Sinti - z psami przez życie

Wiosna odnaleziona!

noreply@blogger.com (Dominika M.) — Thu, 16 Mar 2017 17:42:00 +0000

Uwielbiam wiosnę i to jak z dnia na dzień robi się coraz cieplej, a otaczająca nas przyroda wraca do życia i nabiera kolorków. Na spacerach zaczyna towarzyszyć nam śpiew ptaszków, a łąki i pola pokrywa jak na razie duża ilość błota, dzięki temu psiaki na spacerach są jeszcze bardziej szczęśliwe i nie przepuszczą żadnej kałuży!

Niestety w momencie, gdy temperatury są na plusie do życia budzą się różne owady i pasożyty, między innymi kleszcze. Ukąszenie może nieść za sobą różnego rodzaju choroby, warto uważać na siebie jak i na swoich czworonożnych przyjaciół. Z własnego doświadczenia polecam obroże FORESTO.

Wiosna dla mnie to nie tylko lepsza pogoda do spacerów, ale także czas przemyśleń, motywacji i radość. Niestety życie nie rozpieszcza i w tym roku wiele mi do tego brakuje. Jak zwykle większość moich postanowień noworocznych poszła w niepamięć. Ogarnął mnie brak motywacji do życia, wstawania z łóżka czy też wypełniania obowiązków domowych. Ale jestem pełna nadziei, że jeszcze uda mi się zaczerpnąć radości tej wiosny!

W poszukiwaniu wiosny!

noreply@blogger.com (Dominika M.) — Mon, 27 Feb 2017 12:28:00 +0000

Ostatnio zrobiło się troszkę cieplej, a co za tym idzie zmniejszyła się ta kolosalna ilość śniegu jaka nas otaczała. Korzystając z okazji pospacerowania po trawce bez brnięcia w śniegu po kolana wybraliśmy się na małą wycieczkę po okolicznych łąkach. Psiaki były zachwycone, biegały i szalały do woli :D

Ja bardzo czekam na wiosnę, uwielbiam jak wokół robi się zielono, wszystko budzi się do życia. Każdy spacer wtedy umila nam śpiew ptaszków, łąki przyozdabiają piękne kwiatki.

Ale niestety minusem wiosny jest wysyp wszelkiego rodzaju kleszczy i gadzin, Trzeba uważać na zwierzaki, samo zabezpieczenie obrożą przeciw kleszczową czy jakimiś preparatami nie wystarczy.

Jak pomagać - czyli wizyta w fundacji

noreply@blogger.com (Dominika M.) — Wed, 22 Feb 2017 18:36:00 +0000

Psy z fundacji "Pod psią gwiazdą"

W naszej okolicy nie ma żadnego schroniska, ale na szczęście jakieś 40 km od nas jest fundacja, która zajmuje się pomocą bezdomnym zwierzętom. Pewnego dnia postanowiłyśmy z siostra, że wybierzemy się tam na parę godzin. Jest to mała fundacja, znajduje się tam zaledwie parę boksów dla psów i wybieg.

Pomogłyśmy wolontariuszce, która na co dzień zajmuje się tam psiakami posprzątać i przygotować posiłki dla psiaków. Jako, że byłyśmy tam pierwszy raz oprowadziła nas po całym obiekcie i przedstawiła wszystkich podopiecznych. Każdemu poświęciłyśmy chwilkę czasu na zabawę i pieszczoty. Na koniec wyszłyśmy na spacer z pieskami.

Warto pomagać!

Jak wybrać idealnego psa?

noreply@blogger.com (Dominika M.) — Tue, 21 Feb 2017 13:19:00 +0000

Zawsze zastanawiałam się jaki pies byłby idealny dla mnie. Czym się kierować przy wyborze? Jak dotąd to przypadek wybiera mi psy i wychodzi mu to idealnie. Każdy z psiaków, który pojawił się w moim życiu jest dla mnie idealny. Gdy trafiał do mnie jakiś psiak uczyłam się razem z nim, w sumie to one uczyły mnie jak do nich podchodzić. Popełniałam błędy, każdy popełnia.

To nie jest poradnik, to moje osobiste odczucia i przemyślenia na temat wybranych ras.

