Okul

umut var

2012-02-16T22:11:00.001-08:00

sigara yasağıyla birlikte öğretmenler lise yıllarındaki alışkanlıklarını tazeledikleri ortamların birinde bana benzemeyen, hali tavrı tamamen farklı olan, düşünceleri duygauları değişik bir meslektaşım gülümseyerek “mutlu değilim” dedi, “yaptığım işten, yaşadığım hayattan, aldığım maaştan, oturduğum evden, çalıştığım okuldan…” mutlu olmadığı o kadar şey vardıkı inanın aklımda hiç biri kalmadı.

Adı Galip, kocaman, iri yarı bir omuzu normal iki insan genişliğinde öyle fantasi kitaplarından çıkmış devler gibi bir adam. Görünce bu adamın korkabileceğine inanamazsınız ama onun da korkuları var, en basitinden küçük kızına layik olduğu hayatı veremeyecek olmanın korkusu. Belki okulda mutsuz olmasının sebebi de budur. Tek maaşla geçinmeye çalışırken idarecilerin açmış olduğu kurslardan, etüdlerden yasal paylar alıp oturdukları yerden para kazanmaları adamı kızdırıyordu.

Daha önce çalştığım okulda idareciler kendilerine ayrılan payları indirerek öğretmenlerin açtıkları etüd ya da kurslardan daha çok para kazanmalarını sağlarlardı. Onlar geldikleri mesleğin zorluklarını unutmayan, müdür, müdür yardımcısı olurken halen öğretmen olduklarını unutmayan insanlardı.

Yeni atandığım okulda mutlu değilim çünkü müdürüm halen öğretmen olduğunu unutan insanlardan.

hepsi okuyor

2012-02-08T14:41:00.001-08:00

meslekte rekabet olur, amaçta patronun ya da amirin gözüne girip bir şekilde boş olan bir üst mevkiye yerleşmektir. Bundan doğalı yok, her insan rahatı ister. Ama öğretmenler arası rekabetin sebebini henüz çözemedim. Yani rahata ermek için güneş gören bir sınıfa mı atmaya çalışıyorlar kendilerini ya da öğretmen odasına en yakın sınıfı mı paylaşamıyorlar nedir? Hani müdür haftanın en çalışkan öğretmenine prim verecek olsa tamam derim ama ona da sadece sınıfınıza bitişik helaların kokmasını engellemesi için yalakalık yapılır, herhalde.
Bugün okulda hayat bir nebze keyifliydi. Kendimi kademeli olarak öğretmenler odasından uzaklaştırmaya çalışıyorum. Hem kendimi kadınların uğultusundan hem de, ancak ders zili çalarken teşrif eden, assolist baylardan hissettirmeden soğutmaya çalışıyorum. Geyiksiz tenefüslerde kendimi oyalayacak kısa uğraşlar bulmaya çalıştım, mesela telefonumda oyun oynamak, ipod’da müzik dinlemek, kitap okumak falan filan… Hepside aslında harika hissettiriyordu ama hem kendimi öğretmenler odasında fark edilir şekilde moronlaşmış buluyordum hem de ne zaman bir şeyle uğraşsam biri kalkıp beni salak muhabbetlerinin içine çekiyordu. Bundan dolayı kendimi kademeli uzaklaştırmaya karar verdim. Bir tenefüs sınıfta takıldım, bir tenefüs tuvalette sigara içenlerin dumanına ortak oldum, bir tenefüs müdür yardımcısında öteki tenefüs diğer müdür yardımcısında eh bir tenefüs de öğretmenler odasında, gün bitti işte.
Bizim okulda embesil bir öğretmen, ama harbi ağır salak bir tip. Nasıl anlatsam herkesin etrafında vardır ya, hani sizden hoşlanmadığını bilirsiniz ama ortada hiç bir şey yoktur, herşeyinizi paylaşmak istersiniz ama ne zaman ona uzatsanız burnunu kıvırı bir eksik bulur cididye almaz, beğenmez, kötüler. Hani içeri girdiğinde herkese selam verir ama sizi görmezden gelir, sizin hakkınızda bir espiri yapıldığında, komik olmasa bile, en yüksek sesle o güler. İşte bende de öyle biri var enseme yapışmış, piskopat neye takmış anlamadım hani açıkca bir şey dese o da yok, bir şeye kıl olmuş herhalde aklınca beni sinir etmeye çalışıyor kendince. Gerçi bir gün bunu başarmasına üzülmem herhalde, aslında mor bir göz yakıştırırım elemana. Ne zaman biriyle muhabbete geçsem alem edip kullem edip araya giriyor kasten sohbeti kendine çekiyor. Her neyse fazla uzatmaya gerekyor aklınıza hayatınızda karşılaşmış en sinsi, en tipsiz, en iğrenç saç kesimli ve en iğren giyinen tipi gözünüz önüne getirin aha benim eleman. Şimdi bu kendince benimle rekabet içinde olduğu için, artık “kokan tuvaletin yanıdaki sınıf benim olmalı” diye mi hırs yaptı bilemiyorum, öğretmenler odasında tatil de okuyamayan tek öğrencisinin de okumayı söktüğünü, sınıfta herkesin okuduğunu söyledi, tam ben biriyle sınıfımda okuyamayan öğrencilerin durumunu tartışırken. Kimse bu gereksiz bilgiyi dikkate almadan devam ederken herne yaptıklarına ben diğer zümrelerimle açılacak kurs hakkında konuşmaya başladım. Sınıfımdaki okuyamayan öğrencilere kurs açacağımı ama açılması için gereken sayıyı tamamlayamadığımdan varsa talep onların sınıfındaki okuyamayanları da kursa katabileceğimi söyledim. Aynı şekilde birinci sınıflardaki tüm öğretmenlerle görüşüp bunu paylaştım bir tek o kıl elemana gitmedim, o da sırf kıl olduğundan değil, sadece sınıfında okumaya geçemeyen öğrenci olmadığından. Derken son ders sınıfıma geldi, garip bir yüz ifadesiyle, hani ben insanların zor durumda kaldıklarında üzerlerine tüküren tiplerden değilim ki gerçekten dürüst olmak gerekirse öyle iğrenç herifleri sadece hak edene hak ettiği gibi davrandıkları için taktir ediyorum, sanki ben ona yamuk yapmışım gibi hani “niye herkese haber verdin de bana haber vermedin” edasıyla. Ne demek istediğini ilk başta anlamadım, yani gereksiz yere, hemde o tip birine, ne diye böyle bir şeyi söylemem gerekiyordu ki? Sınıfında okuyamayan yoktu ki? Öyle değil mi?
Yeni atandığım okulda mutlu değilim, çünkü benden çok okumaya geçemeyen öğrencisi olmasına rağmen öğretmenler odasında süpe öğretmen taklidi yapan eleman gibi bir tipi hergün katlanmak istemiyorum.

