วิจัยผิดๆ เกี่ยวกับธรรมกาย

สมาธิในพระไตรปิฎกฯ ๙

2011-10-15T21:57:00.002+07:00

เมื่อผมนำบทความนี้ เผยแพร่ที่ gotoknow มีผู้เข้ามาให้ความเห็นประปราย ดังนี้

คนแรกเลย คือ คุณ dr.drtk [IP: 95.16.61.80] 22 มกราคม 2553 05:56 เข้ามาให้ความเห็นดังนี้

ถ้าให้เงินผมพันล้าน แล้วให้เป็นดอกเตอร์อย่างคุณ และมีความคิดเห็นแบบคุณ ผมไม่เอาครับ ชัดไหมครับ

คุณวิเศษและความบริสุทธิ์ของบุคคล ปกติ มันดูกันได้ครับ แม้เพียงแค่มอง แม้ยังไม่ได้พูดคุย

ใน gotoknow ผมไม่ได้ตอบความเห็นนี้ วันนี้ ก็เลยขอตอบเลย ดังนี้

คุณ dr.drtk แกน่าจะเป็นโรคจิต อยากเรียนสูงๆ ชื่อนามแฝงยังตั้งเป็น dr. แล้วถ้าพูดมาทำนองนี้ “ถ้าให้เงินผมพันล้าน แล้วให้เป็นดอกเตอร์อย่างคุณ” พวกนี้ไม่มีโอกาสได้เรียนปริญญาเอกหรอก

เป็นความใฝ่ฝันลมๆ แล้งๆ ต้องแห้งเหี่ยวล่วงโรยไปตามกายเวลา (สำนวนภาษาชักจะหรูหราขึ้น)

ท่าน dr.drtk สมองหมาปัญญาความท่านนี้ ไม่ได้แสดงภูมิรู้อะไรเลย ผมกล้าวิพากษ์วิจารณ์คณะวิจัยจาก มหาวิทยาลัยมหิดลนี่ ก็ถือว่าสุดยอดแล้ว แล้วที่ผมวิพากษ์วิจารณ์ไป ก็ถูกต้องแล้ว

ผมเป็นนักวิจัยเหมือนกัน

ถ้าคุณ dr.drtk อยากจะแสดงภูมิรู้ก็ควรจะบอกว่า ที่ผมวิพากษ์วิจารณ์ไปนั้น “ผิด” และผิดอย่างไร ที่ถูกควรเป็นอย่างไร

ในลักษณะเดียวกันกับที่ผมวิพากษ์วิจารณ์คณะวิจัยไปนั้น

โง่ซะไม่มี แต่อยากจะแสดงความเห็น

คนต่อไปคือ คุณสายสมร ใจอารี (22 มกราคม 2553 06:25)

การให้ความสำคัญวิชาธรรมกาย เป็นการหลง ยึดติดไหมคะ การกล่าวถึงเรื่องธรรมกายซึ่งเป็นแค่เศษเสี้ยวน้อยนิดของเนื้อหาในพุทธธรรม ทำไมจึงให้ความสำคัญจนลุ่มหลงจนเกิดทุกข์เช่นนี้เล่าคะ

รอยตีนกาในอากาศมีไหมคะ หลงทางอยู่กันทำไมคะ

คุณสายสมรนี้ เป็นพวกนักวิชาการ คือ อยากจะเขียนเกี่ยวกับศาสนาเป็นภาษา สวยๆ หรูๆ แต่ไม่รู้เรื่องหรอกว่า ไอ้ที่เขียนมาหมายความว่าอย่างไร เอาไปใช้ปฏิบัติได้หรือไม่

เพ้อเจ้อหาที่ลงไปวันๆ ผมจึงไม่ได้ตอบ

ต่อไปคือ คุณ เมธิโก [IP: 76.24.254.71] 21 กุมภาพันธ์ 2553 17:13

จำได้กันไหมท่าน ดร. ท่านว่าพระธัมชโยจะ มรณะภาพในปีที่แล้ว ไหนยังไม่เห็นท่าน มรณะภาพเลย ออ แล้วเสือกลบไปแล้วจำได้เป่า

ผมตอบไป ดังนี้ (22 กุมภาพันธ์ 2553 11:37)

เรียน คุณเมธิโก [IP: 76.24.254.71]

กำลังรอเหยื่ออยู่เลย ครั้งนี้เหยื่อมาช้าหน่อย แต่ก็ดีกว่ายังไม่มา เรื่องมันเป็นอย่างนี้

ผมรู้ข่าวมาจากหมอท่านหนึ่ง ท่านเป็นเพื่อนรุ่นมัธยมของอดีตพระเมตตานันโท ท่านบอกว่า ตอนนี้ (หมายถึงตอนที่ได้ยินข่าวนั้น) พระธัมชโยถูกเบาหวานกิน จนขาดำแล้ว

หมอแนะนำให้ตัดขา แต่ท่านไม่ยอมตัด เพราะ ไปโกหกญาติโยมไว้เยอะ ว่าเป็นต้นธาตุบ้าง อะไรบ้าง ถ้าถูกตัดขาไปแล้ว ก็จะมีคำถามตามมามากมาย

หมอสันนิษฐานว่า เป็นเบาหวานขาดำอย่างนี้ ถ้าไม่ตัด พิษของโรคก็อาจจะทำให้ตายได้ภายใน 6 เดือน ผมก็เอามาเล่าสู่กันฟัง

แต่ทำไมถึงยังไม่ตาย (ตรงนี้ขอบอกว่า คณะของแพทย์เจ๋งๆ ยังพยากรณ์ผิดได้ ทำไมกับความคิดของคนๆ เดียว จึงพยากรณ์ผิดไม่ได้)

1) เงินถึง หมอถึง มันถึงยึดอายุไปได้

2) มารมันเลี้ยงไว้

ข้อ 2 นี่ หลวงพ่อวัดปากน้ำ เป็นผู้บอกเอง

ผมขอบอกว่า ในกรณีแบบนี้ ถ้าเป็นคนขี่สามล้อตายไปนานแล้ว

ที่นี้ ผมไม่ได้มีเจตนาจะลบข้อเขียนในส่วนนั้นไป แต่ผมปรับปรุงบล็อกใหม่ จึงตัดความเห็นออกไปบ้าง แต่มันก็มั่นใจว่า เดี๋ยวพวกสาวกหน้ามึนของวัดพระธรรมกายก็มาอีก จะช้าหรือเร็วเท่านั้น

ผมขอพยากรณ์ต่อว่า พระธัมชโยนี่ ต้องตายก่อนเราสองคนแน่ๆ เมื่อใดพระรูปนี้มรณภาพ ความผิด ความเลว ระดับมโหฬารพันลึก อย่างไม่เคยคิดว่าจะมีคนทำในโลกนี้ ยุคนี้ ก็จะปรากฎออกมา

คุณจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน นอกจากนั้นแล้ว สาวกของวัดพระธรรมกายไปอบายภูมิทุกคน คำนี้หลวงพ่อวัดปากน้ำ พูดออกมาเอง ให้กลุ่มของพวกผมฟัง

ถ้าคุณอยากพิสูจน์ว่า พระธัมชโยเป็นเบาหวานจนขาดำหรือปล่าว ก็ไปขอดูซิ แต่ว่าเข้าถึงหรือเปล่า

คุณเมธิโก [IP: 76.24.254.71] 22 กุมภาพันธ์ 2553 14:59 ยังไม่ยอมไปไหน เข้ามาถามอีก

มารมันเลี้ยงไว้ อยากรู้ว่าเลี้ยงไว้ ทำไม

แล้วทำไมเลี้ยงไว้ไม่ดีต้องเป็นเบาหวานด้วยครับ ถ้ามารเลี้ยงไว้ เป็นประโยชน์กับมาร ทำไมต้องทำให้ท่านเป็นเบาหวาน มรณะภาพเร็วด้วยครับ

ไม่เข้าใจเลยครับ ตอบด้วยนะครับ

ผมตอบไป ดังนี้ (23 กุมภาพันธ์ 2553 11:13)

เรียน คุณ เมธิโก [IP: 76.24.254.71]

คราวนี้ ถามสุภาพก็ต้องตอบแบบสุภาพไว้ก่อน แต่คุณจะเชื่อหรือไม่เชื่อ ก็ตามแต่ใจ

พระธัมมชโยนี้ มารส่งมาเกิดเพื่อทำลายวิชชาธรรมกาย ถ้าถามว่ารู้ได้ยัง ก็ขอตอบแบบนี้

1) ตามหลักวิชชาธรรมกายเลยนั้น กายของเรามี 18 กาย เอาแค่ 2 กายแรก คือ 1) กายมนุษย์หรือกายเนื้อ 2) กายมนุษย์ละเอียด

กายมนุษย์ละเอียดนี้ ตามธรรมชาติของท่าน ท่านโกหกไม่เป็น เมื่อถามอะไรไปแล้ว ท่านก็ตอบตรงๆ เสมอ

กลุ่มของพวกผมนี้ สามารถคุยกับกายมนุษย์ละเอียดได้ นิพพานยังไปได้ พระพุทธเจ้ากับหลวงพ่อวัดปากน้ำนี้ก็เข้าไปพูดคุยด้วยเป็นประจำ (ท่านสั่งให้ทำงาน)

กายมนุษย์ละเอียดของพระธัมมชโยเป็นกายดำสนิท เป็นกายมารแท้ๆ

2) ศิษยานุศิษย์ของหลวงพ่อวัดปากน้ำนี้ มีหลายกลุ่ม ไม่มีกลุ่มไหนเลย ที่ทำชื่อเสียงเสียหายให้กับวิชชาธรรมกายเท่ากับวัดพระธรรมกาย

มีคดีขึ้นศาลไม่รู้กี่คดี ทั้งเรื่องผู้หญิงและเรื่องเงิน

หลวงพ่อวัดปากน้ำ เน้นเรื่องการสอนให้คนเห็นดวงเห็นกาย ท่านกล่าวไว้ว่า สอนให้คนเห็นดวงธรรม แค่ 1 คน ได้บุญมากเท่ากับบวชพระ 10,000 รูป

คนที่เข้าวัดพระธรรมกายเป็นแสนๆ เห็นดวงเห็นกายสักกี่คน วิชชา 18 กายเป็นวิชาเบื้องต้น ก็โกหกลูกศิษย์ว่าเป็นวิชาชั้นสูง ห้ามพูดถึง ผมสอน 18 กายได้ทุกเดือน

พระธัมมชโยเอาเด็กนักเรียนมาวัด 500,000 คน เด็กติดหวัดกันไปทั่วประเทศ แต่ไม่เคยสอนเด็กเหล่านั้นให้เห็นดวงธรรมเลย เอามาเพื่อสร้างภาพ

พระธัมมชโยสร้างภาพด้วยการบวชพระ 100,000 รูป แต่ไม่เคยสอนพระเหล่านั้น ให้เห็นดวงธรรมเช่นเดียวกัน และไม่ยอมชี้แจงรายได้รายจ่ายเลยว่า ไปเรี่ยไรเงินมาเท่าไหร่ จ่ายไปเท่าไหร่

ผมเองไปสอนทุกเดือนตามโรงเรียนต่างๆ ได้บารมีมากมายกว่าพระธัมมชโยไม่รู้เท่าไหร่

ถึงขั้นตอบปัญหา

การทำแบบธัมมชโยนั้น ทำให้มารมีกำลังมากขึ้น หลอกลูกศิษย์ว่า ทำพิธีถวายข้าวให้พระพุทธเจ้า แต่ไม่เคยถึงนิพพานเลย มารเอาไปกินเรียบ

การเป็นเบาหวานของท่านนั้น ไม่รู้สาเหตุ แต่การที่ท่านตายช้า ตายยาก ตายเย็น เพราะมารมันเลี้ยงไว้ พระรูปนี้ตายเร็ว มารมันก็อดกินเร็ว

ส่วนใหญ่ความรู้ที่ได้มานี้ ได้มาจากการปฏิบัติธรรม เข้าเฝ้าพระพุทธเจ้า เข้าไปซักถามหลวงพ่อ

เชื่อไม่เชื่อก็ลองคิดดู

ต่อไปคือคุณกวาง [IP: 202.28.51.71] 03 มีนาคม 2553 17:35

ขอโทษนะครับ..