Kiedy w moim życiu pojawił się pierwszy husky, był spełnieniem moich marzeń. Zawsze chciałam mieć huskiego, ale powstrzymywało mnie to, że wiedziałam ile ruchu potrzebuje.

Odmienił moje życie, wstawaliśmy wcześnie rano, pokonywaliśmy średnio od 7 do 10 km. wracaliśmy do domu, w trakcie dnia 2-3 krótkie spacerki i wieczorem kolejny długi spacer około 5-8 km. W każdej wolnej chwili siedziałam i czytałam, zbierając wiedzę o rasie. Z huskymi jest tak, że albo się je kocha, albo nienawidzi! Jest to rasa bardzo wymagająca, potrzebuje dużego zmęczenia fizycznego. Po tym jak Porti odszedł pozostał mi bardzo duży sentyment do tej rasy, nie przestałam pogłębiać mojej wiedzy na temat tych psów i zaangażowałam się w pomoc fundacji, która pomaga właśnie tym psiakom. Zaczęłam prowadzić dom tymczasowy i trafiło już do mnie kilka huskych. Każdy był inny i miał inne potrzeby. Ale zdecydowanie każdy potrzebował dużej ilości ruchu.

Zdecydowanie najmniej wymagającą rasą z jaką miałam okazje pracować jest Labrador Retriever. Psiaki tej rasy są bardzo elastyczne, można powiedzieć, że dopasowują swoje potrzeby do możliwości właściciela.

Ale nie znam bardziej niszczycielskiej rasy! Gdy zostaje bez uwagi opiekuna potrafi wiele :D Psy tej rasy są szkolone do poszukiwania ludzi, gdyż jako nieliczne łapią zapach z wiatru, a nie z ziemi. Labradory to duże psiaki, z dużą ilością radości. Kochają wszystko i wszystkich :D Bardzo szybko uczą się różnych sztuczek. Labcie są bardzo inteligentne i wytrwałe. Ciężko je zmęczyć. Uwielbiają pływać, a ze względu na dużą masę jest to dla mich dużo lepsze niż bieganie. Oczywiście jak, każdy inny pies potrzebuje dużo uwagi i zainteresowania. Odwzajemnia każdą miłość i to z nawiązką. Nie wybiera swojego właściciela, każdy członek rodziny jest dla Labradora właścicielem. Na pewno nie jest psem stróżującym, wpuści do domu każdego i przywita jak swojego!

Największym wyzwaniem jest dla mnie mój Owczarek Podhalański - Lili. Pojawiła się w moim życiu w trudnym dla mnie momencie i została przeze mnie zdecydowanie za bardzo rozpieszczona.

Owczarki Podhalańskie są to psy pasterskie, bardzo terytorialne i dominujące. Jako szczenie nie miała żadnego zainteresowania człowiekiem. Na spacerach poszerzała swoje terytorium i w momencie pauzy zaczynała bronić terenu na którym się aktualnie znajdowała. Bardzo nie lubi dzieci, a obcych traktuje z bardzo dużym dystansem. Po 2 latach pracy z nią, jesteśmy na dobrej drodze nauki prostych komend typu siad, waruj, daj łapę. Małymi kroczkami uczymy się coraz więcej, Lili nie lubi jak się od niej za dużo wymaga, bardzo ją to zniechęca. Pozostawiona bez smyczy zaczyna robić "obchód" kontrolny terenu przez co oddala się coraz bardziej. Zdecydowanie ma tendencje do ucieczek. Wszystko jest ważniejsze od powrotu, powąchanie kwiatka, ziemi. Na spacerze skupia się głównie na zapachach. Porusza się zawsze spacerkiem, nie lubi biegać :) Nauczenie jej czegokolwiek zaczynamy od skupienia jej uwagi na człowieku, a jest to mega trudne, bo interesuje ją wszystko inne.

W moim życiu pojawił się Berneński Pies Pasterski, który był dla mnie dużym zaskoczeniem. Po doświadczeniach z Owczarkiem Podhalańskim myślałam, że ten pasterski będzie taki sam jak tamten.

