Siammongkol Blogger Feed

ยอดวัตถุมงคลวัตถุมงคลปี 2552 - พระขุนแผน และพระปิดตามหาเสน่ห์

siammongkol@yahoo.com (siammongkol) — Mon, 1 Aug 2016 17:05:00 +0700

พระขุนแผน

พระปิดตามหาเสน่ห์

ในปี พ.ศ. 2552 ได้มีการจัดสร้างวัตถุมงคล ของขลังของดีขึ้นรุ่นหนึ่ง โดยวัตถุประสงค์เพื่อ เป็นของขลังของดีให้ญาติโยมได้บูชา และส่วนหนึ่งจะได้นำบรรจุไว้บนยอดพระธาตุเจดีย์ พระธาตุดอยนก อ.สะเมิง จังหวัดเชียงใหม่

พระเครื่องวัตถุมงคลที่จัดสร้างมี 2 พิมพ์ดังนี้คือ

1.พระขุนแผนซุ้มเรือนแก้ว

2.พระปิดตามหาเสน่ห์

ภาพมวลสารที่ใช้จัดสร้างพระปิดตาและพระขุนแผนรุ่นนี้

โดยรวบรวมสุดยอดชนวนมวลสารศักดิ์สิทธิ์จากทั่วประเทศ และมวลสารอาถรรพณ์ตามตำรับโบราณเต็มสูตรรวมทั้งสุดยอดมวลสารของบูรพาจารย์ที่เหล่าบรรดาศิษยานุศิษย์ทั้งหลายได้รวบรวมกันมา เพื่อให้เป็นที่สุดแห่งวัตถุมงคลแห่งยุค ที่ควรค่าแก่การบูชา เพื่อให้สมกับคำว่า “ยอดวัตถุมงคล” โดยแท้จริง
ชนวนมวลสารศักดิ์สิทธิ์ และสุดยอดมวลสารของบูรพาจารย์ที่ใช้สร้าง มีดังต่อไปนี้

-ดิน7 ป่าช้า*,ดิน 7 ท่าน้ำ, ดิน 7 โป่ง,ดิน 7 ทุ่งนา,ดินยอดจอมปลวก 7 จอมปลวก,ดินใจกลางตลาด 7 ตลาด,ดินปากบ่อน้ำที่อุดมสมบูรณ์

-ดินยอดเขาพระธาตุดอยนกยูงทอง อ.สะเมิง จ.เชียงใหม่,ดินพระธาตุม่อนเปี้ย อ.สะเมิง จ.เชียงใหม่ (พระธาตุเจดีย์ที่หลวงปู่ครูบาเจ้าศรีวิชัยสร้าง)

-ดินใจกลางเมือง 7 เมือง (1.ดินหลักเมืองเชียงราย,2.ดินหลักเมืองพะเยา,3.ดินหลักเมืองเชียงใหม่,4.ดินหลักเมืองลำพูน,5.ดินหลักเมืองตาก ณ ศาลสี่มหาราช,6.ดินหลักเมืองกำแพงเพชร,7.ดินหลักเมืองกรุงเทพมหานคร ณ ศาลหลักเมืองกรุงเทพมหานคร)

-ไคลเสมาโบสถ์ 7 วัด ,เกสรดอกไม้ บูชาพระ, ผงธูปบูชาพระ,ผงธูปเสกจากคณาจารย์ผู้เรืองวิทยาคม

-ผงว่านมหาเสน่ห์ ๑๐๘ ,ผงว่านที่อิทธิคุณทางด้านโชคลาภ,ผงว่าเกสรดอกทองตัวผู้ตัวเมีย 12 ชนิด,ผงขมิ้นเสน่ห์

-ผงไม้ตะเคียนอาถรรพณ์,ผงไม้ไก่กุ๊ก,ผงไม้รักซ้อน

-ผงจินดามณี,ผงอิธิเจ, ผงธาตุ 4, ผงอ่อนใจรัก (อิธิเจแฝด), ผงอาถรรพณ์ราชา, ผงอาถรรพณ์พระเจ้าแผ่นดิน, ผงสามสาวกินน้ำบ่อเดียวกัน, ผงเทพรัญจวน, ผงเมตตา, ผงเสน่หา, ผงตามปรารถนา, ผงคุ้มครอง, ผงสาริกา, ผงพญาการะเวก, ผงนางเหมา, ผงมหาลำอ๊อฟ, ผงช้างผสมโขลง, ผงวิสาเซ, ผงนางพันธุรัตเรียกเนื้อ, ผงวัวพันหลัก, ผงวัวลืมคอก, ผงนะเสน่ห์ช้าง, ผงขุนแผน, ผงราชวงศ์วรมันสรรพสิทธิ์, ผงนางพญาตานี, ผงพญาเงิน, ผงหิรัญญราช, ผงทองฟ้า, ผงทองน้ำ, ผงทองดิน, ผงมหาปราบ, ผงมหากำบัง, ผงพญามนต์, ผงแป้งเสก, ผงว่านดอกทองตัวผู้ตัวเมีย 12 ชนิด และผงพุทธคุณลบถมอื่นๆของหลวงปู่ชื่น ติคญาโณ ที่ท่านได้มอบให้ลูกศิษย์รับใช้ใกล้ชิดเป็นลูกศิษย์ก้นกุฏิหลวงปู่คือคุณสรายุธได้มีจิตศรัทธามอบผงพุทธคุณดังกล่าวให้เป็นมวลสารในการสร้างวัตถุมงคลรุ่นนี้ด้วย

-ผงขุนแผนมะรุมมะตุ้ม(เป็นจำนวนมาก) ,ผงขุนแผนน้ำผึ้ง(เป็นจำนวนมาก),ผงตุ๊กตามหาเสน่ห์(เป็นจำนวนมาก),ผงขุนแผนที่แตกหักชำรุดและผงวัตถุมงคลเก่าของหลวงปู่ชื่น วัดตาอี จ.บุรีรัมย์ ที่แตกหักชำรุดจำนวนมาก

-ผงอิธิเจและผงมหาเสน่ห์ของหลวงปู่ครูบาแก้ว ที่หลวงปู่ท่านได้เมตตาลบผงด้วยตัวท่านเองสมัยที่ท่านยังดำรงธาตุขันธ์อยู่มีดังนี้ ผงพญาอิ่นแก้ว(อิ่นคน) ผงยันต์มาเสพนาง(อิ่นม้า) ผงยันต์ช้างผสมโขลง(อิ่นช้าง) ,ผงยันต์เจ็ดสาวน้อย(หมายถึงเด็กสาวมารุมล้อมทั้งเจ็ดวันเป็นอีกวิชาหนึ่งที่โด่งดังมากของหลวงปู่ครูบาแก้ว ) ผงนางเหลียว และผงมวลสารที่ใช้สร้างวัตถุมงคลรุ่นแรกๆของหลวงปู่ครูบาแก้ว และหลวงปู่ศวัสที่ยังเหลืออยู่โดยลูกศิษย์ของหลวงปู่ได้มีจิตศรัทธามอบมวลสารดังกล่าวเพื่อสร้างวัตถุมงคลในครั้งนี้ด้วย

-มวลสารอาถรรพณ์ 108 บรมครูปู่ฤาษีของหลวงปู่ศวัส สิริมงฺคโล วัดเกษตรสุข จ.พะเยา ที่หลวงปู่เก็บสะสมไว้ตอนเดินธุดงค์ไปทั่วประเทศในสมัยที่ยังเป็นฤาษี

-ผงแป้งเสกมหาจินดามณี (ผงแป้งเสกที่นำเข้าพิธีปลุกเสกพระขุนแผนมหาจินดามณี โดยพระเกจิอาจารย์ที่เรืองเวทวิทยาคม)

-ผงอธิษฐานบารมี หลวงพ่อพูล วัดไผ่ล้อม จ.นครปฐม

-ผงมวลสารเก่าที่ใช้สร้างพระขุนแผนมหาจินดามณีเนื้อมวลสารล้วน ผงมหาภูติพรายทองคำของพระเดชพระคุณหลวงปู่ชื่น ติคญาโณ ที่โด่งดังเป็นที่กล่าวขานกันอย่างมากถึงความศักดิ์สิทธิ์

พิธีกรรมปลุกเสก และพิธีฉลองสมโภชน์

-พิธีปลุกเสกโดยอาจารย์สรายุทธ ศิษย์เอกหลวงปู่ชื่น

-พิธีปลุกเสกบรรจุพลังเวทย์โดยอาจารย์สมราชฐ์ ล้านนา

-พิธีฉลองสมโภชน์พุทธาภิเษก ณ พระวิหารหลวง วัดแม่สาบเหนือ อ.สะเมิง จ.เชียงใหม่ ในวันที่ ๖ ก.ย. ๒๕๕๒ ซึ่งในวันนี้ทางวัดได้จัดพิธีสืบชะตาหลวงตามตำรับล้านนาขึ้นด้วย โดยนิมนต์พระสงฆ์ 11 รูปเจริญพระพุทธมนต์ และสวดชัยมงคลคาถาศักดิ์สิทธิ์ เพื่อความเป็นศิริมงคล

วัตถุมงคลพระขุนแผน และพระปิดตา รุ่นนี้จัดสร้างโดยใช้มวลสารศักดิ์สิทธิ์มากมาย และที่สำคัญยังได้ใส่ผงวัตถุมงคลเก่าของยอดเกจิอาจารย์ และได้รับการปลุกเสกจากเกจิอาจารย์และพิธีปลุกเสกอย่างศักดิ์สิทธิ์เข้มขลัง อิทธิคุณอำนาจโดดเด่นทางด้านเมตตามหานิยม โภคทรัพย์โชคลาภ เป็นอย่างมากเป็นของขลังของดีที่ควรค่าแก่การบูชาเป็นอย่างยิ่ง

รายการวัตถุมงคล

พระขุนแผน(หมดแล้วทุกแบบ)

พระปิดตามหาเสน่ห์ เนื้อมวลสารล้วน ผงมหาภูติพรายทองคำ ตะกรุด 3 ดอก
ราคาบูชา 1000.-

พระปิดตามหาเสน่ห์ สีน้ำตาล ตะกรุด 1 ดอก
ราคาบูชา 500.-

พระปิดตามหาเสน่ห์ สีขาว ตะกรุด 1 ดอก
ราคาบูชา 500.-

พระปิดตามหาเสน่ห์ สีขาว
ราคาบูชา 300.-

พระปิดตามหาเสน่ห์ สีเหลือง
ราคาบูชา 300.-

>>>สนใจบูชาวัตถุมงคล เครื่องรางของของขลังรายการนี้อ่านวิธีบูชาตรงนี้<<<

พระสิวลี พระสาวกในครั้นพุทธกาล ผู้มีเอตทัคคะเป็นเลิศทางด้านโชคลาภ

siammongkol@yahoo.com (siammongkol) — Sun, 31 Jul 2016 13:38:00 +0700

พระสิวลี หรือหลวงพ่อพระสิวลี เถระเจ้า พระอรหันต์สาวกในครั้งพุทธกาล ที่องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านยกย่องให้ ผู้มีเอตทัคคะ หรือผู้เป็นเลิศทางด้านโชคลาภ ซึ่งท่านเป็นหนึ่งในพระสาวกผู้เป็นเลิศหนึ่งใน ๘๐ องค์ ที่พระพุทธเจ้าท่านยกย่องไว้

ประวัติพระสิวลี มีโดยสังเขปดังต่อไปนี้
พระสิวลีท่านเป็นพระโอรสของพระนางสุปปวาสา ราชธิดาแห่งโกลิยนคร เมื่อท่านได้จุติลงในครรภ์ของพระมารดา ได้ทำให้ลาภสักการะเกิดขึ้นแก่พระมารดาเป็นอันมาก แต่ท่านต้องอยู่ในครรภ์ของพระมารดา นานถึง ๗ ปี ๗ เดือน ๗ วัน(โดยปรกติแล้วคนปรกติจะอยู่ในครรภ์มารดาแค่ ๙ เดือน) ครั้นเมื่อใกล้เวลาจะประสูติ พระมารดาได้รับทุกขเวทนาอย่างแรงกล้า พระนางจึงขอให้พระสวามีไปกราบบังคมทูลขอพรจากพระบรมศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้าและพระพุทธองค์ตรัสประทานพรแก่พระนางว่า

“ขอพระนางสุปปวาสา พระราชธิดาแห่งพระเจ้ากรุงโกลิยะ จงเป็นหญิงมีความสุข ปราศจากโรคาพยาธิ ประสูติพระราชโอรสผู้หาโรคมิได้เถิด”

สาเหตุที่ทำให้ท่านต้องอยู่ในครรภ์มารดานานกว่าปรกติก็เพราะมาจากวิบากกรรมในอดีตชาติ ในครั้งที่เป็นพระราชาเมืองหนึ่ง เมื่อไปตีบ้านตีเมืองเขาก็ใช้กลยุทธ์ล้อมเมืองนั้นไว้ เป็นเวลา ๗ ปี ๗ เดือน ๗ วัน ทำให้ชาวเมืองนั้นต้องได้รับความทุกข์ทรมาน และความอดอยาก ด้วยวิบากกรรมนี้ทำให้ท่านและมารดาต้องได้รับความทุกข์ทรมานดังกล่าว

แต่เมื่อมารดาของท่านได้ไปขอพรจากสมเด็จพระจอมไตรบรมศาสดาและได้รับพรแล้วด้วยอำนาจแห่งพระพุทธานุภาพ ทำให้พระนางและพระกุมารคลอดลูกออกมาอย่างง่ายดาย และพระกุมารน้อยก็ได้รับพระนาว่า "สิวสีกุมาร"

เมื่อพระนางมีพระวรกายแข็งแรงดีแล้ว มีพระประสงค์ที่จะถวายมหาทานต่อพระภิกษุสงฆ์และพระบรมศาสดา ติดต่อกันเป็นเวลา ๗ วัน จึงบอกกว่าวความประสงค์แก่พระสวามีให้กราบทูลอาราธนาพระบรมศาสดาพร้อมด้วยภิกษุสงฆ์ มารับมหาทาน เป็นภัตตาหาร ในพระราชนิเวสน์ ตลอด ๗ วัน ในวันถวายมหาทานนั้น สีวลีกุมาร มีพระวรกายเข้มแข็งดุจกุมารผู้มีพระชนม์ ๗ พรรษา ได้ช่วยพระบิดาและพระมารดาจัดแจงกิจต่างๆ มีการนำธมกรก (ธะมะกะหรก = กระบอกกรองน้ำ) มากรองน้ำดื่มและอังคาสพระบรมศาสดาและหมู่พระภิกษุสงฆ์ ในขณะที่สีวลีกุมาร ช่วยพระบิดาและพระมารดาอยู่นั้น ท่านพระสารีบุตรเถระได้สังเกตดูกุมารน้อยอยู่ตลอดเวลา และเกิดความรู้สึกพึงพอใจในพระราชกุมารน้อยเป็นอย่างมาก ครั้นถึงวันที่ 7 ซึ่งเป็นวันสุดท้าย พระเถระได้สนทนากับสีวลีกุมารแล้วชักชวนให้มาบวช สีวลีกุมาร ผู้มีจิตน้อมไปในการบวชอยู่แล้ว เมื่อพระเถระชักชวน จึงกราบทูลขออนุญาตจากพระบิดาและพระมารดา เมื่อได้รับอนุญาตแล้วจึงติดตามพระเถระไปยังพระอารามพระสารีบุตรเถระ ผู้รับภาระเป็นพระอุปัชฌาย์ ได้สอนพระกรรมฐานเบื้องต้น คือ

ตจปัญจกกรรมฐานทั้ง ๕ ได้แก่
๑. เกสา(ผม)
๒.โลมา(ขน)
๓.นขา(เล็บ)
๔.ทันตา(ฟัน)
๕.ตโจ (หนัง)
ให้พิจารณาของทั้ง ๕ เหล่านี้ว่าเป็นของไม่งาม เป็นของสกปรก ไม่ควรเข้าไปยึดติดหลงใหลในสิ่งเหล่านี้ สีวลีกุมาร ได้สดับพระกรรมฐานนั้นแล้วนำไปพิจารณาในขณะที่กำลังจรดมีดโกนเพื่อโกนผม

-ครั้งแรกนั้นท่านได้บรรลุเป็นพระโสดาบัน
-จรดมีดโกนลงครั้งที่ ๒ ท่านได้บรรลุเป็นพระสกิทาคามี
-จรดมีดโกนลงครั้งที่ ๓ ท่านได้บรรลุเป็นพระอนาคามี
-และเมื่อโกนผมเสร็จ ท่านได้บรรลุเป็นพระอรหันต์

เหตุที่พระสิวลีท่านสำเร็จเป็นพระอริยะเจ้าได้รวดเร็วนี้เกิดจากบารมีธรรมที่แก่กล้าที่ท่านได้บำเพ็ญมาในอดีตชาตินับเป็นเอนกอนันต์ มีความบริบูรณ์พร้อมด้วยบารมีที่สำเร็จมรรคผลแล้วนั่นเอง

เมื่อท่านอุปสมบทหรือบวชเป็นพระแล้วปรากฏว่าท่านเป็นพุทธสาวกที่มีลาภสักการะมากมาย ด้วยอำนาจบุญบารมีของท่านที่สั่งสมมา ลาภสักการะเหล่านี้ได้เผื่อแผ่ไปยังพระสงฆ์สาวกท่านอื่นๆ ด้วย แม้พระบรมศาสดาเมื่อทรงพาหมู่ภิกษุสงฆ์เสด็จทางไกลกันดาร ถ้ามี พระสีวลี ร่วมเดินทางไปด้วย ความขาดแคลนอาหารและที่พักอาศัยในระหว่างทางก็จะไม่เกิดขึ้นแก่หมู่ภิกษุสงฆ์เลย

สมัยหนึ่ง พระบรมศาสดาเสด็จพร้อมด้วยภิกษุสงฆ์ จำนวน ๕๐๐ รูปไปเยี่ยมพระเรวตะผู้เป็นน้องชายของพระสารีบุตรเถระ ซึ่งจำพรรษาอยู่ ณ ป่าไม้ตะเคียน เมื่อเสด็จมาถึงทาง ๒ แพร่ง พระอานนท์เถระได้กราบทูลสภาพหนทางว่า

“ ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ถ้าเสด็จไปทางอ้อม ระยะทางไกล ๖๐ โยชน์ มีประชาชนอยู่อาศัยมาก พระภิกษุไม่ลำบากด้วยภิกขาจาร แต่ถ้าเสด็จไปทางลัดระยะทางประมาณ ๓๐ โยชน์ ไม่มีประชาชนอยู่อาศัย มีสภาพเป็นป่าใหญ่ มีแต่อมนุษย์อยู่อาศัย พระภิกษุสงฆ์จะลำบากด้วย
ภิกขาจาร ”

พระพุทธองค์ ตรัสถามว่า “ดูก่อนอานนท์ พระสีวลีมากับเราด้วยหรือไม่?”
“ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ พระเสวลีมากับเราด้วย พระเจ้าข้า”

พระพุทธองค์ ตรัสว่า “ดูก่อนอานนท์ ถ้าอย่างนั้นก็จงไปทางลัด ไม่ต้องห่วง ไม่ต้องกังวลด้วยอาหารบิณฑบาต เพราะเทวดาทั้งหลายที่สิงสถิตอยู่ในป่าระหว่างทาง จะจัดสถานที่พักและอาหารบิณฑบาตไว้ถวายพระสีวลีผู้เป็นที่เคารพนับถือของพวกตน เราทั้งหลายก็จะได้อาศัยบุญของพระสีวลี นั้นด้วย”

เหตุที่พระสีวลีที่ท่านเป็นผู้ที่มีลาภสักการะมากคือ
ในพระสุตตันตปิฏก กล่าวไว้ว่า ในกาลของพระผู้มีพระภาคเจ้า ที่ทรงพระนามว่า ปทุมุตตระ ครั้งนั้น ท่านได้เกิดเป็นกษัตริย์ในพระนครหงสวดี ได้ยินพระผู้มีพระภาคเจ้าทรงตั้งสาวกของพระองค์ชื่อสุทัสสนะ ไว้ในตำแหน่งเอตทัคคะผู้มีลาภมาก ดังนั้นจึงทรงปรารถนาในตำแหน่งนั้นบ้าง จึงได้นิมนต์ พระชินสีห์พร้อมทั้งพระสาวก ให้เสวยและฉันถึง ๗ วัน ครั้นถวายมหาทานแล้วก็ได้ตั้งความปรารถนาว่า “ขอให้ท่านเป็นเอตทัคคะผู้เลิศกว่าภิกษุทั้งหลายผู้มีลาภในอนาคตกาล”

พระปทุมุตตระบรมศาสดา จึงทรงพยากรณ์ว่า ความปรารถนาของท่านนี้จะสำเร็จในกัปที่แสนแต่กัปนี้ไป ท่านจะไปบังเกิดในนาม สีวลี ได้บวชในสำนักของพระพุทธเจ้า ทรงพระนามว่าโคตมะ ซึ่งสมภพในวงศ์ของพระโอกกากราช ดังนี้แล้วเสด็จหลีกไป ต่อจากนั้น ท่านก็ได้กระทำกุศลจนตลอดชีวิต

