eighty-sixth Birthday

43. Evening at the Old Nalapat House

44. An Old Story

45. A Blessed Life

46. The Roosting Time

47. Radha’s Dream

48. Night

49. On Ageing

50. A Tethered Goat

51. The Palmyra Tree

52. A Fast Life

53. Formaldehyde

54. Thrombosis

55. The Family Home

56. Coral Snake

57. The Munafique

58. Light a Bonfire

59. The Ochre Men

60. I Shall Live on…

61. Amavasi

62. Volcano

63. End of Youth

64. A Kind of Fishing

65. The Dictation

66. The River Saraswati

67. Crossing the Desert

68. March of the Mercenaries

69. Tutankhamen’s Tomb

70. A Sorry Gift

71. Timepiece

72. Theme

73. The Magnolia

74. He is no Surgeon

75. Sleeping Scorpions

76. No envy

77. A Dull Ache

78. Angels

79. Teddy Bears

80. Fame

81. Researchers

82. With Archangels

83. Alzheimer’s

84. In the Wings

85. Noose

86. Vishu, the New Year’s Day

87. The Puddle

88. Blue Veins

89. Temples

90. Nightmare at Noon

91. Old People Out on Sunday

92. Grandmothers

93. On Camel Back

94. The Last Moment

95. Doubts

96. Aura

97. A Rind

98. Exhalations

99. Resurrection

100. A Divining Rod

101. Wild Honey

102. The Mask

103. The Maples Are Green still

104. The Separation

105. I Dare Not Gaze again

106. A Moment’s Pain

107. Scalpels

108. Alien Territories

109. The Passing of a Typhoon

110. The Circus

111. At God’s Loom

112. The Snake shrine

113. Gracious Allah

Appendix - C

List of poems identifying the points of liminality in Kamala Das’poetic space

There is an inconsistency in the themes if the chronology of her published poems are taken into account. Since there is a need to address this, this appendix tries to tackle the problem by grouping her poems into different heads. Each head is identified as a point of liminality. However the poems listed under each head are not bound bt time as was the case with the earlier two appendices.

She started publishing in 1965, but a look at Appendix B will suggest that she started writing earlier. So, when her entire oeuvre is taken into consideration there are about seven decades of writing that have to be accounted for. This aspect poses as a challenge to any kind of classification of her poetry. Hence this classification tries to move beyond it and tries to understand the evolution of her poetic theme and style in conjunction with her life.

The assumption under which this classification is undertaken is largely based on the idea of liminality. Poetry and more importantly creativity for Kamala Das originates from a point of liminality. For instance, the first set of poems listed below includes the poems that seem to have developed from a liminal space which she occupied while she longed for her Tharavadu, her Grandmother and her ancestral land and folktales inherent within, from her displaced locations. We could also read this into her childhood in Calcutta too. The liminal space that she straddled due to her physical displacement creates a sense of nostalgia within her. Another such space could be the one initiated by her psychological displacement created by a domesticated life and this stage is characterised by a sense of being experienced as opposed to the possible stage of innocence in her. There is also a phase characterised by a sense of ennui.

There are broadly six sections here. The classification is done to make sense of the changes that have come into poetic evolution.

Poems evoking Nostalgia

The poems listed under the head of nostalgia does not adhere to the chronology of her publications. Since it is a representation or re- interpretation of a memory it reflects a sense of timelessness and such poems, pertaining to a longing for past are found throughout her career.

1. My Grandmother’s House

2. To a Big Brother ( About to be Married)

3. Punishment in Kindergarten

4. A Hot Noon in Malabar

5. The Siesta

6. The Suicide

7. The Descendents

8. Captive

9. Blood

10. Nani

11. The Swamp

12. The Westerlies

13. Sleeping in the Moonlight

14. The Millionaires at Marine Drive

15. A Souvenir of Bone

16. For Auntie Katie

17. Evening at the Old Nalapat House

18. Night

Poems about her father

19. A Requiem For my Father

20. My Father’s Death

21. Next to Indira Gandhi

Poems pertaining to her Malabari roots

22. The Palmyra Tree

23. The Family Home

24. Amavasi

25. The River Saraswati

26. Sleeping Scorpions

Poems evoking a transition

The list of poems listed below evoke a certain kind of self reflexiveness about creativity and sea becomes a recurring symbol in many of the poems. As is posited in chapter one, these poems represent the liminal space from which the creative person called Kamala Das came into being.

1. Words

2. Loud Posters

3. Someone Else’s Song

4. A New City

5. Without a Pause

6. An Introduction

7. The Suicide

8. Substitute

9. The Invitation

10. Composition

11. Love

12. The High Tide

13. Morning at the Apollo Pier

14. The Blind Walk

15. A Paper Moon

16. Feline

17. Death is so Mediocre

18. A Half Day’s Bewitchment

19. The Summing Up

20. The Cart Horse

21. The Munafique

22. Light a Bonfire

23. I Shall live on

24. A Kind of fishing

25. The Magnolia

26. He is no surgeon

27. Teddy Bears

28. The End of Spring

29. Anamalai Poems

Transition in her self

30. Researchers

31. With Archangels

32. The Puddle

33. Exhalations

City Poems

These poems encapsulate a large corpus of her poems which engages with a sense of dialectics between binaries/ dualities such as love and lust, body and soul, physical and spiritual. There is also an evident note of hatred or misogynistic tendencies in these poems which could also refer to the transitions from an apparent sense of innocence to that of experience, transition within herself into a stereotype and the simultaneous need to break away from it.

1. The Dance of the Eunuchs

2. The Freaks

3. The Fear of the Year

4. In Love

5. The Wild Bougainvillea

6. Winter

7. A Relationship

8. The Flag

9. Sepia

10. Spoiling the Name

11. The Bangles

12. The Testing of the Sirens

13. An Introduction

14. Substitute

15. Palam

16. The Joss- Sticks at Cadell Road

17. The Old Playhouse

18. Gino

19. Glass

20. The Stone Age

21. A Man is a Season

22. For S After Twenty- Five Years

23. After the Party

24. The Latest Toy

Radha Krishna Poems

25. An Apology to Gautama

26. Radha- Krishna

27. Radha

28. The Maggots

29. Kumar Gandharva

30. A Phantom Lotus

31. Ghanasyam

32. Lines Addressed to a Devadasi

33. Vrindavan

34. The Cobwebs

35. Radha’s Dream

Poems evoking Social Consciousness

1. The Inheritance

2. Wood Ash

3. Delhi 1984

4. The Dalit Panther

5. Terror

6. Smoke in Colombo

7. The Sea at Galle Face Green

8. After July

9. Requiem for a Son

10. If Death is your wish

11. Anamalai Poems ( Sections 1 – 10)

12. A Tethered Goat

13. Vishu, the New Year’s Day

14. Temples

Hospital Poems

1. After the Illness

2. My November

3. The Lunatic Asylum

4. Fathima

5. I Shall not Forget

6. The Intensive Cardiac Care Unit

7. Herons

8. The Sensuous Woman, ill

9. Ethics

10. Formaldehyde

11. Thrombosis

12. Crossing the desert

13. Alzheimer’s

Poems on Old age

These poems also evoke a sense of nostalgia, a looking back, but there is a slight difference here as it comes with the realisation that it is not possible to gain closure.

1. At Chiangi Airport

2. Life’s Obscure Parallel

3. Women’s shuttles

4. Old Cattle

5. Smudged Mirrors

6. Daughter of the Century

7. Another Birthday

8. The Cart House

9. On Ageing

10. The Munafique

11. End of Youth

വികാരജീവിയായതിനാല്‍ മതം മാറി : സുറയ്യ

noreply@blogger.com (Arun Geetha Viswanathan) — Sun, 2 Apr 2017 12:13:00 -0700

ബാംഗ്ലൂര്‍: താന്‍ മതം മാറിയത് വികാരജീവിയായതുകൊണ്ടാണെന്നും അപ്പോള്‍ തനിക്ക് പക്വത ഉണ്ടായിരുന്നില്ലെന്നും കലമ സുറയ്യ. ബാംഗ്ലൂരില്‍ ചികിത്സയ്ക്കെത്തിയ മാധവിക്കുട്ടി ഒരു പത്രത്തിന് നല്കിയ അഭിമുഖത്തിലാണ് ഇങ്ങിനെ അഭിപ്രായപ്പെട്ടത്. എല്ലാ മതത്തിനും ഒരു വിഷപ്പല്ലുണ്ടെന്നാണ് ഞാന്‍ ധരിച്ചത്. പക്ഷെ എത്രയോ വിഷപ്പല്ലുകള്‍ ഉള്ളതാണ് മതമെന്ന് ഇപ്പോള്‍ ഞാന്‍ അറിയുന്നു. - കമല സുറയ്യ പറഞ്ഞു. ജീവിതം എനിക്ക് പരീക്ഷണശാലയായിരുന്നു. മതംമാറ്റവും ഒരു പരീക്ഷണമായിരുന്നു. മതം വളര്‍ത്തുന്നത് വിദ്വേഷമാണെന്ന് ഈ വേളയില്‍ ഞാന്‍ തിരിച്ചറിയുന്നു. പുരോഹിതവര്‍ഗത്തിന് മുന്നില്‍ മതം ക്ഷയിച്ചുപോയി. മതം അവരുടെ ഉപജീവനമാര്‍ഗം മാത്രമാണ്. മതത്തിന്റെ ഭാരമായി താനിപ്പോള്‍ പര്‍ദ്ദ ധരിക്കാറില്ല- കമല സുറയ്യ പറഞ്ഞു.

