Sina

روزهای گمشده

noreply@blogger.com (Sina) — Sun, 04 Sep 2011 20:24:00 +0000

حساب روزها و شنبه، یکشنبه شان را فقط وقتی سرکار بودم داشتم، تعطیلات که میشد، مثل عید،طولانی و بی هدف ، بدون پرس و جو، از هویت روزها خبر نمیشدم. الان هم از همان دوره هاست، حساب هفته ها را به لطف بشارت دهنده ی کوچک ِ در راه ، به یاد می آورم، ولی از گذر روزها و نامشان یقین ندارم .

کارها و انجامشان به شنبه تا چهارشنبه نظم می گرفتند و خوشیهای هفته قسمت پنج شنبه و جمعه میشدند.

الان همه هفته، همه خوشیهای روزگار شده است.

امروز لحظه ای تصمیم گرفتم جدا از همه نگرانی های رایج و مقتضای سن و دوران تعطیلی کاری که یقین هم دارم بی دلیل نیستند، با مانی و زندگی، بار دیگر سرخوشی را بیازمایم، برای همین وقتی مانی، درخواست تکراری و همیشگی ِگوش دادن به قطعه "بارون" رستاک را کرد، بیدرنگ همراهش شدم و این تن ِ تنبل را به نوای آهنگ شاد لُری با پایکوبی کودکانه ، مهمان کردم، وقتی حوله هایمان را ناشیانه و به رسم رقصندگان حرفه ای در هوا تکان می دادیم ، خنده های ناب پسر کوچک ، همه چیز را شیشه ای کرد، رویایی کرد، لرزاند این دل بی صاحب را که هر روز دنبال همه چیز می گردد ولی در کنارش، زندگی جاری را نمی بیند.

خواستم بگویم منهم نگرانم ولی نه به اندازه شما !

سوگی هست

noreply@blogger.com (Sina) — Sat, 22 Jan 2011 23:14:00 +0000

مظلوم مَردی بود که 2 سال مردانه و صبورانه تحمّل کرد و دیدار چند روز آینده ما فقط برای طلب آرامش برایش خواهد بود.
در کنارِ زلال ِبابل رود، در هوای پاک جنگل، در کنار طعم تمشک و به دور از هر چه که آدمیان، آلایندگی نام نهند، می زیست وبه دیگران می آموخت .
عمر آشنایی من با او از 13 سال کمتر بود وعمق ارادتم از 13 سال بسیار زیادتر.
ستودنیهایش بیشمار بودند وناگفتنی هایش ناچیز.
او آرام گرفت و همدلش که در واپسین لحظه ها نور امیدی در دل نگاه داشته بود، بیقرار این جدایی است ومن هنوز با ژرفای صبری که حق تعالی بر سوگ نشستگان هدیه می کند، بیگانه ام.
و در پایان احساس ناخوشایندی که من چون همیشه ، بخشی از این سوگها، ناخواسته و در کنار مردمانی بوده ام که در سوگ شناختمشان، در سوگ همدلشان بودم و در سوگ ازشان دور شدم با یقین به دیدار بعدی در سوگی دیگر.

پلی کپی

noreply@blogger.com (Sina) — Fri, 07 Jan 2011 22:32:00 +0000

شما یادتون نمیاد...

اصلاً پافشاری برای این جمله نیست، شما حتماً یادتون میاد. امتحانهایی که باید پلی کپی می شدند و گاهی همای سعادت بر سر دانش آموزان سوگلی می نشست که به خاطر خوش خطی یا هر بهانه دیگر، افتخار نوشتن سوالات امتحان را بر روی ورقه های پلی کپی داشتند .

باز به بیراهه رفتم. از خودم میگویم.. وقتی که دور از چشم سایر همکلاسیها به دفتر خوانده میشدم و خانم یا آقای معلم (دوران جوانتری) سوالات را به همراه برگه مخصوص پلی کپی با سفارشهای غیرتهدیدآمیز و کاملاً دوستانه، تحویل میدادند و از آن لحظه به بعد همچون صاحب گنجی گرانبها، قدم برمیداشتم . ناخودآگاه متانتی بر قدمها افزوده میشد، زاویه نگاه تغییر پیدا میکرد و اگر اغراق نکنم احساس 2 برابر بودن کله به من دست میداد.

دربرابر سوالات کنجکاوانه نزدیکترین دوستان ، حس رازداری خودم را می ستودم (اکنون می ستایم و نه آن زمان ،که در آن حال در اوج بودم و پردازش چنین احساساتی، بزرگ گویی بیش نیست) و فقط به کار فکر میکردم، من برگزیده شده بودم، برگزیده شدنی و این افتخار و کله گندگی، وقتی وسعت میافت که ادامه کارِبزرگ هم به خودم سپرده میشد و آن چرخاندنِ دسته دستگاه پلی کپی و تکثیر سوالات بود(کار رایگان یا بیگاری) و آن هنگام دیگر جمع شدنی نبودم.

از آنسو، روزگاری هم بود که دربدر به دنبال کاغذباطله های سوالات پلی کپی شده، در تمام مکانهای مورد گمان مثل سطل زباله های کنار دفتر، کنار کتابخانه، کنار میز پینگ پنگ و هر کنار دیگر می گشتیم، سطل زباله های فلزی چهارگوشی با جرم حجمی بسیاربالا و خاکی رنگ و در این همه سال تحصیلی که چنین فناوری رواج داشت، یکبار موفق به چنین کشفی شدیم و به همین خاطر هم امتحان برگزار نشد!

نتیجه گیری در کار نیست. خب خوش میگذشت و خوب بود.

پ.ن 1: این 2 عکس به القای بهتر 2 حس بالا یعنی کله گندگی و تغییر نوع دید کمک می کنند.

پ.ن2 : به فکر انتشار ویکی لیکس شخصی خودم افتادم! ولی چون در همه خاطرات (افشاگریها)به نحوی اشخاص سومی هم درگیر هستند به خاطر حفظ حریم و اسرار سایرین، ناگزیر به افشای مطالبی از خودم هستم که حضور دیگران در آن، صرفاً سرگرمی داستان خواهد بود و بار نگران کننده ای بر آنها نخواهد افزود. (کار سختی خواهد بود، امیدوارم بتوانم شروع کنم و ادامه دهم)

مطالب مرتبط آینده :

- تصحیح برگه های امتحانی

روزه داری و فرهنگ انتظار

noreply@blogger.com (Sina) — Thu, 19 Aug 2010 20:55:00 +0000

- به نظر شما کدام بُعد از ابعاد روزه ناشناخته مانده و کمتر به آن توجه شده است؟

- به نام خدا. فرهنگ انتظار.