ครั้นสิ้นชีวิตแล้วก็ท่องเที่ยวไปกำเนิดในเทวดาและมนุษย์ทั้งหลาย

ครั้นในกัปที่ ๙๑ ในภัทรกัปนี้ ในกาลของพระพุทธเจ้าทรงพระนามว่าวิปัสสี

ท่านได้ถือปฏิสนธิในหมู่บ้านแห่งหนึ่งไม่ไกลพระนครพันธุมดี ในสมัยนั้น ท่านเป็นคนโปรดปรานของสกุลหนึ่งในพระนคร และเป็นคนที่หมั่นขยันขวนขวายในกิจการงาน สมัยหนึ่งหลังจากที่พระบรมศาสดาเสด็จเที่ยวจาริกไปในชนบทกลับมาสู่พระนครพันธุมดี ครั้งนั้น พระเจ้าพันธุมะซึ่งเป็นพุทธบิดาได้ทรงเตรียมอาคันตุกทาน เพื่อภิกษุสงฆ์มีพระพุทธเจ้าเป็นประมุข ทรงปรารถนาจะทำมหาทานแข่งกับชาวเมือง ในวันใดที่พระราชาเป็นผู้ถวายทาน เหล่ามหาชนก็จะสังเกตดู และในวันรุ่งขึ้นก็จะเตรียมทานให้ยิ่งกว่านั้น และในวันถัดไป พระราชาก็จะถวายให้ยิ่งขึ้นไปอีก จนกระทั่งถึงวันที่ ๖ ซึ่งเป็นวันของชาวเมือง ชาวเมืองเหล่านั้นทั้งหมดได้จัดเตรียมสิ่งของไว้ทุกสิ่ง โดยตั้งใจจะไม่ให้มีสิ่งใดที่ขาดแม้สักสิ่งเดียว จึงได้ตรวจดูทานที่ตนได้เตรียมไว้ก็ไม่เห็นน้ำผึ้งสด มีเพียงน้ำผึ้งที่เคี่ยวแล้ว ชนเหล่านั้นจึงให้คนถือเอาทรัพย์คนละ ๑ พันกหาปนะแล้วส่งไปเฝ้ายังประตูพระนครทั้ง ๔ เพื่อขอซื้อจากผู้ที่มาจากชนบทนอกพระนคร

ในวันนั้นเอง ท่านเดินทางเข้ายังพระนครด้วยปรารถนาจะเยี่ยมนายบ้าน ในระหว่างทางท่านเห็นรวงผึ้งที่ปราศจากตัวอ่อน ขนาดเท่างอนไถ จึงไล่ตัวผึ้งให้หนีไป แล้วตัดกิ่งไม้ถือรวงผึ้ง ด้วยตั้งใจว่าจะนำไปให้แก่นายบ้าน ฝ่ายผู้ที่ชาวเมืองมอบเงินไปเพื่อหาซื้อน้ำผึ้ง พบท่านถือรวงผึ้งสดเข้ามาจึงขอซื้อในราคาหนึ่งกหาปนะ ท่านเกิดความคิดว่า ธรรมดารวงผึ้งนี้ย่อมไม่ถึงค่าน้อยกว่าหนึ่งกหาปนะมาก แต่บุรุษนี้ให้ทรัพย์กหาปณะหนึ่ง เห็นจะมีเหตุเบื้องหลังอยู่ จึงตอบปฏิเสธไป บุรุษนั้นจึงขึ้นราคาให้เป็นสองกหาปนะ ท่านก็ยังปฏิเสธอีก บุรุษนั้นก็ขึ้นราคาไปเรื่อย ๆ จนถึงพันกหาปนะ

ท่านได้พิจารณาเห็นเป็นเรื่องผิดปกติมากที่ขอซื้อรวงผึ้งสดด้วยราคาถึงพันกหาปนะ จึงได้สอบถามถึงเหตุผล บุรุษผู้นั้นจึงให้เหตุผลว่า พวกชาวพระนครได้ตระเตรียมมหาทาน เพื่อถวายพระวิปัสสีสัมมาสัมมาสัมพุทธเจ้า ผู้มีสมณะ ๖ ล้าน ๘ แสนเป็นบริวาร ในมหาทานนั้นยัง ไม่มีน้ำผึ้งดิบอย่างเดียวเท่านั้น เพราะฉะนั้น เขาจึงขอซื้อในราคาเช่นนั้น.

ท่านเห็นเป็นโอกาสที่จะได้ทำบุญอันยิ่งใหญ่ จึงขอมีส่วนร่วมในมหาทานนั้น บุรุษนั้นไปบอกเนื้อความแก่ชาวเมือง ชาวเมืองทราบในศรัทธาของเขาจึงอนุโมทนา ท่านจึงได้เอากหาปณะที่ตนเก็บไว้เพื่อเป็นเสบียงเดินทางจากบ้านไปซื้อเครื่องเทศ ๕ อย่างแล้ว ทำให้ป่น นำเอาน้ำส้มมาจากนมส้มแล้ว คั้นรังผึ้งลงในนั้น ปรุงด้วยจุณเครื่องเทศ ๕ อย่างแล้ว ใส่ลงใบบัว ตระเตรียมสิ่งนั้นเรียบร้อยแล้วถือไปนั่งในที่ไม่ไกลพระทศพล เมื่อมหาชนเป็นอันมากนำเอาสักการะไป เขาคอยอยู่จนถึงลำดับที่จะเข้าเฝ้า แล้วจึงเฝ้าพระศาสดา กราบทูลว่า ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ สักการะอันยากไร้นี้เป็นของข้าพระองค์ ขอพระองค์โปรดอนุเคราะห์ข้าพระองค์ รับสักการะนี้เถิด พระศาสดาทรงอนุเคราะห์เขา ทรงรับสักการะนั้นด้วยบาตรศิลา อันท้าวมหาราชทั้ง ๔ ถวายแล้ว ได้ทรงอธิษฐานให้ไทยธรรมที่ถวายเพียงพอแก่ภิกษุ ๖,๘๐๐,๐๐๐ รูป ด้วยอานุภาพแห่งพระพุทธเจ้า น้ำผึ้งนั้นก็มีเพียงพอแก่พระสาวกทั้งสิ้น

ครั้นแล้วท่านถวายอภิวาทพระผู้มีพระภาคเจ้า ผู้กระทำภัตกิจ เสร็จแล้วยืนอยู่ ณ ส่วนข้างหนึ่ง กราบทูลว่า ข้าแต่พระองค์ ด้วยผลแห่งกรรมนี้ ขอข้าพระองค์ พึงเป็นผู้ถึงความเป็นผู้เลิศด้วยความเป็นผู้มีลาภ ในภพที่เกิดแล้ว ๆ ดังนี้ พระศาสดาตรัสว่า ดูก่อนกุลบุตร ความปรารถนาของท่านจงสำเร็จอย่างนั้น ดังนี้แล้ว ทรงกระทำภัตตานุโมทนาแก่เขาและชาวเมืองแล้วเสด็จหลีกไป

ด้วยอำนาจบุญที่ท่านพระสีวลี ได้บำเพ็ญสั่งสมอบรมมาตั้งแต่อดีตชาติทั้งสองนั้น จึงเป็นปัจจัยส่งผลให้ท่านเจริญด้วยลาภสักการะ โดยมีเทพยดา นาค ครุฑ และมนุษย์ทั้งหลาย นำมาถวายโดยมิขาดตกบกพร่อง ไม่ว่าท่านจะอยู่ในที่ใดๆ ในป่า ในบ้าน ในน้ำ หรือบนบก เป็นต้น ด้วยเหตุนี้ พระพุทธองค์ จึงทรงประกาศให้ปรากฏในหมู่พุทธบริษัทตรัสยกย่องท่านในตำแหน่ง เอคทัคคะ เป็นผู้เลิศกว่าภิกษุทั้งหลายในทาง ผู้มีลาภมาก นับว่าท่านพระสีวลีเถระเป็นพระมหาสาวกอีกรูปหนึ่งที่ได้ช่วยกิจการ พระศาสนา แบ่งเบาภาระของพระบรมศาสดาเป็นอย่างมาก ท่านดำรงอายุสังขารโดยสมควรแก่กาลเวลาแล้วก็ดับขันธปรินิพพาน

ประวัติความเป็นมาเกี่ยวกับการสร้างรูปเหมือน รูปหล่อ หรือพระเครื่องที่เป็นรูปของพระสิวลีไว้บูชา

รูปเหมือนบูชาพระสิวลี วัดท่าซุง ต.น้ำซึม จ.อุทัยธานี

อันเนื่องด้วยพระสิวลี ท่านเป็นพระอริยะบุคคล และเป็นบุคคลสำคัญในพระพุทธศาสนาที่มีประวัติบันทึกไว้ในครั้งพุทธกาล และอันเนื่องด้วยท่านเป็นผู้ที่ทรงคุณธรรมวิเศษ เป็นเลิศทางด้านการมีลาภสักการะ จึงได้มีการจัดสร้างรูปเหมือน รูปจำลอง โดยมีการสร้างพระสิวลีมีลักษณะ เป็นรูปพระภิกษุสงฆ์ ยืนถือไม้เท้าในมือขวา ส่วนมือซ้ายนั้นแบกกลดพาดอยู่บนบ่า และสะพายย่ามใส่เครื่องอัตถบริขาร หรือบางแห่งสร้างเป็นแบบรูปพระสงฆ์นั่งถือบาตรก็มี ซึ่งวัดและศาสนาสถานต่างๆมักสร้างเป็นองค์รูปเหมือนพระสิวลีไว้ให้พุทธศาสนิกชน ได้กราบไหว้สักการะบูชา

รูปเหมือนพระสิวลี วัดเก่าหนองสลิง ต.ศรีเตี้ย อ.บ้านโฮ่ง จ.ลำพูน

ในตำนานการสร้างพระเครื่องของไทย พระเกจิอาจารย์ผู้ทรงคุณวิเศษ ก็ได้นำพระสิวลีมาสร้างเป็นพระเครื่อง และได้ทำการปลุกเสกด้วยพระเวทย์ หรือมนต์คาถาเกี่ยวกับโชคลาภ ต่างๆจนมีความศักดิ์สิทธิ์ เพื่อแจกจ่ายให้ศิษยานุศิษย์ได้บูชา เพื่อเป็นสังฆานุสติ หรือเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวและเป็นใช้เป็นสิ่งระลึกนึกถึงพระเถระผู้ทรงคุณธรรมวิเศษ

ประเภทและรูปแบบพระสิวลีที่นำมาสร้างเป็นวัตถุมงคลได้แก่
๑.รูปเหมือน หรือรูปหล่อที่เป็นเนื้อผง เนื้อดิน หรือเป็นโลหะหล่อ
๒.ผ้ายันต์ หรือรูปถ่าย
๓.ตะกรุด

พระสิวลีที่เกจิอาจารย์ต่างๆ ได้สร้างไว้เป็นพระเครื่องได้แก่
-พระสิวลีหลวงพ่อแฉ่ง วัดบางพัง จ.นนทบุรี
-พระสิวลีหลวงปู่นาค วัดระฆังโฆสิตาราม กทม.
-พระสิวลีหลวงพ่อกวย วัดโฆสิตาราม จ.ชัยนาท
-พระสิวลีหลวงปู่โต๊ะ วัดประดู่ฉิมพลี กทม.
-พระสิวลีหลวงปู่ทิม วัดละหารไร่ จ.ระยอง
-พระสิวลี หลวงพ่อเต๋ คงทอง วัดสามง่าม จ.นครปฐม
-พระสิวลี หลวงพ่อแพ วัดพิกุลทอง จ.สิงห์บุรี

รูปเหมือนพระสิวลีแบบนั่ง

พระสิวลี หลวงปู่นาค วัดระฆัง

พระสิวลีเนื้อผง วัดประสาทบุญวาส กทม.

พระสิวลีหินแกะ หินพระธาตุเขาสามร้อยยอด

ผ้ายันต์พระสิวลี หลวงพ่อกวย วัดโฆิตาราม ชัยนาท

ผ้ายันต์พระสิวลี หลวงปู่น้อยปลุกเสก

นอกจากนั้นในภายหลังเกจิอาจารย์ และวัดต่างๆ ก็ได้มีการจัดสร้างพระสิวลีขึ้นอีกหลายรุ่น หลายแบบ

อันเนื่องด้วยพระสิวลีท่านเป็นพระอรหันต์ ที่มีบารมีหรือมีคุณในทางด้านโชคลาภมาก คือท่านจะเดินทางไปทางไหน สู่ที่แห่งใด ก็มักจะเกิดลาภกับท่านอยู่เสมอ การที่อาศัยบารมี ของพระสิวลี จะทำให้ผู้ที่เคารพบูชาด้วยความเคารพและประกอบสัมมาอาชีวะแล้วจะได้รับผล เป็นความสงบสุขร่มเย็น และสมบูรณ์พูนสุขด้วยโภคทรัพย์ โชคลาภ และยังได้ระลึกนึกถึงพระสงฆ์ผู้ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบเป็นพระอรหันต์เจ้าที่หมดกิเลสทั้งปวงแล้วเป็นบุคคลที่ควรแก่การเคารพบูชาอีกด้วย ดังนั้นรูปเหมือนพระสิวลี หรือพระเครื่อง พระสิวลีจึงเป็นที่ได้รับความนิยมจากสังคมไทยอย่างไม่เสื่อมคลาย

คาถาบูชาพระสิวลี(รวมคาถาพระสิวลี)

คาถาบูชาพระสิวลี
ตั้งนะโม ๓ จบ
สีวะลี จะ มหาเถโร เทวะตานะระปูชิโต โสระโห ปัจจะยาทิมหิ อะหัง วันทามิ ตัง สะทา
สีวะลี จะ มหาเถโร ยักขาเทวาภิปูชิโต โสระโห ปัจจะยาทิมหิ อะหัง วันทามิ ตัง สะทา
สีวะลี เถระคุณัง เอตัง โสตถิ ลาภัง ภะวันตุ เมฯ (ท่อง 7 จบ)

Tags : พระสิวลี, ประวัติพระสิวลี, บูชาพระสิวลี, คาถาพระสิวลี

พระขุนแผนมหาจินดามณี ปี 2550 สุดยอดวัตถุมงคลที่ควรมีไว้บูชา

siammongkol@yahoo.com (siammongkol) — Sat, 30 Jul 2016 12:49:00 +0700

พระขุนแผนมหาจินดามณี ปี 2550

พระขุนแผนมหาจินดามณี เนื้อมวลสารพิเศษผสมผง มหาภูติพรายทองคำหลวงปู่ชื่น

เมื่อปลายปี พ.ซ๒๕๔๐ ได้มีการจัดสร้างพระขุนแผน ขึ้นรุ่นหนึ่ง ซึ่งมีวัตถุประสงค์และเจตนาเพื่อนำรายได้จากการบูชา สมทบทุนสร้างพระอุโบสถวัดแม่สาบเหนือ ต.สะเมิงใต้ อ.สะเมิง จ.เชียงใหม่ โดยทางคณะกรรมการทางกรุงเทพ ได้จัดสร้างพระเครื่องและวัตถุมงคลขึ้นโดยการรวบรวมมวลสารศักดิ์สิทธิ์จากครูบาอาจารย์ที่สำคัญคือ มวลสารของหลวงปูชื่น วัดตาอี จ.บุรีรัมย์ ซึ่งท่านเป็นยอดปรมาจารย์ สายพระเวทย์เขมรโบราณ ซึ่งท่านได้สร้างของขลังของดีไว้คู่กับแผ่นดินมากมาย และที่สำคัญหลวงปู่ท่านได้สร้างมวลสารศักดิ์สิทธิ์ไว้ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ผงพุทธคุณ และผงมวลสารศักดิ์สิทธิ์ต่างๆ ซึ่งการสร้างพระขุนแผนในครั้งนี้ได้รับมวลสารสำคัญมาจากลูกศิษย์ของหลวงปู่ ที่ได้รับผงมวลสารจากหลวงปู่คือคุณ สรายุทธ งามชื่น ได้มีอนุโมทนาจิตมอบมวลสารในการจัดสร้างพระเครื่องในครั้งนี้ด้วย ตัวอย่างผงพุทธคุณของหลวงปู่ชื่น

-ผงจินดามณี,ผงอิธิเจ, ผงธาตุ 4, ผงอ่อนใจรัก (อิธิเจแฝด), ผงอาถรรพณ์ราชา, ผงอาถรรพณ์พระเจ้าแผ่นดิน, ผงสามสาวกินน้ำบ่อเดียวกัน, ผงเทพรัญจวน, ผงเมตตา, ผงเสน่หา, ผงตามปราถนา, ผงคุ้มครอง, ผงสาริกา, ผงพญาการะเวก, ผงนางเหมา, ผงมหาลำอ๊อฟ, ผงช้างผสมโขลง, ผงวิสาเซ, ผงนางพันธุรัตเรียกเนื้อ, ผงวัวพันหลัก, ผงวัวลืมคอก, ผงนะเสน่ห์ช้าง, ผงขุนแผน, ผงราชวงศ์วรมันสรรพสิทธิ์, ผงนางพญาตานี, ผงพญาเงิน, ผงหิรัญญราช, ผงทองฟ้า, ผงทองน้ำ, ผงทองดิน, ผงมหาปราบ, ผงมหากำบัง, ผงพญามนต์, ผงแป้งเสก, ผงว่านดอกทองตัวผู้ตัวเมีย 12 ชนิด และผงพุทธคุณอื่น ๆ

-ผงพรายทองคำหลวงปู่ชื่น

โดยมวลสารทั้งหมดได้นำไปผสมกับมวลสารอื่นๆ สร้างเป็นพระขุนแผนขึ้น และได้จัดพิธีพุทธาภิเษกโดยยอดพระเกจิอาจารย์ผู้เรืองวิทยาคม ดังนี้

-หลวงพ่อกอย ธมฺมปาโล วัดเขาดินใต้ อ.บ้านกรวด จ.บุรีรัมย์ หลวงพ่อกอยท่านเป็นพระเกจิอาจารย์ที่มีความเชี่ยวชาญในวิชาอาคมของทางเขมรโบราณและมีความสนิทสนมคุ้มเคยกับหลวงปู่ชื่นเป็นอย่างดี สมัยที่หลวงปู่ชื่น ติคญาโณ ท่านสร้างพระเครื่องและวัตถุมงคล หลวงพ่อกอยท่านก็ช่วยหลวงปู่ชื่นสร้าง โดยได้รับความเมตตาจากหลวงพ่อกอยอธิษฐานจิตปลุกเสก บรรจุพลังเวททางด้าน มหาเสน่ห์ เมตตามหานิยม มหาพิศวาส ..ฯลฯ ตามตำรับเขมรโบราณอย่างสุดเข้มขลัง(ขณะที่ท่านปลุกเสกว่าคาถาเป็นภาษาเขมรล้วนๆ) หลังปลุกเสกหลวงพ่อกอย ท่านบอกว่าพระชุดนี้มวลสารดีแรงมาก โดยขณะทำพิธีได้ทำการเชิญดวงวิญญาญอันศักดิ์สิทธิ์และมหาบารมีของหลวงปู่ชื่น ติคญาโณ มาร่วมปลุกเสกด้วย หลังพิธีปลุกเสก หลวงปู่ชื่นท่านไปนิมิตบอกลูกศิษย์ใกล้ชิดในฝันว่าท่านมาปลุกเสกให้ มาทำให้ศักดิ์สิทธิ์เข้มขลังเสมือนของหลวงปู่สมัยที่มีชีวิตอยู่ ท่านบอกว่าวัตถุมงคลนี้ดี ให้ใส่บาตรพระ 9 องค์และอุทิศส่วนกุศลให้ท่าน ท่านจะช่วยให้คนเช่าบูชาเยอะๆ และหลวงปู่จะตามไปช่วยเหลือผู้ที่บูชาวัตถุมงคลชุดนี้

-หลวงพ่อเมียน กัลญาโณ วัดจะเนียง จ.บุรีรัมย์ พระเกจิอาจารย์อาคมขลังแห่ง จ.บุรีรัมย์ ท่านศึกษาสรรพวิทยาคม อาถรรพณ์เวทต่างๆ มาสายเดียวกับหลวงปู่ชื่น ได้รับความเมตตาอธิษฐานจิตปลุกเสก บรรจุพลังอาถรรพณ์เวท และสรรพวิทยาคมต่าง ๆ ตามตำรับเขมรอย่างสุดเข้มขลัง

-หลวงปู่ครูบาแก้ว กมฺมสุทโธ วัดร่องดู่ จ.พะเยา ยอดพระเถระอาจารย์แห่งแผ่นดินล้านนา พระอริยสงฆ์แห่ง จ.พะเยา ผู้เลิศล้ำด้วยมหาเมตตา อภิญญาบารมี เมตตาอธิษฐานจิตปลุกเสก ลงคาถาทางด้าน มหาเสน่ห์ มหาหลง เช่น หัวใจพญาอิ่นแก้ว, 7 สาวน้อย, นางเหลียว ...ฯลฯ ตามตำรับวิชามหาเสน่ห์ของล้านนาโบราณอย่างสุดเข้มขลัง โดยได้รับความเมตตาปลุกเสกถึงในกุฏิของหลวงปู่

