ودردهایی که تا ادامه می روند...

غروب

2014-05-23T01:47:00.002+04:30

من ازطلوعی دل انگیز می آیم

به مقصدغروبی

که هنوزصفتش رانمی دانم

نقطه ای

که عاقبت آن جاخواهم ایستاد

وتو

یادرآغوشم میکشی

که بمانم

یابه شانه ام می زنی

که بروم

نزدیک شده ام

فقط چندقدم..؟!

من که حواس ندارم

لااقل تو شمارش نفس هایم راداشته باش!

فکرمیکنم دیگه باید بگم..

اینکه چطوربگم رو خیلی بهش فکرنکردم..فقطدلم میخواد ساده ومستقیم بگم...که اگه هنوزبه تلنگری برغرورت می ارزم به بازگشت فکرکن..من هنوزهم برای آنچه که داره ناباورانه مقابل چشمهام جون میده جون می دم..

امامیخوام بگم..با اینکه هنوزم باهمه دردورنجش دلم باگذشته ست اما نمیدونم که باید چکارکنم ودیگه نمیتونم که تنهاباشم..

میخوام اینویک باربرای تمام عمرم بدونم که اگه همه همه امیدت ازباهم بودنمون ناامیدشده بگو که من برای همیشه برم..

2014-04-29T23:33:00.000+04:30

چندخطی نوشتم شایدهم حرفهایی بود که آخرین ته مانده های حرفهای دلم به حساب میومد.امابعدباخودم گفتم وقتی فرقی نمیکنی حتی اگه همه چی تغیرکنه چرابنویسم..

هیج وقت فرقی نمیکنه فکرکردنت..وبهتراینه که وقتی تمام حرف و احساس این روزهام اینه همین رو بگم:

محمدخسته شدم..

خسته شدم..خسته شدم ازاینکه می دونم آدمها هزارراه برای ابرازنگرانی و اهمیت به همدیگه پیدامی کنند وتوتنها راه رو نشون دادن نگرانی برای ازدست دادن پاکی میدونی!

این خیلی سنگینه ..خیلی اهانت آمیزه بیشترازین نمی تونم بفهمم که چراباید فکرکنی که وقتی نمینویسم وقتی به تصورت نیستم ، میتونی حالادرشکل وظاهر نگرانی و مهربانی بهم در لفافه تهمت بزنی..

ماکه حرفامونوزدیم یا بهتره بگم شماکه همه حرفهاتوزدی قولی که من دادم یه تلاشه برای خداست تازمانی که خودش کمکم میکنه تازمانی که خودم بتونم..واصلامساله بین من وشما نیست.

باهمه دلشوره ای که همراه باتوپابه پای لحظه های هرروزی که تو احساسش کردی هرروزم رو زجرکشیدم..

خسته شدم و

میخوام زندگی کنم حتی خالی..!

به این خاطرکه نمی خوام و دلیلی نیست که بخوام بازهم این رو و یا هرچیزدیگه ای رو همیشه بهت ثابت کنم.

=ترجیح میدی که اینطورفکرکنی و این روتنها راه آروم کردن خودت برای بی تابی که از نادیده گرفتن "حقیقتی که هست وداره به هر ذره ای اشاره و تمنایی شده میگه که وجود دارم "،میدونی..

برای اینکه دیرنشه نمیشه تنها حرف زد..نمیشه با حرف زدن هیچ چی روتغییرداد و آروم شد..بایدخواست که دید و باورکرد..وغیرازین هیچ انتظاری دیگه نمیشه داشت.

2014-04-16T20:55:00.001+04:30

امیدوارم امسال؛ این عددسال بخش ناپذیربرهیچ عددی برام مبارک باشه همينطور برای خانواده ام وهمه عزیزام..وقتش باشه که یه چیزهایی دیگه فرق کنه وخدا نخوادکه تنهام بزاره..
یه چیزهایی فرق کرده و همینطوربمونه..اینکه بخوام همه تمرکز و حواسم به درسمو یادگرفتن چیزهای تازه و تجربه های شیرین باشه..اینکه خیرپیش بیاد و بمونه..
اینکه اگه قرارباشه تو شرایطی بمونم که همه لحظه ها عذابی ازتحقیر روبچشم با تمام دلتنگی ای که بغض میشه وسط حرف زدنهای هرروزه ام..با تمام خط خطی شدن آرزوهام..باهمه تیره وتارشدن دنیام با همه کم آوردنم تو این روزگار..
فاصله بگیرم
اينکه به جاى سالها دونيمه بودن ،بعدازين نيمى درمن براى هميشه بميره
تاوقتی که احساس کنم که درک میشم..
به همراه اشتباهاتم..
وهمونطورکه هستم پذیرفته میشم.
هیچ کسی جزبنده ها خاص خدابرای همه عمرفرشته نبوده و نخواهدبود.
هيچ کس.. نه تو ..نه او..نه من..
واينکه هيچ خطايى بزرگترازاين نيست که درمقابل اشتباهى, اشتباه کنى!