Mega dużym zaskoczeniem dla mnie było jak od małego nie spuszczała mnie z oczu, każdą komendę wykonuje patrząc mi prosto w oczy i skupiając całą swoją uwagę na mnie. Zdecydowanie obiera sobie jednego właściciela, którego słucha. Jest bardzo inteligentna i bardzo szybko się uczy. Jest bardzo przyjacielska i radosna. Na obcych szczeka, ale szybko się przełamuje i akceptuje. Nie przejawia agresji. Nie oddala się za bardzo i wraca od razu po przywołaniu. Lubi biegać i wysiłek fizyczny, ale zdecydowanie szybciej się męczy przy nauce. Ma w sobie bardzo dużo radości i uwielbia pieszczoty.

Los dobrał mi takie rasy i jestem mu za to wdzięczna. O każdej rasie dużo się nauczyłam i do każdej muszę podejść inaczej. Zdecydowanie uczymy się siebie na wzajem i życia razem. Warto dużo czytać o wybranej przez siebie czy też los rasie, ale należy pamiętać, że każdy psiak ma swój indywidualny charakter. Więc nie należy się 100% sugerować, że jeżeli inny tak ma to, że ten też będzie. Wierzcie mi jest dużo Podhalanów, które uwielbiają się uczyć czy też przychodzą na zawołanie.

Warto marzyć i dążyć do spełnienia tych marzeń. Wiem, że w moim życiu pojawi się jeszcze jakaś wymarzona przeze mnie rasa (np. Hovawart, Dog Argentyński czy też Owczarek Australijski)

Zimowy spacer

noreply@blogger.com (Dominika M.) — Mon, 20 Feb 2017 15:09:00 +0000

Nie jestem wielbicielką zimy i zimna, ale wielką frajdę sprawiają mi spacery jak mogę oglądać takie szaleństwa na śniegu :D W tym roku wyjątkowo zima dopisała, takiej ilości śniegu nie widzieliśmy od 5-6 lat. Można śmiało powiedzieć, że to był pierwszy śnieg moich psiaków. Bardzo im się to podobało. Śniegu był tak dużo, że Ciri musiała skakać jak zajączek, Lila natomiast wykorzystywała swoją masę i szła pługiem :D

Dante za to był w psim raju! Zabawy, szaleństwa nie było końca. Nurkowanie było bardzo fajne :D Mieszkamy na wsi, więc na spacerach mamy dodatkowe atrakcje w postaci zwierzyny leśnej. Często widujemy sarenki, zające, lisy i inne leśne stworki. Ten spacer był akurat na drugi dzień po adopcji huskiego, nie poszliśmy daleko, zaledwie na łąkę za domem. Pierwszy spacer miał być spokojny zapoznawczy ale też delikatny żeby nie zmęczyć psiaka, który i tak przez ostatnie dni dużo przeszedł. Oczywiście pierwsze co zobaczyliśmy to stado sarenek pasący się na skraju lasku, ogarnęło mnie przerażenie, bo przecież wiem co potrafi husky, gdy ogarnie go ochota na polowanie :D

ku mojemu zdziwieniu Dante usiadł i patrzył ze stoickim spokojem jak stado saren ucieka parę metrów przed jego noskiem :D Nie brakowało wrażeń, a psie pyszczki były cały czas uśmiechnięte. Do domu wróciły oblepione śniegiem i bardzooo szczęśliwe. Oczywiście przespały resztę dnia! :D

Wspomnienia - wycieczka w góry

noreply@blogger.com (Dominika M.) — Sun, 19 Feb 2017 14:06:00 +0000

Wycieczka sprawia mi ogromną frajdę tylko wtedy , gdy mogę zabrać ze sobą psiaki. Wszystkie miejsca i trasy są dobierane pod nie. Zawędrowaliśmy na Trójmorski Wierch(1145 m n.p.m.) jest to grzbiet graniczny, więc na szczycie możemy podziwiać widoki z polskiej strony jak i z czeskiej. A widoki są nieziemskie! Towarzyszyła mi Lila, która nie przepada za ludźmi i duża dawką ruchu, dlatego wybraliśmy się tam przy niezbyt ładnej pogodzie, aby możliwie ograniczyć jej kontakt z człowiekami :D Na szczycie natrafiliśmy na grupkę młodzieży, która zorganizowała tam sobie ognisko, ku mojemu zdziwieniu Lila nie chciała ich zjeść! :D

Lila jest bardzo odważna, więc bez większych problemów zdobyłyśmy również szczyt drewnianej wieży widokowej. Byłam z niej bardzo dumna.