-หลวงปู่ศวัส ศิริมงฺคโล (พ่อปู่ฤาษี) วัดเกษตรสุข จ.พะเยา สุดยอดพระเกจิอาจารย์ผู้เรืองพระเวทวิทยาคม แห่ง จ.พะเยา วัตถุมงคลของหลวงปู่ศวัสพูดได้คำเดียวว่าขลังใช้แล้วไม่ต้องรอลุ้นผล เมตตาอธิษฐานจิตปลุกเสก บรรจุพลังเวทย์ทางด้าน มหาเสน่ห์ มหาหลง เมตตามหานิยม และโชคลาภ ให้อย่างสุดเข้มขลังศักดิ์สิทธิ์ ขณะที่ท่านปลุกเสกกล้องถ่ายภาพสามารถจับภาพกลุ่มควันสีขาวพวยพุ่งลงมาสู่วัตถุมงคลที่ปลุกเสกอย่างน่าอัศจรรย์

พระขุนแผนรุนนี้หลังจาก มีผู้ที่บูชาไปแล้ว มีประสบการณ์เล่าขานกันมาก มีอิทธิคุณอำนาจเป็นที่ประจักษ์เลื่องลือ โดดเด่นทางด้าน มหาเสน่ห์ เมตตามหานิยม โชคลาภ และเจริญรุ่งเรืองในหน้าที่การงานกันมาก อันมีสาเหตุเนื่องมาจากเจตนาการสร้างที่บริสุทธิ์ มียอดมวลสาร และมียอดพระเกจิอาจารย์ผู้มีบารมี ได้อธิษฐานจิตปลุกเสก จึงเป็นพระขุนแผนอีกรุ่นหนึ่งที่แนะนำให้บรรดานักสะสมพระขุนแผน หรือของขลังทางด้านเมตตามหานิยม ได้มีไว้บูชา

พระขุนแผนมหาจินดามณี เนื้อมวลสารพิเศษ ผสมผงมหาภูติพรายทองคำ (หมดแล้ว)

พระขุนแผนมหาจินดามณี เนื้อแก่ผงพุทธคุณสีขาว

ราคาบูชา 500 (รวมค่าส่ง EMS 560.-)

พระขุนแผนมหาจินดามณี เนื้อแก่ผงว่านสีน้ำตาล

ราคาบูชา 500 (รวมค่าส่ง EMS 560.-)

>>>สนใจบูชาวัตถุมงคล เครื่องรางของของขลังรายการนี้อ่านวิธีบูชาตรงนี้<<<

ธรรมะเรื่องการเสริมบุญบารมีให้ตัวเอง หลวงพ่อพระอาจารย์เปลี่ยน

siammongkol@yahoo.com (siammongkol) — Sat, 30 Jul 2016 11:51:00 +0700

..ธรรมะสวัสดีเช้านี้..
..การสร้างสมอบรมบุญบารมี สร้างคุณงามความดี เพิ่มพูนบุญบารมีของตนให้เจริญรุ่งเรืองขึ้นไป เรียกว่าเป็นคนไม่ประมาท ถ้าคนประมาทเกิดมาแล้วอยู่เฉยๆ ไม่ได้ทำคุณงามความดีอะไรเลย เรียกว่าขาดทุนที่ได้เกิดขึ้นมาเป็นมนุษย์ เกิดขึ้นมาโชคดีได้เป็นมนุษย์แล้ว แต่ยังขาดทุนที่ยังไม่ได้สร้างความดีเอาไว้ เหตุฉะนั้นบางคนก็สร้างแต่บาป บางคนสร้างแต่คุณงามความดีมีความสุข ก็ได้รับผลคุณงามความดีที่ตนได้กระทำเอาไว้ เรียกว่ากรรม กรรมเป็นของของตน กรรมเป็นที่พึ่งอาศัย อาศัยซึ่งกรรมที่ได้ทำเอาไว้ จึงได้มีเครื่องประดับเป็นของตนเอง
..ถ้าคนไม่มีบุญญาบารมี ก็ทุกข์ยากลำบาก เป็นขอทานก็มี อยู่ในป่าในเขาก็มี ทุกข์ยากลำบากเพราะไม่ได้สร้างสมอบรมบุญญาบารมีไว้มาก พวกที่อยู่ในเมืองตามบ้านนอกบ้านนา อยู่พอกินพอใช้ก็ดี ที่อยู่ที่พักพาอาศัยเครื่องใช้ไม้สอย อำนวยความสะดวกให้มีความสุข เรียกว่าคนเป็นคนที่ได้ทำคุณงามความดีเอาไว้ เรียกว่าได้รับผลบุญจากชาติที่แล้ว ที่ได้สร้างเอาไว้..
...บัดนี้ เรามาเพิ่มพูนบุญบารมีของตน สร้างในชีวิตของเราที่เกิดใหม่ เรียกว่าคนเรานั้นเกิดมาหลายภพหลายชาติแล้ว บางคนนั้นก็มาเกิดใหม่ มาจากสัตว์เดรัจฉานบ้าง มาจากนรกบ้าง มาจากสวรรค์บ้าง แล้วแต่ว่าอำนาจคุณงามความดี ส่งผลให้ที่ได้ทำเอาไว้ เรียกว่ามาด้วยอำนาจของกรรม เราจึงเห็นคนเหลื่อมล้ำต่ำสูงกว่ากัน ทำไมคนเรานี้ถึงมั่งมีต่างกัน คนร่ำรวยก็มี คนปานกลางก็มี คนทุกข์ยากลำบากก็มี ทำไมถึงเป็นแบบนั้นคนเรา
..ก็อาศัยที่ว่าคนเรานั้นสร้างคุณงามความดีมาไม่เท่ากัน คนไหนทำความดีไว้มาก ก็มีความสุขสมบูรณ์มีเงินมีทอง มีสิ่งมีของมีรถเรือ เครื่องอำนวยความสะดวกให้มีความสุข เรียกว่ามาด้วยบุญของตนเอง บางคนมีปานกลางอยู่พอใช้พอสอย ก็พออยู่พอกินพอใช้ก็พออยู่ได้ บางคนนั้นแสนจนขาดหน้าขาดหลัง อาหารการกินก็ดี เครื่องใช้เครื่องสอยก็ดี รถเรือต่างๆที่อำนวยความสะดวกก็ขัดข้อง ไม่มี เขาเลยต้องเดินเอา จะไปนั่นไปนี่ ก็มีความลำบากอยู่อย่างนั้น เพราะทำคุณงามความดีไว้น้อย ก็เลยไม่พร้อมไม่บริบูรณ์...
... เหตุฉะนั้น เราทั้งหลาย ถ้าผู้ใดได้ทำไว้แล้ว ก็อบอุ่นใจ อิ่มใจ มีความสุขใจ จึงเรียกว่าบุญ บุญคือความสุข ที่ได้รับความสุขก็เพราะอาศัยคุณงามความดี ที่อำนวยผลให้ได้รับความสุข บางคนมีรถมีเรือก็ใช้รถใช้เรือ เดินทางไปได้สบาย คนมีสตางค์ไปทางเครื่องบินก็มี หรือเรือเดินทะเลก็มี นั่งไปสะดวกสบายไปเมืองนั่นเมืองนี้แล้ว มีเงินทองจับจ่ายก็สะดวกสบ้าย..สบาย เรียกว่าส่งผลอำนวยความสะดวก ให้บุคคลที่ได้สร้างความดีเอาไว้มานั่นเอง
..ถ้าเรามาเห็นอย่างนี้ เราก็เข้าใจ เอ..คนเราเกิดมาด้วยกันนี้ เป็นอย่างนี้นี่เอง ด้วยอำนาจของกรรมนี่เอง อยู่บ้านใดเมืองใด อยู่ประเทศไหนก็แล้วแต่ก็ไม่ต่างกัน ประเทศเมืองนอกก็มีคนร่ำรวย มั่งมีศรีสุขสมบูรณ์ มีที่อยู่พักอาศัยสมบูรณ์ก็มี มีคนทุกข์ยากลำบากก็มี ประเทศของเราก็เหมือนกัน คนร่ำรวยก็มี คนปานกลางก็มี คนทุกข์ยากลำบากก็มีเหมือนกัน บ้านในเมืองใดประเทศไหนในโลกนี้ เป็นมาด้วยอำนาจของกรรมทั้งนั้น ถ้าเราได้ศึกษาทางพระพุทธศาสนาเราก็จะรู้เองว่า คนเรานี้ ทำความดีมาไม่เหมือนกันอย่างนี้เอง ก็จะได้สบายใจว่า
..เมื่อเราได้ทำความดีแล้ว เราก็จะได้อบอุ่นใจว่า เราจะกลับมาเกิดอยู่ภพใดชาติใด บุญกุศลก็จะอำนวยผลให้เรา ได้รับความสุขความสบาย ดังนั้นก็เรียกว่า อยู่ด้วยบุญด้วยกุศล ด้วยกันทุกท่านทุกคน เมื่อเราเห็นอย่างนั้น เราก็ขยันหมั่นเพียรตั้งใจ มีศรัทธาเลื่อมใส ในการทำคุณงามความดี ประกอบคุณงามความดี ให้เกิดให้มีขึ้นแก่ตนเองไปเรื่อยๆ เหมือนกับคนสั่งสมเงินทองก็ดี ฝากธนาคารไว้ทีละน้อยทีละน้อยก็จะมากขึ้น คนทำบุญก็เหมือนกัน ทำไปทีละน้อยทีละน้อย บริจาคทานอะไร อาหารการกินก็ดี
..เหตุฉะนั้น พวกเราทั้งหลาย ก็คิดดูให้เข้าใจ ก็จะเข้าใจว่า สร้างอะไรก็ได้รับผลเช่นนั้น สร้างผลบุญก็จะได้รับผลบุญ สร้างผลบาปก็จะได้รับผลบาป เราก็จะเห็นชัดเจนด้วยตาตนเอง ไปบ้านใดเมืองใด ก็จะได้เข้าใจเรื่องแบบนี้ ก็จะได้ขยันหมั่นเพียรสร้างคุณงามความดี ให้เกิดให้มีขึ้นแก่ตนเองได้มากๆ ก็จะอยู่ได้สบาย ตราบใดที่เรายังไม่ถึงนิพพานเมื่อไหร่ ก็ยังกลับมาเกิดอีกอยู่ ก็จะได้รับผลบุญส่วนกุศล คุณงามความดีของตนที่ได้สร้างเอาไว้นี่เอง เป็นเครื่องอำนวยผล ให้มีความสะดวก ให้มีความสุข อันนี้เป็นเป้าหมายของพวกเราที่ได้ทำคุณงามความดี ผู้ที่มีน้อยก็จะเพิ่มขึ้น คนที่ทำมากขึ้น ก็จะเพิ่มขึ้นตามอำนาจของการสร้างสมอบรมคุณงามความดีนั่นเอง..

หลวงพ่อพระอาจารย์เปลี่ยน ปัญญาปทีโป วัดอรัญญวิเวก อ.แม่แตง จังหวัดเชียงใหม่

พระฉลอง 25 พุทธศตวรรษ

siammongkol@yahoo.com (siammongkol) — Sat, 30 Jul 2016 11:18:00 +0700

ประวัติการสร้างพระ 25 พุทธศตวรรษ
เมื่อปี พ.ศ. 2500 ได้มีการสร้างพระเครื่องขึ้น เนื่องในโอกาศที่พระพุทธศาสนาได้มีอายุครบ 2500 ปี โดยทางคณะกรรมการมี พล.ต.อ เผ่า ศรียานนท์ ประธานกรรมการ คณะกรรมการได้มีมติความเห็นให้จัดสร้างพระเครื่องในงานฉลอง 25 พุทธศตวรรษ เพื่อเป็นที่ระลึกในงานฉลอง 25 พุทธศตวรรษ เพื่อแจกจ่ายและสมนาคุณแก่ประชาชนผู้มีจิตศรัทธาบริจาคเงิน สมทบทุนในการสร้างพุทธมณฑล และนอกจากนี้ยังได้มีการสร้างพระพุทธลีลา สูง 2,500 นิ้ว (62.50 ม.) บนเนื้อที่ 2,500 ไร่ ที่ตำบลศาลายา อ.นครปฐม(พุทธมณฑลปัจจุบัน)

คณะกรรมการจัดสร้างพระเครื่องฯ ได้จัดการดำเนินงานไปแล้ว และจะจัดการต่อไปตามลำดับนี้

1.คณะกรรมการจัดสร้างพระเครื่องฯ ได้อนุมัติ เงินทุนในการสร้างพระเครื่องครั้งนี้
เป็นเงิน 5,000,000 บาท (ห้าล้านบาทถ้วน) เพื่อทำการสร้างพระ 2 แบบ คือ

ก. พระเนื้อชิน อันประกอบด้วย พลวง, ดีบุก, ตะกั่วดำผสมด้วยนวโลหะ คือ ชินหนัก 1 บาท
,เจ้าน้ำเงินหนัก 2 บาท ,เหล็กละลายตัวหนัก 3 บาท เหล็กบริสุทธิ์ หลัก 4 บาท ,ปรอท หนัก
5 บาท ,สังกะสีหนัก 6 บาท ทองแดงหนัก 7 บาท ,เงินหนัก 8 บาท, ทองคำหนัก 9 บาท,
ตลอดจนแผ่นทองแดง,ตะกั่ว,เงินที่พระอาจารย์ต่างๆ เกือบทั้งราชอาณาจักรได้ลงเลขยันต์คาถา
ส่งมาให้และเศษชนวนหล่อพระในพิธีแห่งอื่นๆ รวมหล่อผสมลงไปในคราวนี้ด้วย

ข.พระผง (ดิน) ผสมด้วยผงเกษรดอกไม้ 108 อย่าง ตลอดจนผสมด้วยดินหน้าพระอุโบสถ
จากพระอาจารย์ต่างๆ ทั่วราชอาณาจักรและผงพุทธาคมต่างๆ ที่บรรดาพระอาจารย์ได้มอบให้มา
รวมทั้งพระผงต่างๆ แบบของโบราณและของพระอาจารย์ต่างๆ ที่ได้สร้างไว้แต่โบราณกาล
อันได้ส่งอุทิศมาให้ผสมรวมเป็นผงในครั้งนี้ด้วยมากมายหลายแห่ง

2. จำนวนพระที่สร้างในครั้งนี้

ก. พระเนื้อชิน 2,421,250 องค์

ข. พระเนื้อดิน 2,421,250 องค์
รวมทั้ง 2 ชนิด เป็นพระ 4,842,500 องค์

ค. สร้างพระพุทธรูปบูชาทองคำแบบพุทธลีลา ลักษณะเดียวกับพระองค์ใหญ่ ซึ่งจะสร้างที่
พุทธมณฑล สูงองค์ละ 9 ซ.ม. 4 องค์ ทองคำหนักรวม 55 บาท พระพุทธรูปทองคำนี้
ได้ให้กองพระษาปณ์ กรมธนารักษ์ กระทรวงการคลัง เป็นผู้จัดสร้าง

3. จัดการสร้างพระเครื่องทองคำ แบบลักษณะและขนาดเดียวกับพระเนื้อชินใช้ทองคำหนักองค์ละประมาณ 6 สลึง
โดยให้สร้างเป็นจำนวนเพียง 2,500 องค์การสร้างพระเครื่องทองคำ ตามข้อนี้ ได้ใช้ทุนโดยวิธีเรียกเงินล่วงหน้าจาก
ผู้สั่งจอง องค์ละ 1,000 บาท ส่วนเงินสมทบทุนอันแท้จริงนั้นองค์ละ 2,500 บาท เมื่อสร้างเสร็จเรียบร้อยแล้ว
ผู้สั่งจองจะต้องส่งเงิน ส่วนที่เหลืออีก 1,500 บาท เวลามาขอรับองค์พระไป

4. คณะกรรมการหาทุนและรับสั่งของสมทบทุนในการสร้างพุทธมณฑลอันมีพระยาสามราชภักดี
ปลัดกระทรวงมหาดไทย เป็นประธานกรรมการดำเนินงานอยู่นั้น ได้แจ้งความจำนงมายังคณะกรรมการนี่ว่า
เดิมที่ได้มีมติดังต่อไปนี้

ก. ผู้ใดบริจาคเงินสมทบทุนสร้างพุทธมณฑล 10,000 บาทจะได้พระทองคำหนักประมาณ 1 บาท เป็นของสมนาคุณ 1 องค์

ข. ผู้ใดบริจาคเงินสมทบทุน 1,000 บาท จะได้พระเงินหนักประมาณ 1 บาท เป็นของสมนาคุณ 1 องค์
การสร้างพระสมนาคุณนี้คณะกรรมการจะต้องสร้างเพื่อมอบเป็นของสมนาคุณมีจำนวนดังนี้

ก. พระทองคำ 15 องค์
ข. พระนาก 30 องค์
ค. พระเงิน 300 องค์

เงินค่าสร้างพระทั้ง 3 ชนิดนี้เป็นเงินทุนจากที่ได้รับไว้แล้วและจะดำเนินการสร้างให้เสร็จในคราวเดียว
กับที่ได้สร้างพระเครื่องชินและผง (ดิน) ดังกล่าวแล้วด้วย

และได้จัดพิธีมหาพุทธาภิเษกที่ยิ่งใหญ่ที่สุด โดยจัดพิธีพุทธาภิเษก 3 วัน 3 คืน ในพระอุโบสถวัดสุทัศน์เทพวรารามราชวรมหาวิหาร มีสมเด็จพระราชาคณะ , เจริญพระพุทธมนต์ 25 รูป และที่สำคัญได้นิมนต์พระเกจิอาจารย์ ผู้ทรงคุณธรรม และพระคณาจารย์ปลุกเสก บรรจุพุทธาคมและพุทธาภิเษกทั้งหมด 108 รูป