tenefüs

2012-02-07T17:51:00.001-08:00

Size uzun uzun kim olduğumu, bu meslekte kaç yıldır çalıştığımı, neleri sevip neleri sevmediğimi, yani kısaca “tüm o David Copperfield saçmalıklarını” anlatmayacağım. Hayır ben sadece bugünden bahsetmek istiyorum. Çünkü yeni başladığım okulumda her günüm diğeri kadar sıkıcı, nedeni okulda matrak insanların olmayışı, kafa arkadaşların bulunmayışı değil, hayır sorun başka… Anlattığımda anlarsınız. Bu biraz da yaşlanmaya başlamamla ilgili, normalde hep genç göstermişimdir, hatta şimdi bile yaşımı göstermiyorum ama yirmilileri devirip otuzların sonuna geldiğinizde eskisi gibi koşamıyorsunuz hele benim gibi gençken çok koşan biriyseniz iş gerçekte, ama gerçekten çok zor. Bazen, tenefüs zili çaldığında, yerimden kıpırdamadan bir kaç saniye hayat zilinin de çalmasını bekliyorum, hani bir tık desekte yaşama bir on dakkalığına ara versek, nasıl olurdu? Kırk kişilik bir sınıfa ders veriyorum, birinci sınıf, Allah’tan okuma-yazma faslını geçtik zoru geride bıraktık, birbirinden kopuk bir zümreyle, evrak gizleyen mahkeme duvarlı bir zümre başkanıyla, ite kaka, çekiştire çekiştire, hakklarını vermek lazım zümremdeki üç meslektaşımla gayet güzel paslaştık ama diğerleri hep o “en iyisini bilirim, işimi kendim yapar, ne kimseyle paylaşı ne de kimseyle kaynaşırım” anlayışlarıyla arada bir tenefüste “harika bir sınıf…” havalarıyla “ay kuzum daha ilk günden hepisi okudu, inanır mısın?” yalanlarıyla kendini kandıra kandıra etrafta caka sattılar sadece.
Oysa ben mesleğe başladığımda, öğretmenler herşeyini paylaşırdı, sadece dersle ilgili şeyleri değil, hayır paylaşılabilecek ne varsa paylaşırdı. Oysa bu okulda o denli rekabet kokusu var ki havada, yardım istediğimde dahi çaresiz, gülerek, şakaya vurarak, duymazdan gelerek geçiştirdiler hep tenefüsleri. Eminim okuduğunzda saçma geliyordur, öğretmen değilken anlamak zor ama inanın bana öğrencisinin okumaya geçip geçmediğini kimse öğrenmesin diye sınıfını karartan öğretmenler var, ışıkları kapattı manasında söylemiyorum. Ya ihtiyacı olduğu halde, elimdeki ödev kağıdına salya sümük sulandığı halde kendini benden üstün gördüğü için bir örnek isteyemeyen öğretmen var okulumda. Saçma değil mi, bunu başka mesleğe uyarlasanıza, mesela pusuya düşmüş asker sadece iyi bir savaşçı olmadığı anlaşılacağı için yardım istemiyor ya dabir olayı kontrol altına alamayan bir ekip çaresiz kaldıkları ortaya çıkmasın diye takviye istemiyor.
Bir de şu kahrolası tenefüs, bir türlü kafam almıyor nasıl on dakikada en alt katta inip, orda gevşeyip tekrar sınıfa çıkmamı bekleyebiliyorlar ki, ya fiziğe aykırı bir şey. Müdür yardımcısıyla konuştum benim dersliğimimn bulunduğu katta boş duran bi oda var, daha doğrusu odacık oranın anahtarını alıp bi masa sandalye atıp şahsi öğretmenler odamı yapacağı, kişisel öğretmen odası, dallama öğretmenler giremez. Hadi bir şekilde hızlı indin çayını da aldın, keyfle yudumluyorsun, hoop olmadık bir laf sonra ya ders konşulu, ya dert oluşturulur, ya tv deki salak poçuya uyulur… Bir de kadro genç, ama baksanız gözlerinden hayatlarının en eğlenceli anlarını yaşadıklarını anlarsızın, hani biz ,üniversitede okumaktan başka herşeyi yapanlar, hep görürdük ya, ya da pek göremezdik, elinde defter kitap, lisesini üniversiteye getirmiş ev okul ya da yurt ders kobinasyonlarıyla geçen dört yılın ardından hayatını yaşamaya başlayacağını sanan inek tipleri, işte onlar mezun olduktan sonra yaşanacak hayatın çoktan arkalarında kaldığını anlayamadıklarından şimdi tenefüste öğretmenler odasında bunun acısını çıkarmak istiyorlar.
Herkesin kendisini keşfettiği bir an vardı, biri eline silah aldığında ne olduğunun farkına varır, diğeri golf sopasıyla. Ben geyiği keşfettiğimde kim olduğumu anladım ve o anla birlikte hep benim gibi geyik yapanlarla mutlu olduğumu fark ettim. Tüm arkadaş çevrem geyik yapar, ha bu arada bir hiç ciddi şeylerden bahsetmediğimiz anlamına gelmiyor bu tam aksine geyik yapmasını bilmeyen ciddi bir mevzuda konşamaz zaten geyik yapmak ortam namüsait, niye bu kelimeyi kullandıysam artık, iken sessizliği neşeyle doldurmaktır. Belki de ben bu yüzden bu okulda mutlu değilim, belki budur sebebi her arabadan indiğimde ayaklarımı hissizleştiren, yürümemi engelleyen, tüm enerjimi alan, geyik yapabileceğim kimse yok.

