MEVROUW WISPELTUUT

27112017 // Stefan en Lisa II

2017-11-27T17:46:00.000+01:00

Het is alweer even geleden dat ik het tweede deel van de bruiloft van Stefan en Lisa vast heb gelegd. (deel I) Een frisse dag, maar ook een prachtige herfstzon. We maakten eerst foto's bij de Koppelpoort in Amersfoort; een stijlvolle en warme achtergrond. En hoewel dit bruidspaar - net als vele anderen - er niet van hield om op de foto te gaan, werd het een heel fijne shoot.

Na de shoot werd Lisa liefdevol in de auto gepropt - dat krijg je met zo'n jurk - en reden we naar Stefans ouderlijk huis, waar de familie stond te wachten en de taart werd aangesneden.

Een ontspannen samenzijn met vrienden en familie, cadeaus, lekker eten... en ook de afwas. Er was een dubbele regenboog te zien, een teken van Gods trouw, wat ook weer terug kwam in de trouwtekst in de trouwdienst.

Iets wat ik jullie - Stefan en Lisa - na alle feestelijkheden van harte toewens;

Wat de toekomst brengen moge,
Mij geleidt des Heeren hand;
moedig sla ik dus de oogen
naar het onbekende land.
Leer mij volgen zonder vragen;
Vader, wat Gij doet is goed!
Leer mij slechts het heden dragen
met een rustig kalmen moed!

Heer, ik wil Uw liefde loven,
al begrijpt mijn ziel U niet.
Zalig hij, die durft gelooven,
ook wanneer het oog niet ziet.
Schijnen mij Uw wegen duister,
zie, ik vraag U niet: waarom?
Eenmaal zie ik al Uw luister,
als ik in Uw hemel kom!

Laat mij niet mijn lot beslissen:
zoo ik mocht, ik durfde niet.
Ach, hoe zou ik mij vergissen,
Als Gij mij de keuze liet!
Wil mij als een kind behand'len,
dat alleen den weg niet vindt:
neem mijn hand in Uwe handen
en geleid mij als een kind.

Waar de weg mij brengen moge,
aan des Vaders trouwe hand
loop ik met gesloten oogen
naar het onbekende land.

26102017 // familie

2017-10-26T16:39:00.001+02:00

Afgelopen zaterdag doken we het stadspark van Kampen in; ik en mijn zus met haar gezin. In augustus verwelkomden zij hun derde zoon en dit was mijn cadeautje... Het is een levendige herfst-shoot geworden. We hadden een ander moment gepland in verband met het weer, maar toen het zonnetje doorzette, kwamen we daar maar snel op terug. Gelukkig maar!

Een voordeel van foto's maken in de natuur, is dat de kinderen een uur lang plezier hebben en vrij kunnen spelen. Zo wordt het een gezellig gezinsmoment in plaats van een knarsetandend en tenenkrommend; "Doe nou eens even normaal en kijk eens in de lens". Ik geloof dat ik hen wel vast heb kunnen leggen zoals ze zijn, alhoewel ik voor dit bericht het aantal gekke bekken even heb gereduceerd (verder zeg ik niets).

Nog een beetje jeugdsentiment; schommelen in een treurwilg. Vroeger deden we dit altijd achter het huis bij onze opa en oma... boven de sloot. Superspannend natuurlijk, want als je schommel knapte, lag je in het water... Ook menig kransje gevlochten voor mijn grootouders overigens, liefst met madeliefjes erin.

Leuk Luke en Hannah, onderstaande foto wordt vast de uitnodiging voor jullie 12,5-jarig huwelijksjubileum binnenkort... denk ik. Zoveel emotie... zo puur en persoonlijk. Mooi dat jullie mij een kijkje in jullie hart gaven... tortelduifjes!

18102017 // herfstvakantie

2017-10-18T21:12:00.001+02:00

Vanmiddag aten we havermoutmuffins. Aangezien Lev en Noor net als mama foto's willen maken en graag helpen, hebben we deze video met z'n drietjes gemaakt. Lev filmde het eerste deel. En Noor had een zonnige hoofdrol. Na afloop hebben we alle muffins opgegeten.

Verder slapen we uit, hebben we al een half bos omgespit en genieten we van de zon. Het is hier niet allemaal pais en vree, maar aangezien dat gewoon niet leuk is om vast te leggen of te vertellen, bij deze alleen de zoete beelden van een "geluckig huischgezin".

13102017 // udate

2017-10-13T15:07:00.003+02:00

Even een kleine update; afgelopen zaterdag een fantastische herfstfair gehad. Super tof dat er belangstelling was; lees hier een verslag van Hotspots Achterhoek (klik).

