Sina

ملالی نیست جز دوری شما

noreply@blogger.com (Sina) — Fri, 13 Nov 2009 04:40:00 +0000

اتفاقات بعد از آخرین پست ، آنقدر تکان دهنده بوده اند که تردید برای حذف هر گونه مطلب در خصوص ضرغامی(...الله علیه) و هر آنچه را که مرتبط با اوست ، به همراه داشته است، اما چون هدف، فقط ثبت جزئی از خاطره هاست ، این ننگ بر این دیوار باقی خواهد ماند، گرچه انرژی جنبشی ما را ،چند ماه همین وقایع به انرژی سکون تبدیل کرد.
البته زلزله های درون خانوادگی هم مزید علت بودند تا به یک خرس تنبل (به خرس مهربان اهانت نشود!) تبدیل شوم. زلزله شغلی و خانگی و شخصیتی و...
مطمئنم اینبار شخصیتم جابجا شده ، اینرا حس میکنم ، گرچه بیشتر نقاب است ،اما همین نقاب دارد بر من چیره می شود، یکی از دلایل روشنش هم ، پوشیدن کت و شلوار است که من آنرا افسار مینامیدم و اکنون بر گردنم سوار است. تنها نقطه روشن و امیدوارکننده اش هم برای من ، این است که شاید دیگر خیلی طولی نکشد. چشم ما به 2010 دوخته شده است.

صدا وسيما ، مناظره ، گامي نو

noreply@blogger.com (Sina) — Tue, 09 Jun 2009 10:39:00 +0000

Technorati Tags: صداو سيما، مناظره، ، موسوي، كروبي، رضايي ، احمدي‌نژاد

گرچه هيچوقت دل خوشي از اين صدا وسيماي عمو عزت و آن صدا و سيماي لاريجاني نداشتم و فقط بر حسب اتفاق و به ندرت تمام سريالهاي شبكه هاي استاني و غيراستاني را نگاه ميكنم ، اما بايد اعتراف كنم كه برپايي اين سري مناظره‌هاي انتخاباتي ، ابتكار در خور تقديري از عمو عزت بود كه شايد خودش هم هيچگاه دامنه وسيع تاثيراتش را در اين حد ، تصور نمي‌كرد.

به نظر من بايد فقط به جاي نقد صرفِ جانبداري آشكاراي صدا و سيماي عمو، كمي هم منصفانه به اين حركت نو، احترام بگذاريم. كمي مدني بودن را احساس كنيم. ببينيم كه فضايي فراهم شده تا آنچه را كه 4 سال در دلهايمان نگاه داشته ايم ، ديگري به جاي ما فرياد مي‌كند. تابوي قديس پروري يك مقام اجرايي را شكسته شده ببينيم و بدانيم كه او معصوم نيست ، قابل نقد است و حتي مي‌توان او را دروغگو خواند. اين قدم كوچك اما بسيار مهمي است كه ادامه دادنش مايه اميدواري است. عمو با اينكار ما را از گناه نگاه به نامحرمان در شبكه هاي ماهواره اي بازداشت و دل سير ، با ننجون كروبي و همسر موسوي تخمه شكستيم ، حرص خورديم ، اميدوار شديم و سكته كرديم. شايد هم هنوز ظرفيتهاي لازم مناظره هاي زنده را پيدا نكرده‌ايم.

به هر حال خوش گذشت .

تفريح با طعم سكته

noreply@blogger.com (Sina) — Wed, 29 Apr 2009 05:26:00 +0000

امير حسين قهرايي سالهاست كه برنامه هاي دوربين مخفي تلويزيون را كارگرداني مي‌كند، اما در نظر من ژني تكامل يافته تر و پيشرفته تر از مجيد قناد و محسن حاجيلو ندارد.

در چند مورد اتفاقي و گذري كه براي ديدن برنامه اش در شبكه 5 ، كنجكاو شدم، متوجه شدم كه سوژه هايش با تكيه بر ترس مردم از پليس شكل مي‌گيرند و به طور اتفاقي ، افراد را طوري درگير ماجرا مي‌كند كه با حضور پليس بازيگر، ماجرا ادامه پيدا كند. اما به نظر من نفس برنامه كه بيشتر خلق لحظاتي شاد براي بيننده است ، به لحظاتي سراسر ترس، بيم و نگراني براي سوژه ها تبديل مي‌شود كه حتي بعد از آگاهي از ساختگي بودن موضوع، به قرص زيرزباني احتياج پيدا مي‌كنند.

مرد ِ خوب ، آقاي قهرايي ، مرز شادي و نگراني مردم ما لبه تيغ است ، لطفاً كمي مراعات كنيد و كمي هم فكر.

خلاصه بيست قسمت گذشته

noreply@blogger.com (Sina) — Mon, 13 Apr 2009 06:03:00 +0000

همانطور كه انتظار داشتيم ، تعطيلات مثل هميشه و خيلي زودتر از هميشه به پايان رسيد و به نظر مي‌رسد 365 روز تعطيلي هم مدت كمي است .
در اين مدت پروژه تبديل سالار به سردار با موفقيت انجام شد و ديدار كوتاهي هم در اراك با سالار داشتيم. كمي دلتنگ به نظر مي‌رسيد ولي به نطر من استراحت برايش لازم بود.
سردار هنوز حيران به نظر مي‌رسد و شوك اوليه بعد از تحويل همچنان برايش باقيست. او كه صبح روز بعد از تحويلش به ما 1000 كيلومتر يك نفس دويد.
قصد تجديد نوستالژي مان با مدرسه هاي دوران دبستان و راهنمايي در اراك به ديوار (نه كه به پل خورد) . تمام 2 مدرسه با هم در دل پل جديدي در ورودي شهر بلعيده شده بودند. در ورودي شهر ابتكار شهرداري در ساختن قلعه كوچكي به عنوان اراك قديم ، توريستهاي بسياري را چند ثانيه اي جذب و سپس دفع مي كرد. ما هم به عنوان توريست محلي بيش از چند دقيقه دوام نياورديم. عكسهاي ابتكارات شهرداري اراك را در وبلاگ آقاي صالحي ببينيد.
ماني در طول تعطيلات، نقش هاچ زنبور عسل را بازي كرد و مادري خسته را بعد از تعطيلات ، تحويل داد. اما شايان ذكر است كه بايد از همكاري او در طي ساعات غيررسمي يك نوزاد (12 تا 6 صبح) كه پا به پاي پدر و مادرش در سفرهاي استاني همكاري فراواني نمود ، تقدير ويژه‌اي به عمل آيد.
امسال برخلاف سالهاي ديگر، هيچ عهدي براي تغيير در سال جديد با خود نبستيم،بنابراين مطمئنم امسال تغيير خواهيم كرد.(گرچه سال نوآوري و شكوفايي به پايان رسيده است)
هر چقدر هم از مرد2هزار چهره مهران مديري بد بگويند، من باز با تعجب خواهم گفت : “پس چرا من اينقدر مي‌خنديدم”. پس لابد اشكال در گيرنده من است.
بارها در سريالها و فيلمهاي فارسي تلويزيون ، در حساسترين لحظه‌هاي مرگ و زندگي يك نفر ، ديديم كه تلفن يا موبايلش حين صحبت قطع ميشود و انگار كه سليماني و وزارت متبوعش كرفس هستند ، تلاشي براي برقراري مجدد ارتباط نمي‌كند.
بعد از ظهر روز 12 فروردين كه بعد از يك روز بارندگي كامل و شرايط مساعد جوي، تصميم به برگشت از قائمشهر گرفتيم، مسير برگشت را تا ورسك در ترافيك به سر مي‌برديم و به خاطر خودشيريني به “ اعلام وضعيت لحظه اي جاده ها” زنگ زديم و بعد ازاينكه كلي توضيح داديم كه پل سفيد در مسير كرج نيست ، ايشان را از ترافيك جاده مطلع كرديم و ترجيح داديم در مسير روبرو كه خلوت بود، تردد كنيم. بنابراين به قائمشهر برگشتيم و دوباره خانواده را از ديدار خود خوشحال نموديم!
در شروع اولين روز كاري بعد ازاينكه “رييس بزرگ” از رونمايي كلي محصولات جديد ايران خودرو خبر داد، بركنار شد و در مراسم معارفه “رييس جديد” ، تلخترين لحظات،خنده‌هاي حلال و كريه “رييس جوان “ سايپا بود. “ رييس قديم” هم رفتني شد.