Published: June 6 2003, 5:30 [IST] in oneindia.com

പ്രാവുകള്‍

noreply@blogger.com (Arun Geetha Viswanathan) — Sun, 2 Apr 2017 12:08:00 -0700

ഒരു അപരാഹ്നക്കിനാവിന്റെ
ചവിട്ടുപടികളില്‍
നിശ്ശബ്ദരായി
അമ്പലപ്രാവുകള്‍ ഇരിക്കുന്നു.
ഉച്ചവെയിലില്‍
കരിഞ്ഞ കൊക്കുകളില്‍
പൊടിവന്നു വീഴുന്നു.
ജ്വരബാധിതമായ നിരത്തുകളില്‍
പൊടി വന്നു വീഴുന്നു.

സൂര്യന്‍ വീര്‍ത്തു വലുതാകുന്നു.
പഴുപ്പെത്തിയ
ഒരു മധുരക്കനിപോലെ
എന്റെ സായാഹ്നസ്വപ്‌നത്തില്‍
നെടുങ്ങനെ

വെള്ളിരേഖകള്‍ പായിക്കുന്നു

കപ്പലുകളുടെ ഊത്തം

noreply@blogger.com (Arun Geetha Viswanathan) — Sun, 2 Apr 2017 12:07:00 -0700

Photo by Kerensa Pickett on Unsplash

പ്രാര്‍ത്ഥനയുടെ വേളയിലും

എന്റെ കണ്‍കോണില്‍

അവന്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു,

മനുഷ്യന്‍

ദൈവം വിധിച്ച ഭാര്യയാണെങ്കിലും

എന്നെ കല്ലെറിഞ്ഞ് കൊല്ലുവാന്‍

അജ്ഞരായ ജനം ആക്രോശിക്കുന്നു

എന്നിട്ടും അവനു മൗനം മാത്രം

പ്രേമം ഇത്ര നിസ്സാരമോ?

അര്‍ദ്ധരാത്രിയില്‍ എങ്ങോ

കടലില്‍ നങ്കൂരമിട്ട കപ്പലുകള്‍

ശബ്ദിക്കുന്നു.

നിരാശയുടെ ഊത്തുകള്‍

നിങ്ങളും വഞ്ചിതരോ

മഹാ നൗകകളെ?

കടലില്‍ നിന്ന് കടലിലേക്ക്

നീങ്ങുന്ന സഞ്ചാരികളേ

നിങ്ങളുടെ ദു:ഖം

എനിക്ക് അജ്ഞാതം

എന്റെ ദു:ഖം നിങ്ങള്‍ക്കും

കിനാക്കളില്‍ അവന്‍ മാത്രം

നിറയുന്നൂ,

ഹര്‍ഷോന്മാദമായ്,

വേദനയായ്

കണ്ണീരായ്...

('കേരള ശബ്ദം' വാരികയില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത് 08/ 07/2010)

കോലാട്

noreply@blogger.com (Arun Geetha Viswanathan) — Sun, 2 Apr 2017 12:05:00 -0700

Photo by Srimathi Jayaprakash on Unsplash

വീട്ടില്‍ ആകെക്കൂടിയുള്ള ഒരേ ഒരു സ്ത്രീക്ക്

അസുഖം വന്നു.

അവള്‍

ജോലികളുടെ തിരക്കില്‍

ഉന്മത്തനായ വെളിച്ചപ്പാടിനെപ്പോലെ

വീടു മുഴുവന്‍ ഓടിനടന്നവളായിരുന്നു.

അവളുടെ ഒട്ടിയ കവിളുകളും മെലിഞ്ഞ കാലുകളും

നോക്കി

മക്കള്‍ പറയുമായിരുന്നു

'അമ്മേ, അമ്മ ഒരു കോലാടുതന്നെ'

അവര്‍ അവളെ ഒരു വീല്‍ചെയറിലിരുത്തി

ആശുപത്രിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയപ്പോള്‍

അടഞ്ഞുപോയ കണ്ണുകള്‍ തുറന്ന്

അവള്‍ പറഞ്ഞു 'വിടൂ, എന്നെ വിടൂ

അതാ പരിപ്പു കരിഞ്ഞ മണം വരുന്നു'

ഉന്മാദം ഒരു രാജ്യമാണ്

noreply@blogger.com (Arun Geetha Viswanathan) — Sun, 2 Apr 2017 12:04:00 -0700

ഉന്മാദം ഒരു രാജ്യമാണ്

കോണുകളുടെ ചുറ്റുവട്ടങ്ങളില്‍

ഒരിക്കലും പ്രകാശപൂര്‍ണ്ണമാവാത്ത

തീരങ്ങള്‍.

എന്നാല്‍,

നിരാശതയില്‍ കടന്നുകടന്ന്

നിങ്ങള്‍ അവിടെ ചെല്ലുകയാണെങ്കില്‍

കാവല്‍ക്കാര്‍ നിന്നോട് പറയും;

ആദ്യം വസ്ത്രമുരിയാന്‍

പിന്നെ മാംസം

അതിനുശേഷം

തീര്‍ച്ചയായും നിങ്ങളുടെ അസ്ഥികളും.

കാവല്‍ക്കാരുടെ

ഏക നിയമം

സ്വാതന്ത്ര്യമാണ്.

എന്തിന്?

വിശപ്പു പിടിക്കുമ്പോള്‍

അവര്‍ നിങ്ങളുടെ ആത്മാവിന്റെ ശകലങ്ങള്‍

തിന്നുകപോലും ചെയ്യും.

എന്നാല്‍,

നിങ്ങള്‍ അപ്രകാശിതമായ ആ തീരത്തു ചെന്നാല്‍

ഒരിക്കലും തിരിച്ചു വരരുത്,

ദയവായി, ഒരിക്കലും തിരിച്ചു വരരുത്.

ഒരു ദേവദാസിക്കെഴുതിയ വരികള്‍

noreply@blogger.com (Arun Geetha Viswanathan) — Sun, 2 Apr 2017 12:04:00 -0700

അവസാനം

ഒരു കാലം വരും.

അപ്പോള്‍ എല്ലാ മുഖങ്ങളും ഒരുപോലെയിരിക്കും

എല്ലാ ശബ്ദങ്ങളും സാദൃശ്യത്തോടെ മുഴങ്ങും

മരങ്ങള്‍, തടാകങ്ങള്‍, കുന്നുകള്‍

എല്ലാം ഒരൊറ്റ കയ്യൊപ്പു

വഹിക്കുന്നതായി തോന്നും.

അപ്പോഴാണ്

നീ അവരെ കടന്നുപോവുക

തിരിച്ചറിയാതെ,

അവരുടെ ചോദ്യങ്ങള്‍

കേള്‍ക്കുന്നുവെന്നിരിക്കിലും

വാക്കുകളില്‍നിന്ന് നീ അര്‍ത്ഥം പെറുക്കിയെടുക്കുന്നില്ല,

അപ്പോള്‍ നിന്റെ ആഗ്രഹങ്ങള്‍ നിലയ്ക്കുന്നു.

അപ്പോള്‍ നീ,

സ്‌നേഹം തിരിച്ചു കിട്ടാത്ത പ്രണയിനിയായ,

സ്വന്തം വിധിയെക്കുറിച്ച് ബോധവതിയായ

നിശ്ശബ്ദയായ ഒരു ദേവദാസിയെപ്പോലെ

അമ്പലനടകളിലിരുന്നു.

വയസ്സ്

ഒരു രാത്രിയില്‍

ഞാനുണര്‍ന്നപ്പോള്‍

വയസ്സ് അതിന്റെ മൊരിപിടിച്ച വിരല്‍കൊണ്ട്

എന്റെ കഴുത്തില്‍ കുത്തുന്നതു കാണാനിടയായി.

തെരുവ് വിജനമായിരുന്നു.

രാത്രി

മരക്കൊമ്പില്‍ എല്ലായ്‌പ്പോഴും തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന

മൂപ്പെത്താത്ത പഴമായിരുന്നു.

പ്രണയം

യൗവ്വനകാലത്തിന്റെ ഇന്ദ്രജാലം.

പ്രണയത്തിന്റെ മായാവിഭ്രമത്തിന്

ഞാനിപ്പോഴും അര്‍ഹയാണോ?

കണ്ണുകളിറുക്കിക്കൊണ്ട്

എന്നെ വിളിക്കരുത്.

ഇന്ന് വാക്കുകളുടെ സത്യം തണുത്തുറഞ്ഞതാണ്.

ഒരു തണുപ്പേറിയ നവജാതശിശു.

പ്രിയപ്പെട്ടവനേ,

നീയാണതിന് പിതൃത്വം നല്‍കിയത്.

നിനക്ക് ഇപ്പോള്‍ ആ കുഞ്ഞിനെ

തിരസ്‌കരിക്കാനാവില്ല.