من مطمعنم همه حسن نیت واعمالم رونشون دادم و درمقابلش دیدم وشنیدم اونچه که نباید میدیدم..
نگرانی این شکلی نیست جنسش این جنسی نیست..ترس هم همینطور..
اینهااحساساتی باجنس دیگه ای که به خیال خودمون اینطورتصورمیکنیم.

2014-02-23T03:22:00.000+03:30

پر میزند بر بامم سیاه ِ کلاغ و شب
به ویرانه ها میماندخانه بی چراغ و تب
میسوزدم میکوبد به در دست ِ سرد ِ بادجز رفتنت
تصویری نمی آورم بیاد

2014-02-20T19:25:00.000+03:30

بی اعتمادی برای آدمی یه چورتعریف میشه..میتونه برای هرآدمی یه جوردنیاشوتیره وتارکنه..

-یه حرفهایی هست یه حس هایی هست که بایدبه وقتش بگم..حالاکمی مونده

2014-02-19T20:01:00.001+03:30

- این خیلی بی انصافیست

- بازداره زندگی بدمیگذره بد تامیکنه این روزها یه خط افقی روصورتمه با دوتانقطه بالاش..اماشکر..

- همونطورکه توعوالم خودم بودم ونزدیک دردانشگاه میرسیدم یه نفرصدام کرد که پردیسسس..
برگشتم به سمت صدا یه چهره کمی آشنا باعینک دودی روی صورتش دیدم دشتشوآوردجلووباچهره ای کنجکاو لبخندبه لب احوالموپرسید..ازشانس هرکسی که اون روز اگه باهام روبرومیشد خیلی سرد ومغرورانه جواب احوالپرسیشودارم ومتعجب ازاینهمه بی تفاوتی و غافلگیرنشدنم پرسید شناختی؟گفتم بله شناختم..!
همونطورگیچ وتوفکرهای خودم یه چندثانیه ای دیرترازسوالاتش جواب میدادم میپرسیداینجاچکارمیکنی و..من همچنان کرخت شده بودم وازاینکه انقدراظهارصمیمیت میکرد سخت تررفتارمیکردم چون همون سالهای بعدتوشاهرود هم مادیگه سروکاری باهم نداشتیم..خلاصه پرسیدچی میخونم و گفتم ارشد وگفت ازدواج نکردی جواب دادم نه!جاخورده بود انگارچیزدیگه ای توذهنش بود!
ومن انکارآمیزنگاهش کردم..
گفت خوشحال شدم و خداحافظی کردیم چندقدم گرفته بود که به سمت دانشکده بالا بره پرسیدم راستی توچی میخونی گفت فیزیولوژی!ازدواج کردی ؟گفت نه معلوم نیست؟ شونه تکون دادم و بعدعینکشودراورد گفت بانازعشوه و لبخندی که همیشه روی صورتش مینداخت پرسید :عوض نشدم؟
گفتم نه..
همونطورکه دورمیشدیم عقب برگشتم و خداحافظی کردم
باخودم فکرکردم چراخیلی عوض شده بود خیلی ساده تر و خیلی معمولی تربعد هشت سال..

نشستم سرکلاس وهمه ساعت ناخودآگاه غمگین بودم یه چیزی که اصلا نمیفهمیدم چیه..هرچنداون صبح اصلا حالم خوب نبود..
ودوباره اضطراب و نگرانی و عدم اعتمادو امنیتی که فکرمیکردم تموم شده دیگه برگشته بودبهم اما یه چیزی متفاوتتر ازون ناراحتم میکرد..
یادم اومد انگاردیدن غیرمنتظرانه سهیلا کمی فکروخیالموبیشتربرگردونده بود به تقدیر وبازی روزگار..