ที่ผมคำที่คุณเห็น..อืม...ผมงงครับ เหมือนกับคุณเจือด้วยโทสะ ยังไงไม่รู้ ผมถามหน่อยนะครับ ว่า "ธรรมกาย" ที่คุณเข้าถึงเป็นภาพเหมือนพระธรรมกายที่วัดพระธรรมกายวาดหรือเปล่าครับ

เพราะที่วัดพระธรรมกายสอนว่า พระธรรมกาย ใสยิ่งกว่าเพชร ใสยิ่งกว่าแก้ว สว่างยิ่งกว่าดวงอาทิตย์ยามเที่ยงวัน

ธรรมกายมีเกตุบังตูมที่สวยงามมาก โครงการบวชพระหนึ่งแสนรูปก็มีพระหลายรูปเข้าถึงพระธรรมกาย

โดยการนั่งนิ่งๆสบายๆ แปลกครับ อ่านดูผลการปฏิบัติธรรมได้ที www.dmc.tv ครับหลายประเทศก็ได้ปฏิบัติธรรม

และเห็นดวงธรรม ที่เป็นดวงกลมใสๆมากๆ และเห็นพระธรรมกายด้วย แล้วทำไมคุณถึงว่าไม่มีใครเข้าถึงพระธรรมกายที่วัดพระธรรมกายครับ ขนาดคนข้างนอกทำมาหากินยังได้ขนาดนี้ ถ้าพระที่วัดพระธรรมกายซึ่งปฏิบัติธรรมเป็นเยี่ยมจะขนาดไหน

ผมตอบไป ดังนี้ (05 มีนาคม 2553 10:00) แต่ไม่ได้ล็อกอินเข้าไปตอบ

เรียน คุณ กวาง [IP: 202.28.51.71]

1) คุณลองไปหาหนังสือของวัดพระธรรมกายที่อธิบายเรื่องวิชชาธรรมกายในระดับสูงมาให้ผมดูหน่อยว่ามีไหม ไม่มีครับ เอกสารของพระธัมมชโยหลอกลวงให้ประชาชนทำบุญอย่างเดียว เอาสวรรค์มาล่อเงินอย่างเดียว

2) โครงการบวชพระแสนรูป และอุบาสิกาแก้วอีก 100,000 รูป มีขึ้นเพราะ หลอกลวงเอาเงินประชาชนอีกแล้ว เรี่ยไรไปทั่วประเทศ มีการชี้แจ้งบ้างไหมว่า โครงการนี้มีเงินเข้ามาเท่าไหร่ ใช้ไปเท่าไหร่ โครงการนี้เกิดขึ้น เพราะวัดพระธรรมกายไม่มีโครงการก่อสร้างอะไรอีกแล้ว เป็นวิธีหลอกลวงเงินประชาชน ซึ่งไม่มีใครกล้าวิพากษ์วิจารณ์

3) พอพระธัมมชโยบอกว่า มีคนเห็นพระในท้อง ซึ่งตามหลักวิชาเป็นไปได้ แล้วคุณก็เชื่อเลยหรือ สำหรับผมนั้น ต้องตรวจสอบก่อนว่า การเห็นนั้นถูกต้องตามหลักวิชาหรือเปล่า เพราะมีกำหนดไว้เป็นหลักสูตร ไม่ใช่นั่งอยู่ดีๆ ก็เห็นพระ เห็นอย่างนั้นไม่แน่ว่าจะถูกต้องตามหลักสูตรหรือไม่

4) สำหรับที่ผมไปสอน ขอโทษครับ ออกเงินส่วนตัวครับ ไม่เคยเรี่ยไรประชาชนให้เสียเงินซักบาทเดียว และสอนให้ฟรีครับ ไม่เดือดร้อนต่อประชาชนแต่อย่างใด

5) ผมว่าคุณลองทำใจว่างๆ คือ เอาความเกลียดความชอบออกไปก่อน แล้วคุณลองไปดูซิว่า พระธัมมชโยแกเหมือนพระบ้างไหม

พระอะไรใส่เสื้อยืด พระอะไรพูดจากหลุกหลิก มีลูกคู่ซะด้วย แล้วไปตรวจสอบดูกับหนังสือของหลวงพ่อวัดปากน้ำว่า พระธัมมชโยสอนตรงตามตำราของหลวงพ่อหรือเปล่า

6) ขอแถมอีกซักข้อ ผมสอนนักเรียนเห็นดวงธรรม เห็นกายธรรมประมาณร้อยละ 95 ประชาชนทั่วไป ประมาณร้อยละ 70 บวชพระแสนองค์ ถ้าให้ผมสอนก็จะเห็นดวงธรรม และกายธรรมประมาณ 70,000 รูป ไม่ใช่เห็นสุ่มเสี่ยงแค่รูป 2 รูปครับ

ผมเข้ามาตอบอีกครั้งหนึ่ง (05 มีนาคม 2553 10:27) เพราะตอบไปข้างบนไม่ได้ล็อกอินเข้าไปตอบ

ขออธิบายเพิ่มเติมหน่อยครับ เพราะ ที่ตอบไปเมื่อกี้นี้ ลืมบอกว่า ผม ดร. มนัส โกมลฑา เป็นคนตอบเอง

เท่าที่ฟังพระธัมมชโยสอนที่ออกเคเบิ้ลทีวี เป็นการสอนที่มั่วสุดๆ ไม่ถูกหลักการสอนของหลวงพ่อวัดปากน้ำเลย ขอให้ไปตรวจสอบกับหนังสือของหลวงพ่อวัดปากน้ำได้

วัดพระธรรมกายไม่มีใครผ่านวิชชา 18 กาย เพราะ โกหกสานุศิษย์ว่าเป็นวิชชาชั้นสูงมาก ห้ามพูดถึงด้วย นอกจากนั้นยังโกหกอีกว่า วิชชานี้ ต้องให้พระสอนอย่างเดียว ฆราวาสสอนไม่ได้ ซึ่งก็โกหกอีก เพราะ ศิษย์ฆราวาสของหลวงพ่อวัดปากน้ำก็สอนได้โดยทั่วไป นอกจากนั้นแล้ว ชุดปราบมารของหลวงพ่อวัดปากน้ำ ก็เป็นแม่ชีซะเป็นส่วนใหญ่ ไม่ใช่พระ

ก็ในเมื่อวิชชาเบื้องต้นคือวิชชา 18 กาย ไม่มีใครทำได้ แล้วจะสอนวิชชาสูงๆ ได้อย่างไร

เรื่องเอกสารทางวิชาการของวัดพระธรรมกาย ลองไปดูซิว่า มีไหม มีแต่เอาหนังสือของหลวงพ่อไป แตกแยกย่อย เสียจน ไม่มีใครสามารถทำวิชชาอย่างนั้นได้

ประการสำคัญที่สุดเลย "มีการสอนวิชชาธรรมกายชั้นสูงในวัดพระธรรมกายหรือเปล่า"

พระธัมมชโยโกหกลูกศิษย์ว่า ให้ไปทำละเอียด หรือปฏิบัติธรรมชาติหน้า ชาติเรี่ยไรเอาเงินเข้าประเป๋าท่านก่อน

โดยสรุป การที่พระบวชเป็นแสนองค์ มีบ้างรูปนิมิตเห็นพระในท้อง ไม่ได้หมายความว่า ทำถูกต้องตามหลักวิชาของหลวงพ่อวัดปากน้ำ ขอให้ไปอ่านหนังสือ 3 เล่มนี้คือ

1) คู่มือสมภาร

2) มรรคผลพิสดาร 1

3) มรรคผลพิสดาร 2

หนังสือทั้ง 3 เล่มนี้ เป็นคำสอนวิชชาชั้นกลางและชั้นสูงของหลวงพ่อวัดปากน้ำ

เคยมีเรื่องเล่าว่า คุณฉลวย สมบัติสุข ผู้รวบรวมหนังสือคู่มือสมภาร เอาหนังสือคู่มือสมภารไปถวายพระธัมชโย แต่พระธัมชโยสั่งให้ลูกศิษย์นำไปเผาไฟทิ้ง

แล้ววัดพระธรรมกายจะมีหลักวิชชาไปสอนใครได้ ทำได้อย่างเดียวคือ อาศัยบารมีของหลวงพ่อวัดปากน้ำ เรี่ยไรลูกเดียว

มีคนใช้ชื่อ ยังไม่จบดร. [IP: 111.84.69.242] 23 มีนาคม 2553 11:09 เข้ามาให้ความเห็น โดยยกข้อความของผมขึ้นก่อน เพื่อความสะดวกข้อความของผม ผมจะใช้อักษรสีดำ ส่วนข้อความของคุณยังไม่จบดร. นี่ ใช้อักษรสีน้ำเงิน

#1920244

เท่าที่ฟังพระธัมชโยสอนที่ออกเคเบิ้ลทีวี เป็นการสอนที่มั่วสุดๆ ไม่ถูกหลักการสอนของหลวงพ่อวัดปากน้ำเลย ขอให้ไปตรวจสอบกับหนังสือของหลวงพ่อวัดปากน้ำได้

///ไม่มั่วนะครับท่านดร. ที่ท่านสอนเป็นการสอนประยุกต์ และสิ่งที่สอนไม่จำเป็นต้องเอาเรื่องลึกเกินไปมาสอนในวงกว้าง

วัดพระธรรมกายไม่มีใครผ่านวิชชา 18 กาย เพราะ โกหกสานุศิษย์ว่าเป็นวิชชาชั้นสูงมาก ห้ามพูดถึงด้วย

///อืม..ไม่ใช่ครับ พูด18กายได้แต่ควรพูดกับคนระดับจิตอย่างไรมากกว่า เหมือนจะสอนความรู้ดร.ให้นร.มัธยม ก็จะงงกันไปเปล่าๆครับ

นอกจากนั้นยังโกหกอีกว่า วิชชานี้ ต้องให้พระสอนอย่างเดียว ฆราวาสสอนไม่ได้ ซึ่งก็โกหกอีกเพราะ ศิษย์ฆราวาสของหลวงพ่อวัดปากน้ำก็สอนได้โดยทั่วไป นอกจากนั้นแล้ว ชุดปราบมารของหลวงพ่อวัดปากน้ำ ก็เป็นแม่ชีซะเป็นส่วนใหญ่ ไม่ใช่พระ

/// ท่านไม่เคยพูดครับ ขอให้รู้จริงเห็นจริงก็พูดได้ สำคัญว่ารู้จริงไหม

/// รู้ได้ไงครับว่าไม่ได้กัน ศิษย์วัดพระธรรมกายถูกสอนให้ถ่อมตน ไม่โอ้อวดครับ

/// แล้วแต่คิดครับ เพราะที่วัดคิดว่าเรื่องละเอียดมากๆ ควรเรียนผ่านระบบมุขปาฐะ จะได้ดัดนิสัยไปด้วยได้ คือดีทั้งหยาบและละเอียดครับ

ประการสำคัญที่สุดเลย "มีการสอนวิชชาธรรมกายชั้นสูงในวัดพระธรรมกายหรือปล่าว"

/// มีขอรับท่าน ดร.

พระธัมชโยโกหกลูกศิษย์ว่า ให้ไปทำละเอียด หรือปฏิบัติธรรมชาติหน้า ชาติเรี่ยไรเอาเงินเข้าประเป๋าท่านก่อน

/// เอ..ใส่ความกันเกินไปไหมครับ

1) คู่มือสมภาร

2) มรรคผลพิสดาร 1

3) มรรคผลพิสดาร 2

/// โอ..ฟังหูไว้หูครับ หลวงพ่อธัมมชโยท่านเคารพหลวงปู่มาก และยังพิมพ์หนังสือคู่มือสมภารถวายพระสังฆาธิการ30,000กว่าวัดมาแล้วครับผม

/// ทาน ศีล ภาวนา ขยายงานพระศาสนา เขาทำครบครับท่าน

จากคนที่ ยังไม่จบดร.

คุณเด็ก [IP: 112.142.30.167] 15 พฤษภาคม 2553 22:54 เข้ามาให้ความเห็นดังนี้

มีแต่ข้อมูลโบราณมาโจมตีวัดพระธรรมกาย ป่านนี้เค้าไปกันถึงไหนต่อไหนแล้ว

ผมตอบไปดังนี้ (18 พฤษภาคม 2553 08:56)

เรียนคุณเด็ก [IP: 112.142.30.167]

ถ้าคุณคิดจะช่วยพระธัมมชโยคุณต้องทำมากกว่านี้ คุณต้องไปอ่านอีกมากมายมหาศาล แล้วมาโต้แย้งผมอย่างเป็นวิชาการว่า ที่ผมเขียนไปผิดหลักวิชาการ ผิดหลักตรรกวิทยาอย่างไร

คุณทำแค่นี้ ไม่ได้ช่วยอะไรพระธัมมชโยเลย แต่แสดงได้ว่า ศิษย์วัดพระธรรมกาย มีแต่โง่ ถูกหลอก ถูกจูงจมูกไปวันๆ มันสมองส่วนคิดไม่ได้เคยนำมาใช้เลย

ผมว่าเปลี่ยนวิกฤตเป็นโอกาสดีไหม หัดอ่าน และหัดคิด หาหลักฐานมาโต้แย้งผมอย่างเป็นวิชาการดีไหม

ผมเขียนไปทั้งหมด สามารถเขียนเป็นหนังสือขายได้ไม่รู้กี่เล่มแล้ว คุณโต้ตอบมาบรรทัดเดียว คนอ่านเขาก็เซ็งแล้ว ไม่ได้ช่วยอะไรในด้านวิชาการเลย...