خداداد و دايي

noreply@blogger.com (Sina) — Tue, 17 Mar 2009 10:46:00 +0000

در مجله همشهري نوروز ، مصاحبه اي خواندني از خداداد عزيزي چاپ شده است كه قسمت دايي آن ، به نظرم جالب آمد:

- دو روز قبل از بازي با استراليا سر ميز ناهار، دايي با بزرگان دور يك ميز نشسته بود و منهم پيش كوچكان ! پشت به آنها داشتم سربه سر بقيه مي‌گذاشتم و بلندبلند مي‌خنديديم. يك دفعه ديدم دايي صدايش را بلند كرده "وقتي تيم صاحب ندارد، بلندبلند مي‌خندند و مسخره بازي در مي‌آورند" من تعجب كردم و پرسيدم با من بودي؟ اصلاً به تو چه ربطي دارد؟! درهمين حين به طرفم هسته خرما پرت كرد و منهم حمله كردم به سمتش كه ما را از هم جدا كردند.روز قبل از بازي فائقي كه مسئول آشتي كنان بود ما را با هم آشتي داد.يكبار مصاحبه كردم و گفتم اگر الان بود، دايي آن پاس را به من نمي‌داد تا بشوم حماسه ساز ملبورن.

- بعد ازجام جهاني چون يك مدت به تيم ملي دعوت نمي‌شدم با هم به مشكل نمي‌خورديم. سال 2000 براي بازي دوستانه به آمريكا رفته بوديم .عين چند روزي كه در آمريكا با اتوبوس اين طرف و آنطرف مي‌رفتيم ، مجبور بوديم به آهنگ مورد علاقه آقا گوش بدهيم. يك نوار هديه گرفته بود كه يك نوار تركي هم داخلش بود .آن‌قدر به اين نوار گوش داديم كه حالم بد شد. يك روز زودتر از بقيه رفتم توي اتوبوس و نوار را از داخل ضبط بيرون آوردم و شكستم .يك آدم فروش توي اتوبوس بود كه نمي‌خواهم اسمش را بياورم. او ما را لو داد. دايي طبق عادت گفت ضبط را روشن كن .جاسوسها به او گرا دادند.دايي رو به من كرد و گفت : غلط كردي نوار رو شكستي ! منهم جواب دادم خودت غلط كردي! تو چه كاره اي كه و... پريديم به همديگر و دوباره مسئولان آشتي را توي زحمت انداختيم. البته همانطور كه خودتان مي‌دانيد دايي هيچوقت عليه من مصاحبه نكرد. من دست كسي آتو ندادم.البته نمي‌گويم از دايي آتو دارم.از خودش بپرسيد چرا، اصلاً شايد بگويد كه خداداد را نمي‌شناسد.

سلسله اسناد طبقه بندي شده - تبعيض نژادي

noreply@blogger.com (Sina) — Sat, 14 Mar 2009 08:11:00 +0000

بدون شرح

ايران، در وداع سالار، خون گريست

noreply@blogger.com (Sina) — Sun, 15 Feb 2009 06:40:00 +0000

همه چيز بعد از خاتمه اين افسردگي عميق شروع شد.همان صبح زود شنبه اي كه در نقش Family Man ، و به هزار روش براي توليد كمترين سرو صدا و به قصدِ تهيه نان داغ براي صبحانه يك خانواده موفق ، از خانه خارج شدم.

همه چيز با موفقيت انجام شد و من بر خلاف هميشه كه تمام سعي ‌ام براي توليد نكردن صدا بي نتيجه مي‌ماند و در تماسهاي بعدي با خانه از عمق فاجعه خبردار مي‌شدم، اينبار با لبخندِ يك نان‌آورِ موفقِ بيصدا و فداكار، نانها را در سفره گذاشتم و به خاطر وقت اضافي كه احساس كردم براي رسيدن به محل كار دارم و وجود ژنِ كندي حركت(فس فس) ، سر راه، ناخنكي هم به كارت سوخت زدم و لبخند زنان ، صحنه تصادفي را كه باعث بند آمدن بزرگزاه اوين شده بود ، تماشا مي‌كردم و دقت خودم را در كنترل همزمان ماشين و چشمهايم مي‌ستودم كه راننده‌ي پرايد پشت سر، كه كنترل همزمان فرمان و چشمهايش را نمي‌ستود ، مرا به شدت به پژو 206 جلويي كه راننده‌ي آن كلاً در كار ستودن و نستودن نبود ، كوبيد و ما شديم عامل راه بندان بعدي بزرگراه ، آنهم در خط سرعت . اينبار كسي چيزي را نمي‌ستود ،اينبار هر كه آنچه را در كودكي و در كوچه و خيابان يادگرفته بود ، نثار ما مي‌كرد و من خوشبينانه ، آنرا احساس همدردي ، تلقي مي‌كردم.

از همينجا بود كه پروژه‌ي براندازي نَرم ِ سالار ، كليد خورد. سالار كه ديگر اكنون قيافه ترحم‌برانگيز و نافرمي پيدا كرده بود، براي مدتي كوتاه ، نقشش در دل ما كمرنگ تر شد و من چون پدري كه كودكي را در مكاني شلوغ براي بازي مي‌گذارد و خودش ناپديد مي‌شود، او را در اراك تنها گذاشتم و برگشتم. منتها فرقش با آن سوژه‌ها در اين بود كه اين موضوع را عالم و آدم مي‌دانستند. بعد هم كه شنيديم دخترخاله، سرپرستي‌اش را به عهده گرفته است ، كمي آرامتر شديم و به سرعت پروژه راه اندازي سردار را كليد زديم ولي همه اينها دليل بر چشم‌پوشي از اخلاق نيك و جوانمردانه سالار نمي‌شود.

سالار كم كسي نبود: سالار دنياديده (اغراق پدرانه: سالار از اردبيل و مشهد آنورتر نرفته بود) و جوانمرد بود. چه آدمهاي درراه مانده‌اي كه به لطف سالار ، به خانه و زندگي خود رسيده بودند. پيرمرد آلاشتي ، سروان ورسكي ، مرد دوآبي ، سرباز شيرگاهي و ملت برف و باران خورده‌ي تهراني .

سالار ِ خونگرم، مشهد، گرگان، بروجرد ، اصفهان، اراك ، زنجان ، رشت، تبريز، اردبيل ، كاشان ، قمصر و … را ديده بود و با مردمش نشست و برخاست كرده بود. سالار صبور بود، با همه كم محبتي ما ، هيچوقت دچار كمبودهاي عاطفي نشد. اين چند سال اخير هم كه در كوچه مي‌خوابيد با همه خو گرفته بود . كمتر كسي هم اذيتش مي‌كرد.

الان فقط تنها دلخوشي ما به سفر عيد است كه او را دوباره ببينيم. قفط اميدوارم به سردار حسودي نكند.

پ.ن : براي آشنايي بيشتر با سالار رجوع كنيد به اينجا .

مطالب مرتبط با سالار : 1 – 2- 3- 4 -5 -6

چگونه با كارت هديه بانك مسكن به چاه نرويم؟

noreply@blogger.com (Sina) — Wed, 28 Jan 2009 12:44:00 +0000

روزي كه همكاران به خاطر تولد ماني ما را خجالت زده كردند و با كارت هديه مسكن شرمنده مان كردند(كه البته من بعداً با طراح اين ايده، يك گفتمان فيزيكي مختصر خواهم داشت)، وارد ماجراي جالبي شديم كه هفته گذشته به خير و خوشي پايان گرفت.