Trasa na górę jest bardzo przyjemna bo większość czasu idzie się leśną drogą, tylko ostatnie podejście na szczyt idzie się wydeptaną ścieżką wśród ogromnej ilości jagodników. Wycieczka idealna na relaksujące wyjście z psiakiem, wśród lasu i śpiewu ptaszków można się świetnie zresetować:D

Wspomnienia - Zachód słońca na Śnieżniku

noreply@blogger.com (Dominika M.) — Sat, 18 Feb 2017 15:45:00 +0000

Wraz z siostrą postanowiłyśmy, że rok 2015 zakończymy zdobywając Śnieżnik (1426 m n.p.m.).

Wyposażyłyśmy się w termos z herbatą i latarki. Towarzyszyły nam nasze niezawodne psiaki Lila i Niki. Było bardzo zimno i mroźnie. Z obawy, że nie zdążymy na czas na szczyt szłyśmy skrótami, które miały dość mocne i strome podejścia - dały nam w kość :D

Ze względu na minusową temperaturę, musiałyśmy bardzo uważać na oblodzoną trasę.

Ale udało się i byłyśmy nawet 30 min przed zachodem słońca. Było mroźnie, ale z bardzo dużą przejrzystością powietrza, wiec widoki były cudowne!

Na szczycie usiadłyśmy napić się herbaty oraz zjeść coś słodkiego (obie uwielbiamy słodycze :D) Ja zawsze na wycieczce z psiakiem mam miskę i wodę, więc nalałyśmy psiakom, a po kilku minutach woda w misce zamarzła, było mega zimno. Ale było warto!

Wracałyśmy w totalnych ciemnościach przez las przełamując nasze lęki :D

Moja siostra jest zapalonym wędrowcem po górach, więc jak interesują was takie klimaty to wpadajcie na jej bloga : http://lapazalapabyledoprzodu.blogspot.com/

Pierwsza adopcja.

noreply@blogger.com (Dominika M.) — Thu, 16 Feb 2017 12:29:00 +0000

Porti - mój pierwszy psiak którego zdecydowałam się adoptować. Miał 4 lata. Był cudownym pełnym życia psiakiem, ale jak na huskiego przystało miał swój wyjątkowy charakterek. Uwielbiał kury w najbardziej negatywnym tego słowa znaczeniu ;p Na spacery wybieraliśmy trasy gdzie w pobliżu nie pojawił się żaden kurnik xD. O spacerze bez smyczy mogliśmy zapomnieć, mimo że nauczył się reagować na imię to gdy tylko poczuł więcej swobody miał klapki na oczach i tylko jeden cel - biec przed siebie. Większość spacerów nad rzeką kończyły się pogonią za kaczkami, nie raz przeciągnął mnie brzegiem płynąc na długim sznurku za kaczuchami. Był zawsze uśmiechnięty i radosny. Do obcych podchodził z dużym dystansem, po dłuższym czasie dawał się pogłaskać. Był agresywny do osób pod wpływem alkoholu - pewnie jakiś uraz z przeszłości, ale tego przy adoptowanym psiaku nigdy się nie dowiemy.
Przeżyliśmy razem wiele wspaniałych dni i pokonaliśmy wiele kilometrów na wędrówkach po okolicznych górkach.

Niestety nasze wspólne szczęście nie trwało długo był ze mną pół roku, połowę tego czasu walczyliśmy o jego życie, niestety choroba nas pokonała :( Porti miał chore nerki i mino leczenia nie zaczęły pracować. Biegaj kochany szczęśliwy za TM.

Z wizytą w schronisku.

noreply@blogger.com (Dominika M.) — Wed, 15 Feb 2017 19:21:00 +0000

W każdym większym mieście jest schronisko, gdzie przebywają biedne pozbawione miłości psiaki. Warto poświęcić im troszkę czasu, oderwać się od codzienności i raz na jakiś czas wybrać do schroniska. Wziąć psiaka na spacer pobawić się z nim, pokazać że człowiek nie jest najgorszy. Schronisko jak dla mnie jest miejscem przerażającym, przechodzi się obok tych boksów i wszystkie oczka które się mija są wpatrzone w Ciebie. W niektórych jeszcze jest radość i nadzieja, a w niektórych już tylko smutek i depresja. Są tam przeróżne psiaki: rasowe, nie rasowe, duże, małe. Myślę, że każdy znajdzie coś dla siebie i przy okazji zrobi dobry uczynek. Na zdjęciach Ator ze schroniska we Wrocławiu.

