Sina

جایگزین خسته

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 24 Sep 2014 08:56:00 +0000

به دنبال یک جایگزین بومی برای این خسته خانه بودم به طوری که حرمت خاطرات قدیم هم حفظ شود، به بلاگ دات آی آر رسیدم. موجودی دلنشین که بی منت بار تمام خاطرات من را به دوش کشید. زین پس یار موافق خواهد بود.

sina200.blog.ir

وا بك آپا

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 15 Jul 2014 09:07:00 +0000

با ياران موافق به گعده در فضاي مجازي مشغول همي بوديم كه يكي به ناگاه پرسيد: «اي شيخ، ما را به پندي، مشعوف فرما»
چون امكان خيره نگاه كردن بديشان نبود لختي خيره به وب كم چشم دوختم و گفتم: « در دنيا سه چيز است كه انجام آنها هفتاد هزار ثواب دارد و عدم انجامشان كرور كرور ندامت»
ياران بالاتفاق فرياد همي سر دادند كه زود آن را براي ما روشن فرما و بعد از اندكي، زير لب سه بار تكرار كردم:« اول بك آپ، دوم بك آپ ، سوم بك آپ»
در ميان ياران ولوله اي پديدار گشت، تني چند از ايشان صيحه كشان و تني چند هروله كنان و شماري ضجه كشان فرياد «وا بك آپا» سر داددند و پي كار خويش همي رفتند و زان پس دگر اصحاب تقاضاي پند نكردند و مرا از فهرست ياران همي حذف نمودند.

اول آذر، زاد روز مردي بزرگ از جنس پاكي

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 20 Nov 2013 09:25:00 +0000

براي نوشتن امروز، زادروز مرد بزرگي را بهانه مي كنم تا براي خودم يادآوري باشد بر همه ي آموخته ها و تجربه هاي به دست آمده اي كه بخش بزرگي از آن را بي اغراق به او مديونم.
در سال هشتاد و دو كه يك سوم تجربه ي دوران كاري ام تاكنون را سپري كرده بودم و به پيروي از سنت نيكوي تغيير شغل، براي همكاري در شركت گسترش سرمايه گذاري ايران خودرو دعوت شده بودم، به اتفاق مدير مربوط وقت(كه از قضا وي هم از بزرگان روزگار است) به ديدن مديرعامل وقت شركت براي آشنايي بيشتر رفته بوديم، از آنجا كه در آن زمان هنوز به مصداق اين پست، از روزگار خوب نياموخته بودم، قضاوت آني ام بر صورت بود تا سيرت و مدت ها در اين گمراهي بودم. به لطف الهي و گذر زمان، تاثير كردار و رفتار آن بزرگوار، به طورغيرمستقيم و نامحسوس، راه جديدي از تعامل با ديگران را براي من گشود. به مدت سه سال در اين كلاس غيرحضوري آموختم و روز رفتش (به همت دولت مهرورز) بخشي از حس هاي خوبم جدا شد. پس از آن، 4 سال بي حضورش با ديداري گاه و بيگاه افسوسي بر دوران گذشته مي خورديم.
گذشتِ روزگار و تعهدِ بي قيد وشرط من به همان سنت نيكو، اينبار مرا در جايگاهي ديگر در كنار اين معلم بزرگ قرارداد. دوره اي از كلاسهاي فشرده ي حضوري و غيرحضوري مهرباني،عشق، اخلاق، مديريت، تدبير، اميدواري، صداقت، واقع بيني، قاطعيت و حتي سياست را در كنارش آموختم. دوره اي كوتاه ولي تاثيرگذار بر تمام ابعاد زندگي كاري و بخشي از زندگي شخصي ام. اين روزگار، طولاني نبود و همان دست نامعلوم روزگار مدت كوتاهي من و تمام ياوران ارادتمندش را از هم جدا كرد .اينبار، دست معلوم روزگار، در فضايي همدلانه، جمعي از دلسوزان و خوبان را گرد هم جمع كرد و با دميدن انرژي وصف ناپذيري اجازه داد سواي آموختن، از داشته ها واندوخته هايمان در كنارش بهره ببريم.
ادامه دادن راه ِ بي او ، در محفلي كه خود پايه گذارش بود و با هم ساخته بوديم، مرام جوانمردي(كه همواره از آن ياد مي كرد) نبود. دل به سرنوشت سپردم و همان سنت نيكو.
اكنون بيش از 2 سال از آخرين ديدار ما ميگذرد و به غيراز ابراز ارادت فناورانه در آغاز سال و همين بهانه ي خجسته، دست مشغول روزگار، به دور از او و به ياد او در غم نان مشغولم نگه داشته است.
رنگ بنفش كه رنگ سياه را زدود و كليدطلايي كه قفل هاي دلمان را گشود، بخش خودخواهانه و مغرور وجودم شاد شد از بازگشتش براي ساختن، نوكردن واميدواركردن(كه به واقع براي اين آخري بسيار دلتنگ بودم) اما بخش عادل و منصفانه ام آرزو كرد براي آرامش و سلامتي اش، براي بودنش براي معلمي كردن و همچنان آموزش.
آقاي مرزباني عزيز، بي شك از تاثير يركت وجود و حضور خود در تعليم بسياري از ما و تعيين مسير زندگيمان ناآگاه نيستيد. هميشه قدردان شما به خاطرآموزش و خلق راههاي جديد و گشودن افقهاي تازه در كار و زندگي خواهم بود. كسب انرژي ما از حضور شما در همين فضاي مجازي است كه از عشق مي نويسيد، از كج رفتاري ها گله مي كنيد، از تجربيات، خاطرات و نوستالژيها مي گوييد و مهمتر از همه با شعر و نظم دلي تان گهگاه شگفت زده مان ميكنيد.
معلم گرامي
زادروزتان خجسته
برقرار و سالم باشيد

چشم نوشته ها

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 04 Nov 2013 06:46:00 +0000

در روزگاران پيشين(شايد 7 يا 8 سال پيش) كه يقين داشتم روي خط اعتدال هستم و بيرحمانه و غيرمنصفانه در خصوص افرادو شخصيتها قضاوت مي كردم، فكر نمي كردم امروز مجبور به اعتراف در خصوص ديدگاههاي افراطي قبل باشم و يقين هم داشته باشم كه ساليان بعد باز همين جايگاه امروزي را نقد كنم و به نظرات كنوني ام به ديده نقد بنگرم. انگار كه هميشه در يك مسير نادرست باشم كه تصحيح آن فقط با گذشت زمان و كسب تجربه امكانپذير است و درحال، هميشه خطاكار هستم. البته اسمش را تجربه گذاشته اند ولي نگران خودم هستم كه اين تجربه را هميشه با اختلاف سالهاي زيادي كسب كرده ام. افراطي بودن ديدگاه هايي كه به ويژه پيرامون شخصيت انسان ها مي گذرد، بيشتر مرا آزرده مي كند.