- بسیار عالی، شما چطور این روزه داری و فرهنگ انتظار را تفسیر می کنید؟

-ساده است. من تمام روز را به انتظار افطار، سپری می کنم.

آقای خاص!

noreply@blogger.com (Sina) — Mon, 21 Jun 2010 22:44:00 +0000

دوازده سال پیش هم متهم به خاص بودن شدیم.*

نحوه آشنایی و ازدواج ما از آنجا که جنس همیشگی و مرسوم روزگار را نداشت ، از سوی همه پیروان خط مستقیم ،یک نمایش ساده زیستانه اغراق آمیز لقب گرفت و نقطه شروع شنای ما در جهت مخالف بود. ما نیامده بودیم تا متفاوت بودن را به نمایش بگذاریم .ما خودمان بودیم .خود واقعی.تمامِ آینده و نقشه های زندگی ما با اعتقاد راسخ به همه آرمانها و باورهایمان که شاید یک گره بسیار کوچک به یک نشانه خیلی ناچیز هم داشت ،شکل می گرفت و بنابراین چون تئوری عظیم آینده نگری را به اعتقاد همه رهروان خط مستقیم نداشتیم و به آنی بودن و حال پرستیدنمان، خوش بودیم ، به اتهام مخالفه (بر وزن محاربه) بارها محکوم شدیم. چه حضوری و چه غیابی .

برای هر جرمی تا مرز آشفتگی و استیصال برای همراهان دلسوز، بیهوده گفتیم و در آخر، هر دو طرف، قسمت را قربانی کردیم و در دل به حماقت روبروخندیدیم .

جنون تصمیم گیریهای آنی ما بر یک اصل استوار بود :

تئوری " ماکزیمم حالت" که به غیر از مرگ همه چیز را شامل میشد و برای هر کاری ، بدترین حالت آن تصور میشد و همیشه بدترین حالت هم از وضعیت حال بهتر بود.

بنابراین ما فقط برای بودن در " آنِ خودمان" ، قوانین پیچیده ی آینده پسندان و مستقیم روندگان را به نفع خود تغییر دادیم، در حد و اندازه های یک جلبک ، بنابراین همیشه سعی کردیم از بازی بزرگان دور بمانیم و اگر هم روزگاری آلوده اش شدیم ، از آن به خاطر خوشی روزگارِ حال ، بهره ببریم، اما از حدِ خطوطِ قرمزِ باورهای ساده مان هم عبور نکنیم که اگر نزدیک این خطوط شدیم، زنگهایی به صدا درآیند تا خوشی به هر قیمتی، نصیبمان نشود.

من مطمئنم و باور دارم که هیچکس بهتراز خود ما، قادر به تصمیم گیری برای لحظه های ما نخواهد بود و هیچ یاریی بهتر از ایجاد موج مثبت (حتی با اعتقاد راسخ به اشتباه بودن مسیر ما) نخواهد بود.

ما برای متفاوت بودن ، نیامدیم .
ما را، تک سلولیهایی بدون هیچگونه پیچیدگی و معادلات ماورائی تصورکنید که دوست داریم از "آنِ با هم بودنمان " نهایت لذت را ببریم.

* توضیح : به نظر من ،ازدواج و فرزند اول ،انقلابهای اول و دوم زندگی هر فرد هستند که چون هردوی اینها از عوامل بنیادین تغییر مسیر زندگی ام از "سرخوشی بی هدف" به "سرخوشی هدفمند" شده اند، مجبورم همیشه و با افتخار به نوعی از آنها یاد کنم (با احترام به نقش تهوع درمخاطب!)

من و احمد و محمود

noreply@blogger.com (Sina) — Mon, 14 Jun 2010 20:42:00 +0000

فیس بوک، یاهو، توییتر و... می خواهند بدانند، در چه فکری؟

همه ابن آقایان بدانند که من به آخرالزمان فکر میکنم ، به دورانی که محمود توانست ، صدای احمد را هم درآورد!

فارغ از دلمردگی

noreply@blogger.com (Sina) — Thu, 20 May 2010 21:28:00 +0000

اینجا ایران است. مازندران. بین شیرگاه و قائمشهر.برنجستانک .سد خاکی زمزم

در روزی که زیبا بود. نه مثل همه روزهای زیبای خدا.

13 شوم

noreply@blogger.com (Sina) — Sat, 17 Apr 2010 08:47:00 +0000

هم دانشگاهي سلام،
امروز شروع سيزدهمين سال همراهي ماست . با عدم اعتقادي که به نحوست عدد 13 دارم ، سال خوشتري را پيش رو ميبينم .
(اينروزها تخته‌اي براي دست زدن نيست، همان MDF هم براي پيشگيري از زير 18 چرخ رفتن کفايت مي‌کند ، چشمهاي بانمک ، کم نيستند)

با تشکر از گورکن

noreply@blogger.com (Sina) — Wed, 16 Dec 2009 20:31:00 +0000

" من درگير همين نَشاطت هستم، عزتي"
استدعا دارم اگراز ديدن اخبار 20:30 ، مفرح ذات ْ و ممدود به حيات شده‌ايد، کمي حوصله به خرج داده، در شبکه سه، برنامه "دوباره زندگي" را حتماً ببينيد، چون اگر تا قبل از آن هم کمي اميد به زندگي داشته باشيد ، با ديدن اين برنامه به دنبال ژيلتي يا لوستر محکمي خواهيد گشت .دراين برنامه هنرمندان هميشه متْفاوتِ هميشه در صحنه، در قبري دکورگونه، به خنک ترين سوالات خانواده سجادي(کارگردان و عکاس و تهيه کننده برنامه) جواب مي‌دهند، خرمايي مي‌خورند و براي خود فاتحه‌اي مي‌خوانند و ما را در واپسين ساعات شامگاهي براي رفتن به ابديت مهيا مي‌کنند .
در تیتراژ پایانی برنامه شما در کنار نام عوامل، نام گورکن هم می بینید.