รายนามพระเกจิอาจารย์ที่มาปลุกเสกพระเครื่อง 25 พุทธศตวรรษมีรายนามดังนี้

1. พระครูอาคมสุนทร อ.พระนคร วัดสุทัศน์เทพวรารามฯ จ.พระนคร
2. พระครูสุนทรสมาธิวัตร อ.พระนคร วัดสุทัศน์เทพวรารามฯ จ.พระนคร
3. พระญาณาภิรัต อ.พระนคร วัดสุทัศน์เทพวรารามฯ จ.พระนคร
4. พระครูพิบูลย์บรรณวัตร อ.พระนคร วัดสุทัศน์เทพวรารามฯ จ.พระนคร
5. พระครูสุนทรศีลาจารย์ อ.พระนคร วัดสุทัศน์เทพวรารามฯ จ.พระนคร
6. พระครูพิศาลสรกิจ อ.พระนคร วัดสุทัศน์เทพวรารามฯ จ.พระนคร
7. พระมหาสวน อ.พระนคร วัดสุทัศน์เทพวรารามฯ จ.พระนคร
8. พระอำนวย อ.พระนคร วัดสุทัศน์เทพวรารามฯ จ.พระนคร
9. พระปลัดสุพจน์ อ.พระนคร วัดสุทัศน์เทพวรารามฯ จ.พระนคร
10. พระครูวิสิษฐ์วิหารการ อ.พระนคร วัดชนะสงคราม จ.พระนคร
11. พระสุธรรมธีรคุณ (หลวงพ่อวงษ์) วัดสระเกศ จ.พระนคร
12. พระอาจารย์สา อ.พระนคร วัดชนัดดาราม จ.พระนคร
13. พระปลัดแพง อ.พระนคร วัดมหาธาตุฯ จ.พระนคร
14. พระวิสุทธิสมโพธิ อ.พระนคร วัดพระเชตุพนฯ จ.พระนคร
15. พระวรเวทย์คุณาจารย์ อ.พระนคร วัดพระเชตุพนฯ จ.พระนคร
16. พระครูฐาปนกิจประสาท อ.พระนคร วัดพระเชตุพนฯ จ.พระนคร
17. พระอินทรสมาจารย์ อ.พระนคร วัดพระเชตุพนฯ จ.พระนคร
18. พระครูวินัยธรเฟื่อง อ.พระนคร วัดสัมพันธ์วงศ์ จ.พระนคร
19. พระครูภักดิ์ อ.พระโขนง วัดบึงทองหลาง จ.พระนคร
20. พระครูกัลญาณวิสุทธิ อ.ยานนาวา วัดดอนทวาย จ.พระนคร
21. พระอาจารย์มี อ.ยานนาวา วัดสวนพลู จ.พระนคร
22. พระอาจารย์เหมือน อ.บางเขม วัดโรงหีบ จ.พระนคร
23. พระหลวงวิจิตร อ.ดุสิต วัดสะพานสูง จ.พระนคร
24. พระอาจารย์หุ่น อ.มีนบุรี วัดบางขวด จ.พระนคร
25. พระราชโมลี อ.บางกอกน้อย วัดระฆัง จ.ธนบุรี
26. หลวงวิชิตชโสธร วัดสันติธรรมาราม จ.ธนบุรี
27. พรครูโสภณกัลญานุวัตร วัดกัลญาณมิตร จ.ธนบุรี
28. พระครูภาวนาภิรัต อ.บางขุนเทียน วัดหนัง จ. ธนบุรี
29. พระครูทิวากรคุณ อ.ตลิ่งชัน วัดตลิ่งชัน จ.ธนบุรี
30. พระครูไพโรจน์วุฒิคุณ วัดโพธินิมิตร จ.ธนบุรี
31. พระครูญาณสิทธิ์ อ.ตลิ่งชัน วัดราชสิทธาราม จ.ธนบุรี
32. พระอาจารย์มา อ.ตลิ่งชัน วัดราชสิทธาราม จ.ธนบุรี
33. พระอาจารย์หวน อ.ตลิ่งชัน วัดพิกุล จ.ธนบุรี
34. พระมหาธีวัฒน์ อ.ภาษีเจริญ วัดปากน้ำ จ.ธนบุรี
35. พระอาจารย์จ้าย อ.ภาษีเจริญ วัดปากน้ำ จ.ธนบุรี
36. พระอาจารย์อินทร์ อ.ภาษีเจริญ วัดปากน้ำ จ.ธนบุรี
37. พระครูกิจจาภิรมย์ อ.บางกอกใหญ่ วัดอรุณราชวราราม จ.ธนบุรี
38. พระครูวินัยสังวร อ.ธนบุรี วัดประยูรวงศวาส จ.ธนบุรี
39. พระสุขุมธรรมาจารย์ อ.ธนบุรี วัดหงษ์รัตนราม จ.ธนบุรี
40. พระครูพรหมวินิต อ.ธนบุรี วัดหงษ์รัตนาราม จ.ธนบุรี
41. พระอาจารย์อิน อ.คลองสาน วัดสุวรรณอุบาสิการ จ.ธนบุรี
42. พระครูวิริยกิจ อ.คลองสาน วัดประดู่ฉิมพลี จ.ธนบุรี
43. พระปรีชานนทมุนี อ.บางบัวทอง วัดโมลี จ.นนทบุรี
44. พระครูปลัดแฉ่ง (หลวงพ่อแฉ่ง) อ.ปากเกร็ด วัดศรีรัตนาราม จ.นนทบุรี
45. พระปลัดยัง (หลวงพ่อยัง) อ.ปากเกร็ด วัดบางจาก จ.นนทบุรี
46. พระอาจารย์สมจิต วัดป่ากระเหรี่ยง จ.ราชบุรี
47. พระอาจารย์แทน อ.เมือง วัดธรรมเสน จ.ราชบุรี
48. พระครูบิน อ.บางแพ วัดแก้ว จ.ราชบุรี
49. พระอินทร์เขมาจารย์ อ.เมือง วัดช่องลม จ.ราชบุรี
50. พระธรรมวาทีคณาจารย์ อ.เมือง วัดดอนยายหอม จ.นครปฐม
51. พระครูสังฆวิชัย วัดพระปฐมเจดีย์ จ.นครปฐม
52. พระอาจารย์สำเนียง อ.บางเลน วัดเวทุนาราม จ.นครปฐม
53. พระอาจารย์เต๋ อ.กำแพงแสน วัดสามง่าม จ.นครปฐม
54. พระอาจารย์แปลก อ.เมือง วัดสระบัว จ.ปทุมธานี
55. พระครูปลัดทุ่ง อ.เมือง วัดเทียมถวาย จ.ปทุมธานี
56. พระครูบวรธรรมกิจ อ.เมือง วัดโบสถ จ.ปทุธานี
57. พระครูโสภณสมาจารย์ อ.เมือง วัดหนองบัว จ.กาญจนบุรี
58. พระครูวิสุทธิรังษี อ.เมือง วัดเหนือ จ.กาญจนบุรี
59. พระมุจจรินโมฬี อ.หนองจิก วัดมุจจริน จ.ปัตตานี
60. พระครูรอด อ.เมือง วัดประดู่ จ.นครศรีธรรมราช
61. พระครูวิศิษฐ์อรรถการ อ.ฉวาง วัดสวนขวัญ จ.นครศรีธรรมราช
62. พระครูสิทธิธรรมาจารย์ (พระอาจารย์ลี) อ.เมือง วัดโศกการาม จ.สมุทรปราการ
63. พระอาจารย์บุตร อ.เมือง วัดใหม่บางปลากด จ.สมุทรปราการ
64. พระอาจารย์แสวง อ.พระประแกง วัดกลางสวน จ.สมุทรปราการ
65. พระครูศิริสรคุณ อ.เมือง วัดท้ายหาด จ.สมุทรสงคราม
66. พระครูสมุทรสุนทร อ.เมือง วัดพวงมาลัย จ.สมุทรสงคราม
67. พระสทุธิสารวุฒาจารย์ อ.อัมพวา วัดเสด็จ จ.สมุทรสงคราม
68. พระอาจารย์อ๊วง อ.อันพวา วัดบางคณาทอง จ.สมุทรสงคราม
69. พระครูไพโรจน์วุฒาจารย์ (รุ่ง) อ.กระทุ่มแบน วัดท่ากระบือ จ.สมุทรสาคร
70. พระครูวิเศษสมุทรคุณ อ.กระทุ่มแบน วัดดอนไก่ดี จ.สมุทรสาคร
71. พระครูสักขิตวันมุนี อ.เมือง วัดป่าเลไลย์ จ.สุพรรณบุรี
72. พระอาจาย์แต้ม อ.เมือง วัดพระลอย จ.สุพรรณบุรี
73. พระครูโฆษิตธรรมสาร (ครื้น) อ.เมือง วัดสังโฆ จ.สุพรรณบุรี
74. พระครูวรกิจวินิจฉัย (พริ้ง) อ.เมือง วัดวรจันทร์ จ.สุพรรณบุรี
75. พระครูสำฤทธิ์ (เอี้ยง) อ.เมือง วัดอู่ทอง จ.สุพรรณบุรี
76. พระวรพจน์ปัญญาจารย์ องเมือง วัดอรัญญิการาม จ.ชลบุรี
77. พระครูธรรมาวุฒิคุณ อ.เมือง วัดเสม็ด จ.ชลบุรี
78. พระครูธรรมธร (หลาย) อ.เมือง วัดราศฎร์บำรุง จ.ชลบุรี
79. พระอาจารย์บุญมี อ.บางละมุง วัดโพธิ์สัมพันธ์ จ.ชลบุรี
80. พระพรหมนคราจารย์ อ.พรหมบุรี วัดแจ้งพรหมนคร จ.สิงห์บุรี
81. พระครูศรีพรหมโศกิต (แพ) อ.พรหมบุรี วัดพิกุลทอง จ.สิงห์บุรี
82. พระชัยนาทมุนี อ.เมือง วัดบรมธาตุ จ.ชัยนาท
83. พระอาจารย์หอม (หลวงพ่อหอม) อ.เมือง วัดชากหมาก จ.ระยอง
84. พระอาจารย์เมือง อ.แม่ทา วัดท่าแพ จ.ลำปาง
85. พระครูอุทัยธรรมธานี อ.เมือง วัดท้าวอุ่ทอง จ.ปราจีนบุรี
86. พระครูวิมลศีลจารย์ อ.ประจันตคาม วัดศรีประจันตคาม จ.ปราจีนบุรี
87. พระครูสนุทรธรรมประกาศ อ.ปากพลี วัดโพธิ์ปากพลี จ.นครนายก
88. พระครูบาวัง อ.เมือง วัดบ้านเด่น จ.ตาก
89. พระครูสวรรควิริยกิจ อ.เมือง วัดสวรรคนิเวส จ.แพร่
90. พระครูจันทร (อ.ชุมแสง จ.นครสวรรหลวงพ่อจันทร์) วัดคลองระนง ค์
91. พระครูสีลกิติคุณ (อั้น) วัดพระญาติฯ อ.พระนครศรีฯ จ.อยุธยา
92. พระอาจารย์แจ่ม วัดวังแดงเหนือ อ.พระนครศรีฯ จ.อยุธยา
93. พระครูเล็ก วัดบางนมโค อ.เสนา จ.อยุธยา
94. พระอาจารย์มี วัดอินทราราม อ.เสนา จ.อยุธยา
95. พระอาจารย์หวาน วัดดอกไม้ อ.บางปะหัน จ.อยุธยา
96. พระอาจารย์หน่าย วัดบ้านแจ้ง อ.บางปะหัน จ.อยุธยา
97. พระครูประสาทวิทยาคม (นอ) วัดกลาง อ.ท่าเรือ จ.อยุธยา
98. พระอาจารย์จง (หลวงพ่อจง) วัดหน้าต่างนอก อ.บางไพร จ.อยุธยา
99. พระอธิการเจาะ วัดประตูโลกเชษฐ์ อ.เสนา จ.อยุธยา
100. พระอาจารย์ศรี วัดสระแก อ.พระนครศรีฯ จ.อยุธยา
101. พระสุวรรณมุนี (ชิต) วัดมหาธาตุ อ.เมือง จ.อยุธยา
102. พระครูศุข วัดดตนดหลวง อ.ชะอำ จ.เพชรบุรี
103. พระครูพิบูลย์ศีลาจารย์ วัดโพธิ์กรุ อ.บ้านลาด จ.เพชรบุรี
104. พระครูทบ (หลวงพ่อทบ) วัดส่วางอรุณ อ.ชนแดน จ.เพชรบูรณ์
105. พระสวรรคนายก วัดสุวรรคคาราม อ.สวรรคโลก จ.สุโขทัย
106. พระโบราณวัตถาจารย์ วัดราชธานี จ.สุโขทัย
107. พระครูปี้ วัดกิ่งลานหอย กิ่ง อ.บ้านด่านลานหอย จ.สุโขทัย
108. พระครูวิบูลย์สมุทร วัดเสด็จ อ.อัมพวา จ.สมุทรสงคราม

พระเครื่อง 25 พุทธศตวรรษ เป็นพระเครื่องที่จัดสร้างในโอกาศวาระที่สำคัญมีวัตถุประสงค์ดี และที่สำคัญมียอดพระเกจิอาจารย์ในยุคนั้นร่วมพุทธาภิเษกถือเป็นยอดวัตถุมงคล ที่ควรหาไว้มาบูชา

ประโยชน์ของการรักษาศีล

siammongkol@yahoo.com (siammongkol) — Tue, 14 May 2013 13:25:00 +0700

ศีล (บาลี: สีล) ในความหมายปกติคือข้อปฏิบัติตนขั้นพื้นฐานในทางพระพุทธศาสนา เพื่อควบคุมความประพฤติทางกายและวาจาให้ตั้งอยู่ในความดีงามมีความปกติสุข เพื่อให้เป็นกติกาข้อห้ามที่ใช้แก้ปัญหาขั้นพื้นฐาน 5 ปัญหาหลัก ซึ่งทำให้เกิดความสงบสุข และ ไม่มีการเบียดเบียนซึ่งกันและกันในสังคม

การรักษาศีลเป็นสิ่งที่มีความสำคัญมาก และเป็นคุณธรรมสำคัญที่เป็นปัจจัยให้ได้เกิดเป็นมนุษย์โดยสมบูรณ์ ในเมื่อศีลเป็นข้อปฎิบัติของมนุษย์เพื่อให้เกิดความปรกติสุข ดังนั้นเมื่อเกิดการละเมิดศีลหรือหากไม่มีศีลแล้ว ความผิดปรกติ หรือความไม่ปรกติก็ย่อมเกิดขึ้น เมื่อความไม่ปรกติเกิดขึ้นก็ย่อมเกิดความเดือดร้อน เมื่อความเดือดร้อนเกิดขึ้นจิตใจก็เป็นอกุศล เกิดความทุกข์มืดมัว เมื่อจิตใจเป็นทุกข์เป็นอกุศลก็ถือว่าเป็นบาป เมื่อสะสมบาปเข้าไปมากๆหากตายตกจากความเป็นมนุษย์ที่ไปของผู้ที่มีบาปก็คือนรก จึงสรุปความได้ว่าหากละเมิดศีลไม่รักษาศีลแล้วตกนรกแน่นอน ตรงกันข้ามกันหากมีการรักษาศีลแล้วก็เกิดความปรกติสุข เมื่อเกิดความปรกติสุขขึ้นจิตใจก็ดีงามเป็นกุศล ถือเป็นบุญหากทำได้เป็นปรกติแล้วตายจากความเป็นมนุษย์ที่ไปของผู้ที่มีบุญก็คือสุขคติภูมิมีโลกสวรรค์เป็นต้น

ผู้ที่ยังไม่เข้าถึงกระแสของธรรมหรือยังไม่ได้เริ่มปฎิบัติธรรม ยังมีความเข้าใจผิดอยู่มากคือยังมีความรู้สึกว่าตัวเอง และศีลนั้นแยกกัน เมื่ออยากจะรักษาศีลเมื่อใดเมื่อนั้นศีลจึงจะมีกับตัวเรา ซึ่งเป็นความคิดที่ผิดและประมาทมาก เพราะว่าถ้าหากคิดแบบนั้น เท้าทั้งสองของผู้นั้นก็ยังเหยียบประตูของนรกไว้ตลอดเวลา จริงๆแล้วศีลเป็นคุณธรรมที่คู่กับมนุษย์เราเป็นสิ่งที่คู่กับจิตใจของคนเสมอจึงจะได้ชื่อว่าเป็นมนุษย์โดยสมบูรณ์

ศีลเป็นคุณธรรมพื้นฐานแรกที่จะทำให้เกิดปัญญา ปัญญาในที่นี้หมายถึงปัญญาในการรู้แจ้งเห็นจริงในสัจธรรมคำสั่งสอนของพระบรมศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้า ไม่ใช่ปัญญาในการศึกษาเล่าเรียนหรือปัญญาที่เป็นความฉลาดในความหมายของโลกมนุษย์ ดั่งคำสอนที่ว่า ศีล สมาธิ ปัญญา เมื่อเริ่มต้นที่ปฎิบัติธรรมสิ่งที่เป็นฐานเป็นพื้นอันดับแรกก็คือการรักษาศีล เพื่อขัดเกลาให้จิตมีความสะอาดผ่องใส ในเบื้องต้น เมื่อศีลบริสุทธิ์แล้วก็ไปเจริญสมาธิจึงจะเกิดผล หากไม่ขัดเกลาจิตใจให้สะอาดก่อนคือไม่รักษาศีลแล้วไปปฎิบัติสมาธิจิตใจจะหยาบไม่สามารถรวมจิตรวมใจได้ เมื่อรักษาศีลขัดเกลาจิตใจให้มีความสะอาดแล้ว ไปเจริญสมาธิภาวนาก็จะสามารถรวมจิตใจได้จนมีความตั้งมั่นพอที่ จะพิจารณาปัญญาหรือที่เรียกว่าวิปัสสนาอันเป็นเครื่องรู้แจ้งเห็นจริงในหลักธรรมคำสั่งสอนที่พระพุทธองค์ได้บัญญัติไว้เพื่อขัดเกลาจิตใจถ่ายถอนกิเลสให้หมดไป จึงจะเห็นได้ว่าศีลจึงเป็นต้นเป็นพิ้นฐานธรรมของทุกอย่างมีความสำคัญมาก

การรักษาศีลมีอานิสงส์โดยหลักใหญ่ ๆ ซึ่งปรากฏในคำกล่าวสรุปหลังจากที่พระท่านให้ศีลว่ามี ๓ ประการ คือ
๑.ศีลเป็นเหตุให้ไปสู่สุคติ (สีเลนะ สุคติง ยันติ)
  หมายความว่าเมื่อผู้ใดรักษาศีลได้เป็นปรกติ ก็เป็นปัจจัยให้ได้ไปเกิดในที่ๆเป็นสุข อันมีเทวโลกสวรรค์เป็นต้น หากได้เกิดเป็นมนุษย์อีกก็จะเกิดในที่ๆดีมีความสุข
๒.ศีลเป็นเหตุให้ได้โภคทรัพย์ (สีเลนะ โภคะสัมปะทา)
  หมายความว่าศีลเป็นปัจจัยให้มีทรัพย์สมบัติเงินทอง ผู้ที่รักษาศีลให้มีความเป็นปรกติจะมีทรัพย์สินเงินทอง แม้ไม่รวยก็จะไม่ยากจนข้นแค้นมีความเป็นอยู่สบายเป็นปรกติสุข ในข้อนี้ผู้รักษาศีลจะมีการให้ทานด้วยเป็นปรกติ เพราะตัวทานเป็นปัจจัยสำคัญให้มีทรัพย์สินเงินทองมาก
๓.ศีลเป็นเหตุให้ถึงพระนิพพาน (สีเลนะ นิพพุติง ยันติ)
  หมายความว่าศีลเป็นปัจจัยให้เข้าถึงซึ่งพระนิพพาน ศีลจะเป็นปัจจัยให้เข้าถึงพระนิพพานได้อย่างไรก็ดังที่ได้กล่าวมาแล้วข้างต้นเรื่อง ศีล สมาธิ ปัญญา เมื่อศีลบริสุทธิ์จิตใจก็สะอาด ไปเจริญสมาธิจิตก็ตั้งมั่น เมื่อจิตตั้งมั่นแล้วไปเจริญวิปัสสนา ก็เกิดปัญญารู้แจ้งเห็นจริงตามคำสั่งสอนของพระบรมศาสดา สามารถถ่ายถอนกิเลสได้ตามลำดับ และในที่สุดก็จะเข้าสู่พระนิพพานอันเป็นบรมสุขเที่ยงแท้ได้แน่นอน

ศีล ๕ (ข้อปฎิบัติของผู้ที่ฆราวาส) มีดังต่อไปนี้

ข้อที่ 1. ปาณาติปาตา เวระมะณี สิกขาปะทัง สะมาทิยามิ
งดเว้นทางการฆ่าสัตว์ ตัดชีวิต เบียดเบียนเอารัดเอาเปรียบ คนและสัตว์ทั้งหลาย

ข้อที่ 2.อะทินนาทานา เวระมะณี สิกขาปะทัง สะมาทิยามิ,
งดเว้นการลักทรัพย์ การเอาทรัพย์ของผู้อื่นมาเป็นของตัวเองโดยมิชอบ การแสวงหาทรัพย์ในทางที่มิชอบ

ข้อที่ 3.กาเมสุ มิจฉาจารา เวระมะณี สิกขาปะทัง สะมาทิยามิ,
งดเว้นจากการประพฤติผิดในกาม การผิดผัวผิดเมีย แย่งชิงคนรักของคนอื่น

ข้อที่ 4.มุสาวาทา เวระมะณี สิกขาปะทัง สะมาทิยามิ,
งดเว้นทางการพูดปด มดเท็จ พูดเพ้อเจ้อเหลวไหลไร้สาระ ด่าทอผู้อื่นด้วยคำหยาบคายให้ได้เคืองใจ

ข้อที่ 5 .สุราเมระยะมัชชะปะมาทัฏฐานา เวระมะณี สิกขาปะทัง สะมาทิยามิ
งดเว้นทางการดื่มน้ำเมา ของมึนเมา หรือสิ่งอื่นใดที่เป็นการทำลายสติสัมปชัญญะ

การรักษาศีลมีหลายระดับ
-การรักษาศีล 5 ของผู้ที่เริ่มต้นในชั้นนี้จิตใจของผู้นั้นจะยังมีความคุ้นเคยกับบาปอยู่มาก ยังมีอารมย์ละเมิดศีลอยู่เป็นปรกติ จิตใจยังหยาบอยู่มากยังมีความชั่วเป็นตัวบงการคือยังคิดว่าการละเมิดศีลเป็นเรื่องปกติทำได้ไม่เป็นไร แต่เมื่อจะทำผิดศีลก็จะมีความเกรงกลัวผลของบาปที่เกิดขึ้นก็จักหักห้ามใจไว้ หรือหากพลั้งเพลอทำผิดไปก็จะรู้สึกสำนึกและเกรงกลังผลของบาปกรรม แบบนี้คือศีลของผู้ที่เริ่มต้นการรักษาศีลในระดับเริ่มต้น

ส่วนผู้ที่รักษาศีลแต่เฉพาะตอนที่ไปวัด เมื่อพระท่านให้อาราธนารับศีลพอออกจากวัดแล้วก็กลับมาทำผิดทำบาปเหมือนเดิมอันนี้ไม่มีผล ถือเป็นสีลัพพตปรามาส เป็นการปรามาสศีลเป็นบาปติดตัว มีบาปซ้อนเข้ามาอีกตัวหนึ่งคือบาปที่ไม่เคารพศีล

-การรักษาศีลในระดับกลาง ในชั้นนี้ผู้รักษาศีลจะมีความรู้สึกว่าศีลกับตัวเราเป็นสิ่งคู่กัน ตัวเรานี้จะขาดศีลไปไม่ได้ มีความพอใจในการรักษาศีลให้บริสุทธิ์เป็นปรกติ หากมีเหตุให้ผิดศีลก็จะรู้สึกว่าขัดแย้งมาก รู้สึกว่าเรายอมตายดีกว่าให้ศีลขาด