جاهای خالی -1

2014-02-14T02:53:00.001+03:30

همیشه ترس جاهای خالی روداشتم ازبچگی..دوست نداشتم یکی بره وجاش خالی بمونه زودبه مهمونامون اونایی که چندشب وروزخونمون میموندن عادت میکردم دلم میخواست بازهم بمونن وپشت سرشون وقتی خیلی کوچیک بودم گریه میکردم بزرگترکه شدم یواشکی وقتی برمیگشتم تواتاق دلم میگرفت وگریه میکردبزرگترترکه شدم دیگه توسررسیدی جایی که اولین دفترخاطراتم حساب میشدمینوشتم حالافقط این نبود فقط جای خالی مسافرهانبودکه ناراحتم میکردجای خالی هرچیزی که دیگه شبیه قبل نبودهرنقشی که دیگه جاش خالی میشدهرکسی که مثلاازخونه باباش شوهرمیکردمیرفت واتاقش خالی میشدهم ناراحتم میکردحتی..هرکسی که دانشگاه شهردوری قبول میشدودیگه نبودحالاحتی شایدسالی یه بارهم نمیشدببینیمش اماهمین که میدونستم دیگه خالی شده اونجا..یاحتی وقتی یه چیزی خراب میشدودورانداخته میشدیه چیزی که یه عمری ازجون ودل خدمت کرده بودبه آدمیزادسال های سال..یااصلادورانداخته نمیشدهمین که دیگه کارنمیکردویه گوشه افتاده بودهمیشه این چیزهای خرت وپرت افتاده ناقص یه گوشه افتاده روجمع میکردم یه چیزی بهش اضافه میکردومیشداسباب زندگی کوچوله اه (اسم عروسک هفت هشت سانتی بچه گیم بود) دلم میسوخت اگه به کارنمی اومد واون گوشه میمونددلم واسه بعضی قسمت های خونه هم میسوخت که بدبخت هاهیچ وقت قسمتشون نمیشدکسی اونجابشینه یاراه یایه دکوری چیزی بزاره..بگذریم دلم واسه چیزهایی که استفاده نمیشدن میسوخت..داشتم میگفتم که جاهای خالی رودوست ندارم وهمیشه ناخوداگاه میخوام کاری کنم که اونجاخالی نمونه حتی جایی که به من ربطی نداره یانیازی نیست کاری کنم!نمیتونم بی تفاوت باشم وانگاروظیفه منه یافقط ازدست من برمیادکه جاهای خالی روپرکنم! صبرنمیکنم هیچ وقت ..

تدریج

2014-02-14T01:54:00.001+03:30

درموردخودم مطمعنم که روند اعمالم وسیرتم روی صورت کاملامشهوده..
برگشتم یه چیزهایی ازقدیموطی چندسال گذشته نگاه کردم..نمیدوم تلقین بودیااینکه میدونستم مثلااون عکس مال چه تاریخ تاچه تاریخیه یااصلانه حتی اگه هم نمیدونستم مال کی ه ازرو چشمها وصورتم میشدفهمید..
نمیدونم خوب یابد..اماخیلی واضح بود..حتی تدریجشم پیدابود.