ملالی نیست جز دوری شما

noreply@blogger.com (Sina) — Fri, 13 Nov 2009 04:40:00 +0000

اتفاقات بعد از آخرین پست ، آنقدر تکان دهنده بوده اند که تردید برای حذف هر گونه مطلب در خصوص ضرغامی(...الله علیه) و هر آنچه را که مرتبط با اوست ، به همراه داشته است، اما چون هدف، فقط ثبت جزئی از خاطره هاست ، این ننگ بر این دیوار باقی خواهد ماند، گرچه انرژی جنبشی ما را ،چند ماه همین وقایع به انرژی سکون تبدیل کرد.
البته زلزله های درون خانوادگی هم مزید علت بودند تا به یک خرس تنبل (به خرس مهربان اهانت نشود!) تبدیل شوم. زلزله شغلی و خانگی و شخصیتی و...
مطمئنم اینبار شخصیتم جابجا شده ، اینرا حس میکنم ، گرچه بیشتر نقاب است ،اما همین نقاب دارد بر من چیره می شود، یکی از دلایل روشنش هم ، پوشیدن کت و شلوار است که من آنرا افسار مینامیدم و اکنون بر گردنم سوار است. تنها نقطه روشن و امیدوارکننده اش هم برای من ، این است که شاید دیگر خیلی طولی نکشد. چشم ما به 2010 دوخته شده است.

صدا وسيما ، مناظره ، گامي نو

noreply@blogger.com (Sina) — Tue, 09 Jun 2009 10:39:00 +0000

Technorati Tags: صداو سيما، مناظره، ، موسوي، كروبي، رضايي ، احمدي‌نژاد

گرچه هيچوقت دل خوشي از اين صدا وسيماي عمو عزت و آن صدا و سيماي لاريجاني نداشتم و فقط بر حسب اتفاق و به ندرت تمام سريالهاي شبكه هاي استاني و غيراستاني را نگاه ميكنم ، اما بايد اعتراف كنم كه برپايي اين سري مناظره‌هاي انتخاباتي ، ابتكار در خور تقديري از عمو عزت بود كه شايد خودش هم هيچگاه دامنه وسيع تاثيراتش را در اين حد ، تصور نمي‌كرد.

به نظر من بايد فقط به جاي نقد صرفِ جانبداري آشكاراي صدا و سيماي عمو، كمي هم منصفانه به اين حركت نو، احترام بگذاريم. كمي مدني بودن را احساس كنيم. ببينيم كه فضايي فراهم شده تا آنچه را كه 4 سال در دلهايمان نگاه داشته ايم ، ديگري به جاي ما فرياد مي‌كند. تابوي قديس پروري يك مقام اجرايي را شكسته شده ببينيم و بدانيم كه او معصوم نيست ، قابل نقد است و حتي مي‌توان او را دروغگو خواند. اين قدم كوچك اما بسيار مهمي است كه ادامه دادنش مايه اميدواري است. عمو با اينكار ما را از گناه نگاه به نامحرمان در شبكه هاي ماهواره اي بازداشت و دل سير ، با ننجون كروبي و همسر موسوي تخمه شكستيم ، حرص خورديم ، اميدوار شديم و سكته كرديم. شايد هم هنوز ظرفيتهاي لازم مناظره هاي زنده را پيدا نكرده‌ايم.

به هر حال خوش گذشت .

تفريح با طعم سكته

noreply@blogger.com (Sina) — Wed, 29 Apr 2009 05:26:00 +0000

امير حسين قهرايي سالهاست كه برنامه هاي دوربين مخفي تلويزيون را كارگرداني مي‌كند، اما در نظر من ژني تكامل يافته تر و پيشرفته تر از مجيد قناد و محسن حاجيلو ندارد.

در چند مورد اتفاقي و گذري كه براي ديدن برنامه اش در شبكه 5 ، كنجكاو شدم، متوجه شدم كه سوژه هايش با تكيه بر ترس مردم از پليس شكل مي‌گيرند و به طور اتفاقي ، افراد را طوري درگير ماجرا مي‌كند كه با حضور پليس بازيگر، ماجرا ادامه پيدا كند. اما به نظر من نفس برنامه كه بيشتر خلق لحظاتي شاد براي بيننده است ، به لحظاتي سراسر ترس، بيم و نگراني براي سوژه ها تبديل مي‌شود كه حتي بعد از آگاهي از ساختگي بودن موضوع، به قرص زيرزباني احتياج پيدا مي‌كنند.

مرد ِ خوب ، آقاي قهرايي ، مرز شادي و نگراني مردم ما لبه تيغ است ، لطفاً كمي مراعات كنيد و كمي هم فكر.

خلاصه بيست قسمت گذشته

noreply@blogger.com (Sina) — Mon, 13 Apr 2009 06:03:00 +0000

همانطور كه انتظار داشتيم ، تعطيلات مثل هميشه و خيلي زودتر از هميشه به پايان رسيد و به نظر مي‌رسد 365 روز تعطيلي هم مدت كمي است .
در اين مدت پروژه تبديل سالار به سردار با موفقيت انجام شد و ديدار كوتاهي هم در اراك با سالار داشتيم. كمي دلتنگ به نظر مي‌رسيد ولي به نطر من استراحت برايش لازم بود.
سردار هنوز حيران به نظر مي‌رسد و شوك اوليه بعد از تحويل همچنان برايش باقيست. او كه صبح روز بعد از تحويلش به ما 1000 كيلومتر يك نفس دويد.
قصد تجديد نوستالژي مان با مدرسه هاي دوران دبستان و راهنمايي در اراك به ديوار (نه كه به پل خورد) . تمام 2 مدرسه با هم در دل پل جديدي در ورودي شهر بلعيده شده بودند. در ورودي شهر ابتكار شهرداري در ساختن قلعه كوچكي به عنوان اراك قديم ، توريستهاي بسياري را چند ثانيه اي جذب و سپس دفع مي كرد. ما هم به عنوان توريست محلي بيش از چند دقيقه دوام نياورديم. عكسهاي ابتكارات شهرداري اراك را در وبلاگ آقاي صالحي ببينيد.
ماني در طول تعطيلات، نقش هاچ زنبور عسل را بازي كرد و مادري خسته را بعد از تعطيلات ، تحويل داد. اما شايان ذكر است كه بايد از همكاري او در طي ساعات غيررسمي يك نوزاد (12 تا 6 صبح) كه پا به پاي پدر و مادرش در سفرهاي استاني همكاري فراواني نمود ، تقدير ويژه‌اي به عمل آيد.
امسال برخلاف سالهاي ديگر، هيچ عهدي براي تغيير در سال جديد با خود نبستيم،بنابراين مطمئنم امسال تغيير خواهيم كرد.(گرچه سال نوآوري و شكوفايي به پايان رسيده است)
هر چقدر هم از مرد2هزار چهره مهران مديري بد بگويند، من باز با تعجب خواهم گفت : “پس چرا من اينقدر مي‌خنديدم”. پس لابد اشكال در گيرنده من است.
بارها در سريالها و فيلمهاي فارسي تلويزيون ، در حساسترين لحظه‌هاي مرگ و زندگي يك نفر ، ديديم كه تلفن يا موبايلش حين صحبت قطع ميشود و انگار كه سليماني و وزارت متبوعش كرفس هستند ، تلاشي براي برقراري مجدد ارتباط نمي‌كند.
بعد از ظهر روز 12 فروردين كه بعد از يك روز بارندگي كامل و شرايط مساعد جوي، تصميم به برگشت از قائمشهر گرفتيم، مسير برگشت را تا ورسك در ترافيك به سر مي‌برديم و به خاطر خودشيريني به “ اعلام وضعيت لحظه اي جاده ها” زنگ زديم و بعد ازاينكه كلي توضيح داديم كه پل سفيد در مسير كرج نيست ، ايشان را از ترافيك جاده مطلع كرديم و ترجيح داديم در مسير روبرو كه خلوت بود، تردد كنيم. بنابراين به قائمشهر برگشتيم و دوباره خانواده را از ديدار خود خوشحال نموديم!
در شروع اولين روز كاري بعد ازاينكه “رييس بزرگ” از رونمايي كلي محصولات جديد ايران خودرو خبر داد، بركنار شد و در مراسم معارفه “رييس جديد” ، تلخترين لحظات،خنده‌هاي حلال و كريه “رييس جوان “ سايپا بود. “ رييس قديم” هم رفتني شد.