สมาธิในพระไตรปิฎกฯ ๘

2011-10-15T21:56:00.002+07:00

ข้อผิดพลาดประเด็นที่ 6

ข้อผิดพลาดประเด็นที่ 6 คือ ข้อความนี้

ดวงนิมิต คือ ดวงปฐมมรรค (ดวงธรรม)

นี่เป็นหลักฐานที่สำคัญที่สุดที่ว่า พระสุธรรมยานเถระ/พระธัมมชโยไม่ได้รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับวิชาธรรมกายเลย

วัดพระธรรมกายภายใต้การนำของพระสุธรรมยานเถระ/พระธัมมชโยเอาชื่อเสียงของหลวง พ่อวัดปากน้ำไปหากินเท่านั้น

วิชาเบื้องต้นแท้ๆ ยังไม่รู้เรื่องเลย

ถึงว่า คนเข้าวัดพระธรรมกายเป็นแสนๆ จึงไม่มีใครทำวิชา 18 กายได้เลย วิชา 18 กายเป็นวิชาที่เอื้อมไม่ถึงของวัดพระธรรมกายไปเสียแล้ว ทั้งๆ ที่เป็นวิชาในระดับอนุบาลของหลวงพ่อวัดปากน้ำ

ผมขอยืนยันว่า ดวงนิมิตไม่ใช่ดวงปฐมมรรค/ดวงธัมมานุปัสสนาสติปัฏฐาน ความแตกต่างกันมันเป็นอย่างนี้

1) ดวงนิมิตนี่ จะมีทิศทางกำกับอยู่ เพราะ ปกติคนเราเห็นสิ่งของได้นั้น ไม่ใช่เพราะ สิ่งของมันอยู่ใกล้เรา ไม่ใช่ว่าสิ่งของนั้นมันใหญ่ แต่เป็นเพราะ แสง

แสงได้สะท้อนจากสิ่งของเข้ามาที่ตาเรา เราจึงเห็นสิ่งของได้

จินตนาการของมนุษย์นั้น มันมีข้อจำกัด เราจะจินตนาการได้ในสิ่งที่เราเคยพบ เคยเห็นมาเป็นพื้นฐานเท่านั้น เช่น เราจินตนาการถึงพญานาคได้ เพราะ เขาบอกว่า คล้ายงู แต่มีหัว 7 หัว อย่างอื่นก็จินตนาการเสริมต่อกันไป

ดวงนิมิตนั้น เป็นการจินตนาการของเรา ดังนั้น จึงจะมีทิศทางกำกับ เพราะ เราเห็นสิ่งของก็มีทิศทางกำกับ แต่พอเราเห็นดวงปฐมมรรค/ดวงธัมมานุปัสสนาสติปัฏฐาน เป็นการเห็นโดยรอบ ที่ไม่มีทิศทางกำกับ

อธิบายที่ดวงปฐมมรรคอธิบายยาก เพราะ เป็นทรงกลม อธิบายกับกายธรรมก็แล้วกัน เอาคำถามของนักศึกษาของภาคชีววิทยาของมหาวิทยาลัยนเรศวร พิษณุโลกมาเป็นตัวอย่างก็แล้วกัน

นักศึกษาถามว่า “ทำไมตอนเห็นกายธรรม ทำไมเห็นทั้งข้างหน้าและข้างหลังของพระพร้อมกัน”

คือ นักศึกษาเขาเห็นกายธรรมโดยรอบ ที่จริงเขาจะเห็นทั้งข้างนอกข้างใน ข้างบน ข้างล่าง ถ้าเป็นศัพท์ของหลวงป๋าก็ว่า

บน ล่าง นอก ใน ซ้าย ขวา เห็นพร้อมกันหมด

เห็นพร้อมกันหมดเลย แต่มันถามยาก เขาจึงถามว่า ทำไมเห็นพระทั้งข้างหน้าและข้างหลังพร้อมกัน

นั่นคือ การเห็นโดยรอบ ไม่ใช่เป็นการเห็นของเราแบบมองพระแก้วใสนะ เพราะ เราจะเห็นทะลุไป แต่การเห็นนี่ เหมือนกับเรา นั่งมองอยู่ด้านหน้า และนั่งมองอยู่ด้านหลังพระ พร้อมๆ กัน

โดยสรุป การนึกดวงนิมิตได้ จะมีทิศทางกำกับอยู่ แต่การเห็นดวงปฐมมรรค/ดวงธัมมานุปัสสนาสติปัฏฐานเป็นการเห็นโดยรอบ นี่เป็นความแตกต่างข้อที่ 1

2) ดวงปฐมมรรค/ดวงธัมมานุปัสสนาสติปัฏฐานมีความใสสว่างและใหญ่กว่าดวงนิมิต ดวงนิมิตนี่ปกติก็จินตนาการหรือนึกกันขนาดเท่าแก้วตาดำ ความใสสว่างก็แล้วแต่จะจินตนาการกันได้ แต่ไม่เกินความใสสว่างที่มีในโลกมนุษย์นี้ แต่ดวงปฐมมรรค/ดวงธัมมานุปัสสนาสติปัฏฐานนี่อย่างต่ำๆ ก็ขนาดไข่แดงของไข่ไก่ บางคนอาจจะเท่าดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และที่สำคัญก็คือ ใสสว่างกว่ากัน

ความใสของดวงปฐมมรรค/ดวงธัมมานุปัสสนาสติปัฏฐาน ไม่สามารถจะเปรียบเทียบกับความใสในโลกนี้ได้ เพราะ ใสและสว่างกว่านั้น

ตัวอย่าง

มีวิทยากรท่านหนึ่ง ท่านเรียนจบสาขาวิศวกรรมในระดับปริญญาโท ปัจจุบันทำงานอยู่ในเครือบริษัทปูนซีเมนต์ไทย ท่านยังไม่เห็นดวงดวงปฐมมรรค/ดวงธัมมานุปัสสนาสติปัฏฐาน แต่ท่านสอนหลานของท่านจนได้วิชาธรรมกายชั้นสูง

“วันหนึ่งท่านถามหลานว่า กายธรรมใสสว่างขนาดไหน”

หลานของท่านตอบว่า

“ไม่รู้จะเปรียบเทียบอย่างไร เพราะ เอดิสันไม่เคยผลิตหลอดไฟที่สว่างเท่านี้มาก่อน”

เป็นคำตอบที่ “จ๊าบ” มาก

3) การเปลี่ยนจากดวงนิมิตเป็นดวงปฐมมรรค/ดวงธัมมานุปัสสนาสติปัฏฐาน จะมีการเปลี่ยนแปลงทางด้านร่างกายด้วย คือ ร่างกายจะรู้สึก โปร่ง โล่ง สบาย

ในการศึกษาพระไตรปิฎกนั้น เรามักจะพบคำนี้บ่อยๆ คือ ความสุขจากความสงบ แต่ส่วนใหญ่แล้ว ไม่ค่อยมีใครมีประสบการณ์จาก “ความสุขจากความสงบ” นี้

คนที่ปฏิบัติธรรมจนจิตสงบและเห็นดวงปฐมมรรค/ดวงธัมมานุปัสสนาสติปัฏฐาน หรือเห็นกายธรรมในท้องได้ จะรู้และเข้าใจได้ทันทีว่า

อ๋อ ความสุขที่เกิดจากความสงบมันเป็นอย่างนี้นี่เอง

ผมได้ผ่านประสบการณ์นั้นมาแล้ว ด้วยตัวของผมเอง

โดยสรุป ผมขอถอนคำพูดและข้อเขียนที่วิพากษ์วิจารณ์พระมหาสมศักดิ์ จันทสีโล หนึ่งในคณะนักวิจัยออกทั้งหมด เพราะ ก็ขนาดเจ้าอาวาสยังสอนวิชาเบื้องต้นแบบผิดๆ ซึ่งยืนยันถึงความไม่รู้เกี่ยวกับวิชาธรรมกายของท่าน แล้วพระลูกวัดจะมารู้อะไร

แต่ความผิดพลาดของงานวิจัยชิ้นนี้ ก็ยังคงอยู่ และจะส่งผลถึงข้อผิดพลาดโดยสรุปในภาพรวมทั้งหมด ดังที่จะได้กล่าวต่อไป

ข้อบกพร่องสรุปในภาพรวม

ข้อบกพร่องในงานวิจัยชิ้นนี้ ที่เกี่ยวกับวิชาธรรมกายก็คือ งานวิจัยชิ้นนี้ไม่ควรเลือกวัดพระธรรมกายเป็นกลุ่มตัวอย่างในการศึกษาครั้ง นี้ ไม่ว่าจะเป็นประเด็นเกี่ยวกับเรื่องอื้อฉาว (Scandal) ที่ออกมาจากวัด และประเด็นเรื่องคำสอนที่ผิดๆ ที่สานุศิษย์ของวัดหลวงพ่อวัดปากน้ำกลุ่มอื่นๆ ออกมาวิพากษ์วิจารณ์วัดพระธรรมกายอยู่บ่อยครั้ง

งานวิจัยนี้ควรเลือกวัดหลวงพ่อสดธรรมกายารามเป็นกลุ่มตัวอย่างมากกว่า โดยผมมีเหตุผล ดังนี้

1) พระธัมชโยไม่เคยออกมาให้สัมภาษณ์ในงานวิจัยแม้แต่ครั้งเดียว ไม่ใช่แต่งานวิจัยชิ้นนี้ ในงานวิจัยชิ้นอื่นด้วย

2) หลวงป๋า เจ้าอาวาสวัดหลวงพ่อสดธรรมกายารามเคยเป็นอาจารย์สอนวิจัยเลย ตอนที่ท่านเป็นฆราวาสอยู่ ซึ่งจะช่วยเติมเต็มให้กับงานวิจัยชิ้นนี้มากขึ้นไปอีก และกลุ่มบุคลากรของวัดหลวงพ่อวัดปากน้ำธรรมกายาราม ไม่เคยทำปัญหาให้กับสังคมไทยเลย

ในกรณีที่คณะผู้วิจัยเลือกวัดพระธรรมกายเป็นกลุ่มตัวอย่าง ผมในฐานะนักวิจัยด้วยคนหนึ่งเหมือนกัน ขอฟังธงว่า คณะผู้วิจัยมีความลำเอียงอยู่ลึกๆ ที่ต้องการ Discredit (ขออภัยไม่รู้จะใช้ภาษาไทยคำไหน) วิชาธรรมกาย

ถ้าใช้กลุ่มตัวอย่างจากแหล่งอื่น วิชาธรรมกายก็จะโด่งดังขึ้นไปอีก หลักฐานของผมก็คือ การที่คณะผู้วิจัยเลือกหนังสือของคุณยงยุทธ์ วิริยายุทธังกูร เรื่อง หลวงพ่อวัดปากน้ำกับอานุภาพวิชาธรรมกาย มาอ้างอิง ดังที่ผมได้วิพากษ์วิจารณ์ไปแล้ว

เนื้อที่ตรงอ้างอิงเนื้อหาของคุณยงยุทธ์นั้น ไม่จำเป็นจะต้องใช้หนังสือของคุณยงยุทธ์ ควรใช้เอกสารชั้นต้น จากแหล่งใดก็ได้ พูดง่ายๆ ก็ว่า จากงานวิจัยที่เกี่ยวข้องกับวิชาธรรมกายในระดับปริญญาโทก็มีหลายเล่ม

นั่นคือ ข้อผิดข้อบกพร่องในงานวิจัยเกี่ยวกับวิชาธรรมกายของงานวิจัยชิ้นนี้ สิ่งที่ผมได้รู้จากงานวิจัยชิ้นนี้อีกก็คือ บุคลากรของวัดพระธรรมกายไม่ได้มีความรู้เรื่องในวิชาธรรมกายของหลวงพ่อวัด ปากน้ำหลงเหลืออยู่แล้ว เพราะ นักวิจัยที่เป็นพระภิกษุอยู่ในวัดพระธรรมกาย ไม่รู้เลยว่า งานเขียนที่ออกมานั้น ผิดพลาด

นอกจากนั้นแล้ว พระสุธรรมยานเถระ/พระธัมชโยซึ่งเป็นเจ้าอาวาสก็สอนผิดๆ ทั้งที่เป็นความรู้เบื้องต้น

พระสุธรรมยานเถระ/พระธัมชโยทำได้อย่างเดียวก็คือ เอาคุณความดีของหลวงพ่อวัดปากน้ำมาเสริมสรรค์ปั้นแต่งให้เป็นประโยชน์แก่ตัว ท่านเอง เพื่อโครงการเรี่ยไรอภิมหานิรันดร์กาล โดยล่อหลอกให้สานุศิษย์เรี่ยไรในชาตินี้ก่อน สำหรับปฏิบัติธรรมให้ไปรอปฏิบัติในชาติหน้า

ก็ยังมีคนโง่ๆ ที่เชื่อ และปฏิบัติตาม

อย่างนี้มีด้วย.....

ชาติหน้าน่ะ มีจริง ผมก็เชื่อ แต่มันจะมาเจอะกันหรือ

โง่ซะไม่มี ทำไมไม่ทำเสียตั้งแต่ชาตินี้

สมาธิในพระไตรปิฎกฯ ๗

2011-10-15T21:55:00.002+07:00

ข้อบกพร่องในส่วนที่ 2

ข้อบกพร่องในส่วนที่ 2 ข้อบกพร่องร้ายแรงที่สุดๆ ของงานวิจัยนี้ ในส่วนที่เกี่ยวข้องกับวิชาธรรมกายคือ ข้อความส่วนนี้ครับ

เนื้อหาในบทที่ 6 ที่ชื่อบทว่า “การตีความเรื่องสมาธิสายธรรมกาย” ในหน้า 326-328 ซึ่งคณะผู้วิจัยสรุปคำสอนของพระสุธรรมยานเถระ/พระธัมชโย นำมาอ้างอิง ไว้ดังนี้

เมื่อใจและกายผ่อนคลายดีแล้ว ก็กำหนดนึกถึงบริกรรมนิมิตดวงแก้วที่กลม ใส สะอาด บริสุทธิ์ ให้ปรากฏลอยอยู่ที่ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 ขณะที่นึกภาพดวงแก้ว หากยังไม่ปรากฏ ซึ่งเป็นเพราะใจกำลังเริ่มจะสงบ ก็ให้ท่องบริกรรมภาวนาในใจว่า สัมมาอะระหัง ไปเรื่อยๆ

โดยให้เสียงนี้ดังออกมาจากศูนย์กลางกายดังกล่าว จนกว่าจะปรากฏนึกภาพดวงแก้วได้ ก็ให้หยุดบริกรรมภาวนา

เมื่อปรากฏนิมิตเป็นดวงแก้วใสเกิดขึ้นแล้ว ให้หยุดบริกรรมภาวนาเหลือแต่การกำหนดสติเพ่งอยู่กลางดวงนิมิตอย่างเดียว...