2014-02-13T14:14:00.001+03:30

همین یکی دوساعتی که چشم روی هم گذاشتم بعدتاخودصبح انگارفقط برای این بودکه این خواب روببینم..
ازپشت چشمهای خیس نگاهت میکردم..توبرگشته یودی خیلی موفق وچشمگیر ودست نیافتنی برگشته بودی که به نظرمیامد قراربودمن را ببینی یاحداقل ساعتی راروزی را هم به من اختصاص بدی وهم من وهم تو در جمع تازه ای بودیم تودریک گروه ناآشنایی شبیه یک گروه کاری یاحرفه ای بودی که کم کم داشت معلوم میشدنمیتوانی زیادماندگارباشی آنجاکه بودیم وتومهمان مابودی یک مجموعه آپارتمان بلند ومدرن بود..وتوآنقدردوروبرت شلوغ وپرازآدمهایی بودکه من نمیشناختم که گیج شده بودم که من آنجاچه نسبتی باهمه دارم چراانقدرتنهایم چراباهمه فرق دارم چراکه انگاربرای تحقق یک وعده ای آنجابودم وقراربودبیشتربهم توجه کنی اما حتی اگه میخواستی نگاهمم کنی وقتی نداشتی!همه وقتت صرف همه آن آدمهاازدختروپسرهایی بودکه من نمیشناختم واحساس میکردم شبیه یه عامی ای هستم که دارم تلاش میکنم برای یادآوری ازقول وروزهای گذشته که دیگر انگاریادی ازشان نمانده بود..خبررسیدکه به زودی میخواهید برمیگردید امانه معلوم ازساعتش..من حتی رویم نمیشدکه بیایم کمی جلوتروتوراازمیان آن همه آدم کناری بکشم وبگم بیا ومن رانگاه کن ! بیامن آماده ام وقراری بود چرامن را نمیبینی پس کو! میدانم که میخواهی امانمیتوانی امابیاو بتوان اگر دلت هنوزبه برگشتن است..مشغول آراستن خودم بودم به این خیال که شایدبرازنده بشوم شایدبه چشم بیایم که سروصدای گروهی که قصدرفتندداشتندمیرسید وحالاانقدرمعروف بودی که خیلی هابرای دیدنت آمده بودند یابدرقه ات ومن همانطورناامیدانه دستهایم دورترمیشد..سراسیمه ونیمه آماده ازپله هاپایین میرفتم وگوشه ای دورترازهمه میان جمع نگاهت میکردم که چمدانی دستت بودوبالباس های بسیارمرتب درحال عزیمت بودی و عده ای دورتو ودوداسپندی بالای سرت وپشت به روی من ایستاده بودی کناردر آنجاکه نورازبیرون میامد که قدم آخررا برداری ودرست لحظه آخرسرت رابالا بردی وتاازمیان جمع انگاردنبال کسی یاچیزی بگردی وهمه متعجب از تعلل لحظه آخرت ازمیان جمع پرسیدی :میشود بپرسی چرا پردیس اینجانیست که من نمیبینمش؟اوکه همیشه بود!ومن دردلم همان لحظه که سرت رامیان جمع جستجوکنان میگرداندی دلم به لرزه افتاده بود که بالاخره یادش افتاد که من هم بودم که حداقل خداحافظی..!وبعدخواستم که دیده نشوم وآرام برگشتم که دورترجایی آنجاپنهان شوم که بااشاره انگشت جمعی همان قبل هراقدامی برگشتی به سمت من وهمان طورجمعی مبهوت وتحسین برانگیزوقتی به سمت من میآمدی نگاهت میکردند ومن حتی ازهمین توجه لحظه آخری به خودم دردلم به شعف آمده بودم میدانستم بالاخره میروی اما نه آنطور .همان چندلحظه خواستم غم عالم راببینی که توی صورتم ریخته یاتمام اجزای صورتم داشتم التماس میکردم که اگرمیتوانی نرو.میخواستم ازچشمهایم بخوانی که اگرهنوزایستاده ام به خاطرحضورتوست وازاین درکه بیرون بروی ازپشت سرت ازپاافتاده ام..دیدم که فقط من دیدم وچشمهایم پرازاشک وسوال شد که حتی هنوزهم نمیتوانم بگویم توهمانطورکه ازآن دری که نورمیامدپشیمان شدی که برگردی وبه این طرف نزدیک میشدی درمیان اشکهایم متوجه شدم که درست نمیتوانی راه بروی..توکه هیچ وقت مشکل راه رفتن نداشتی توکه برای پایت اتفاقی نیفتاده بود پس کی پس چطور و بعدهمانطور که من نگران به سختی راه آمدنت بودم بازهم رفتی ازمن هم عبورکردی وبعدرفتی ..همراه همان گروه درحالی که همه هنوز دوروبرت نزدیکتر بودند..
بعدجایی دیگرازبالای پنجره آن ساختمان بلند دیدم که هنوزآن پایین نرفته بودید خواستم برای آخرین بارببینمت دوباره تافرصت هست ..همه پله های تنگ وطویل رودویدم ودویدم ومیدویدم ومیدویدم ووقتی رسیدم همه بودند وتو بازهم رفته بودی ..

2014-02-12T23:12:00.001+03:30

یک-اشتباه میکنم که نمینویسم.بارهاتاریخ این رابه من ثابت کرده است که هروقت که ننوشته ام یا کم نوشته ام چیزی عیب داردچیزی کم است یاجایی ازمن دارد لنگ میزند چیزی موردرضایتم نیست وبعید نیست من دارم به آن نارضایتی کم کم عادت میکنم بدون اینکه دلم بخواهد یاحواسم باشد.