خداداد و دايي

noreply@blogger.com (Sina) — Tue, 17 Mar 2009 10:46:00 +0000

در مجله همشهري نوروز ، مصاحبه اي خواندني از خداداد عزيزي چاپ شده است كه قسمت دايي آن ، به نظرم جالب آمد:

- دو روز قبل از بازي با استراليا سر ميز ناهار، دايي با بزرگان دور يك ميز نشسته بود و منهم پيش كوچكان ! پشت به آنها داشتم سربه سر بقيه مي‌گذاشتم و بلندبلند مي‌خنديديم. يك دفعه ديدم دايي صدايش را بلند كرده "وقتي تيم صاحب ندارد، بلندبلند مي‌خندند و مسخره بازي در مي‌آورند" من تعجب كردم و پرسيدم با من بودي؟ اصلاً به تو چه ربطي دارد؟! درهمين حين به طرفم هسته خرما پرت كرد و منهم حمله كردم به سمتش كه ما را از هم جدا كردند.روز قبل از بازي فائقي كه مسئول آشتي كنان بود ما را با هم آشتي داد.يكبار مصاحبه كردم و گفتم اگر الان بود، دايي آن پاس را به من نمي‌داد تا بشوم حماسه ساز ملبورن.

- بعد ازجام جهاني چون يك مدت به تيم ملي دعوت نمي‌شدم با هم به مشكل نمي‌خورديم. سال 2000 براي بازي دوستانه به آمريكا رفته بوديم .عين چند روزي كه در آمريكا با اتوبوس اين طرف و آنطرف مي‌رفتيم ، مجبور بوديم به آهنگ مورد علاقه آقا گوش بدهيم. يك نوار هديه گرفته بود كه يك نوار تركي هم داخلش بود .آن‌قدر به اين نوار گوش داديم كه حالم بد شد. يك روز زودتر از بقيه رفتم توي اتوبوس و نوار را از داخل ضبط بيرون آوردم و شكستم .يك آدم فروش توي اتوبوس بود كه نمي‌خواهم اسمش را بياورم. او ما را لو داد. دايي طبق عادت گفت ضبط را روشن كن .جاسوسها به او گرا دادند.دايي رو به من كرد و گفت : غلط كردي نوار رو شكستي ! منهم جواب دادم خودت غلط كردي! تو چه كاره اي كه و... پريديم به همديگر و دوباره مسئولان آشتي را توي زحمت انداختيم. البته همانطور كه خودتان مي‌دانيد دايي هيچوقت عليه من مصاحبه نكرد. من دست كسي آتو ندادم.البته نمي‌گويم از دايي آتو دارم.از خودش بپرسيد چرا، اصلاً شايد بگويد كه خداداد را نمي‌شناسد.

سلسله اسناد طبقه بندي شده - تبعيض نژادي

noreply@blogger.com (Sina) — Sat, 14 Mar 2009 08:11:00 +0000

بدون شرح

ايران، در وداع سالار، خون گريست

noreply@blogger.com (Sina) — Sun, 15 Feb 2009 06:40:00 +0000

همه چيز بعد از خاتمه اين افسردگي عميق شروع شد.همان صبح زود شنبه اي كه در نقش Family Man ، و به هزار روش براي توليد كمترين سرو صدا و به قصدِ تهيه نان داغ براي صبحانه يك خانواده موفق ، از خانه خارج شدم.

همه چيز با موفقيت انجام شد و من بر خلاف هميشه كه تمام سعي ‌ام براي توليد نكردن صدا بي نتيجه مي‌ماند و در تماسهاي بعدي با خانه از عمق فاجعه خبردار مي‌شدم، اينبار با لبخندِ يك نان‌آورِ موفقِ بيصدا و فداكار، نانها را در سفره گذاشتم و به خاطر وقت اضافي كه احساس كردم براي رسيدن به محل كار دارم و وجود ژنِ كندي حركت(فس فس) ، سر راه، ناخنكي هم به كارت سوخت زدم و لبخند زنان ، صحنه تصادفي را كه باعث بند آمدن بزرگزاه اوين شده بود ، تماشا مي‌كردم و دقت خودم را در كنترل همزمان ماشين و چشمهايم مي‌ستودم كه راننده‌ي پرايد پشت سر، كه كنترل همزمان فرمان و چشمهايش را نمي‌ستود ، مرا به شدت به پژو 206 جلويي كه راننده‌ي آن كلاً در كار ستودن و نستودن نبود ، كوبيد و ما شديم عامل راه بندان بعدي بزرگراه ، آنهم در خط سرعت . اينبار كسي چيزي را نمي‌ستود ،اينبار هر كه آنچه را در كودكي و در كوچه و خيابان يادگرفته بود ، نثار ما مي‌كرد و من خوشبينانه ، آنرا احساس همدردي ، تلقي مي‌كردم.

