LES DEUX FROMAGES EN FRANCE...VLAMINGEN IN DE PERIGORD

De laatste halte

2025-08-05T05:48:00.006+02:00

Ik zit opnieuw op de bus richting Niemandsland.

Bus 72, IKEA-uitgang, eindhalte: vergeethoek aan zee.

De vrouwen dragen zonnebrillen groot genoeg om zich achter te verstoppen. Alsof ze wachten op een zonsverduistering die nooit komt — maar toch beter voorbereid zijn, voor het geval dat.

Bij elke kapel langs de weg slaan ze een kruis. Niet uit overtuiging misschien, maar uit voorzichtigheid. Zoals je in een vreemd huis altijd even over je schouder kijkt.

De airco doet zijn best, maar faalt zachtjes. De bus zit afgeladen vol — moeders met kinderen, jongeren met oortjes in, grijzende mannen met boodschappen en gezichten als stenen.

Maar halte na halte stroomt het voertuig langzaam leeg.

Tot uiteindelijk alleen ik nog overblijf.

Ik heb bewust de verkeerde bus genomen.

Niet omdat ik wil weten waar hij eindigt.

Maar omdat ik het al weet.

Ik ben hier deze week al geweest.

Nea Michaniona.

Eindhalte.

Een dorp dat klinkt als een voetnoot in een vergeten reisgids.

Een vissersplaats met zonverbleekte gevels, verlaten terrassen en een zee die nooit opdringerig is.

Ik ben de enige die uitstapt.

De enige die uitgaat in dit idyllische stadje aan het eind van een Griekse lijn.

Het plein is loom van hitte. De stoelen scheef. De straathonden slapen alsof ze nooit iets anders hebben gedaan.

En aan de overkant van het water ligt hij daar weer. Olympus.

Niet groots. Niet dreigend. Alleen aanwezig.

Als een herinnering aan iets wat groter is dan je zelf kunt dragen, maar waar je toch telkens weer naar kijkt.

Soms is de verkeerde bus de enige manier om te gaan waar je moet zijn.

Zelfs als je er alleen aankomt.

Van uw correspondent ter plaatse

A+

Gestrand 2

2025-08-05T05:45:00.003+02:00

Ik zit op een terras met een frappé.

Niet gepland, niet gezocht, maar hier ben ik:

gestrand in Nea Michaniona.

Een naam als een verdwijntruc.

De bus heeft me hier afgezet

en de zee is nergens te bekennen,

of misschien net achter dat witte huis

met het balkon vol wasgoed

en een citroenboom in een plastic pot.

Rond mij beweegt de wereld

alsof er iets groots te gebeuren staat.

Honderden mensen —

ik overdrijf niet,

ik was aan het tellen tot een vrouw me zo streng aankeek

dat ik spontaan het Onzevader in mezelf begon te zoeken —

komen voorbij.

Langzaam, statig,

in het zwart, met glanzende stoffen,

rozenkransen om de hals,

en blikken alsof ze Maria persoonlijk verwachten

op het volgende kruispunt.

Ik zit ertussen,

op mijn plastic stoeltje,

omringd door tientallen Grieken

die snateren als kalkoenen

in een bakkerij op zondagmorgen.

Niemand luistert, iedereen praat,

handgebaren vliegen als vliegjes rond een scherm.

Het lijkt de generale repetitie

van een Byzantijnse openluchtopera

waar ik per ongeluk ben in meegeloodst.

Een meisje van elf heeft oogschaduw

en een gezicht dat precies weet

wat ik hier kom doen — al weet ik dat zelf niet.

Ik nip van mijn frappé.

De schuimlaag zakt traag naar beneden

terwijl de processie doordruppelt

en ik langzaam het gevoel krijg

dat ik niet gestrand ben,

maar geland.

Dank u wel, universum.

Of beter nog:

dank dat u mij doelbewust op de verkeerde bus hebt gezet.

Want dit stadje,

Nea Michaniona,

is prachtig in zijn eenvoud.

Een vissersdorpje dat niet probeert

meer te zijn dan het is.

Geen monumenten, geen lawaai,

alleen een strand dat bijna verlaten is,

de geur van zout en ouzo,

en een paar oude mannen die met hun handen op hun rug

naar de horizon kijken

alsof die iets terug gaat zeggen.

Ergens kraait een haan

die duidelijk zijn eigen tijdschema volgt.

Een vrouw klopt een tafellaken uit

boven een stoel waar niemand meer op zit.

De zon legt zich neer als een kat op een warme stoep.

En ik?

Ik schrijf dit in mijn schriftje

met zonnecrème op mijn schouders,

een handdoek die naar belofte ruikt,

en een hart dat stilletjes dankbaar is

dat het niet gekregen heeft

wat het dacht te willen.

Vanaf nu neem ik altijd de verkeerde bus.

De bus die me ergens afzet

waar ik niets herken,

maar alles klopt.

Van uw correspondent ter plaatse

Gestrand

2025-08-05T05:43:00.002+02:00

Op de bus naar Peraia.

Iedereen slaat een kruis.

Bij het opstappen, bij het zitten,

bij elke bocht die de chauffeur met een ruk neemt alsof hij de bus eerder temt dan bestuurt.

In de naam van de Vader, de Zoon,

en wat er ook maar komt op deze rit

door het trage begin van een warme dag.

Langs het raam trekt het landschap voorbij:

dorre heuvels, brokkelige aarde,

gras dat al weken geen hoop meer heeft.

En daar, tussen het stof: watermeloenen.

Opgestapeld in hoge torens

langs de kant van de weg,

onder flapperende parasols en verkleurde lakens.

Een explosie van vruchtvlees in een uitgedroogde wereld.

En de huizen —

of wat er van moest komen.

Halfafgewerkte gebouwen,

betonnen geraamten die wachten op een toekomst

die misschien niet meer komt.

Met roestige staven die uit hun kruin steken

als vingers die iets proberen te grijpen

dat allang vervlogen is.

Binnen is het stil.

De airco is kapot of symbolisch.

Een vrouw maakt een kruis.

Een jongen ook.

Een oudere man kust zijn rozenkrans

terwijl de chauffeur een telefoontje beantwoordt

met één hand aan het stuur

en één elleboog uit het raam,

alsof we op weg zijn naar een bruiloft

in plaats van gewoon naar het strand.

In mijn tas:

een schriftje, een paar balpennen,

zonnecrème die smelt en een handdoek

die straks naar zee zal ruiken.

Geen overbodig gewicht.

Wel een papieren busticket

dat achteraf toch verdacht veel op een supermarktbonnetje blijkt te lijken.

De bus rijdt verder,

door dorre landschappen,

langs meloenen, beton en gebeden.

Op weg naar water

dat hopelijk nog koud is.

Straks toch maar met de boot terug naar Thessaloniki.

Als ik tenminste ontdek hoe ik van hier

weer terugraak — want blijkbaar zit ik op de verkeerde bus.

De chauffeur zegt dat we in 'Nea Michaniona' zijn.

Dit belooft alweer een avontuurlijk dagje te worden.

Van uw correspondent ter plaatse.

Rosenda

2025-07-22T20:10:00.005+02:00

Sommige dingen verzin je niet. Of beter: als je ze zou verzinnen, zou niemand je geloven.

Veertig jaar geleden had ik een pennenvriendin: Rosenda.

We schreven elkaar brieven. Van die echte. Met inkt, met hart, met de geur van papier. We zagen elkaar één keer in al die jaren. En spraken elkaar nog één keer. Daarna loste ze op in het niets, zoals dat gaat met jeugd, seizoenen en sommige vriendschappen.

Wat we elkaar in die brieven vertelden, was soms intiemer dan wat je iemand recht in de ogen durft te zeggen.

We schreven over onze jeugd.

Onze angsten.

Hoe miserabel we ons soms voelden.

Hoe we probeerden te begrijpen wie we waren, in een wereld die daar geen haast mee had.

En zonder het echt uit te spreken, waren we verliefd op elkaar. Gewoon... via woorden.

Gewoon, omdat we onze ziel durfden blootleggen.

We stuurden elkaar muziekcassettejes. Die had je toen nog.

En nog steeds — als ik Fleetwood Mac hoor op de radio, of op Spotify — word ik zonder pardon veertig jaar teruggekatapulteerd.

"Wish You Were Here", dat was ons lied.

Het klinkt nog altijd als heimwee. Als onuitgesproken dingen.

Als vriendschap die even liefde durfde zijn.

Tot gisteren had ik Rosenda niet meer gezien of gehoord.

Maar gisteren, scrollend over Facebook, verscheen haar gezicht.

Rosenda.

Ik diende een vriendschapsverzoek in.

En ergens voelde ik iets... een rilling, een voorgevoel. Maar goed. Dat heb ik wel vaker als ik te lang naar een scherm kijk.

Vandaag werkte ik van thuis.

Laptop open. Headset op. Stemmen in mijn oor, mensen met vragen, klachten, verzuchtingen. En dan...

Een vrouw met een vraag over een tapijt.

Niets bijzonders. Tot ze haar naam zei.

"Rosenda."

"Ik ken die naam," floepte ik eruit.

Ze lachte, aarzelend.

