Sylwerius Art

Ashtanga Joga nie jest szkołą Jogi?!

2024-01-02T15:02:00.000-08:00

Ashtanga Joga nie jest szkołą Jogi?! Sztuka życia czy prawie Joga?

Słowem wstępu: Są różne szkoły Jogi, głównie w Indiach, jako kolebce sztuki Jogi i ojczyźnie wielkich religii takich jak Buddyzm, Hinduizm i Dźinizm.

Są to: Raja Joga, Bhakti Joga, Karma Joga, Gnana Joga i Hatha Joga.

W każdej kładzie się nacisk na inny aspekt, chodzi jednak w nich o to samo: o zjednoczenie ciała, umysłu i ducha. Raja Joga kładzie nacisk na aspekt medytacji. Bhakti Joga na miłość i oddanie, jak np. ruch Hare Krishna, który jako religia zawiera elementy tej odmiany Jogi.

Innymi słowy:

Ashtanga Joga jest niezwykle podobna do Karma Jogi jednak jest to zupełnie odmienny, uwaga, system Jogi. Jest to system Jogi stworzony przez wielkiego znawcę Jogi, Patańdżalego w II w. n.e. A większość szkół Jogi przekazywana była ustnie przez guru, swoim uczniom.

Możemy pogratulować wielkiemu guru, jako że stworzył on pierwszy na świecie pisemny traktat o Jodze, w którym występują te odmiany Jogi, różne w zależności od ludzkich temperamentów. Ahstanga Joga, mimo prowadzenia różnych placówek nauczania, tego systemu Jogi, jest ona systemem Jogi stworzonym na podstawie przekazów ustnych różnych innych, tradycyjnych szkół Jogi.

Więc na tej podstawie można śmiało powiedzieć że Ashtanga Joga, jest systemem Jogi, powstałym, i zapisanym na podstawie tradycyjnych szkół Jogi, przez guru Patańdżalego. Mimo prowadzenia przez współczesnych szkół Ashtanga Jogi.

Bowiem jest to system Jogi, który powstał na podstawie różnych tradycyjnych szkół Jogi, przekazywanych ustnie, więc jest to system, można też przychylniej spojrzeć na uwagę że jest to względnie nowsza szkoła systemu Jogi.

Joga: Prawdy i Mity.

2020-10-22T09:20:00.003-07:00

Joga- Prawdy i Mity

Czy Joga jest religią?

Joga nie jest religią. Jest to system filozoficzny który ma służyć zdrowiu człowieka, w tym zjednoczenia trzech aspektów jego jestestwa, czyli Ducha, umysłu i ciała. Pewne podobieństwo pod tym względem można doszukiwać np. w filozofii greckiej.

Czy Joga to szatanizm?

Joga nie jest wytworem Szatana. Według tradycji Indyjskiej stworzył Ją Bóg Siva, z miłości, dla swojej duchowej małżonki Parvati. Miała ona być źródłem, zdrowia,

dobrego samopoczucia i szczęścia. Czy coś stworzonego z miłości może być złe?

Czy praktykowanie Jogi jest przejawem lenistwa?

Joga nie polega na bezczynności, nie jest też przejawem lenistwa. Podczas medytacji wskazane jest siedzenie nieruchomo, ponieważ wtedy można uzyskać stan największej koncentracji i skupienia na wnętrzu. Joga to również zestaw ćwiczeń regenerujących poszczególne organy, przez połączenie oddechu, ruchu, i napinania określonych miejsc ciała. Ciekawostką jest fakt, że praktycznie ogromna ilość ćwiczeń tzw. Asan, jest powszechnie znana w kulturze Zachodu, i jest praktykowana np. na WF-ie.

Czy mantry to jakaś modlitwa?

Mantry nie są modlitwą, lecz słowami, mającymi według Jogi znaczenie symboliczne. Owszem, w tradycji Indii, mantry mają określone wibracje, i w np. Hinduizmie mają już znaczenie religijne. Jednak najbardziej podstawowe mantry w Jodze, nie mają wydźwięku religijnego. Mają prowadzić do skupienia, i poprawienia koncentracji przez skupienie na dźwięku, oraz na rytmie oddechu, łącznego z recytowanie mantr. Recytacja może być głośna, szeptem, lub w myślach.