از همينجا بود كه پروژه‌ي براندازي نَرم ِ سالار ، كليد خورد. سالار كه ديگر اكنون قيافه ترحم‌برانگيز و نافرمي پيدا كرده بود، براي مدتي كوتاه ، نقشش در دل ما كمرنگ تر شد و من چون پدري كه كودكي را در مكاني شلوغ براي بازي مي‌گذارد و خودش ناپديد مي‌شود، او را در اراك تنها گذاشتم و برگشتم. منتها فرقش با آن سوژه‌ها در اين بود كه اين موضوع را عالم و آدم مي‌دانستند. بعد هم كه شنيديم دخترخاله، سرپرستي‌اش را به عهده گرفته است ، كمي آرامتر شديم و به سرعت پروژه راه اندازي سردار را كليد زديم ولي همه اينها دليل بر چشم‌پوشي از اخلاق نيك و جوانمردانه سالار نمي‌شود.

سالار كم كسي نبود: سالار دنياديده (اغراق پدرانه: سالار از اردبيل و مشهد آنورتر نرفته بود) و جوانمرد بود. چه آدمهاي درراه مانده‌اي كه به لطف سالار ، به خانه و زندگي خود رسيده بودند. پيرمرد آلاشتي ، سروان ورسكي ، مرد دوآبي ، سرباز شيرگاهي و ملت برف و باران خورده‌ي تهراني .

سالار ِ خونگرم، مشهد، گرگان، بروجرد ، اصفهان، اراك ، زنجان ، رشت، تبريز، اردبيل ، كاشان ، قمصر و … را ديده بود و با مردمش نشست و برخاست كرده بود. سالار صبور بود، با همه كم محبتي ما ، هيچوقت دچار كمبودهاي عاطفي نشد. اين چند سال اخير هم كه در كوچه مي‌خوابيد با همه خو گرفته بود . كمتر كسي هم اذيتش مي‌كرد.

الان فقط تنها دلخوشي ما به سفر عيد است كه او را دوباره ببينيم. قفط اميدوارم به سردار حسودي نكند.

پ.ن : براي آشنايي بيشتر با سالار رجوع كنيد به اينجا .

مطالب مرتبط با سالار : 1 – 2- 3- 4 -5 -6

چگونه با كارت هديه بانك مسكن به چاه نرويم؟

noreply@blogger.com (Sina) — Wed, 28 Jan 2009 12:44:00 +0000

روزي كه همكاران به خاطر تولد ماني ما را خجالت زده كردند و با كارت هديه مسكن شرمنده مان كردند(كه البته من بعداً با طراح اين ايده، يك گفتمان فيزيكي مختصر خواهم داشت)، وارد ماجراي جالبي شديم كه هفته گذشته به خير و خوشي پايان گرفت.

يكي از كارتهاي هديه 50 هزارتوماني دچار پسورد گم شدگي شد! و در قدم اول ما به شعبه صادركننده كارت مراجعه كرديم و با سند و مدرك نشانمان دادند كه فرد دريافت كننده كارت ، شرايط مفقود شدن پسورد و كارت را كه در آن دكر شده ، هيج كاري نمي‌شود كرد، پذيرفته است. در قدم دوم و به روال سي و اندي سال زندگي ، بيخيال ماجرا شديم. يكي دو ماه بعد كه شرح ما وقع براي همكاران داديم، طبق رسم همه حاجي‌هاي پيگير، حاج مهدي ، آستين بالا زد و در چند مرحله بانك مسكن را به زانو درآورد.

اول از شعبه صادر كننده شروع كرد و مداركي را كه به نامش كارت صادر شده بود ، زنده كرد. دوم يك فكس اعتراضي به روابط عمومي بانك مسكن و سپس به اداره بازرسي بانك مسكن زد و جواب همه منفي بود. يك كار ساده مانند تغيير پسورد يا ايجاد يك پسورد جديد از اين بانك برنمي آمد ، در صورتيكه بانكهاي پارسيان و ملت به راحتي اينكار را انجام مي‌دادند. در نهايت فكسي كه به اداره بازرسي بانك مركزي ارسال شد،جواب داد و بعد از 2 ماه نامه اي از اداره بازرسي بانك مسكن رسيد كه پسورد جديدي در آن قيد شده بود . البته حاجي قصد داشت بعدها در صورت عدم رخصت، به سازمان بازرسي كل كشور، ديوان عدالت اداري ،دفتر رياست جمهوري و حتي روزنامه اعتماد ملي هم ماجرا را بكشاند كه بانك مسكن ترجيح داد به خاطر 50 هزار تومان ناقابل ، آبروي 70 ساله خود را حفظ كند.

بعد از اين ماجرا ، افسردگي عميقي بر فضاي خانه ما حاكم شد و بعد از سي و اندي سال اندكي فكر كرديم و براي همه اموري كه انجام نداديم و شايد با چنين پيگيريهايي قابل انجام بوده‌اند ، افسوس خورديم و اين افسوس خوردگي تا اطلاع بعدي ادامه دارد.

تكنولوژي در كاخ سفيد

noreply@blogger.com (Sina) — Sat, 24 Jan 2009 12:02:00 +0000

از آنجا كه بيل برتن، سخنگوي اوباما در كاخ سفيد تكنولوژي موجود در آنجا را “شبيه حركت از Xbox به آتاري” تشبيه كرده است ،وبلاگ Wired تكنولوژيهاي مورد استفاده در كاخ سفيد را به دو دسته Tired و Wired تقسيم كرده است و به موارد زير به عنوان Tired Technology اشاره مي‌كند:

Windows XP

سيستم عامل مورد استفاده در كاخ سفيد ويندوز ايكس پي با قدمت 6 ساله است و بهانه آنها براي عدم بروزرساني سيستمهاي عامل،موارد امنيتي و محافظت از اسناد كاخ سفيد مي‌‌باشد وتمايلي هم براي رفتن به سمت ‌Mac نمي‌بينند،درصورتي كه تيم اوباما همگي، قبل از آمدن به كاخ سفيد، Mac كار بوده اند

No Wi-Fi

در اينجا خبري از شبكه بي سيم نيست، آنهم بخاطر راحت هك شدن آن.

No Instant Messaging

طبق قوانين (صفحه 11) ، استفاده از هرگونه ابزار چت به دليل احتمال خروج اخبار داخل و انتشار روي وب، در كاخ سفيد ممنوع است. اگرچه ابزاري چون Adiumh قادر به كدگذاري محتواي چتها در صورت نياز كاربر هستند.