دو-امروزبعدازدیدن اون قفسه گردان پرازآن همه شی ظریف ومتنوع دردلم دوباره یک چیزی یک حسی ازگذشته پررنگ شد!دست خودم نبود یکی راازقفسه درمیاوردم ونگاهم پرازشوق طرح زیبایش میشدوآن یکی راکه میدیدم نظرم عوض میشد این رابرمیداشتم آن یکی رامیگذاشتم هی فکرمیکردم کدام مناسب تراست کدام برازنده تراست.کدام خاطره انگیزتراست.همانطورکه مشغول تلاش سخت خودم درانتخاب بودم باخودم حرف میزدم کم کم این فکرها خودشان راواردمخیله ام میکردند..
میخواهی چطور این راپیش خودت نگه داشته باشی که یک روزی بیایی وبگویی که این مال آن روزسال نود وبوده است اصلا آن روز که بیاید این چیزخیلی شایدخیلی ساده ومعمولی باشد که باعث خجالتت شود وآن راقایم کنی یک جایی که نه چشم خودت بیفتدنه هیچ کس که یادت نیادچه بدسلیقه بوده ای یا اصلا شایدخوب باشد امابعدهامقایسه بشودبایک چیزی درآن روزدراین سال!!این رانمیتوانستم تحمل کنم اصلا این خیلی به آدم احساس غم انگیزوغریبانه ومحرومانه دست میدهد..بعداحساس کردم دخترفروشنده مسعول این بخش داردیک طوری مرانگاه میکندانقدرکه آن گوشه ایستادم وگذاشتم وبرداشتم وگذاشتم وبرداشتم آخرگذاشتم و بازهم ازشهرکتاب با دستهای خالی بیرون آمدم..

2014-02-12T01:45:00.001+03:30

خیلی سخته یااینکه بگم خیلی بده که علاوه بردوگانگی های دیگه وجودم یه دوگانه سادگی-پیچیدگی دارم..
نمیتونم خوب بیانش کنم ویااینکه مطمعن باشم چیزی که حس میکنم یامیخوام بگم جزیی ازپیچیدگی به حساب میادیانه..
یعنی پیچیدگی کامل تره یایه بازه گسترده تره که احساسات من بخشی ازاونه یادرگیری که من دارم بخشیش مال پیچیدگیه وازونجابه بعدپیچیدگی نمیتونه معناش کنه ومیره تویه بخش دیگه معنی میشه..یااصلامشکل اززبون فارسیه!
به هرحال اینکه سالهاست درگیراینم..مثل همه تناقض های ریشه ای دیگه که شایدکوچیکترباشه امااین بزرگتره چون همه زیرمجموعه اینن تقریبا..

من هنوزهم نمیدونم چیه که عمیقامنومیتونه به آرامش برسونه توزندگی این که میگم چیه یعنی تم زندگی یاسبک یاروش یا ایدوعولوژیم درنوع زندگیم..
هنوزنمیدونم که آرامش ابدی ورضایت روکدوم برام به وجودمیارند سادگی یانوع برعکس اون که شامل زرق وبرق، تشریفات ،جزییات، تکثر،تنوع میشه ست..
احساس میکنم دوست دارم که همیشه دنبال نوع دوم باشم چون چیزیه که اکثریت برای اون تلاش میکنند تابیشترجلوه داده بشن وتظاهرکنند که خوشبختندچون درگیرزندگیند وازش لذت میبرند ودرعین حال به چشم بیان..
امابه خودم که نگاه میکنم بعدازمدتی تلاش کوتاه برای زندگی به نوع دوم حالاتوهرشکلیش احساس سرخوردگی ونارضایتی میکنم..عمیق وطولانی وحتی پشیمونم میکنه ازهرتلاشی درگذشته..
دوست ندارم ..نمیدونم احساس میکنم حواشی زندگی آدم زیادمیشه درداش زیادترمیشه..غصه هاش حتی واهمیت های بیهوده پیدامیشه توزندگی..اصلا انگاربرخلاف درونم دارم سعی میکنم که خوشحالش کنم اماخوشحالیم خیلی کوتاست..