دوراني كه قالب بيروني افراد برايم مجذوب بود و آنها را جدا از اينكه مانند ساير آدم ها مي توانند خوبي ها و بدي هاي معمول يك انسان عادي را داشته باشند، يا مي پرستيدم يا نفي مي كردم. در اين نوع نگاه، آدم ها يا سفيد سفيد بودند يا سياه سياه، آدم هاي خاكستري وجود نداشتند. صفر و يك مطلق. آويني بتِ من بود، شجريان از آسمان آمده بود، عليزاده فرشته بود، پرستويي از دنياي ديگري بود و در مقابل هر كه در دايره ي سليقه و روحيات من نمي گنجيد، بد بود و ارزش نداشت.

كم كم كه ديدم شخصيت هر انساني بسته به شرايط و محيط اطراف و گهگاه فشارهاو دردها و تجربه هاي شاد و غمگين چكش كاري مي شود، شكل مي گيرد و بخشي از آن هويت، حتي دچار تغييرات پايه اي و اصولي مي شود، آموختم كه نمي توان به راحتي و به آساني درباره ي هر كسي قضاوت كرد، بايد همواره در جايگاه آن باشم، شرايط لحظه اي او را درك كنم تا حرفي و نطري، بي غرض و آلوده حكم نشود، تا بعدها پشيمان نشوم و با وجدان درگير.

خلاصه مقصود از اين همه حاشيه نگاري اين بود كه بگويم، در سال 85 و در اين پست، عكسي گذاشتم از مرحوم حاج بخشي، در مراسمي و در حال به دندان كشيدن پرچم آمريكا و البته آن متن، شامل توهين و ادبيات نامناسبي نبود، فقط يك تعجب بود، تا چند روز پيش به طور اتفاقي كتاب " چشم نوشته ها" را كه مجموعه عكس هاي احسان رجبي از دوران جنگ است، نگاه مي كردم. در كتاب، عكس هايي از مرحوم حاج ذبيح ا... بخشي ديدم، درجايي كه ماشين حامل وي، هدف گلوله توپ قرار گرفته، او بر اثر موج انفجار به بيرون پرتاب ميشود ولي سه جانباز ديگر كه اعضاي ستاد فرهنگي بوده اند در ماشين گير مي افتند، انفجار و آتش سوزي ماشين به حدي بوده كه نجات آنها تقريباً ناممكن بوده است، عكس، تلاش نافرجام مرحوم حاج بخشي را براي خاموش كردن آتش و نجات سرنشينان نشان مي دهد، عكسهايي كم و بيش تاثيرگذار. به هر حال هيچ يك از 3 سرنشين خودرو كه يكي از آنها شهيد نادر نادري بروجردي (داماد مرحوم حاج بخشي) بوده، نجات پيدا نكردند.

شايد ديگر، عكس اين مطلب قديمي غريب و عجيب نباشد.

پ.ن 1: شرح عكس ها- عراق، شرق بصره، منطقه عملياتي كربلاي 5، 24 دي 1365 . ماشين مورد اصابت گلوله (صندلي جلو، ابوالقاسم دهباشي ) – عكس شهيد نادري لحظاتي قبل از اصابت گلوله به ماشين

پ.ن2: با همه ي توضيحات بالا نظرم راجع به اميرقلعه نويي هيچگاه عوض نخواهد شد!

ما سرخوشان مست دل از دست داده ایم

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 29 Oct 2013 09:39:00 +0000

شاید نوشتن بعد از دو سال کمی سخت به نظر برسد ولی حس خوبی که ازنوشتن به دست می آید، همیشه باعث شده که فکر کنم بالاخره روزی می رسد که حوصله، وقت، انگیزه و دریافت پالسهای مثبت بر تنبلی بزرگ پیروز شوند و برای دل خودم هم که شده، چند خطی بنویسم.

البته واقعیتهایی هم در این دوری از قلم(کیبورد) بی تاثیر نبوده اند ، ففییللتتررییننگگ، محتاط شدن بی اندازه خودم و شرایط زمانه . اکنون که خیالم از بابت توجیه، راحت شد باید کمی به خودم فشار بیاورم تا سلولهای خاکستری مغز با هماهنگی تمام دستگاههای ذیربط، موضوعی بیابند دلی.

شاید باربط ترین، نزدیکترین و دلی ترین موضوع این روزهای ما بنابه شرایط موجود و مثل بیشتر این سالها بچه ها باشند. شادی بیش از حد و غیرعادی سرخوشان ما که به قول رزی، احتیاج به مشاوره دارند، درمانی برای شادی مضاعف.(راستی کاش یکی از این سالها برای دل مردم ، شادی مضاعف، نشاط مضاعف نامگذاری میشد)

بنا به گزارش رزی، دو برادر بعد از رسیدن به کلاس، نقش ستاد استقبال مردمی از همکلاسان را به عهده می گیرند و مانی با استقبال از سایر بچه ها کیفشان را تحویل می گیرد و ونداد هم با نمایش طنز و مضحک خودزنی، موجبات خنده و شادی بقیه را فراهم می کند و این برنامه تا پایان یک ربع زمان ورزش و تحویل ونداد به مادرش، ادامه دارد. اما موضوعی که بیشتر، ما(والدین!) را نگران می کند، خنده، شادی و انرژی بی پایان این دو موجود و به خصوص مانی است.(شرایط نامبرده برای ونداد فقط در خارج از خانه و در همراهی مانی و برای جمع غیرخانوادگی ما صدق می کند). گرچه ما به حکم بیلبوردهای شهرداری در بیان آموزه های بس ژرف و تاثیرگذار در امور کودکان (شادی بی دلیل، دوست داشتن بی دریغ، کنجکاوی بی انتها) نباید نگران باشیم ولی ناخودآگاه حرص می خوریم.(مگر اشکال دارد که حرص خوردن ما هم بی دلیل باشد).