നഷ്ടപ്പെട്ട നീലാംബരി- മാധവിക്കുട്ടിയുടെ കഥകൾ | ഡോ. ഷംഷാദ് ഹുസൈന്‍

noreply@blogger.com (Arun Geetha Viswanathan) — Sun, 2 Apr 2017 12:02:00 -0700

അവതരണത്തിലും പ്രമേയത്തിലും ഭാഷയിലെ കീഴ്വഴക്കങ്ങൾ ലംഘിച്ചു കൊണ്ട് മലയാളിയുടെ സാംസ്കാരിക ലോകത്ത് കലാപം സൃഷ്ടിച്ച എഴുത്തുകാരിയാണ് മാധവിക്കുട്ടി. നിത്യപ്രണയത്തിന്റെ വ്രെതനിഷ്ഠമായ സമരാഗ്നിയിൽ ജ്വലിച്ചു നില്ക്കുന്ന സ്ത്രീ സ്വത്വത്തിന്റെ വൈവിധ്യമാർന്ന ഭാവങ്ങളെ ആവിഷ്കരിക്കുന്ന കഥകളാണ് നഷ്ടപ്പെട്ട നീലാംബരിയിലും എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കഥകളിലും ഉള്ളത്. മാധവിക്കുട്ടിയുടെ കഥകളിലെ സ്ത്രീ കഥാപാത്രങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഡോ. ഷംഷാദ് ഹുസൈണ്‍ നടത്തിയ പഠനത്തിൽ നിന്ന്

– ഡോ. ഷംഷാദ് ഹുസൈന്‍ –

‘എന്റെ വലിയ മുലകളെ പ്രശംസിക്കാന്‍ എന്നും ഏതെങ്കിലും വിഡ്ഢി ഉണ്ടായിരുന്നു.’

ഈയൊരു വാക്യം മതി, മാധവിക്കുട്ടിയുടെ നീഷേധങ്ങളെ അടയാളപ്പെടുത്താന്‍. വിശദീകരണങ്ങളില്ലാതെ തന്നെ ഈ വാക്യം പല തരത്തില്‍ നമ്മുടെ ബോധ്യങ്ങളെ തകര്‍ക്കുന്നുണ്ട്.

സ്വന്തം ശരീരത്തെക്കുറിച്ച് തുറന്നെഴുതുന്നു എന്നത് തന്നെ ഒന്നാമത്തെ കാര്യം. സ്വന്തം ശരീരത്തെ സംബന്ധിച്ച് കൂട്ടുകാരോട് സ്വകാര്യമായി പങ്കു വെക്കുന്നതു പോലും നാണക്കേടായി കണ്ടിരുന്ന കാലത്താണ് എത്ര ലഘുവായി സുരയ്യ ഇത് എഴുത്തില്‍ കൊണ്ടു വന്നു എന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. ശരീരത്തെ അതിന്റെ അഴകിനെ / ആസ്വാദ്യതകളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് അവര്‍ എഴുതി. സ്ത്രീ ശരീരത്തെ പരാധീനതയായി മാത്രം കണ്ട ബോധ്യങ്ങളില്‍ നിന്ന് എത്രയോ കാതം അകലെയായിരുന്നു സുരയ്യ.

പുരുഷന്റെ പ്രേമവചനങ്ങളില്‍ സ്വയം തിരിച്ചറിയുകയും സായൂജ്യമടയുകയും ചെയ്യുന്ന ഒന്നായിരുന്നു സ്ത്രീയെ സംബന്ധിച്ച് അവളുടെ ശരീരം. അല്ലെങ്കില്‍ അങ്ങനെയല്ലാതെ സ്ത്രീ ശരീരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പരാമര്‍ശങ്ങള്‍ സാഹിത്യത്തില്‍ / സിനിമയില്‍ നാം ഏറെ കണ്ടു ശീലിച്ചിരുന്നില്ല. ഇങ്ങനെ പുരുഷന്റെ കാമത്തില്‍ വ്‌സ്തു വല്‍ക്കരിക്കപ്പെട്ട ഒന്നായി മാത്രം സ്ത്രീ ശരീരത്തെ കാണുന്ന രീതിയെ എത്ര ലളിതമായി അവര്‍ നിഷേധിക്കുന്നു.

വിഡ്ഢികള്‍ എന്ന പ്രയോഗം ഈ വാക്യത്തെ ആകെ കിടുക്കി കളയുന്നുണ്ട്. അതു പോലെ അത് നിലവിലുള്ള പുരുഷ (പ്രബല) ധാരണകളെയും ഉലക്കുന്നു. സ്ത്രീയോടുള്ള അവന്റെ സൗജന്യം പോലെ കണ്ടിരുന്ന പുരുഷന്റെ പ്രേമ (വചന)ത്തെ സ്ത്രീയെങ്ങിനെ സ്വീകരിക്കുന്നു എന്ന് ഈ വാക്യം എന്തായാലും അവനെ ചിന്തിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടാവാം.

മാധവിക്കുട്ടിയുടെ പ്രണയത്തെ / ശരീരത്തെ സംബന്ധിച്ച എഴുത്തുകളെല്ലാം ഈയൊരു രീതിയില്‍ നിഷേധങ്ങള്‍ മാത്രമായിരുന്നില്ലെന്ന് നമുക്കറിയാം. ഭര്‍ത്താവിന്റെ കാലടികളെ മണത്തുകൊണ്ട് പരുങ്ങുന്ന അനാഥ പട്ടിയായി അവര്‍ തന്റെ ആത്മാവിനെക്കുറിച്ച് പറയുന്നുണ്ട്.

‘കാര്‍ലോ എന്ന യുവാവിന്, ഞാന്‍ ആ കണ്ണാടിയില്‍ പ്രതിഫലിക്കുന്ന എന്റെ ശരീരത്തെ വെള്ളിത്തളികയില്‍ ഉരുണ്ടു തുടുത്ത കനിയെ എന്ന പോലെ എന്നെന്നേക്കുമായി കാഴ്ചവെക്കുമായിരുന്നു.’

എന്ന് സമ്പൂര്‍ണ്ണ സമര്‍പ്പണത്തിന്റേതായ തലത്തില്‍ പ്രണയത്തെ ആവിഷ്‌കരിക്കുന്നു.

മേല്‍ പറഞ്ഞ വാക്യങ്ങള്‍ ‘എന്റെ കഥ’യെന്ന ആത്മകഥാ പുസ്തകത്തിലേതാണെങ്കില്‍ അവര്‍ ആവിഷ്‌കരിച്ച കഥകളും ഇതിന്റെ തുടര്‍ച്ച തന്നെയാണ്. പ്രണയത്തെയും ദാമ്പത്യത്തെയുമെല്ലാം മാധവിക്കുട്ടിയുടെ കഥാപാത്രങ്ങള്‍ വിലയിരുത്തുന്ന രീതി രസകരമാണ്. അനശ്വരവും ശാശ്വതവുമായി പ്രണയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രസംഗങ്ങള്‍ മാത്രമാണ് മലയാള സാഹിത്യത്തില്‍ നാം കേട്ടു ശീലിച്ചത്. എന്നാല്‍ പ്രണയത്തിന്റെ നിഷേധവും ആഘോഷവും ഒരു പോലെ ഈ കഥകളില്‍ കാണാം.

‘മാഷ്’ എന്ന കഥയില്‍ സൗന്ദര്യം കുറഞ്ഞവളായ ദാക്ഷായണിയെന്ന പതിനെട്ടുകാരിയെ ഭാര്യയും കുട്ടികളുമുള്ള മാഷ് വശപ്പെടുത്തുകയാണ്. പക്ഷെ, ‘ദാക്ഷായണിയുടെ പ്രേമം യഥാര്‍ത്ഥമായിരുന്നു’. ഭാര്യയും മക്കളും ഉപേക്ഷിച്ചു പോയാലും താനയാളെ വെടിയില്ലെന്ന് അവള്‍ തീരുമാനിക്കുന്നു. വസൂരി പിടിക്കപ്പെട്ടാലും താന്‍ ശുശ്രൂഷിക്കാനുണ്ടാവുമെന്നും, അവള്‍ ഉറപ്പിക്കുന്നു. മാഷ് ബിരിയാണി തിന്നുന്നതിന്റെ ആര്‍ത്തി പിടിച്ച രീതിയാണ് ഈ പ്രേമത്തില്‍ നിന്നവളെ പിന്തിരിപ്പിക്കുന്നത്.

‘കൊറച്ച് പതുക്കെ കഴിക്കൂ മാഷേ,’ അവള്‍ പിറുപിറുത്തു.

[…]

‘ബിരിയാണി ആര്‍ക്കും തിന്നാന്‍ വയ്യ കുട്ടീ’

മാഷ് പറഞ്ഞു.