-گاهی دوست دارم برگردم برم اون روستای کویری که چهارساعتی تاشاهرودفاصله داشت که سه چارشبی اونجابایکی ازدوستای دانشگاه شاهرودم که همگروهم بودتویه مدرسه شبانه روزیه دخترونه خوابیدم زندگی کنم..باطبس میگفتن یه دوساعتی فاصبه ست اگه اشتباه نکنم..تواون مودرسه دخترهایی بودند که ده دوازده سالگی ازدواج میکردندوبعضیاشون که ازروستاهای بدون برق میمدندهرچندکم..
نمیدونم هنوزحس خوب اونموقع ازیادم نرفته وهربارکه خیلی ازهمه چیه زندگی ناامیدمیشم یاداونجامیفتم که شبیه آخردنیاست که برم اونجازندگی کنم! برای سکوتش برای شبش برای خلوتش برای بکربودنش..برای خلوص وپاکی دل مردمش..برای مردمی که زندگیشون انقدرساده ومحرومانست وقت خیلی ازگناه هاروندارند! برای اینکه انقدرکمه جزییات زندگیشون همه کلیت زندگیشون خداست!
حتما صبح که ازخواب پامیشن چه بخوان وچه نخوان زیرسقف بی انتهای آسمون اونجایادشون نمیره که روزشون بایادخداشروع بشه..یادشون نمیره که بنده خدان..حتما یادشون نمیره که مرگ همین لحظه بعدممکنه باشه..حتما یادشون نمیره که فقط دوروزه اینجان..

خواب

2014-02-07T12:08:00.001+03:30

نمیتونم نگم..چشاموکه بازکردم..گرمی دستات هنوزتودستم بود..حتی سنگینیش.. همون حالتی که درازکشیده بودم دستم همون حال بود وبعدآروم آروم محوشد..
اون بین نگران خیلی جیزهابودم. نگران همه حسرت هام..نگران اون تصویرمبهمی از عکس روی گوشیت که موهای بلوندروی شونه هات تکیه داده بود..
تودستموتودستت نگه داشته بدی ونگران چین وچروک روی این دستهابودی که زمانی نگاهت پراازتحسینش بود..
نگران همه سالهای ازدست رفته بودم..
همون وقتها داشتی شماهم شروع میکردی به خوندن قرآن ازاولین سوره ای که من شروع کردم به حفظ
توی خوابم حالاآیه قرآن میخونم میشنوم..میبینم..کنارتو

2014-01-31T16:43:00.001+03:30

نمیدونم این نغییرات در حس وحالم وحساسیتم به موضوعات زندگیم تنهایه دوره ی گذری ه یا ابتدای تغییرات بزرگ احتمالیه که قراربه وقوع ببپیونده..
به هرحال برای خودم غجیب وناشناخته ام..گیج میزنم ودارن هی به روم میارن!

2014-01-16T15:30:00.001+03:30

خواب دیدم که سروین تواینستاگرام منو منشن میکنه تاعکسی روببینم
عکس اعلامیه فوت دخترهمسایمونه..سنی نداشت ودخترخیلی خوبیه..
خیلی غمگین بودم وبهت زده ...امافامیلای ماتسلیت میگفتن به هم انگار..
بیدارکه میشم میبینم علامت اینستاگرام اون بالاهست میترسیدم بازش کنم..همین که خیالم راحت شد چیزدیگه ای روخواسته ببینم اروم شدم..

چندساعت بعدرفتم برای سروین تووایبرتوضیح بدم که خواب غمگینانه ای دیدم واینجوری..
همون لحظه وایبرعلیرضااومد که میرزاعموفوت کرد...!

اشکم دراومد
این چندمین باره که من خواب اتفاق های بد رو زودتریه جوردیگه ش میبینم..

فقط یکمی چای واسه من بریز

2014-01-12T18:13:00.001+03:30

یه حسی دارم شبیه به اینکه ..
دلم میخواد وسط خستگیات برات یه فنجون چای بریزم و آروم آروم جوری که اصلا متوجه اومدنم نباشی و حواست به کارهات باشه... بزارمش برات روی میز..
بعدبرم کمی دورتر بشینیم ونگاه کنم..

2014-01-10T19:49:00.001+03:30

آوعره..کلاواسه خودشون بدون توجه به ما یه حالتی ازاداکردن جملاتو کلمات دارندبا اینکه میتونن بهترحرف بزنن وشنیدیم ازشون باز علاقمندن که به سمت خلاصه کردن یا غیرغادی کردن حرفهاو کلمات برن..اولین بارکه یه حرفویادمیگیرن خیلی بهترن بعدهرچی که میگذره اون کلمه روبچه گونه تر ومضحک ترتکرارمیکنن ومادیگه اصرارنمیکنیم عوضش کنند
مثلااینکه کلمه حلزون رو تبدیل میکنن کم کم به حَللللللَونَ

-خوشحال شدم که دیدم این:)) رو وسط خستگیات

-نمیدونم چجوریه اونجاوبایدچطورکارهاتوآماده کنی..امافقط میدونم مثل همیشه شما میتونی!!خستگی و اضطراب همش هم ازتنت میره وموفقیتش برات میمونه.. خواهش میکنم نامید نشو واین دوروز رو"قوی تر"ازهمیشه باش..