به هر حال در آسیب شناسی! این موضوع همیشه به نقش رزی در برقراری آرامش در خانه و ایجاد فضای امن و احساس امنیت مبنی بر گفتگو که بزرگترین نیاز بچه هاست، فکر می کنم و به تصمیمی که برای آسایش بچه ها در برابر آسایش شخصی، پیشرفت مادی و معنوی به بهای سنگین دوری از بسیاری فعالیتهای مورد علاقه ی خود، گرفته است، با غلظت بالا، افتخار و تحسین می کنم و می دانم که این لحظات، رفتنی و جبران نشدنی هستند و او برای بچه ها (و همچنین من) فرای یک وظیفه ی مادری و همسری معمول، ازخودگذشتگی (به معنی واقعی کلمه و به دور از اغراقهای نوشتاری) کرده است.

رزی، ما جامعه ی مردان خانه (تشکل صنفی شامل من، مانی و ونداد) به شدت قدر تو را می دانیم ولی چه کنیم که " ما سرخوشان مست دل از دست داده ایم"

پ.ن : به علت همان محدوديت هاي ففييللتترريي و غيره مطالب همزمان در اين 2 جا نيز منتشر مي شوند:

http://sina200.wordpress.com

http://sina200.blogsky.com

روزهای گمشده

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 04 Sep 2011 20:24:00 +0000

حساب روزها و شنبه، یکشنبه شان را فقط وقتی سرکار بودم داشتم، تعطیلات که میشد، مثل عید،طولانی و بی هدف ، بدون پرس و جو، از هویت روزها خبر نمیشدم. الان هم از همان دوره هاست، حساب هفته ها را به لطف بشارت دهنده ی کوچک ِ در راه ، به یاد می آورم، ولی از گذر روزها و نامشان یقین ندارم .

کارها و انجامشان به شنبه تا چهارشنبه نظم می گرفتند و خوشیهای هفته قسمت پنج شنبه و جمعه میشدند.

الان همه هفته، همه خوشیهای روزگار شده است.

امروز لحظه ای تصمیم گرفتم جدا از همه نگرانی های رایج و مقتضای سن و دوران تعطیلی کاری که یقین هم دارم بی دلیل نیستند، با مانی و زندگی، بار دیگر سرخوشی را بیازمایم، برای همین وقتی مانی، درخواست تکراری و همیشگی ِگوش دادن به قطعه "بارون" رستاک را کرد، بیدرنگ همراهش شدم و این تن ِ تنبل را به نوای آهنگ شاد لُری با پایکوبی کودکانه ، مهمان کردم، وقتی حوله هایمان را ناشیانه و به رسم رقصندگان حرفه ای در هوا تکان می دادیم ، خنده های ناب پسر کوچک ، همه چیز را شیشه ای کرد، رویایی کرد، لرزاند این دل بی صاحب را که هر روز دنبال همه چیز می گردد ولی در کنارش، زندگی جاری را نمی بیند.

خواستم بگویم منهم نگرانم ولی نه به اندازه شما !

سوگی هست

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 22 Jan 2011 23:14:00 +0000

مظلوم مَردی بود که 2 سال مردانه و صبورانه تحمّل کرد و دیدار چند روز آینده ما فقط برای طلب آرامش برایش خواهد بود.
در کنارِ زلال ِبابل رود، در هوای پاک جنگل، در کنار طعم تمشک و به دور از هر چه که آدمیان، آلایندگی نام نهند، می زیست وبه دیگران می آموخت .
عمر آشنایی من با او از 13 سال کمتر بود وعمق ارادتم از 13 سال بسیار زیادتر.
ستودنیهایش بیشمار بودند وناگفتنی هایش ناچیز.
او آرام گرفت و همدلش که در واپسین لحظه ها نور امیدی در دل نگاه داشته بود، بیقرار این جدایی است ومن هنوز با ژرفای صبری که حق تعالی بر سوگ نشستگان هدیه می کند، بیگانه ام.
و در پایان احساس ناخوشایندی که من چون همیشه ، بخشی از این سوگها، ناخواسته و در کنار مردمانی بوده ام که در سوگ شناختمشان، در سوگ همدلشان بودم و در سوگ ازشان دور شدم با یقین به دیدار بعدی در سوگی دیگر.

پلی کپی

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 07 Jan 2011 22:32:00 +0000

شما یادتون نمیاد...

اصلاً پافشاری برای این جمله نیست، شما حتماً یادتون میاد. امتحانهایی که باید پلی کپی می شدند و گاهی همای سعادت بر سر دانش آموزان سوگلی می نشست که به خاطر خوش خطی یا هر بهانه دیگر، افتخار نوشتن سوالات امتحان را بر روی ورقه های پلی کپی داشتند .

باز به بیراهه رفتم. از خودم میگویم.. وقتی که دور از چشم سایر همکلاسیها به دفتر خوانده میشدم و خانم یا آقای معلم (دوران جوانتری) سوالات را به همراه برگه مخصوص پلی کپی با سفارشهای غیرتهدیدآمیز و کاملاً دوستانه، تحویل میدادند و از آن لحظه به بعد همچون صاحب گنجی گرانبها، قدم برمیداشتم . ناخودآگاه متانتی بر قدمها افزوده میشد، زاویه نگاه تغییر پیدا میکرد و اگر اغراق نکنم احساس 2 برابر بودن کله به من دست میداد.

دربرابر سوالات کنجکاوانه نزدیکترین دوستان ، حس رازداری خودم را می ستودم (اکنون می ستایم و نه آن زمان ،که در آن حال در اوج بودم و پردازش چنین احساساتی، بزرگ گویی بیش نیست) و فقط به کار فکر میکردم، من برگزیده شده بودم، برگزیده شدنی و این افتخار و کله گندگی، وقتی وسعت میافت که ادامه کارِبزرگ هم به خودم سپرده میشد و آن چرخاندنِ دسته دستگاه پلی کپی و تکثیر سوالات بود(کار رایگان یا بیگاری) و آن هنگام دیگر جمع شدنی نبودم.