"Dat is bijna niet mogelijk," zei ze. "Er zijn maar zes Rosenda’s in Nederland."

"Het is niet alleen je voornaam," zei ik. "Ook je achternaam. Dijkstra."

Een stilte.

"Dat grenst aan het onwaarschijnlijke," zei ze.

"Waar heb je vroeger gewoond?" vroeg ik.

Ze noemde een paar steden.

En toen: "Zevenaar."

En ik wist het.

Jij bent het.

Jij bent Rosenda.

Ik zit hier nog steeds. We zijn vier uur verder.

Maar ik kan er nog altijd niet bij.

Die stem van haar — levendig, ratelend, vol leven.

Die lach.

Die herkenning.

Alsof veertig jaar niet meer zijn dan wat dunne mist over een herinnering. Alsof de draad nooit echt verbroken was, alleen wat losjes achtergelaten.

Wat zijn de kansen?

Wat zijn de wiskundige, logische, redelijke kansen dat ik na veertig jaar mijn oude pennenvriendin tegenkom op Facebook…

…en haar daags nadien, uit duizenden oproepen, nét haar aan de lijn krijg, thuis, op een doordeweekse dag?

Er zijn van die momenten waarop het leven je met open mond achterlaat.

Waarop je voelt: dit is meer dan toeval.

Dit is het universum dat even knipoogt.

En zachtjes Wish You Were Here begint te spelen in je hoofd.

Van uw correspondent ter plaatse.

A+

La petite décision.

2025-07-12T06:04:00.001+02:00

Il est quatre heures trente du matin. La lune est haute dans le ciel, presque indécente de clarté. La ville dort encore, mais moi, j’en suis déjà à mon premier café. C’est un moment que je connais bien. Tout est calme. Seul le frigo ronronne doucement, et quelque part plus loin, un coq mal luné chante à contretemps.

Et c’est là que je commence à rêvasser.

Sans y penser. Ça me prend. Quelque chose dans ce silence m’attire vers l’intérieur. Vers mon histoire. Vers ce chemin étrange qui m’a mené jusqu’ici – ici, à Thessalonique, dans cette rue, sous cette lune.

Et je me demande : comment suis-je arrivé là, exactement ?

Pas en kilomètres, non. Mais en choix. En décisions minuscules, souvent inconscientes. Ce ne sont presque jamais les Grands Gestes qui déterminent tout. Pas le “je pars vivre à l’étranger”, ni le “je vais enfin suivre mon cœur.” Non. Ce sont les petits virages, les moments où, juste un instant, on fait quelque chose de différent. On prend une autre rue. On regarde quelqu’un dans les yeux. On reste cinq minutes de plus autour d’un café. On dit quelque chose qu’on n’osait pas dire.

J’ai pris l’habitude de regarder ma vie à l’envers, comme un film qu’on rembobine. Et je suis toujours surpris de voir à quel point le point de départ est lointain. Parfois, ça remonte à une décision que j’ai prise quand j’avais douze ans. Le choix d’une école. Un livre que j’ai pris au hasard sur une étagère. Une idée qui s’est accrochée quelque part dans ma tête.

Et parfois — et c’est ça qui est beau — j’ai pris une décision dont j’ai pensé sur le moment : oh merde, c’est une erreur.

Le genre de choix qui te noue l’estomac. Celui que tu regrettes aussitôt.

Et puis, des années plus tard, tu y repenses… et tu te dis : grâce à cette “erreur”, je suis quand même bien là, sous le soleil grec.

C’est peut-être ça, le vrai réconfort : savoir que même les faux pas font partie de la danse. Que la vie n’est pas une ligne droite, mais un sentier sinueux qui ne prend vraiment sens qu’une fois qu’on a marché assez loin.

Chaque petite décision — les bonnes, les mauvaises, les impulsives, les évitées — déclenche un mouvement. Et ce n’est qu’après coup qu’on comprend vers où cela nous a mené.

Alors aujourd’hui, ou plutôt tout à l’heure, quand le soleil se lèvera et que la ville s’éveillera lentement, je sais que je devrai encore choisir. Des choses petites. Insignifiantes, peut-être. Mais peut-être qu’un jour, dans vingt ans, je repenserai à ce moment-là — quatre heures trente du matin, Thessalonique, premier café — et je me dirai : ah oui… c’est là que quelque chose a commencé.

Votre correspondent sur place.

A+

De kleine beslissing.

2025-07-12T05:54:00.000+02:00

Het is 4 uur 30 in de ochtend. De maan hangt hoog aan de hemel, bijna schaamteloos helder. De stad slaapt nog, maar ik ben alweer aan mijn eerste koffie toe. Het is zo’n moment dat zich zachtjes aandient, als een oude vriend die niet aankondigt dat hij langskomt. Alles is stil. Alleen de koelkast bromt zacht, en ergens verderop kraait een haan die de klok niet begrijpt.

En dan begin ik te mijmeren.

Niet gepland. Het overkomt me. Iets in de stilte trekt me naar binnen. Naar mijn verhaal. Naar het wonderlijke pad dat me hier heeft gebracht — hier, in Thessaloniki, in deze straat, onder deze maan.

En ik vraag me af: hoe ben ik hier eigenlijk geraakt?

Niet in kilometers, maar in keuzes. In kleine, vaak onbewuste beslissingen. Het zijn zelden de Grote Gebaren die alles bepalen. Niet het "ik verhuis naar het buitenland" of het "ik ga eindelijk mijn hart volgen." Nee. Het zijn de kleine kantelingen, de momenten waarop je even iets anders doet dan je normaal zou doen. Een straatje inslaan. Iemand aankijken. Een koffietje langer blijven zitten. Iets zeggen wat je eigenlijk niet durfde.

Ik heb de gewoonte ontwikkeld om mijn leven soms achterstevoren te bekijken, als een film die je in omgekeerde volgorde afspeelt. En dan verbaas ik me over hoe ver het beginpunt ligt. Soms bij een beslissing die ik nam toen ik twaalf was. Een schoolkeuze. Een boek dat ik toevallig uit de kast plukte. Een gedachte die zich vastzette.

En soms — dat is het mooie — nam ik een beslissing waarvan ik op het moment zelf dacht: oh, fuck, dit is een vergissing.

Zo eentje waar je buik van samentrekt. Waar je achteraf je hoofd voor schudt.

Maar dan, jaren later, kijk je terug… en besef je: die “vergissing” heeft me wel mooi tot hier gebracht. Tot onder de Griekse zon. Tot deze straat. Tot deze versie van mezelf.

Misschien is dat wel de grote troost: dat zelfs de misstappen meedansen in het grotere patroon. Dat het leven geen rechte lijn is, maar een grillige kronkel die soms pas zin krijgt als je ver genoeg bent doorgelopen.

Elke kleine beslissing — de goeie, de slechte, de impulsieve, de vermeden — schuift iets in beweging. En je weet pas veel later waarheen.

Dus vandaag, of liever: straks, als de zon weer opkomt en de stad langzaam wakker wordt, weet ik dat ik weer zal kiezen. Klein. Onbeduidend, misschien. Maar wie weet kijk ik over twintig jaar terug op dit nachtelijke koffiemoment en denk ik: ach ja… dáár begon iets.

Van uw correspondent ter plaatse

A+

Morning has broken

2025-07-11T05:16:00.005+02:00

Het is vijf uur in de ochtend, vrijdag, en de lucht boven Thessaloniki kleurt al helemaal roze. De belofte van een mooie dag hangt weer al als een sluier over de stad.

Ik zit op mijn balkon met een kop Griekse koffie die meer drab bevat dan vloeistof, en luister naar het concert van de vuilniskar die met veel enthousiasme de containers omver gooit. Romantiek is een kwestie van wat je negeert.

De stad slaapt nog half, behalve de katten. Die regeren op dit uur met een vanzelfsprekendheid die grenst aan arrogantie. Eén exemplaar — ik noem hem Vassilis — zit elke ochtend op exact dezelfde plek tegenover mijn keukenraam en staart me aan alsof ík hem in de weg zit. Misschien was het ooit zijn appartement.

In de verte kraait een haan met de overgave van een beginnende stand-upcomedian: enthousiast, maar licht naast de toon. Toch geef ik hem mentaal een knikje. We zijn allebei belachelijk vroeg op, op zoek naar zingeving. Of gewoon ontbijt.

Mijn buurvrouw — een voormalige operazangeres die nooit echt met pensioen is gegaan — doet haar ochtendgymnastiek op haar balkon. Ze telt luidop tot tien, blijft haperen op acht, mompelt iets tegen haar planten en zingt daarna spontaan een aria van Verdi. De ficus applaudisseert stilzwijgend.

En straks weer naar het werk, waar Stella me gisteren voor het eerst écht vroeg wie ik ben, en Izizis niet meer doet alsof ik doorzichtig ben. De muren komen langzaam los. Misschien ook omdat ik iets meer durf te zeggen dan alleen maar kaliméra.

En ik? Ik probeer te schrijven. Iets dat betekenis heeft. Iets dat zegt: “Kijk, ik bén hier. In Thessaloniki. Tussen roze luchten, katten met karakter en collega’s die langzaam hun nieuwsgierigheid niet meer verstoppen.” Meestal eindigt het met een half afgebroken zin, een koude koffie en een nieuwe muggenbeet op mijn scheen.