با اينحال، تيم جديد اوباما توييت پرزيدنت را همچنان فعال نگه داشته‌اند.

No Screwing Around on Websites

جرج بوش استفاده از سايتهاي اجتماعي چون MySpace,Facebook,Twitter,Youtube و … را براي كاركنان كاخ سفيد ممنوع كرده بود.

iPod

گرچه استفاده جرج بوش از آي پاد معروف است اما وي محدوديتهايي نيز يراي دسترسي به موزيكهاي مختلف براي iTunes دارد. تنها 2 نفر براي دسترسي iTunes Store وي مجاز هستند: يكي دستيارش كه موزيكها را براي او دانلود ميكند و در آي پادش مي‌ريزد و يكي هم David Almacy ، مشاور اينترنت و ارتباطات بوش كه سخنراني‌هايش را در iTunes آپلود مي‌كند.

Email

كلينتون در كل دوره رياست جمهوريش تنها 2 بار از ايميل استفاده كرده است و طبق قوانين تمامي مكاتبات مرتبط بايد آرشيو مي‌شده‌اند كه كلينتون چنين كاري نكرده است.

ضمناً بازكردن يك اكانت جي ميل هم ،براي اعضاي دفتر، منعي نداشته است.

Flatscreen Monitors and TVs

بطور گسترده‌اي از تلويزيون و مانيتورهاي بزرگ و صفحه تخت در كاخ سفيد استفاده مي‌شود.

منبع : wired.com

سايپا ، پاي لنگ ايرانيان

noreply@blogger.com (Sina) — Sat, 24 Jan 2009 07:20:00 +0000

عمو بذرپاش كه فعاليتها و سوابق خودرو‌يي‌اش چشم جنرال موتورز را كر كرده و گوشش را كور ، با تبليغات پيش فروش محصولاتش ،هشتاد درصد بازار خودرو ايران و نيمي از فروش بازار خودروي جهان را از آن خود كرده است .به همين خاطر و به دليل مراجعات فراوان به بخش پيش فروش سايتشان ، يك هفته ‌اي است كه اين پيغام جاخوش كرده است.
هي عمو بيدار شو!شايد فقط يك ري استارت كوچولو لازم داشته باشد

پ.ن: نوع خطا نشان مي‌دهد كه با ري استارت حل نمي‌شود ، يكي بايد به خط 10 فايل proc.asp سري بزند.

مصطفوی، دوروی برشته شده

noreply@blogger.com (Sina) — Tue, 13 Jan 2009 20:39:00 +0000

چند ماه پیش که جاسوس خیانتکارِ فیفا ومعاند نظام در برنامه نود شرکت کرد، بعد از افشای همه هنرهای سازمان و فدراسیون فوتبال، ککی به تنبان پدرِ ورزش و فرزندان خلفش که همگی در خانه ی پدر جمع بودند و پیژامه راه راه پوشیده بودند،انداخت که مجبور شدند برای صیانتِ خانواده و حفظ آبروی پدر،هرکدام به نوبت پشت خط حاضر شوند و از پدر دفاع کنند. ابتدا فرزند ته تغاری یا همان جوجه اردک ِ قشنگ، یکسری فحشهای تازه را که از بچه های کوچه یادگرفته بود، به آن مرد بد گنده گفت وچون در وی اثر نکرد، اشکریزان گوشی به فرزند ارشد سپرد. فرزند ارشدِ موقشنگ هم ،همه دروغهایی که بابایی یادش داده بود، پشت سرهم ردیف می کرد و همزمان در چشمِ آن مرد بد نگاه می کرد و چون افاقه نکرد، خواست گوشی به پدر بسپارد که به اشارت دست او، تماس را قطع کرد.

خانواده، کینه ای ...(حیوانی نجیب و باربر-نه کینه اسبی و الاغی منظور نیست) به دل گرفتند و منتظر فرصت تلافی شدند.

روزی که تلخک ِ مطرودِ خانواده،بغض آلود از نامهربانیهای پدر می گفت،جوجه اردک به دور از چشم پدر،گوشی را برداشت و اینبار او دروغهایی را که از برادر موقشنگش یاد گرفته بود، تحویل داد ولی وقتی دوباره به او گفتند:" برو با بزرگترت بیا"، گوشی را محکم کوبید و پیش پدر رفت و گفت:" بابایی ، این آقا موفرفریه همش منو تحقیر می کنه،چرا هیچی بهش نمی گی؟"

پدر لبخندی زد و گفت:"دارم براش" و برقی از دندانِ ...(یکی از دندانهایش دیگر..) ساطع شد و جوجه اردک، لی لی کنان دور شد و سالهای خوب و خوشی را در کنار پدر و برادرش سپری کرد.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

پ.ن: من همینجا به قطبی ، رفتار پلیدِ این خانواده را یادآوری کرده بودم.

مسابقه 101

noreply@blogger.com (Sina) — Sun, 11 Jan 2009 12:41:00 +0000

چند وقت پيش يكسري از همكاران قديمي بيمه را در مسابقه 101 ديدم و براي اولين بار مجبور شدم تا آخر مسابقه را دنبال كنم.

بعداً در همشهري جوان گزارشي از پشت صحنه مسابقه نوشته بود كه نكات جالبي داشت:

1- مسابقه كپي مسابقه آمريكايي(1VS100) شبكه NBC است.

2- مسابقه در سوله اي متعلق به سيما فيلم در خيابان هدايت خيابان يخچال برگزار مي‌شود.

3- موسسات براي شركت در مسابقه بايد 20 ميليون تومان بپردازند، ضمن اينكه براي جوايز هم 4 ميليون جدا مي‌دهند و اگر مبلغ جايزه ها از 4 ميليون بيشتر شد، موسسه شركت كننده موظف به پرداخت مابقي مبلغ است و اگر كمتر شد، مابه‌التفاوت آن براي صدا وسيما باقي مي‌ماند.

4- خودپرداز كنار استوديو نمايشي است و برندگان ، پول جايزه خود را از فردي كه پشت خودپرداز نشسته است، تحويل مي‌گيرند.