يكي از كارتهاي هديه 50 هزارتوماني دچار پسورد گم شدگي شد! و در قدم اول ما به شعبه صادركننده كارت مراجعه كرديم و با سند و مدرك نشانمان دادند كه فرد دريافت كننده كارت ، شرايط مفقود شدن پسورد و كارت را كه در آن دكر شده ، هيج كاري نمي‌شود كرد، پذيرفته است. در قدم دوم و به روال سي و اندي سال زندگي ، بيخيال ماجرا شديم. يكي دو ماه بعد كه شرح ما وقع براي همكاران داديم، طبق رسم همه حاجي‌هاي پيگير، حاج مهدي ، آستين بالا زد و در چند مرحله بانك مسكن را به زانو درآورد.

اول از شعبه صادر كننده شروع كرد و مداركي را كه به نامش كارت صادر شده بود ، زنده كرد. دوم يك فكس اعتراضي به روابط عمومي بانك مسكن و سپس به اداره بازرسي بانك مسكن زد و جواب همه منفي بود. يك كار ساده مانند تغيير پسورد يا ايجاد يك پسورد جديد از اين بانك برنمي آمد ، در صورتيكه بانكهاي پارسيان و ملت به راحتي اينكار را انجام مي‌دادند. در نهايت فكسي كه به اداره بازرسي بانك مركزي ارسال شد،جواب داد و بعد از 2 ماه نامه اي از اداره بازرسي بانك مسكن رسيد كه پسورد جديدي در آن قيد شده بود . البته حاجي قصد داشت بعدها در صورت عدم رخصت، به سازمان بازرسي كل كشور، ديوان عدالت اداري ،دفتر رياست جمهوري و حتي روزنامه اعتماد ملي هم ماجرا را بكشاند كه بانك مسكن ترجيح داد به خاطر 50 هزار تومان ناقابل ، آبروي 70 ساله خود را حفظ كند.

بعد از اين ماجرا ، افسردگي عميقي بر فضاي خانه ما حاكم شد و بعد از سي و اندي سال اندكي فكر كرديم و براي همه اموري كه انجام نداديم و شايد با چنين پيگيريهايي قابل انجام بوده‌اند ، افسوس خورديم و اين افسوس خوردگي تا اطلاع بعدي ادامه دارد.

تكنولوژي در كاخ سفيد

noreply@blogger.com (Sina) — Sat, 24 Jan 2009 12:02:00 +0000

از آنجا كه بيل برتن، سخنگوي اوباما در كاخ سفيد تكنولوژي موجود در آنجا را “شبيه حركت از Xbox به آتاري” تشبيه كرده است ،وبلاگ Wired تكنولوژيهاي مورد استفاده در كاخ سفيد را به دو دسته Tired و Wired تقسيم كرده است و به موارد زير به عنوان Tired Technology اشاره مي‌كند:

Windows XP

سيستم عامل مورد استفاده در كاخ سفيد ويندوز ايكس پي با قدمت 6 ساله است و بهانه آنها براي عدم بروزرساني سيستمهاي عامل،موارد امنيتي و محافظت از اسناد كاخ سفيد مي‌‌باشد وتمايلي هم براي رفتن به سمت ‌Mac نمي‌بينند،درصورتي كه تيم اوباما همگي، قبل از آمدن به كاخ سفيد، Mac كار بوده اند

No Wi-Fi

در اينجا خبري از شبكه بي سيم نيست، آنهم بخاطر راحت هك شدن آن.

No Instant Messaging

طبق قوانين (صفحه 11) ، استفاده از هرگونه ابزار چت به دليل احتمال خروج اخبار داخل و انتشار روي وب، در كاخ سفيد ممنوع است. اگرچه ابزاري چون Adiumh قادر به كدگذاري محتواي چتها در صورت نياز كاربر هستند.

با اينحال، تيم جديد اوباما توييت پرزيدنت را همچنان فعال نگه داشته‌اند.

No Screwing Around on Websites

جرج بوش استفاده از سايتهاي اجتماعي چون MySpace,Facebook,Twitter,Youtube و … را براي كاركنان كاخ سفيد ممنوع كرده بود.

iPod

گرچه استفاده جرج بوش از آي پاد معروف است اما وي محدوديتهايي نيز يراي دسترسي به موزيكهاي مختلف براي iTunes دارد. تنها 2 نفر براي دسترسي iTunes Store وي مجاز هستند: يكي دستيارش كه موزيكها را براي او دانلود ميكند و در آي پادش مي‌ريزد و يكي هم David Almacy ، مشاور اينترنت و ارتباطات بوش كه سخنراني‌هايش را در iTunes آپلود مي‌كند.

Email

كلينتون در كل دوره رياست جمهوريش تنها 2 بار از ايميل استفاده كرده است و طبق قوانين تمامي مكاتبات مرتبط بايد آرشيو مي‌شده‌اند كه كلينتون چنين كاري نكرده است.

ضمناً بازكردن يك اكانت جي ميل هم ،براي اعضاي دفتر، منعي نداشته است.

Flatscreen Monitors and TVs

بطور گسترده‌اي از تلويزيون و مانيتورهاي بزرگ و صفحه تخت در كاخ سفيد استفاده مي‌شود.

منبع : wired.com

سايپا ، پاي لنگ ايرانيان

noreply@blogger.com (Sina) — Sat, 24 Jan 2009 07:20:00 +0000

عمو بذرپاش كه فعاليتها و سوابق خودرو‌يي‌اش چشم جنرال موتورز را كر كرده و گوشش را كور ، با تبليغات پيش فروش محصولاتش ،هشتاد درصد بازار خودرو ايران و نيمي از فروش بازار خودروي جهان را از آن خود كرده است .به همين خاطر و به دليل مراجعات فراوان به بخش پيش فروش سايتشان ، يك هفته ‌اي است كه اين پيغام جاخوش كرده است.
هي عمو بيدار شو!شايد فقط يك ري استارت كوچولو لازم داشته باشد

پ.ن: نوع خطا نشان مي‌دهد كه با ري استارت حل نمي‌شود ، يكي بايد به خط 10 فايل proc.asp سري بزند.

مصطفوی، دوروی برشته شده

noreply@blogger.com (Sina) — Tue, 13 Jan 2009 20:39:00 +0000

چند ماه پیش که جاسوس خیانتکارِ فیفا ومعاند نظام در برنامه نود شرکت کرد، بعد از افشای همه هنرهای سازمان و فدراسیون فوتبال، ککی به تنبان پدرِ ورزش و فرزندان خلفش که همگی در خانه ی پدر جمع بودند و پیژامه راه راه پوشیده بودند،انداخت که مجبور شدند برای صیانتِ خانواده و حفظ آبروی پدر،هرکدام به نوبت پشت خط حاضر شوند و از پدر دفاع کنند. ابتدا فرزند ته تغاری یا همان جوجه اردک ِ قشنگ، یکسری فحشهای تازه را که از بچه های کوچه یادگرفته بود، به آن مرد بد گنده گفت وچون در وی اثر نکرد، اشکریزان گوشی به فرزند ارشد سپرد. فرزند ارشدِ موقشنگ هم ،همه دروغهایی که بابایی یادش داده بود، پشت سرهم ردیف می کرد و همزمان در چشمِ آن مرد بد نگاه می کرد و چون افاقه نکرد، خواست گوشی به پدر بسپارد که به اشارت دست او، تماس را قطع کرد.

خانواده، کینه ای ...(حیوانی نجیب و باربر-نه کینه اسبی و الاغی منظور نیست) به دل گرفتند و منتظر فرصت تلافی شدند.

روزی که تلخک ِ مطرودِ خانواده،بغض آلود از نامهربانیهای پدر می گفت،جوجه اردک به دور از چشم پدر،گوشی را برداشت و اینبار او دروغهایی را که از برادر موقشنگش یاد گرفته بود، تحویل داد ولی وقتی دوباره به او گفتند:" برو با بزرگترت بیا"، گوشی را محکم کوبید و پیش پدر رفت و گفت:" بابایی ، این آقا موفرفریه همش منو تحقیر می کنه،چرا هیچی بهش نمی گی؟"

پدر لبخندی زد و گفت:"دارم براش" و برقی از دندانِ ...(یکی از دندانهایش دیگر..) ساطع شد و جوجه اردک، لی لی کنان دور شد و سالهای خوب و خوشی را در کنار پدر و برادرش سپری کرد.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

پ.ن: من همینجا به قطبی ، رفتار پلیدِ این خانواده را یادآوری کرده بودم.