از آنسو، روزگاری هم بود که دربدر به دنبال کاغذباطله های سوالات پلی کپی شده، در تمام مکانهای مورد گمان مثل سطل زباله های کنار دفتر، کنار کتابخانه، کنار میز پینگ پنگ و هر کنار دیگر می گشتیم، سطل زباله های فلزی چهارگوشی با جرم حجمی بسیاربالا و خاکی رنگ و در این همه سال تحصیلی که چنین فناوری رواج داشت، یکبار موفق به چنین کشفی شدیم و به همین خاطر هم امتحان برگزار نشد!

نتیجه گیری در کار نیست. خب خوش میگذشت و خوب بود.

پ.ن 1: این 2 عکس به القای بهتر 2 حس بالا یعنی کله گندگی و تغییر نوع دید کمک می کنند.

پ.ن2 : به فکر انتشار ویکی لیکس شخصی خودم افتادم! ولی چون در همه خاطرات (افشاگریها)به نحوی اشخاص سومی هم درگیر هستند به خاطر حفظ حریم و اسرار سایرین، ناگزیر به افشای مطالبی از خودم هستم که حضور دیگران در آن، صرفاً سرگرمی داستان خواهد بود و بار نگران کننده ای بر آنها نخواهد افزود. (کار سختی خواهد بود، امیدوارم بتوانم شروع کنم و ادامه دهم)

مطالب مرتبط آینده :

- تصحیح برگه های امتحانی

روزه داری و فرهنگ انتظار

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 19 Aug 2010 20:55:00 +0000

- به نظر شما کدام بُعد از ابعاد روزه ناشناخته مانده و کمتر به آن توجه شده است؟

- به نام خدا. فرهنگ انتظار.

- بسیار عالی، شما چطور این روزه داری و فرهنگ انتظار را تفسیر می کنید؟

-ساده است. من تمام روز را به انتظار افطار، سپری می کنم.

آقای خاص!

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 21 Jun 2010 22:44:00 +0000

دوازده سال پیش هم متهم به خاص بودن شدیم.*

نحوه آشنایی و ازدواج ما از آنجا که جنس همیشگی و مرسوم روزگار را نداشت ، از سوی همه پیروان خط مستقیم ،یک نمایش ساده زیستانه اغراق آمیز لقب گرفت و نقطه شروع شنای ما در جهت مخالف بود. ما نیامده بودیم تا متفاوت بودن را به نمایش بگذاریم .ما خودمان بودیم .خود واقعی.تمامِ آینده و نقشه های زندگی ما با اعتقاد راسخ به همه آرمانها و باورهایمان که شاید یک گره بسیار کوچک به یک نشانه خیلی ناچیز هم داشت ،شکل می گرفت و بنابراین چون تئوری عظیم آینده نگری را به اعتقاد همه رهروان خط مستقیم نداشتیم و به آنی بودن و حال پرستیدنمان، خوش بودیم ، به اتهام مخالفه (بر وزن محاربه) بارها محکوم شدیم. چه حضوری و چه غیابی .

برای هر جرمی تا مرز آشفتگی و استیصال برای همراهان دلسوز، بیهوده گفتیم و در آخر، هر دو طرف، قسمت را قربانی کردیم و در دل به حماقت روبروخندیدیم .

جنون تصمیم گیریهای آنی ما بر یک اصل استوار بود :

تئوری " ماکزیمم حالت" که به غیر از مرگ همه چیز را شامل میشد و برای هر کاری ، بدترین حالت آن تصور میشد و همیشه بدترین حالت هم از وضعیت حال بهتر بود.

بنابراین ما فقط برای بودن در " آنِ خودمان" ، قوانین پیچیده ی آینده پسندان و مستقیم روندگان را به نفع خود تغییر دادیم، در حد و اندازه های یک جلبک ، بنابراین همیشه سعی کردیم از بازی بزرگان دور بمانیم و اگر هم روزگاری آلوده اش شدیم ، از آن به خاطر خوشی روزگارِ حال ، بهره ببریم، اما از حدِ خطوطِ قرمزِ باورهای ساده مان هم عبور نکنیم که اگر نزدیک این خطوط شدیم، زنگهایی به صدا درآیند تا خوشی به هر قیمتی، نصیبمان نشود.

من مطمئنم و باور دارم که هیچکس بهتراز خود ما، قادر به تصمیم گیری برای لحظه های ما نخواهد بود و هیچ یاریی بهتر از ایجاد موج مثبت (حتی با اعتقاد راسخ به اشتباه بودن مسیر ما) نخواهد بود.

ما برای متفاوت بودن ، نیامدیم .
ما را، تک سلولیهایی بدون هیچگونه پیچیدگی و معادلات ماورائی تصورکنید که دوست داریم از "آنِ با هم بودنمان " نهایت لذت را ببریم.

* توضیح : به نظر من ،ازدواج و فرزند اول ،انقلابهای اول و دوم زندگی هر فرد هستند که چون هردوی اینها از عوامل بنیادین تغییر مسیر زندگی ام از "سرخوشی بی هدف" به "سرخوشی هدفمند" شده اند، مجبورم همیشه و با افتخار به نوعی از آنها یاد کنم (با احترام به نقش تهوع درمخاطب!)

من و احمد و محمود

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 14 Jun 2010 20:42:00 +0000

فیس بوک، یاهو، توییتر و... می خواهند بدانند، در چه فکری؟

همه ابن آقایان بدانند که من به آخرالزمان فکر میکنم ، به دورانی که محمود توانست ، صدای احمد را هم درآورد!

فارغ از دلمردگی

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 20 May 2010 21:28:00 +0000

اینجا ایران است. مازندران. بین شیرگاه و قائمشهر.برنجستانک .سد خاکی زمزم

در روزی که زیبا بود. نه مثل همه روزهای زیبای خدا.