അയാള്‍ കണ്ണുകള്‍ ഉരുട്ടി കൊണ്ട് ഇറച്ചി കഷ്ണങ്ങള്‍ വായിലിട്ട് ചവച്ച് അരച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് ദാക്ഷായണിക്ക് ഒരറപ്പ് അനുഭവപ്പെട്ടത്. താന്‍ ഈ മനുഷ്യനെയാണോ സ്‌നേഹിക്കുന്നത്? അല്‍പ്പം ക്ഷമിച്ചാല്‍ പ്രേമിക്കുവാന്‍ ഇതിലും നല്ലൊരാളെ തനിക്ക് കിട്ടുമല്ലോ. തന്റെ അയല്‍ക്കാരനായ എഞ്ചിനീയറിംഗ് വിദ്യാര്‍ത്ഥി അന്തസ്സുള്ളവനാണ്, എന്തുകൊണ്ട് താന്‍ ഈ വൃദ്ധനെ പ്രേമിച്ചു? എന്തുകൊണ്ട് ഈ വൃദ്ധന്റെ കൂടെ ഈ ദൂര യാത്ര ചെയ്തു? പച്ചച്ചാണകത്തിന്റെ മണമുള്ള വിയര്‍പ്പ് താന്‍ എങ്ങനെ ആസ്വദിച്ചു? ദാക്ഷായണി പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റു നിന്നു.

ഈയൊരൊറ്റ നിമിഷത്തില്‍ ദാക്ഷായണിയുടെ പ്രേമം അവസാനിക്കുകയും അവള്‍ അയാളെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോവുകയും ചെയ്യുന്നു. പക്ഷെ ജീവിതത്തിന്റെ അവസാന നിമിഷം വരെ സ്‌നേഹം തിരിച്ചു കിട്ടില്ലെന്നറിഞ്ഞിട്ടും പുരുഷനെ പ്രണയിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന സ്ത്രീകളും മാധവിക്കുട്ടിയുടെ കഥകളിലുണ്ട്. ‘സൂര്യന്‍’ എന്ന കഥയിലെ അമൃത തന്നെ നിരന്തരം നിന്ദിക്കുന്ന പുരുഷനോടുള്ള പ്രേമത്തില്‍ കഴിയുന്നവളാണ്. ‘അമൃതാ, നീ ഇങ്ങനത്തെ ഒരു സ്ത്രീയാണെന്ന് പണ്ടൊന്നും ഞാന്‍ വിചാരിച്ചിരുന്നില്ല’ എന്നു പറഞ്ഞു ചിരിക്കുന്ന ഉണ്ണികൃഷ്ണന് അവളൊരു വിശദീകരണവും നല്‍കുന്നില്ല. വിവേകിയായ അവള്‍ കുറ്റമെല്ലാം സ്വയം ഏറ്റെടുക്കുകയാണ്. അവളുടെ പ്രേമം ഉള്‍ക്കൊള്ളാനാകാത്ത അയാള്‍ക്ക് അമൃത എന്നും ‘ഇങ്ങനത്തെ സ്ത്രീയായി’. മാലാഖയെപ്പോലെ പരിശുദ്ധയെന്നയാള്‍ വിശേഷിപ്പിച്ച പെണ്‍കുട്ടിയുമായുള്ള വിവാഹ ശേഷം അമൃതയെ അവഗണിക്കുകയും ഉപേക്ഷിച്ചു പോവുകയും ചെയ്യുന്നു. അപ്പോഴും അവള്‍ ഉണ്ണിയെ കാത്തിരുന്നു.

വിവാഹം / ദാമ്പത്യം സ്ത്രീയെ സംബന്ധിച്ച് എങ്ങനെ ബാധ്യതയാവുന്നു എന്ന് മാധവിക്കുട്ടിയുടെ കഥകളില്‍ നാം പലപാട് പരിചയിച്ചിട്ടുണ്ട്. ‘കോലാട്’ എന്ന കഥയാണ് ഏറെ പ്രസിദ്ധം. 43-ാം വയസ്സില്‍ മൂത്തമകനാണ് അവളെ കോലാട് എന്നു വിളിച്ചത്. മഞ്ഞക്കാമല പിടിച്ച് ആശുപത്രിയില്‍ കിടക്കുമ്പോഴും ‘അയ്യോ പരിപ്പ് കരിയ്ണ്ട് തോന്ന്ണു’ എന്ന് അവള്‍ നിലവിളിക്കുന്നു. കുടുംബത്തിന് വേണ്ടി അവള്‍ എന്നല്ലാതെ അവള്‍ക്കു വേണ്ടി അവിടെ ഒന്നും കരുതിവെക്കപ്പെട്ടില്ല. സ്‌നേഹം പോലും.

ദാമ്പത്യത്തിന്റെ മടുപ്പ് പ്രകടമാകുന്നവരാണ് അധിക കഥാപാത്രങ്ങളും അല്ലെങ്കില്‍ കാളവണ്ടി പോലെ കുലുങ്ങിക്കുലുങ്ങി ജീവിതം കഴിച്ചു കൂട്ടുന്നവര്‍. അതുവരെ മലയാള സാഹിത്യത്തില്‍ നാം പരിചയിച്ച സ്ത്രീ കഥാപാത്രങ്ങളില്‍ നിന്നു ഭിന്നരാണ് ഇവര്‍. ത്യാഗശീലയായ അമ്മ, എല്ലാറ്റിനും പ്രചോദനമാകുന്ന ഭാര്യ, ആദര്‍ശ ശുദ്ധിയുള്ള കാമുകി, സ്‌നേഹമയിയായ പെങ്ങള്‍, ഇവരൊക്കെ കഥകളില്‍ നമുക്കു പരിചിതരെങ്കിലും സ്ത്രീയനുഭവങ്ങളോടു നീതി പുലര്‍ത്താനിവക്കായിരുന്നില്ല. മാധവിക്കുട്ടിയുടെ സ്ത്രീ കഥാപാത്രങ്ങള്‍ ആദര്‍ശ ശുദ്ധിക്കു പകരം അനുഭവങ്ങളോടാണ് നീതി പുലര്‍ത്തിയത്. കോലാട് എന്ന കഥയെക്കുറിച്ച് വിജയലക്ഷ്മി പറഞ്ഞു, ‘കോലാടിന്റെ മുഖപടം ഇഴകിച്ചേര്‍ന്ന എന്റെ ജീവിതത്തിന് ഒരിക്കലും ആ കഥയില്‍ നിന്ന് മോചനമുണ്ടായില്ല’ എന്ന്.

കുടുംബത്തിന് പുറത്തുള്ള ബന്ധങ്ങളെ ആദ്യമായി പ്രണയം എന്നു വിളിച്ചതും മാധവിക്കുട്ടിയാകാം. അതുവരെ ജാര സംസര്‍ഗ്ഗമെന്നോ വ്യഭിചാരമെന്നോ മാത്രം നാം വിളിച്ചിരുന്ന ബന്ധങ്ങളെ വിവാഹത്തേക്കാള്‍ ഉയര്‍ന്ന തലത്തിലാണവര്‍ പ്രതിഷ്ഠിച്ചത്.

‘എന്റെ ഭര്‍ത്താവിന്റെ ആശ്ലേഷത്തില്‍ ഞാന്‍ വീണ്ടും ഒരു വ്യഭിചാരിണിയായി. വസ്ത്രങ്ങള്‍ക്കും ഭക്ഷണത്തിനും വേണ്ടി ഒരാള്‍ക്ക് കീഴടങ്ങുന്നവളാണല്ലോ യഥാര്‍ത്ഥ വ്യഭിചാരിണി. ഞാന്‍ എല്ലാറ്റിനുമുപരിയായി സ്‌നേഹിക്കുന്നവന്റെ കൈകള്‍ക്കുള്ളില്‍ ഞാനെന്നും നിര്‍മ്മലമായിരുന്നു. ചാരിത്രവതിയായിരുന്നു.’ എന്നാണ് ‘രാധയുടെ കത്തി’ല്‍ അവള്‍ രാധാകൃഷ്ണനെഴുതുന്നത്. ‘രോഹിണി’ എന്ന കഥയില്‍ തന്നെ ബലാത്സംഗം ചെയ്യുന്ന വിജയനുമായവള്‍ അനുരക്തയാവുന്നു. ‘തെമ്മാടി എത്ര സുന്ദരനാണ്’ എന്നാണവള്‍ക്കു തോന്നുന്നത്. ‘രാത്രിയില്‍’, ‘പട്ടങ്ങള്‍’ തുടങ്ങി അനേകം കഥകളില്‍ ഇതേ പ്രമേയമാണുള്ളത്.

പ്രണയത്തെ കുടുംബത്തിന് പുറത്തു കൊണ്ടു വന്ന പോലെ ഭിന്ന വര്‍ഗ്ഗ കെളികളില്‍ നിന്നും സുരയ്യ മോചിപ്പിക്കുന്നു. ആദ്യമായി എന്നെ വിലയിരുത്തിയ പെണ്‍കുട്ടിയെന്നാണ് തന്നോട് പ്രേമം പ്രകടിപ്പിക്കുകയും ചുംബിക്കുകയും ചെയ്ത പെണ്‍കുട്ടിയെ അവരോര്‍ക്കുന്നത്. ആ പെണ്‍കുട്ടി കൂട്ടുകാരെ സംബന്ധിച്ച് സ്വവര്‍ഗ്ഗ പ്രേമിയും അതിനാല്‍ വിശ്വസിക്കാന്‍ കൊള്ളാത്തവളുമായിരുന്നു. എന്നാല്‍ അവളുണ്ടാക്കി തന്ന ആത്മവിശ്വാസം പിന്നീടൊരിക്കലും എന്നെ കൈവിട്ടിട്ടില്ലെന്നാണ് മാധവിക്കുട്ടി ഓര്‍ക്കുന്നത്. ‘ചന്ദനമരങ്ങള്‍’ ഈ അനുഭവത്തെ ആവിഷ്‌കരിക്കുന്ന മികച്ച കഥയായി വിലയിരുത്തപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. എഴുപതുകളില്‍ തന്നെ സ്വവര്‍ഗ്ഗാനുരാഗത്തെ പൂര്‍ണ്ണ അര്‍ത്ഥത്തില്‍ മലയാളത്തില്‍ ആവിഷ്‌കരിച്ച് മലയാളി എന്നതിനെ തന്നെ അഭിമാനസ്ഥാനമാക്കി മാറ്റുകയായിരുന്നു മാധവിക്കുട്ടി.