Morgen hoop ik op een tweedehands kinderkledingbeurs te staan ergens tussen Zelhem en Doetinchem. Ook dan neem ik de toffe back-drop weer mee, zodat ik weer leuke plaatjes kan schieten. Kom je ook? (klik voor info)

Ook houd ik uitverkoop, want ik stop met de wollen dekens. Dus scoor snel zon warme wollen deken voor toffe prijsjes. Ook heb ik bijvoorbeeld nog wat kussens... tot morgen!

02102017 // Stefan en Lisa I

2017-10-02T20:44:00.000+02:00

Op een prachtige zonnige vrijdagmiddag trouwden Stefan en Lisa. Heel bescheiden en heel feestelijk. Het burgerlijk huwelijk werd gesloten in het bijzijn van de ouders, oma, broers en zussen en een vriendin. Ik hoop dat het eind oktober net zo'n mooie dag wordt en ik mag daar weer bij zijn. Het is zo bijzonder om zomaar in iemands leven te stappen en zoiets van dichtbij mee te mogen maken... dank voor dat vertrouwen!

Lieve Stefan en Lisa, ik hoorde onlangs in een preek dat liefde niet (alleen) een gevoel is, maar een daad. Zoals jullie zelf op de kaart hadden staan... dan weet je ook waar je moet zijn om die liefde te ontvangen om te kunnen geven. Dat wens ik jullie toe!

08092017 // Herbert en Bettina

2017-09-08T21:52:00.000+02:00

Een paar weken geleden zette ik dit hippe gezin op de foto ter ere van hun twaalfjarige huwelijk - proficiat!

Het was warm, het gras kriebelde, we vonden botjes en er viel iemand uit een boom. Absoluut geen saaie shoot dus. Als 'papa' ook even had oplet met die letters... dan was het perfect geweest, haha! (We hebben ook nog een juiste versie, hoor, maar deze was zo grappig...)

Zo leuk dat ik nu wekelijks wel nieuwe aanvragen krijg! Dank jullie wel, ik doe het graag! Fijn weekend allemaal. Vergeet je niet in te smeren met zonnebrand, zodat de regen er goed af kan glijden ;)

29082017 // banana dream pie - mijn versie

2017-08-29T22:21:00.001+02:00

Ik maakte onlangs deze taart. Havermoutbodem, room en bananen met karamel en gouden spikkels. Lekker makkelijk te maken en ook heel lekker om op te eten. Spoiler alert; dit is niet geheel suiker- of E-nummervrij. Ik zeg het er maar even bij.

De bodem maak ik altijd - ongeveer - zoals deze staat beschreven in HAVERMOUTJE van Pascale Bonnier en Mathijs Kok (blz. 158). Heel precies gaat dat bij mij niet, want soms heb ik een ingrediënt niet in huis of vergeet ik iets... dat zou je niet moeten verbazen.

50 gram havermeel, 250 gram speltbloem, 1 ei(dooier - maar ik wil niets weggooien dus kwak het hele ei erin), 30 gram (kokosbloesem)suiker een snufje zout en 175 gram kokosolie. Dit geheel mixen, kneden en koelen. Daar heb ik zelf weinig tijd voor, omdat ik altijd te laat begin. Je stampt dit deeg met beleid in de vorm - een lage is mooi en dan in 10-15 minuten bakken in de oven op 175 °C.

De room kun je maken zoals je zelf wilt. Gebruik Monchou of een andere roomkaas, eventueel gesteund door opgeklopte slagroom. Ik doe hier verder niets door (of soms toch wel vanillesuiker); het is juist een lekkere combinatie van zure room met de zoete bananen en karamel.

Nu we het toch over de banaan hebben; die snijd je dus lekker bourgondisch boven de taart en laat je willekeurig neerploffen in de room. de uiteinden - ja ik verbruik graag alles - leg je gewoon met de bibs naar onderen voor de mooiigheid.

Dan karamel gieten naar eigen inzicht. Je zou de karamel nog kunnen zouten met korrels zeezout voor een nog fijnere smaakexplosie. De echte bakkers maken de karamel zelf, ik kocht het flesje kant en klaar bij de supermarkt. Daar hadden ze ook van die leuke gouden spikkels die haast te hard zijn om te eten, maar wel heel mooi staan.

Dan is het een kwestie van aansnijden en opeten, dat lukt wel zonder verdere instructie denk ik. Voor degenen die toch wat meer beeld willen bij mijn werkwijze; kijk even naar onderstaand filmpje.

Deze taart is geïnspireerd door de banana dream pie van mijn zus, maar dat is zo'n kasteel - dat zie ik dan weer niet zitten. Van haar taart kun je ook maar een klein stukje eten. Van mijn variant kun je lekker een fiks punt afsnijden. Ha!