مسابقه 101

noreply@blogger.com (Sina) — Sun, 11 Jan 2009 12:41:00 +0000

چند وقت پيش يكسري از همكاران قديمي بيمه را در مسابقه 101 ديدم و براي اولين بار مجبور شدم تا آخر مسابقه را دنبال كنم.

بعداً در همشهري جوان گزارشي از پشت صحنه مسابقه نوشته بود كه نكات جالبي داشت:

1- مسابقه كپي مسابقه آمريكايي(1VS100) شبكه NBC است.

2- مسابقه در سوله اي متعلق به سيما فيلم در خيابان هدايت خيابان يخچال برگزار مي‌شود.

3- موسسات براي شركت در مسابقه بايد 20 ميليون تومان بپردازند، ضمن اينكه براي جوايز هم 4 ميليون جدا مي‌دهند و اگر مبلغ جايزه ها از 4 ميليون بيشتر شد، موسسه شركت كننده موظف به پرداخت مابقي مبلغ است و اگر كمتر شد، مابه‌التفاوت آن براي صدا وسيما باقي مي‌ماند.

4- خودپرداز كنار استوديو نمايشي است و برندگان ، پول جايزه خود را از فردي كه پشت خودپرداز نشسته است، تحويل مي‌گيرند.

خب كه چي؟

آنچه گذشته –شماره دو

noreply@blogger.com (Sina) — Mon, 05 Jan 2009 11:50:00 +0000

روزهاي سيزده بدر قديم حال و هواي ديگري داشتند. در زماني كه نه اصغر محمد زاده اي بود كه با كرشمه و آب و تاب وضعيت آب و هواي يك هفته آينده را پيش بيني‌كند و حال ملت را بگيرد و نه Weather.ir‌ اي كه اوضاع جاده و راهها را نشان بدهد و نه gismeteo.ru اي كه 6 ساعت 6 ساعت اوضاع جوي يك روز را تشريح كند‌،‌ با كلي بيم و اميد از دو روز قبل حركت تمام ابرهاي سيروس و سيرواستراتوس و كومولوس و … را با تجربيات بزرگترها كنار هم قرار مي‌داديم و تحليل مي‌كرديم (البته آنوقتها عددي نبوديم براي تحليل) كه آيا بالاخره مي‌شود دسته جمعي بيرون برويم يا نه.

در اين عكس كه يكي از آن روزهايي است كه اقبال ما به نظر باز شده بود و 72 ملتي عازم پنجعلي (30 كيلومتري اراك) شده بوديم ، طبق رسم همه بچه ها كه سطل ماسه پر را در رودخانه خالي مي‌كنند(نمي‌دانم اين رسم متعلق به كجاست ولي هست!) ، منهم براي خالي كردن سطل آماده بودم كه چسبندگي ماسه ها به سطل و سنگيني آن باعث سقوط من به داخل رودخانه شد و از آنجا كه عمري باقي بود براي ثبت اين واقعه، توسط شوهرخاله گرامي كه براي فداكاري و نه ثبت در بالاترين و ديليشيوس و ديگ، به داخل آب پريده بود ، نجات پيدا كردم ولي همچنان تصوير آب گل آلود و غلطان بالاي سرم ، فراموش نشده است .

پ.ن : اين لباس ورزشيهاي 3خط و 2 خط هم داستاني داشتند.

آنچه گذشته - شماره يك

noreply@blogger.com (Sina) — Sun, 28 Dec 2008 12:04:00 +0000

بعد از ماجراي هارد و رفتن و برگشتنش به آن دنيا و ذوق مرگي ام از اين بابت، براي راحتي خيال و اطمينان چندقبضه، داشتم فولدر عكسها را مرور مي‌كردم و اينبار بيشتر دقت مي‌كردم و فكر مي‌كردم كه ممكن بود همه اينها الان وجود نداشته باشند(به لطف مهران رايانه‌ايها) و تصميم گرفتم " انچه گذشته" ها را راه بندازم.

اين عكس ِ عنفوان جواني و دماغ گندگي من درست مربوط به روز اول فروردين 67 و ساعت ِ تحويل سال مي‌باشد. چندمين سالي كه به خاطر بمبارانهاي شهر اراك آواره اين شهر و آن روستا بوديم. روزگارِ سرخوشي ما بود و رنج و عذاب بزرگترها كه مي‌فهميدند چه بلايي دارد سرمان مي‌آيد و ما سرخوش و دماغ گنده ، به دور از مدرسه و شهر، صبح و شب مي‌گذرانديم.

صبح ها در باغ و الاغ سواري، ظهرها داخل اتاق و بازيهاي جمعي و غروبها تهيه علوفه براي دامهاي صاحبخانه و شايد او چه قدر مي‌خنديده است كه كارگرهاي مفت ِ با انگيزه‌اي كمكش مي‌كنند.

كلاسهاي درس تلويزيوني و ما ساده لوحان ِ فراوان كه راس ساعت با شروع رياضيات پاي آن مينشستيم و تا يك و نيم ساعت تكان نمي‌خورديم. (بَبويي به همين راحتي‌ است)

به دنيا آمدن گوساله و تلاش زن صاحبخانه براي بيرون راندن ما ازداخل طويله تا به قول خودش ، گاو مادر خجالت نكشد و همه ما از شكاف ديوار پشتي ، اين زايش را در خاطره ثبت كرديم.

روزي كه دو جنگنده عراقي از كوههاي روبروي روستا و در سطح پايين به سمت اراك مي‌رفتند، ما فقط مي‌توانستيم نگاهشان كنيم و چند دقيقه اي بعد از پالايشگاه اراك در حدود 20 كيلومتري ما دود غليظي به آسمان رفت. خيالمان راحت شد كه اينبار اراك را نزده ‌اند . (واقعاً چه راحتي خيالي- در آن زمان و در مغز كوچكِ من، بمباران نكردن مناطق مسكوني و اصابت بمب به كارخانجات ، موهبت بزرگي بود).

اين داستان ادامه دارد...

پ.ن : بچه هاي داخل اين عكس همه صاحب زن و زندگي‌اند و چون مجوز نداريم، شطرنجي شان كردم.

لطفاً بك آپ نگيريد!

noreply@blogger.com (Sina) — Mon, 15 Dec 2008 12:50:00 +0000

دوستاني كه هميشه برايشان از بك آپ و پشتيبان گيري دادِ سخن داده‌ام خوشحال باشند.

من هميشه سخنرانيهاي متعددي راجع به بك آپ گيري دوره اي از هارد سيستم ها براي دوستان و همكاران داشته ام و هميشه براي براي برانگيختن احساسات بك آپ پرستانه شان مثال ِ از دست رفتن عكس و فيلم را كه غير قابل جبران هستند ، زده‌ام و براي اينكه رطب خورده نباشم ، هارد را براي بك‌‌ آپ گيري به شركت بردم. راحت طلبي اجازه نداد در كيس را باز كنم و با مبدل يو اس بي به آي دي اي هارد را متصل كردم. اما قسمت پخي كابل برقش خيلي نامرد بود و برعكس هم جا رفت. قبل از اينكه بويش خيلي بدتر شود متوجه شدم و كابل برق را ازهارد جدا كردم و اينبار درست سرجايش زدم. بله درست حدس زديد، كار عبثي بود. بقيه مراحل كار را براي ريكاوري و بازيابي به مهران رايانه سپردم.

پ.ن : به لطف همكار خوبم فرزاد خان، با تعويض برد كنترلر هارد، تمام اطلاعات زنده شدند، در حالي كه روز پيش ، مهران رايانه‌ايها ، بابت عدم بازيابي هارد ابراز تاسف كرده بودند و بابت اين ابراز تاسف 10 هزار تومان دريافت كرده بودند.