ทำใจให้หยุดสงบเข้าไปตรงกลางดวงนิมิตเรื่อยไป ดวงนิมิตก็จะสดใสยิ่งขึ้น จนสามารถจะนึกขยายให้ใหญ่หรือเล็กลงได้ตามปรารถนา ดวงนิมิต คือ ดวงปฐมมรรค (ดวงธรรม)

ข้อผิดพลาดประเด็นที่ 1

ข้อผิดพลาดประเด็นที่ 1 คือ ข้อความนี้

เมื่อใจและกายผ่อนคลายดีแล้ว ก็กำหนดนึกถึงบริกรรมนิมิตดวงแก้วที่กลม ใส สะอาด บริสุทธิ์ ให้ปรากฏลอยอยู่ที่ศูนย์กลางกายฐานที่ 7

ในการเริ่มปฏิบัติธรรมตามสายวิชาธรรมกายนั้น การนึกเอาดวงนิมิตไปไว้ในฐานที่ 7 เลย เป็นการผิดวิธีเป็นอย่างยิ่ง ต้องนึกไปตามฐานตั้งแต่ฐานที่ 1 - ฐานที่ 7

หลายๆ คนเถียงว่า หลวงพ่อวัดปากน้ำเคยสอนไว้ว่าทำได้

อันนี้จริง แต่หลวงพ่อวัดปากน้ำ หมายถึง พวกที่ปฏิบัติจนชำนาญแล้ว ไม่ใช่พวกที่เริ่มต้นนั่ง หรือนั่งมาหลายสิบปีแล้วก็ไม่เห็น ก็ทำผิดวิธีแล้วมันจะเห็นได้อย่างไร

ถ้าคณะผู้วิจัยสรุปเนื้อหาหนังสือมาถูก คือ พระสุธรรมยานเถระ/พระธัมมชโยเขียนอย่างนี้จริงๆ ก็แสดงว่า พระสุธรรมยานเถระ/พระธัมมชโยก็ไม่เข้าใจวิชาธรรมกายเหมือนกัน

ถ้าเป็นอย่างนี้จริง ก็ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ทำไมพระมหาสมศักดิ์ จันทสีโล จึงไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับวิชาธรรมกาย ก็เจ้าอาวาสยังรู้ไปผิดๆ สำมะหาอะไรกับพระลูกวัด

ข้อผิดพลาดประเด็นที่ 2

ข้อผิดพลาดประเด็นที่ 2 คือ ข้อความนี้

โดยให้เสียงนี้ดังออกมาจากศูนย์กลางกายดังกล่าว จนกว่า จะปรากฏนึกภาพดวงแก้วได้ ก็ให้หยุดบริกรรมภาวนา

ในการบริกรรมภาวนานั้น ไม่มีตำรามาตรฐานของวิชาธรรมกายเล่มใด ให้เสียงดังออกมาจากศูนย์กลางกาย

วิธีการที่ถูกต้องก็คือ ผู้ปฏิบัติธรรมก็ต้องท่องไป นึกไป คือ แบ่งใจท่องไปด้วย นึกไปด้วย ก็จะทำให้ใจเป็นเอกัคตารมณ์เร็วขึ้น ก็จะเห็นดวงปฐมมรรคเร็วขึ้น โดยไม่ต้องคำนึงถึงเสียงแต่อย่างใด

ก็ท่องในใจ มันจะมีเสียงออกมาอย่างไร

พระสุธรรมยานเถระ/พระธัมมชโยท่านก็สอนมั่วไป ดูๆ แล้วจะไม่แตกต่างจากหนังสือของคุณยงยุทธ์เท่าไหร่

ข้อผิดพลาดอย่างร้ายแรงของพระสุธรรมยานเถระ/พระธัมมชโยก็คือ ท่านไม่รู้จักวิชาชั้นสูง เพราะ แค่วิชาพื้นฐานท่านยังสอนไม่ถูก และปฏิบัติไม่ได้ วิชาธรรมกายไม่มีการ “หยุดคำภาวนา” มีแต่เปลี่ยน

วิชาธรรมกายของแท้และดั้งเดิมจะต้อง “สั่ง” วิชาตลอดเวลา ไม่งั้นวิชาจะสดุด ทำต่อไม่ได้ทันที

ดังนั้น ในวิชาธรรมกายไม่เคยมีการหยุดท่อง มีแต่เปลี่ยนคำท่องไป

พอเรานึกนิมิตเป็นดวงแก้วใสได้แล้ว ไม่ใช่ให้ผู้ปฏิบัติหยุดคำท่อง แต่ยังคงท่องต่อไปจนกระทั่งเกิดดวงปฐมมรรค/ดวงธัมมานุปัสสนาสติปัฏฐาน

ข้อผิดพลาดประเด็นที่ 3

ข้อผิดพลาดประเด็นที่ 3 คือ ข้อความนี้

เมื่อปรากฏนิมิตเป็นดวงแก้วใสเกิดขึ้นแล้ว ให้หยุดบริกรรมภาวนาเหลือแต่การกำหนดสติเพ่งอยู่กลางดวงนิมิตอย่างเดียว

ดังที่ได้อธิบายไปแล้วว่า เมื่อนึกดวงนิมิตแก้วใสได้แล้ว ไม่ใช่หยุดภาวนาสัมมาอะระหัง แต่ต้องภาวนาต่อ จนกว่าจะเกิดดวงปฐมมรรค/ดวงธัมมานุปัสสนาสติปัฏฐาน

การที่พระสุธรรมยานเถระ/พระธัมมชโยให้หยุดภาวนา เหลือแต่กำหนดสติเพ่งอยู่กลางดวงนิมิตอย่างเดียว เป็นการสอนที่ผิดพลาดโดยสิ้นเชิง ผู้ปฏิบัติธรรมก็จะไม่รู้จะเพ่งอยู่ตรงไหน

ในการสอนที่เป็นของจริงของแท้นั้น ดวงแก้วกลมใสจะมีจุดศูนย์กลางเล็กเท่าปลายเข็มอยู่ ถ้าผู้ปฏิบัติสามารถทำได้ก็ให้ส่งใจไปที่จุดเล็กใสกลางดวงเลย แต่ต้องท่องสัมมาอะระหังไปด้วย

โดยปกติแล้ว ตอนที่นึกถึงดวงนิมิตได้นั้น ใจของผู้ปฏิบัติจะยังไม่นิ่งพอ ส่วนใหญ่จึงจะนึกถึงจุดเล็กใสกลางดวงนิมิตไม่ได้ ผู้สอนควรจะให้ผู้ปฏิบัติส่งใจไปที่ดวงนิมิต ท่องไปเรื่อยจนกว่าจะเห็นดวงปฐมมรรค/ดวงธัมมานุปัสสนาสติปัฏฐาน

ข้อผิดพลาดประเด็นที่ 4

ข้อผิดพลาดประเด็นที่ 4 คือ ข้อความนี้

ทำใจให้หยุดสงบเข้าไปตรงกลางดวงนิมิตเรื่อยไป ดวงนิมิตก็จะสดใสยิ่งขึ้น

ข้อความที่ว่า ดวงนิมิตก็จะสดใสยิ่งขึ้นนั้น ไม่เชิงถูกต้องนัก เพราะ ถ้าใจยิ่งนิ่งไปมากเข้า ดวงนิมิตจะสว่างใสยิ่งขึ้น ไม่ใช่สดใส

ข้อผิดพลาดประเด็นที่ 5

ข้อผิดพลาดประเด็นที่ 5 คือ ข้อความนี้

จนสามารถจะนึกขยายให้ใหญ่หรือเล็กลงได้ตามปรารถนา

ตรงนี้ถ้าถามว่า ผู้ที่เห็นดวงนิมิตจะทำได้ไหม ตอบว่า ทำได้

แต่ผู้สอนไม่ควรให้ผู้ปฏิบัติธรรม มัวไปนั่งนึกขยายให้ดวงใหญ่ขึ้น และทำให้หดเล็กลงมา เพราะ มันเสียเวลาการปฏิบัติ ควรจะให้ท่องคำภาวนาต่อไป จนกระทั่งเห็นดวงปฐมมรรค/ดวงธัมมานุปัสสนาสติปัฏฐาน ก็ให้เปลี่ยนคำท่อง จากสัมมาอะระหังเป็นหยุดในหยุด

ต่อไปก็ให้สมมุติว่า ใจของผู้ปฏิบัติธรรมเป็นเข็มเย็บ แล้วก็ส่งเข็มใจไปกลางดวงใส ท่องใจหยุดในหยุด นึกให้เห็นจุดเล็กใสเท่าปลายเข็มกลางดวงใส

เมื่อเห็นจุดเล็กใสแล้ว ก็ส่งใจเข้าไปที่จุดเล็กใสเท่าปลายเข็ม ท่องใจหยุดในหยุด แล้วก็นึกให้จุดเล็กใสว่างออกไป ก็จะพบกายใหม่หรือดวงใหม่ แล้วแต่จะกำหนดหลักสูตรไหนให้ผู้ปฏิบัติเรียน

ถ้าเป็นการสอนของพวกผม ซึ่งเป็นคณะลูกศิษย์ของคุณลุงการุณย์ บุญมานุช ในการสอนเบื้องต้น ก็จะสอนให้ผู้ปฏิบัตินึกให้จุดเล็กใสว่างออกไป ก็จะเกิดกายธรรมพระโสดา หน้าตักกว้าง 5 วา สูง 5 วา นั่งขัดสมาธิอยู่ในกลางว่างใส หันหน้าไปทางเดียวกับเรา

สมาธิในพระไตรปิฎกฯ ๖

2011-10-15T21:54:00.002+07:00

ข้อผิดพลาดประเด็นที่ 7

ข้อผิดพลาดประเด็นที่ 7 คือ ข้อความนี้

หยุดกลางดวงวิมุตติญาณทัสสนะนั้น พอถูกส่วนเข้าก็จะเห็น “กายมนุษย์หยาบ” และเปลี่ยนเป็น “กายมนุษย์ละเอียด”

ข้อความนี้ก็เช่นเดียวกัน มั่วสุดๆ ยิ่งเป็นหลักฐานว่า คุณยงยุทธนี่แกทั้งยกเมฆและนั่งเทียน มั่วสิ้นดี

ตามหลักการมาตรฐานของวิชาธรรมกายแล้ว การที่ทำวิชาผ่านดวงหรือผ่านกายไป ก็ต้องนึก ซึ่งตามศัพท์เฉพาะ (Technical term) ในวิชาธรรมกาย เอง จะเรียกว่า “สั่ง” ไม่ใช่ว่า เอาใจไปหยุดเฉยๆ แล้วจะผ่านดวงหรือผ่านกายไปได้

การทำวิชาธรรมกายขนานแท้นั้น พอถึงดวงวิมุตติญาณทัสสนะแล้ว ก็ต้องส่งใจไปที่จุดเล็กใสกลางดวง แล้วนึกให้จุดเล็กใสว่างออกไป ก็เห็นกายมนุษย์ละเอียดทันที

กายมนุษย์ละเอียดนี่จะเหมือนเราทุกอย่าง เสื้อผ้าเครื่องแต่งกายก็เหมือนกับที่เราสวมใส่อยู่ในขณะนั้น แต่จะเป็นสีขาวใสเท่านั้นเอง

ไม่ใช่พอจุดเล็กใสว่างออกไปแล้ว ก็จะเห็นกายมนุษย์หยาบอีก แล้วกายมนุษย์หยาบถึงจะเปลี่ยนเป็นกายมนุษย์ละเอียด ไม่รู้ว่า คุณยงยุทธ์แกหลับหูหลับตาเขียนไปได้อย่างไร

การฝึกวิชาธรรมกายในขั้นตอนแรกนี่ เราไม่เห็นกายมนุษย์หยาบ ก็เมื่อหลับตาไปแล้วจะเห็นกายมนุษย์หยาบได้อย่างไร

กายมนุษย์หยาบก็คือกายเนื้อของเรานี่ จะเห็นก็เมื่อเราลืมตาขึ้นมา

ในวิชาธรรมกายนี้ กายมนุษย์หยาบเราจะเห็นจากการปฏิบัติก็เมื่อเป็นการฝึกในขั้นสูงๆ ขึ้นไป แต่ไม่ใช่อย่างที่คุณยงยุทธแกมั่วมา

ขาดความรับผิดชอบจริงๆ คุณยงยุทธนี่

ข้อผิดพลาดประเด็นที่ 8

ข้อผิดพลาดประเด็นที่ 8 คือ ข้อความนี้

ถ้าปฏิบัติต่อไปก็จะถึง “กายพระอรหันต์ละเอียด” หลุดพ้นจากกิเลสหมด

ข้อความตรงนี้ นี่แหละที่เป็นหลักฐานยืนยันได้อย่างชัดแจ้งที่สุดว่า คุณยงยุทธนี่ ไม่ได้รู้เรื่อง หรือศึกษาวิชาธรรมกายอย่างเป็นวิชาการ แกคงไปฟังๆ เขามา