18082017 // vakantie

2017-08-18T18:57:00.000+02:00

We zijn dit jaar twee weken naar Italië geweest. Een week in de bergen (Aosta) en een week bij het meer Lago Maggiore. Elke bestemming haar eigen schoonheid. We houden van wandelen en dat konden we heel goed in de Aosta. Verder spreekt de charme van de Alpen ons altijd aan. De koeien, almen en grillige rotsen, prachtig.

Ga je naar de meren, dan is het vooral de gekleurde huizen met balkonnetjes, waslijnen en oranje daken die lonken. Verder is het met hoge temperaturen heerlijk zo even een duik te kunnen nemen.

Ons kampeeravontuur beviel prima. Een totaal andere manier van rust nemen, vond ik. Anderzijds lever je wat gemakken in, waarbij het ene erger is dan het andere. Dat het allemaal meer tijd kost, maakt me niet uit; daar ga ik tenslotte voor op vakantie. Ik vond het eigenlijk wonderlijk hoe we dan ineens veel luxe naast ons neer kunnen leggen. Natuurlijk is het niet te vergelijken met het dagelijks leven hier, maar blijkbaar kunnen we met veel minder. Neem nou het speelgoed of alles wat in mijn keukenkastjes staat; hoe minder je hebt, hoe creatiever we worden. Daar houd ik wel van.

Lekker nagenieten met de foto's en langzaam aan weer leven met de gedachte dat er straks weer een wekker gaat. Gaap.

10082017 // Guido en Marlene

2017-08-10T21:03:00.000+02:00

Het is ondertussen alweer een maand geleden, maar ik heb dan ook een fijne vakantie gehad en Guido en Marlene ook. Heerlijk om terug te kijken naar deze zomerse feestdag. Persoonlijk en zo gewoon... Hoewel ik dit gezellige stel alles behalve als burgerlijk zou willen omschrijven.

Ze genoten zichtbaar van de dag, de familie en vrienden, het eten en de zon. En elkaar uiteraard.

Heerlijk om vast te leggen. En dan ook nog een heel lieve en motiverende reactie terug na het ontvangen van de foto's; "De foto's zijn FAN-TAS-TISCH..." en "Heel erg enorm ontzettend bedankt voor het maken van deze mooie selectie, echt heel leuk om op terug te kijken... je hebt precies datgene gedaan wat ik had gehoopt..."

Dank jullie wel! Veel liefde en geluk met elkaar en plezier van de foto's!

17072017 // halleluja

2017-07-17T16:21:00.000+02:00

Onlangs maakte ik foto's voor christelijk gemengd zangkoor Halleluja. Ik heb zelf een blauwe maandag - of beter gezegd donderdagavond - op dit koor gezeten. Prachtige stukken, maar elke week oefenen was met mijn zesduizendvijfhonderdachtentachtig andere activiteiten niet haalbaar. Het koor is echt de moeite waard om naar te luisteren.

Ook de locatie (Lambertikerk in Zelhem) is een bezoekje waard, zeker in combinatie met het samenzanguur. Mocht je in de buurt zijn; welkom!

Het orkest dat je ziet is Sjamacha, ook uit Doetinchem.

Klik hier voor het nieuws en hier voor de foto's die ik maakte op de site van Halleluja.

12072017 // Bas en Esther

2017-07-12T23:02:00.000+02:00

Leuke bijkomstigheid van het fotograferen van een bruiloft? Je komt ineens heel veel te weten over iemand die je niet of bijna niet kent. En nee, ik ga hier niet in de details treden, behalve dan dat ik Bas en Esther een heerlijk stel vind; goedlachs en positief. Het was weer heerlijk om rond te hupsen met mijn camera op jullie fijne feest.

Veel geluk en liefde, deze is voor jullie;

("Het hart van de mens lijkt heel erg op de zee, het heeft zijn stormen, het heeft zijn getijden en in de diepten heeft het ook zijn parels")

Locatie: Kasteel en Landgoed Huis de Voorst, Eefde (klik)

11072017 // i shoot film

2017-07-11T22:21:00.000+02:00

Ik kan me voorstellen dat je het niet snapt; korrelig, onscherp en verkleurd. Maar hoe meer ik fotografeer, hoe meer ik geniet van het vastleggen van het moment op zodanige manier, dat het moment tot zijn recht komt. En zo ontdekte ik, dat niet de scherpte of de helderheid, maar de afsnijding bepaalt - voor mij - of de foto geslaagd is of niet.

Elke keer als ik dan weer een filmrolletje ontwikkeld terug krijg, dan ben ik meer verliefd. Het sfeertje - misschien is het gewoon suffe nostalgie - ademt een puurheid uit. Dat ene moment. Ik moet nog heel veel leren, maar ik wilde dit gewoon weer even delen: een paar foto's van mijn film.

Ps. Ik maak kaarten van de foto's die ik verkoop op markten waar ik zo af en toe op sta. Mocht je bepaalde foto's mooi vinden, kun je ze ook bestellen.