13 شوم

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 17 Apr 2010 08:47:00 +0000

هم دانشگاهي سلام،
امروز شروع سيزدهمين سال همراهي ماست . با عدم اعتقادي که به نحوست عدد 13 دارم ، سال خوشتري را پيش رو ميبينم .
(اينروزها تخته‌اي براي دست زدن نيست، همان MDF هم براي پيشگيري از زير 18 چرخ رفتن کفايت مي‌کند ، چشمهاي بانمک ، کم نيستند)

با تشکر از گورکن

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 16 Dec 2009 20:31:00 +0000

" من درگير همين نَشاطت هستم، عزتي"
استدعا دارم اگراز ديدن اخبار 20:30 ، مفرح ذات ْ و ممدود به حيات شده‌ايد، کمي حوصله به خرج داده، در شبکه سه، برنامه "دوباره زندگي" را حتماً ببينيد، چون اگر تا قبل از آن هم کمي اميد به زندگي داشته باشيد ، با ديدن اين برنامه به دنبال ژيلتي يا لوستر محکمي خواهيد گشت .دراين برنامه هنرمندان هميشه متْفاوتِ هميشه در صحنه، در قبري دکورگونه، به خنک ترين سوالات خانواده سجادي(کارگردان و عکاس و تهيه کننده برنامه) جواب مي‌دهند، خرمايي مي‌خورند و براي خود فاتحه‌اي مي‌خوانند و ما را در واپسين ساعات شامگاهي براي رفتن به ابديت مهيا مي‌کنند .
در تیتراژ پایانی برنامه شما در کنار نام عوامل، نام گورکن هم می بینید.

ملالی نیست جز دوری شما

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 13 Nov 2009 04:40:00 +0000

اتفاقات بعد از آخرین پست ، آنقدر تکان دهنده بوده اند که تردید برای حذف هر گونه مطلب در خصوص ضرغامی(...الله علیه) و هر آنچه را که مرتبط با اوست ، به همراه داشته است، اما چون هدف، فقط ثبت جزئی از خاطره هاست ، این ننگ بر این دیوار باقی خواهد ماند، گرچه انرژی جنبشی ما را ،چند ماه همین وقایع به انرژی سکون تبدیل کرد.
البته زلزله های درون خانوادگی هم مزید علت بودند تا به یک خرس تنبل (به خرس مهربان اهانت نشود!) تبدیل شوم. زلزله شغلی و خانگی و شخصیتی و...
مطمئنم اینبار شخصیتم جابجا شده ، اینرا حس میکنم ، گرچه بیشتر نقاب است ،اما همین نقاب دارد بر من چیره می شود، یکی از دلایل روشنش هم ، پوشیدن کت و شلوار است که من آنرا افسار مینامیدم و اکنون بر گردنم سوار است. تنها نقطه روشن و امیدوارکننده اش هم برای من ، این است که شاید دیگر خیلی طولی نکشد. چشم ما به 2010 دوخته شده است.

صدا وسيما ، مناظره ، گامي نو

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 09 Jun 2009 10:39:00 +0000

Technorati Tags: صداو سيما، مناظره، ، موسوي، كروبي، رضايي ، احمدي‌نژاد

گرچه هيچوقت دل خوشي از اين صدا وسيماي عمو عزت و آن صدا و سيماي لاريجاني نداشتم و فقط بر حسب اتفاق و به ندرت تمام سريالهاي شبكه هاي استاني و غيراستاني را نگاه ميكنم ، اما بايد اعتراف كنم كه برپايي اين سري مناظره‌هاي انتخاباتي ، ابتكار در خور تقديري از عمو عزت بود كه شايد خودش هم هيچگاه دامنه وسيع تاثيراتش را در اين حد ، تصور نمي‌كرد.

به نظر من بايد فقط به جاي نقد صرفِ جانبداري آشكاراي صدا و سيماي عمو، كمي هم منصفانه به اين حركت نو، احترام بگذاريم. كمي مدني بودن را احساس كنيم. ببينيم كه فضايي فراهم شده تا آنچه را كه 4 سال در دلهايمان نگاه داشته ايم ، ديگري به جاي ما فرياد مي‌كند. تابوي قديس پروري يك مقام اجرايي را شكسته شده ببينيم و بدانيم كه او معصوم نيست ، قابل نقد است و حتي مي‌توان او را دروغگو خواند. اين قدم كوچك اما بسيار مهمي است كه ادامه دادنش مايه اميدواري است. عمو با اينكار ما را از گناه نگاه به نامحرمان در شبكه هاي ماهواره اي بازداشت و دل سير ، با ننجون كروبي و همسر موسوي تخمه شكستيم ، حرص خورديم ، اميدوار شديم و سكته كرديم. شايد هم هنوز ظرفيتهاي لازم مناظره هاي زنده را پيدا نكرده‌ايم.

به هر حال خوش گذشت .

تفريح با طعم سكته

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 29 Apr 2009 05:26:00 +0000

امير حسين قهرايي سالهاست كه برنامه هاي دوربين مخفي تلويزيون را كارگرداني مي‌كند، اما در نظر من ژني تكامل يافته تر و پيشرفته تر از مجيد قناد و محسن حاجيلو ندارد.

در چند مورد اتفاقي و گذري كه براي ديدن برنامه اش در شبكه 5 ، كنجكاو شدم، متوجه شدم كه سوژه هايش با تكيه بر ترس مردم از پليس شكل مي‌گيرند و به طور اتفاقي ، افراد را طوري درگير ماجرا مي‌كند كه با حضور پليس بازيگر، ماجرا ادامه پيدا كند. اما به نظر من نفس برنامه كه بيشتر خلق لحظاتي شاد براي بيننده است ، به لحظاتي سراسر ترس، بيم و نگراني براي سوژه ها تبديل مي‌شود كه حتي بعد از آگاهي از ساختگي بودن موضوع، به قرص زيرزباني احتياج پيدا مي‌كنند.

مرد ِ خوب ، آقاي قهرايي ، مرز شادي و نگراني مردم ما لبه تيغ است ، لطفاً كمي مراعات كنيد و كمي هم فكر.