Toch… er is iets verzoenends aan deze stad. Alsof Thessaloniki je zachtjes op de schouder tikt en zegt: “Doe maar rustig, jongen. Niemand weet wat hij doet op dit uur. Zelfs de zon is nog aan het oefenen.”

Van uw correspondent ter plaatse.

A+

Sous le ciel rose.

2025-07-11T05:15:00.000+02:00

Il est cinq heures du matin, un vendredi, et le ciel au-dessus de Thessalonique est déjà entièrement rose. La promesse d’une belle journée plane comme un voile léger sur la ville.

Je suis assis sur mon balcon avec un café grec plus dense que liquide, et j’écoute le concert de la benne à ordures qui, avec beaucoup d’enthousiasme, renverse les conteneurs. Le romantisme, c’est souvent une question de ce qu’on choisit d’ignorer.

La ville dort encore à moitié, sauf les chats. À cette heure-ci, ils règnent avec une assurance qui frôle l’arrogance. L’un d’eux — je l’appelle Vassilis — s’installe chaque matin au même endroit, juste en face de ma fenêtre de cuisine, et me fixe comme si j’étais l’intrus. Peut-être que c’était son appartement, autrefois.

Au loin, un coq chante avec la conviction d’un humoriste débutant : enthousiaste, mais un peu à côté de la note. Je lui adresse tout de même un petit signe de tête. Nous sommes tous les deux debout bien trop tôt, à la recherche de sens. Ou simplement de petit-déjeuner.

Ma voisine — une ancienne cantatrice qui n’a jamais vraiment pris sa retraite — fait sa gymnastique matinale sur son balcon. Elle compte à haute voix jusqu’à dix, s’arrête systématiquement à huit, murmure quelque chose à ses plantes, puis entonne spontanément un air de Verdi. Le ficus applaudit en silence.

Et tout à l’heure, retour au travail, où Stella m’a, pour la première fois hier, vraiment demandé qui j’étais, et où Izizis ne fait plus semblant que je suis transparent. Les murs commencent doucement à tomber. Peut-être aussi parce que j’ose dire un peu plus que simplement kaliméra.

Et moi ? J’essaie d’écrire. Quelque chose qui ait du sens. Quelque chose qui dise : « Regarde, je suis ici. À Thessalonique. Entre ciels roses, chats caractériels et collègues qui ne cachent plus leur curiosité. » La plupart du temps, ça finit par une phrase inachevée, un café froid et une nouvelle piqûre de moustique sur le tibia.

Et pourtant… il y a quelque chose d’apaisant dans cette ville. Comme si Thessalonique te tapotait doucement l’épaule pour te dire : « Doucement, mon garçon. Personne ne sait vraiment ce qu’il fait à cette heure-ci. Même le soleil est encore en train de s’exercer.

Votre correspondent sur place.

A+

Teambuilding Français

2025-07-09T17:41:00.006+02:00

Ça a commencé dès le mail.Objet : « Let’s connect – Journée d’équipe ! »

Expéditeur : RH, avec le chantage émotionnel habituel de la « convivialité obligatoire ».

Pièce jointe : un PDF sur le thème « Ensemble forts – Échapper au script quotidien » (lire : échapper à la clim, au confort et à la dignité).

À 8h15, nous étions déjà en train de transpirer sur un parking poussiéreux juste à l’extérieur de Thessalonique. Le soleil tapait comme une lampe de bureau rancunière. Il faisait déjà plus de 30 degrés, et la journée ne faisait que commencer.

Notre coach d’équipe, Ioannis, est arrivé vêtu d’un lin trempé, avec un chapeau de soleil orné de coquillages et un T-shirt où était inscrit « Feelings are facts », même si le mot « facts » semblait fondre lentement en une tâche imbibée. Son néerlandais sonnait comme s’il l’avait appris sur une plage grecque en échange de cocktails : enthousiaste, bancal, avec une sorte de désespoir chantant.

« On va maintenant commencer avec la réspi-ra-tion, hein… Respirez intérieur-client, oui… et aussi extérieur-client. Tout est client, capiche ? »

On n’a rien compris, mais on hochait tous la tête. Pas par compréhension, mais par simple autoprotection.

Les « exercices de respiration orientés client » consistaient à inspirer profondément au rythme des plaintes du système.

> « J’ai été transféré trois fois et toujours pas de solution ! » – inspirez.

« Votre livreur sentait la pâté de foie et m’a demandé de venir chercher moi-même au dépôt ! » – expirez.

Au troisième coup, Ellen a eu un coup de chaleur. Tom a dû s’asseoir quand Ioannis lui a demandé de visualiser son « livreur intérieur » pendant que les moineaux se suicidaient dans la poussière.

À midi, l’épouse d’Ioannis est apparue avec la salade. Elle avait été « préparée avec amour ».

Le saladier était posé au soleil, telle une tragédie biodégradable.

La feta avait fondu en un mélange entre de la cire et de la sueur, la zetas coulait comme une lave gluante entre des concombres qui suffoquaient, et une fine couche d’huile recouvrait tout, ressemblant au front luisant d’un prêtre sournois. Personne n’a osé y toucher, même pas avec un bâton sale. Après un coup d’œil, on a tous décidé de ne plus manger que du pain sec, non salé. Par mesure de sécurité.

L’après-midi : exercices de confiance.

Des cordes étaient tendues entre des pins tordus, et il fallait guider un collègue les yeux bandés sur le « chemin de la confiance ».

Ça a mal tourné quand « tout droit » a été interprété comme « directement dans un buisson d’épines avec un casque de scooter perdu ». Quelqu’un a saisi une épaule, quelqu’un une hanche (ou une cuisse), et ce qui s’est vraiment passé reste à ce jour un mystère – sauf que personne n’a osé se regarder en face ensuite.

À un moment, Martinus a crié :

« C’est comme un appel client où quelqu’un marmonne son numéro de commande alors qu’il est dans un jacuzzi. »

Personne n’a ri. Mais tout le monde a senti la douleur. La misère suintait de chaque pore.

Puis est venu le Team Escape Game, où il fallait « s’échapper d’un client imaginaire furieux » en résolvant des énigmes ensemble.

On a perdu quasiment tout de suite.

Nebil refusait de lire les instructions (« moi je travaille au feeling »), Diana s’était réfugiée sous un buisson (« le soleil c’est un fasciste »), et le client furieux – un stagiaire en polo polyester du centre d’appel – nous a trouvés en exactement sept minutes, en train de transpirer comme des naufragés d’un jeu de société mort.

Ensuite, une balade en groupe. Six personnes ont failli s’évanouir, la chaussure de quelqu’un a commencé à fondre, et on a fini en cercle autour d’un « feu de camp ».

Enfin, un feu électrique – à cause du risque d’incendie.

Une petite lampe LED orange vacillante sur une tranche de bois en plastique, qui faisait un bruit comme un tube fluorescent mourant.

Symbole de tout ce que cette journée avait été : chaude, fausse et un peu dangereuse.

Là, autour de ce feu triste, on a fait des « aveux ».

Chacun devait partager quelque chose.

Diana a dit qu’elle regrettait la pluie. Et le fromage Gouda.

Tom a avoué qu’il s’énervait plus contre ses collègues qu’envers les clients – surtout ceux qui trouvent tout « déli-ci-eux ».

Puis Misha a dit soudain, sans prévenir :

« J’ai une démangeaison terrible aux couilles. »

Silence.

« Je pense que c’est à force de rester assis. Ou à cause de l’humidité. Ou du stress. Mais vraiment – intense. »

Il s’est gratté sans lever les yeux. Comme s’il annonçait un retour produit.

On a essayé de conclure la soirée. Il était temps de partir.

Mais les clés du bus avaient disparu. Juste… disparu.

Après une demi-heure de recherche, on les a retrouvées dans la glacière, entre des bouteilles d’eau tiède et ce qui avait jadis voulu être une salade.

On s’est précipités vers le bus. Il n’a pas démarré.

Bien sûr.

Et là est arrivé le Sauveur : le neveu d’Ioannis.

Sur un scooter.

Un seul.

Il nous a ramenés un par un à Thessalonique.

À l’arrière de sa bécane, en sueur, tremblants, avec à chaque virage l’impression d’être encore dans un exercice d’équipe.

Chacun a été déposé séparément, comme si on était les personnages principaux d’un épisode tragique de « Qui est le client ici ? ».

Voilà comment s’est terminée la journée d’équipe.

Avec des démangeaisons aux couilles, un feu électrique, de la zetas fondante, et l’amère certitude que « ensemble forts » veut aussi dire : attendre ensemble que le scooter revienne.

En sueur, haletant, je me suis finalement réveillé.

Votre correspondent sur place.

A+

Teambuilding

2025-07-09T17:34:00.005+02:00

Het begon al bij de mail.

Onderwerp: “Let’s connect – Teamdag! ”

Verzender: HR, met de gebruikelijke emotionele chantage van “verplichte gezelligheid”.