Ps. II Ik ben heerlijk enthousiast bezig met het organiseren van een 'eigen' markt; herfstfair 'in de kas'. Reserveer 7 oktober 2017 alvast in je agenda... welkom! Volg de facebookpagina voor meer informatie!

06072017 // inspiratie

2017-07-06T14:55:00.003+02:00

Vanmiddag als de kinderen hier uit school komen, is het vakantie. Heerlijk. Een periode van rust - als het kan er even helemaal uit - en van samen zijn. Onlangs won ik een dag vol inspiratie. Inzichten in mezelf, in de dingen die er voor mij toe doen en voor mij ook een duwtje in de rug voor de toekomst. Lieve Thamara, dank je wel voor het 'taggen' van mij. Deze dag was echt een cadeau! (Klik hier voor Thamara's prachtige fotografie)

De dag vond plaats bij Jonneke (klik) in de polder. Ik ben niet zo van de polders, dacht ik. Maar hier was het heel mooi; luchtige weidsheid, dreigende wolkenluchten en een zachte sluier van regen. Ik heb het tussen de bedrijven door vast proberen te leggen.

Er was nogal wat bedrijvigheid. Workshops, spellen, de natuur in, eten... We hebben onwijs veel gedaan en gesproken die dag. Wat ik zelf heel mooi vond was de les van de fles. "Je kunt je leven vergelijken met een fles water met zand die steeds heen en weer bewogen wordt. In de hectiek van elke dag word je ‘troebel’ en ben je niet altijd meer in staat om duidelijk te zien of heldere beslissingen te nemen. De les van de fles is heel eenvoudig. Zet een fles een tijd stil en het water wordt vanzelf weer zuiver doordat het zand naar de bodem zakt. Stilstand brengt helderheid."

Komt het even goed uit dat we vakantie hebben!

Heerlijke dag zo, tussen de grasprieten en de regendruppels (en marshmallows). Ik ben het nu voor mezelf concreet aan het maken door middel van een soort plan. Ik heb altijd nogal veel plannen en sommigen staan voorlopig nog even in een klein potje in de kas. Maar dat geeft niet. Groeien doe je als je licht, ruimte en warmte hebt. En de tijd.

(bron les van de fles: klik)

29062017 // familieshoot

2017-06-29T19:20:00.000+02:00

Een poosje terug fotografeerde ik dit gezin op de Ginkelse heide in Ede. Heerlijk relax en binnen het uur klaar - dat is voor kinderen ook het prettigst. Tegen de tijd dat ze ontdooit zijn, zijn ze er ook alweer zo ongeveer klaar mee... en daar ligt voor mij dan natuurlijk de uitdaging.

“It’s one thing to make a picture of what a person looks like, it’s another thing to make a portrait of who they are.” Paul Caponigro

21062017 // zeevissen

2017-06-21T14:10:00.000+02:00

In alle vroegte maakten wij ons onlangs op om ter ere van de 60e verjaardag van mijn vader te gaan zeevissen. Nog nooit gevist. En dat werd ons bij aankomst door andere opvarenden nog even ingewreven. Of wij - kakelende en uitbundige dames - ook gingen vissen. Nou, we kwamen er in ieder geval niet voor onze rust - in wat voor opzicht dan ook. Rederij Vrolijk in Scheveningen - die naam moesten we hoog houden. Dolle pret, voordat we nog van wal staken.

We sloegen een flink sterke bak koffie naar binnen en begonnen onze hengels op te tuigen. Nou ja, we... zwagers met vis-ervaring en mijn oudste zus die veel mannelijke vaardigheden onder de knie heeft. Ik kon het niet; die wriemelende wormen aan een haakje rijgen. Hypocriet als ik ben. Want je gaat vissen of je gaat niet. Laten we het op een prettige taakverdeling houden.

Wat moet er verder nog gezegd worden? Voor anker, hengels uit - ik kon op den duur zelfs heus werpen - en dan wachten. Het wachten lag ons niet echt, dus hengelden we er flink op los. In en uit. Voíla, met of zonder vis. En toen die eerste eenmaal gevangen was... we waren niet te stuiten. Dit tot ongenoegen van de andere opvarenden die nog voor het stomende bakje koffie de "beste plekken" hadden gereserveerd en met echt professioneel spul stonden te... nou ja... te hengelen. Maar wij... wij waren aan het vissen. En we vingen er tientallen.

Een aanrader, maar echt. De dag vloog voorbij. Eenmaal aan wal loop je nog even halfdronken te deinen op de straatstenen - ik had er een dag later nog last van.

Ik vind wel dat je de vangst ook moet opeten en niet halfdood terug moet gooien in de zee. Dus dat hebben we gedaan. We hebben nog wat vissen weggegeven aan anderen die nauwelijks iets gevangen hadden en toen hadden we er nog enorm veel, dus hebben we ze maar ingevroren en later opgegeten. Smaakt goed, zo'n verse vis. Wel veel graten, maar dat mocht de pret niet drukken.