پروژه تهيه مقداري پول از خودپردازهاي نمايشگاه

noreply@blogger.com (Sina) — Sat, 29 Nov 2008 09:55:00 +0000

صبح كه به دلايل نامعلومي ، قصد پوشيدن كت و شلوار كردم ، حواسم به همه جوانب امر بود ، به جز چرك كف دست كه آنهم به اميد تكنولوژي به بانكهاي سرراه سپردم. در راه به خاطر وجود كت وشلوار فقط يكجا جلوي ATM بانك اقتصاد نوين ايستادم و روي نمايشگر خودپرداز علامت آشناي ويندوز XP را ديم كه مدام ري استارت مي‌شد.از خير تماس با شماره پشتيباني آن گذشتم و صف ATM بانك ملي مجاور هم به قدري شلوغ بود كه در صف پارسيان ايستادن و با دفترچه نداشته پول گرفتن، همانقدر وقت مي‌گرفت.

با توهم اينكه در نمايشگاه الكامپ (مهد تكنولوژي روز) غير ممكن است كه امكانات اين چنيني وجود نداشته باشد، راهي چمران خلوت شدم و به اين فكر نكرده بودم كه مسوول پاركينگ نمايشگاه ، ممكن است هيچ سنخيتي با تكنولوژيهاي روز نداشته باشد و فقط 1000 توماني مي‌بيند.

همه ماجراي من از همينجا شروع شد. به هزار زحمت به او قبولاندم كه من در برگشت هزينه را پرداخت ميكنم و او هم روي فيش به نحو غير قابل پاك كردني نوشت : "پولش را نداده است" كه اين جمله آخر كمي براي كت و شلوار من گران آمد نه براي خودم كه خود من باكي نداشتم از پول همراه نداشتن.

راهي نمايشگاه شدم و ... چون ساعت 4 وقت دكتري مهم داشتيم از ساعت 2 ، فاز اول پروژه " تهيه مقداري پول از خودپردازهاي نمايشگاه، قربة الي الله" را كليد زدم. اولين قدم ، خودشيريني و استفاده از خودپرداز مستقر در غرفه بانك ملي بود كه با پيغام " Temporary unavailable" لبخندم ، جريحه دار شد. مردي از سلاله كارراه اندازان در غرفه بود كه مكالمه موبايلي‌اش داشت به ابد كشيده ميشد كه من آنجا را ترك كردم. فاصله زياد سالن 38 تا ميدان نمايشگاه كه نويد خودپردازي ديگر را در‌آنجا به من داده بودند ، با اميد طي شد. خوبي اين يكي دستگاه اين بود كه طوري نصب شده بود كه از راه دور ، صحت و سلامت آن قابل تشخيص نبود و چون سراب ، دارنده كارت را به سمت خود مي‌كشيد. اين يكي محترم تر بود ، به من گفت به خاطر مشكل پيش آمده از دستگاه ديگري استفاده كنم و من چون ابلهي كه ساختار شبكه را نمي‌داند ، هنوز اميد به اتصال خودپرداز ديگري كه آدرس آن را در ساختمان اداري نمايشگاه داده بودند ، داشتم و اين يعني باز حركت به سمت سالن 38. احساس گشادي بيش از حد پاچه‌هاي شلوار و برخورد آنها با صورتم را داشتم. نمايشگر اين يكي هم آبي يكدست بود . لعنت به هرچه صفحه آبي است.

فاز دوم پروژه : به سرم زد به غرفه يكي از دوستان بروم و تقاضاي هزارتومان بكنم. گرچه خنده داربه نظر مي‌رسيد ولي خنده دوست به از تحقير پاركينگ بان! متاسفانه اين دوست ِ مديرعامل هم افتخار حضور در نمايشگاه را نداده بودند و كارمندانش امور غرفه مي‌گذراندند.

اي تيشرت و كتاني ، كجاييد تا من چهارنعل بتازم و چه بسا تا خانه هم يورتمه روم.

كم كم بايد سينه خيز مي‌رفتم .به هر حال سن من اجازه اين همه پياده روي بهم نمي‌داد. آخرين بارقه‌هاي اميد وقتي خشك شدند كه در خود بانك ملي مستقر در ميدان نمايشگاه همان مرد كارراه انداز را ديدم كه باز هم گوشي به دست بر سر كسي ،‌صداي بلند مي‌كشيد و من خوشحال شدم از اين همه حس مسووليت و وقتي فرمان ري استارت سوييچ سيباي شعبه را به كارمند آنجا داد همه به هم لبخند مي‌زدند و من حاضر بودم همه خودكارهاي جمع‌آوري شده در نمايشگاه را به او بدهم (آخرآنها تنها سرمايه من در آن لحظه بودند، كار كمي نبود ) ، چراغ سبز چشمك زن سوييچ نشان از بهبود حال سيبا را داشت ولي بيماري خودپرداز از جنس ديگري بود و دوايش ري استارت نبود.

در آن لحظه من معناي واقعي كلمه مستاصل بودم .زمان به سرعت سپري ميشد و ديگر وقت دكتر آنقدر مهم نبود كه به دست آوردن يك برگ سبز هزار توماني. من تمام توانم را براي اين قضيه گذاشتم.

فاز سوم پروژه : با آخرين رمقهاي باقيمانده در جان، به سمت در شمالي نمايشگاه راه افتادم و با چشمي پر از حسرت و آرزو به حاشيه‌هاي دوست داشتني اش چشم دوختم ، چرا امروز همه چيز بايد هزار تومان مي‌بود؟ از DVD هاي گلشيفته تا چكش و كيف ابزار و ...

از محوطه پاركينگ كه رد شدم ، همان كارمند صبح بود و من كه اميدي براي بيرون بردن ماشين نداشتم، به راهم ادامه دادم .

لحظات ديدن خودپرداز بانك تجارت ميدان دانشگاه و ديدن آدمهاي در صف ، لحظات توصيف ناپذيري بودند. حاضر بودم نوبتم را به همه بدهم .حتي آن آقايي هم كه بيست بار (باب مبالغه) كارتش را به دستگاه سپرد و هر بارهم، كلي پول تحويل گرفت ، از شادي من نكاست. وقتي پولها در جيبم جاي گرفت ، يك هزار توماني را جدا براي آقاي پاركينگ كنار گذاشته، مقادير فراواني خوردني و خواندني از دكه روزنامه فروشي ميدان خريدم (با توجه به اين نكته كه من هيچ پولي براي خريدن يك بطر آب هم نداشتم) و سرافرازانه و با انرژي مثبت راهي پاركينگ شدم.
آنروز نوبت دكتر ما با كلي زحمت به 2 ساعت بعد منتقل شد و كت شلوار ما تا اطلاع ثانوي بايگاني شد.
دربان پاركينگ هزارتوماني را عادي گرفت ولي از خوشحالي دروني من خبرنداشت. من براي به دست آوردنش، عرق جبين ريخته بودم.

گزارش بازديد اولين روز نمايشگاه الكامپ 2008 يا همان الكامپ چهاردهم خودمان

noreply@blogger.com (Sina) — Sun, 23 Nov 2008 09:57:00 +0000

همان صبح كه كت شلوار برتن قصد عزيمت به نمايشگاه داشتم ،دانستم كه روز كم دردسري نخواهد بود .

براي من كه تعداد دفعات پوشيدن كت وشلوار در طول زندگي ، به اندازه تعداد دفعاتي بود كه سر كلاس مدارهاي واسط حاضر شده بودم، اين نشانه خوشايندي نبود و عاقبت به من ثابت كرد كه همان به نپوشيدنش و به كمد آويختنش و شايد بعدها آتش زدنش.(جريان ِ مصيبتِ‌ كت و شلوار در پاورقي توضيح داده خواهد شد)

بعد از حضور و غياب تلفني صبحگاهي رييس و ورود به بخش حاشيه ها، همانطور كه انتظار مي‌رفت ، اينبار فقط گلشيفته ، در صدر فروش فيلمهاي جلوي در نمايشگاه بود و اسي دي وي دي، او را چون آبجي خود فرياد مي‌كرد.از ديگر دستاوردهاي حاشيه‌اي نمايشگاه امسال براي من نخريدن چكّش بود ، چرا كه من به تعداد الكامپهاي موجود ، كيف ابزار و چكش دارم.

