Biały Przebiśnieg

Noc

noreply@blogger.com (Astraja) — Mon, 04 May 2020 18:38:00 +0000

Ślepota barw znów mnie dziś dotknęła

Nadzieja jak słońce za horyzontem zniknęła

I stoję, i patrzę, i nic nie rozumiem

I boję się, i nie chcę, ale stać tu muszę

I nie wiem, czy podołam, lecz zawieść nie mogę

Z zamkniętymi oczami czekam na poranną zorzę

Słyszę grzmot wymagań, czym jestem wobec burzy?

Nikt nie spyta, czy mam siły, czy mnie to już nie nuży

Wszyscy pragną owoców, choć drzewo wicher złamał

Ten, kto miał o nie dbać, jedynie dobrze kłamał

Próbuję stać tu dalej, ciągle nasłuchując

Czy burza w końcu cichnie, czy ptaki się budzą

Lecz czy gdy one, wśród promieni słońca

Zaśpiewają pochwałę życia niemającą końca

Ja swoich oczu otworzyć nie zapomnę

By ujrzeć znów barwy i piękną świata stronę?

Czy odzyskam nadzieję i ruszę z miejsca

Drogą trudną i krętą do wiecznego szczęścia?

Okno na lepszy świat

noreply@blogger.com (Astraja) — Thu, 19 Mar 2020 11:31:00 +0000

Rzeczywistość zdaje się być ponura
Gdzie indziej pcha mnie siła fatalna
Tam marzeń świat tworzy wizja barwna
Ukryta tak blisko za oknem ze sznura

Odważę się kiedyś, wychylę się przez nie
Rozpocznę życie lepsze niż obecne
Zamknę powieki, wypuszczę powietrze
Z uśmiechem na ustach pogrążę się we śnie

Info #2

noreply@blogger.com (Astraja) — Tue, 02 Apr 2019 13:41:00 +0000

Chciałabym zaprosić Was wszystkich na mojego Tumbrla @walerianowa gdzie będę publikować moje autorskie teksty :)

Między wersami

noreply@blogger.com (Astraja) — Tue, 04 Dec 2018 06:34:00 +0000

żyję dla przeszłości czy
już przyszłości
nie ma w niej miejsca nawet na
marzenia są
o tym co mogło, ale nie było
nie o tym co
być może ktoś inny zagościł
w moich snach już nie Ty

Pustka

noreply@blogger.com (Astraja) — Wed, 10 Oct 2018 13:56:00 +0000

Chcesz ją opowiedzieć
Nie umiesz
Świat zwariował
Zostań w łóżku
Słowa nie znaczą tego
Co znaczą
Śmiech to nie radość
Uśmiech to ból
To za nim ludzie
Ukrywają kły
Gotowi wyssać twą energię
Jak krew
Może dlatego
Sam się jej pozbawiasz
Rozcinając skórę
Zwariowałam
Czas stąd uciec
Chcę i nie chcę
Powiedzieć nie powiedzieć
Odwaga to tchórzostwo
Schować się pod kołdrą
Wykrzyczeć światu
Są dwie mnie
Ta, która była
Pierwsza przegrywa
Z nią samą było mi dobrze
Może dlatego chcę
Żeby mnie nie było
Nie było żadnej mnie
To one zwariowały
W nieustającej kłótni
Nie pisz nie mów
NIE, WYGRAM
Byłam pierwsza
Możesz kazać mi
Pisać na marginesie
W zeszycie do polskiego
ZABIJ SIĘ
Nie zrobię tego
Bo mnie
Tę prawdziwą
Nie Ciebie
Kochają
Ty jesteś tchórzem
Boisz się
Ciągle o wszystko
Dlaczego masz wygrać?
Pustka
Dała się opowiedzieć