خلاصه بيست قسمت گذشته

noreply@blogger.com (Anonymous) — Mon, 13 Apr 2009 06:03:00 +0000

همانطور كه انتظار داشتيم ، تعطيلات مثل هميشه و خيلي زودتر از هميشه به پايان رسيد و به نظر مي‌رسد 365 روز تعطيلي هم مدت كمي است .
در اين مدت پروژه تبديل سالار به سردار با موفقيت انجام شد و ديدار كوتاهي هم در اراك با سالار داشتيم. كمي دلتنگ به نظر مي‌رسيد ولي به نطر من استراحت برايش لازم بود.
سردار هنوز حيران به نظر مي‌رسد و شوك اوليه بعد از تحويل همچنان برايش باقيست. او كه صبح روز بعد از تحويلش به ما 1000 كيلومتر يك نفس دويد.
قصد تجديد نوستالژي مان با مدرسه هاي دوران دبستان و راهنمايي در اراك به ديوار (نه كه به پل خورد) . تمام 2 مدرسه با هم در دل پل جديدي در ورودي شهر بلعيده شده بودند. در ورودي شهر ابتكار شهرداري در ساختن قلعه كوچكي به عنوان اراك قديم ، توريستهاي بسياري را چند ثانيه اي جذب و سپس دفع مي كرد. ما هم به عنوان توريست محلي بيش از چند دقيقه دوام نياورديم. عكسهاي ابتكارات شهرداري اراك را در وبلاگ آقاي صالحي ببينيد.
ماني در طول تعطيلات، نقش هاچ زنبور عسل را بازي كرد و مادري خسته را بعد از تعطيلات ، تحويل داد. اما شايان ذكر است كه بايد از همكاري او در طي ساعات غيررسمي يك نوزاد (12 تا 6 صبح) كه پا به پاي پدر و مادرش در سفرهاي استاني همكاري فراواني نمود ، تقدير ويژه‌اي به عمل آيد.
امسال برخلاف سالهاي ديگر، هيچ عهدي براي تغيير در سال جديد با خود نبستيم،بنابراين مطمئنم امسال تغيير خواهيم كرد.(گرچه سال نوآوري و شكوفايي به پايان رسيده است)
هر چقدر هم از مرد2هزار چهره مهران مديري بد بگويند، من باز با تعجب خواهم گفت : “پس چرا من اينقدر مي‌خنديدم”. پس لابد اشكال در گيرنده من است.
بارها در سريالها و فيلمهاي فارسي تلويزيون ، در حساسترين لحظه‌هاي مرگ و زندگي يك نفر ، ديديم كه تلفن يا موبايلش حين صحبت قطع ميشود و انگار كه سليماني و وزارت متبوعش كرفس هستند ، تلاشي براي برقراري مجدد ارتباط نمي‌كند.
بعد از ظهر روز 12 فروردين كه بعد از يك روز بارندگي كامل و شرايط مساعد جوي، تصميم به برگشت از قائمشهر گرفتيم، مسير برگشت را تا ورسك در ترافيك به سر مي‌برديم و به خاطر خودشيريني به “ اعلام وضعيت لحظه اي جاده ها” زنگ زديم و بعد ازاينكه كلي توضيح داديم كه پل سفيد در مسير كرج نيست ، ايشان را از ترافيك جاده مطلع كرديم و ترجيح داديم در مسير روبرو كه خلوت بود، تردد كنيم. بنابراين به قائمشهر برگشتيم و دوباره خانواده را از ديدار خود خوشحال نموديم!
در شروع اولين روز كاري بعد ازاينكه “رييس بزرگ” از رونمايي كلي محصولات جديد ايران خودرو خبر داد، بركنار شد و در مراسم معارفه “رييس جديد” ، تلخترين لحظات،خنده‌هاي حلال و كريه “رييس جوان “ سايپا بود. “ رييس قديم” هم رفتني شد.

خداداد و دايي

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 17 Mar 2009 10:46:00 +0000

در مجله همشهري نوروز ، مصاحبه اي خواندني از خداداد عزيزي چاپ شده است كه قسمت دايي آن ، به نظرم جالب آمد:

- دو روز قبل از بازي با استراليا سر ميز ناهار، دايي با بزرگان دور يك ميز نشسته بود و منهم پيش كوچكان ! پشت به آنها داشتم سربه سر بقيه مي‌گذاشتم و بلندبلند مي‌خنديديم. يك دفعه ديدم دايي صدايش را بلند كرده "وقتي تيم صاحب ندارد، بلندبلند مي‌خندند و مسخره بازي در مي‌آورند" من تعجب كردم و پرسيدم با من بودي؟ اصلاً به تو چه ربطي دارد؟! درهمين حين به طرفم هسته خرما پرت كرد و منهم حمله كردم به سمتش كه ما را از هم جدا كردند.روز قبل از بازي فائقي كه مسئول آشتي كنان بود ما را با هم آشتي داد.يكبار مصاحبه كردم و گفتم اگر الان بود، دايي آن پاس را به من نمي‌داد تا بشوم حماسه ساز ملبورن.

- بعد ازجام جهاني چون يك مدت به تيم ملي دعوت نمي‌شدم با هم به مشكل نمي‌خورديم. سال 2000 براي بازي دوستانه به آمريكا رفته بوديم .عين چند روزي كه در آمريكا با اتوبوس اين طرف و آنطرف مي‌رفتيم ، مجبور بوديم به آهنگ مورد علاقه آقا گوش بدهيم. يك نوار هديه گرفته بود كه يك نوار تركي هم داخلش بود .آن‌قدر به اين نوار گوش داديم كه حالم بد شد. يك روز زودتر از بقيه رفتم توي اتوبوس و نوار را از داخل ضبط بيرون آوردم و شكستم .يك آدم فروش توي اتوبوس بود كه نمي‌خواهم اسمش را بياورم. او ما را لو داد. دايي طبق عادت گفت ضبط را روشن كن .جاسوسها به او گرا دادند.دايي رو به من كرد و گفت : غلط كردي نوار رو شكستي ! منهم جواب دادم خودت غلط كردي! تو چه كاره اي كه و... پريديم به همديگر و دوباره مسئولان آشتي را توي زحمت انداختيم. البته همانطور كه خودتان مي‌دانيد دايي هيچوقت عليه من مصاحبه نكرد. من دست كسي آتو ندادم.البته نمي‌گويم از دايي آتو دارم.از خودش بپرسيد چرا، اصلاً شايد بگويد كه خداداد را نمي‌شناسد.

سلسله اسناد طبقه بندي شده - تبعيض نژادي

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 14 Mar 2009 08:11:00 +0000

بدون شرح

ايران، در وداع سالار، خون گريست

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sun, 15 Feb 2009 06:40:00 +0000

همه چيز بعد از خاتمه اين افسردگي عميق شروع شد.همان صبح زود شنبه اي كه در نقش Family Man ، و به هزار روش براي توليد كمترين سرو صدا و به قصدِ تهيه نان داغ براي صبحانه يك خانواده موفق ، از خانه خارج شدم.