-การรักษาศีลในระดับสูง ในชั้นนี้เป็นศีลของผู้ที่ปฎิบัติธรรมได้ในขั้นสูง หรือศีลที่เป็นของพระอริยเจ้า ในชั้นนี้จิตใจของผู้ปฎิบัติจะเป็นศีลเองโดยอัตโนมัติหรือที่เรียกว่าศีลใจ ความละเมิดนั้นไม่มี เจตตาที่จะละเมิดก็ไม่มี เพราะตัวจิตได้ถึงความบริสุทธิ์ในระดับที่เพียงพอแล้ว

นอกจากการรักษาศีลจะมีอานิสงค์มากดังที่กล่าวมาแล้ว หากรักษาศีล 5 ได้เป็นปรกติ ผลที่จะได้อัตโนมัติมีดังต่อไปนี้

ข้อที่ 1 งดเว้นทางการฆ่าสัตว์ ตัดชีวิต เบียดเบียนเอารัดเอาเปรียบ คนและสัตว์ทั้งหลาย
จะมีอานิสงค์ทำให้เป็นผู้ที่ไม่มีโรคภัยเบียดเบียน มีสุขภาพร่างกายแข็งแรง อายุยืน ไปที่ใดก็มีแต่คนรักใคร่เมตตาไม่มีจิตคิดพยาบาททำร้าย

ข้อที่ 2 งดเว้นการลักทรัพย์ การเอาทรัพย์ของผู้อื่นมาเป็นของตัวเองโดยมิชอบ การแสวงหาทรัพย์ในทางที่มิชอบ
จะมีอานิสงค์ทำให้มีทรัพย์สินมาก เงินทองคล่องตัวไม่ขัดสน ไม่เดือนร้อนเรื่องเงินทอง ถึงไม่ร่ำรวยก็จะไม่ยากจนข้นแค้น ทรัพย์ที่หามาได้จะรักษาได้โดยง่าย

ข้อที่ 3.งดเว้นจากการประพฤติผิดในกาม การผิดผัวผิดเมีย แย่งชิงคนรักของคนอื่น
จะมีอานิสงค์ทำให้มีคู่ครองที่ดีซื่อสัตว์รักเดียวใจเดียว ไม่ถูกแย่งคนรักคู่ครอง ใครที่มีปัญหาเรื่องความรักคู่ครองมากก็แสดงว่าทำผิดข้อนี้มา

ข้อที่ 4.งดเว้นทางการพูดปด มดเท็จ พูดเพ้อเจ้อเหลวไหลไร้สาระ ด่าทอผู้อื่นด้วยคำหยาบคายให้ได้เคืองใจ
จะมีอานิสงค์ทำให้คนมีความน่าเชื่อถือ มีคนรักใคร่เมตตาอยากเจรจาพาทีด้วยความจริงใจ มีแต่คนมีความจริงใจให้

ข้อที่ 5.งดเว้นทางการดื่มน้ำเมา ของมึนเมา หรือสิ่งอื่นใดที่เป็นการทำลายสติสัมปชัญญะ
จะมีอานิสงค์ทำให้มีสติปัญญาดี เรียนรู้จดจำสิ่งต่างๆได้ง่าย มีความฉลาดเฉลียว จะเล่าเรียนศึกษาทางโลกก็เป็นไปโดยง่าย จะปฎิบัติธรรมก็มีความรู้แตกฉาน ไม่เป็นคนบ้าคนโง่

หลายคนอาจจะสงสัยว่าตัวเองเป็นคนพยายามรักษาศีลให้ได้เป็นปรกติแล้ว ทำไมยังถูกคนเอารัดเอาเปรียบอยู่ หรือรักษาศีลข้อ 3 แล้วทำไมยังโดนแย่งคนรักคู่ครองไป หรือไม่ฆ่าสัตว์ตัดชีวิตแล้วทำไมยังมีโรคภัยมาก อันนี้จงอย่าลืมว่าคนเรานั้นไม่ได้เกิดมาชาติเดียว เราผ่านภพชาติต่างๆมานับไม่ถ้วน อุศลกรรม หรืออกุศลกรรม ที่ทำไว้ในอดีตสั่งสมมามาก เมื่ออกุศลกรรมที่เคยทำไว้ให้ผล มันก็เกิดผลได้ แต่ทั้งนี้หากว่ารักษาศีลแล้ว ยังได้รับผลในทางลบอยู่ก็แสดงว่าอกุศลกรรม กรรมเก่า หรือบาปเก่าที่เราทำมาในอดีตชาตินั้นกำลังให้ผลอยู่ การตั้งใจรักษาศีลให้มั่นคงในขณะที่อกุศลกรรมให้ผล ถือเป็นการผ่อนบรรเทากรรมได้อย่างดี เพราะถือว่าเราไม่ทำกรรมเลวเพิ่ม เราทำกรรมดีในปัจจุบันคือรักษาศีลแล้วใช้กรรมเก่าให้หมดไป เหมือนกับให้น้ำเสียที่ค้างอยู่ให้ไหลออกไป ฝั่งเข้าเราก็เอาแต่น้ำดีเข้ามาเมื่อน้ำเสียหมดไป เราเหลือแต่น้ำดีเราก็หมดกรรมชั่ว เหลือแต่กรรมดีเราก็มีความสุข

กล่าวโดยสรุปศีลนั้นมีความสำคัญมาก มีคุณประโยชน์สูงเป็นพื้นฐานรากฐานของธรรม และความดีทั้งปวง หากปรารถนาให้ตัวเองไปในที่ๆดีมีความสุขแล้ว ควรที่จะรักษาศีลให้ได้เป็นปรกติ ขอนุโมทนา

ที่มาของข้อมูล : www.siammongkol.com

มงคลสูตร - มงคลชีวิต 38 ประการเหตุแห่งความเจริญทั้งหลาย

siammongkol@yahoo.com (siammongkol) — Mon, 13 May 2013 14:07:00 +0700

มงคลสูตร

ในสมัยพุทธกาล ณ พระเชตวันมหาวิหาร ซึ่งเป็นที่ประทับของพระผู้มีพระภาคเจ้า ครั้งหนึ่งในยามเวลากลางคืน ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า สอนพระธรรมเทศนาแก่เหล่าเทวดา ก็มีเทวดาองค์หนึ่งมีรัศมีงดงามมาก ได้มาเข้าเฝ้าพระพุทธองค์ หลังจากได้ทำการอภิวาทถวายความเคารพแก่พระผู้มีพระภาคเจ้าแล้วก็ ยืนอยู่ข้างหนึ่งแล้วได้ถามคำถามกับสมเด็จพระภวควัน แปลเป็นไทยว่าใจความว่า

"เทวดาและมนุษย์ทั้งหลายเป็นอันมาก ผู้หวังหวังความสวัสดี ได้พากันคิดถึงซึ่งมงคล คือเหตุแห่งความเจริญทั้งหลาย ขอพระองค์ทรงตรัสบอกมงคลอันสูงสุดนั้นด้วยเถิด พระพุทธเจ้าข้า"

พระพุทธองค์ได้ตรัสตอบ จำแนกเป็นข้อได้ ๓๘ ประการดังนี้

การไม่คบคนพาล
คนพาลคือคนที่มีจิตใจหยาบช้า มีมิจฉาทิฐิ คือมีความเห็นผิด โดยรวมนั้นน่าจะหมายถึงคือคนชั่ว คนไม่ดี หรือคนจิตใจไม่ดีด้วย การคบคนประเภทนี้นานๆเข้าย่อมหล่อหลอมให้เรามีความคิดผิดไปด้วย คือเป็นอย่างเขาไป ดีไม่ดีเขาอาจจะพาไปทำสิ่งไม่ดีไปด้วย อันเป็นการที่ควรเลี่ยงให้ห่างจากคนพาลนี้
การคบบัณฑิต
บัณทิตคือผู้ที่มีความรู้มาก บัณทิตในที่นี้นอกจากจะเป็นผู้ที่มีความรู้แล้ว ต้องเป็นผู้ที่มีสัมมาทิฐิคือมีความเห็นถูกด้วย โบราณว่า "คบคนพาล พาลไปหาผิด คบบัณฑิต บันฑิตพาไปหาผล" การคบบัณฑิตย่อมหล่อหลอมให้เรามีสติปัญญาเพิ่มพูน มีความเฉลียวฉลาดมากขึ้น
การบูชาบุคคลที่ควรบูชา
คนที่ควรบูชา คือใคร? คนที่ควรบูชาอันดับแรก ก็คือ พ่อแม่ ครูบาอาจารย์ผู้มีพระคุณ เป็นคนที่ควรบูชาในอันดับแรกอันดับต้น แต่บุคคลที่ควรบูชาอันสูง ก็คือ พระพุทธเจ้า เพราะการที่จะมาเป็นพระพุทธเจ้าได้นั้นต้องบำเพ็ญบารมีมากมาก หลายกัล์ป อบรมสั่งสมบารมีความดีมายาวนาน จนได้เป็นพระพุทธเจ้านำพระธรรมคำสั่งสอนที่ท่านทรงค้นพบนั้นจำแนกแจกจ่ายแก่เหล่าสรรพสัตว์ ให้พ้นออกจากกองทุกข์แห่งวัฏะสงสาร และท่านยังมีบารมีสูงสุดทั้ง 3 โลกธาตุนี้ไม่มี บารมีของผู้ใดจะเกินบารมีของพระพุทธเจ้า ท่านจึงเป็นบูชนียบุคคล เป็นบุคคลที่ควรเคารพบูชาสูงสุด รองลงมาก็ จะเป็นการบูชา พระอริยสงฆ์ คือสาวกของพระพุทธเจ้าผู้เจริญวิปัสนากรรมฐานจนสามารถทำจิตให้รู้แจ้งเห็นจริงตามคำสอนของพระพุทธเจ้าได้ พระอริยเจ้านั้นมี 4 ลำดับคือ พระโสดาบัน พระสกิทาคามี พระอนาคามี พระอรหันต์ จากนั้นคนที่ควรบูชาก็คือพระมหากษัตริย์ หรือผู้ทรงคุณความดี พระมหากษัตริย์ นั้นคือผู้ที่ปรารถนาโพธิญานคือ ปรารถนาจะเป็นพระพุทธเจ้าในอนาคตกาล ท่านลงมาเกิดเป็นพระมหากษัตริย์ ก็เพราะท่านต้องการมาสั่งสมความดีบารมี การบูชาท่านจึงเป็นมงคลเป็นอย่างมาก

วิธีการปฏิบัติในข้อนี้ก็คือ การเลี้ยงดูตอบแทนบุญคุณพ่อแม่ และผู้ที่บุญคุณ สวดมนต์ไหว้พระระลึกถึงคุณของพระพุทธเจ้า พระธรรม พระอริยสงฆ์ คุณของพระมหากษัตริย์ และผู้ทรงคุณธรรมความดีทั้งหลาย
การอยู่ในประเทศอันสมควร
การอยู่ในประเทศอันสมควรหมายถึง การเลือกอยู่ในสถานที่ที่เหมาะสม สภาวะแวดล้อมหรือสิ่งแวดล้อมย่อมเป็นมีอิทธิพลต่อ จิตใจคน หากเลือกอยู่สถานที่หรือสิ่งแวดล้อมที่ไม่ดี เช่นในเมืองประเทศ หรือสังคมที่ทีคนทำผิดศีลเยอะ หรือทำบาป ที่นั้นย่อมไม่เหมาะแก่การเจริญคุณงามความดี แต่หากไปอยู่ในที่ใดที่มีการทำแต่คุณงามความดี ที่นั้นย่อมเหมาะแก่การเจริญสิ่งที่ดีทั้งหลาย ดังนั้นหากหวังความเจริญแล้วควรเลือกถิ่นที่อยู่ หรือสถานที่อยู่ให้เหมาะสม
เคยทำบุญมาแต่กาลก่อน
การที่เคยทำบุญมาแต่กาลก่อนนั้น หมายถึงว่าหากบุคคลเป็นผู้ที่เจริญ และมีมีความสุขอยู่ในปัจจุบัน ก็เป็นผลเนื่องมาจากบุญกุศลความดีที่เขาทำมาในอดีตชาติ ดังนั้นหากผู้ใดปรารถนาให้ตัวเองได้รับความสุขความเจริญในอนาคต ก็ควรทำบุญกุศล และทำความดีในวันนี้ บางคนอาจจะคิดว่า เราก็ทำบุญมาบ่อยชาตินี้ ทำไมถึงไม่มีความสุขมีความเจริญอย่างเขา ก็อย่าลืมว่า คนเรานั้นมีบุญมีบาปติดตัวมาไม่ยิ่งหย่อนกว่ากันคราใดที่บุญให้ผลเราก็มีความสุข แต่คราใดที่บาปให้ผลก็มีความทุกข์เกิดขึ้นดังนั้น หากต้องการให้ตัวเองมีแต่ความสุข ไม่มีความทุกข์ก็ให้ละอกุศล ไม่ทำสิ่งที่ไม่ดีทั้งปวง และทำบุญกุศลทำความดี ในอนาคตข้างหน้าก็จะมีแต่ความสุข ไม่มีความทุกข์
การตั้งตนไว้โดยชอบธรรม
การตั้งตนไว้โดยชอบธรรม หมายถึงการมีสติสัมปชัญญะ การระลึกรู้ตัวอยู่ตลอดว่าทำอะไร อย่างไร ไม่เผลอตัวเผลอใจไปกับโลกหรือสิ่งที่มากระทบทาง ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ เพราะโดยทั่วไปคนเรามันจะปล่อยใจไปกับสิ่งที่มากระทบทาง ตา หู จมูก ลิ้น กาย หรือ ทางความคิดเสมอ ทำให้จิตใจจมไปความคิดนึก เป็นเหตุให้ไม่มีสติ ดังนั้นควรมีสติระลึกรู้ให้มากเสมอ
การเป็นผู้เรียนรู้มาก
ในข้อนี้หมายถึงการเป็นคนใฝ่เรียนรู้ การศึกษาหาความรู้ใส่ตัวเสมอ ย่อมทำให้มีความเฉลียวฉลาดคิดอ่านประการใดก็จะดี มีประโยช์ต่อตัวเอง สังคมคนรอบข้าง และประเทศชาติบ้านเมือง
การมีศิลปวิทยา หมายถึงการนำความรู้มาใช้ได้อย่างถูกต้องเหมาะสมและเฉลียวฉลาด เหมาะสมแก่รูปแบบและสถานการณ์
การมีวินัยที่ดี
ระเบียบวินัย เป็นแบบแผนข้อปฏิบัติ การมีระเบียบวินัยดีทำให้เกิดเพียร และความสำเร็จ
การพูดแต่วาจาที่ดี
การพูดวาจาที่ดี ย่อมเป็นที่น่าฟังต่อคนรอบข้างที่เสวนาด้วย ย่อมทำให้เกิดมิตร มีแต่คนรัก คนชม ไม่สร้างศัตรู
การบำรุงบิดามารดา
พ่อแม่เป็นผู้ที่มีบุญคุณสูงสุดต่อลูก การจะทำสิ่งใด หากขาดความกตัญญูแล้วย่อมไม่มีความเจริญสำเร็จลงได้
การสงเคราะห์บุตร
ข้อนี้คงไม่ต้องอธิบายเพราะคนมีลูกย่อมรู้ดี
การสงเคราะห์ภรรยา

การที่จะครองคู่ให้เป็นผลสำเร็จไปได้ด้วยดี จะต้องมีการครองตนให้ดีก่อน นั่นคือการมีศีลธรรมประจำใจ เพราะศีลคือความปกติของกาย วาจา ใจ ผู้ที่มีศีลจะไม่ทำร้ายกัน มีความจริงใจต่อกัน ไม่โป้ปดหลอกลวงกัน ไม่นอกใจกัน มีจิตใจเมตตาต่อกัน มองกันในมุมที่ดี จึงจะให้อภัยต่อกันได้

พระพุทธองค์ได้ให้หลักธรรมในการครองเรือนไว้ ๔ ข้อ ซึ่งจะต้องนำไปใช้ทุกๆ ข้อ จึงจะบังเกิดผลได้สมบูรณ์ เพราะทุกๆ ข้อมีความหมายเฉพาะ และโยงไปสู่ข้ออื่นๆ ส่งเสริมต่อกันให้ปฏิบัติไปสู่ความสำเร็จ ซึ่งหลักธรรมในการครองเรือนประกอบด้วย