Wiosna

noreply@blogger.com (Astraja) — Thu, 05 Apr 2018 19:19:00 +0000

stałam wśród kwiatów
innych ludzi
katów
słońce wiosnę życie budzi
moje puste serce kona
próżno tlenu w próżni szukać
nadziei nasiona
niezdolne wykiełkować

Info #1

noreply@blogger.com (Astraja) — Sun, 25 Feb 2018 08:46:00 +0000

Niedawno na blogu Rogiem Dźgnięte pojawiła się recenzja mojego bloga. Zachęcam do przeczytania. Zobaczcie, co o mojej twórczości sądzą inni i czy zgadzacie się z tą opinią :)
http://podrogiemjednorozca.blogspot.com/2018/02/recenzja-1.html

Być może zastanawiacie się, kiedy pojawi się kolejny wiersz. Odpowiedź brzmi: nie mam zielonego pojęcia. Wena nie przychodzi na zawołanie, a ostatnio niestety mi jej brakuje. Chciałabym obiecać Wam, że nowe utwory bedą pojawiały się co tydzień, ale uważam, że pisanie na siłę nie ma sensu. Jedyne co mogę zrobić, to życzyć Wam cierpliwości ;)

Wieża

noreply@blogger.com (Astraja) — Tue, 07 Nov 2017 15:49:00 +0000

Uśmiechnięta, roześmiana
biegniesz poprzez pola.
Prawą ręką trzymasz tego,
kogo bardzo kochasz.
Włosy muska ci wiatr.

Przy twym lewym boku postać.
Tylko ty ją widzisz.
Swą urodą świat przyćmiła.
Imię jej Samotność brzmi.

To nie była Miłość...

Obsypana rubinami
zamknięta siedzisz w wieży.
W prawej ręce srebro błyszczy
słońca blaskiem odbitym,
światłem jego promieni.

Przy lewym nadgarstku
biała chusteczka.
Już nie jest biała.
Czerwona od krwi.

To nie są rubiny...

Siedzisz tak
zamknięta w wieży.
Znikąd ratunku.

Zamyślona, zapłakana
spoglądasz za okno.
Włosy muska ci wiatr.

Ile razy

noreply@blogger.com (Astraja) — Tue, 29 Aug 2017 13:15:00 +0000

Ile razy nad czymś myślałeś,
ile razy coś cię gnębiło,
tyle razy chciałeś rozmawiać,
tyle razy ci to nie wyszło...

Chciałeś się zwierzyć,
ale nie wiedziałeś jak.
Chciałeś pomocy,
ale nie wiedziałeś jakiej.
Wiedziałeś jedno:
gdzie byś nie poszedł,
usłyszysz to samo,
lecz nie to samo,
co chciałeś usłyszeć.

Wydaje ci się,
że rozmawiałeś z każdym,
z kim rozmawiać możesz.
Wydaje ci się,
że mimo szczerych chęci
nikt ci nie pomoże.

Aż spotykasz kogoś,
komu nie ufałeś...
Nie na tyle,
by powierzyć to,
nad czym tak myślałeś.

Mimo to, zrezygnowany,
zbierasz się na szczerość.
Mówisz wszystko, od początku,
przerywając nie raz.

Raz, by zastanowić się,
czy dobrze robisz.
Raz, by wziąć głęboki oddech
i się uspokoić.

Nawet nie wiesz, kiedy
głos zaczął ci drżeć.
Choć to nic takiego,
ty tak boisz się.

Może tego,
że za dużo powiesz?
Może tego,
że i on ci nie pomoże?
A może zwykłego niezrozumienia,
braku akceptacji, nawet odrzucenia?

Z otchłani obaw
wyciąga cię rozmówcy głos.
Słyszysz słowa,
o które tak długo błagasz los.

Choć nadal nie rozumiesz,
co w nich jest,
że lepiej się czujesz,
że smutki odeszły precz,
to twe serce ulga rozpiera,
gdyż to tego było ci trzeba.

Ile razy nad czymś myślałeś,
ile razy coś cię gnębiło,
tyle razy chciałeś rozmawiać,
tyle razy... a nie z tą osobą.