10062017 // Roel en Lotte

2017-06-10T15:56:00.000+02:00

Eindelijk een sneak peak van de bruiloft die ik mocht vastleggen eind april. Dit is slechts een indruk; en wat heb ik ervan genoten. Wat een lief stel, met een heel persoonlijke en ontspannen feestdag, wat een gezelligheid en heerlijke taarten - door de gasten gemaakt, superleuk - en heel leuke toespraken.
Haast magisch om zomaar een dag in het leven van een paar mensen te stappen en alles van zo dichtbij mee te mogen maken. Emoties, persoonlijke plagerijtjes, lieve woorden, kleine gebaren en vooral echt veel warmte, ook was het buiten best fris en soms zelfs nat. Laat je niet weerhouden om een buitenbruiloft te vieren, dat kan ook heerlijk in ons land, zoals je ziet.

Het ga jullie goed!

01062017 // vlierbloesem

2017-06-01T22:21:00.000+02:00

Op de grens van mei en juni, brouwde ik mijn eigen vlierbessensiroop. Ik moet eerlijk zeggen dat ik de geur niet heel aangenaam vond, heel erg overdadig. Alsof je de parfumerie binnenloopt. Maar het is simpel om te doen en als je toch een paar van die struiken in de tuin hebt staan...

Bij deze het recept van de buurvrouw, dat ik gebruikte;

Vlierbloesemsiroop

vlierbloesem

2 onbehandelde citroenen

suiker

"Vul een glazen bokaal van 2 liter met vlierbloesem. Doe er twee in schijven gesneden (biologische) citroenen bij, overgiet het geheel met koud water en laat 24 uur op een warme plaats trekken.

Zeef de vloeistof door een neteldoek en pers het goed uit. Meet de vloeistof, en breng het vocht langzaam aan de kook. Per liter vloeistof 1/2 kg suiker onderroeren.

Afschuimen en in glazen gieten die je tot aan de rand vult, dichtschroeft en omgekeerd laat afkoelen.

Gebruik van de siroop: bv een geutje in een glas droge witte wijn.

- Spa-rood is volgens de buurvrouw ook heel lekker met een scheutje van deze siroop."

Op de site van kiind stond een limonadeversie. Wat sneller klaar, maar niet lang houdbaar. De siroop kun je - als de dop van de glazen fles vacuüm is getrokken - langer bewaren. (Dit kun je controleren door te voelen of je de dop nog in kunt drukken. De dop trekt vacuüm als je hem een tijdje op de kop laat koelen.)

Nog wonderlijker vond ik de snack van vlierbloesem. Dit moet ik nog proberen, maar het maakt me heel nieuwsgierig.

Het staat ook al ergens in de recepten; maar spoel de schermen niet af. Hierbij gaat er veel van de aroma verloren en dat is jammer.

Laat je me weten wat je ervan hebt gemaakt?

21042017 // familieshoot

2017-04-21T13:03:00.000+02:00

Ter ere van mijn 2000e bericht op instagram gaf ik een fotoshoot weg aan een moeder die het verdiende. Leuke bijkomstigheid was, dat deze moeder mij bij Lev en Noor heeft bijgestaan in de eerste dagen na de geboorte als kraamhulp.

En zoals een echte lieve moeder dat doet, wilde ze met haar hele gezin op de foto.

Omdat het ernaar uitzag dat het zou gaan regenen, zochten we een locatie binnen. Elke willekeurige kas leent zich voor zo'n project. In een kas heb je ook heel mooi licht. Afgezien van wat spetters aan het einde van de shoot, viel het allemaal reuze mee met het weer en konden we ook in de kleine boomgaard nog wat foto's maken. Zo zie je maar weer dat het helemaal niet stralend hoeft te zijn, om leuke foto's te maken. En wederom geniet ik ervan om het geheel vast te leggen zoals het is. Je ontkomt niet aan poseren, maar die spontane momenten blijven het leukst. Dan maar niet alle neuzen dezelfde kant op.

Bij deze een selectie.

Ik heb een nieuw bewerkingsprogramma en meteen maar even het één en ander uitgeprobeerd. Normaal roep ik dat ik niet van de filters ben, maar het heeft ook wel weer wat.

12042017 // de held-op-geitenwollen-sokken-dag

2017-04-12T14:03:00.000+02:00

Ik stel me regelmatig kwetsbaar op als ik schrijf op mijn blog of social media. Soms kan me dat niets schelen, soms word ik er onzeker van en soms krijg ik zulke mooie, open en persoonlijke reacties dat ik er blij van wordt. Soms volgt er dan iets moois op, zoals dit keer.