بر خلاف نمايشگاه سال قبل كه ثبت نام الكترونيكي‌اش ، چشم جيتكس و سبيت را كور كرده بود ، امسال انسانها به راحتي از در ورودي نمايشگاه تردد مي‌كردند و من از راحتي انسانها لذت بردم، آنها حتي براي راحتي بيشتر انسانها، افتتاحيه نمايشگاه را نيز حذف كرده بودند.آنها براي راحتي انسانها يك برگه به نام نقشه به آدمها مي‌دادند و آدمها ساعتها در پشت نقشه به دنبال شركت مورد نظر خود مي‌گشتند، آنها حتي زحمت مرتب كردن الفبايي نام شركتها را هم به خود نداده بودند.آنها الكامپ را به 3 بخش سخت‌افزار، نرم‌افزار و تجارت الكترونيكي تقسيم كرده بودند و سهم شركتهاي اينترنتي را در حد ارزن هم به حساب نياورده بودند. هر غرفه اطلاع رساني هم محدود بود به يك عدد خانم، كامپيوتر و تعدادي نقشه و جسد ِ كيوسكهاي خالي ِجستجوي اطلاعات ، كه بيشتر شبيه سفينه هاي فضايي شهر بازي بودند.

-سيمانتك :خوشبختانه شركت دمسان رايانه كه ارادت هميشگي نسبت به آن داريم ، به طور اتفاقي در اوائل ليست راهنما بود و جناب فكري و اخلاقي و دستيار را همانجا ملاقات كرديم. باز مثل هميشه در ستون اول مقايسه محصولات امنيتي و پشتيبان گيري ، محصولات سيمانتك چك مارك سبز خورده بود و در ساير غرفه ها محصولات خودشان. ما كه سر در نياورديم. خدا ازشان راضي باشد، ما چه كاره ايم!

كاسپرسكي كه اول، نود 32 اول، نورتن اول، همه اول ، ولي جدا ازهمه اينها مهندس دستيار توضيحات جامعي در اين زمينه براي ما ارائه كرد كه مقبول افتاد و از حوصله اين بحث خارج است.

سيما آوا : با ارائه طيف گسترده اي از انواع كيس و پاور نشان داد قابليت فراسوشدني دارد.

لاواني ها كه تقريباً الكامپ پركن شده بودند به شدت با ارائه ابزار چوب بيس بال بادي و چكش بالني بادي، سعي در جذب و جلب مشتري داشتند. سعي كردم وسوسه نشوم، البته صف هم طولاني بود!

همراه صبا ترفند ديگري براي گول ماليدن سر مردم به بهانه آموزش زبان انگليسي بود.من اگر آدم درست حسابي بودم كه نياز به ارسال لغت و عبارت با اس ام اس نبود. خودم گِلي به سرم مي‌گرفتم.
تجارت الكترونيك پارسيان براي مشتريهاي موبايل بانكينگش نرم‌افزار بلوتوث مي‌كرد و من مجبور شدم گوشي ال جي دبليو 3500 را مخفي كنم. اين نوع بشر حتي كابل پذير هم نيست.
بانك ملي 80 ساله هم با خسرو معتضد تاريخ گو تبليغات مي‌كرد و در اول غرفه خودپردازشان سكته كرده بود.
غرفه بنياد ملي بازيهاي رايانه اي محل تجمع دبيرستاني هاي مدعي گيم بود كه شديداً نينتندو بازي مي‌كردند.
اور كلاكي ها غرفه خفني با بشكه و بارو وحصار ساخته بودند و من خجالت كشيدم كه بپرسم اين همه سروصدا براي اوركلاك براي چيست؟ خب از اول يك سيستم متناسب با نيازتان تهيه كنيد تا اين همه شغل كاذب هم براي ملت ايجاد نكنيد.شايد هم چون اوركلاك سي پي يوي 1.7 سلرون خودم فقط تا 2 جواب مي‌داد، دچار حسادت تكنولوژيك شدم.

خلاصه اينكه به عنوان يك تور يك روزه بد نيست، سري به نمايشگاه بزنيد.حتماً موارد به درد بخور پيدا خواهند شد كه در حيطه تخصص و سواد من نگنجيده ‌اند و كشفشان خواهيد كرد.

حاشيه‌ها :
*در آدرس خود نمايشگاه مي‌توانيد مشخصات كليه شركت كنندگان را در قالب فايل اكسس دانلود كنيد .

سخت‌افزار - نرم‌افزار - تجارت الكترونيكي (از موبايل مديران عامل و نمايندگان شركتها تا هزينه هاي پرداخت شده، در اين فايلها پيدا ميشود)

* گشت امنيت ارشاد براي جلوگيري از به حاشيه كشيده شدن نمايشگاه الكامپ ، حضور فعالي در محوطه نمايشگاه داشت

*مثل هميشه در روز اول نمايشگاه ، غرفه‌هاي زيادي بودند كه تازه در حال برپاشدن بودند و اين مديريت هياتي همچنان ادامه خواهد داشت.
*اما مهمترين حاشيه نمايشگاه همان جريان كت و شلوار است كه در پست بعدي شرح داده خواهد شد. ارزشش بيشتر از يك پاورقي ساده است.

از كجا آمده ام، نوشتنم بهر چه بود - به كجا ميروم آخر ، ننمايي هدفم

noreply@blogger.com (Sina) — Tue, 11 Nov 2008 09:59:00 +0000

يكباره به ياد روزهاي اول وبلاگ نويسي و وبلاگ خواني افتادم. روزها و شبهايي كه تشنه خواندن شده بودم ، خواندن خاطرات ، خواندن ديدگاهها، تحليلها و نظرات با قالبي متفاوت از كتاب و مجله و پاورقي، نوشته‌هايي زنده تر.

در تعداد معدود لينكهاي كنار صفحه ي هر وبلاگي ، لينك هودرحتماً وجود داشت.روزهايي كه با ايميل با حسين درخشان سوالات فني و مشكلات وبلاگي مطرح مي‌كرديم و او هم پاسخ مي‌داد.

وقتي كه شهريار قديم (1) (مرد پايونير تكنولوژي) از مبحثي به اسم وبلاگ نام برد و با معرفي وبلاگ افكار پراكنده يك زن منسجم (ندا حريري) مرا به خواندن و در پي‌ آن به نوشتن ترغيب كرد، ماهها عطش خواندن وبلاگها ، خواب شبانه روزي ام را به 2-3 ساعت در روز كاهش داد وحتي بازي مكس پين 1 هم نتوانست در آن زمان محبوبيت خود را آنچنان كه وبلاگ خواني برايم جذابيت داشت، حفظ كند. اشتياقي كه حتي در پديده‌هاي نوظهور بعدي هم مثل ‌اركات ، فيس بوك ، فرند فيد و توييتر ديگر اتفاق نيافتاد.توضيح اوليه‌اي هم كه شهريار درتعريف اين پديده نوظهور داد ، فضايي را به عنوان ثبت خاطرات و روزانه نويسي هاي شخصي معرفي كرد كه رايگان است و از آنجا كه هر چيز رايگان خوب است و بايد ثبت نام كرد ، دوان دوان رجيستر كردم و آلوده هم نشدم.

بازخواني آرشيوهاي اوليه كه حدوداً به 7 سال پيش برمي‌گردند، كاملاً نشان از جوزدگي اينجانب در آن دوران دارند، شايد هم نه من تنها ، بلكه ديگراني هم بودند كه نمونه اوليه پستهايشان معمولاً محدود به شعر و مطلب ادبي ميشد كه تا قبل از اين خيلي ارادتمندش بودند وجايي هميشگي و در دسترس براي ثبتشان نداشتند و پستهاي اوليه من هم از اين امر، جدا نبودند.