คนที่แกไปฟังมานี่ก็คงไม่เรียนวิชาธรรมกาย ก็คงไปฟังๆ เขามาอีกที

กายละเอียดที่สุดในกายพื้นฐาน 18 กายนี้ ศัพท์วิชาธรรมกายเขาเรียก “กายธรรมพระอรหัตละเอียด” ไม่ใช่กายพระอรหันต์

แล้ววิชา 18 กายนี่เป็นวิชาระดับอนุบาลของวิชาธรรมกายทั้งหมด ไม่ใช่พอทำกายพระอรหัตได้ เป็นพระอรหันต์เลย

ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง นักเรียน/นักศึกษาในประเทศไทย ไม่เป็นพระอรหันต์กันเป็น พันๆ คนแล้วหรือ

หนังสือที่หลวงพ่อวัดปากน้ำเขียนไว้ สามารถนำมาเป็นหลักสูตรได้มี 4 เล่มคือ

1) ทางมรรคผล

2) คู่มือสมภาร

3) วิชามรรคผลพิสดาร 1

4) วิชามรรคผลพิสดาร 2

หนังสือทั้ง 4 เล่มดังกล่าวนั้น หนังสือทางมรรคผลเป็นหลักสูตรเบื้องต้น หนังสือคู่มือสมภารเป็นหลักสูตรระดับกลาง

ส่วนหนังสือวิชามรรคผลพิสดาร 1 และ 2 นั้นเป็นหลักสูตรชั้นสูงที่อยู่ในระดับยากและยากมากตามลำดับ

หนังสือจำนวน 4 เล่มดังกล่าว คุณลุงการุณย์ บุญมานุช ได้นำมาขยายความให้เข้าใจง่ายขึ้น เป็นหนังสือ 4 เล่ม/กลุ่ม ดังนี้

1) หนังสือทางมรรคผลได้รับการขยายความเป็นหนังสือทางรอดของมนุษย์มีทางเดียว เท่านั้น และหนังสือ ผู้ใดเห็นดวงธรรม ผู้นั้นเห็นตถาคต ตถาคตคือธรรมกาย นอกจากนั้นแล้ว ยังได้ขยายความการสอนไปในหนังสืออื่นๆ อีก เช่น คู่มือการสอนของวิทยากรเอก วิชาธรรมกายฉบับครึ่งหลักสูตร สำหรับนักเรียนที่มีเวลาน้อย เป็นต้น

2) คู่มือสมภาร ได้รับการขยายความเป็นหนังสือ แนวเดินวิชาหลักสูตรคู่มือสมภาร ของหลวงพ่อวัดปากน้ำ

3) วิชามรรคผลพิสดาร 1 ได้รับการขยายความเป็นหนังสือ แนวเดินวิชาหลักสูตรวิชามรรคผลพิสดาร ของหลวงพ่อวัดปากน้ำ

4) วิชามรรคผลพิสดาร 2 ได้รับการขยายความเป็นหนังสือ แนวเดินวิชาหลักสูตรวิชามรรคผลพิสดาร 2 ของหลวงพ่อวัดปากน้ำ

โดยสรุป หนังสือทั้ง 4 เล่มดังกล่าวของพระมงคลเทพมุนี (หลวงพ่อวัดปากน้ำ) ประกอบไปด้วยหลักสูตรสมถกรรมฐานและวิปัสสนากรรมฐาน กล่าวคือ วิธีพิจารณาขันธ์ 5 อายตนะ 12 ธาตุ 18 อินทรีย์ 22 อริยสัจ 4 และปฏิจจสมุปบาท 12 ไว้อย่างละเอียด

นอกจากนั้นแล้วยังอธิบายถึงวิชา 3 ซึ่งก็คือ วิชาที่ทำให้พระพุทธเจ้าบรรลุพระอนุตรสัมมาสัมโพธิญาณอย่างละเอียดครบถ้วน อันประกอบด้วย วิชาปุพเพนิวาสานุสสติญาณ คือ การะลึกชาติ วิชาจุตูปปาตญาณ คือ การเห็นเกิดแก่เจ็บตายของสัตว์โลก และวิชาอาสวักขญาณ คือ การทำกิเลสให้สิ้น

ขอกล่าวเพิ่มเติมอีกว่า หนังสือของหลวงพ่อวัดปากน้ำนั้น ไม่ได้มีเพียงคุณลุงการุณย์นำมาขยายความเท่านั้น ทางบุคลากรของวัดหลวงพ่อวัดปากน้ำธรรมกายาราม จังหวัดราชบุรี เช่น หลวงป๋าก็ได้นำไปขยายความและอธิบายเพิ่มเติมเช่นเดียวกัน

จากที่กล่าวไปข้างต้น คนที่ทำวิชาจนเห็นกายธรรมพระอรหัตไม่ใช่ว่าจะ “หลุดพ้นจากกิเลสหมด” ยังเป็นเพียงวิชาเบื้องต้นในระดับอนุบาลเท่านั้น เป็นหลักสูตรในหนังสือทางมรรคผล ซึ่งคนทั่วไปชอบเรียกว่า หนังสือทางมรรคผล18 กาย เท่านั้น

และตรงนี้ก็เป็นที่ยืนยันว่า วิชาธรรมกายไม่ใช่มีเพียงสมถกรรมฐาน มีการสอนจนถึงวิปัสสนากรรมฐาน แต่หลวงพ่อวัดปากน้ำท่านเข้าใจเป็นอย่างดีว่า วิปัสสนากรรมฐานก็ยังคงเป็นเพียงพื้นฐานของการบรรลุพระอรหันต์เช่นเดียวกัน

ท่านจึงไม่ได้เน้นการสอน หรือโปรโมทว่า วิชาธรรมกายเป็นวิปัสสนา ดังเช่น พระพม่า ที่เข้าใจผิดกันไป ทำให้สานุศิษย์ก็ผิดตามๆ กันไป

ผลเสียที่คาดไม่ถึงของคนไทยในยุคนี้ก็คือ พอฟังว่า สายพอง-ยุบเป็นวิปัสสนา เป็นทางเดียวที่สามารถบรรลุพระอรหันต์ได้ภายใน 7 ปี 7 เดือน 7 วัน ก็คลั่งไคล้กันไป

ทั้งๆ ที่ ไม่มีเอกสารอธิบายอย่างเป็นวิชาการ ที่จะพอจะฟังขึ้นได้เลยว่า ในขั้นบรรลุพระอรหันต์สายพอง-ยุบจะทำอย่างไร

ผลเสียที่ยิ่งขึ้นไปอีก ก็คือ พอได้ไปฝึกสายพอง-ยุบ นิสัยก็เริ่มออกไปทางดูถูกสายอื่นๆ เลยว่า สายโน้นสายนี้ไม่เป็นวิปัสสนา ของฉันเป็นวิปัสสนาอย่างเดียว

เอา........โง่กันเข้าไป .........

โดยสรุป ข้อบกพร่องในส่วนที่ 1 นี้ คณะผู้วิจัยไม่ควรนำหนังสือของคุณยงยุทธ์เข้ามาอ้างอิงในงานวิจัยชิ้นนี้ เนื่องจาก

1) ไม่ใช่เป็นเอกสารชั้นต้นของวิชาธรรมกาย

2) ไม่ใช่เอกสารที่เป็นงานวิชาการ เป็นหนังสือในท้องตลาดในตลาดล่างราคาถูกเท่านั้น

3) เนื้อหาที่นำมาอ้างอิงไม่ถูกต้องเลยแม้แต่ประการเดียว

สิ่งที่น่าผิดหวังเป็นอย่างที่สุดก็คือ นักวิจัยที่เป็นบุคลากรของวัดพระธรรมกาย คือ พระมหาสมศักดิ์ จันทสีโล ท่านไม่รู้เลยหรือว่า เนื้อหาในส่วนนี้ที่เกี่ยวข้องกับวิชาธรรมกายผิด

ถ้าผิดเล็กน้อยที่พออภัยกันได้ นี่มันผิดอย่างมหันต์เลยทีเดียว ซึ่งโดยปกติธรรมดาแล้ว คนที่เป็นลูกศิษย์ของหลวงพ่อวัดปากน้ำน่าจะรู้ แค่นี้ก็ยังไม่รู้ แล้วจะเป็นนักวิจัยที่ดีได้อย่างไร

สมาธิในพระไตรปิฎกฯ ๕

2011-10-15T21:53:00.003+07:00

กลับมาการวิพากษ์วิจารณ์งานวิจัยเรื่อง “สมาธิในพระไตรปิฎกวิวัฒนาการการตีคำสอน เรื่อง สมาธิในพระพุทธศาสนาฝ่ายเถรวาทในประเทศ” คณะผู้วิจัยก็คือ วริยา ชินวรรโณและคณะต่อไป ซึ่งในบทความนี้ เป็นข้อผิดพลาดประเด็นที่ ๕

ข้อผิดพลาดประเด็นที่ 5

ข้อผิดพลาดประเด็นที่ 5 คือ ข้อความนี้

แล้วเกิดมีจุดสว่าง ณ ศูนย์กลางกายนี้เรียกว่า ดวงปฐมมรรค

ข้อความนี้ผิด เพราะว่า ในการปฏิบัติตามวิชาธรรมกายของจริงแล้ว เมื่อท่องสัมมาอะระหังไปสักพักหนึ่ง

พอใจหยุดนิ่งถูกส่วนแล้ว คือ หยุดที่ฐานที่ 7 นานพอสมควร ก็จะเห็นดวงปฐมมรรคประมาณเท่าไข่แดงของไข่ไก่ ไม่ใช่มีจุดสว่างเกิดขึ้น แต่จะเห็นดวงปฐมมรรคก่อน

ต่อจากนั้น ก็ต้องสมมุติใจของเราเป็นเข็มเย็บผ้า แล้วส่งเข็มใจลงไปกลางดวงปฐมมรรค แล้วนึกให้เห็นจุดเล็กใสเท่าปลายเข็ม ไม่ใช่ว่า จะเกิดจุดสว่าง แต่เกิดเป็นดวงขึ้นมาเลย

ข้อผิดพลาดประเด็นที่ 6

ข้อผิดพลาดประเด็นที่ 6 คือ ข้อความนี้

ใจก็หยุดนิ่งอยู่กลางดวงนั้น เมื่อดวงนี้แตกไป ก็จะเกิดขึ้นใหม่เรียกว่า “ดวงศีล” เมื่อดวงศีลแตกไปก็เป็น “ดวงสมาธิ” เมื่อดวงสมาธิแตกไปก็เป็น “ดวงปัญญา” จากดวงปัญญาแตกไปเป็น “ดวงวิมุตติ” เมื่อดวงวิมุตติแตกไปก็จะเห็นอีกดวงหนึ่งเรียกว่า “ดวงวิมุตติญาณทัสสนะ

ข้อความนี้ยิ่งผิดขึ้นไปอีก แสดงว่า คนเขียนหรือคุณยงยุทธ์นี่ไม่รู้จักวิชาธรรมกายหรอก แกนั่งเทียนเขียนของแกไปเรื่อย เพื่อขายหนังสือแต่เพียงอย่างเดียว

ก็มีคนโง่ไปซื้อหนังสือของแกมาอ่าน จนเอามาอ้างในงานวิจัยนี่แหละ

ในทางปฏิบัติแล้ว ดวงทั้ง 6 ดวงนี้ คือ ดวงปฐมมรรคหรือดวงธัมมานุปัสสนาสติปัฏฐาน ดวงศีล ดวงสมาธิ ดวงปัญญา ดวงวิมุตติ และดวงวิมุตติญาณทัสสนะจะมีขนาดเท่ากัน แต่มีความละเอียดต่างกัน ซ้อนกันอยู่

ดวงที่ละเอียดมากที่สุดจะอยู่ในสุด ดวงที่หยาบขึ้นมาก็จะนอกออกมาเรื่อยๆ

ดังนั้น ถ้าไม่พิจารณาอย่างละเอียดก็จะนึกว่า มีดวงเดียว เพราะ การซ้อนกัน ความละเอียดต่างกันจึงซ้อนกันได้สนิท [อย่าพยายามเอาหลักการของวิทยาศาสตร์เข้าไปจับ มันคนละเรื่องกัน] ดวงทั้ง 6 ดวงนั้น มีจุดศูนย์กลางจุดเดียวกัน

จุดศูนย์กลางจุดเดียวกันนี่แหละคือ ทางสายกลาง เพราะ ธรรมะทุกหัวข้อในพระไตรปิฎกมีลักษณะเป็นดวงทั้งสิ้น และมีจุดศูนย์กลางเดียวกัน จะพิจารณาหัวข้อธรรมะข้อไหนก็ไปส่งใจไปที่จุดศูนย์กลางจุดเดียวนี่แหละ

ความสำคัญก็คือ “ใจ” ถ้าใจเราต้องการศึกษาธรรมะข้อใด เราก็จะเห็น “ดวง” ของธรรมะข้อนั้น

และก็ไม่ใช่ว่าดวงทุกดวงของข้อธรรมะ จะมีสีขาวใสเหมือนกันหมด เพราะ ดวงเจ็บ และดวงตาย มีสีออกไปทางดำ คือ ดวงเจ็บนี่เกือบดำ แต่ดวงตายนี่ ดำสนิท

เฉพาะข้อความส่วนนี้ จะเห็นได้ว่า วิชาธรรมกายอธิบายคำว่า “ทางสายกลาง” ได้ถูกต้องอยู่เพียงสายเดียวเท่านั้น สายพอง-ยุบนี่ ลองไปอ่านดูเหอะ หนังสือทุกเล่มอธิบายไม่ได้เลย อธิบายมั่วไปมั่วมา