Op 7 februari schreef ik; "better an oops than a what if"

Zoveel dromen. Zoveel plannen... heerlijk, maar ik werd er ook onzeker van. Als mensen je lacherig "Mevrouw Wispeltuut" noemen. Als je vertelt waar je mee bezig bent en er wordt gereageerd met; "o, heb je weer een nieuwe bevlieging?" dan schoof het idee weer voor me uit. Ik wil te veel, dacht ik streng. Ik ben niet professioneel genoeg. Ze zien me al aankomen. En wat als ik het over een poosje niet meer leuk vind? Ik val teveel op. Ik wijk teveel af, met al die ideeën. Ga wat zinnigs doen. Iets normaals. Iets in je comfortzone, liefst niet te groots.

Ik praatte elk plan uit mijn hoofd. Of ik begon eraan en liet het weer doodlopen. Zat ik soms te wachten op aanmoediging en bevestiging? Ben ik daar zo afhankelijk van? Blijkbaar. Ik zat te wachten op iets of iemand. Op mezelf.

Vorige maand heb ik een knoop door gehakt. Ik heb mezelf afgevraagd waarom ik het wilde. En hoe. En ik ben stapjes gaan zetten. Ik heb oproepen geplaatst. Heb contacten gelegd. Ik vond het zo eng. Echt.

En nu het concreter wordt, valt het op z'n plek. Komt er rust in mijn hoofd. En doe ik dingen waar ik blij van word. Er valt van alles samen; het stylen, contact met mensen, de foto's, het delen... Dit maakt me blij en hier maak ik ook anderen blij mee. En hé, misschien wil ik volgend jaar een boek schrijven. Het jaar daarop een eigen bloemenwinkel. En het jaar daarop dierentemmer worden. Ik noem mijzelf niet voor niets "Wispeltuut"."

De reacties waren hartverwarmend. Onder het bericht, maar ook via de mail. Heel persoonlijk en net zo kwetsbaar. Het hield me bezig. Ik kreeg plannen en ideeën. ~~Alweer.~~

En op 28 februari schreef ik dit:

"Allow yourself to be a beginner. No one starts of being excellent." Het is hollen of stilstaan hier. Het gevoel dat ik alles kan of juist niets. Onlangs las ik ergens dat een creatieveling vaak wild-enthousiast kan brainstormen om vervolgens in hetzelfde tempo alles 'klein te denken' en uiteindelijk niets doet. Ik herken mezelf daar wel in. En als ik er iets over schrijf, merk ik dat er meer herkenning is. Het niet durven. De lat (te)hoog leggen. Afwachten. Het denken niet te kunnen. Ik wil daar wat mee. En voordat ik iets roep wat ik uiteindelijk niet van de grond komt... Nee, ik zeg het gewoon; ik wil graag een inspirerende en motiverende dag organiseren voor twijfelaars. Voor dromers. Voor de onzekeren onder ons. Voor de helden op sokken en de doemdenkers. Een dag met mooie en fijne dingen. Een dag om je ei kwijt te kunnen of uit te broeden... Iets voor jou? Waar zou je het dan over willen hebben? Laat het me weten!

En weer dezelfde respons als bij het vorige bericht.

Ik zat even in een draaikolk van activiteiten (~~en ook: ik schoof het stiekem voor me uit~~), maar nu er meer ruimte in de agenda komt, komt er meer ruimte in mijn hoofd voor wilde plannen. Heerlijk wilde plannen. En zo kwam het dat ik een datum prikte. Die dag wil ik graag vormgeven op D.V. dinsdag 20 juni 2017.

Zo'n vijf uur lang ontmoeten en ont-moeten, brainstormen, inspireren, motiveren, luisteren, vertellen, knippen en plakken, vormgeven en creëren.

Klik hier voor meer informatie. Ik hoop tot ziens!

10042017 // Amsterdam - het Rijksmuseum

2017-04-10T22:21:00.003+02:00

Toerist in eigen land. Helemaal compleet met camera, in marstempo langs de grachten van ons Amsterdam. Eindelijk een keer in het Rijksmuseum geweest - waar ik gerust dagelijks een bezoek aan zou kunnen brengen om te staren naar het moois en elk kunstwerk uit te pluizen.

Ik heb me vermaakt over de hordes mensen, verwonderd over dat ik in eigen land voornamelijk in het Engels aangesproken werd en genoten van alle winkeltjes, waarvan ik de vintage-kledingwinkels haast het leuks vond.

En dan al dat lonkende lekkers; van verse sap tot knapperige croissant. Yum. (Ik gunde me overigens niet de tijd om rustig te gaan zitten. Ik wilde vooral heel veel zien. Zelfs fotograferen heb ik weinig gedaan. Maar ach, het ging tenslotte om de beleving...)