خب كه چي؟

آنچه گذشته –شماره دو

noreply@blogger.com (Sina) — Mon, 05 Jan 2009 11:50:00 +0000

روزهاي سيزده بدر قديم حال و هواي ديگري داشتند. در زماني كه نه اصغر محمد زاده اي بود كه با كرشمه و آب و تاب وضعيت آب و هواي يك هفته آينده را پيش بيني‌كند و حال ملت را بگيرد و نه Weather.ir‌ اي كه اوضاع جاده و راهها را نشان بدهد و نه gismeteo.ru اي كه 6 ساعت 6 ساعت اوضاع جوي يك روز را تشريح كند‌،‌ با كلي بيم و اميد از دو روز قبل حركت تمام ابرهاي سيروس و سيرواستراتوس و كومولوس و … را با تجربيات بزرگترها كنار هم قرار مي‌داديم و تحليل مي‌كرديم (البته آنوقتها عددي نبوديم براي تحليل) كه آيا بالاخره مي‌شود دسته جمعي بيرون برويم يا نه.

در اين عكس كه يكي از آن روزهايي است كه اقبال ما به نظر باز شده بود و 72 ملتي عازم پنجعلي (30 كيلومتري اراك) شده بوديم ، طبق رسم همه بچه ها كه سطل ماسه پر را در رودخانه خالي مي‌كنند(نمي‌دانم اين رسم متعلق به كجاست ولي هست!) ، منهم براي خالي كردن سطل آماده بودم كه چسبندگي ماسه ها به سطل و سنگيني آن باعث سقوط من به داخل رودخانه شد و از آنجا كه عمري باقي بود براي ثبت اين واقعه، توسط شوهرخاله گرامي كه براي فداكاري و نه ثبت در بالاترين و ديليشيوس و ديگ، به داخل آب پريده بود ، نجات پيدا كردم ولي همچنان تصوير آب گل آلود و غلطان بالاي سرم ، فراموش نشده است .

پ.ن : اين لباس ورزشيهاي 3خط و 2 خط هم داستاني داشتند.

آنچه گذشته - شماره يك

noreply@blogger.com (Sina) — Sun, 28 Dec 2008 12:04:00 +0000

بعد از ماجراي هارد و رفتن و برگشتنش به آن دنيا و ذوق مرگي ام از اين بابت، براي راحتي خيال و اطمينان چندقبضه، داشتم فولدر عكسها را مرور مي‌كردم و اينبار بيشتر دقت مي‌كردم و فكر مي‌كردم كه ممكن بود همه اينها الان وجود نداشته باشند(به لطف مهران رايانه‌ايها) و تصميم گرفتم " انچه گذشته" ها را راه بندازم.

اين عكس ِ عنفوان جواني و دماغ گندگي من درست مربوط به روز اول فروردين 67 و ساعت ِ تحويل سال مي‌باشد. چندمين سالي كه به خاطر بمبارانهاي شهر اراك آواره اين شهر و آن روستا بوديم. روزگارِ سرخوشي ما بود و رنج و عذاب بزرگترها كه مي‌فهميدند چه بلايي دارد سرمان مي‌آيد و ما سرخوش و دماغ گنده ، به دور از مدرسه و شهر، صبح و شب مي‌گذرانديم.

صبح ها در باغ و الاغ سواري، ظهرها داخل اتاق و بازيهاي جمعي و غروبها تهيه علوفه براي دامهاي صاحبخانه و شايد او چه قدر مي‌خنديده است كه كارگرهاي مفت ِ با انگيزه‌اي كمكش مي‌كنند.

كلاسهاي درس تلويزيوني و ما ساده لوحان ِ فراوان كه راس ساعت با شروع رياضيات پاي آن مينشستيم و تا يك و نيم ساعت تكان نمي‌خورديم. (بَبويي به همين راحتي‌ است)

به دنيا آمدن گوساله و تلاش زن صاحبخانه براي بيرون راندن ما ازداخل طويله تا به قول خودش ، گاو مادر خجالت نكشد و همه ما از شكاف ديوار پشتي ، اين زايش را در خاطره ثبت كرديم.

روزي كه دو جنگنده عراقي از كوههاي روبروي روستا و در سطح پايين به سمت اراك مي‌رفتند، ما فقط مي‌توانستيم نگاهشان كنيم و چند دقيقه اي بعد از پالايشگاه اراك در حدود 20 كيلومتري ما دود غليظي به آسمان رفت. خيالمان راحت شد كه اينبار اراك را نزده ‌اند . (واقعاً چه راحتي خيالي- در آن زمان و در مغز كوچكِ من، بمباران نكردن مناطق مسكوني و اصابت بمب به كارخانجات ، موهبت بزرگي بود).

اين داستان ادامه دارد...

پ.ن : بچه هاي داخل اين عكس همه صاحب زن و زندگي‌اند و چون مجوز نداريم، شطرنجي شان كردم.

لطفاً بك آپ نگيريد!

noreply@blogger.com (Sina) — Mon, 15 Dec 2008 12:50:00 +0000

دوستاني كه هميشه برايشان از بك آپ و پشتيبان گيري دادِ سخن داده‌ام خوشحال باشند.

من هميشه سخنرانيهاي متعددي راجع به بك آپ گيري دوره اي از هارد سيستم ها براي دوستان و همكاران داشته ام و هميشه براي براي برانگيختن احساسات بك آپ پرستانه شان مثال ِ از دست رفتن عكس و فيلم را كه غير قابل جبران هستند ، زده‌ام و براي اينكه رطب خورده نباشم ، هارد را براي بك‌‌ آپ گيري به شركت بردم. راحت طلبي اجازه نداد در كيس را باز كنم و با مبدل يو اس بي به آي دي اي هارد را متصل كردم. اما قسمت پخي كابل برقش خيلي نامرد بود و برعكس هم جا رفت. قبل از اينكه بويش خيلي بدتر شود متوجه شدم و كابل برق را ازهارد جدا كردم و اينبار درست سرجايش زدم. بله درست حدس زديد، كار عبثي بود. بقيه مراحل كار را براي ريكاوري و بازيابي به مهران رايانه سپردم.

پ.ن : به لطف همكار خوبم فرزاد خان، با تعويض برد كنترلر هارد، تمام اطلاعات زنده شدند، در حالي كه روز پيش ، مهران رايانه‌ايها ، بابت عدم بازيابي هارد ابراز تاسف كرده بودند و بابت اين ابراز تاسف 10 هزار تومان دريافت كرده بودند.