همه چيز با موفقيت انجام شد و من بر خلاف هميشه كه تمام سعي ‌ام براي توليد نكردن صدا بي نتيجه مي‌ماند و در تماسهاي بعدي با خانه از عمق فاجعه خبردار مي‌شدم، اينبار با لبخندِ يك نان‌آورِ موفقِ بيصدا و فداكار، نانها را در سفره گذاشتم و به خاطر وقت اضافي كه احساس كردم براي رسيدن به محل كار دارم و وجود ژنِ كندي حركت(فس فس) ، سر راه، ناخنكي هم به كارت سوخت زدم و لبخند زنان ، صحنه تصادفي را كه باعث بند آمدن بزرگزاه اوين شده بود ، تماشا مي‌كردم و دقت خودم را در كنترل همزمان ماشين و چشمهايم مي‌ستودم كه راننده‌ي پرايد پشت سر، كه كنترل همزمان فرمان و چشمهايش را نمي‌ستود ، مرا به شدت به پژو 206 جلويي كه راننده‌ي آن كلاً در كار ستودن و نستودن نبود ، كوبيد و ما شديم عامل راه بندان بعدي بزرگراه ، آنهم در خط سرعت . اينبار كسي چيزي را نمي‌ستود ،اينبار هر كه آنچه را در كودكي و در كوچه و خيابان يادگرفته بود ، نثار ما مي‌كرد و من خوشبينانه ، آنرا احساس همدردي ، تلقي مي‌كردم.

از همينجا بود كه پروژه‌ي براندازي نَرم ِ سالار ، كليد خورد. سالار كه ديگر اكنون قيافه ترحم‌برانگيز و نافرمي پيدا كرده بود، براي مدتي كوتاه ، نقشش در دل ما كمرنگ تر شد و من چون پدري كه كودكي را در مكاني شلوغ براي بازي مي‌گذارد و خودش ناپديد مي‌شود، او را در اراك تنها گذاشتم و برگشتم. منتها فرقش با آن سوژه‌ها در اين بود كه اين موضوع را عالم و آدم مي‌دانستند. بعد هم كه شنيديم دخترخاله، سرپرستي‌اش را به عهده گرفته است ، كمي آرامتر شديم و به سرعت پروژه راه اندازي سردار را كليد زديم ولي همه اينها دليل بر چشم‌پوشي از اخلاق نيك و جوانمردانه سالار نمي‌شود.

سالار كم كسي نبود: سالار دنياديده (اغراق پدرانه: سالار از اردبيل و مشهد آنورتر نرفته بود) و جوانمرد بود. چه آدمهاي درراه مانده‌اي كه به لطف سالار ، به خانه و زندگي خود رسيده بودند. پيرمرد آلاشتي ، سروان ورسكي ، مرد دوآبي ، سرباز شيرگاهي و ملت برف و باران خورده‌ي تهراني .

سالار ِ خونگرم، مشهد، گرگان، بروجرد ، اصفهان، اراك ، زنجان ، رشت، تبريز، اردبيل ، كاشان ، قمصر و … را ديده بود و با مردمش نشست و برخاست كرده بود. سالار صبور بود، با همه كم محبتي ما ، هيچوقت دچار كمبودهاي عاطفي نشد. اين چند سال اخير هم كه در كوچه مي‌خوابيد با همه خو گرفته بود . كمتر كسي هم اذيتش مي‌كرد.

الان فقط تنها دلخوشي ما به سفر عيد است كه او را دوباره ببينيم. قفط اميدوارم به سردار حسودي نكند.

پ.ن : براي آشنايي بيشتر با سالار رجوع كنيد به اينجا .

مطالب مرتبط با سالار : 1 – 2- 3- 4 -5 -6

چگونه با كارت هديه بانك مسكن به چاه نرويم؟

noreply@blogger.com (Anonymous) — Wed, 28 Jan 2009 12:44:00 +0000

روزي كه همكاران به خاطر تولد ماني ما را خجالت زده كردند و با كارت هديه مسكن شرمنده مان كردند(كه البته من بعداً با طراح اين ايده، يك گفتمان فيزيكي مختصر خواهم داشت)، وارد ماجراي جالبي شديم كه هفته گذشته به خير و خوشي پايان گرفت.

يكي از كارتهاي هديه 50 هزارتوماني دچار پسورد گم شدگي شد! و در قدم اول ما به شعبه صادركننده كارت مراجعه كرديم و با سند و مدرك نشانمان دادند كه فرد دريافت كننده كارت ، شرايط مفقود شدن پسورد و كارت را كه در آن دكر شده ، هيج كاري نمي‌شود كرد، پذيرفته است. در قدم دوم و به روال سي و اندي سال زندگي ، بيخيال ماجرا شديم. يكي دو ماه بعد كه شرح ما وقع براي همكاران داديم، طبق رسم همه حاجي‌هاي پيگير، حاج مهدي ، آستين بالا زد و در چند مرحله بانك مسكن را به زانو درآورد.

اول از شعبه صادر كننده شروع كرد و مداركي را كه به نامش كارت صادر شده بود ، زنده كرد. دوم يك فكس اعتراضي به روابط عمومي بانك مسكن و سپس به اداره بازرسي بانك مسكن زد و جواب همه منفي بود. يك كار ساده مانند تغيير پسورد يا ايجاد يك پسورد جديد از اين بانك برنمي آمد ، در صورتيكه بانكهاي پارسيان و ملت به راحتي اينكار را انجام مي‌دادند. در نهايت فكسي كه به اداره بازرسي بانك مركزي ارسال شد،جواب داد و بعد از 2 ماه نامه اي از اداره بازرسي بانك مسكن رسيد كه پسورد جديدي در آن قيد شده بود . البته حاجي قصد داشت بعدها در صورت عدم رخصت، به سازمان بازرسي كل كشور، ديوان عدالت اداري ،دفتر رياست جمهوري و حتي روزنامه اعتماد ملي هم ماجرا را بكشاند كه بانك مسكن ترجيح داد به خاطر 50 هزار تومان ناقابل ، آبروي 70 ساله خود را حفظ كند.

بعد از اين ماجرا ، افسردگي عميقي بر فضاي خانه ما حاكم شد و بعد از سي و اندي سال اندكي فكر كرديم و براي همه اموري كه انجام نداديم و شايد با چنين پيگيريهايي قابل انجام بوده‌اند ، افسوس خورديم و اين افسوس خوردگي تا اطلاع بعدي ادامه دارد.