Bij deze een indruk. Vooral van het Rijksmuseum. Ik was er nog nooit geweest en ga er zeker eens naar terug!

Vincent van Gogh - ik vind hem toch altijd wat zielig. Hij kijkt wat treurig of met een lege blik. Zijn schilderijen ogen houterig, stuntelig. Maar de streepjestechniek lijkt me een leuk idee voor een tekenles.

Gezellig met z'n allen kijken naar Rembrandt z'n Nachtwacht... Ik citeer mezelf op instagram: "Ik moet eerlijk bekennen een barbaar te zijn en bij binnenkomst te denken; "Er hangen hier drie doeken, wat maakt die van Rembrandt nou anders?" Maar dan zie je het licht en de schaduw, de kwastjes op een mouw, de details terwijl hij lang niet zo precies schilderde. Echt. Wat groots!"
Stiekem heb ik meegeluisterd met een gids, die het één en ander verklaarde. Ik ben dan ineens onverzadigbaar en wil alles weten over elk schilderij.

Dit beeld grijpt me aan. "De verdrijving uit het paradijs", Cornelis Poelenburch. Schaamte, berouw, verdriet... het was zo goed in et paradijs. Zo dicht bij God. En toen zo ver weg. (Gelukkig is er een weg terug!)
De Bijbelse taferelen - erg Hollands en Middeleeuws weergegeven met ronde, bleke mensen en grazende koeien - spraken me aan. Van gruwelijk tot beeldschoon. De vanzelfsprekendheid waarmee menig schilder Bijbelse werken maakte... de Bijbel was in die tijd zo bekend. En het hangt daar toch maar voor zoveel bezoekers die er niet bekend mee zijn... mooi.

Ja sorry, deze meneer was zo enthousiast aan het vertellen over de liefdesbrief van Johannes Vermeer... hij had het er warm van.
Ik heb er geen verstand van - laat dat duidelijk wezen - maar Vermeer vind ik zo heerlijk gewoontjes. Een kast vol rommel, een arbeidershuisje... Zo mooi als hij een stille handeling als het schenken van melk kan vastleggen... (jammer dat het meisje er niet hing).
Schilderen gaat veel hoger dan fotograferen; een camera vangt het werkelijke beeld, bij schilderen moet de kunstenaar het toch echt zelf vormgeven. Tot in de hoekjes uitgewerkt, over elk voorwerp nagedacht.
Het viel me op dat ik vooral de allerdaagse taferelen mooi vond. Net zoals ik fotografeer. Ik ben niet zo van de heldhaftige krijgsheren, landschappen en tutterige kantkraagjes. Omdat ik me er niet in herken, denk ik.

Wat een kunst om zijde stof te laten glanzen, de molen in het water te laten weerspiegelen alsof het water elk moment het schilderij uit kan stromen, een simpel bosje asperges... nou doe het maar eens na!
Wat ook een kunst op zich is; het ontrafelen van de betekenis, de symboliek in voorwerpen, het verhaal wat je kunt maken van een doek. Ik houd er van een beetje weg te dromen en te fantaseren bij de tafereeltjes.

Heel mooi om gezien te hebben (het gebouw is al mooi op zich). Een aanrader! Tip, maak een goede studie van de folder, die je bij aankoop van je toegangsbewijs krijgt. In het museum zelf vond ik het niet duidelijk aangegeven en de beveiliging let meer op of je met je neus niet te dicht bij een doek komt. Ze hebben werkelijk geen idee waar wat hangt (de sufferds, je loopt nota bene betaald in een museum...)

Helaas vloog de dag voorbij en terwijl de zonnestralen veranderden van kleur, strompelde ik naar het station (ik had me toch een blaar!)
Leuk ook, zo'n kermis op de Dam. Maar niet heus. Ik vind het haast oneerbiedig, tegenover het monument dat daar rustig staat te getuigen van vrede, waar duiven symbolisch op rusten. Maar dat terzijde. Ik ben ook lekker high geworden van al die wietwalmen... wonderlijke stad toch.
Toen de trein het Gelderse landschap ingleed, vond ik dat toch ook wel weer heel aangenaam...

Nog eentje dan. De nachtwacht. Vlak voor sluitingstijd was de zaal bijna vrij van bezoekers en kon ik 'm er netjes opzetten. (Wist je trouwens dat er aan alle kanten repen afgesneden zijn, omdat'tie na een verhuizing niet pastte op de muur? En dat is hops, weggegooid. Jammer, jammer, jammer.)

09032017 // een blokje om

2017-03-09T14:24:00.000+01:00

Ter kennismaking deed ik afgelopen week met dit lieve stel een blokje om, op zoek naar mooie plekjes. Wat een mooie locatie (Centrum Nijmegen) om straks mooie foto's te maken op hun bruiloft! Het was al aardig donker aan het worden en het blijft toch een beetje gek om als een beroemdheid rond te lopen met zo'n camera in je kielzog. Ach ja, het was dan ook geen officiële shoot. Nog even oefenen op dat superserieuze staatsieportret, of nee, toch liever niet.