- สัจจะ (ความจริง จริงใจต่อกัน) รักที่จริงใจ...ไขปัญหาทุกสิ่ง
- ทมะ (รู้จักข่มใจ ฝึกฝน ปรับตัว) ปรับเข้าหากันเติมเต็มส่วนที่ขาด
- ขันติ (อดทน เข้มแข็ง ทนทาน) เพราะรักเขา...เราจึงทนได้
- จาคะ (ความเสียสละ) เมื่อเขาสุข เราก็สุขด้วย
ทำงานไม่ให้คั่งค้าง
การทำงานให้เสร็จไปย่อมทำให้เกิดความสบายใจ ฝึกนิสัยให้เป็นคนมีความรับผิดชอบ และขยันหมั่นเพียร
การให้ทาน
การให้ทานหมายถึง การแบ่งปัน การเสียสละด้วยใจที่เอื้อเฟื้อ การให้ทานเป็นการกำจัดความตะหนี่ขี้เหลียว ความยึดติดในทรัพย์ ทานเป็นปัจจัยให้เกิดความสุขความเจริญ หากให้ทานด้วยใจบริสุทธิ์ปรารถนาจะให้ด้วยความเต็มใจและไม่หวังผลตอบแทนย่อมมีอานิสงฆ์มาก
การประพฤติธรรม
คือการตั้งตัวเป็นคนดีตามกรอบของศีล ไม่ละเมิดศีล มีความสำรวมในกาย วาจา และจิตใจ ให้มีความปรกติ
การสงเคราะห์ญาติ
ญาติคือผู้ที่เป็นมิตรต่อเรา การสงเคาราะห์ช่วยเหลือญาติ ตามสมควร ก็เป็นการสร้างสมมิตรที่ดี ในอนาคตทำอะไรก็จะมีแต่คนช่วยเหลือสงเคราะห์ไม่โดดเดี่ยว
ทำงานที่ปราศจากโทษ
การทำงานที่ปราศโทษคือ งานที่ถูกต้อง ไม่ผิดกฎหมายไม่ผิดศีลธรรม เพราะงานที่เป็นโทษเช่นงานที่ผิดกฏหมายย่อมนำความเดือดร้อนมาสู่ตนได้ในภายหลัง หรือหากเป็นงานที่ผิดศีลธรรมก็ต้องเลี่ยงไม่พ้นในการที่ทำให้ตัวเองต้องได้รับความเดือดร้อน เพราะต้องรับผลกรรมไม่ว่าในชาตินี้ หรือหลังจากตายไปแล้วกรรมนั้นก็ติดตามไปให้ผลต่อ
ละเว้นจากความชั่ว
การละเว้นจากความชั่วก็คือการรักษาศีล ให้บริสุทธิ์นั่นเอง หากเป็นฆราวาสก็เป็นศีล ๕ หากรักษาศีลได้บริสุทธิ์ กายใจย่อมเป็นปรกติ นำพาซึ่งความสุขความเจริญ
การไม่ดื่มน้ำเมา
การดื่มน้ำเมา หรือการดื่มสุรา เครื่องมึนเมา ย่อมทำลายสติสัมปชัญญะ อาจเป็นเหตุให้ทำผิดในข้ออื่นๆอีกมากมาย นำพาซึ่งความเดือดร้อนมาให้กับตัวเอง นอกจากนั้นการดื่มน้ำเมา สุรา เมรัย ยังเป็นปัจจัย เป็นกรรมให้เป็นคนบ้า ขาดสติในอนาคต
ไม่ประมาทในธรรมทั้งหลาย
ก็หมายถึงการมีสติรู้ตัวไม่ให้จิตใจ ตกไปในอิทธิพลของความคิดที่ไม่ดี ทั้งหลายเพราะความคิดที่ไม่ดีย่อมชักนำให้ เกิดการไปทำสิ่งที่ไม่ดีตามไปด้วย การมีสติรู้ตัวอยู่เสมอย่อม รักษาจิตใจ และการกระทำได้
การมีสัมมาคารวะ
การมีสัมมาคารวะ คือการเคารพผู้ใหญ่ ผู้อาวุโสกว่า
ความอ่อนน้อมถ่อมตน คือ การไม่ถือตัว ถือตน ไม่ยกตนข่มท่าน
มีความสันโดษ คือ ความพอใจในสิ่งที่ตัวเองมีอยู่ ไม่โลภมาก เป็นความโลภความปรารถในสิ่งที่เกินตน ย่อมนำพายึ่งความเดือดร้อนมาสู่ตนในภายหลังได้
มีความกตัญญู คือการปฏิบัติตามข้อ 11. นอกจากนั้นยังต้องกตัญญูต่อผู้ที่มีบุญคุญทุกคน ใครมีคุณก็ตอบแทนเขา กตัญญูต่
การฟังธรรมตามกาล คือ การสดับฟังพระธรรมเทศนา อันเป็นคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ที่อาจจะเป็นการแสดงโดยพระอริยสงฆ์ เพื่อเจริญปัญญาทางจิตใจให้เจริญงอกงาม ปลุกคุณงามความดีในตัวให้ตื่น
มีความอดทน การมีความอดทนนั้นมีความสำคัญมาก เป็นข้อปฏิบัติที่ทำให้เกิดความสำเร็จ และผ่านปัญหาและอุปสรรคทั้งปวง อย่างชาญฉลาด เกิดความสงบสุข ไม่เดือดร้อน อย่างแท้จริง ความอดทนเป็นสิ่งที่ควรฝึกฝนสร้างสมไว้ให้มาก
เป็นผู้ว่าง่าย อ่อนโยน และไม่เย่อหยิ่ง
การได้เห็นสมณะ คือผู้ที่ประพฤติธรรม อันหมายถึงพระอริยเจ้าหรือ พระอริยสงฆ์ผู้ทรงคุณธรรมวิเศษ และผู้ที่คุณวิเศษ การอยู่ใกล้บุคคลประเภทนี้ย่อมทำให้จิตใจของผู้นั้น เกิดความตั้งมั่นต่อความดีได้ง่าย เพราผู้ที่เป็นสมณะย่อมมีความพระพฤติและจิตใจที่ดีงามย่อม มีอิทธิพลต่อผู้ที่เข้าใกล้ได้โดยง่าย
การสนทนาธรรมตามกาล ข้อนี้จะเกิดขึ้นได้ก็เนื่องด้วยผู้นั้นต้องเจริญหรือปฏิบัติธรรมก่อน เมื่อปฏิบัติไปแล้ว หากพบกาลยาณมิตรธรรมก็แลกเปลี่ยนประสบการณ์กันอาจจะการสนทนากับผู้ที่รู้เห็นมากกว่าก็ได้ ทำให้เกิดความรู้ความเข้าใจเพิ่มเติม อันเป็นประโยชน์มากต่อนักปฏิบัติธรรม
มีความเพียรเป็นเครื่องเผากิเลส คือการปฏิบัติธรรม เพื่อทำกิเลส เครื่องที่ทำให้จิตเศร้าหมอง หมดไป คือการบำเพ็ญปฏิบัติธรรมนั่นเอง
การประพฤติพรหมจรรย์ คือการบวช การบวชคือการงดเว้นออกจากกาม กามนี้หมายถึง กามคุณ ๕ อันได้แก่ ความพอใจและติดใจใน รูป เสียง กลิ่น รส สัมผัส และการความคิดทางใจ อันเป็นสิ่งที่ปุถุชนคนธรรมดา ปล่อยจิตใจให้หลงใหลไปในกามคุณนี้เสมอ เช่นเมื่อเห็นรูปสวยก็หลงไปในรูปนั้น ได้ยินเสียงเพราะก็ชอบใจหลงใหลไปในเสียงนั้น ได้กลิ่นหอมก็เพลิดเพลิน ได้สัมผัสรสอร่อยของอาหารก็มีจิตน้อมไป การประพฤติพรหมจรรย์ คือการดำริออกจากกามคุณ 5 นี้ ซึ่งเป็นการบวช เช่น ถ้าบวชพราห์มก็สวมชุดขาว รักษาศีล 8 หากบวชพระ ก็รักษาศีล 227 ข้อ แต่การประพฤติพรหมจรรย์นี้ไม่จำเป็นต้องบวชตามวิธีการก็ได้ หากเป็นคนมีกำลังใจเข้มแข็งก็สามารถบวชใจ คือใช้ใจรักษาพรหมจรรย์ก็ได้ ก็คือรักษาใจไม่ให้หลงใหลไปในกามคุณทั้ง 5 นี้
การเห็นอริยสัจ การจะเห็นอริยสัจได้ก็ต้องลงมือปฏิบัติธรรม อย่างจริงจัง อริยสัจธรรมไม่ใช่สิ่งที่จะรู้เห็นได้ด้วยการคิดนึก หรือการทึกทักเอาจากความคิดของคนธรรมดา ต้องเป็นการลงมือปฏิบัติตามแนวทางคำสอนของพระพุทธเจ้าอย่าง ถูกต้อง ตามวิถีแห่งมรรค 8 จึงจะรู้เห็นได้ตามความเป็นจริง ผู้ที่เริ่มเห็นอริยสัจได้อย่างแท้จริงและเข้าสู่วิธีแห่งการพ้นทุกข์ได้นั้น เริ่มต้นที่พระอริยเจ้าในขั้นพระโสดาบันเป็นต้นไปเท่านั้น
การทำให้แจ้งซึ่งพระนิพพาน การจะทำให้แจ้งซึ่งพระนิพพาน ก็ต้องมากจากการปฏิบัติในข้อที่ 33.
จิตไม่หวั่นไหวในโลกธรรม โลกธรรม 8 หมายถึง ธรรมดาของโลก เรื่องของโลก ธรรมชาติของโลกที่ครอบงำสัตว์โลกและสัตว์โลกต้องเป็นไปตามธรรมดานี้ 8 ประการอันประกอบด้วย
โลกธรรมฝ่ายอิฏฐารมณ์ คือ พอใจของนุษย์ เป็นที่รักเป็นที่ปรารถนา

1.ลาภ หมายความว่า ได้ผลประโยชน์ ได้มาซึ่งทรัพย์
2.ยศ หมายความว่า ได้รับฐานันดรสูงขึ้น ได้อำนาจเป็นใหญ่เป็นโต
3.สรรเสริญ คือ ได้ยิน ได้ฟัง คำสรรเสริญคำชมเชย คำยกยอ เป็นที่น่าพอใจ
4.สุข คือ ได้ความสบายกาย สบายใจ ความเบิกบาน บันเทิงใจเริงใจ
โลกธรรมฝ่ายอนิฏฐารมณ์ คือ ความไม่พอใจของมนุษย์ ไม่เป็นที่ปรารถนา

1.เสื่อมลาภ หมายความว่า เสียลาภไป ไม่อาจดำรงอยู่ได้
2.เสื่อมยศ หมายถึง ถูกลดอำนาจความเป็นใหญ่
3.นินทาว่าร้าย หมายถึง ถูกตำหนิติเตียนว่าไม่ดี ถูกติฉินนินทา หรือถูกกล่าวร้ายให้เสียหาย
4.ทุกข์ คือ ได้รับความทุกขเวทนา ทรมานกาย ทรมานใจ
รวมกันแล้วได้ 8 ข้อเรียกว่าโลกธรรม 8 ซึ่งเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นกับมนุษย์และมนุษย์ก็มีความพอใจไม่พอใจ และเกิดความสุขทุกข์ขึ้น เมื่อโลกธรรม 8 นี้เกิดขึ้นเสมอ พระพุทธเจ้าท่านสอนให้วางเฉยต่อโลกธรรม 8 นี้เสียเพราะเป็นของธรรมที่เกิดขึ้นกับโลก
จิตไม่เศร้าโศก คือ การรักษาจิตไม่มีความเศร้าหมอง
จิตหมดธุลี คือปราศจากกิเลส คือ รักษาจิตให้มีความผ่องใสอยู่เสมอ การทำจิตให้ผ่องใสนี้มีหลายระดับ หากเป็นปุถุชนคนธรรมดา การทำจิตให้ปราศจากกิเลสก็คือการ รักษาศีลให้บริสุทธิ์ และเจริญสมาธิภาวนาให้จิตใจสะอาดผ่องใสชั่วคราว พอออกจาสมาธิกิเลสก็จะจรเข้ามาทางตา หู จมูก ลิ้น กายใจได้อีก ส่วนการทำจิตให้ปราศจากกิเลสของชั้นพระอริยเจ้าจะไม่เหมือนของปุถุชน หากกิเลสเกิดขึ้น จิตพระอริยเจ้าท่านก็จะฆ่ากิเลสนั้นทันที ฆ่าไปทีละนิด ละหน่อย หรือทีละมากตามกำลังบุญวาสนาของท่าน จนสุดท้ายกิเลสหมดไปสิ่้นจากจิตใจ นั่นคือพระอรหันต์
จิตถึงซึ่งความเกษม การจะมีจิตเกษมได้ก็คือจิตหลุดพ้นจากกิเลส และเครื่องพันธาการทั้งปวงได้หมดสิ้นนั่นคือพระอรหันต์ตามที่ได้กล่ามาในข้อ 37 นั่นเอง เมื่อพ้นจากกิเลสทั้งปวงได้ จิตย่อมเข้าถึงวิมุติสุข คือสุขที่เกิดจากการหลุดพ้นเป็นสุขถาวรและเกิดขึ้นชั่วนิรันดร ไม่มีเสื่อมไปเหมือนสุขของปุถุชนธรรมดา

เมื่อเทวดา และมนุษย์ทั้งหลายได้พากันปฏิบัติมงคลธรรมให้ถึงความเจริญเช่นนี้แล้ว ย่อมเป็นผู้ไม่แพ้แก่ข้าศึกทุกหมู่เหล่า ย่อมถึงความสุขสวัสดี ในทุกสถานทุกกาลทุกเมื่อ ข้อนั้นเป็นมงคลอันสูงสุด ของเทวดาและมนุษย์ทั้งหลายเหล่านั้น ด้วยประการฉะนี้แล

ผู้เป็นที่รักของมนุษย์และเทวดา

siammongkol@yahoo.com (siammongkol) — Fri, 10 May 2013 11:14:00 +0700

ผู้มีขันติ เป็นที่รักของมนุษย์และเทวดา
“ผู้มีขันติ นับว่ามีเมตตา มีลาภ มียศ และมีสุขเสมอ
ผู้มีขันติเป็นที่รักที่ชอบใจของเทวดา และมนุษย์ทั้งหลาย”
นี้เป็นพุทธศาสนสุภาษิต
ขันติ คือความอดทน เป็นต้นอดทนต่อหนาวร้อน
หิวระหาย อดทนต่อถ้อยคำแรงร้าย และอดทนต่อทุกขเวทนา
ต่างๆไม่แสดงอาการผิดไปจากปกติ เมื่อพบความหนาวร้อน
หิวระหาย เมื่อได้ยินถ้อยคำแรงร้าย และเมื่อเกิดทุกขเวทนา
ต่างๆ

ความอดทน...เกิดได้ด้วยความเมตตาเป็นสำคัญ
ผู้มีขันติ นับได้ว่าเป็นผู้มีเมตตา เพราะความอดทน
จะทำให้ไม่ปฏิบัติตอบโต้ความรุนแรงที่ได้รับ คือจะไม่ทำร้าย
แม้ผู้ที่ให้ร้าย จะอดทนได้ สงบอยู่ได้อย่างปกติ ความอดทนได้
เช่นนี้มีเหตุสำคัญประการหนึ่ง คือความเมตตา
ความเมตตาจะทำให้ไม่คิดร้าย ไม่พูดร้าย ไม่ทำร้าย
ผู้ใดทั้งนั้น แม้ว่าผู้นั้นจะคิดร้าย พูดร้าย ทำร้ายตนสักเพียงใด
เมตตาจะทำให้มุ่งรักษาผู้อื่น รักษาจิตใจผู้อื่นไม่ให้ต้อง
กระทบกระเทือน เพราะการคิด การพูด การทำของตน
ความมุ่งรักษาจิตใจผู้อื่นเช่นนั้น เป็นเหตุให้พยายามระงับกาย
วาจา ใจของตนให้สงบอยู่ ไม่แสดงความรุนแรงผิดปกติ
ให้ปรากฏออกกระทบผู้อื่น นี้คือขันติ...ความอดทน ที่เกิดได้ด้วย
อำนาจของเมตตาเป็นสำคัญ

ผู้มีขันติ...ความอดทน สงบอยู่ได้ด้วยอำนาจขันติ
ผู้มีขันติ...ความอดทนนั้น ไม่ใช่ผู้ไม่รู้ร้อนไม่รู้หนาว
ไม่ใช่ผู้ไม่รู้หิวระหาย ไม่ใช่ผู้ไม่รู้คำหนักคำเบา ไม่ใช่ผู้ไม่รู้สุข
ไม่รู้ทุกข์ ผู้มีขันติก็เช่นเดียวกับใครทั้งหลาย ที่มีสติสัมปชัญญะดีอยู่
คือเป็นผู้รู้ร้อนรู้หนาว เป็นผู้รู้หิวระหาย เป็นผู้รู้คำหนักคำเบา
เป็นผู้รู้สุขรู้ทุกข์
แต่ผู้มีขันติแตกต่างจากผู้ไม่มีขันติตรงที่ผู้ไม่มีขันตินั้น
เมื่อพบร้อนพบหนาวมากไปน้อยไป ก็กระสับกระส่าย
กระวนกระวาย แสดงออกถึงความเร่าร้อนไม่รู้อดไม่รู้ทน
ของจิตใจ ส่วนผู้มีขันติ เมื่อพบร้อนพบหนาวมากไปน้อยไป
ก็จะสงบใจอดทน ไม่แสดงออกให้ปรากฏทางกาย ทางวาจา
หรือเมื่อหิวระหาย ผู้ไม่มีขันติก็จะวุ่นวาย กระสับกระส่าย
แสวงหา ส่วนผู้มีขันติจะสงบกาย วาจา หิวก็เหมือนไม่หิว
ระหายก็เหมือนไม่ระหาย ไม่ปรากฏให้ใครอื่นรู้ได้จากกิริยา
อาการภายนอก
คำหนักเบาก็เช่นกัน ผู้ไม่มีขันติเมื่อกระทบถ้อยคำถึงตน
ที่หนักหนารุนแรงก็จะเกรี้ยวกราด เร่าร้อน ให้ปรากฏทางกาย
ทางวาจา ส่วนผู้มีขันติจะสงบอยู่ได้ด้วยอำนาจของขันติ
ได้ยินก็เหมือนไม่ได้ยิน คำหนักก็เหมือนคำเบา เสียงติฉินก็จะ
เหมือนเสียงลมแว่วผ่าน ไม่อาจทำให้ปรากฏเป็นการกระทำ
คำพูดที่รุนแรงเป็นปฏิกิริยาตอบโต้

ขันติ...เป็นเหตุแห่งความลาภยศ และมีสุขอยู่เสมอ
ผู้มีขันติ ไม่หวั่นไหววุ่นวายกับความเร่าร้อน ความหนาว
ความหิวระหาย ไม่เร่าร้อนโกรธเคืองขุ่นแค้นกับถ้อยคำ
แรงร้าย ไม่คร่ำครวญหวนไห้ ไม่ทุกข์ระทมกับความทุกขเวทนา
ที่มาประสบพบเข้า เมื่อเป็นเช่นนี้การดำรงชีวิตอยู่ในโลกของ
ผู้มีขันติ ย่อมไม่สะดุดหยุดยั้งเพราะความหนาวความร้อน
เพราะความหิวระหาย เพราะวาจาแรงร้าย หรือเพราะ
ทุกขเวทนาต่าง ๆ งานการย่อมดำเนินไปได้เป็นปกติ หนาวก็
ปกติ ร้อนก็ปกติ หิวก็ปกติ ระหายก็ปกติถูกตำหนิติฉินนินทา
ผู้เป็นที่รักของมนุษย์และเทวดา
ว่าร้ายก็เป็นปกติ เกิดทุกขเวทนาก็เป็นปกติ งานการที่ดำเนิน
ไปเป็นปกติตลอดเวลา ไม่เลือกหน้าหนาวหน้าร้อน ไม่เลือก
เวลาอิ่มเวลาหิว ไม่เลือกเวลาระหายหรือไม่ระหาย ไม่ว่า
ทุกขเวทนาจะกำลังรุมล้อมหรือไม่ เมื่อเป็นเช่นนี้ย่อมมีลาภ
มียศ และมีสุขเสมอเป็นธรรมดา
เมตตา...เป็นเหตุให้เกิดขันติ คือความอดทน
ผู้มีขันติเป็นผู้มีเมตตา อีกนัยหนึ่งก็คือ เมตตาเป็นเหตุ
ให้เกิดขันติ คือความอดทน เมื่อต้องการจะเป็นผู้มีขันติ
ต้องนำเมตตามาใช้ คือต้องคิดด้วยเมตตาเป็นประการแรก
แล้วจึงพูดจึงทำด้วยเมตตาตามต่อมา เมื่อได้รู้ ได้เห็น ได้ยิน
ได้สัมผัส ได้กระทบเรื่องใด สิ่งใด ผู้คนใด ที่รุนแรงหยาบกระด้าง
ไม่ประณีตงดงาม แก่ตาแก่หูเป็นต้นของตน แม้ใจหวั่นไหว
ไม่ว่ามากหรือน้อย เมื่อสติเกิดรู้ตัว เป็นความหวั่นไหว
ความเร่าร้อนแห่งจิตของตน อันเกิดแต่ความโกรธก็ตาม
ความคับแค้นใจ ความน้อยใจก็ตาม ความเศร้าเสียใจ
ทุกข์โทมนัสใจก็ตาม ผู้ไม่มีขันติจะคิดจะพูดจะทำเพื่อระบาย
ความกดดันในใจออก ให้รุนแรงสาสมกับความกระทบกระเทือน
ที่ได้รับรู้รับเห็น
แต่ผู้มีขันติพอสมควร จะระงับความกดดันให้อยู่
แต่ภายในใจ ไม่ให้ระเบิดออกมาเป็นการกระทำคำพูด ไม่ให้รู้
ไม่ให้เห็น ไม่ให้ประจักษ์ ไม่ให้กระทบกระเทือนผู้เป็นเหตุ
ให้มีเสียงมีเรื่องเกี่ยวกับตน มาถึงตน

ขันติที่แท้...เป็นความเบาสบายแก่ใจและกาย
ใจเป็นใหญ่ ใจมีความสำคัญแก่ทุกชีวิตอย่างยิ่ง
การปล่อยให้ใจมีเรื่องเร่าร้อนเข้าเผาลน ย่อมมีผลร้ายแก่ชีวิต
ขันติที่แท้จริง เป็นขันติที่ให้ความเบาสบายแก่ใจ เบาสบาย
แก่กายเบาสบายแก่ใจคือใจเบิกบาน ปลอดโปร่ง ไม่บอบช้ำ
เศร้าหมองด้วยความเสียใจ น้อยใจ เจ็บใจ อันเกิดแต่
ความไม่สมหวัง ไม่อาฆาตพยาบาท อันเกิดแต่ความโกรธแค้น
ขุ่นเคืองอย่างรุนแรง เบาสบายกายคือ จะปฏิบัติหน้าที่การงาน
เข้าสังคมสมาคม ได้อย่างสบายใจ มั่นใจ ไม่สะทกสะท้าน
ให้ความเย็นแก่ผู้พบเห็นข้องเกี่ยวใกล้ชิด
เมตตาเป็นเหตุให้เกิดขันติได้ คือเมื่อได้ยินได้ฟัง
ได้รู้ได้เห็นอะไรที่ทำให้กระทบกระเทือนความสงบเย็นของใจ
ให้คิดถึงผู้ก่อให้เกิดเรื่องเกิดเสียงเหล่านั้นอย่างถูกต้อง
ความสำคัญอยู่ที่ความคิดนั้น ถ้าคิดให้ดี คิดให้ถูกต้องก็จะให้เกิด
ผลดีแก่จิตใจ ถ้าคิดไม่ดี ไม่ถูกต้อง ก็จะเกิดผลไม่ดีแก่จิตใจ
ตนเอง
เมื่อใดพบเห็นหรือได้ยินได้ฟังเรื่องใดสิ่งใด แล้วรู้สึกว่าผลไม่ดี
คือความเดือดร้อนกำลังเกิดแก่จิตใจตน เมื่อนั้นให้รู้ว่า
ตนกำลังคิดไม่ดี คิดไม่ถูกต้อง แม้จะอดทนไม่พูดไม่ทำอะไร
กระทบตา กระทบหูกระทบใจผู้อื่น แต่เมื่อใจเร่าร้อนอยู่
นั้นเป็นเพียงขันติที่ไม่ถูกแท้ พึงแก้ที่ใจ ให้ขันติที่ถูกแท้เกิดขึ้น
ให้ได้ คือแก้ที่ใจให้สงบเย็นได้เมื่อใด เมื่อนั้นมีขันติที่ถูกแท้แล้ว
คิดให้ดี คิดให้ถูกต้องดับทุกข์ร้อนในใจได้จริง

คิดให้ดี คิดให้ถูกต้อง จักเกิดเมตตา
อันจักเป็นเหตุให้มีขันติที่ถูกแท้ ดับทุกข์ดับร้อนในจิตใจได้จริง ไม่เพียงแต่
อดทนบังคับกาย วาจาไม่ให้แสดงออกเท่านั้น แต่ใจเร่าร้อนอยู่
เมตตา...เหตุแห่งขันติที่ถูกแท้ จะเกิดขึ้นดับทุกข์ดับร้อนใน
จิตใจได้จริงก็ต้องคิดให้ถูกต้องถึงผู้เป็นเหตุแห่งเสียงทั้งหลาย
เรื่องทั้งหลาย อันนำให้เกิดความเร่าร้อนขุ่นมัว คือต้องคิดให้
ตระหนักชัดแก่จิตใจว่า ใจของผู้เป็นเหตุอยู่ในระดับเดียวกับ
เสียงกับเรื่องที่เขาก่อขึ้น เสียงและเรื่องที่หยาบที่รุนแรง
เลวร้าย จะเกิดก็แต่ใจที่หยาบรุนแรงเลวร้าย และใจเช่นนั้น
ที่ก่อให้เกิดเสียงเกิดเรื่องเช่นนั้น ย่อมทำให้เจ้าของใจนั้น
หาความสุขสงบไม่ได้ ใจเช่นนั้นจึงควรได้รับความเมตตา
จากผู้มีเมตตาทั้งหลายไม่ใช่ควรได้รับความโกรธแค้นขุ่นเคือง