تكنولوژي در كاخ سفيد

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 24 Jan 2009 12:02:00 +0000

از آنجا كه بيل برتن، سخنگوي اوباما در كاخ سفيد تكنولوژي موجود در آنجا را “شبيه حركت از Xbox به آتاري” تشبيه كرده است ،وبلاگ Wired تكنولوژيهاي مورد استفاده در كاخ سفيد را به دو دسته Tired و Wired تقسيم كرده است و به موارد زير به عنوان Tired Technology اشاره مي‌كند:

Windows XP

سيستم عامل مورد استفاده در كاخ سفيد ويندوز ايكس پي با قدمت 6 ساله است و بهانه آنها براي عدم بروزرساني سيستمهاي عامل،موارد امنيتي و محافظت از اسناد كاخ سفيد مي‌‌باشد وتمايلي هم براي رفتن به سمت ‌Mac نمي‌بينند،درصورتي كه تيم اوباما همگي، قبل از آمدن به كاخ سفيد، Mac كار بوده اند

No Wi-Fi

در اينجا خبري از شبكه بي سيم نيست، آنهم بخاطر راحت هك شدن آن.

No Instant Messaging

طبق قوانين (صفحه 11) ، استفاده از هرگونه ابزار چت به دليل احتمال خروج اخبار داخل و انتشار روي وب، در كاخ سفيد ممنوع است. اگرچه ابزاري چون Adiumh قادر به كدگذاري محتواي چتها در صورت نياز كاربر هستند.

با اينحال، تيم جديد اوباما توييت پرزيدنت را همچنان فعال نگه داشته‌اند.

No Screwing Around on Websites

جرج بوش استفاده از سايتهاي اجتماعي چون MySpace,Facebook,Twitter,Youtube و … را براي كاركنان كاخ سفيد ممنوع كرده بود.

iPod

گرچه استفاده جرج بوش از آي پاد معروف است اما وي محدوديتهايي نيز يراي دسترسي به موزيكهاي مختلف براي iTunes دارد. تنها 2 نفر براي دسترسي iTunes Store وي مجاز هستند: يكي دستيارش كه موزيكها را براي او دانلود ميكند و در آي پادش مي‌ريزد و يكي هم David Almacy ، مشاور اينترنت و ارتباطات بوش كه سخنراني‌هايش را در iTunes آپلود مي‌كند.

Email

كلينتون در كل دوره رياست جمهوريش تنها 2 بار از ايميل استفاده كرده است و طبق قوانين تمامي مكاتبات مرتبط بايد آرشيو مي‌شده‌اند كه كلينتون چنين كاري نكرده است.

ضمناً بازكردن يك اكانت جي ميل هم ،براي اعضاي دفتر، منعي نداشته است.

Flatscreen Monitors and TVs

بطور گسترده‌اي از تلويزيون و مانيتورهاي بزرگ و صفحه تخت در كاخ سفيد استفاده مي‌شود.

منبع : wired.com

سايپا ، پاي لنگ ايرانيان

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 24 Jan 2009 07:20:00 +0000

عمو بذرپاش كه فعاليتها و سوابق خودرو‌يي‌اش چشم جنرال موتورز را كر كرده و گوشش را كور ، با تبليغات پيش فروش محصولاتش ،هشتاد درصد بازار خودرو ايران و نيمي از فروش بازار خودروي جهان را از آن خود كرده است .به همين خاطر و به دليل مراجعات فراوان به بخش پيش فروش سايتشان ، يك هفته ‌اي است كه اين پيغام جاخوش كرده است.
هي عمو بيدار شو!شايد فقط يك ري استارت كوچولو لازم داشته باشد

پ.ن: نوع خطا نشان مي‌دهد كه با ري استارت حل نمي‌شود ، يكي بايد به خط 10 فايل proc.asp سري بزند.

مصطفوی، دوروی برشته شده

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 13 Jan 2009 20:39:00 +0000

چند ماه پیش که جاسوس خیانتکارِ فیفا ومعاند نظام در برنامه نود شرکت کرد، بعد از افشای همه هنرهای سازمان و فدراسیون فوتبال، ککی به تنبان پدرِ ورزش و فرزندان خلفش که همگی در خانه ی پدر جمع بودند و پیژامه راه راه پوشیده بودند،انداخت که مجبور شدند برای صیانتِ خانواده و حفظ آبروی پدر،هرکدام به نوبت پشت خط حاضر شوند و از پدر دفاع کنند. ابتدا فرزند ته تغاری یا همان جوجه اردک ِ قشنگ، یکسری فحشهای تازه را که از بچه های کوچه یادگرفته بود، به آن مرد بد گنده گفت وچون در وی اثر نکرد، اشکریزان گوشی به فرزند ارشد سپرد. فرزند ارشدِ موقشنگ هم ،همه دروغهایی که بابایی یادش داده بود، پشت سرهم ردیف می کرد و همزمان در چشمِ آن مرد بد نگاه می کرد و چون افاقه نکرد، خواست گوشی به پدر بسپارد که به اشارت دست او، تماس را قطع کرد.

خانواده، کینه ای ...(حیوانی نجیب و باربر-نه کینه اسبی و الاغی منظور نیست) به دل گرفتند و منتظر فرصت تلافی شدند.

روزی که تلخک ِ مطرودِ خانواده،بغض آلود از نامهربانیهای پدر می گفت،جوجه اردک به دور از چشم پدر،گوشی را برداشت و اینبار او دروغهایی را که از برادر موقشنگش یاد گرفته بود، تحویل داد ولی وقتی دوباره به او گفتند:" برو با بزرگترت بیا"، گوشی را محکم کوبید و پیش پدر رفت و گفت:" بابایی ، این آقا موفرفریه همش منو تحقیر می کنه،چرا هیچی بهش نمی گی؟"

پدر لبخندی زد و گفت:"دارم براش" و برقی از دندانِ ...(یکی از دندانهایش دیگر..) ساطع شد و جوجه اردک، لی لی کنان دور شد و سالهای خوب و خوشی را در کنار پدر و برادرش سپری کرد.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

پ.ن: من همینجا به قطبی ، رفتار پلیدِ این خانواده را یادآوری کرده بودم.