Bijlage: een PDF met het thema Samen Sterk – Ontsnappen aan het Dagelijkse Script (lees: ontsnappen aan airco, comfort en waardigheid).

Om 08:15 stonden we al te zweten op een stoffige parkeerplaats net buiten Thessaloniki. De zon stond als een haatdragende bureaulamp op ons gericht. De temperatuur zat al ruim boven de 30, en de dag moest nog beginnen.

Onze teamcoach, Ioannis, verscheen in klamme linnen kleding, een zonnehoed met schelpjes en een T-shirt waarop ‘Feelings are facts’ stond, al begon het woord “facts” doorweekt langzaam op te lossen in een zompige vlek. Zijn Nederlands klonk alsof hij het geleerd had op een Grieks strand in ruil voor cocktails: enthousiast, krom, en met een soort zangerige wanhoop.

“We gaaaan nu beginneuh met de aahd-ehhh-ming. Zucht… voel je binnenklant, jaaa… en ook buitenklant. Alles is klánt, snap je?”

We snapten niks, maar knikten collectief. Niet uit begrip, maar uit pure zelfbescherming.

De ‘klantgerichte ademhalingsoefeningen’ bestonden uit diep ademhalen op het ritme van klachten uit het systeem.

> “Ik ben al drie keer doorverbonden en nog steeds geen oplossing!” – adem in.

“Jullie bezorger rook naar leverworst en vroeg of ik zelf naar het depot kon komen!” – adem uit.

Ellen kreeg op de derde klacht een zonnesteek. Tom moest gaan zitten toen Ioannis vroeg of hij zijn “innerlijke bezorger” kon visualiseren terwijl de mussen zelfmoord pleegden in het stof.

Halverwege de ochtend verscheen Ioannis’ vrouw met de salade. Die was “met liefde klaargemaakt”.

De kom stond daar in de zon, als een biologisch afbreekbare tragedie.

De feta was gesmolten tot iets tussen kaarsvet en zweet, de zetas vloeide langzaam als een glibberige lava tussen smorende komkommers door, en er hing een olieachtige glans overheen die eruitzag als het voorhoofd van een gluiperige priester. Niemand durfde het zelfs maar aan te raken met een vuile stok. We gaven het na één blik op. Sommigen zeiden daarna dat ze voortaan alleen nog droog, ongezouten brood zouden eten. Uit veiligheidsoverwegingen.

In de middag: vertrouwensoefeningen.

Touwen waren gespannen tussen kromgetrokken dennenbomen en we moesten elkaar geblinddoekt begeleiden over het ‘vertrouwenspad’.

Het ging mis toen “rechtdoor” werd geïnterpreteerd als “recht in een struik met dorens en een verdwaalde scooterhelm”. Iemand greep naar een schouder, iemand anders naar een heup (of dij), en wat er precies gebeurde is tot op vandaag onduidelijk – behalve dat niemand elkaar nog recht durfde aan te kijken.

Martinus riep op een bepaald moment:

“Dit is net een klantgesprek waarin iemand zijn ordernummer mompelt terwijl hij in een jacuzzi zit."

Niemand lachte. Maar iedereen voelde het. De ellende droop uit eenieders poriën.

Daarna kwam het Team Escape-spel, waarin we moesten “ontsnappen aan een denkbeeldige boze klant” door samen puzzels op te lossen.

We verloren vrijwel onmiddellijk.

Nebil weigerde instructies te lezen (“ik werk op buikgevoel”), Diana had zich definitief teruggetrokken onder een struik (“de zon is een fascist”), en de boze klant – een stagiair in een polyester callcenter-shirt – vond ons na exact zeven minuten, hulpeloos zwetend en intern overleden.

Er volgde een groepswandeling. Zes mensen vielen bijna flauw, iemands gymschoen begon te smelten, en we eindigden in een kring rond een ‘kampvuur’.

Of ja, een elektrisch namaakvuurtje – wegens brandgevaar.

Een wiebelend oranje LED-lampje op een plastic boomschijf, dat klonk als een TL-lamp op sterven.

Symbool voor alles wat die dag geworden was: warm, nep en licht gevaarlijk.

Daar, bij dat droeve vuurtje, deden we ‘bekentenissen’.

Iedereen moest iets delen.

Diana zei dat ze regen miste. En Gouda kaas.

Tom gaf toe dat hij zich meer ergerde aan zijn collega’s dan aan de klanten – vooral die collega’s die bij alles “héérlijk” zeggen.

En toen kwam Misha.

Die zei plots, zonder waarschuwing:

“Ik heb heel veel jeuk aan m’n ballen.”

Even stilte.

“Ik denk van het zitten. Of de luchtvochtigheid. Of stress. Maar echt – intens.”

Hij krabde, keek niet op of om. Alsof hij melding deed van een retourzending.

We probeerden de avond af te ronden. Het was tijd om te vertrekken.

Maar de sleutels van de bus waren weg. Gewoon… weg.

Na een half uur zoeken, vonden we ze in de coolbox, tussen lauwe flessen water en wat ooit salade had willen zijn.

We haastten ons naar de bus. Die startte niet.

Uiteraard.

En toen kwam de Verlosser: de neef van Ioannis.

Op een scooter.

Eén.

Hij bracht ons – één voor één – terug naar Thessaloniki.

Achter op zijn brommer, zwetend, trillend, en met elke bocht het gevoel dat je alsnog in een teamoefening zat.

Iedereen werd apart afgezet, alsof we hoofdpersonages waren in een tragische aflevering van ‘Wie is hier de klant?’.

Zo eindigde de teamdag.

Met jeuk aan de ballen, een elektrisch kampvuur, smeltende zetas en de wrange wetenschap dat ‘samen sterk’ ook gewoon betekent: samen wachten tot het brommertje weer terugkomt.

Zwemmend in mijn eigen lichaamsvocht schoot ik wakker. Het was slechts een droom.

Van uw correspondent ter plaatse

A+

Deux heures sous terre, deux mois au soleil.

2025-07-07T18:51:00.002+02:00

Voilà deux mois que je traîne mes sandales dans cette ville grillée au chalumeau nommée Thessalonique. Une ville où mon sens de l’ordre — affiné par quinze ans de France et une pincée de Belgique — fond lentement comme un cornet de glace oublié sur un capot en août.

Ici, tout est chaos dansant : des voitures garées en double file comme si elles participaient à un concours de danse folklorique urbaine, des cafés frappés servis si vite que tu n’as même pas le temps de dire Kalimera, et des chats avec l’attitude de petits chefs d’État non élus. Oui, ici, les chats président, toi tu observes.

Les passages piétons ? De vagues suggestions, comme des poèmes visuels qu’on a peints un jour de pluie pour faire joli. Traverser la rue, c’est une activité extrême. Il te faut les réflexes d’un ninja asthmatique et la foi d’un vieux moine tibétain.

Et puis il y a le métro. Ah… ce métro mythique. On en parle ici depuis que Zeus a acheté sa première paire de sandales en solde — ou peut-être depuis qu’Aristote, en sueur, s’est dit : “On devrait vraiment creuser quelque chose là-dessous.” Eh bien, ils l’ont fait ! Et maintenant, il est là, tout frais, tout froid, tout long. Pour 1,20 €, tu peux t’enfermer plus de deux heures sous terre comme une carotte bien planquée. Tu n’as même pas besoin de destination. Tu t’assieds, tu respires l’air climatisé, tu médites sur ta sueur passée.

Mon travail, parlons-en. C’est une gymnastique mentale qui m’a fait devenir un distributeur automatique de “désolé”, même quand ce n’est pas ma faute. Le colis est tombé dans un volcan ? “Désolé.” L’Internet de quelqu’un est cassé en Patagonie ? “Désolé.” Mais à partir de demain, j’essaie d’arrêter. Promis. Assez de culpabilité importée.

Aujourd’hui, j’ai eu congé. Un vrai jour off, un miracle. Et que fait-on dans ces cas-là ? On appelle des gens qu’on aime. J’ai passé deux heures pendu au téléphone comme une guirlande humaine, entre rires, confidences et silences doux comme du miel au romarin.

Puis, direction la mer. Parce que le soleil m’a fondu le cerveau et que l’eau, elle, ne pose pas de questions. J’ai nagé comme un anchois philosophe, les orteils dans le sable brûlant, les pensées au frais. Même les mouettes m’ont laissé tranquille — elles ont dû sentir que j’étais déjà au bord de l’ébullition.

Thessalonique est une ville où l’on peut flâner sans but et être accepté pour ça. Parfois, un vendeur de pastèques t’offre une tranche juste parce que tu transpires avec élégance. L’air sent la feta chaude, la nostalgie byzantine et une pointe d’insouciance. Même le vent ici semble avoir lu quelques romans grecs avant de souffler sur ton cou.

Deux mois. Je ne suis plus un touriste. Je ne suis pas encore un local. Je suis entre les deux — une comète en tongs, qui cherche juste à comprendre cette symphonie urbaine absurde et sublime.

Aujourd’hui était chaud, salé, un peu fou. Parfait.

Votre correspondant sur place,

A+

Twee uur onder de grond, twee maand erboven.