സ്ഥാപനങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചു മാത്രമല്ല, മാധവിക്കുട്ടിക്ക് ഈ വിപരീത കാഴ്ചയുള്ളത്. ഒരേ സമയം കഥകളില്‍ യജമാനത്തിയായും വേലക്കാരിയായും ആഖ്യാതാവ് പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. സ്ത്രീയുടേതു പോലെ പുരുഷന്റെ മനസ്സും ഇവര്‍ സൂക്ഷ്മതയോടെ അവതരിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്.

‘ചുവന്ന പാവാട’ എന്ന കഥയില്‍ ഗര്‍ഭിണിയായ യജമാനത്തിയും അവരുടെ പീഢനങ്ങള്‍ ഒരുപോലെ സഹിക്കുന്ന ഭര്‍ത്താവും വേലക്കാരിയുമുണ്ട്.

‘ഞാന്‍ ആശുപത്രീല് കെടക്കുമ്പോ നിങ്ങളെങ്ങനെയാ ഇബടെ കഴിച്ചുട്ട്ാ? അവര്‍ ചോദിച്ചു.

‘ഈ പെണ്ണ് ചോറു വെച്ചു തന്നിട്ട് നിങ്ങള് ചോറുണ്ണുണ്ടാവില്ല്യ. അത് തീര്‍ച്ചയാ. അവളെ രാവിലെ വിളിച്ചുണര്‍ത്താനും ഒക്കെ നിങ്ങളെക്കൊണ്ടാവ്വോ?’

‘നാലു ദിവസല്ലേ ലെക്ഷ്മൂട്ടീ’ അയാള്‍ പറഞ്ഞു.

‘അതൊക്കെ ശരിയാവും, അവള്‍ക്ക് വയ്യെങ്കില്‍ ഞാന്‍ വയ്ക്കാല്ലോ ചോറും കൂട്ടാനും. ഒന്നിനും കൊള്ളാത്തോനോന്നാവ്ല്ല ഞാനും.’

‘നിങ്ങള് ചോറും ചായേം ഒക്കെ ഉണ്ടാക്കി സത്കരിക്കും അല്ലേ? അവളെ വിളിച്ചിട്ട് ‘രാധേ ചായകുടിച്ചോ’ന്ന് പറയും അല്ലേ? ഇയ്ക്കറിയാം, ഞാന്‍ ഇബ്ടന്നങ്ങട്ട് പോയിക്കിട്ടാന്‍ കാത്തിരിക്ക്യാ നിങ്ങള്. ആ ചേട്ടയും.

കാക്കയോടും തന്റെ കുപ്പിവളകളോടും സംവദിക്കുന്ന വേലക്കാരിയുടെ കാഴ്ചയിലൂടെയാണീ കഥ നീങ്ങുന്നത്. അന്നു രാവിലെ യജമാനന്‍ അവളെ ചവിട്ടുകയും അടിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. അതിനു കാരണം മനസ്സിലാവാതെ അവള്‍ ദുഃഖിതയായി. ഒടുവില്‍ തന്റെ കുറ്റം കൊണ്ടല്ലെന്ന് മനസ്സിലാവുമ്പോള്‍ അവള്‍ പഴയ പടിയാവുന്നു.

നഗ്നശരീരങ്ങൾ (കഥ)

വിധവ കലാകാരിയായിരുന്നതുകൊണ്ട് അവളെ രഹസ്യമായി വെറുക്കുവാൻ ബന്ധുക്കൾക്ക് പ്രയാസം നേരിട്ടില്ല.അവളുടെ പുതിയ ഏകാകിത്വം കലാരചനയ്ക്ക് മങ്ങലേൽപ്പിക്കുമെന്ന് അവർ ആത്മാർത്ഥമായി വിശ്വസിച്ചിരുന്നു.അവൾ ദാരിദ്ര്യം മൂലം ക്ഷയിക്കുമെന്ന് അവർ കരുതി.

“ഇപ്പോ എവിടെപ്പോയി ആ ഗർവ്വൊക്കെ?” അവർ അന്യോന്യം ചോദിച്ചു.ആ ചോദ്യത്തിന് കൂട്ടായി വികൃതങ്ങളായ പരിഹാസച്ചിരികൾ ചിരിച്ചു.

തങ്ങളിൽ നിന്ന് വേറിട്ടുനിൽക്കുന്ന പ്രഗൽഭമതികളെ സാധാരണക്കാർക്ക് ഇഷ്ടപ്പെടുകയില്ല.അതു പ്രകൃതി നിയമമാണ്. കൗമാരദശമുതൽ വാർദ്ധക്യത്തിന്റെ ആരംഭംവരെയും അവൾ അവരിൽനിന്ന് സ്നേഹവും സഹിഷ്ണുതയും നേടിയെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.ആരോടും അടുക്കുവാൻ കഴിഞ്ഞതുമില്ല.അതുകൊണ്ടാവാം ഭർത്താവിന്റെ മരണം അവളെ മാനസികമായും ശാരീരികമായും തളർത്തിയത്.

അവൾ നഗരത്തിലെ ഒരു വാടകവീട്ടിൽത്തന്നെ ജീവിതം തുടരുന്നതിൽ ആവർ രോഷം പ്രകടിപ്പിച്ചു.അവൾക്ക് തന്റെ ഗ്രാമത്തിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന തറവാട്ടുവീട്ടിലേക്ക് മാറ്റിക്കൂടേ? ആ വീട്ടിൽ സ്ഥിരതാമസമാക്കിയ മരപ്പട്ടികളേയും എലികളേയും നരിച്ചീറുകളേയും കുരുടിപ്പാമ്പുകളേയും പമ്പകടത്തി മുറികൾ വൃത്തിയാക്കുവാനും അവൾക്ക് സാധിക്കില്ലെന്നോ? അല്ലെങ്കിൽ എന്തിന് എല്ലാ മുറികളും വൃത്തിയാക്കുന്നു? അവൾക്ക് താമസിക്കുവാൻ ഒരു മുറിയും അടുക്കളയും മതിയല്ലോ.ഭർത്താവുള്ളപ്പോൾ തളത്തിലും മുറ്റത്തും തിങ്ങിയിരുന്ന സന്ദർശകവൃന്ദം ഗ്രാമത്തിലേക്ക് അവളെ തേടിപ്പോവുകയില്ലല്ലോ.അഥവാ സന്ദർശകർ വന്നെത്തിയാൽ അവൾ അവരെ സ്വീകരിച്ചിരുത്താൻ പാടില്ല. ഒരു വിധവ എന്തിന് പുരുഷന്മാരുമായി സല്ലപിക്കുന്നു? രാവിലെ പൊടിയരിക്കഞ്ഞി കുടിക്കാം.മറ്റു രണ്ടു നേരവും ഊണ്. അവൾക്ക് നാട്ടിൽ പരിചാരകർ ആവശ്യമില്ല.ഒരാൾക്ക് ഭക്ഷണം ഒരുക്കുവാൻ പരിചാരകർ വേണമോ?

ബന്ധുക്കൾ അവളെപ്പറ്റി നിർത്താതെ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.അവൾ തങ്ങൾക്കൊരു ഭാരമായിത്തീരുമെന്ന നിഗമനത്തിൽ അവർ എത്തിയിരുന്നു. ഏകാകിനിയായി മാറിയ ആ കലാകാരി തങ്ങളുടെ തറവാടിന് കളങ്കം വരുത്തുമോ? അവൾ ഇനിമേൽ നഗ്നരായ സ്ത്രീകളുടെചിത്രങ്ങൾ രചിക്കരുതെന്ന് അവർ ഉപദേശിച്ചു.അന്ന് നിന്റെ ഏത് പ്രവൃത്തിക്കും പിന്നിൽ സർവ്വവും സഹിക്കുവാൻ പഠിച്ച ഒരു ഭർത്താവുണ്ടായിരുന്നു.ഇന്ന് നിന്റെ പിന്നിൽ ത്യാഗവാന്മാരില്ല.വാത്സല്യം അന്ധനാക്കിയ രക്ഷിതാവില്ല. അവർ അവളോട് പറഞ്ഞു.

കടുത്ത വ്യഥകൊണ്ട് അവൾ രോഗശയ്യയെ അവലംബിച്ചപ്പോൾ ബന്ധുമിത്രാതികൾ അവളെ നിരന്തരം സന്ദർശിച്ചു.മരുന്ന് വാങ്ങിക്കൊണ്ടുവരാനും ഫോണിലൂടെ സന്ദേശങ്ങൾ കൈമാറാനും അവർ താത്പര്യം പ്രകടിപ്പിച്ചു. അവർ തന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുവെന്ന് അവൾ സംശയിച്ചു.