อุบายรักษาใจไม่ให้หวั่นไหว เร่าร้อน
แม้ปรารถนาจะรักษาใจไม่ให้หวั่นไหว เร่าร้อน
เมื่อได้ยินได้ฟังได้รู้ได้เห็นเรื่องที่ไม่ประณีตแก่หู หรือแก่ตา
แก่ใจ ต้องคุมสติ คุมความคิด เตือนตนให้ตระหนักในความจริง
ว่า ตนกำลังไม่เมตตา พึงย้ำเตือนตนให้ตระหนักแม้เพียงสั้น ๆ
แต่ต้องจริงใจว่า “เราเมตตาไม่พอ เราเมตตาไม่พอ”
เมื่อใจร้อนด้วยความขัดใจ น้อยใจเสียใจ หรือโกรธแค้น
ขุ่นเคือง ให้ย้ำเตือนตนเองว่ากำลังขาดเมตตา เมตตา
ไม่พอจึงเร่าร้อน เพราะโกรธผู้ที่พูดที่ทำเรื่องไม่เจริญหูเจริญใจ
ให้เกิดแก่ตน หรือแก่ผู้เป็นที่รักแห่งตน ถ้าเมตตาพอ...จะเห็น
ความน่าเมตตาของผู้เป็นเหตุให้เกิดเรื่องเกิดเสียงร้ายแรง
ทั้งหลาย

อบรมเมตตาให้ยิ่ง แล้วขันติจะตามมา
เมตตาเป็นเครื่องค้ำจุนโลก คือค้ำจุนทุกคน ผู้มีเมตตา
คือผู้ค้ำจุนทั้งตัวเองและผู้อื่น ค้ำจุนตัวเองประการสำคัญ คือ
ทำความสงบสบายใจให้เกิดแก่ตนเอง ไม่มีความสบายใด
จะเสมอด้วยความสบายใจ และความสบายใจจะไม่เกิดแต่สายตรงศาสนา
เหตุใดเสมอด้วยเหตุคือเมตตา การอบรมเมตตาจึงสำคัญ
จึงจำเป็น “เมตตา” นั้น เมื่ออบรมเสมอ จะเพิ่มพูนไพศาล
แผ่ไปได้ถึงสรรพสัตว์ทั้งหลาย มนุษย์ทั้งปวง และกระทั่งถึง
พรหมเทพ ท่านจึงแสดงไว้ว่า “ผู้มีขันติ เป็นที่รักที่ชอบใจของ
เทวดาและมนุษย์ทั้งหลาย” เพราะผู้มีขันติคือผู้มีเมตตา
อบรมเมตตาให้ยิ่งแล้วขันติจะตามมาเป็นผลของเมตตา

สติ : ตัวสำคัญในการอบรมเมตตา
การอบรมเมตตาเพื่อให้เกิดขันติ มีสติเป็นตัวสำคัญ
เมื่อใจจะหวั่นไหวด้วยความไม่ชอบใจ ด้วยความโกรธ
พึงมีสติระลึกรู้ให้ทัน ปรามตัวเองให้ทัน ด้วยบอกแก่ตัวเอง
อย่างจริงใจว่า มีเมตตาไม่พอถ้าเมตตาพอก็จะเมตตาผู้ที่ทำให้
ใจเกิดความหวั่นไหว จะเข้าใจที่เขาพูดเขาทำเช่นนั้น อันไม่ถูก
ไม่ชอบ ว่าเพราะจิตใจเขาอยู่ในระดับนั้น อันจะฉุดลากเขาให้
ลำบากสถานเดียว ควรเมตตาเขานัก

ไม่มีอำนาจร้ายแรงใด ทานอำนาจแห่งเมตตาได้
ทุกคนจะต้องประสบพบสิ่งไม่ต้องหูไม่ต้องตา
ไม่ต้องใจ มากมายในแต่ละวัน พึงเตือนตนเองให้จริงใจว่า
เมตตาของตนยังไม่พอ ต้องอบรมเมตตาให้มากยิ่งขึ้น
หยุดโกรธแค้นขุ่นเคือง น้อยใจ เสียใจ ร้อนใจ เพราะเสียง
เพราะเรื่องที่กระทบได้เมื่อใด เมื่อนั้นจึงแสดงว่ามีเมตตา
พอสมควร พอจะช่วยตนเองและช่วยผู้อื่นให้ร่มเย็นเป็นสุขได้
เมื่อนั้นทุกคนจะรู้สึกด้วยตนเองว่า เมตตาค้ำจุนโลกจริง
เมตตาช่วยตนก่อนจริงเมตตาใหญ่ยิ่งจริง
ช้างนาฬาคิรีที่กำลังบ้าคลั่งเมามัน ยังพ่ายแพ้แก่
พระเมตตาของสมเด็จพระบรมศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้า
ไม่มีอำนาจแรงร้ายใดจะทานอำนาจแห่งเมตตาได้ นี้เป็นสัจจะ
คือ ความจริงที่จะเป็นจริงเสมอไป ไม่มีเปลี่ยนแปลง พลังร้าย
ภายนอกยิ่งแรงยิ่งต้องใช้พลังเมตตาที่แรง เมื่อใดพลังเมตตา
แรงพอก็จะสยบพลังร้ายได้สิ้น

เมตตา เป็นบาทของศีล
เมตตาเป็นบาทของศีล เพราะเมตตาจะทำให้ไม่เบียดเบียน
ทำความเดือดร้อนให้เกิด ความไม่เบียดเบียนคือศีล ผู้มีศีล
เป็นผู้ไม่เบียดเบียนให้เกิดความเดือดร้อน ทั้งมากน้อย
หนักเบา
การเว้นจากการทำชีวิตสัตว์ให้ตกล่วง เป็นการ
ไม่เบียดเบียน เป็นเมตตาและเป็นศีล
การเว้นจากการถือเอาของที่เจ้าของไม่ยินดีอนุญาตให้
เป็นการไม่เบียดเบียน เป็นเมตตาและเป็นศีล
การเว้นจากประพฤติผิดประเวณีในบุตรภริยา
สามีผู้อื่น เป็นการไม่เบียดเบียน เป็นเมตตาและเป็นศีล
การเว้นจากพูดให้เกิดความเข้าใจผิดจากความจริง
เป็นการไม่เบียดเบียน เป็นเมตตาและเป็นศีล
การเว้นจากสิ่งทำให้มึนเมา เป็นการไม่เบียดเบียน
เป็นเมตตาและเป็นศีล

ผู้มีเมตตา ย่อมเป็นผู้มีศีล
เมตตากับศีลเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันเสมอ ยากจะแยก
จากกันได้ ผู้มีศีลก็คือผู้มีเมตตา ผู้มีเมตตาย่อมเป็นผู้มีศีล
ผู้ไม่มีศีลคือผู้ไม่มีเมตตา เพราะศีลคือความไม่เบียดเบียนด้วย
ประการทั้งปวง ไม่เบียดเบียดทั้งตนเอง และไม่เบียดเบียน
ทั้งผู้อื่น ความไม่มีศีล...เป็นความเบียดเบียนให้เกิดความทุกข์
ความเดือดร้อน ทั้งแก่ตนเองและแก่ผู้อื่น ซึ่งแม้เป็นผู้มีเมตตา
จะไม่อาจละเมิดศีลข้อที่ ๑ คือเว้นจากการทำชีวิตสัตว์ให้ตกล่วง
รวมทั้งไม่อาจทำความทุกข์ทรมานให้เกิดแก่สัตว์
ผู้มีเมตตาจะไม่อาจละเมิดศีลข้อที่ ๒ คือเว้นจาก
การถือเอาข้าวของที่เจ้าของไม่ยินดีอนุญาตให้ ของที่เจ้าของ
ให้อย่างจำใจ อย่างไม่ยินดี ผู้มีเมตตาก็จะต้องเว้น
จะไม่ละเมิดศีลข้อนี้ เพราะการละเมิดนี้จะเป็นการก่อทุกข์
ให้เกิดแก่ผู้เป็นเจ้าของ
ผู้มีเมตตาจะไม่อาจละเมิดศีลข้อที่ ๓ คือเว้นจาก
การประพฤติผิดประเวณีในบุตรภริยาสามีผู้อื่น อันเป็นการก่อ
ความทุกข์ และผู้มีเมตตาจะไม่อาจละเมิดศีลข้อที่ ๔ คือ
เว้นจากพูดให้เกิดความเข้าใจผิดจากความจริง อันจักก่อให้เกิด
ความเสียหาย ความเป็นทุกข์เดือดร้อนได้ ผู้มีเมตตา
จะไม่อาจละเมิดศีลข้อที่ ๕ คือเว้นจากสิ่งทำให้มึนเมาอันจัก
เป็นการก่อให้เกิดความเดือดร้อนวุ่นวายได้ต่างๆ

การไม่เมตตาผู้อื่น เป็นการไม่เมตตาตนด้วย
ศีลเกิดแต่เมตตา เมตตาเกิดกับศีล ทั้งสองเป็นอันหนึ่ง
อันเดียวกัน ศีลของผู้ใดบกพร่องเมตตาของผู้นั้นก็บกพร่องด้วย
บกพร่องทั้งเมตตาตนเอง และบกพร่องทั้งเมตตาผู้อื่น
อันเมตตาตนเองกับเมตตาผู้อื่น เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน
แยกจากกันไม่ได้
การไม่เมตตาผู้อื่นก็เป็นการไม่เมตตาตนไปพร้อมกัน
พึงคิดถึงสัจจะประการหนึ่งที่พระพุทธองค์ทรงแสดงไว้ คือ1 สายตรงศาสนา
“ทำดีจักได้ดี ทำชั่วจักได้ชั่ว ผู้ใดทำกรรมใดไว้ จักเป็นผู้รับผล
ของกรรมนั้น” เมื่อเบียดเบียนเขา เราเองนั่นก็จะต้องได้รับผลนั้น
เมื่อไม่เมตตาเขาเราเองนั่นก็จะต้องได้รับผลนั้น
“เมตตาเป็นเครื่องค้ำจุนโลก” มีพระพุทธศาสนสุภาษิต
แสดงไว้เช่นนี้ เมื่อเมตตาเป็นเหตุให้มีศีล ศีลเกิดแต่เมตตา
เมตตาเป็นเครื่องค้ำจุนโลก ก็คือศีลเป็นเครื่องค้ำจุนโลก เช่นกัน
โลกมิได้หมายถึงเพียงดาวดวงหนึ่งดังเป็นที่เข้าใจกันอยู่
แต่โลกหมายถึงตนเอง หมายถึงเขาอื่นทั้งหลายทั้งปวง
ผู้มีเมตตาหรือผู้มีศีลจึงเป็นผู้ค้ำจุนตนเองและค้ำจุนผู้อื่น
ทั้งหลาย

โทสะ...เปรียบดั่งไฟ ร้อนทั้งกายและใจ
โทสะคือความโกรธเปรียบได้ดั่งไฟ เพราะเมื่อ
ความโกรธเกิดขึ้นเมื่อไร ความร้อนจะเกิดขึ้นพร้อมกันทันที
ไม่ร้อนเพียงที่ใจ แต่ยังร้อนถึงกายได้ด้วย มากน้อยตามแรง
แห่งโทสะแต่ทั้งๆ ที่พากันกลัวไฟไหม้ก็ไม่พากันกลัวโทสะ ทั้งที่
ความจริงนั้น โทสะไหม้แรงกว่าไฟทั้งหลายเป็นอันมาก โทสะ
อาจจุดไฟทั้งหลายให้ลุกโพลงได้ เมื่อความโกรธเกิดถึงจุดหนึ่ง
ก็เป็นเหตุให้จุดไฟเผาผลาญอาคารบ้านเรือน ให้พินาศหมด
สิ้นไปได้พร้อมกับชีวิตผู้คนได้ด้วย มีปรากฏให้รู้ให้เห็น
อยู่เสมอเพียงแต่ไม่พากันคิดให้เข้าใจว่านั่นคือโทษของโทสะ
ที่รุนแรง น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าพระเพลิงหลายร้อยหลายพันเท่า
เมตตาดั่งน้ำ ดับไฟร้อนแห่งโทสะให้มอดลง

เมตตาเปรียบได้ดั่งน้ำจริง ๆ น้ำดับไฟได้ฉันใด
เมตตาก็ดับโทสะหรือความโกรธได้ฉันนั้น เปรียบโทสะดั่งไฟ
เพราะไฟร้อน และโทสะก็ร้อน เปรียบเมตตาดั่งน้ำ เพราะ
น้ำเย็น และเมตตาก็เย็น ความร้อนและความเย็นทั้งสองนี้
จะปรากฏได้ในจิตใจ รู้ได้ด้วยตนเอง รู้สึกร้อนที่ใจเป็นประจำ
ก็พึงรู้ว่าตนถูกโทสะครอบคลุมมาก...มากกว่าเมตตา รู้สึกเย็น
อยู่ที่ใจเป็นปกติ ก็พึงรู้ว่าตนมีเมตตาห้อมล้อมอยู่มากกว่า
โทสะ

หนีพ้นไฟร้อนแห่งโทสะ ได้ด้วยสติ
ทุกคนชอบเย็น ทุกคนไม่ชอบร้อน แต่ไม่ทุกคนที่รู้จริง
ว่า ความเย็นเกิดแต่เมตตาจริง ๆ และความร้อนก็เกิดแต่
โทสะจริง ๆ จะให้รู้ได้ด้วยตนเองตามความเป็นจริง เพื่อ
สามารถหนีพ้นความร้อนได้มีความเย็น ก็ต้องใช้สติ
เมื่อความโกรธคือโทสะเกิด ให้รู้ตัวว่ากำลังโกรธแล้ว
ขณะเดียวกันก็ให้สังเกตว่า จิตใจหน้าตาเนื้อตัวร้อนผิดปกติ
หรือไม่ จะรู้สึกชัดว่าจิตใจเนื้อตัวหน้าตาเวลาโกรธ...
ร้อนผิดปกติ นั่นคือเครื่องยืนยันว่า โทสะให้ความร้อน และ
เป็นความร้อนที่ไม่มีประโยชน์ มิใช่ความร้อนที่อาจนำไป
หุงหาอาหารได้ โทสะจึงให้แต่โทษ ไฟยังดีกว่าโทสะเพราะไฟ
ให้คุณคือใช้ทำประโยชน์ได้ โทสะมีแต่ให้โทษ พึงระลึกถึง
ความจริงนี้ไว้จะเป็นคุณต่อไป

“เมตตาไม่พอ เมตตาไม่พอ” คาถาป้องกันโทสะ
มีเป็นอันมากที่รู้ความเป็นผู้มักโกรธของตน รู้โทษนั้น
เมื่อปรารถนาจะหนีให้พ้นโทษของความโกรธก็พึงรับความจริง
ว่าเมตตาเท่านั้นที่จะดับความโกรธได้ เมตตาเท่านั้นที่จะ
ป้องกันมิให้ความโกรธรุนแรงได้ บางทีจึงใช้วิธีที่ง่าย คือใช้
คำภาวนาเมื่อความโกรธเกิดขึ้น เช่น ท่องพุทโธ แต่แม้จะให้
เป็นปัญญา ป้องกันความโกรธให้ไกลออกไปเป็นลำดับ
ให้เมตตามากขึ้นเป็นลำดับ ก็ต้องเปลี่ยนคำภาวนาอันเป็นสมาธิ
ให้มาเป็นคำภาวนาอันเป็นปัญญา คือด้วยการบอกตัวเอง
หรือเตือนตัวเองนั่นแหละว่า“เมตตาไม่พอ เมตตาไม่พอ”
ความสำคัญในการภาวนาว่า “เมตตาไม่พอ” อยู่ที่
ต้องทำใจให้ยอมรับความบกพร่องของใจตน ว่าเมตตาไม่พอ
จริง ๆ นั่นแหละ จึงจะเป็นการค่อยผลักดันโทสะที่มีอยู่
เต็มโลกให้ห่างไกลใจตนได้สำเร็จเป็นลำดับไป “เมตตาไม่พอ
เมตตาไม่พอ” นี้เป็นความจริงที่ทุกคนตำหนิตนได้ ไม่ใช่ไป
ตำหนิผู้อื่น แม้ใช้ “เมตตาไม่พอ” กับผู้อื่นแทนที่จะเป็นคุณ
ก็จะกลับเป็นโทษอย่างแน่นอน พึงสำนึกในความจริงนี้ให้เสมอ
ผู้เป็นที่รักของพรหม เทพ มนุษย์ และสัตว์

ผู้มีเมตตา เป็นที่รักทั้งของพรหม เทพ มนุษย์ สัตว์
พระเมตตาของสมเด็จพระบรมศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้า
เห็นได้ชัดกว่าเมตตาของใครทั้งหลายว่า ทำให้ทรงเป็นที่รัก
ทั้งของพรหม เทพ มนุษย์ สัตว์
ผู้มีสัมมาทิฐิ มีสัมมาปัญญา ย่อมไม่ปฏิเสธที่ท่าน
แสดงไว้ว่าสมเด็จพระบรมศาสดาประทับที่ใด ที่นั้นพรหม เทพ
จะแวดล้อมเสด็จสู่ที่ใดท่านกล่าวไว้ว่า พรหม เทพที่ล่วงรู้ก่อน
จะบอกกล่าวกัน ชักชวนกันลงไปเฝ้า ถ้าไม่ด้วยพระเมตตา
มหาศาลแล้วอะไรอื่นจะมีพลังอำนาจเสมอได้