2025-07-07T18:45:00.002+02:00

Twee maanden lang dwaal ik rond in deze zonverbrande Balkanstad, waar mijn Franse en Belgische ordelijkheid langzaam smelt alsof het een ijsje is in een Griekse juli-zon. Thessaloniki is een kakofonie van chaos: auto’s die dubbel parkeren alsof ze een geheime danswedstrijd aan het houden zijn, frappés die zo snel komen dat je amper “kali méra” kan zeggen, en katten die zich gedragen alsof ze de burgemeester persoonlijk zijn — met attitude én siësta.

Zebrapaden? Die zijn hier louter suggestie. Een soort streepjescode op de weg die niemand ooit inscant. Je stapt de straat over met het soort moed dat normaal enkel in films met Tom Cruise wordt beloond.

En dan de metro... oh, die metro. Ze hebben er al over gepraat sinds Zeus zijn eerste sandalen kocht — of misschien Aristoteles, toen hij na een warme filosofiesessie dacht: “Een ondergrondse tocht van twee uur zou mij deugd doen.” En kijk, nu is hij er: de metro. Een ijskoude tunnelwurm die je 1,20 euro kost en je het gevoel geeft dat je op vakantie bent in de kelder van Poseidon. Je hoeft nergens heen, je blijft gewoon zitten en denkt: “Hier ben ik veilig voor de zon, de chaos, en misschien zelfs voor mezelf.”

Mijn werk? Een mentale aerobics waar ik regelmatig “sorry” zeg voor dingen waar ik niets mee te maken heb, alsof ik een spijtrobot ben met te veel empathie en te weinig batterij. Maar vanaf morgen: nieuwe tactiek. Geen sorry meer voor de slechte wifi van iemand anders. Geen sorry meer voor pakjes die verdwijnen in het Bermuda-pakjesdriehoek. Ik ben er klaar mee. (Of dat probeer ik mezelf toch wijs te maken.)

Wat ik vandaag ook deed? Twee uur aan de telefoon gehangen met mensen die ik graag zie. Gelachen, geklaagd, verbonden. Alsof ik op een balkon zat van tweeduizend kilometer lang, met overal stemmen die me optilden als een fris briesje onder een nat T-shirt.

En vandaag had ik dus vrij. Een zeldzame dag zonder headset, zonder scripts, zonder virtuele glimlach. Ik ging naar het strand om mijn hoofd af te koelen en mijn ziel te weken. Het water was heerlijk — een soort blauwe, wiegende therapie zonder zeurderige psycho-therapeute in mijn oor. Het zand plakte aan mijn tenen als kleuterhandjes die niet willen loslaten.

Thessaloniki is een stad waar je zonder reden rondwandelt en niemand je vraagt waarom. Soms krijg je een perzik cadeau van een marktkramer, gewoon omdat hij vindt dat je gezicht er "zomers" uitziet. De lucht ruikt naar geroosterde hoop en verkoolde plannen. Zelfs de wind lijkt hier gemarineerd met knoflook en een tikkeltje nostalgie.

Na twee maanden ben ik geen toerist meer, maar ook nog geen local. Ik ben een tussenfiguur — een zwerfgedachte op slippers, zwevend tussen chaos en charme. En ik begin te denken dat dat precies is waar ik wil zijn.

Vandaag was warm, zout, en absurd mooi.

Van uw correspondent ter plaatse,

A+

Manhattan Greque

2025-06-28T10:05:00.003+02:00

Hier soir, c’était la fête du personnel. Mais pas n’importe quelle fête. Oubliez la salle des fêtes avec chips mous et DJ approximatif. Non. Pensez plutôt à une soirée privée à Beverly Hills, sauf qu’on remplace les stars de Netflix par nos collègues de bureau, et la piscine par la mer Égée. Version grecque du rêve américain.

Presque 500 personnes. Des lumières tamisées. Des palmiers. Des tenues qui auraient pu défiler à Milan. Et puis… le clou du spectacle. Pas un chanteur célèbre, pas un feu d’artifice. Non. Mieux. L’orage. Un vrai. Zeus en mode laser show. Des éclairs qui zèbrent le ciel, du tonnerre qui fait vibrer les verres à cocktail. Très peu de pluie, mais un maximum de spectacle. Un truc entre Ibiza et l’Iliade.

On avait droit à deux boissons gratuites. Deux. Au troisième verre : bim, retour à la réalité grecque. Tu payes. Et pas des cacahuètes. Le mojito coûtait plus cher qu’un abonnement Netflix et une pizza. J’ai même vu une caïpirinha à 16 euros. C’est plus une boisson, c’est un prêt à tempérament.

Et là, je me suis demandé : comment font les Grecs ?

Salaire moyen : 800 euros. Cocktail : 14. Multiples sorties par semaine, iPhones dernier cri, baskets hors de prix, looks de stars d’Instagram… et moi, je compte mes olives. C’est un mystère national. Une énigme économique. Un miracle collectif.

J’en viens à croire que la Grèce ne tourne pas sur l’euro, mais sur le charme, la débrouille, et l’art de vivre au soleil. Une économie parallèle où la grand-mère cuisine, le cousin conduit Uber, et où tout le monde arrive quand même à sortir en terrasse avec dignité – et un gin tonic à la main.

C’est peut-être ça, le vrai secret : vivre avec panache, même quand le portefeuille fait grève.

Yamas, à l’élégance grecque. Et aux deux boissons gratuites, que je regrette déjà.

Van uw correspondent ter plaatse.

A+

Manhattan aan zee

2025-06-28T10:01:00.004+02:00

Gisterenavond was het personeelsfeest. Maar niet zomaar een personeelsfeest. Denk minder “gezellig zaaltje met droge nootjes” en meer “Versace afterparty aan zee.” Bijna 500 mensen op een locatie die zó uit een glossy lifestylemagazine kon komen. Manhattan meets Mykonos. Beverly Hills, maar dan met feta.

En terwijl wij daar stonden, onder de palmbomen en led-verlichting, begon de echte show. Geen DJ met een rookmachine – neen, de sterren van de avond waren donder en bliksem. Een onweer dat de lucht openscheurde alsof Zeus himself genoeg had van onze Spotify-playlist. Regen bleef grotendeels uit (dank u, Poseidon), maar het spektakel was ongezien. Alsof God een discotheek had geopend boven de Egeïsche Zee.

We kregen twee gratis drankjes. Twee. Daarna kwam de realiteit, zoals altijd in Griekenland, keihard in the face: een derde drankje? Dat betaal je zelf, manneke. En niet een beetje. Voor de prijs van een mojito had je op eBay waarschijnlijk een tweedehands brommer kunnen kopen. Of een kleine geit.

Op dat moment dacht ik: hoe doen de Grieken dit?

Een gemiddeld loon van 800 euro per maand. Een gin-tonic van 14 euro. Een cocktail van 17 euro. Dat is geen drinken, dat is beleggen. En toch? De terrassen zitten vol. Elke avond. Jongeren nippen nonchalant aan iets met muntblaadjes en parasolletjes. Ze dragen sneakers die duurder zijn dan mijn maandhuur. Ze kijken op hun iPhones alsof de economische crisis een sprookje van Disney is.

Serieus, hebben ze hier een geheime staatslening aan iedereen uitgedeeld? Een verborgen geldboom? Een tante in Zürich?

Ik begin te vermoeden dat Griekenland niet draait op een economie, maar op een collectief talent voor overleven met stijl. Een soort nationale choreografie: overdag ouzo bij oma, ‘s avonds glitter op de boulevard. Niemand begrijpt hoe het werkt. Zelfs de Grieken niet. Maar het werkt. Op een of andere magische, zwoele, mediterrane manier.

En misschien is dat het geheim van dit land. Waar alles te duur is, maar iedereen lacht. Waar de zon elke dag gratis schijnt, en dat blijkbaar genoeg is om je cocktail met flair te bestellen – al is het dan je enige voor de maand.

Yamas, op de Griekse levenskunst. En op die twee gratis drankjes, die ik nu al mis.

Van uw correspondent ter plaatse

A+

Sous le soleil, sous le tapis.

2025-06-23T04:44:00.002+02:00

Salonique sourit.
Elle sourit avec ses terrasses et ses chats.
Avec son poisson frais au marché, ses étudiants assis sur les bancs du parc, son soleil qui caresse tout.
Et oui — j’aime ce sourire. Il est vrai.

Mais ce que je ressens aussi, c’est ce qui se cache dessous.

Depuis que je vis ici, j’ai découvert quelque chose qu’un touriste ne voit pas tout de suite.
Il y a quelque chose dans l’air. Pas dans l’odeur de la mer ou la fumée du souvlaki. Mais dans le regard des gens. Dans leur langage corporel. Dans la manière dont les conversations s’arrêtent parfois brusquement.

Si vous parlez de Tempi, vous voyez ce qui se passe :
une épaule qui se tend, un regard qui se perd, parfois une larme au coin de l’œil.
Je ne sais pas si je comprendrai jamais complètement, mais ce que je sais :
c’est une ville blessée.

Le 28 février 2023, deux trains sont entrés en collision frontale.
Un train de voyageurs, rempli d’étudiants — la plupart originaires de Salonique.
Et un train de marchandises, qui transportait des produits chimiques interdits depuis des années.
57 morts, disent les chiffres officiels. Mais tout le monde sait qu’il y en a eu plus.