Najsłynniejszą i najbardziej podstawową mantrą jest OM MANI PADME HUM.

Czy Joga jest starsza niż chrześcijaństwo?

Joga jest starsza od wszystkich wielkich religii. Nie wiadomo kiedy dokładnie powstała, najprawdopodobniej była przekazem ustnym różnych guru ze starożytnego, ludu Arjów, czyli Indo-Europejczyków, protoplastów ludów Europy i Indii…

Czy Joga ma coś wspólnego z chrześcijaństwem?

Joga jak i w dekalogu, zawiera wskazówki na godne, etyczne życie. Są to takie przykazania jak np. nie stosowanie przemocy, w tym nie zabijanie, nie kłamanie, nie gromadzenie niepotrzebnych rzeczy i powstrzymywanie się od kradzieży.

Interpretacja obrazu #8 "Drzwi do Wieczności". Świętość konsumpcjonizmu.

2020-07-17T08:00:00.004-07:00

"Drzwi do wieczności".

W naszych czasach, w dobie konsumpcjonizmu, wielokrotnie zatracając się w sferze profanum zapominamy o sferze sacrum naszego życia.

Ile można zyskać jeśli raz na jakiś czas człowiek zatrzyma się w swojej gonitwie i pomedytuje lub zajmie się kontemplacją...

Pomyśli nad swoim życiem, ułoży plan na następne lata, porozmyśla nad sensem, wsłucha się w bezkres swojej duszy...

Budda z głową geparda symbolizuje wyższy stan skupienia na swoim wnętrzu, na medytacji.

Pięknie wystrojone kobiety-świece symbolizują pychę i próżność w połączeniu z konsumpcjonizmem.

Jest ich trójka jako trzy stany które mogą iść na zatracenie: duszę, umysł i ciało.

Statua oznacza sprawiedliwość czasu, czyli to że jeśli nie wykorzystujemy dość dobrze czasu, jeśli też nie obmyślamy dalszego działania, to go marnujemy, i tracimy na zawsze...

Dlatego, jak już Ateńczyków nauczał Arystoteles: "Nie należy myśleć tylko o zarabianiu pieniędzy, należy też nie zapominać o dobrach duszy, cnocie, i szlachetności."

Nowa Księga #1

2020-04-09T07:58:00.001-07:00

Nowa Księga

Część Pierwsza

Czy rzeczy materialne są zdolne zastąpić nam bliskich, miłość, ciepło, mądrość? Wszak jest to rodzaj szczęścia ułomny.

Życie ludzkie dzieli się na szereg elementów które postaram się w tej książce wyłuszczyć.

Jest to

Wiedza
Umysł
Ciało
Dusza
Praca
Relacje międzyludzkie
Relacje z naturą
Choroby

Miłość jest jak ogień, wygasa jeśli nie dorzuca się zapałek, złożonych z uczucia i naszej miłości.

1.1 Dusza

Składniki by dusza była w dobrym zdrowiu to przede wszystkim

Joga, i kontemplacja plus myślenie o rzeczach wzniosłych i wzbudzanie w sobie bezinteresownej miłości i daje to szczęście w duszy.

Najważniejsze jest uwznioślanie duszy.

Bowiem nie liczy się to co mam lecz to kim jestem, jaki jestem i co sobą reprezentuję.

Joga

Joga dzieli się na: Asany, Pranayamę, Dharanę, Medytację, Relaksację, Asany, i Yamy oraz Niyamy. Jogą scalającą inne szkoły Jogi jest Raja Joga.

Są różne szkoły Jogi:

Na intelekt najlepiej wpływa Medytacja i Pranayama.

Na dobrą kondycję fizyczną Asany, wykonywane regularnie.

Na psychikę relaksacja, Dharana czyli koncentracja, Yamy oraz Niyamy czyli nakazy oraz zakazy.

Wszystkie te aspekty powinny być wykonywane regularnie, Yamy oraz Niyamy codziennie przestrzegane w różnych aspektach dnia.

Kontemplacja

Czyli głębokie rozmyślanie, powinno być o rzeczach ważnych lub wzniosłych.

O czym myślisz takim się stajesz. –Buddha Siakjamuni

Myślenie o rzeczach wzniosłych

Cele życia są różne tak jak różne są drogi do tych celów. Trzeba więc czasem się zatrzymać i zacząć rozmyślać nad sensem swojego życia, nad dalszymi celami, nad następnymi krokami.