به هر حال همه اين كلامهاي رايگان(2) براي اين بود كه خودم را موظف كنم به خاطره نويسي ، به نوشتن همه اتفاقات خوب و بدي كه به خاطر دارم و ممكن است شامل مرور زمان شوند ويا براي به يادآوردنشان حسرت بخورم.

خودم را موظف كنم به نوشتن ِمرتب ، كه حداقل بازمانده هاي خوشيهاي دوردستمان زنده شوند.البته اميدوارم...

توضيح (1) : شهريار جديد

توضيح (2) : براي حفظ شئونات اسلامي ، از لفظ نامناسب " حرف مفت" استفاده نشد!

همگن یا غیرهمگن: مساله این است

noreply@blogger.com (Sina) — Tue, 04 Nov 2008 09:37:00 +0000

در ساعات اضطراب و التهاب روزهای اول به دنیا آمدن مانی ، که به دستور دکتری کم فهم برای بستریش به بیمارستان خاتم الانبیاء رجوع مجدد کردیم و برای در کنار ماندنش دست و پا می زدیم، توجهمان به یکی از احادیث مسوولان بیمارستان جلب شد:
" همراه بیمار حتماً باید همگن باشد" که ترجمه تحت االفظی آن یعنی همراهِ بیمارِ مرد، مرد و همراهِ بیمارِ زن، باید زن باشد و این یعنی اتاق خصوصی چیزی در حد کشک و بادمجان.
دو روز بعد که مانی را در NICU بیمارستان صارم بستری کردیم و محیط مدرن بیمارستان و برخورد خوب پرسنل ، اپسیلونی ، آرام بخش روحمان شد، معضلی به نام دکتر حفیظی ، مسوول بخش نوزادان، گریبانگیرمان شد که اصرار بر عفونی بودن بیماری مانی در کنار زردی اش داشت و بعد از 5 روز زیر دستگاه بودن و تزریق خروارها آنتی بیوتیک و سرم (اغراق پدرانه!) و تایید سایر دکترهای بخش (زیردستان حفیظی ) برای مرخص کردنش در روز پنجم ، همچنان بر ادامه بستری تا 7 روز تاکید می کرد و ما که آمادگی کشتنش را داشتیم ، به اختیار خودمان ، مانی را مرخص کردیم . وقتی درصورتحساب بیمارستان ، ویزیت روزانه جناب حفیظی که شامل نگاه ِ از راه دور به بیمار و قلمی کردن پرونده اش (خط خوبی داشت) می شد ، 35 هزار تومان درج شده بود، لزوم بستری بودن یک هفته ای مانی را برای چک کردن دوره بهبودی عفونی اش، درک کردیم .
از آنجا که نوزادِ چند تن از دوستان دیگر نیز به همین دلیل و به دستوردکتر حفیظی ، در صارم بستری شدند و نتایج آزمایشگاه نیز هیچ نوع عفونت خونی و( گلاب به رویتان) ادراری را تایید نکردند ، در بخش دعاهای روزانه مان، در صفحه دکترها ، برای حفیظی بخش ویژه ای باز کردیم تا هر روز یادمان نرود که چه بر سرِ ما آورد و در صفحه پرستاران برای پرستارهای شیفت شبی که خالصانه و مادرانه از نوزادان آن بخش همچون کودکان ِ خود نگهداری می کردند ، آرزوی سلامتی نوشتیم.

دسر انار

noreply@blogger.com (Sina) — Sun, 02 Nov 2008 06:24:00 +0000

حال كه ديدم اينروزها كم كم ساعتهاي كاري كم ميشوند و چند روزي بيشتر در هفته سركار نمي‌روم، حداقل از خانه نشيني استفاده بهينه كرده، برنامه هرمز به جان دل بخرم و بخش آشپزي خون را تقويت كنم. پس چه بهتر كه گوش جان به نواي سامان بسپارم و نسخه ي پيچيده ي او براي اولين مهمان بكار بندم. [تغيير گويش] از آنجا كه بر طبق اطلاعات واصله، مهمانان عزيز در كمال صحت و سلامت تن و جان به سر مي‌برند دستور تهيه دسر انار را در اينجا مي‌آورم، باشد كه نوش جان كرده ، زنده بمانيد.

دستور تهيه:

روي مقداري ماست شيرين يا خامه‌اي مقداري انار دانه كرده، بريزيد، روي آن نعناع خشك بپاشيد و بخوريد

(ربط انار به ماست مثل ارتباط گردو يا كشمش به ماست مي‌باشد)

اگر مقدار مانده هاي مرخصي ماهانه باز به منفي 2 نرسد، سعي مي‌كنم طرز تهيه دسرهاي ديگر هم بياورم.

حسرتِ فوتبال بدون قلدر و تاكتيك

noreply@blogger.com (Sina) — Mon, 13 Oct 2008 07:33:00 +0000

خيلي وقت بود كه ميخواستم اينجا فقط ناله و غر و به قول راز يها ،"انرژي منفي " نباشد ولي وقتي سيروس مقدم و علي دايي و امير تاكتيك نميتوانند جلوي خودشان را نگه دارند و از اخلاق خوش ما سوء استفاده مي‌كنند ،نبايد سكوت كرد.

سيروس مقدم كه گويا خاطرات خوشي از تعليمات ديني دوره دبستان نداشته است و خانم معلمش براي ساكت كردن شاگردهايش ، به جهنم حواله شان مي‌داده، در پايان كودكانه سريال "روز حسرت" آدمها را به 3 دسته سپيد،سياه و خاكستري تقسيم كرد و به مصداق ِ " تعيين جايگاه شما در بهشت و جهنم به صورت رايگان توسط افسانه بايگان " ، هركسي را پي زندگي خودش فرستاد و اين وسط 2نفر بيخانمان شدند. يكي مسعود سرمد كه وسط بيابان مشغول عربده كشي بود و ديگري حامد، دوست ِ بدجنس و اَخ ِ مسعود كه با لُنگ،كنار حوض ريخته گري خدا نشسته بود و معلوم نبود كه منتظر ِ زري است كه بيرون بيايد، ببيند چه شكلي شده تا خودش هم داخل برود يا نه! اين وسط هم مجيد ِ ظاهرالصلاح به خاطر ريش خوشگلش مفتي به بهشت فرستاده شد . تصور كوته‌بينانه مقدم از درخت و جنگل و عذاب و برزخ،واقعاً در حد ديني دبستان بود.

اگر آقا قلدره فكر مي‌كند كه با گذاشتن انگِ سرباز روي بازيكنان تيم ملي ، غيرت ملي-مذهبي مردم را بخار مي‌كند و علي كريمي از زورِ ورم ِ وجدان خوابش نمي‌‌برد، ره به اردبيل برده است. اين حقه هم كه دولت نهم بنيانگذارش بود ، بيشتر براي تورم رگهاي غيرت بكار مي‌رود و كلكي قديمي شده است. قطاري هم كه علي كريمي نمي‌خواهد سوار آن شود باز قطاري است كه ساخته همين دوره است و همان بهتر كه سوار نشود. "به نظر من تيم ملي يک قطار است که به حرکت خود ادامه مي دهد و کريمي نخواست سوار اين قطار شود. " فقط خوب شد كه تيم ملي، قله‌اي نبود كه علي كريمي بخواهد آنرا فتح كند.

امير تاكتيك بعد از دربي عنوان كرد كه پرسپوليس تاكتيك نداشت و ما موقعيتهاي بيشتري داشتيم. به نظر من قطبي بجاي " ..." خواندن خبرنگاران بايد ، ادبيات مخفي‌اش را براي اين كنفرانس خبري رونمايي مي‌كرد و صد اليته هم كه امير تاكتيك، چون از نظر روانشناس تيم خيلي اوضاع رفتاريش بهبود يافته و بر اعصاب خود مسلط است ، بعد از ناسزاگويي ِ قطبي ، حتماً خدا را شاكر بود و از اين حركت وي به عنوان نقطه ضعف مربي تيم پرسپوليس ياد مي‌‌كرد و كل يوم همه را به آقاي علي واگذار مي‌كرد. (من قبلاً هم نگران اين كنفرانس بعد از دربي بودم، البته با ديدي غير از حالا نسبت به افشين قطبي)

وبلاگ ميشاييل بالاك

noreply@blogger.com (Sina) — Tue, 16 Sep 2008 06:27:00 +0000

حدود 2 ماه پيش در وبلاگ يك پزشك سايت اجتماعي فوتبال دوستان Footbo معرفي شده بود. امروز در سايت علاوه بر خبر عضويت بالاك درا ين شبكه، وبلاگش هم معرفي شده بود كه اولين پستش در مورد شروع بازيهاي ليگ قهرمانان اروپاست.