Ils ne sont pas tous morts à cause du choc.
Beaucoup sont morts étouffés dans leur sommeil.
Dans leurs compartiments, remplis de vapeurs toxiques.
Ils n’avaient aucune chance.

Un jour après, les rails où cela s’est produit ont été recouverts de béton.
Pas d’enquête médico-légale, pas de temps pour tout examiner correctement.
Des restes humains ont été retrouvés jusqu’à vingt kilomètres plus loin.
La raison ? “Le vent”, a dit le gouvernement.
Mais tout le monde sait : ils ont simplement tout nettoyé rapidement.
Comme si les débris gênaient l’histoire officielle qu’ils voulaient raconter.

Ce qui a suivi était sans précédent.
Des centaines de milliers de personnes dans les rues de Salonique.
Un million dans toute la Grèce.
J’ai vu les images sur YouTube. Ces visages. Ces banderoles. Ce cri :

“Δεν ήταν ατύχημα. Δεν ήταν σφάλμα. Ήταν δολοφονία.”
“Ce n’était pas un accident. Ce n’était pas une erreur. C’était un meurtre.”

Et je le ressens.
Même maintenant.
Je le sens dans ma gorge quand j’y pense.
Comment font les parents ? Les amis ? La ville ?

Parce que presque tous les étudiants venaient d’ici.
Salonique a perdu une génération.

Et oui, la vie est belle ici.
Le soleil brille, les gens rient, la vie bouillonne.
Mais celui qui ne voit que cela ne regarde pas bien.
Sous ce soleil, il y a quelque chose qui n’a pas été digéré.
Sous la gaieté, il y a une douleur qui ne peut s’en aller.

Je l’ai vu vivre dans un graffiti sur un mur :
“Μην συνηθίσεις τον θάνατο.”
“N’habitue pas à la mort.”

J’espère ne jamais faire ça.

Et pendant que j’écris ces mots, en ce magnifique après-midi ensoleillé de juin, des larmes coulent sur mes joues.
Parce que je ressens ce que cette ville ressent.
Parce que cette douleur ne peut pas être ignorée.
Parce que certaines choses sont balayées sous le tapis,
mais jamais hors du cœur.

Tempi

2025-06-22T17:40:00.002+02:00

Thessaloniki lacht.

Ze lacht met haar terrassen en haar katten.
Met haar verse vis op de markt, haar studenten op banken in het park, haar zon die alles kust.
En ja — ik hou van die lach. Ze is echt.

Maar wat ik ook voel, is wat daaronder zit.

Sinds ik hier woon, heb ik iets ontdekt dat je als toerist niet meteen ziet.
Er hangt iets in de lucht. Niet in de geur van de zee of de rook van de souvlaki. Maar in de blik van mensen. In hun lichaamstaal. In de manier waarop gesprekken soms abrupt stilvallen.

Vraag naar Tempi, en je ziet het gebeuren:
een schouder die zich opspant, een blik die afdwaalt, soms een traan in een ooghoek.
Ik weet niet of ik het ooit helemaal zal begrijpen, maar wat ik wél weet:
dit is een stad met een wond.

Op 28 februari 2023 botsten twee treinen frontaal op elkaar.
Een passagierstrein, vol studenten — de meesten uit Thessaloniki.
En een goederentrein, die chemisch spul vervoerde dat al jaren verboden was.
57 doden, zeggen de officiële cijfers. Maar iedereen weet dat het er meer waren.

Ze stierven niet allemaal door de klap.
Velen zijn gestikt in hun slaap.
In hun coupé's, gevuld met giftige dampen.
Ze hadden geen kans.

Een dag later al werd het spoor waar het gebeurde met beton overgoten.
Geen forensisch onderzoek, geen tijd om alles degelijk te bekijken.
Menselijke resten zijn tot twintig kilometer verderop teruggevonden.
De verklaring? “De wind”, zei de regering.
Maar iedereen weet: ze hebben gewoon alles snel opgeruimd.
Alsof het puin in de weg lag van het officiële verhaal dat ze wilden brengen.

Wat daarna kwam, was ongezien.
Honderdduizenden mensen in Thessaloniki op straat.
In heel Griekenland een miljoen.
Ik heb de beelden gezien op YouTube. Die gezichten. Die spandoeken. Die kreet:

“Δεν ήταν ατύχημα. Δεν ήταν σφάλμα. Ήταν δολοφονία.”
“Het was geen ongeluk. Het was geen vergissing. Het was moord.”

En ik voel het.
Zelfs nu.
Ik voel het in mijn keel wanneer ik eraan denk.
Hoe moet het dan zijn voor de ouders? Voor de vrienden? Voor de stad?

Want bijna alle studenten kwamen van hier.
Thessaloniki verloor een generatie.

En ja, het leven is hier mooi.
De zon schijnt, de mensen lachen, het leven bruist.
Maar wie alleen dat ziet, kijkt niet goed.
Onder die zon ligt iets wat niet verteerd is.
Onder de vrolijkheid zit een pijn die nergens heen kon.

Ik heb het zien leven in graffiti op een muur:
“Μην συνηθίσεις τον θάνατο.”
“Raak de dood niet gewend.”

Ik hoop dat ik dat ook nooit zal doen.

En terwijl ik dit schrijf, op een prachtige, zonnige zondagnamiddag in juni, rollen de tranen over mijn wangen.
Omdat ik voel wat deze stad voelt.
Omdat je dit verdriet niet zomaar naast je neer kunt leggen.
Omdat sommige dingen onder de mat worden geveegd,
maar nooit uit het hart.

Van uw correspondent ter plaatse.

A+

Thessaloniki

2025-06-22T06:27:00.008+02:00

Er zijn dagen waarop alles te veel is. De kleuren, de stemmen, het verkeer dat geen regels lijkt te kennen, de geuren van gebrande koffie en smeulende souvlaki, de eeuwige symfonie van scooters, kerkklokken en klagende meeuwen. Thessaloniki is geen stad die je voorzichtig tegemoet komt – ze knalt in je gezicht met al haar leven. En ergens daartussen beweeg ik me voort, met mijn hoofd dat soms net zo chaotisch aanvoelt als een Griekse markt op zaterdag.
Mijn ADD helpt daar niet echt bij. Terwijl anderen doelgericht naar hun bestemming snellen, blijf ik hangen bij een scheef verkeersbord, een hond die lijkt te glimlachen, een vrouw die iets mompelt in het Grieks dat klinkt als een bezwering. Mijn hoofd registreert alles. Alles tegelijk. Op mijn werk – waar er voortdurend dingen gebeuren – is het alsof ik in een soort mentale achtbaan zit zonder veiligheidsgordel. Spannend, maar ook: help.
En net op het moment dat ik dacht: “hoe ga ik hier ooit structuur in vinden?”, kwam de metro.
De nieuwe metro van Thessaloniki is een klein mirakel. Niet omdat ze zo bijzonder is – al is ze dat ook: modern, fris, met stations die voelen als kleine musea vol archeologische vondsten – maar omdat ze eindelijk rijdt. Na járen van plannen, graven, opgeven, herbeginnen, protesteren, koffiepauze houden, en weer plannen... is ze er. En net op het moment dat ik aankom. Dat kan geen toeval zijn. Dat is goddelijke timing met een vleugje Griekse ironie.
Voor €1,80 krijg je een kaartje dat je drie uur lang onbeperkt laat reizen. Drie uur! Voor iemand met een hoofd als het mijne is dat een klein paradijs: onder de grond, lekker koel, geen chaos behalve in mijn eigen gedachten. Je kunt er gewoon gaan zitten, mensen observeren – mijn favoriete hobby sinds ik als kind niet naar voetbal keek, maar naar de mensen op de tribune. Je hoeft nergens heen, en toch ben je onderweg. Perfect.
Soms stap ik gewoon in zonder plan, en rijd ik doelloos wat haltes heen en weer. Niet om ergens te geraken, maar om even niet te moeten reageren. Onder de grond hoef ik even niet te functioneren. Geen claxons, geen zonnebrand, geen gestrompel op 35 graden. Alleen ding-dong, volgende halte. Als de metro ooit een lijn zou openen naar mijn hersenen, ik zou een jaarabonnement nemen.
Boven de grond wacht een andere ontdekking: de café frappét. Goddelijk koud, schuimig, energiek en totaal ongeschikt voor mensen met concentratieproblemen. Maar ik drink hem toch. Minstens één per dag. Misschien twee. Oké, soms drie. Ik begin al vaste klantenstatus te krijgen in het barretje op de hoek, waar ze me begroeten met “klassikos?” en ik knik als een junkie in de ochtendzon. Je moet ergens je ritme vinden.
En dan zijn er die momenten. Onverwacht. Vaak in stilte. Soms gewoon terwijl ik in de metro zit, of ergens op een bankje met mijn koffietje. Dat het me overvalt. Plots. Die gedachte aan mijn dochter. En dat ik voel hoe de tranen komen – zomaar, zonder drama. Omdat ik voor haar een soort liefde voel die ik voor niemand anders voel. Zo diep, zo onvoorwaardelijk, zo verstrengeld met wie ik ben, dat het me soms gewoon letterlijk overspoelt.
Ze is veertien. Slim, scherp, supergrappig – net zoals haar vader, al zal zij daar waarschijnlijk hartelijk om lachen. Ze maakt me aan het lachen op de momenten dat ik alles even kwijt ben. En ik hoop dat ze op een dag ook voelt: ik mag kiezen. Ik mag vertrekken. Ik mag opnieuw beginnen. Niet omdat het moet, maar omdat het kan. Omdat de wereld soms gewoon vraagt: “Zin in een nieuw verhaal?”
Want wat me misschien nog het meest verbaast – naast het feit dat de metro hier dus écht werkt – is het besef: ik ben hier zomaar. Plots. Op 2000 kilometer van huis.
Omdat ik dat besloot.
Geen draaiboek. Geen spreadsheet met “voors” en “tegens”. Geen masterplan. Gewoon gaan.
De mens is van nature nomadisch, dat geloof ik echt. Wij zijn niet gemaakt om dertig jaar lang op dezelfde plek te zitten wachten tot de wifi het weer doet. We zijn gemaakt om te bewegen, te zwerven, onszelf opnieuw uit te vinden. Om af en toe eens alles achter te laten en te zeggen: “En nu, iets totaal anders.”
En dat zelfs een hoofd vol chaos rust kan vinden in een Grieks metrostel. Voor €1,80. Drie uur lang. Mét frappé.
Van uw correspondent ter plaatse.
A+