Zegary

noreply@blogger.com (Astraja) — Mon, 19 Jun 2017 19:44:00 +0000

Są takie chwile,
W których czuję się,
Jakby czas stanął...
Tylko dla mnie.
Tylko w moim sercu.
Wszyscy wokół cieszą się lub smucą,
Śmieją się lub płaczą.
Czasem wszyscy razem,
Czasem każdy osobno,
Ale czują.
Czują, czyli żyją.

Ja tymczasem
Siedzę wpatrzona bezmyślnie w przestrzeń.
Siedzę martwa.
Nie czuję nic.
Ani radości, ani smutku,
Ani złości, ani żalu...
Jakby wskazówki mojego zegara
Zamarły w bezruchu,
Podczas gdy zegary innych
Osiągają zawrotne prędkości.

Pustka pochłonęła moje serce.
Mam wrażenie, że teraz to ona
Płynie w moich żyłach.

Nie ma dla mnie ratunku.
Muszę przeczekać czas apatii,
Nie żałując utraconych chwil.
Lecz nie z własnej woli,
A z przymusu.

Schronię się w moim ciele.
Pustym ciele...
Przetrwam tę burzę,
W której centrum się znalazłam,
Która i tak mnie nie dotyczy.

Fantom

noreply@blogger.com (Astraja) — Mon, 12 Jun 2017 13:23:00 +0000

Leżysz na ziemi,
Na wznak.
Czujesz pod sobą
Rozłożony koc.
Jest ci miękko.
Jego ciepło sprawia,
Że chcesz już zamknąć oczy...
Teraz.
Nadszedł czas.
Mdlejesz...
Nie! Stój!
Jeszcze okulary.
Zdejmij je.
Odłóż w bezpieczne miejsce.
Zadzwoń po pogotowie.
Teraz możesz zrobić to, co planowałeś...
Szkoda tylko,
Że nigdy tego nie przewidziałeś...
Leżysz teraz,
Twoje ciało
Przenika chłód kamiennej posadzki.
Na nosie masz
Połamane okulary.
I nikt nie zadzwonił
Po pomoc...

Oto mój pierwszy wiersz, pisany w duecie z koleżanką. Dzięki melancholia.! Zapraszam na jej bloga: http://biala-mewa.blogspot.com/

Jutro

noreply@blogger.com (Astraja) — Fri, 09 Jun 2017 19:48:00 +0000

Czekając na poranek,
Poznała prawdę.
Bolesną.
Wschód słońca
Nie nadejdzie
A jest za późno,
By zapalić świecę...

Bańka mydlana

noreply@blogger.com (Astraja) — Fri, 09 Jun 2017 19:47:00 +0000

Ulotna, nietrwała,
Zaraz pryśnie niczym
Iluzja.
To pierwsze co myślisz, gdy słyszysz:
Bańka mydlana.
Teraz
Przyjrzyj się jej lepiej.
Patrzysz i mówisz:
Jeszcze moment, a
Zniknie...
Przepadnie bez śladu...
Chwila, coś jest nie tak.
Nadal ją widzisz.
Delikatna,
Porywana bezwolnie przez wiatr.
Nie ma szans na przetrwanie.
A jednak trwa
Kołysana w powietrzu.
Ty też możesz...

Szczęście

noreply@blogger.com (Astraja) — Fri, 09 Jun 2017 19:36:00 +0000

Szczęście-
Złoty piasek.
Im mocniej zaciskasz dłoń,
By go utrzymać,
Tym prędzej przesypuje się
Między palcami.
Myślisz,
Że zatrzymałeś jego resztki.
Cieszysz się.
Aż dotrze do ciebie,
Że pozostały nie powróci.
Zginie na pustyni.
Ostatnie ziarenka,
Które ostały się w twojej garści,
Wysypują się
Nie wiadomo kiedy.