پ.ن : - وب سايت اصلي بالاك

- وبلاگ بالاك

- پروفايل بالاك در Footbo

لغت نامه دهخدا نسخه شهريور1387

noreply@blogger.com (Sina) — Tue, 16 Sep 2008 04:48:00 +0000

در لغت نامه دهخدا چاپ 25 شهريور 1387 مقابل لغت متملق آمده است :
متملق

آوا :م ُ ت َ م َل ْ ل ِ
نوع لغت :ع ص
شرح :
1-چاپلوسي کننده . (آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از منتهي الارب ) (از اقرب الموارد) . چاپلوس و خوش آمدگوي . (ناظم الاطباء). مزيدگو. سبزي پاک کن . بادمجان دور قاب چين . چاخان . داريه نم کن . لابه گر. (يادداشت به خط مرحوم دهخدا). و رجوع به تملق شود.
2- ملاطفت و مهرباني کننده . مهربان .
3-خاطرنواز و ملايم وشيرين .
4-ريشخند کننده . (ناظم الاطباء)

5-مصطفوي (بنده اي كه در هر شبانه روز24 بار، شُكرعلي آبادي به جاي آرد)

شجره نامه آقاي خاتمي

noreply@blogger.com (Sina) — Sun, 14 Sep 2008 02:10:00 +0000

شماره 181 مجله همشهري جوان اختصاص به پرونده اي از امام موسي صدر داشت به نام "موسي مسيح". سواي فضايل اخلاقي وي كه درستي آنها به عهده خود مجله بماند، شجره نامه‌اي تهيه شده بود كه جالب به نظر مي‌رسد.

نسبت فاميلي نزديك آقاي خاتمي و موسي صدر(همسر آقاي خاتمي خواهرزاده موسي صدر مي‌باشد) و همچنين نسبتهاي دورتر آقايان صدرعاملي، جمالزاده، مقتدي صدر و صادق طباطبايي از نكات جالب توجه اين شجره نامه هستند.(درستي اين هم با مسووليت مجله هست).

وبلاگي با قدمت 9 ماه و 55 روز

noreply@blogger.com (Sina) — Tue, 09 Sep 2008 10:53:00 +0000

2 سال پيش در همين حوالي (از لحاظ زماني نه مكاني )وقتي كه داشتم براي كاري كه بخاطر نه نگفتن آن به شركت يكي از دوستان در حوالي ميدان وحدت اسلامي مي ‌رفتم و شرايط روزگار هم كاملاً‌بر وفق مراد بود (آدرسي كه داشتم در حد ِ تهران ،پلاك 1 بود شارژ موبايل تمام شده بود و مهمتر از همه منتظر خبري از رزي براي اطمينان از سلامت معاينه بچه در ماه پنجم بودم )بعد از يك ساعت گشتن و بازديد همه ميراث فرهنگي منطقه و پيدا نكردن شركت لعنتي،به سرعت و ناسزاگويان ، راهي خانه شدم و وقتي خانه را خالي ديدم ، حس خوبي نداشتم . با تلفن رزي و لحن صدايش معني شوكه شدن را كاملاً درك كردم و اين بعد از خبر زلزله بم ، دوّمين شوكي بود كه وارد شد و خيالم را از اينكه هنوز شوك پذير هستم يا نه، راحت كرد.
اما موضوع مهمتر از اين اتفاق ، شيوه برخورد ما با اين بحران بود. اصل اول ِ ايزوچندهزار ِ بحران درخانه ي ما ، تاكيد بر دوري گزيني از كليه نزديكان و دوستان و ايجاد حلقه همفكري و همدردي داخلي است. يعني بر خلاف برخي كه در مواقع بروز اتفاقات ، سعي در جمع كردن و خبررساني همگان و جلب همدردي و هم سوگي دارند، ما شيوه عكس آن را پياده مي‌كنيم ودر چند مرحله سعي مي كنيم با آن برخورد كنيم
مرحله اول : خاموش كردن موبايلها و گذاشتن تلفن روي پيغام گير(حداكثر3 روز)
مرحله دوم : ساعتها گريه و زاري داخلي (چند ساعت اول مداوم + مقاطع كوتاه مدت تر در روزهاي آتي)
مرحله سوم : شروع سوالات فلسفي از پروردگار و نتيجه دلخواه نگرفتن (چند روز)
مرحله چهارم : توجيه تمام علل معنوي و ماورايي با خرده هايي از شك و ترديد (هفته اول)

مرحله پنجم : بازسازي روحي و معنوي خودمان با تمام قوا (حدود يك ماه تا يكسال)
مرحله ششم : خبررساني و اعلام عمومي و گاهي همدردي جمعي(حدود 15 روز تا يكماه بعد)
مرحله هفتم : دلداري و قوت قلب و بازسازي روحي گيرندگان خبر
تا اينجا يعني كه در چنين مواردي براي ما آرامش، فقط در دور بودن به مدت طولانيست و گذر زمان بهترين درمان .انسان در چنين شرايطي، ذره اي تحمل ِ پرسش وپاسخهاي مشفقين و پند و اندرز اطرافيان را ندارد سعي مي‌كند بيشترين زمان خود را براي كنار آمدن با شرايط پيش آمده ، در چارچوب تنهايي خود، سپري نمايد و از فحشهايي چون " قسمت بوده"، "سعي كن بهش فكر نكني" ، " براي خودش هم بهتر شد"، " دنيا اينه ديگه" و ... به دور باشد. در چنين شرايطي ، اطرافيان بايد درك كاملي از يك حريم ِ كاملاً خصوصي وشخصي را داشته باشند. ديواري كه به دور آدم كشيده شده خيلي قطور و غيرقابل نفوذ نيست ولي حفظ حريم آن واجب است . مدتي Invisible هستيم و دوباره آنلاين مي‌شويم.
اما ربط اين همه فلسفه بافي چيست ؟ غرض روشن شدن اذهاني بود كه به يكباره در برابر اعلام حضور پسر كوچك ما مواضع غريبي اتخاذ كردند كه ما 55 روز هست كه متعجبيم. كنار گذاشتن قسمتي از زندگي خصوصي هر خانواده به عنوان يك پكيج كاملاً شخصي ، حق هر خانواده ايست (از نوع مسلّم) و نبايد انتظارها حتي از طرف نزديكترين درجه داران ، مثل پدر و مادر هم در راستاي رمزگشايي از اين پكيجها باشد .بزرگي در جايي گفته بود :" از عشق و دوستي ، زنجير نسازيم" و من به پيشانيم چسباندم . دوستيها ومحبتهايي كه قيد آرند وبند ، دوستي نيست ، زجريست دائمي هم براي حفظ حرمت دوستي هم براي حفظ حريم شخصي .
واما دوستان زيادي به دنبال آدرس وبلاگ ماني ما بودند ، تعجب نكنند ، ماني از روزي كه شكل گرفت به عنوان يك خط كمرنگ در زندگي ما حضور پيدا كرد ، صاحب وبلاگي بود كه امروز تصميم به رونمايي اش گرفتيم. وبلاگي كه تقريباً 9 ماه و 55 روز عمر دارد. خط كمرنگ

پ.ن :خط كمرنگ در مقطعي توسط دوستي كشف شد و مدتي در تعليق بود تا دوباره در آدرس جديدي شروع به فعاليت كرد.از اين دوست رازدار تشكر ويژه مي‌كنيم و توجه وي را به مابقي مطالبي كه نخوانده‌است، جلب ميكنيم .