രോഗവിമുകതയായപ്പോൾ വീണ്ടും അവർ ചോദ്യങ്ങൾ കൊണ്ട് അവളെ പൊതിഞ്ഞു.അവളുടെ ഭാവി പരിപാടി എന്തായിരിക്കും.ഇനിയും അവൾ ചിത്രങ്ങൾ വരഞ്ഞ് വിൽക്കുമോ?ഭീമമായ വാടക കൊടുത്ത് നഗരത്തിൽ പിടിച്ച് നിൽക്കുമോ?വിദേശത്തുള്ള മകൻ അവളെ തന്റെ കുടുംബത്തിലേക്ക് ക്ഷണിച്ച് വരുത്തുമോ?ആ മകൻ അവൾ പ്രസവിച്ച് മകനല്ലാത്തതുകൊണ്ട് അയാളുടെ വീട്ടിൽ അവൾക്ക് സ്ഥിരമായ ഒരു സ്ഥാനം ഉണ്ടാവുമോ?

അവൾ ഒരു കൈയിൽനിന്ന് മറ്റൊരു കൈയിലേക്ക് വീഴുന്ന നാണയം പോലെ ഒരു പൊതുചടങ്ങിലേക്ക് നീങ്ങുവാൻ വീണ്ടും ആരംഭിച്ചപ്പോൾ അവർ പറഞ്ഞു..

“ദു:ഖം അവസാനിപ്പിച്ചെന്ന് തോന്നുന്നു.ചമഞ്ഞ് ഇറങ്ങിത്തുടങ്ങി പ്രസംഗിക്കാൻ .പബ്ലിസിറ്റി കിട്ടുവാൻ ഇത്രയേറെ ആർത്തിയുള്ള മറ്റൊരു സ്ത്രിയേയും ഞങ്ങൾ കണ്ടിട്ടില്ല.”

അവളെ രഹസ്യമായെങ്കിലും അശ്രീകരം,തേവിടിശ്ശി മുതലായ പദങ്ങളാൽ അവർ വിശേഷിപ്പിച്ചു.അവളെ കാണുമ്പോൾ ആ മെലിഞ്ഞ ശരീരത്തെ അവർ ആശ്ലേഷിച്ചു.കണ്ടതിൽ സന്തോഷമുണ്ടെന്ന് അമിതാഭിനയത്താൽ പ്രകടിപ്പിക്കുവാൻ യത്നിച്ചു.

അവൾ ഉറങ്ങുവാൻ തുടങ്ങുന്നതിനു മുമ്പ് തന്റെ ഭർത്താവിന്റെ ഛായാപടത്തിനോട് ചോദിച്ചു:

“ഇനി ഞാൻ എന്തു ചെയ്യണം?”

വീട് എന്ന പദത്തിന് അർത്ഥമില്ലാതായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.ഭർത്താവില്ലാത്ത വീട് വീടല്ല,വെറുമൊരു കെട്ടിടമാണ് എന്ന് അവൾക്ക് തോന്നിപ്പോയി.എഴുത്തുകാരനായ വിദേശിയൻ അവൾക്ക് എഴുതി:

വിരോധമില്ലെങ്കിൽ എന്റെ ഭാര്യയാവുക.ഞാൻ നിങ്ങളെ നിധിപോലെ കാത്തുരക്ഷിക്കാം” ബ്രഹ്മചാരിണിയായ ഒരു ഭാര്യയെ ആ ദയാലുവിന് ആവശ്യമുണ്ടാവില്ലെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി.അടുത്ത് ഇരുന്ന് കൊണ്ട് സംസാരിക്കുവാൻ ഒരാളെ ലഭിക്കുകയില്ലെന്ന് അവൾ തന്നോടുതന്നെ പറഞ്ഞു.സങ്കടപ്പെടുമ്പോൾ തലയിൽ തലോടി സമാശ്വസിപ്പിക്കുവാൻ ഇനി തനിക്ക് ആരുമുണ്ടാവില്ല.

ഭർത്താവിന്റെ മരണത്തോടെ തന്റെ വില ഇടിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു.സമൂഹത്തിന് തലവേദനയായി മാറിയിരിക്കുകയാണ് താനെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി.നഗ്നശരീരങ്ങളുടെ മനോഹാരിത ഇനി ഒരിക്കലും ക്യാന്വാസിൽ പകർത്തുവാൻ തനിക്ക് ധൈര്യം വരില്ലെന്ന് അവൾ ഭയന്നു.അവൾ വിദേശത്തുനിന്ന് വന്ന് കത്ത് കീറികളഞ്ഞു.പിന്നീട് തന്റെ വാതിൽ അകത്തുനിന്ന് പൂട്ടി,കട്ടിലിൽ കയറി കിടന്നു.നവജാതമായ ആ ഏകാന്തത അവളെ നീരാളിക്കൈകളാൽ ആലിംഗനം ചെയ്തു.

Kamala Das: many selves, many tongues | By Devika Nair

noreply@blogger.com (Arun Geetha Viswanathan) — Sun, 2 Apr 2017 11:36:00 -0700

The following article was published in The Hindu. It is always better to read from the source.

Be it in Malayalam or English, Kamala Das’ works in prose and poetry gave readers glimpses of her many selves.

To Kamala Das (1932-2009) writing meant a celebration of the self. In her poetry, she allowed us to have a glimpse of her many selves – poet, lover, devotee, child, woman, wife, mother, middle-aged woman, urbanite, Keralite – one can go on listing.

Das’s poetry in English, characterised by unflinching candour and astonishing sensitivity in the portrayal of the female sensibility, iconoclastic for a poet of her generation, has earned her the label of a feminist writer and the epithet, “the mother of modern English Indian poetry”; on the other, her prolific writing in Malayalam, largely short fiction and memoirs under the nom de plume Madhavikutty has given her a perennial place in the annals of Malayalam literature and a well-deserved one in the hearts of all Malayalis.

One is fascinated by the ease and thrill with which she blurred boundaries, seasoning her Malayalam with English turns of phrase, spicing her English with a flavour of the Indian and the vernacular, garnishing both with a hint of urban Hindi. She moulded her fiction in poetic lyricism and cast her poetry in stark, unadorned prose, the modalities of one crossing over to the other – all of which render her writing more ‘interlingual’ than bilingual, as K. Satchidananan stated at a recent ‘Symposium on Kamala Das and the tradition of bilingual creativity’ conducted by Sahitya Akademi and University of Kerala at the Institute of English, Thiruvananthapuram. The Symposium traced the trajectory of what constitutes the bilingual in Kamala Das.

Many agree that Kamala’s bilingual creativity is a stamp of true genius and that it lends a complexity and inexplicable charm to her imagination, which escapes monolingual rigidity.

Yet they are mystified by her choice of language for creative expression – English for her explicit poetry, which she published in her own name, and Malayalam for her fiction and memoirs in which she exercised restraint yet, intriguingly, chose to mask herself behind a pseudonym! Was it all a deliberate, subversive act to challenge the hypocritical society she wrote for, one wonders. Attempts to get to the root of this baffling linguistic preference only draw you deeper into the enigma that Kamala was.

Malayalam was in her very blood, coursing through her veins – she could not help writing in her native tongue, the language that her grand mother – the one who made her feel the most loved in the world, used. Kamala entered the Malayalam literary scene with her sensational autobiography Ente Kadha, initially serialised in the now-defunct Malayalanadu and later published in book form in 1973, and never had to look back.

It is nothing short of a prodigious accomplishment, the many marvellous worlds of the mind that she spun out with such sheer magic and élan in her stories and memoirs – Balyakala Smaranakal, Varshangalkku Mumbu, Neermaathalam Pootha Kaalam, Thanuppu, Nashtapetta Neelambari, Chandanamarangal – making do with the barest minimum of Malayalam words. One is struck by the felicity with which her Malayalam metamorphosed from the starched and stiffened prose of Ente Kadha to the nuanced and delightful use of Malabar dialects in Januvamma Paranja Kadha, an answer indeed to those who charged her early Malayalam writing of a kind of minimalism born of ineptitude in the tongue.

Perhaps the greatest “work” of hers is the alter self whom she created, this mysterious and puzzling, ambiguous and sphinx-like “persona” that is Kamala Das, who emerges from her writings taking Protean forms – to fascinate and charm, to tease and torment, to hold and enthral, and to reveal her world anew with each new reading

REPORT A COPYRIGHT ISSUE

Is it surprising that two rival biopics are being made on acclaimed writer Kamala Das? | By TA Ameerudheen

noreply@blogger.com (Arun Geetha Viswanathan) — Sun, 2 Apr 2017 11:16:00 -0700

The following article was published in Scroll.in. It is always better to read from the source.

The controversial trailblazer has fired the imagination of directors Kamal and Leena Manimekalai, both of whom are filming different aspects of her life.

Reinforcing the inextricable bond between Kamala Das and controversy, two rival biopics offering differing perspectives on the renowned writer and poet are in progress.