Bezinteresowna Miłość

Codziennie wieczorem, warto położyć się i wzbudzić w sobie bezinteresowną miłość.

Do bliskich, do zmarłych, do bogów w zależności od wyznania, nawet wybaczenie, lecz pamięć o złych czynach. I siłę do przeciwstawiania się przemocy.

Interpretacja obrazu #7 Ukryte Stany Świadomości

2019-05-22T08:19:00.000-07:00

Interpretacja obrazu #7 Copernicus Castle in the Sky

Trzy wcielenia Kopernika na obrazie sugerują trzy stany świadomości: Umysł, Duszę i Materię.

Poprzez Umysł człowiek jest w stanie stworzyć niezwykle piękne dzieła kultury, jak zamek w chmurach na obrazie.
Jest on tworzony tak jak katedra, dziełem pracy rąk, czyli materii.

Dusza jest jak ogród z przejściem do ukrytego potencjału własnych możliwości oraz tajemnicy duchowego uniesienia.
Często w duszy, tak jak w malarskim fortepianie, grają dobre lub złe akordy, przez dobrą lub złą praktykę.
Demony, niczym ten namalowany, są w nas i tylko poskromione pozwalają fortepianowi duszy, grać niebywale piękne akordy.
Wzbudzanie w sobie duchowych emocji, takich jak bezinteresowna miłość, całkowity spokój, rozwaga pozwalają na tworzenie w naszej duszy całych wspaniałych symfonii niezwykłych przeżyć.

Interpretacja obrazu #6 "Natchnienie". Wiedza a szczęście.

2019-05-08T10:03:00.000-07:00

Interpretacja obrazu "Natchnienie".

Rzeźba mnicha z księgą z głową tukana australijskiego oznacza niewysłowiony potencjał wiedzy jaki drzemie w dziełach kultury i nauki wieków dawnych.

Rzeźba zatrwożonego mnicha z głową innego ptaka, oznacza rozsądek który w mnogości wszelakich informacji można zagubić przez niedoczytanie z ksiąg jakiegoś urywku, lub jego zignorowaniu.

Tak np. Keynesiści używają tylko keynesizmu, bo nie doczytali o austriackiej teorii ekonomii z których to dwóch nauk ekonomicznych składa się cała ekonomia Smitha i Nordhausa. Koloseum i zamek w chmurach oznaczają, bogactwo które jest nagromadzane jeśli zarówno jedna, jak i druga teoria ekonomii są stosowane przez ekonomistów.

Ekonomiści z brakami potrzebnej wiedzy są, jak rzeźba z głową goryla na marsie na obrazie, jak okręt bez steru. Poszczególne świątynie wiedzy, na obrazie symbolizują biblioteki gdzie składowana jest wiedza z każdej, pożytecznej dla ludzi dziedziny życia.

Każda użyta z pożytkiem wiedza z odpowiednich źródeł pozwala na szczęśliwsze życie czytających i szukających wiedzy...

Wiedza jest kluczem do szczęścia jednostki i bardziej pożytecznego życia w zgodzie z daną metodą.

Zapraszam też na mój wernisaż w galerii 022 13 Maja 17:30 Mazowiecka 11A! (Dom Artysty Plastyka)

Top 5 najlepszych utworów muzyki amerykańskiej

2019-04-10T10:22:00.000-07:00

1. Steve Wonder Superstition

Wspaniały klasyk soul-u. Jeden z pionierów tej muzyki, choć ciemno wszędzie...
Ale nie głucho. Słuch muzyczny, i takt oraz rytm i zdolności kompozytorskie którymi niewielu artystów może się dziś poszczycić...

Do odsłuchania Tutaj

2. Boston more than a feeling.

Klasyk gatunku. Głównie poznałem go szukając muzyki z filmu o współczesnych Jedi: "Człowiek który gapił się na kozy." Co na to Obi-Wan?

Do odsłuchania Tutaj

3. Frank Sinatra I've got you under my skin

Człowiek mafii. Przez nią wyniesiony i wypromowany. Nawiasem mówiąc to o nim w Filmie przez duże F "Ojciec Chrzestny", wrzucono głowę ulubionego konia do łóżka...
Jednak klasyk dzieł kultury lat ubiegłych...