بیفته

2014-01-10T13:14:00.002+03:30

دارم میترسم..میدونی..
من همراه اون نوشته همین غم تو دلم بود
همینکه شمردم بادستهام که چندبارتمام اون پنج سال اسمم رو صداکردی..فکرکردم وانگشتهای یه دستم هم بازنشد..
وغمگینانه انگشتهای باز شده امم تنها خاطره ای ازخونده شدن اسمم تومسج داشتند..
امابعدازیادم بردم که حتی من نمیدونم پردیس باصدای شمامیدونه چه آوای خوشی داشته باشه..من هم انگار یادم رفت اسمم چیه...وراستش هنوزهم تااینجای عمرم ازصداکردن اسمم از هرکسی وقتی حواسم باشه و توسرم صداش بپیچه اصلا خوشم نمیاد
هی انگاریادم میارن اونچه روکه نشندیم
جزمحمدو مهدی کوچولو..
حالااین اصلا نه..بزرگش نکنم..نمیدونم چراداره اینجوری میشه..
یه باردوبارو سه بارنیست..
دارم واقعا میترسم که نکنه من اینجابه هرچی فکرکنم شما اونجابه دلت بیفته!

توضیحات:دوست دارم بشنوی این صدایی ست که سروین برام فرستاده که انگارعکس منو میبینه ومیگه این عکس خاله پردیسه و اون دورترهم مهدی فرصت نمیده ومدام به
ای آله( من آله پدیسم وسروین =ای آله =این خاله) میگه بیابیابیابیابیابیابیا که نمیدونم مصراً کجامیخوادببرتش که یکی ازخواسته ها شو انجام بده..
-آخ دلم تنگ ششششد الان واسه گوش دادن به فرامینشون

WikiUpload Free File Hosting

تکرار

2014-01-09T22:17:00.004+03:30

امروز سروین برام صدایی ازمحمد فرستاده که میگه اله پدیسه عسکه اله پدیسکه

روزم ساخته شده بود ازتکرارش

اماحالم الان..تکرار

- من همین یه نفس ازجرعه جانم باقیست .."قربانی"

2014-01-09T20:06:00.001+03:30

دیشب خواب مامانودیدم..نمیدونم انگار ازهمه خوابم نگاه براق وصورت خوشحالش تویادم مونده..

2014-01-09T19:52:00.001+03:30

برای همین چند لحظه ی عمر همه سهمِ دنیامو از من بگیر

فقط این یه رویا رو با من بساز همه آرزوهامو از من بگیر

2014-01-09T05:47:00.001+03:30

باید حتماحتمابعدش خودتو واسه یه برنامه استراحت آماده کنی..اصلاکارساده ای نبود اونم تو اون شرایط..الان مدتهاست که ازچندطرف داری فکرمیکنی..فکرهمه چی..وآدم میگه چقدرطاقت داره و درازاش تازه وقتی چیزی نیست..
اتفاقاداشتم همین فکرومیکردم وقتی شماشاکی میشی به سختیش مطمعنم که دیگه نهایتشه واواقعانگران میشم
همیشه لحظه های آخر سخت ترینشه امابعد میدونی چقدرمیتونی آرامش بعدشو لذت ببری..
آره چقدرخوب بود اونوقتها که میتونستی عین خیالت هم نباشه..

-یعنی پنج یا شش ماه ازامسال رو همونجامیمونی؟

-بعد بایه عالمه رنگارنگ و چی توزموتوری و ایستک و لواشک و خوراکی های مختلف برمیگشتی..
ومن باخجالت بایدبگم که همچنان ناهاردرست نکرده بودم!..
همون روزها هم بودفکرمیکنم که ساعت و گرنبندمو قبل اینکه بری سرامتحان ازدست و گردنم وامیکردی که اذیت نشم توخواب..

-اینجادیگه اذان گفتن..