پروژه تهيه مقداري پول از خودپردازهاي نمايشگاه

noreply@blogger.com (Sina) — Sat, 29 Nov 2008 09:55:00 +0000

صبح كه به دلايل نامعلومي ، قصد پوشيدن كت و شلوار كردم ، حواسم به همه جوانب امر بود ، به جز چرك كف دست كه آنهم به اميد تكنولوژي به بانكهاي سرراه سپردم. در راه به خاطر وجود كت وشلوار فقط يكجا جلوي ATM بانك اقتصاد نوين ايستادم و روي نمايشگر خودپرداز علامت آشناي ويندوز XP را ديم كه مدام ري استارت مي‌شد.از خير تماس با شماره پشتيباني آن گذشتم و صف ATM بانك ملي مجاور هم به قدري شلوغ بود كه در صف پارسيان ايستادن و با دفترچه نداشته پول گرفتن، همانقدر وقت مي‌گرفت.

با توهم اينكه در نمايشگاه الكامپ (مهد تكنولوژي روز) غير ممكن است كه امكانات اين چنيني وجود نداشته باشد، راهي چمران خلوت شدم و به اين فكر نكرده بودم كه مسوول پاركينگ نمايشگاه ، ممكن است هيچ سنخيتي با تكنولوژيهاي روز نداشته باشد و فقط 1000 توماني مي‌بيند.

همه ماجراي من از همينجا شروع شد. به هزار زحمت به او قبولاندم كه من در برگشت هزينه را پرداخت ميكنم و او هم روي فيش به نحو غير قابل پاك كردني نوشت : "پولش را نداده است" كه اين جمله آخر كمي براي كت و شلوار من گران آمد نه براي خودم كه خود من باكي نداشتم از پول همراه نداشتن.

راهي نمايشگاه شدم و ... چون ساعت 4 وقت دكتري مهم داشتيم از ساعت 2 ، فاز اول پروژه " تهيه مقداري پول از خودپردازهاي نمايشگاه، قربة الي الله" را كليد زدم. اولين قدم ، خودشيريني و استفاده از خودپرداز مستقر در غرفه بانك ملي بود كه با پيغام " Temporary unavailable" لبخندم ، جريحه دار شد. مردي از سلاله كارراه اندازان در غرفه بود كه مكالمه موبايلي‌اش داشت به ابد كشيده ميشد كه من آنجا را ترك كردم. فاصله زياد سالن 38 تا ميدان نمايشگاه كه نويد خودپردازي ديگر را در‌آنجا به من داده بودند ، با اميد طي شد. خوبي اين يكي دستگاه اين بود كه طوري نصب شده بود كه از راه دور ، صحت و سلامت آن قابل تشخيص نبود و چون سراب ، دارنده كارت را به سمت خود مي‌كشيد. اين يكي محترم تر بود ، به من گفت به خاطر مشكل پيش آمده از دستگاه ديگري استفاده كنم و من چون ابلهي كه ساختار شبكه را نمي‌داند ، هنوز اميد به اتصال خودپرداز ديگري كه آدرس آن را در ساختمان اداري نمايشگاه داده بودند ، داشتم و اين يعني باز حركت به سمت سالن 38. احساس گشادي بيش از حد پاچه‌هاي شلوار و برخورد آنها با صورتم را داشتم. نمايشگر اين يكي هم آبي يكدست بود . لعنت به هرچه صفحه آبي است.

فاز دوم پروژه : به سرم زد به غرفه يكي از دوستان بروم و تقاضاي هزارتومان بكنم. گرچه خنده داربه نظر مي‌رسيد ولي خنده دوست به از تحقير پاركينگ بان! متاسفانه اين دوست ِ مديرعامل هم افتخار حضور در نمايشگاه را نداده بودند و كارمندانش امور غرفه مي‌گذراندند.

اي تيشرت و كتاني ، كجاييد تا من چهارنعل بتازم و چه بسا تا خانه هم يورتمه روم.

كم كم بايد سينه خيز مي‌رفتم .به هر حال سن من اجازه اين همه پياده روي بهم نمي‌داد. آخرين بارقه‌هاي اميد وقتي خشك شدند كه در خود بانك ملي مستقر در ميدان نمايشگاه همان مرد كارراه انداز را ديدم كه باز هم گوشي به دست بر سر كسي ،‌صداي بلند مي‌كشيد و من خوشحال شدم از اين همه حس مسووليت و وقتي فرمان ري استارت سوييچ سيباي شعبه را به كارمند آنجا داد همه به هم لبخند مي‌زدند و من حاضر بودم همه خودكارهاي جمع‌آوري شده در نمايشگاه را به او بدهم (آخرآنها تنها سرمايه من در آن لحظه بودند، كار كمي نبود ) ، چراغ سبز چشمك زن سوييچ نشان از بهبود حال سيبا را داشت ولي بيماري خودپرداز از جنس ديگري بود و دوايش ري استارت نبود.

در آن لحظه من معناي واقعي كلمه مستاصل بودم .زمان به سرعت سپري ميشد و ديگر وقت دكتر آنقدر مهم نبود كه به دست آوردن يك برگ سبز هزار توماني. من تمام توانم را براي اين قضيه گذاشتم.

فاز سوم پروژه : با آخرين رمقهاي باقيمانده در جان، به سمت در شمالي نمايشگاه راه افتادم و با چشمي پر از حسرت و آرزو به حاشيه‌هاي دوست داشتني اش چشم دوختم ، چرا امروز همه چيز بايد هزار تومان مي‌بود؟ از DVD هاي گلشيفته تا چكش و كيف ابزار و ...

از محوطه پاركينگ كه رد شدم ، همان كارمند صبح بود و من كه اميدي براي بيرون بردن ماشين نداشتم، به راهم ادامه دادم .

لحظات ديدن خودپرداز بانك تجارت ميدان دانشگاه و ديدن آدمهاي در صف ، لحظات توصيف ناپذيري بودند. حاضر بودم نوبتم را به همه بدهم .حتي آن آقايي هم كه بيست بار (باب مبالغه) كارتش را به دستگاه سپرد و هر بارهم، كلي پول تحويل گرفت ، از شادي من نكاست. وقتي پولها در جيبم جاي گرفت ، يك هزار توماني را جدا براي آقاي پاركينگ كنار گذاشته، مقادير فراواني خوردني و خواندني از دكه روزنامه فروشي ميدان خريدم (با توجه به اين نكته كه من هيچ پولي براي خريدن يك بطر آب هم نداشتم) و سرافرازانه و با انرژي مثبت راهي پاركينگ شدم.
آنروز نوبت دكتر ما با كلي زحمت به 2 ساعت بعد منتقل شد و كت شلوار ما تا اطلاع ثانوي بايگاني شد.
دربان پاركينگ هزارتوماني را عادي گرفت ولي از خوشحالي دروني من خبرنداشت. من براي به دست آوردنش، عرق جبين ريخته بودم.