4. Michael Jackson Keep the Faith

Klasyk popu, dawny król pokój jego duszy... Ciekawe kiedy spodek po niego wyląduje... Ale cóż, klasyk to klasyk, choć szkoda że od heroiny umarł... Wiedzcie dzieci, że największych na tym świecie niszczy happy powder, so, nie popełniajcie ich błędów... Od używek jest tylko chwilowe, iluzoryczne szczęście, ucieczka od rzeczywistości, którą z powodzeniem może zastąpić medytacja z rozwagą... Po prostu usiądźcie i zamknijcie oczy, nie ruszając się. I tak po godzinie przez lat pięć to może nawet lewitować zaczniecie... Godzina dziennie powinna jednak wystarczyć na wspaniały wewnętrzny spokój ducha i szczęście nirvanę osiągnięte dzięki medytacji.

Do odsłuchania Tutaj

5. Jimi Hendrix Eksperience All along the watchtower

Klasyk rocka, i kropka. Podobno miał dłuższe niż przeciętni ludzie palce i to dlatego tak dobrze grał... Ciekawe jak długie zapuszczał paznokcie... Polecam tak czy inaczej. Oby nad światem nie nadciągali Jeźdźcy Apokalipsy...

Do odsłuchania Tutaj

Interpretacja obrazu #5 ("Touch of the Universe")

2019-04-09T09:02:00.003-07:00

Touch of the Universe

Jak widać na obrazie dominuje melancholijny nastrój ekstatycznego naturalizmu.
Rzeźba przodka z głową małpy oznacza nieskrępowaną wyobraźnię, dławioną przez głupotę niższych instynktów.
Są różne potrzeby a najwyższymi są potrzeby ducha, bowiem im wznioślejszy jest duch, tym dusza jest piękniejsza.
Duszę reprezentuje tu widoczna na obrazie twarz kobiety.
A piękna dusza to wrota otwarte dla mądrości i to symbolizują otwarte wrota do lepszego świata.
I tą właśnie tą mądrość nazywam Dotykiem Wszechświata, czyli "Touch of the Universe".
Bowiem w medytacji można osiągnąć stan nirvany czyli szczęścia w medytacji, dzięki dobrej praktyce na duszę. Dharmę zaś, czyli całkowity spokój przez praktykę rozumu, i mądrości w świetle duszy która łączy się z białym światłem energii wszechświata, z Jaźnią.
Jaźń połączona z duszą przy dematerializacji ciała daje dharmę czyli całkowity spokój, szczęście i mądrość. Stan szczęścia, połączonego z mądrością razem z całkowitym spokojem, daje prawdziwe, nie ulotne, acz trwałe szczęście w życiu.

Interpretacja obrazu #4 niedokończonego, z powodu matury (Koniec szkoły!)

2018-04-27T10:20:00.000-07:00

Tytuł: Unfullfilled desire of spiritual power"

ZDAŁEM!!! KONIEC LICEUM!!!

Nie no, lubiłem to liceum, ale czyż to nie piękne że już koniec?! Tylko matura przeszkadza w dokończeniu dzieła... Dlatego troszkę niedokończony, ale czekajcie na interpretację, po maturze i dokończone zdjęcie, oraz coś ekstra!

Pozdrawiam! (Zwłaszcza maturzystom życzę powodzenia)

PS: Na razie powiem że to obraz o władzy, o ponadnarodowych intrygach możnych i wpływowych tego świata...
Takie luźne nawiązanie do teorii spiskowych 😉

Top 5 Chórów ,,Niebieskich" i czego możemy się uczyć od Rzymian

2018-04-09T12:34:00.000-07:00

Top 5 Chórów Niebieskich

5. 135. Psalam- Slavite Gospoda Tutaj

(Opis do nr.5)

Chwalcie Pana! Albo lepiej posłuchajcie jak one niezwykle cudnie, i nie do tego nie po łacinie, śpiewają. Tworzą niesamowitą atmosferę.

4. Chant of the Templars- Salve Regina Tutaj

Łacina, ale można to wybaczyć. Nie no żartuję ;) Język uczonych średniowiecza przecież jest nisamowicie dźwięczny...