2012-02-07T16:48:00.000-08:00

İlk defa yeni bir döneme "Hayırlı Olsun" larla başladım. Okulun önüne park ettiğim arabamdan kapıya attığım o küçücük iki adım dahi zor geldi bana. Hayatım da ilk defa ayaklarım geri gitti, girmek istemedi okula. Ben bir öğretmenim, yeni atandığım İstanbul'un pek şehirleşememiş ilçelerin birindeki küçük bir okulda altı aydır mutsuzum. Hiç bir dönem bu meslekten tatmin edici miktarda para kazanamadığım için değil, hiç bir zaman öğretmenin motivasyonunu önemsemeden patavatsız konuşan idarecilerden değil, hiç bir meslekte olmadığı kadar birbirinin arkasından kuyusunu kazan meslektaşlarımın çokluğundan değil, potansiyel suçlu gözünden bakılan mesleğimin saygınlığının bizzat en üst idareciler tarafından ayaklar altına alınmasından değil, iyileştirme, yenileştirme, modernleşme gibi mazeretlerle işimi yapmaktan çok sekreterlikle uğraşmak zorunda bırakılan eğitim sisteminden dolayı değil, fotokopi kağıdı dahi velilerden istemek zorunda kalmanın verdiği onur kırıcı mali yönetiminden dolayı değil hatta velilerden bunu istemek zorunda kaldığımdan dolayı geçirdiğim soruşturmadan dolayı dahi değil, lise yıllarımda adını koyamadığım bir duygula baktığım okuldan her fırsatta kaçan ruh halimin yirmi yıl sonra uyanıp okuldan kaçmam için beni teşvik etmesinden dolayı mutsuzum.

Bu hale gelmiş olmaktan dolayı mutsuzum. uğruna yıllarımı dağ köylerinde, Anadolu'nun neresi olduğunu önemsemediğin kışlarında seve seve katlandığım sıkıntılarından sonra; elektriksiz, susuz lojmanlarda geçirdiğim soğuk, yalnız ama neşeli hafta sonlarından sonra; metropoldeki kale şeklinde tasarlanan okullarına tinerciler, hapçılar, bilmem neler arasından öğrencilerimi o sokaktan kurtaracağıma emin olarak girmenin gururundan sonra; dertsiz-tasasız, parasız-pulsuz, idarecisiz-hademesiz, araç-gereçsiz, malzemesiz, kağıtsız, insanlıktan nasibini almış velilersiz bir okulda çalışmaktan mutsuzum.