สมเด็จพระญานสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก

พระบรมรูปทรงม้า : พระบรมราชานุสาวรีย์แห่งความจงรักภักดีที่มีต่อมหาราชผู้ยิ่งใหญ่

siammongkol@yahoo.com (siammongkol) — Fri, 10 May 2013 10:27:00 +0700

พระบรมรูปทรงม้า ณ พระลานหน้าพระที่นั่งอนันตสมาคม เป็นพระบรมราชานุสาวรีย์พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๕ ที่ประชาชนทั้งประเทศพร้อมใจกันสร้างถวายในรัชกาลของพระองค์ ขณะยังดำรงพระชนม์อยู่เมื่อ พ.ศ.๒๔๕๑ ถือเป็นความมหัศจรรย์อย่างยิ่งประการหนึ่ง คือ ตามปรกติอนุสาวรีย์ของบุคคลนั้น มักจะสร้างภายหลังที่บุคคลนั้นสิ้นชีวิตไปแล้ว ยกเว้นพระบรมรูปทรงม้าแห่งเดียวเท่านั้น อีกทั้งยังได้เสด็จพระราชดำเนินเป็นประธานเปิดพระบรมรูปด้วยพระองค์เอง
                 การสร้าง “พระบรมรูปทรงม้า” นั้น สืบเนื่องมาจาก ๒ กรณีประกอบกัน คือ กรณีที่ ๑ เวลานั้นพระองค์ทรงคิดแผนผังสนามขนาดใหญ่เพื่อเชื่อมถนนราชดำเนินที่สร้างเสร็จแล้วกับพระที่นั่งอนันตสมาคมที่กำลังสร้าง กรณีที่ ๒ อีกปีเศษจะถึงอภิลักขิตมงคล ซึ่งพระองค์จะทรงครองราชย์ยืนนานยิ่งกว่าพระมหากษัตริย์ทุกพระองค์ในประวัติศาสตร์ไทยในขณะนั้น จึงควรจะมีการสมโภชเป็นงานใหญ่ และได้ดำรัสสั่งให้สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช (พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว) ซึ่งขณะนั้นเป็นผู้สำเร็จราชการรักษาพระนคร เป็นประธานในการจัดงานสมโภช เนื่องจากพระองค์ยังทรงอยู่ระหว่างการเสด็จประพาสยุโรป โดยใช้ชื่อการจัดงานครั้งนี้ว่า “พระราชพิธีรัชมังคลาภิเษก”
                 สมเด็จพระบรมโอรสาธิราชและคณะเสนาบดี มีความเห็นพ้องกันว่า เนื่องจากเป็นพระราชพิธีมหามงคลที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน จึงควรที่จะชักชวนให้ประชาชนชาวไทยทั่วประเทศได้มีโอกาสบริจาคทรัพย์ตามกำลังเพื่อทูลเกล้าฯถวายเป็นเงินเฉลิมพระขวัญ หรือที่เรียกกันโดยสามัญว่า “ทำขวัญ” แล้วแต่จะทรงใช้สอยเงินนั้นตามพระราชหฤทัย นอกจากนี้แล้วยังมีเสนาบดีบางคนเห็นว่าควรจะสร้างสิ่งอันใดไว้เป็นอนุสรณ์เฉลิมพระเกียรติด้วย ซึ่งข้อตกลงนี้เห็นควรให้รอมติต่อเมื่อรู้ยอดเงินเฉลิมพระขวัญเสียก่อน
                 ในขณะเดียวกันก็ได้ทราบข่าวว่าพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ ๕ เสด็จไปทอดพระเนตรพระราชวังแวร์ซาย ณ ประเทศฝรั่งเศส และสนพระทัยพระรูปพระเจ้าหลุยส์ที่ ๑๔ ทรงม้า หล่อด้วยทองสัมฤทธิ์ ซึ่งตั้งอยู่ที่ลานข้างพระราชวัง ทรงปรารภว่าถ้ามีพระบรมรูปทรงม้าของพระองค์ตั้งไว้ในสนามที่ถนนราชดำเนินเชื่อมกับพระที่นั่งอนันตสมาคมคงจะสง่างามดี เหมือนเช่นที่มักมีกันตามประเทศต่างๆ ในยุโรป สืบราคาสร้างพระบรมรูปเช่นนั้นว่าราว ๒๐๐,๐๐๐ บาท ในขณะนั้น
                 คณะกรรมการจึงสำรวจยอดเงินเฉลิมพระขวัญปรากฏว่ามีประชาชนยินดีถวายเป็นจำนวนมาก รวมทั้งสิ้นประมาณ ๑ ล้าน ๒ แสนบาทเสนาบดีจึงลงมติ แล้วสมเด็จพระบรมโอรสาธิราชกราบทูลขอถวายพระบรมรูปทรงม้านั้นเป็นของขวัญทูลเกล้าฯจากประชาชนชาวไทยสนองพระมหากรุณาธิคุณในพระราชพิธีรัชมังคลาภิเษก ก็โปรดพระราชทานพระบรมราชานุญาต จึงปรากฏพระบรมรูปทรงม้าขึ้น ณ พระลานพระที่นั่งอนันตสมาคมด้วยประการฉะนี้ โดยได้สร้างแล้วเสร็จพร้อมกราบบังคมทูลถวายฯ เมื่อวันที่ ๑๑ พฤศจิกายน พ.ศ.๒๔๕๑
                 สำหรับเงินเฉลิมพระขวัญที่เหลือจากการสร้างพระบรมรูปทรงม้าอีกประมาณเกือบ ๑ ล้านบาท ก็นำขึ้นทูลเกล้าฯถวายตามมติเดิม พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ ๕ ทรงพระราชดำริว่าจะนำเงินนั้นไปใช้ประการใดเพื่อให้เกิดประโยชน์แก่ประชาชนชาวไทยเพื่อสนองคุณความกตัญญูกตเวทีที่มีต่อพระองค์นั้น ยังไม่ทันตกลงว่าจะทำประการใด ก็เสด็จสวรรคตเสียก่อน พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๖ จึงทรงดำเนินการตามพระราชประสงค์ของพระองค์ โดยโปรดให้ใช้เงินเฉลิมพระขวัญที่ยังเหลืออยู่ก่อตั้งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
                  สำหรับองค์พระบรมรูปทรงม้านั้น พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๕ ได้เสด็จไปทำการตกลงและเลือกชนิดโลหะด้วยพระองค์เอง อีกทั้งยังทรงเสด็จไปประทับเป็นแบบให้นายช่างปั้นหุ่น ขณะเสด็จประทับอยู่ที่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ซึ่งพระรูปมีขนาดโตเท่าพระองค์จริง เสด็จประทับอยู่บนหลังม้าพระที่นั่ง โดยม้าพระที่นั่งนั้นมิใช่ปั้นจากแบบม้าพระที่นั่งจริง แต่เป็นม้าที่บริษัทได้ปั้นเป็นแบบเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว พระบรมรูปทรงม้าหล่อด้วยโลหะทองบรอนซ์ วางบนแท่นศิลาอ่อน สูง ๖ เมตร กว้าง ๒ เมตร ยาว ๕ เมตร ห่างจากฐานของแท่นออกมา มีโซ่ขึงล้อมรอบกว้าง ๙ เมตร ยาว ๑๑ เมตร ตรงฐานด้านขวามีอักษรฝรั่งเศสจารึกชื่อช่างปั้นและช่างหล่อชาวไว้ว่า C.MASSON SEULP 1980 และ G.Paupg Statuare และด้านซ้ายเป็นชื่อบริษัทที่ทำการหล่อพระบรมรูปทรงม้าว่า SUSSF Fres FONDEURS. PARIS สำหรับแท่นศิลาอ่อนด้านหน้า มีแผ่นโลหะจารึกอักษรไทย ติดประดับแสดงพระบรมราชประวัติและพระเกียรติคุณ ลงท้ายด้วยคำถวายพระพรให้ทรงดำรงราชสมบัติอยู่ยืนนาน
                 ครั้นเมื่อเสด็จสวรรคตแล้วพสกนิกรใคร่จะให้มีการถวายบังคมพระบรมรูป จึงได้ทูลเกล้าฯ ขอพระบรมราชานุญาตต่อพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่ พระองค์ทรงเห็นชอบด้วย จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้มีวันนักขัตฤกษ์สำหรับให้ประชาชนถวายบังคมพระบรมรูปทรงม้าเป็นครั้งแรก เมื่อวันที่ ๑๗ พฤศจิกายน พ.ศ.๒๔๕๕ ต่อมาจึงเปลี่ยนวันถวายบังคมเป็นวันที่ ๒๓ ตุลาคม อันเป็นวันคล้ายวันสวรรคตของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว
                 ในปัจจุบันถึงแม้มิใช่วันที่ ๒๓ ตุลาคม ก็จะมีประชาชนจำนวนมากพากันไปสักการบูชาที่ลานพระบรมรูปอยู่เสมอโดยเฉพาะในวันอังคาร ซึ่งตรงกับวันพระราชสมภพของพระองค์ โดยมีความเชื่อว่าจะเสมือนหนึ่งไปรอเฝ้ารัชกาลที่ ๕ โดยในเวลา ๔ ทุ่ม พระองค์ท่านจะเสด็จมาประทับ ณ พระบรมรูปทรงม้าด้วย
                 สิ่งที่นิยมใช้สักการบูชา คือ ดอกกุหลาบสีชมพู เนื่องจากมีความเชื่อว่า ดอกกุหลาบที่มีความงามและมีหนามแหลมคม (คืออำนาจ) หากนำมาบูชาจะทำให้ผู้บูชามีอำนาจ และสีชมพูยังเป็นสีของวันอังคาร (วันพระราชสมภพ)
นอกจากนี้ ประชาชนบางคนยังนิยมจัดเป็นโต๊ะบูชา ส่วนใหญ่ประกอบด้วย บายศรี หมากพลู บุหรี่ เหล้า/ไวน์ สตางค์ น้ำมนต์ เชิงเทียน กระถางธูป ฯลฯ ซึ่งถือเป็นการจัดอย่างบูชา “เทพ” ด้วยสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณเปรียบพระองค์เสมือนดั่งเทพยดาที่ปกปักษ์รักษาประเทศชาติ และราษฎรให้อยู่รอดปลอดภัย และเจริญก้าวหน้ามาโดยตลอด
                 นอกจากนี้แล้ว ยังมีพระคาถาสำหรับบูชารัชกาลที่ ๕ มากมายหลายหลายพระคาถา เช่น พระคาถาที่กล่าวกันว่านำสุดยอดพระคาถาอื่นๆ มารวมกัน คือ
“ สยามเทวะนุภาเวนะ สยามะเทวะเตชะสา ทุกขะโรคะภะยา เวรา โสภา สันตุ จะปัททะวา อเนกา อันตะรายาปี วินัสสันตุ อะเสสะโต ชะยะสิทธิ ธะนัง ลาภัง โสตภิภาคะยัง สุขัง พลัง สิริ อายุ จะวัณโณ จะ โภคัง วุฑฒิจะ ยะสะวา สะตะวัสสา จะ อายุ จะ ชีวะสิทธี ภะวันต เม”
            เนื่องในวันปิยมหาราชที่จะเวียนมาถึงในวันที่ ๒๓ ตุลาคม นี้ จึงขอเชิญชวนพสกนิกรชาวไทยพร้อมใจกันร่วมแสดงความเคารพสักการะด้วย สำนึกในพระมหากรุณาธิคุณ แห่งสมเด็จพระบูรพมหากษัตริยาธิราช ผู้ทรงปกป้องคุ้มครองแผ่นดินและพัฒนาบ้านเมืองเพื่อนำพาประเทศไทยไปสู่ความเจริญรุ่งเรืองทัดเทียมนานาอารยะประเทศ และเจริญรอยตามเบื้องพระยุคลบาทในการนำเอาความรู้ ความสามารถมามุ่งมั่นพัฒนาประเทศชาติต่อไป

ที่มาของข้อมูล : สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ กระทรวงวัฒนธรรม

การบริหารจิตและเจริญปัญญา

siammongkol@yahoo.com (siammongkol) — Fri, 10 May 2013 00:12:00 +0700

พระพุทธศาสนาเป็นศาสนาแห่งการปฏิบัติ เน้นเรื่องการฝึกจิตเป็นสำคัญ การบริหารจิตและเจริญปัญญา
เป็นวิธีการดูแลและทำนุบำรุงจิตใจของมนุษย์ให้มีความบริสุทธิ์ปราศจากกิเลสมาครอบงำให้รู้จักละอายและเกรงกลัวต่อบาปกรรม โดยใช้วิธีการฝึกตามหลักสติปัฏฐาน ๔ จะช่วยให้ผู้ปฏิบัติมีสติสัมปชัญญะดีเลิศและมีจิตมั่นคงได้อย่างรวดเร็ว รวมทั้งเป็นพื้นฐานในการเจริญปัญญา เพราะจะช่วยให้ผู้ปฏิบัติมีการพูด การคิด และการกระทำที่ถูกต้อง โดยอาศัยวิธีการคิดแบบโยนิโสมนสิการ เพื่อที่จิตและปัญญาของมนุษย์จะได้รับการพัฒนาให้สูงขึ้น มีการเรียนรู้ได้รวดเร็วและถูกต้อง อันจะเป็นประโยชน์ต่อการดำเนินชีวิตของตนและสังคมการบริหารจิตและเจริญปัญญา

การบริหารจิต หมายถึง การฝึกฝนอบรมจิตให้เจริญและประณีตยิ่งขึ้น มีความปลอดโปร่ง มีความหนัก
แน่นมั่นคง โดยเริ่มจากการฝึกฝนจิตให้เกิดสติและฝึกสมาธิให้เกิดขึ้นในจิต ในการที่จะให้จิตมีสติได้นั้น
ผู้ฝึกต้องมีวิธีการดังนี้คือ การตั้งใจให้มีสติปสัมปชัญญะอยู่เสมอ การคบกับคนผู้มีสติปัญญามั่นคง การไม่คบคนที่มีจิตใจฟุ้งซ่านปั่นป่วนและการมีใจน้อมไปในการมีสติคืออยากจะมีสติมั่นคง กล่าวคือ

๑. การตั้งใจให้มีสติสัมปชัญญะอยู่เสมอ คือ ผู้ฝึกจะต้องตั้งใจกำหนดรู้สึกตัวอยู่ทุกขณะไม่ว่าจะทำอะไรก็ต้องใคร่ครวญทำช้าๆ อย่ารวดเร็วเกินไป เช่น ในขณะเดิน ยืน นั่ง นอน จะต้องพยายามให้ตัวสติระลึกอยู่ตลอดเวลาทุกๆ อิริยาบถและมีสติสัมปชัญญะรู้ตัวอยู่เสมอ เมื่อตั้งใจปฏิบัติตามวิธีดังกล่าวก็จะทำให้ผู้นั้นมีสติสัมปชัญญะสมบูรณ์

๒. การคบกับคนผู้มีสติปัญญามั่นคง คือ พยายามเข้าสมาคมกับคนผู้มีสติปัญญามั่นคงด้วยการทำ การพูดและการแสดงออกอื่นๆ ยกตัวอย่าง เช่น การเข้าไปพบปะสนทนากับพระสงฆ์ผู้ฝึกสมาธิมาดีแล้ว โดยพิจารณาจากการพูดและการกระทำ ท่านจะอยู่ในลักษณะสำรวมระมัดระวังอยู่ตลอดเวลา ซึ่งทำให้เราผู้เข้าร่วมสมาคมด้วยเกิดการตั้งสติและมีสติสัมปชัญญะรู้ตัวสำรวมระมัดระวังตัวเช่นเดียวกับท่าน

๓. การไม่คบคนที่มีจิตใจฟุ้งซ่านปั่นป่วน คือ คนใดที่มีสติฟั่นเฟือน หลงๆ ลืมๆ ซึ่งมีการกระทำการพูดผิดๆ ถูกๆ อยู่ตลอดนั้น เราไม่ควรจะไปคบด้วย เพราะการสมาคมกับคนประเภทนี้บ่อยๆ เข้าบางทีจะทำให้เราติดโรคสติฟั่นเฟือนได้ เว้นได้แต่เข้าไปคบด้วยความสงสาร เพื่อจะแนะนำเขาในบางครั้งบางคราวเท่านั้น

๔. การมีใจน้อมไปในการมีสติ คืออยากเป็นคนมีสติมั่นคง โดยตัวเราเองต้องพยายามขวนขวายปลุกใจให้เห็นคุณค่าในการมีสติสัมปชัญญะแล้วปฏิบัติธรรมเพื่อนำจิตของตนให้เป็นสมาธิ เมื่อจิตเป็นสมาธิในขั้นต้น แม้เพียงขณิกสมาธิอันเป็นสมาธิชั่วขณะที่เกิดขึ้นกับคนทั่วๆ ไปในการปฏิบัติงานในชีวิตประจำวัน เท่านี้ก็จะทำให้เราเป็นผู้มีสติสัมปชัญญะดีขึ้นอย่างแน่นอน

นอกจากนี้แล้วพระพุทธเจ้ายังได้ทรงแสดงวิธีการฝึกสติให้สมบูรณ์ไว้ในสติปัฏฐาน ๔ อย่าง กล่าวคือ การดำรงสติไว้ที่ฐานมี ๔ อย่าง ได้แก่ กาย เวทนา จิต ธรรม และกำหนดพิจารณาฐานทั้ง ๔ เหล่านั้น เช่น กายานุปัสสนา ตั้งสติกำหนดพิจารณากายเป็นอารมณ์ เวทนานุปัสสนา ตั้งสติกำหนดพิจารณาเวทนา เป็นอารมณ์ จิตตานุปัสสนา ตั้งสติกำหนดพิจารณาจิตเป็นอารมณ์ และธัมมานุปัสสนา ตั้งสติกำหนดพิจารณาธรรมเป็นอารมณ์

โดย นที เมืองมา วัฒนธรรมจังหวัดเชียงราย

ประวัติความเป็นมาของ พระเครื่อง

siammongkol@yahoo.com (siammongkol) — Thu, 9 May 2013 20:07:00 +0700

พระเครื่อง คือวัตถุที่ทำขึ้นเป็นรูปของพระพุทธเจ้า เป็นสิ่งที่ใช้ระลึกถึงองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า จัดเป็นพุทธานุสติกรรมฐาน นิยมสร้างขึ้นให้มีขนาดเล็ก เพื่อที่สะดวกที่จำนำติดตัว หรือที่เรียกว่าบูชาไว้กับตัว ประวัติการสร้างพระเครื่องมีมาตั้งแต่สมัยบรรพกาลในยุคประวัติศาสตร์ ไม่แน่ชัดว่าในยุคสมัยใด ข้อมูลที่มีอยู่เป็นแค่ข้อสันนิษฐานตามหลักฐานที่ได้บันทึกไว้ (ที่ปรากฏเป็นหลักฐาน ในราว พ.ศ. 500) การสร้างพระเครื่องยุคแรกนั้นมีวัตถุประสงค์หลักๆไม่กี่ประการ เพราะในสมัยโบราณการสร้างพระหรือรูปเคารพนั้นต้องทำด้วยเจตนาที่บริสุทธิ์ มีจุดประสงค์ที่สำคัญทางด้าน การสืบทอดพระพุทธศาสนาและ การบูชาองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า จะสร้างโดยพระมหากษัตริย์ หรือผู้นำชั้นปกครอง หรือพระสงฆ์ ผู้มีฌานสมาบัติ เมื่อสร้างเสร็จแล้วก็นำบรรจุไว้ในประสาทหรือเจดีย์ บูชานีย์สถานต่างๆ เพื่อเป็นการสืบทอดพระพุทธศาสนา

ในยุคของกรุงศรีอยุธยาได้มี่ปรากฏเด่นชัดในเรื่องการสร้างพระเครื่อง เพราะได้มีหลักฐานการขุดค้นพบมากมายหลายแห่ง ซึ่งมักจะค้นพบตามสถานที่ในพื้นที่ของจังหวัดพระนครศรีอยุธยา

การสร้างพระเครื่องโดยพระเกจิอาจารย์หรือพระสงฆ์ผู้ทรงคุณธรรมวิเศษ ของประวัติศาสตร์ชาติไทยมีอยู่มาก ซึ่งพระเกจิอาจารย์ในยุคเก่า ได้ตั้งใจสร้างขึ้นและท่านได้ทำพิธีกรรมปลุกเสกคือบรรจุพลังจิตไว้ในพระเครื่อง เพื่อให้เป็นขลังของดีให้อนุชนรุ่นหลังไว้เป็นที่ระลึกบูชา อีกทั้งยังให้ผลทางด้านอิทธิฤทธิ์ และปาฏิหารย์อีกด้วย

พิธีพุทธาภิเษกหรือพิธีปลุกเสกพระเครื่อง

มาในยุคหลังๆ พระเครื่องอาจจะทำขึ้นในรูปของพระสงฆ์ หรือ เทพเทวดา ต่างๆ เพื่อมีวัตถุประสงค์ในการเชิดชูเกียรติขององค์ท่านเหล่านั้น และเพื่อเป็นการสร้างตัวแทนเพื่อใช้เป็นรูปเคารพบูชา

ค่านิยมและคุณค่า หรือคตินิยม ในการสะสมและการบูชาพระเครื่อง ในปัจจุบัน มีกลุ่มผู้ที่นิยมชมชอบพระเครื่อง อยู่หลากหลายกลุ่มแบ่งเป็นหลักๆได้ ๓ กลุ่ม อาทิเช่นกลุ่มที่สะสมหวังผลในด้านพานิชย์แลกเปลี่ยนกลุ่มนี้ให้ความสำคัญ กับความหมายของพระเครื่อง จะเน้นไปในทาง ประวัติและ อายุของการสร้าง ตลอดจนคุณค่าความสำัคัญในตัวพระเกจิอาจารย์ที่ปลุกเสก หรือแหล่งที่มาที่ค้นพบของพระเครื่องนั้นเป็นสำคัญ กลุ่มที่สองเป็นกลุ่มที่สะสมบูชาพระเครื่อง เพราะนิยมศรัทธาในตัวพระเกจิอาจารย์ที่สร้างหรือปลุกเสกวัตถุมงคลนั้นเป็นสำคัญ ส่วนกลุ่มสุดท้ายเป็นกลุ่มที่บูชาพระเครื่องเพื่อหวังผลทางด้านพระพุทธคุณ หรือหวังผลทางด้านให้เกิดอิทธิฤทธิ์ กลุ่มนี้ จะเป็นกลุ่มที่ให้ความสำคัญเน้นหนักไปที่ประสบการณ์ เล่าขานจากผู้ที่เคยบูชามาก่อนแล้ว

เหนือสิ่งอื่นใด การบูชาพระเครื่องในปัจจุบัน รู้สึกว่าจะหลงลืมความสำคัญ ในด้านคุณค่าและความหมายที่แท้จริงของพระเครื่องไปมาก ส่วนใหญ่จะไปเน้นที่บูชาเพื่อหวังผลทางด้านอิทธิฤทธิ์กันเป็นส่วนใหญ่ แท้จริงแล้ว พระเครื่องที่เป็นรูปของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า หรือ พระเครื่องที่เป็นรูปเคารพของพระอริยเจ้าที่ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบนั้น คุณค่าสูงสุดก็อยู่ที่เมื่อบูชาแล้วก็ให้นึกถึงองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า หรือพระอริยสงฆ์ในรูปนั้นเป็นสำคัญ จึงจะได้ชื่อว่าบูชาพระเครื่องได้ถูกต้องตามหลักของพระพุทธศาสนา เพราะการนึกถึงองค์สมเด็จพระสัมมมาสัมพุทธเจ้า หรือพระสงฆ์ที่ท่านเป็นพระอริยเจ้านั้น จัดเป็นพุทธานุสติกรรมฐาน และ สังฆานุสติกรรมฐาน เป็นหนึ่งในพระกรรมฐานที่พระพุทธองค์ทรงบัญญัติไว้

ที่มาของข้อมูล : http://www.siammongkol.com