Vermoeidheid

2025-06-15T20:21:00.000+02:00

Toen ik nog in Frankrijk woonde, tussen de glooiende heuvels, de oude stenen en de geur van lavendel en foie gras- was ik vreemd genoeg altijd moe.

En niet moe zoals na een nachtje doorzakken of een lange wandeling in de bergen. Nee, dit was zo'n vermoeidheid die niet uit de benen komt, maar uit je ziel. Alsof je lijf zegt " ik ga nog wel mee, maar eigenlijk ben ik het beu".

Ik sliep wel niet zo veel maar best goed. Min of meer op tijd in bed, de stilte van de me omringende bossen, geen feestende buren. En toch stond ik elke morgen op alsof ik een marathon had gelopen in een pak van beton. De koffie hielp niet. De croissant keek me verwijtend aan. En de spiegel vroeg elke ochtend " hoe lang ga je dit nog blijven volhouden?"

In het begin dacht ik: het is gewoon de routine, een dipje, ik moet meer naar buiten, meer magnesium, minder schermtijd. Je kent het wel. De klassieke zelfhulplijstjes.

Maar diep vanbinnen wist ik: het is niet het slapen dat ontbreekt, het is het leven.

Ik werd moe van dingen doen waar ik niet meer in geloofde. Moe van een systeem die me leegzoog. Van gesprekken die eindigden in beleefdheid maar begonnen met onverschilligheid. Van mezelf in een vorm wringen die niet meer paste. een beetje zoals een broek die nog nét dichtgaat, maar waarin je onmogelijk kan ademen.

En toen, op een ochtend-of was het een namiddag ? -gebeurde het.

Er was geen grote explosie , geen aha-moment onder de douche, geen wijze uil in een boom. Alleen een stille gedachte, bijna te klein om serieus te nemen: " Wat als ik gewoon iets helemaal anders zou doen? "

Wat als ik niet wacht tot ik eindelijk "uitgerust" ben maar gewoon vertrek? Niet op vakantie, maar echt vertrekken. Naar iets anders. Iets dat klopt.

Een paar weken later stond ik met twee koffers, een hoofd vol twijfels en tranen in de ogen op Toulouse Airport. Klaar voor een vlucht naar Thessaloniki.

Geen vijfjarenstrategie. Alleen het besef: Hier in Frankrijk ben ik langzaam aan het uitdoven, is het kind in mij aan het sterven, en daar- heel misschien-kan ik opnieuw gaan branden.

En weet je wat? Ik ben sindsdien nog altijd moe. Maar het is een andere vermoeidheid; Een eerlijke. En die komt na een dag van werken. Na een dag vol zon. Na een dag van gesprekken met een hele leuke vrouw die ik niet altijd versta maar toch volledig begrijp, na een dag van eten dat smaakt naar eenvoud en citroen.

Ik ben nu moe van dingen leren, van nieuwe indrukken. Niet meer van mezelf verloochenen. En dat verschil, dat voel je tot in je tenen.

Dus nee. Ik was niet moe van te weinig slaap. Ik was moe van het leven dat ik leidde.

En Thessaloniki heeft me geen vleugels gegeven. Maar wel het besef dat het oké is om ergens mee te stoppen. Ook al leek het op papier allemaal rozengeur en maneschijn.

Soms moet je gewoon eerlijk zijn met jezelf.

En dan een ticket boeken.

By the way. Magnesium helpt echt wel. Maar dan wel met een stuk chocolade of een Belgisch biertje. Dat helpt echt tegen alles. Behalve tegen schuldgevoel. Maar daar schrijf ik je later wel over . In een nieuw verhaal van Les deux fromages en France.

Van uw correspondent ter plaatse.

A+

ZUSJE

2023-06-21T19:10:00.004+02:00

De klimaatopwarming. In ons hoofd gebeurde het voor kort heel ver weg, in streken waar bruine mensen met zwart haar wonen. En die er allemaal eender uitzien. Maar toch niet bij ons, de blonde, waardevolle mensen.

Dit schrijf ik natuurlijk met een ietsiepietsie ironie, mij persoonlijk zal het worst wezen welke kleur iemand zijn huid heeft, ik kijk er dwars doorheen.

Maar steeds meer en meer merk je ook rondom ons de gevolgen en je hebt heus geen Predictor nodig om te voorspellen dat het heel binnenkort ook op ons deurtje zal bonzen. Net zoals je tandpasta niet meer terug in zijn tube kan duwen is de klimaatopwarming onomkeerbaar. Want de wereld wordt bestuurd door de-had-gekunde , de-waren-we-maars en de hoeveel-brengt-het-op leiders. Die zich, zonder scrupules en met de botte bijl een weg banen over de verwoeste planeet.
Maar. Goed nieuws. Deze planeet kan heel goed voor zichzelf zorgen. Het heeft wel ergere vijanden gehad dan de mens in zijn bestaan.

Mijn God. Ik lijk wel een professor moraalfilosofie. Terwijl ik eigenlijk alleen maar even mijn hart wou luchten toen ik vijf minuten geleden de pen ter hand nam.

mijn hart wou luchten over goed en slecht.

Want soms weet ik het niet meer. Besluipt de twijfel me halsoverkop, als een dief in de pikzwarte nacht. Maak van die 'soms' maar 'vaak'. 'Heel vaak'. bref. 'Elke dag'.

Ben ik een goede vader?

Ben ik een goede vriend?

Ben ik een goede geliefde?

Ben ik goed in het werk dat ik doe?

Ben ik een goede luisteraar?

Ben ik een goede blablabli en blablabla....

Ben ik een goed mens?

de voorbije dagen voelde ik me vooral een slechte broer. Omdat ik de verjaardag van mijn zusje Hilde vergat. niet omdat ik niet van haar hou. Maar gewoon omdat mijn geheugen een zeef is en ik bij tijden zelfs mijn eigen schoenmaat niet meer kan herinneren.
Bij deze.

Gelukkige verjaardag zusje.
Van uw broere

Alias uw correspondent ter plaatse.
A plus.

Zwitserland

2022-09-18T20:46:00.002+02:00

Hebt u ooit in uw leven al eens geholpen met de druivenpluk? Als het antwoord positief is zult u me zonder twijfel begrijpen als ik u vertel dat na pakweg honderd uur vendange elke spier en bot in mijn lichaam snakt naar rust en aanvoelt alsof ik aan de triatlon van Timboektoe heb deelgenomen, achterwaarts zwemmend en fietsend op één wiel. En het is heus niet alleen de pluk die zo vermoeiend is. Het zijn ook de kilometers die je aflegt tussen de wijnranken op steile hellingen die er serieus inhakken.

Maar paradoxaal genoeg heb ik ook de tijd van mijn leven. Elke minuut van mijn werkdag heb ik zicht op het adembenemend mooie meer van Neuchâtel. De sfeer onder de overwegend Zwitserse collega's is hartverwarmend. In tegenstelling tot de druivenpluk in Frankrijk geen joint-rokende hippies maar gedisciplineerde plukkers die zorgzaam omgaan met de druiven alsof het met de mond geblazen kunstwerkjes zijn. Bazen die ons in de watten leggen met elke middag een godenmaaltijd en een grote kist groenten uit de moestuin waaruit iedereen zich elke dag mag bedienen. En met een vergoeding die makkelijk het dubbele is als in Frankrijk.

En na de pluk een kort maar gezellig samenzijn om de dag te overlopen en de volgende dag te bespreken. En naarmate de hoeveelheid alcohol in de flessen afneemt neemt de openhartigheid van de gesprekken toe.