Straks als de bomen frisgroen zijn en zijn mooie schoenen en haar mooie jurk aan zijn - ik ben zo benieuwd - en als ze dan samen staan te stralen... wat moet dat een fijne dag worden.

Jullie weten vast woorden te vinden, maar mocht je er niet uitkomen...

07032017 // dag januari en februari, hallo maart

2017-03-07T15:58:00.001+01:00

Als ik de foto's van afgelopen twee maanden door scrol, valt het me op dat we werkelijk allerlei uitersten van weersomstandigheden hadden. OKÉ, het was geen dertig graden, maar van sneeuw naar regen naar zon naar regen... En alles had z'n eigen charme, net als alles wat ons bezighield. Ik heb het proberen vast te leggen.

Allereerst ben ik verjaard - negenentwintig jaren op de teller - en heb ik een foto gemaakt van mijn oma. Bij deze de oproep om alsjeblieft te stemmen op een partij die houdt van ouderen, in plaats van hen de 'mogelijkheid' te geven te kunnen sterven. Dat even terzijde.

Ik deed een weddingshoot en het voorjaar diende zich aan. Snel naar buiten voor een familyshoot en daarna binnen voor een huiselijk familieportret. En toen ging het toch maar weer even sneeuwen. We zijn ondertussen in februari. De maand die lieveheersbeestjes en mieren in onze erker introduceerde. Als ik nu opkijk, zie ik er zo weer drie lieveheersbeestjes lopen, de mieren hebben we de toegang ontzegt met een plakkaat kit. Eden vindt ze fantastisch, Noor vindt ze vies en Lev verwijdert ze met een stukje toiletpapier zonder iets te zeggen.

Ja, bloemen, zonlicht, plantjes, boeketten. Heerlijk om wat groen in huis te halen, alhoewel ik vergeet het moois te bewateren. De olijftakken zijn niet goedkoop, maar die kan ik fijn drogen en nog heel lang laten staan.

Het wordt wat zachter en zonniger, maar hier hebben ze spontaan bedacht massaal met een muts op te lopen in huis. Van beren, tot konijnen, houthakkers, astronauten... heerlijk. (Dat hadden ze vorige week moeten bedenken in de vakantie.) Zo'n vakantie gaat ook veel te snel voorbij, trouwens.

Vanavond de aftrap van mijn trouwseizoen, met een kennismakingsgesprek. Spannend en superleuk. Er komen zelfs aanvragen voor volgend jaar binnen. Dat geeft me echt een boost. Want plaatjes schieten doe ik elke dag, maar een bruiloft is toch iets bijzonders.

(Vraag gerust naar de voorwaarden.)

Fijne dag!

01032017 // familyshoot

2017-03-01T22:01:00.001+01:00

Al bijna een maand geleden had ik de eer het geluk van dit gezin vast te leggen. Drie meisjes, een heel trotse papa en een heel dankbare mama. Overwegend roze dus. Compleet met plastic oorbellen en tule rokjes.

Het leuke aan een shoot thuis is de ongedwongenheid waarmee je foto's kunt maken. De kinderen kunnen gewoon rondlopen, spelen en af en toe op hun mooist neerstrijken voor een foto. Dan valt het poseren meteen weg. Nu zorgde de kleine Emily ook voor heel veel afleiding, zodat ik een beetje op de achtergrond verdween. Lekker knuffelen, kietelen en genieten.

Een origineel kraamcadeau geven? Geef een fotoshoot!

13022017 // familyshoot

2017-02-13T14:58:00.001+01:00

Morgen is het de dag van de liefde. Laten we morgen - en vandaag en altijd - liefhebben.

"Heb lief alsof morgen niet bestaat. En als de morgen komt, heb dan weer lief".

10022017 // weddingshoot

2017-02-10T19:57:00.003+01:00

Ongelooflijk wat er allemaal kan gebeuren in een maand tijd. In januari besloot ik de stoute pumps aan te trekken en mezelf meer neer te zetten als fotograaf. Een maand later heb ik heuse bruiloften op de planning staan en heb ik al heel leuke dingen gedaan, waaronder deze shoot.

Het stylen, het proberen en de foto's die ik dan weer kan gebruiken ter promotie... ik word er blij van. Net als van de eenvoud en puurheid, met gouden randjes.

Wil je ook zo trouwen? De top is een vintage exemplaar, de rok kocht ik voor zo'n twaalf euro (gratis verzenden, is het geen lachertje?). Verder is alles zo'n beetje kringloop of puur natuur.

Bernadette, bedankt voor het model staan!

Fijn weekend.