Warto pomyśleć o wolontariacie w schronisku.

Pracy jest mnóstwo, przede wszystkim w samym schronisku choć nie tylko….

Zwierzęta trzeba karmić, sprzątać ich boksy i pomieszczenia, podawać leki, psy wyprowadzać na spacery. Trzeba też z nimi być, mówić do nich, głaskać, pomagać im poczuć się kochanymi. One bardzo tęsknią za człowiekiem – odważne zabiegają o jego względy jak tylko mogą, a bardziej nieśmiałe siedzą w pewnej odległości i błagalnie patrzą. Schronisko to naprawdę nie jest raj… To miejsce, które pomaga przetrwać. Nic więcej, niestety. A przecież przetrwanie to nie wszystko… Ich jedyną szansą na szczęśliwe życie jest znalezienie domu. Jednak, aby mogły tego szczęścia doczekać potrzebują naszej opieki i pomocy.

Dom Tymczasowy

noreply@blogger.com (Dominika M.) — Tue, 14 Feb 2017 13:33:00 +0000

Preston - fundacja Północniaki

Dom Tymczasowy - miejsce gdzie trafiają zwierzęta, które zostały znalezione na ulicy aby nie trafiły do schroniska bądź takie które nie radzą sobie w schronisku.

DT daje możliwość poznania psa i przygotowania go do adopcji. Psy tutaj uczą się podstawowych zasad mieszkania w domu, socjalizują się. Psy z DT mają większą szanse na udaną adopcje, czas który tu spędzają pozwala poznać zachowanie psa i znalezienie najbardziej odpowiedniej rodziny.

Esme - fundacja Północniaki

DT jest bardzo dobrą opcją dla osób które nie mogą mieć psa na stałe, a bardzo chciałyby pomagać bezdomnym psiaka. To szansa na nowe lepsze życie. Dajemy psu namiastkę życia w domu pokazujemy, że człowiek nie jest potworem, uczymy kochać.

Alvaro - fundacja Północniaki

Współpracując z różnymi fundacjami można pomagać psiakom z rasy którą się kocha bądź wielorasowcom. Mogą to być szczeniaki jak i dorosłe psy bądź stare. Duże lub małe.

Fairy wraz z dziećmi - TOZ w Nowym Sączu

Każdy psiak, który trafił do mnie na DT był inny i wyjątkowy. Niektóre były krócej inne dłużej, ale każde z nich znalazło idealny dom i jest szczęśliwe.

Kola i Teri - TOZ Bytom

Pomagając fundacji nie ponosi się żadnych kosztów utrzymania psa, dostaje się karmę. Fundacja pokrywa wszelkie koszty leczenia psiaka. Każdy DT jest na wagę złota.

Uwielbiam patrzeć na te uśmiechnięte mordki i oczka pełne nadziei na lepsze życie. Będę pomagać tak długo jak tylko będę mogła.

Poznajcie moje psiaki! Dante

noreply@blogger.com (Dominika M.) — Mon, 13 Feb 2017 20:52:00 +0000

Dante (ur. 21.01.2014r.) Siberian Husky

Jest w naszej rodzinie najkrócej bo zaledwie 2 tygodnie. Został adoptowany z fundacji "Północniaki". Przyjechał do nas aż z Warszawy. Wcześniejsze jego życie nie było najgorsze, miał rodzinę, miał co jeść. Niestety jego poprzedni właściciel musiał wyjechać za granice i nie miał możliwości zabrać go ze sobą. U nas zaaklimatyzował się bardzo szybko od pierwszych chwil bawił się z dziewczynami jakby znały się całe życie :D Ma bardzo duże braki w wychowaniu ale popracujemy nad tym. Jest typowym przedstawicielem swojej rasy, ma swój charakterek i robi co mu się podoba. Najchętniej pobiegał by za okolicznymi sarenkami ale przeszkadza mu smycz ;p Uwielbia zabawy na śniegu, a jeżeli gdzieś nie chce iść to po prostu pada plackiem :D