3.Byzantine chant - Δεύτε λαοί Tutaj

Szczerze powiem, że nawet nie wiem o czym śpiewają... Ale czy to ważne? 3 miejsce

2. Cisterian Chant- In Timore Dei Tutaj

Cystersi... Doskonali, choć nie najdoskonalsi i niektóre utwory Gregoriańskie niektórzy mogą uznać za lepsze (Mógłbym w sumie zrobić osobną listę dla nich)...

1. Agni Parthene- Valaam Brethren Choir Tutaj

Jedynym minusem są te dzwony na początku, ale można to przeboleć w tym filmie, bo potem zaczyna się naprawdę niesamowity chór, iście nie z tego świata... Na pierwszym miejscu dałem chór Valaam. Znalazłem go w dużej mierze przypadkiem... Niemniej jednak ta potęga ludzkich głosów, ta skala głosów, to doskonałe zgranie, stworzyło iście wybuchową mieszankę.

Jak pierwszy raz tego słuchałem to pomyślałem "jeśli istnieje niebo, to tak tam powinni śpiewać!".

Jednak czy niebo i piekło nie jest takim samym pojęciem mitologicznym jak Dionizos, Hades, czy Zeus, Olimp, Tartar, Zaratusztra, Mitra, Perkun, Światowid? Dlaczego to chrześcijaństwo ma być tą właściwą religią? Przecież Ci ludzie, Grecy, Rzymianie, Persowie, Polanie, naprawdę wierzyli w swoje przekonania i minęło mnóstwo czasu zanim je zmienili!

Wierzysz sobie w Zeusa, co miesiąc składasz mu ofiarę z wołu, zboża, mleka czy czegoś tam, a tu nagle cesarz Teodozjusz wydaje edykt który ustanawia chrześcijaństwo religią państwową.

Nagle (choć nie od razu) stałeś się przestępcą i wyrzutkiem za swoją wiarę i przekonania!

Brzmi znajomo?

"Czarny czwartek", "Biały czwartek" ze zgryzotą patrzę że ludzie zaczynają się dzielić na "białych" i "czarnych". Nie wiem jaka jest nomenklatura, ale generalnie uważa się w symbolice europejskiej biały za symbol pozytywny a czarny za podkreślam, tak zwany, negatywny.

W Europie szatan jest koloru czarnego, w afryce białego.

Ale to kolejne etykietki, formy kulturowe, które jak mawiał Gombrowicz są wrogiem wolności twórczej.

Ja wierzę w wolność twórczą.

I wracając do tematu, zobaczcie jak władza podejmująca decyzję o życiu swoich mieszkańców, dyskryminuje ludzi, tylko dlatego że władca miał taką wizję.

Niedługo po wprowadzeniu edyktu i podziale cesarstwa rzymskiego na dwa państwa, Wschodniorzymskie, i Zachodniorzymskie, doszło w tym pierwszym do największej tragedii świata starożytnego.

Do spalenia Biblioteki Aleksandryjskiej w Egipcie!

Największy zbiór wiedzy starożytnego świata zniszczony przez rozszalały chrześcijański motłoch, za cichym przyzwoleniem władz. A raczej ocalała połowa w Serapejonie, bo druga połowa w Bruchejonie została zniszczona przez cesarza Aureliana ze sto lat wcześniej...

Tak zanika wiedza.

Historycy spierają się kto ostatecznie zniszczył Bibliotekę.

Rzymianie, chrześcijanie czy muzułmanie, każdy dołożył cegiełkę, bo to nie o religię tu idzie.

Tu idzie o władzę.

A jeśli władca nie jest filozofem, jak Marek Aureliusz, nie jest tolerancyjny jak Klaudiusz,

nie jest "pierwszym obywatelem" jak Oktawian, to w naturalny sposób jest zainteresowany tylko umacnianiem władzy, a nie rozwijaniem wiedzy ludzi, nauki, kultury i oświaty.

Wielkim osiągnięciem rzymskich cesarzy, mimo braku wolności politycznej, nawet obecnością niewolnictwa, było to, że dawali ludziom wolność przekonań.

Może nasza władza powinna się od nich uczyć zamiast wprowadzać ustawy, które narzucają nam jakiś światopogląd?