Aami, by veteran Malayali director Kamal, has declared itself to be a family-oriented film that will be respectful of Das’s unconventional work and life choices. Tamil director Leena Manimekalai’s Kamala Das will be in English and will be an uninhibited take on an unorthodox literary figure who wrote in Malayalam and English.

Neither biopic has gone on the floors yet, but only one of them has the blessings of the poet’s family. Kamal has been given the rights to make Aami and dub it in English, said Jaisurya Das, one of the writer’s three sons. “The permission was given by the Estate of Kamala Das, a legal entity formed by the legal heirs of the late Kamala Das,” he said.

Aami will not be a cradle-to-grave account. “The movie will show all facets of Kamala Das,” Jaisurya Das said. “There will be a lot of fiction. That is how movies work. But it is a genuine attempt to show all the controversies she faced.” Das didn’t know about Manimekalai’s proposed rival biopic. “No one has so far obtained permission from the estate to make the film,” he said. “Those who are using the name of Kamala Das without permission are doing it at their own peril.”

Kamal did not return requests from Scroll.in for an interview. The director said at a press conference in Thrissur on March 15 that shooting will begin with the lead actress, Manju Warrier, at Punnayurkkulam, the writer’s native town, on March 24. “The first schedule will be completed in two weeks,” Kamal said at the press conference. There will be a two-month break, which was “necessitated as Manju Warrier needed time to put on weight,” Kamal added.

Kamal has also asserted in previous interviews that Aami will not be a conventional or realistic biopic. “It will be a mixture of real-life and fictional situations,” he told a Malayalam television channel. The movie will not present a controversial image of Kamala Das in any way, Kamal promised.

Manimekalai, director of the arthouse film Sengadal, has declared that she will not sanitise Kamala Das’s image. Taking a dig at Kamal, Manimekalai declared, “I want to portray the writer honestly. For me, she is a bundle of contradictions. It is not made for the market. Unlike Kamal, I don’t have to please anyone.” The film will start shooting later in 2017, Manimekalai said.

There’s a further twist to the tale of the two biopics. Manimekalai claims that Kamal originally cast her as Das. “Kamal had told me that I resembled the poet and asked whether I could act in the biopic on her,” Manimekalai said. Kamal has roundly refuted this claim. “I have noticed the discussion in social media, but Manimekalai’s claims are not true,” he told the press conference in Thrissur.

Kamal’s movie had initially run into trouble when Vidya Balan, who was supposed to play the protagonist, dropped out of the project. In an interview with Scroll.in, Balan said that she had “creative differences” with the director. Kamal replaced Balan with acclaimed actress Manju Warrier.

Manju Warrier in and as Aami. Courtesy Facebook.

Few Indian literary icons have the power to evoke such interest and controversy all these years later. Kamala Das, also known as Madhavikutty, led a rich and colourful life, characterised by bold and confessional poetry and prose that spoke of love and sexual desire. Her autobiography, My Story, created waves for its sexual frankness. Das embraced Islam a decade before her death in 2009 and renamed herself Kamala Surayya. Aami was her nickname.

Manimekalai acknowledged that Das’s views on sexuality will make for tough and demanding cinema. “She had written on lesbianism and polyamory, and it is a huge challenge to portray it on the celluloid,” the filmmaker said.

Everybody has developed their own opinions about the iconoclastic writer. “But I am not going to satisfy them,” Manimekalai said. Her film will present Kamala Das as “a poet of the universe”, she promised.
Kamal’s entry point into Kamala Das’s story was through her works. The biopic has been three years in the making, and will be “about Madhavikkutty, whom I befriended through her works”, the filmmaker said in a previously published interview. “Aami will cover all phases of her life,” Kamal said. “It will help Malayalis learn about a Madhavikkutty they do not know.”

Kamal’s production might be the official version, but at least one of Kamala Das’s sons thinks that the treatment of the subject matter is irrelevant. “Directors have the creative freedom to add cinematic elements to a movie,” said Madhav Das Nalapat, the eldest of Das’s three sons. “If it is a biopic, it should remain factual. I hope Kamal’s movie will show Kamala Das as a strong, self-sufficient and independent lady.”
Both movies are likely to address Kamala Das’s contentious conversion to Islam in 1999. Plenty of stories were circulated about Das’s decision, including the theory propounded in Canadian author Merrily Weisbord’s The Love Queen of Malabar: Memoir of a Friendship with Kamala Das that the writer was influenced by a man.

“It might be Weisbord’s ploy to sell her book, and hence I won’t blame her,” Nalapat said. “I knew my mother’s mind. Those with a patriarchal mind spread rumours that she converted to Islam after being influenced by a man. They forgot that Das was an independent lady who took decisions of her own will.”

REPORT A COPYRIGHT ISSUE

Kamala Das, Indian Poet and Daring Memoirist, Dies at 75

noreply@blogger.com (Arun Geetha Viswanathan) — Sat, 28 Nov 2015 22:48:00 -0800

The following article was initially published in The New York Times by MARGALIT FOX, JUNE 9, 2009

Kamala Das, a prominent Indian poet, memoirist and short-story writer whose work was known for its open discussion of women’s sexual lives, a daring subject when she began publishing in midcentury, died on May 31 in Pune, India. She was 75.

The cause was respiratory failure, her doctor told the news service United News of India.

A prolific writer, Ms. Das composed most of her poetry in English. Most of her fiction, which appeared under the pen name Madhavikutty, was written in her native Malayalam, a non-Indo-European language spoken primarily in the South Indian state of Kerala.

She wrote several memoirs, the most famous of them, “My Story,” written in English and published in 1976. In it, Ms. Das recounts her childhood in an artistic but emotionally distant family; her unfulfilling arranged marriage to an older man shortly before her 16th birthday; the emotional breakdowns and suicidal thoughts that punctuated her years as a young wife and mother; her husband’s apparent homosexuality; and the deep undercurrent of sexual and romantic yearning that ran through most of her married life.

Originally serialized in an Indian journal, “My Story” is organized into 50 fragmentary chapters. In a detached, dreamlike voice, Ms. Das tells of her husband’s brutish sexual inadequacy and her own lifetime of desire, often unrequited but sometimes consummated in affairs with other men and occasionally with women.

For decades a public figure in India, Ms. Das by many accounts embraced both controversy and contradiction. Championed by feminists for writing about women’s oppression, she declined to be identified as a feminist herself. She ran unsuccessfully for a seat in India’s Parliament in 1984 but later turned away from political life. Born to a prominent Hindu family, she converted to Islam in 1999 and for a time called herself Kamala Suraiya. Highly publicized, her conversion drew criticism, for a diverse array of reasons, from Hindus, Muslims and feminists.

In her nonfiction, Ms. Das could be a deliberately, and an artfully, unreliable narrator. Though “My Story” caused a sensation in India when it first appeared, she presents its most sensational material obliquely. In Ms. Das’s quiet, measured telling, many passages about her romantic encounters could reflect inward, unrequited longing as easily they could outward reality.

“She’s always consistently being inconsistent,” Rosemary Marangoly George, an associate professor of literature at the University of California, San Diego, said in a telephone interview on Wednesday. “She had many poems and many interviews where she talked about the oppression of the marriage, and then others where she talked about her husband and how much she loved him and how much he loved her and how much she missed him when he died.”

Critical opinion of Ms. Das is similarly hard to pin down. Some critics hail her as a major figure in world letters; others dismiss her as a comparative lightweight whose work is solipsistic at best, salacious at worst.

“The male critics saw her as titillating, writing this trashy stuff,” said Professor George, who has written studies of Ms. Das’s work. “And the feminist critics said, ‘No, she’s protesting patriarchy, and the sexual content is part of this protest.’ ”

Ms. Das was born on March 31, 1934, in Malabar, a district in South India. Her maiden name, taken by tradition from her mother’s side, was Nalapat. Her father, V. M. Nair, was a journalist who became an automobile company executive. Her mother, Nalapat Balamani Amma, was a distinguished Malayalam poet, as was a maternal uncle, Nalapat Narayana Menon.

Reared mostly in Calcutta, she was educated privately before her marriage to Madhava Das, a bank official perhaps 20 years her senior. She began writing seriously in her 20s, and for years afterward, as she recounted in “My Story,” sat night after night at the dining table, long after her husband and three sons had gone to sleep, writing “until it was 5 and the milkman clanked at the gate, with his cycle and his pails.”

Ms. Das’s husband died in the 1990s; information on survivors could not be confirmed.

Among Ms. Das’s short-story collections available in English translation are “Padmavati the Harlot” and “The Sandal Trees,” whose title story centers on a tender, decades-long love affair between two women. Her poetry collections include “Summer in Calcutta,” “The Descendants” and “The Old Playhouse and Other Poems.”

Like her prose, Ms. Das’s poetry often concerned desire and its discontents. In “Herons,” from the 1960s, she wrote:

On sedatives

I am more lovable,

says my husband ...

My speech becomes a mistladen terrain

the words emerge, tinctured with sleep,

they rise from the still coves of dreams

in unhurried flight like herons

and,

my ragdoll limbs adjust better

to his versatile lust.

He would, if he could, sing lullabies

to his wife’s sleeping soul,

sweet lullabies to thicken its swoon.

On sedatives

I am more lovable,

says my husband ...