Poznajcie moje psiaki! Lili

noreply@blogger.com (Dominika M.) — Mon, 13 Feb 2017 20:37:00 +0000

Lili (ur. 05.03.2015r.) Owczarek Podhalański

Pojawiła się w mojej rodzinie spontanicznie była moim pierwszym psiakiem po dłuższej przerwie po stracie poprzedniego. Nie jest czysto rasowa. Starszej pani na wsi oszczeniła się sunia, chciała znaleźć szczeniakom dobry dom. Od małego jest pewna siebie i swojej pozycji, wie co się jej należy i tego się domaga. W stosunku do ludzi jest aspołeczna i potrzebuje czasu aby kogoś zaakceptować. Potrafi subtelnie zasygnalizować gdy ktoś jest dla niej zbyt nachalny. Swojego stada i rodziny broniła by za wszelką cenę. Jest bardzo stróżująca i terytorialna. W stosunku do zwierząt bardzo szybko przełamuje lody. Uwielbia się bawić, ale nie za długo ;p jest miłośniczką spania i wylegiwania się obok grzejnika. Lila jest dużym kombinatorem i miłośnikiem samotnych wędrówek pozostawiona bez smyczy w moment wykorzystuje moment kiedy nikt na nią nie patrzy i oddala się pozwiedzać las obok domu :D

Poznajcie moje psiaki! Ciri

noreply@blogger.com (Dominika M.) — Mon, 13 Feb 2017 13:37:00 +0000

Ciri (ur. 10.05.2016r.) - Berneński Pies Pasterski

Najmłodsza w rodzinie, ale zdecydowanie zajmuje największą część mojego serduszka. Jest ze mną od szczeniaka, ale niestety nie oznacza to ze nie zaznała krzywdy ze strony człowieka. Jest psiakiem odebranym interwencyjnie z pseudo-hodowli. Gdy do mnie trafiła była głodna, brudna i przestraszona. Mieszkała w "kojcu" z matką i reszta rodzeństwa. Psy spały, jadły i żyły na co dzień na własnych odchodach. Gdy zbliżał się do nich człowiek sikały pod siebie i uciekały w kąt oby jak najdalej. Gdy tylko wzięłam ją na ręce delikatnie wtuliła główkę w moje ramiona. Wzajemna miłość od pierwszego przytulenia. W drodze do domu zasnęła wtulona we mnie. Od pierwszego dnia nie odstępuje mnie na krok towarzyszy mi wszędzie. Uwielbiała być noszona na rękach, nawet jako większe szczenie w każdym możliwym momencie próbowała wskakiwać mi na ręce :D

Wyrosła z niej piękna panna, mądra i odważna. Nie ma już ani śladu po biednym przestraszonym szczeniaczku. Dla mnie jeszcze długo pozostanie szczeniaczkiem! Kilka dni temu skończyła 9 miesięcy. Ma bardzo spokojny charakter jest do wszystkich bardzo przyjacielsko nastawiona i nie przejawia ani odrobinki agresji. Bardzo szybko się uczy nowych rzeczy ale jest też bardzo psotna :D

Hej!!

noreply@blogger.com (Dominika M.) — Sun, 12 Feb 2017 21:10:00 +0000

Jestem Sinti, a dla znajomych po prostu Dominika. Mam 25 lat i mieszkam w małej malowniczej wsi w magicznej Kotlinie Kłodzkiej. Na moim blogu postaram się pokazać wam moje największe pasje i moje codzienne życie. Uwielbiam robić zdjęcia i spędzać czas z moimi czworonożnymi przyjaciółmi. Całe szczęście te dwie pasje cudownie się łączą, mam super modeli do zdjęć :D . Posiadam 3 psy które towarzyszą mi na co dzień, ale co jakiś czas pojawiają się dodatkowe cztery łapki, ponieważ prowadzę dom tymczasowy dla bezdomnych psów, każdy z nich zasługuje na lepsze życie, a nie każdy w schronisku czy tez na ulicy ma szanse ze ktoś go zauważy. Moim największym marzeniem jest prowadzenie hotelu-azylu dla bezdomniaków, aby mogły zaznać namiastkę domu, poznać człowieka z lepszej strony, nauczyć się podstaw i czekać na wymarzony dom stały. Psiaki w moim życiu odgrywają bardzo ważną role, są pełnoprawnymi członkami rodziny i nie ma nic lepszego od czasu spędzonego w ich towarzystwie.