ยกตัวอย่าง สายพอง-ยุบนี่ยืนยันแบบเอาเป็นเอาตายว่า สติปัฏฐาน 4 นี่เป็น เอกายนมรรค คือ ทางสายเดียว แต่ไม่เคยมีใครอธิบายให้เห็นอย่างเป็นวิชาการได้แม้แต่คนเดียวว่า

กายานุปัสนาสติปัฏฐาน

เวทนานุปัสนาสติปัฏฐาน

จิตตานุปัสนาสติปัฏฐาน

ธรรมานุปัสนาสติปัฏฐาน

เป็นทางสายเดียวอย่างไร เพราะ มี 4 หัวข้อใหญ่ แต่ละหัวข้อก็มีแยกย่อยลงไปอีก แล้วเป็นทางสายเดียวอย่างไร

นอกจากนั้นแล้ว หลักธรรมที่เป็น “เอกายนมรรค” นี่ ไม่ใช่มีเพียงสติปัฏฐาน 4 แต่เพียงหมวดเดียวเมื่อไหร่ มรรค 8 ก็ใช่ โพธิปักขิยธรรม 37 ประการนี่ก็ใช่ ไม่รู้กี่หัวข้อธรรมะ จะเป็นทางสายเดียวได้อย่างไร

แต่ถ้าอธิบายแบบวิชาธรรมกายก็ง่ายๆ เลย ดังได้กล่าวมาแล้ว หัวข้อธรรมะทุกหัวข้อมีลักษณะเป็นดวง มีจุดศูนย์กลางร่วมกัน คือ จุดเล็กใสเท่าปลายเข็มที่ฐานที่ 7 เหนือสะดือของใครของมัน 2 นิ้ว

จะพิจารณาหัวข้อธรรมะอะไร ก็ลงไปที่จุดจุดเล็กใสเท่าปลายเข็มที่ฐานที่ 7 เหนือสะดือนี้ นี่แหละ คือทางสายกลาง

มีพุทธวิชาการที่ศรัทธาสายพอง-ยุบ พยามแปลงกายเป็นศรีธนญชัยในยุคปัจจุบัน คือ ไปแปล “เอกายนมรรค” ว่า เป็นทางที่ดำเนินไปได้ทีละคน

เอา........ก็ดันทุรังกันไป

กลับมาเข้าเรื่อง

การที่จะทำให้เห็นดวงศีล วิชาธรรมกายขนานแท้และดั้งเดิมต้องทำแบบนี้

เมื่อเราเห็นดวงปฐมมรรคแล้ว ก็ต้องให้สมมุติว่า ใจของเราเป็นเข็มเย็บผ้า หรือเข็มเย็บผ้าคือใจของเรา แล้วส่งเข็มใจเข้าไปกลางดวงใส ท่องใจ หยุดในหยุด

ต่อไป นึกให้เห็นจุดเล็กใสกลางดวงใส เมื่อเห็นจุดเล็กใสแล้ว ก็ต้อง “นึก” ให้จุดเล็กใสว่างออกไป ถึงจะเห็น “ดวงศีล”

ตอนที่เห็นดวงศีลนี่ ไม่ใช่ว่าดวงปฐมมรรคจะแตกออกไป ก็ยังอยู่ที่เดิมนั่นแหละ ที่ใจเราไม่ได้สนใจดวงปฐมมรรคแล้ว ดวงอื่นๆ ก็ปฏิบัติเช่นเดียว

ถ้าใครก็ตามเห็นดวงปฐมมรรคแล้ว เอาใจหยุดนิ่งที่กลางดวงอย่างเดียว ไม่นึกให้เห็นจุดเล็กใส ไม่นึกให้จุดว่างออกไป ให้ทำไปอีกร้อยชาติ แสนชาติก็ไม่เห็น “ดวงศีล”

ไม่มีเอกสารของสายวิชาธรรมกายฉบับใดที่หลวงพ่อวัดปากน้ำ และคณะสานุศิษย์ของหลวงพ่อ ที่บอกว่าดวงหนึ่งแตกไป ก็จะเห็นดวงอื่น

หนังสือเล่มนี้เป็นหนังสือที่เขียนเกี่ยวกับวิชาธรรมกายแบบขาดความรับ ผิด ชอบสุดๆ คุณยงยุทธนี่แกไม่ควรเขียนหนังสือขาย ให้คนเอามาอ้างอิงในงานวิจัยเลย

********************************

สมาธิในพระไตรปิฎกฯ ๔

2011-10-15T21:53:00.000+07:00

กลับมาการวิพากษ์วิจารณ์ข้อความที่ว่า “ขั้นปฏิบัติภาวนาของวัดพระธรรมกายนี่เป็นเพียงขั้นสมถะกรรมฐานยังไม่เป็นวิปัสสนากรรมฐาน” ในงานวิจัยเรื่อง “สมาธิในพระไตรปิฎกวิวัฒนาการการตีคำสอน เรื่อง สมาธิในพระพุทธศาสนาฝ่ายเถรวาทในประเทศ” คณะผู้วิจัยก็คือ วริยา ชินวรรโณและคณะเสียที

ข้อความดังกล่าวนี้ “ไม่ถูกต้อง”

หลักฐานก็มาจากเนื้อหาของ งานวิจัยเรื่อง “สมาธิในพระไตรปิฎกวิวัฒนาการการตีคำสอน เรื่อง สมาธิในพระพุทธศาสนาฝ่ายเถรวาทในประเทศ” เอง

ในบทที่ 3 คณะผู้วิจัยได้อ้างอิงหนังสือของคุณภุมรา ตาละลักษณ์ เรื่อง “รวมพระธรรมเทศนา วิเคราะห์การเจริญสมถวิปัสสนากรรมฐานตามแนววิชาธรรมกาย”

หนังสือของคุณภุมรา ตาละลักษณ์ เล่มดังกล่าว บรรยายว่า ในการพิจารณาตั้งแต่กายมนุษย์หยาบ-กายอรูปพรหมละเอียดเป็นสมถกรรมฐาน

ตั้งแต่กายธรรมโคตรภูหยาบ-กายธรรมพระอรหัตละเอียดเป็นวิปัสสนา ดังนั้น วิชาธรรมกายก็ต้องมีทั้งสมถกรรมฐานและวิปัสสนากรรมฐาน

ในงานวิจัยชิ้นเดียวกัน มีความข้อความขัดกันอย่างนี้ คือ ข้อความที่ยกมาจากคุณยงยุทธ์ก็ว่าไปอย่างหนึ่ง ข้อความที่ยกมาจากคุณภุมรา ตาละลักษณ์ก็ว่าไปอีกอย่างหนึ่ง ซึ่งความหมายขัดกันอย่างชัดเจน

งานวิจัยนี้ ก็ต้องมีที่ผิดแน่ๆ ไม่ที่ใดก็ที่หนึ่ง

ข้อผิดพลาดประเด็นที่ 3

ข้อวิพากษ์วิจารณ์ข้อผิดพลาดประเด็นที่ 3 คือ ข้อความนี้

“การปฏิบัติเป็นการเพ่งกสิณ”

ข้อความนี้ก็ผิดอีก ต้องอธิบายคำว่า “การเพ่งกสิณ” ก่อน

การเพ่งกสิณ นี่เป็นการทำสมาธิที่เอาจิตไว้นอกตัว เป็นมิจฉาทิฐิไม่ใช่แนวทางของพระพุทธศาสนา เช่น จะใช้กสิณไฟ ก็จุดเทียนขึ้นมา แล้วเพ่งไปที่เทียน

สมถะกรรมฐาน 40 วิธีนั้น เป็นของมาตั้งแต่ก่อนตั้งพระพุทธศาสนา พระพุทธเจ้ารับเข้ามาปรับปรุงเปลี่ยนแปลงให้อยู่ในเกณฑ์ของศาสนาพุทธ

เขาเล่าว่า คนที่เก่งๆ สามารถทำให้เปลวเทียนสูงขึ้นมา แล้วก็หดลงไป ถ้าเก่งมากๆ ก็สามารถทำให้เทียนระเบิดได้เลย ไม่รู้ว่าจริงหรือไม่จริง

ถ้าจะใช้กสิณแสงสว่าง ก็เจาะฝาให้เป็นวงกลม ให้แสงลอดเข้ามา แล้วก็เพ่งที่แสงสว่างนั้น นี่ การเพ่งกสิณเข้าทำกันแบบนี้

สำหรับสายวิชาธรรมกายนั้น ใช้สมถะกรรมฐาน 3 วิธีพร้อมกันคือ

1) อาโลกกสิณ หรือ กสิณแสงสว่าง ก็คือ นึกให้เห็นดวงนิมิตเป็นดวงแก้วขาวใส

2) อานาปานสติ สายวิชาธรรมกายเป็นอานาปานสติดังนี้ เวลาเราหายใจเข้าไปนั้น ลมจะไปหยุดอยู่ที่ในท้องเราที่ระดับเหนือสะดือ 2 นิ้วมือของใครของมัน หลวงพ่อวัดปากน้ำจึงกำหนดให้จุดนี้เป็นฐานที่ 7

การเอาใจไปหยุดที่ฐานที่ 7 เป็นอานาปานสติ คือ การกำหนดพิจารณาลมหายใจเข้า-ออกอยู่ตลอดเวลา การปฏิบัติธรรมแบบวิชาธรรมกายจึงเป็นอานาปานสติด้วย

ตอนนี้สายพุทโธจำนวนมาก ก็ย้ายการจุดสังเกตลมหายใจจากจมูกลงไปอยู่ที่เหนือสะดือ 2 นิ้วมือนี้มากขึ้น

3) พุทธานุสสติ การกำหนดให้ผู้ปฏิบัติท่องคำว่า สัมมาอะระหังนั้น เป็นพุทธานุสสติ

โดยสรุป สายวิชาธรรมกายไม่ใช่การเพ่งกสิณอย่างแน่นอน เพราะ วิธีการผิดกันดังฟ้ากับเหว

ข้อผิดพลาดประเด็นที่ 4

ข้อผิดพลาดประเด็นที่ 4 คือ ข้อความนี้

โดยผู้ปฏิบัตินึกว่า มีดวงแก้วหรือพระพุทธรูปอยู่ตรงกลางกายอย่างใดอย่างหนึ่ง

ข้อความที่ควรวิพากษ์วิจารณ์ก็คือ “อยู่ตรงกลางกาย” ซึ่งจะวิพากษ์วิจารณ์ได้ 2 ประเด็นคือ

1) วิชาธรรมกายของแท้นั้น ต้องนึกนิมิตก่อนเป็นประการแรก แต่นิมิตนั้นจะเป็นอะไรมันก็อีกเรื่องหนึ่ง

โดยทั่วไปก็ให้นึกนิมิตเป็นดวงแก้วกลมใสหรือพระพุทธรูปขาวใส ในการนึกนิมิตนั้น ไม่ใช่ให้ไปอยู่ในท้องเลย ต้องนำเข้าตามฐานของใจ 7 ฐาน คือ

ภาพ

สำหรับดวงนิมิตนั้น ถ้าเป็นผู้มีจิตใจแข็งกระด้างกว่าปกติ เช่น ผู้ต้องโทษจำคุก เป็นต้น ก็ให้นึกนิมิตเป็นภาพอสุภะก็ได้ แล้วก็เอาเข้าจมูกเหมือนกัน ปฏิบัติเหมือนการนึกนิมิตเป็นดวงแก้วเช่นเดียวกัน

2) คำที่ว่า “กลางกาย” ที่ถูกคือ ศูนย์กลางกาย เหนือฐานที่ 6 สองนิ้วมือของใครของมัน ถ้าอธิบายไม่ละเอียด ผู้ปฏิบัติธรรมจะไม่มีโอกาสเห็นดวงธรรมเลย

ในส่วนของบทความนี้ ผมได้โต้แย้งไปว่า วิชาธรรมกายไม่ใช่เป็นสมถกรรมฐานแต่เพียงอย่างเดียว แต่เป็นวิปัสสนากรรมฐานด้วย

วิชาธรรมกายไม่ใช่เป็นการเพ่งกสิณแบบนอกศาสนา และการปฏิบัติธรรมตามสายวิชาธรรมกายต้องนำนิมิตเข้าไปตามฐานของใจ จำนวน 7 ฐาน

สมาธิในพระไตรปิฎกฯ ๓

2011-10-15T21:52:00.003+07:00

ต้องขออนุญาตท่านผู้อ่าน อธิบายถึงความผิดพลาดของพระพม่าต่ออีกสักบทความหนึ่ง

พระพม่าไม่รู้เข้าใจผิดมาจากไหน ทางพระพม่าเองคงรู้ว่า ความเชื่อของพวกท่านมาจากไหน แต่ผมอ่านแล้ว ผมยังไม่พบว่า ทำไมพระพม่าเข้าใจผิดไปอย่างนั้น

พระพม่าอ่านวิสุทธิมรรคไม่แตก คือ ไม่เข้าใจ อ่านพระอภิธรรมก็ไม่เข้าใจ พระพม่าเชื่อว่า “วิปัสสนา” ทำให้ไปนิพพานได้

ให้สังเกตดูว่า พระพม่าไม่เคยเอ่ยถึงวิชา 3 กับ บารมี 30 ทัศน์อย่างที่พระในประเทศไทยเข้าใจกัน ส่วนใหญ่แล้วจะไม่กล่าวถึงเลย

ผมขอยืนยันว่า พระพม่าเข้าใจผิดๆ เกี่ยวกับสติปัฏฐาน 4 อย่างมาก จนถึงมากที่สุด จึงขอยกข้อความในสติปัฏฐานสูตรในส่วนนั้น มาให้อ่านดังนี้

[151] ดูกรภิกษุทั้งหลาย ก็ผู้ใดผู้หนึ่ง พึงเจริญสติปัฏฐาน 4 นี้ อย่างนี้ ตลอด 7 ปี เขาพึงหวังผล 2 ประการ อย่างใดอย่างหนึ่ง คือ พระอรหัตตผลในปัจจุบัน หรือเมื่อยังมีขันธบัญจกเหลืออยู่ เป็นพระอนาคามี

7 ปี ยกไว้ ผู้ใดผู้หนึ่ง พึงเจริญสติปัฏฐาน 4 นี้ อย่างนี้ ตลอด 6 ปี 5 ปี 4 ปี 3 ปี 2 ปี 1 ปี ... 1 ปี ยกไว้. ผู้ใดผู้หนึ่ง พึงเจริญสติปัฏฐาน 4 นี้ อย่างนี้ ตลอด 7 เดือน เขาพึงหวังผล 2 ประการ อย่างใดอย่างหนึ่ง คือ พระอรหัตตผลในปัจจุบัน หรือเมื่อขันธบัญจกมีเหลืออยู่ เป็นพระอนาคามี

7 เดือน ยกไว้ผู้ใดผู้หนึ่ง พึงเจริญสติปัฏฐาน 4 นี้ อย่างนี้ ตลอด 6 เดือน 5 เดือน 4 เดือน 3 เดือน 2 เดือน 1 เดือน กึ่งเดือน ... กึ่งเดือนยกไว้ ผู้ใดผู้หนึ่ง สติปัฏฐาน 4 นี้ อย่างนี้ ตลอด 7 วัน เขาพึงหวังผล 2 ประการ อย่างใดอย่างหนึ่ง คือพระอรหัตตผลในปัจจุบัน หรือเมื่อขันธปัญจกยังเหลืออยู่ เป็นพระอนาคามี.