De voorbije maanden verbleef ik bijna zes weken in dit prachtige land. Een land met opmerkelijk veel minder pesterige regeltjes en wetten. Een land van vrolijke en blije mensen. Een land van adembenemende natuur en een nooit geziene netheid. Een land waar ze net als in België nog de woorden septante, nonante en souliers gebruiken. Een land die mijn hart heeft gestolen.

Maar elke vezel van mijn lichaam hunkert tegelijk naar het thuisfront. In de eerste plaats naar mijn dochter. Maar ook naar mijn eigen stukje paradijs in het midden van de bossen. Naar mijn moestuin. Mijn vrienden. Mijn kippen. Mijn wekelijkse partijtje badminton. Mijn poezen.

Deze week sluiten we de vendanges af. En rij ik terug huiswaarts. Ik tel nu al de uren af.
Van uw correspondent ter plaatse.
A+

GOD IS A PIXEL

2022-08-12T21:53:00.001+02:00

Hebt u ooit al eens, bij nacht en ontij, vanop een afstand, stiekem door het raam van de buren gekeken? Dan hebt u daar negen op de tien keer ook wel een groot beeldscherm zien aan-en uitflitsen. de TV of een computer. God met stip op één in de meeste huiskamers.

Twee scenario's zijn mogelijk. Er wordt ofwel geen woord meer met elkaar gesproken. Of er wordt over-en-weer commentaar gegeven op wat er op het scherm te zien valt.

Een lelijk kapsel, een dik lijf of wijf, een klote-programma of net iets uit het leven gegrepen. " Het had zomaar over ons kunnen gaan."

Hypnose in pixels. Het vier-uur-durende wiegelied voor het slapengaan.

Ik schrijf dit niet zomaar. Ik heb wel wat beters te doen op deze zwoele vrijdagavond. Een biertje drinken, zittend op de rotsen, met zicht op 220 vierkante kilometer zoet water. Het gekrijs van meeuwen en reigers op de achtergrond. En ook wel op de voorgrond eigenlijk.

Want terwijl mijn linkeroog naar het meer kijkt en mijn rechterhand letters uitbrakend over het papier glijdt vat mijn rechteroog een huis hoog in de heuvels rond het meer. Het is er pikdonker. Maar elke paar seconden lijkt het alsof er een andere foto op het scherm wordt geprojecteerd. Het is een aan-en uitflitsen dat het een lieve lust is.

En pas dan besef je , vanop afstand wat je onmogelijk kan beseffen als je er met je neus pal voor zit. Een televisie-programma is geen vloeiende beweging. Het is een aaneenschakeling van losse beelden die als eb en vloed in de kijker zijn hoofd worden gegolfd. Net zo veel en zo vaak als nodig. Tot de boodschap duidelijk is. Wat die dan ook moge zijn.

Ik heb al jaren geen televisie meer. En ik heb een geheugen als een zeef. Alle onnuttige en onnodige informatie glijdt er als los zand doorheen. Gelukkig maar. Want het zit zo al vol genoeg.
Van uw correspondent ter plaatste.

A+

PAPA

2022-08-04T18:22:00.003+02:00

Soms kan je op dezelfde nagel blijven kloppen tot je ballen bijna gelijk hangen, al zit die nagel al een eeuwigheid met kop en schouders in het hout. Als zoon van een voormalige meubelmaker weet ik waarover ik spreek. Al moet ik zeggen dat er bij mijn vader maar weinig nagels en schroeven aan te pas kwamen en dat alles gevijld en gefreesd en gepolijst werd tot alles perfect in elkaar paste. hij kon ook een aardig potje zagen maar daar hoef je nu niet noodzakelijk een goede timmerman voor te zijn.

Als kind en opgroeiende tiener kon het niet verder-van-mijn-bed zijn. Ik leefde in mijn eigen ADD-bubbel en we waren nu éénmaal niet vier handen op een buik. hij dronk meer dan goed voor hem was en ikzelf was in staat om ongewild altijd in het midden van de problemen te vertoeven. Maar eigenlijk zaten we beiden in hetzelfde bootje. Gevangen in ons hoofd, een hoofd die ons weg hield van de echte wereld.

Sinds tien jaar leef ik in het Zuid-Westen van Frankrijk, in het midden van de bossen. En ik heb een gigantische moestuin. Zonder twijfel de plaats bij uitstek waar Antoon zijn oude dag had willen slijten.

Een echt oude dag was hem echter niet gegund. Jammer genoeg bleef hij net iets te lang op dezelfde nagel van het verleden kloppen.

Sinds twintig jaar reeds verblijft mijn papa aan de overkant. ik hoop dat hij daar het geluk heeft gevonden die hij in het aardse leven tevergeefs heeft gezocht.

Het ga je goed papa. Dankjewel.

Van uw correspondent ter plaatse

A+

TABACCO

2022-07-31T12:46:00.000+02:00

Hoe voelt het om voor een tabaks-multinational te werken? Op een doordeweekse vrije dag kun je jezelf misschien wel leukere vragen stellen. Die vraag kwam niet zomaar bij mij op. Op dit ogenblik verblijf ik, op uitnodiging van een goede vriendin, in het adembenemende Zwitserland. Land van puurheid en netheid en lachende gezichten. aan de oevers van het prachtige meer van Neuchâtel bracht ik vandaag mijn dag in eenzaamheid door. Filosoferen over het leven, zwemmen, wandelen en schrijven. En tijdens een van mijn wandelingen rond het meer stootte ik ineens op een metershoog omheind terrein ter grootte van tientallen voetbalvelden. Ik dacht eerst aan een soort van opvangcentrum voor asielzoekers. Maar de luxe droop uit elke porie van de gebouwen en de omgeving. Sportvelden met gras groener dan gras, zwembaden, gezellige terrassen, geblindeerde ramen, camera's die je constant in de gaten houden, bars met muziek. En een wagenpark van snel berekend boven de tien miljoen euro. Bij nadere inspectie bleek het om één van de grootste tabaksfabrikanten op wereldschaal te gaan.

En toen kwam die vraag dus bij me op. Hoe voelt het om voor een industrie te werken die maar één doel voor ogen heeft. Verkoop zoveel mogelijk tabak en jaag daarmee mensen de dood in. Hoe voelt het als je in de spiegel kijkt? Hoe voel je je als je 's nachts je hoofd op je satijnen hoofdkussen te rusten legt? Of voel je helemaal niets? En ben je alleen nog maar verblind door het geld? Want met een jaaromzet van zeventig miljard euro kun je je personeel al eens in de watten leggen. Zelfs naar Zwitserse maatstaven.

Elke vraag is goed voor een nieuw verhaal, bij mij dan toch.
Van uw correspondent ter plaatse

A+

Zonne Da Vinci

2021-10-30T17:46:00.000+02:00

Mijn dochter Zonne is waar mijn hart van vol is.

We delen samen ons verdriet.

We delen samen onze geheimen.

We delen samen onze vreugde en ze maakt leuke momenten nog leuker.

Ze helpt me met haar unieke humor door moeilijke momenten en ik doe voor haar net hetzelfde.

Het is onvoorwaardelijke liefde van beide kanten. Eén blik in elkaars ogen vertelt altijd meer dan duizend woorden.

Ze haalt me vaak het bloed vanonder de nagels.

Haar diepe liefde voor alles wat leeft maakt mijn wangen nat.

Haar mooie stem verwarmt mijn hart.

Haar horen zingen en zien dansen verdrijft de donkerste wolken.

Haar koppigheid en drang naar rechtvaardigheid werkt aanstekelijk.

Haar creativiteit doet mijn mond vaak openvallen.

Sinds ik haar iets meer dan tien jaar voor het eerst ontmoette is het liefde op het eerste gezicht.

En ook al breekt op haar kamer een hond vaak net niet zijn poten,

Da Vinci en Einstein waren ook grote chaoten.

Van uw correspondent ter plaatse.

A¨+

WE ARE ONE

2021-10-08T21:39:00.000+02:00

Bel far niente zat er de voorbije dagen niet echt in. Ik knipte druiven tot de wijn bijna in mijn schoenen liep. Fysisch zwaar genoeg om 's avonds voor de stoep van je huis in slaap te vallen.

Sinds kindsbeen heb ik al een panische angst voor wespen. dat heb ik via mijn mama met de moedermelk meegekregen. In de wijngaarden kan je met die angst echt niet het veld op. Daar zwermen volledige nesten over de velden.

Ik waande me even Franciscus Van Assisi toen ik met de wespen begon te praten. Ik vertelde hen dat we allen één zijn. Geen goed-geen slecht.... geen mooi-geen lelijk...

Ik vertelde hen dat ik al net zo onschuldig was als een postzegel en dat ik geen geweld of agressie in me had.

En ik vroeg hen of we als vrienden door het leven konden gaan.

Zonder vrees stapte ik daarna de wijnvelden in. De wespen kwamen al snel rond mijn hoofd zoemen. ze kwamen op mijn handen zitten. Op mijn voorhoofd. Soms in mijn oor.

En ik ? Ik knipte trossen dat het een lieve lust was. In vrede en perfecte harmonie beleefden we samen , de wespen en ik, een magische tweedaagse. Met heel veel dankbaarheid nam ik van hen afscheid.

Van uw correspondent ter plaatse

A+