Kamala Das | Indian writer and poet who inspired women struggling to be free of domestic oppression

noreply@blogger.com (Arun Geetha Viswanathan) — Sat, 28 Nov 2015 22:41:00 -0800

The following article was first published in theguardian.com

Kamala Das, who has died aged 75, was a renowned Indian poet, novelist, short-story writer, essayist and memoirist. She was also known as Madhavikutty, the pseudonym she used when writing in the Malayalam language. Then there was Ami, the pet name with which she referred to herself in her memoirs. Much later in life, she gave herself yet another name, Suraiyya, to mark her conversion to Islam. Straddling many names was one way in which Das straddled multiple identities.

She was born into a literary family. Her mother, Balamani Amma, was a well-known Malayalam poet and her great-uncle, Nalapat Narayana Menon, was a writer and translator. Das was home-schooled and most of her education came through extensive reading. Her childhood was divided between Punnayurkulam, her ancestral village in Kerala, in the south-west, and the north-eastern city of Calcutta (now Kolkata), where her parents lived. This early lesson in dislocation may have inspired many of her literary themes - the vulnerable child-woman trying to create meaning in an inconstant world; nostalgia for a serene, rural past; the unfair privileges of caste and wealth; and the contradictions of motherhood.

In 1949, when she was 15, she married Madhava Das, a bank official. While still in her teens, she started writing and publishing. Along with other poets of her generation, Das was at the forefront of a new movement in Indian English poetry, a shift in focus from the colonial experience to the personal. However, unlike most of her contemporaries, she was actively writing fiction in her mother tongue at the same time. Throughout her writing career, Das would move adroitly between genres (poetry, fiction, memoir) and languages (English and Malayalam). "I speak three languages, write in two, dream in one," she wrote in An Introduction, a poem from her first collection, Summer in Calcutta (1965).

he began to break taboos with her early poetry, in which she celebrated her sexuality and advised women to "Gift him what makes you woman, the scent of/ Long hair, the musk of sweat between the breasts,/ The warm shock of menstrual blood, and all your/ Endless female hungers ..." (The Looking Glass, from The Descendants, 1967).

In My Story (1976), she recounted the trials of her marriage and her painful self-awakening as a woman and writer. She became an icon for women, in India and elsewhere, struggling to liberate themselves from sexual and domestic oppression. Though it was supposed to be an autobiography (and indeed was provocatively subtitled "the compelling autobiography of the most controversial Indian writer") Das later admitted that there was plenty of fiction in My Story. Perhaps "biomythography" would have been a fairer description of the book.

Das's rebellions were more multidimensional than she was given credit for. Her female protagonists were not simply in pursuit of sexual freedom, they were in search of poetry, intimacy and divinity. Characters such as Padmavathi the harlot, who drags her bruised body to a holy shrine, personify the unworldly wisdom with which Das endowed her best female protagonists. She also created several nuanced male characters, for example, the hapless father in the 1991 short story Neypayasam, who shelters his children from their mother's death.

A prolific writer, Das wrote more than 20 books. These include several collections of short stories and poems as well as six novels and three memoirs. In her later years, she also wrote a syndicated newspaper column, in which she held forth with typical unguardedness. Her topics ranged from religion to politics to the beauty secrets of Nair women. She did not feel compelled to stay on the topic and never shied away from announcing a change of mind or heart. Das's spontaneity often translated into whimsicality and earned the ire of critics, but it allowed her to explore the paradoxes of life and relationships with emotional honesty.

In the 1980s she dabbled in painting and politics. While she attained some acclaim as an artist, her political career did not take off. She stood unsuccessfully for the Indian parliament in 1984 and later launched a short-lived political party, Lok Seva (public service). One of her final acts of reinvention was her conversion to Islam in 1999, a move especially bold because of her aristocratic Nair lineage. Ten years later, she was laid to rest in the mosque where she had taken her vows.

Her husband predeceased her; she is survived by three sons.

• Kamala Das, poet and writer, born 31 March 1934; died 31 May 2009

Winter | Love | Krishna : 3 poems

noreply@blogger.com (Arun Geetha Viswanathan) — Mon, 30 Jun 2014 07:56:00 -0700

Winter

It smelt of new rains and of tender
Shoots of plants- and its warmth was the warmth
Of earth groping for roots… even my
Soul, I thought, must send its roots somewhere
And, I loved his body without shame,
On winter evenings as cold winds
Chuckled against the white window-panes.

Krishna

Your body is my prison, Krishna,
I cannot see beyond it.
Your darkness blinds me,Your love words shut out the wise world's din.
[From Only The Soul Knows How To Sing]

Love

Until I found you,
I wrote verse, drew pictures,
And, went out with friends
For walks…
Now that I love you,
Curled like an old mongrel
My life lies, content,
In you….

[From Summer in Calcutta]

Words

noreply@blogger.com (Arun Geetha Viswanathan) — Mon, 30 Jun 2014 07:52:00 -0700

All round me are words, and words and words,
They grow on me like leaves, they never
Seem to stop their slow growing
From within... But I tell my self, words
Are a nuisance, beware of them, they
Can be so many things, a
Chasm where running feet must pause, to
Look, a sea with paralyzing waves,
A blast of burning air or,
A knife most willing to cut your best
Friend's throat... Words are a nuisance, but.
They grow on me like leaves ona tree,
They never seem to stop their coming,
From a silence, somewhere deep within...

The Testing of the Sirens

noreply@blogger.com (Arun Geetha Viswanathan) — Mon, 30 Jun 2014 07:43:00 -0700

The night, dark-cloaked like a procuress, brought
him to me, willing, light as a shadow,
speaking words of love
in some tender language I do not know ...
With the crows came the morning, and my limbs
warm of love, were once again so lonely...
At my doorstep I saw a pock-marked face,
a friendly smile and
a rolleiflex. We will go for a drive,
he said. Or go see the lakes. I have
washed my face with soap and water, brushed
my hair a dozen
times, draped myself in six yards of printed
voile. Ah... does it still show, my night of love?
You look pale, he said. Not pale, not really
pale. It's the lipstick's
anemia. Out in the street, we heard
The sirens go, and I paused in talk to
weave their wail with the sound of his mirthless
laughter. He said,
they are testing the sirens today. I am
happy. He really was lavish with words.
I am happy, just being with you.
But you . . . you love another,
I know, he said, perhaps a handsome man,
a young and handsome man. Not young,
not handsome, I thought, just a filthy snob.
It's a one-sided love,
I said. What can I do for yoou? I smiled
A smile is such a detached thing, I wear
it like a flower. Near the lake, a pregnant
girl bared her dusky
breasts and washed them sullenly. On the old
cannon-stand, crows bickered over a piece
of lizard-meat and the white sun was there
and everywhere . . .
I want your photo, lying-down,
nineteen-thirty-four guns, he said,
against those rusty nineteen-thirty-four guns,
will you ? Sure. Just arrange my limbs and tell
Me when to smile. I
shut my eyes, but inside eye-lids, there was
no more night, no more love, or peace, only
the white, white sun burning, burning, burning...
Ah, why does love come to me like pain
again and again and again?

The Freaks

noreply@blogger.com (Arun Geetha Viswanathan) — Mon, 30 Jun 2014 07:40:00 -0700

He talks, turning a sun-stained

Cheek to me, his mouth, a dark
Cavern, where stalactites of
Uneven teeth gleam, his right
Hand on my knee, while our minds
Are willed to race towards love;
But, they only wander, tripping
Idly over puddles of
Desire. .... .Can this man with
Nimble finger-tips unleash
Nothing more alive than the
Skin's lazy hungers? Who can
Help us who have lived so long
And have failed in love? The heart,
An empty cistern, waiting
Through long hours, fills itself
With coiling snakes of silence. .....
I am a freak. It's only
To save my face, I flaunt, at
Times, a grand, flamboyant lust.

Summer in Calcutta

noreply@blogger.com (Arun Geetha Viswanathan) — Mon, 30 Jun 2014 07:37:00 -0700

What is this drink but
The April sun, squeezed
Like an orange in
My glass? I sip the
Fire, I drink and drink
Again, I am drunk
Yes, but on the gold
of suns, What noble
venom now flows through
my veins and fills my
mind with unhurried
laughter? My worries
doze. Wee bubblesring
my glass, like a brides
nervous smile, and meet
my lips. Dear, forgive
this moments lull in
wanting you, the blur
in memory. How
brief the term of my
devotion, how brief
your reign when i with
glass in hand, drink, drink,
and drink again this
Juice of April suns.

Relationship

noreply@blogger.com (Arun Geetha Viswanathan) — Mon, 30 Jun 2014 07:35:00 -0700

This love older than I by myriad
Saddened centuries was once a prayer
In his bones that made them grow in years of
Adolescence to this favored height; yes,
It was my desire that made him male
And beautiful, so that when at last we
Met, to believe that once I knew not his
Form, his quiet touch, or the blind kindness
Of his lips was hard indeed. Betray me?
Yes, he can, but never physically
Only with words that curl their limbs at
Touch of air and die with metallic sighs.
Why care I for their quick sterile sting, while
My body's wisdom tells and tells again
That I shall find my rest, my sleep, my peace
And even death nowhere else but here in
My betrayer's arms...