สิ่งที่พระพม่ามองข้ามไปอีกสิ่งหนึ่งก็คือ คำขยายที่ว่า “นี้ อย่างนี้” ที่ผมเน้นด้วยการทำตัวหนาและขีดเส้นใต้ไว้

การที่จะบรรลุพระอรหันต์ หรือไม่ก็บรรลุพระอนาคามี ถ้าขันธปัจกยังเหลืออยู่นั้น นอกจากจะต้องผ่านวิชา 3 แล้ว ยังจะต้องปฏิบัติตามวิธีการตามที่พระพุทธเจ้าทรงสอนอยู่ในวันนั้น เพราะ คำขยาย “นี้ อย่างนี้” เป็นตัวชี้ให้เห็นชัดๆ

คำขยายสั้นๆ นี้สำคัญมาก เพราะถ้าเราไม่รู้ก็จะไม่สามารถปฏิบัติตามได้เลย และจริงๆ ก็ไม่ใครรู้ว่า คำว่า “นี้ อย่างนี้” ที่พระพุทธเจ้าทรงกล่าวถึงนั้น หมายความว่าอย่างไร

พระพม่าก็เลยมองข้ามไปเลย ไม่ได้ให้ความสนใจ แต่ถึงให้ความสนใจ พระพม่าก็ยังคงจะรู้ได้ยากว่า พึงเจริญสติปัฏฐาน 4 นี้ อย่างนี้ ที่พระพุทธเจ้าตรัสนั้น หมายความว่าอย่างไร และทำอย่างไร

นอกจากนั้นแล้ว เป็นความผิดพลาดของพระมหาสีสะยาดอว์อย่างใหญ่หลวง เพราะ ตอนที่คิดวิธีปฏิบัติธรรมแบบพอง-ยุบขึ้นมา พระมหาสีสะยาดอว์ไม่ได้กล่าวอ้างหรือยืนยันเลยว่า ตรงตามคำสอนของพระพุทธเจ้าในมหาสติปัฏฐานสูตร

อย่างไรก็ดี ผมขอยืนยันว่า วิธีปฏิบัติธรรมที่พระพม่าปฏิบัติอยู่ คือ ดูอาการเคลื่อนไหวของท้องพองยุบ กำหนดจิตให้เป็นปัจจุบันนั้น ไม่ใช่ “พึงเจริญสติปัฏฐาน 4 นี้ อย่างนี้” ในความหมายของพระพุทธเจ้าอย่างแน่นอน

หลักฐานมีดังนี้ เมื่อพระมหาสีสะยาดอว์คิดค้นวิธีปฏิบัติธรรมแบบพอง-ยุบขึ้นมาได้ แรกๆ ก็ถูกโจมตีจากพระพม่าด้วยกันว่า ไม่ใช่วิธีปฏิบัติแบบพุทธ แต่ก็ดันทุรังสอนกันมา

พอคลื่นลมสงบ พระพม่า ก็จับวิธีปฏิบัติธรรมแบบนี้ยัดเข้าไปว่าเป็นมหาสติปัฏฐาน 4 แล้วก็แปลงกายสติปัฏฐาน 4 ว่าเป็นวิปัสสนาเข้าไปอีก เลยไปกันใหญ่

ผู้ที่เข้ามาจัดประเภทของการปฏิบัติธรรมว่า อย่างไหนเป็นสมถะกรรมฐาน อย่างไหนเป็นวิปัสสนากรรมฐานนั้น คือ พระพุทธโฆษาจารย์ ผู้เขียนหนังสือวิสุทธิมรรค เมื่อประมาณ พ.ศ. 1000 ในพระไตรปิฎกไม่มีการจัดแบบนี้

พระพุทธโฆษาจารย์ ท่านเองยังไม่จัดมหาสติปัฏฐานสูตรว่า เป็นวิปัสสนาเลย พระพม่าจะมาจับยัดเข้าไปได้อย่างไร ท่านก็ตีความมั่วของท่านไป

หลักฐานอีกประการหนึ่งก็คือ หลักฐานจากทางภาษาศาสตร์ คือ สติปัฏฐานสูตรนั้นเป็นเพียง “อนุปัสนา” ซึ่งแปลว่า “ตามเห็น” เท่านั้น ก็พิจารณาจากศัพท์

กายานุปัสนาสติปัฏฐาน คือ กาย + อนุปัสนา + สติ + ปัฏฐาน

เวทนานุปัสนาสติปัฏฐาน คือ เวทนา + อนุปัสนา + สติ + ปัฏฐาน

จิตตานุปัสนาสติปัฏฐาน คือ จิต + อนุปัสนา + สติ + ปัฏฐาน

ธัมมานุปัสนาสติปัฏฐาน คือ ธรรม + อนุปัสนา + สติ + ปัฏฐาน

จะเห็นได้ว่า เมื่อพิจารณาจากศัพท์ อนุปัสนา แปลว่า ตามเห็น ไม่ใช่เป็น วิปัสสนา ซึ่งแปลว่า เห็นแจ้ง

เมื่อสายยุบพองรวมถึงสายนามรูปด้วย เข้ามาในเมืองไทย ความเข้าใจผิดดังกล่าวก็เข้ามาด้วย และด้วยความอ่อนด้อยในด้านปัญญาของพุทธวิชาการชาวไทย จึงมีคนเข้าใจผิดตามพระพม่าเยอะมาก

นอกจากเข้าใจผิดแล้ว กลุ่มพวกนี้ ก็ชอบทำกรรมหนัก คือ ชอบโจมตีสายอื่นๆ ด้วยว่า ไม่เป็นวิปัสสนา ของตนเป็นวิปัสสนาสายเดียว

นี่จึงเป็นที่มาของการโจมตีสายปฏิบัติธรรมสายอื่นๆ ที่โดนจากสายสายยุบพอง

สมาธิในพระไตรปิฎกฯ ๒

2011-10-15T21:52:00.001+07:00

ในบทความ “สมาธิในพระไตรปิฎกฯ ๑” ผมได้วิพากษ์วิจารณ์งานวิจัยเรื่อง “สมาธิในพระไตรปิฎกวิวัฒนาการการตีคำสอน เรื่อง สมาธิในพระพุทธศาสนาฝ่ายเถรวาทในประเทศ” คณะผู้วิจัยก็คือ วริยา ชินวรรโณและคณะ

ผมได้วิพากษ์ไปว่า คณะผู้วิจัยนำเนื้อหามาจากหนังสือเรื่อง “หลวงพ่อวัดปากน้ำกับอานุภาพวิชาธรรมกาย” ซึ่งเขียนโดย ยงยุทธ วิริยายุทธังกูร

หนังสือของคุณยงยุทธ วิริยายุทธังกูรนั้น ไม่ควรที่จะนำไปอ้างอิงในงานวิจัยเลย ไม่ควรอย่างยิ่ง เพราะไม่ใช่หนังสือวิชาการ ไม่เป็นหนังสือที่ควรได้รับการยอมรับกันในทางวิชาการ ไม่ว่าจะมองในแง่มุมไหน

ความเป็นวิชาการ ไม่มี ความรอบรู้ในเนื้อหาวิชาธรรมกาย ก็ไม่มี

ต่อไปจะเป็นการวิพากษ์วิจารณ์ในประเด็นที่ 2

เนื้อหาที่จะเป็นโจทย์ให้วิพากษ์วิจารณ์ก็ข้อความนี้

ขั้นปฏิบัติภาวนาของวัดพระธรรมกายนี่ เป็นเพียงขั้นสมถะกรรมฐานยังไม่เป็นวิปัสสนากรรมฐาน

ตรงนี้ต้องขออธิบายเพิ่มเติมก่อนว่า ทำไมในเมืองไทยจึงชอบแบ่งว่า สายแกเป็นสมถะ ไปนิพพานไม่ได้ สายฉันเป็นวิปัสสนา ไปนิพพานได้

เรื่องของเรื่องมันเกิดจากความเข้าใจผิดของพระพม่าที่อ่านคัมภีร์วิสุทธิ มรรคและพระอภิธรรมไม่แตก เลยพาสานุศิษย์เข้ารกเข้าพงกันไปเป็นจำนวนมากมายมหาศาล

พระพม่าเมื่อศึกษาคัมภีร์วิสุทธิมรรคก็เข้าใจผิดไปว่า วิปัสสนาแต่เพียงอย่างเดียวสามารถทำให้บรรลุพระอรหันต์ได้ คือ ไปเข้าใจผิดกับคำว่า “วิปัสสนาญาณ”

พระพม่าชอบศึกษาพระอภิธรรมมากเป็นพิเศษ เมื่อไปพบว่า ข้อความในส่วนท้ายของมหาสติปัฏฐานสูตรที่ว่า ดูกรภิกษุทั้งหลาย ก็ผู้ใดผู้หนึ่ง พึงเจริญสติปัฏฐาน 4 นี้ อย่างนี้ ตลอด 7 ปี 7 เดือน 7 วัน

ก็เข้าใจผิดคิดว่า มหาสติปัฏฐานสูตรแต่เพียงอย่างเดียวสามารถทำให้บรรลุพระอรหันต์ได้ ซึ่งเป็นความใจผิดเป็นอย่างมหันต์เลยทีเดียว

ตรงนี้ต้องเข้าใจเรื่อง ธรรมชาติของการสื่อสารเสียก่อน จึงจะเข้าใจพระสูตรนี้ได้ คือ ในการสื่อสารกันนั้น ในทางทฤษฎีมันจะมีข้อความอยู่ 2 ส่วน คือ ข้อความเก่า (old information) กับข้อความใหม่ (new information)

ข้อความเก่านั้น ส่วนใหญ่คนที่สื่อสารกันอยู่นั้น จะรู้กันอยู่แล้ว และมักจะไม่สื่อสารกันออกมา คือ ไม่พูดหรือไม่เขียนออกมา เพราะ ทั้งผู้ส่งสารและผู้รับสารรู้กันอยู่แล้ว

ดังนั้น บางทีเรานั่งฟังคนคุยกัน ทั้งๆ ที่เป็นคนไทยด้วยกัน หูไม่หนวก แต่เราก็ไม่เข้าใจว่า คนสองคนนั้น มันกำลังคุยกันเรื่องอะไร

ตัวอย่าง

ผมเอง ก่อนที่จะเข้ามาในแวดวงการปฏิบัติธรรมนั้น เป็นนักดื่มตัวยงเหมือนกัน วันหนึ่งเดินไปกับเพื่อน แล้วไปเจอเพื่อนของเพื่อนขับรถจักรยานยนต์สวนมา เพื่อนของเพื่อนคนนั้น พอผ่านมาใกล้ก็ตะโกนบอกว่า

“เฮ้ย วันนี้ที่เดิม”

เพื่อนของผมที่เดินด้วยกันก็พยักหน้า ทั้ง 2 คนสื่อสารกันแล้วเสร็จเพียงแค่คนหนึ่งขับรถจักรยานยนต์ผ่านมา อีกคนหนึ่งเดินผ่านไปเท่านั้น

ข้อความก็มีเพียงแต่ว่า “เฮ้ย วันนี้ที่เดิม” มันหมายความว่าอย่างไร

จะ เห็นว่า ข้อความใหม่ที่ว่า “เฮ้ย วันนี้ที่เดิม” ต้องมีข้อความเก่าจำนวนมากมารองรับ ไม่อย่างนั้น ก็จะไม่เข้าใจเป็นเด็ดขาด ซึ่งเหมือนกับผมในขณะนั้น