2014-01-09T04:10:00.000+03:30

غصه نخور..
طاقت بیار..چیزی نمونده که
تو سخت ترین روزهاشو تحمل کردی و گذروندی
خداتااینجاشوکمک کرده بقیشم ازپسش معلومه که برمیای
حالااگه خیلی عالی هم نشد، عالی هم میشه بشه
گفته بودی که وقت هنوز داری.کمه یعنی؟

من بیدارم اما..!تاچشم روهم نزاری من اینطرف اینجاواقعا خواب آرومی ندارم گاهی شب هایی که زودترمیرم بخوابم پشیمون میشم بعداینکه احساس میکنم هنوزبیداری،چاره ای ندارم نصفه شبی پامیشم میشینم توتاریکی تاساعتی آخه هرچنددقیقه میپریدم باتپش قلب زیاد مخصوصا وقت هایی که انگاراونجاآروم نیستی..یا نمیدونم چی..
اولاکه هم اتاقیم حساس بود اون هم پامیشد ازبیدارشدن من میترسیدحالاکه دیگه عادت کرده هرچندوقت

-خودت بهتر میدونی نیازنیست پیش ترنگران باشی که چه کارکنی اگه..ایشالله هرچی که برات خیره
-میدونم مثله قدیمانیست اما دعامیکنم خدادلتو قرص کنه به خودش..

2014-01-09T01:02:00.000+03:30

گله؟
نه والا..
نگاه نکن شلوغ شلوغ میکنم
آدمی مثل من مگه میتونه گله هم داشته باشه..

بهتر

2014-01-08T23:44:00.000+03:30

بزاربرات بگم که شما اصلانگران آینده نباش..
یعنی اینطوری که من مثل بچه ایم که گاهی تشخیص نمیدم چی برام خوبه!
یعنی من تحت هرشرایطی تاآخرین روزعمرم این خودتی که خوبم میکنی
من یه مریضیم که تاابدهمین درد رو دارم درد دوربودن..
اماخوب معلومه خودت حق زندگی و تصمیم داری
خوب اینکه من اصلابیام بعدهابگم چرااون مدت که مریض بودم توخوبم کردی و بعددیگه خوبم نمیکنی
یه حرفه بیخوده که بعدهااگه خدایی نکرده فرض محال اینجوری اومدم بگم
نشنیده بگیر وراهی که میخوای برو
خوب برای منی که تاابدمریضم و هیچ جای دیگه ای خوب نمیشم..
اینکه حالاچندوقتی تحت درمانت باشم میتونه روزهای بیشتری سلامتم نگه داره پس هیچ شکایتی نمیتونم کنم!
به زبون دیگه نمیتونم بیام بگم که ای وای من اگه میدونستم برای زنده موندنم راه دیگه ی میرفتم..چون هیچ راه ممکنه دیگه ای وجودنداشت که برم و حالم خوب شه جزاینکه خودمو مریض ترمیکردم!پس خیلی هم خوب شده که اصلا!
بهتر!

کور

2014-01-08T22:23:00.001+03:30

هروقت کم مینویسم ،بعدنوشتن برام سخت میشه ..هی پاک میکنم وهی راضی نیستم..انگاربغض تو گلوم که نه تو دستام میافته..احساس خجالت میکنم ازاینکه هنوزهستم و حرف میزنم..هربار که صادقانه حرف میزنی و من ته مانده خودخواهی هام کنارمیرن باخودم میگم دارم باهات چکارمیکنم..چظورانتظاردارم که اجازه بدی ..چظوزاصلا ازت میخوام..
بعدباخودم اینجوروقتها میگم صحبتمو میزارم باخدا..اصلا طرف حسابم خوداو باشه ..
میزارم به دست خودش..
قول میدم جلوی خوشبختیت و نود ونه درصد قابل اعتمادتو نگیرم..

-من فقط یه درمیبینم که همون درباغ سبز و فعلا این خاصه درمورد من صدق میکنه!
من درتوانم نیست هیچ تلاش دیگه ای کنم..مثل مسخره کردنه خودمه..مثل اینه که وقتی باخودت بگی اگه دوباره بشه پاتویه راه دیگه گذاشت وخوش حال بود پس راه قبلی همون قدرکه بی اعتباربود..راه بعدی هم همونقدربی اعتباره..وپایان پذیر..این منو ازینکه هیچ در دیگه ای روببینم کورمیکنه..
نمیتونم خودمو گول بزنم...نمیتونم..