ในความเป็นจริงไม่ใช่ผมไม่รู้เลยว่า ที่เขาสื่อสารกันนั้น มันหมายความว่าอะไร คือ รู้ว่า ทั้ง 2 คนนัดไปเจอกัน น่าจะไปดื่มเหล้า หรือสังสรรค์กัน ที่สถานที่แห่งหนึ่ง ในเวลาเดิมที่ไปเจอกัน แต่ไม่รู้ว่าเป็นที่ไหน เวลาไหน เพราะ ผมรู้แต่ข้อความใหม่ ไม่รู้เรื่องข้อความเก่า

กลับมาที่มหาสติปัฏฐานสูตร ในพระไตรปิฎกมีหลักฐานเป็นจำนวนมากเลยว่า พระพุทธเจ้าและพระอรหันต์จะต้องบรรลุด้วยวิชา 3 ไม่มีใครกล้าเถียงเรื่องนี้

ดังนั้น การจะบรรลุพระอรหันต์นั้น ผู้ที่ฟังพระพุทธเจ้าตรัสสอนอยู่นั้น เข้าใจเป็นอย่างดี ดังนั้น พระพุทธองค์จึงไม่ต้องทรงกล่าวถึง

ข้อความที่ว่า ถ้าปฏิบัติได้อย่างนี้จะบรรลุพระอรหันต์ภายใน 7 ปี 7 เดือน 7 วันนั้น ต้องผ่านวิชา 3 ด้วย ไม่ใช่ปฏิบัติเฉพาะมหาสติปัฏฐานสูตรเท่านั้น

โดยสรุป

ในบทความนี้ ผมต้องการจะวิพากษ์วิจาณ์ข้อความที่ว่า “ขั้นปฏิบัติภาวนาของวัดพระธรรมกายนี่ เป็นเพียงขั้นสมถกรรมฐานยังไม่เป็นวิปัสสนากรรมฐาน” แต่ยังไม่ไปถึงไหน เพราะ แชเฉือนไปอธิบายว่า ทำไมจึงมีการแบ่งสายปฏิบัติธรรมว่า สายโน้นเป็นสมถกรรมฐาน สายนี้เป็นวิปัสสนากรรมฐาน

อันที่จริง สายที่ชอบแบ่ง และชอบเบ่งอย่างนั้น เป็นสายปฏิบัติธรรมที่มาจากพระพม่า

พระพม่าชอบสติปัฏฐาน 4 และพระอภิธรรมอย่างไม่มีเหตุผล คิดว่าปฏิบัติธรรมเพียงหัวข้อใด หัวข้อหนึ่งของสติปัฏฐาน 4 ก็สามารถไปนิพพานได้

การอ้างสติปัฏฐาน 4 นั้น เป็นการอ้างเพื่อจะนำคำว่า “วิปัสสนา” มาตกแต่งให้สูงเกินความจริง

สมาธิในพระไตรปิฎกฯ ๑

2011-10-15T21:47:00.001+07:00

บทความนี้ต้องการจะชี้ให้เห็นว่า มีงานวิจัยจำนวนหนึ่ง ซึ่งวิเคราะห์เกี่ยวกับการปฏิบัติธรรมตามสายวิชาธรรมกาย แต่การวิเคราะห์นั้น บกพร่อง ผิดจากความจริง

เนื่องจากคนไทยนี้ มักจะเชื่อว่า งานวิจัยเป็น “ความจริง” ผมจึงต้องมาเขียนไว้ให้รู้ว่า งานวิจัยจำนวนมาก ผลการวิเคราะห์หรือผลของการวิจัยก็ไม่เป็น “ความจริง” อย่างที่เชื่อๆ กัน และควรจะทราบไว้ว่า งานวิจัยนั้นไม่ได้น่าเชื่อถือไปทุกเรื่อง

แต่อย่างไรก็ดี ต้องขอบอกก่อนว่า ผมไม่ได้มีเจตนาจะมาโจมตีผู้ทำวิจัย หรือมหาวิทยาลัยที่นักศึกษาผู้นั้นศึกษาอยู่ และ/หรืองานวิจัยที่จะนำมาวิเคราะห์วิจารณ์นี้ ผิดพลาดหมดทั้งเล่ม แต่ต้องการจะบอกเพียงแต่ว่า ส่วนที่เกี่ยวข้องกับวิชาธรรมกายนั้น มันบกพร่อง เท่านั้น

ในการเขียนนั้น จะเขียนวิเคราะห์ไปทีละเล่ม และจะนำมาลงต่อๆ กันไป หรืออาจจะเป็นคนละส่วนเลยก็ได้

สำหรับเล่มแรกเป็นงานวิจัยเรื่อง “สมาธิในพระไตรปิฎกวิวัฒนาการการตีคำสอนเรื่อง สมาธิในพระพุทธศาสนาฝ่ายเถรวาทในประเทศ คณะผู้วิจัยก็คือ วริยา ชินวรรโณและคณะ

งานวิจัยเล่มนี้ ได้รับทุนอุดหนุนการวิจัยจากสำนักงานคณะกรรมการการวิจัยแห่งชาติ

งานวิจัยนี้ เมื่อเสร็จจากการทำวิจัยแล้วได้นำมาตีพิมพ์เป็นหนังสือ ฉบับที่ผมนำมาวิเคราะห์นี้เป็นการตีพิมพ์ครั้งที่ 3

งานวิจัยชิ้นนี้ แบ่งการปฏิบัติธรรมที่สำคัญๆ ในประเทศไทยแบ่งออกเป็น 5 สายคือ

1) สายอานาปานนัสสติ

2) สายธุดงคกรรมฐาน

3) สายธรรมกาย

4) สายวัดมหาธาตุ

5) สายประยุกต์

จะเห็นว่า งานวิจัยชิ้นนี้ เห็นว่า สายวิชาธรรมกายเป็นสายปฏิบัติธรรมที่สำคัญสายหนึ่ง จึงนำมาวิเคราะห์ในการวิจัยครั้งนี้ด้วย

ในงานวิจัยชิ้นนี้ กล่าวถึงวิชาธรรมกายไว้ 3 ส่วน ดังนี้

ส่วนแรก

กล่าวไว้ในบทที่ 3 ที่ตั้งชื่อบทว่า “วิวัฒนาการการตีความคำสอนเรื่องสมาธิในพระพุทธศาสนาฝ่ายเถรวาทในประเทศ ไทย” ส่วนที่มีความเกี่ยวข้องอยู่ในหัวข้อใหญ่ที่ว่า “ครู-อาจารย์สอนสมาธิที่มีชื่อเสียงในประเทศไทย”

เนื้อหาในส่วนนี้ มีเพียงหน้ากว่าๆ คือ หน้าที่ 70-71

ส่วนที่สอง

สำหรับ ส่วนที่สอง อยู่ในบทที่ 6 ที่ตั้งชื่อบทว่า “การตีความเรื่องสมาธิสายธรรมกาย” มีเนื้อหาตั้งแต่หน้า 313-350 เนื้อความส่วนนี้ จะเน้นถึงการสอนวิชาธรรมกายของวัดพระธรรมกาย ปทุมธานี เนื่องจากงานวิจัยนี้ ได้เลือกวัดพระธรรมกายเป็นกลุ่มตัวอย่าง

ส่วนที่สาม

สำหรับส่วนที่สามเป็นส่วนสรุป มีเนื้อหาสั้นๆ เพียงย่อหน้าเดียว เนื่องจากในส่วนสรุปนี้ต้องสรุปการปฏิบัติธรรมของประเทศไทยในภาพรวม

ในส่วนสรุปนั้น ไม่มีข้อผิดพลาดอันใดต่อสายวิชาธรรมกาย ส่วนที่มีข้อบกพร่องนั้น อยู่ในส่วนที่หนึ่งและส่วนที่สอง ดังนี้

ข้อบกพร่องในส่วนที่หนึ่ง

ข้อบกพร่องร้ายแรงของงานวิจัยนี้ ในส่วนที่เกี่ยวข้องกับวิชาธรรมกายคือ ข้อความส่วนนี้ครับ

ขั้นปฏิบัติภาวนาของวัดพระธรรมกาย นี่เป็นเพียงขั้นสมถกรรมฐานยังไม่เป็นวิปัสสนากรรมฐาน การปฏิบัติเป็นการเพ่งกสิณ โดยผู้ปฏิบัตินึกว่า มีดวงแก้วหรือพระพุทธรูปอยู่ตรงกลางกายอย่างใดอย่างหนึ่ง แล้วเกิดมีจุดสว่าง ณ ศูนย์กลางกายนี้เรียกว่า “ดวงปฐมมรรค”

ใจก็หยุดนิ่งอยู่กลางดวงนั้น เมื่อดวงนี้แตกไป ก็จะเกิดขึ้นใหม่เรียกว่า “ดวงศีล” เมื่อดวงศีลแตกไปก็เป็น “ดวงสมาธิ” เมื่อดวงสมาธิแตกไปก็เป็น “ดวงปัญญา” จากดวงปัญญาแตกไปเป็น “ดวงวิมุตติ” เมื่อดวงวิมุตติแตกไปก็จะเห็นอีกดวงหนึ่งเรียกว่า “ดวงวิมุตติญาณทัสสนะ” หยุดกลางดวงวิมุตติญาณทัศนะนั้น พอถูกส่วนเข้าก็จะเห็น “กายมนุษย์หยาบ” และเปลี่ยนเป็น “กายมนุษย์ละเอียด”

ถ้าปฏิบัติต่อไปก็จะถึง “กายพระอรหันต์ละเอียด” หลุดพ้นจากกิเลสหมด”

ข้อความส่วนนี้คณะผู้วิจัยไปนำมาจากหนังสือเล่มนี้ “ยงยุทธ วิริยายุทธังกูร. 2536. หลวงพ่อวัดปากน้ำกับอานุภาพวิชาธรรมกาย กรุงเทพมหานคร: เจริญวิทย์การพิมพ์ หน้า 176-181.”

ข้อผิดพลาดประเด็นที่ 1

ก่อนที่จะวิพากษ์วิจารณ์อย่างละเอียดลออต่อไป ผมขอบอกว่า ข้อความที่คณะผู้วิจัยยกมาจากหนังสือของคุณยุงยุทธนั้น ผิดพลาดโดยสิ้นเชิง

คุณยงยุทธไม่ได้มีความรู้เกี่ยวกับวิชาธรรมกายเลยแม้แต่น้อย ที่เขียนมานั้นผิดหมด อย่างหน้ามือเป็นหลังเท้าเลยทีเดียว

สิ่งที่ผมตะขิดตะขวงใจเป็นอย่างยิ่งก็คือ ทำไมคณะผู้วิจัยจึงไปนำหนังสือของคุณยงยุทธมาอ้างอิงในงานวิจัยชิ้นนี้ และอ้างอยู่แค่ตรงนี้ ในส่วนของบทที่ 3 ไม่นำไปอ้างถึง

การกระทำในส่วนนี้ ผิดหลักของงานวิจัยเป็นอย่างยิ่ง ไม่ต้องพูดงานวิจัยก็ยังได้ คือ แค่เป็นการเขียนรายงานก็ไม่ถูกต้องแล้ว

เพราะอะไร?

เพราะว่า ในการเขียนงานทางวิชาการแล้ว ผู้เขียนจะต้องไปอ่านหนังสือของเอกสารชั้นต้นจริงๆ ไม่ควรอ้างจากเอกสารชั้นรอง

นอกจากนั้น หนังสือของคุณยุงยุทธนั้น เป็นหนังสือที่ไม่ได้มีคุณค่าในทางวิชาการแต่อย่างใด เป็นหนังสือในตลาดรองเสียด้วยซ้ำ คือ เป็นหนังสือราคาถูกในตลาดล่าง

คำว่า เอกสารชั้นรองที่กล่าวมานั้น ส่วนใหญ่หมายถึง งานวิชาการ แต่หนังสือของคุณยงยุทธ์อย่างที่บอกแล้ว ไม่ได้เข้าหลักวิชาการเลย คือ นับเป็นเอกสารชั้นรองก็ไม่ได้เลย

ทำไมคณะผู้วิจัยไปนำหนังสือเล่มนี้ มาอ้างอิงในงานวิจัยที่รับทุนจาก สกว. (สำนักงานคณะกรรมการการวิจัยแห่งชาติ) ได้

แปลกพิลึก

ในทางที่ควรปฏิบัติแล้ว ในส่วนนี้ คณะผู้วิจัยจะต้องไปหาหนังสือของหลวงพ่อวัดปากน้ำมาอ้างอิง แล้วหนังสือที่ว่านั้น ก็ไม่ได้หายาก ที่วัดปากน้ำก็มี วัดหลวงพ่อธรรมกายารามก็มี วัดสระเกตุก็มี ในเว็บไซต์ก็มีอยู่เป็นจำนวนมาก

ที่ผมมึนหนักขึ้นไปอีกก็คือ ในคณะของผู้วิจัยนั้น มีพระจากวัดพระธรรมกายเป็นผู้ร่วมวิจัยอยู่ด้วย คือ พระมหาสมศักดิ์ จันทสีโล

พระสมศักดิ์ยอมให้ข้อความนี้ออกมาได้อย่างไร หรือพระสมศักดิ์ก็ไม่รู้ว่า หนังสือของคุณยงยุทธนั้นเขียนผิด ซึ่งก็แสดงว่า บุคลากรของวัดพระธรรมกายก็ไม่รู้แล้วว่า วิชาธรรมกายที่แท้จริงนั้นเป็นอย่างไร