Przykład:

Cesarz Neron może uważać że jest świetnym muzykiem, ja mogę siedząc w koloseum go oklaskiwać, mimo że rzępoli aż uszy bolą (głównie dlatego że wcześniej kazał rozdawać po szczero złotej monecie przed spektaklem), ale nie muszę wyznawać jego poglądu i nawet on nie próbuje go usankcjonować prawnie. ;)

Dzięki wielkie, i do zobaczenia w następnym poście!

Top 5 ,,diabelskich" piosenek

2018-03-20T13:37:00.000-07:00

Temat metafizycznego lub religijnego zła jest poruszany w różnych dziełach kultury i np. w rzeźbie. Powyżej: ,,The Fall Angel"

Top 5 diabelskich piosenek

Nieodłącznym elementem każdej religii jest zło. Niekiedy może mieć wymiar symboliczny, może przyjmować pewne atrybuty, może mieć charakter czysto wizualny, w obrazach i na przykład... W muzyce!

Dlatego przedstawiam wam kilka najbardziej klimatycznych, stylowych, na pewno nie wszystkich, piosenek których tematem jest ciemna strona i niekiedy... Sam Diabeł.

5. "Sinnerman"

Jest o grzeszniku, do tego w dość oryginalnym serialu "Lucifer". Czego chcieć więcej? Jedynie można się przyczepić że Tom Ellis inaczej akcentuje frazy w słynnej piosence Niny Simone. Moim zdaniem niepotrzebnie akcentuje "that day". No i oczywiście za akompaniament służy tylko pianino...

Jeśli ktoś tęskni do oryginału z 1965:

Nina Simone-"Sinnerman"

4. "All along the Watchtower"

I znowu Tom Ellis. Znowu Lucifer. Według niektórych są to kompletnie beznadziejne popłuczyny po piosence Hendrixa, które powinny się smażyć w piekle... Moim zdaniem, po prostu jest to inna interpretacja piosenki, inne granie emocjami, inny styl, może bardziej aktorski... Kto wie, czy nie przesiąknięty przebrzydłą komercją...

Można sobie porównać, choć to tak jakby porównywać oryginalną Wenus z Milo, z jej wersją z szufladami, autorstwa Salwadora Dalego... Kompletnie różne rzeczy...

Hendrix- All along the watchtower

3. Lucifer and Father Frank

"Najpewniej jestem o wiele lepszym pianistą od Ciebie". Powiedział ojciec Frank do Lucyfera... Jest Diabeł, jest i ksiądz. Odwieczna rywalizacja... Moim zdaniem obaj nie mają słuchu, ale może się nie znam...

Może Wy docenicie ich improwizację?

2. Voltaire-"When you are evil"

Zupełnie przypadkiem znalezione... Brzmi trochę jak tango, ale jeśli ktoś ma ochotę na odrobinę melancholii...

1. "Symphathy for the devil"

Na koniec Rolling Stonesi, klasyka...Jedynie irytuje mnie ten obrazek diabła, jest tak schematyczny i mało oryginalny artystycznie... Ale jako satyra sprawdza się idealnie...

A może Wy znacie jakieś dobre piosenki o tematyce zła (religijnego, filozoficznego, etycznego, symbolicznego)?

Interpretacja obrazu #4 ("Lewitujący Prorocy")

2018-03-01T11:32:00.003-08:00

Interpretacja obrazu "Lewitujący Prorocy"

Może nie jest to jakiś obraz na miarę Leonarda da Vinci, ale na pewno może się podobać, skoro ktoś bardziej doświadczony w dziedzinie sztuki, mający ugruntowaną pozycję, szacun wśród znanych artystów, porównał go do Ensora( taki jeden holender, prekursor surrealizmu). W sztuce wszystko jest niezwykle subiektywne i zależne od odbiorcy. Komuś podobały się obrazy Nikifora, komuś bardziej odpowiada Dubuffet. Ktoś woli obrazy Dwurnika, komuś bardziej w duszy gra Sętowski.

Ja, maluję "surrealistyczny impresjonizm", zniekształcam postacie, rozmywam szczegóły, kładę nacisk na sam kształt, formę i kolor.

Kto wie, w którą stronę będę bardziej rozwijał obrazy.

Co do interpretacji samego obrazu:

Postać z prawej strony, jest prorokiem, przed oświeceniem, który albo pójdzie na zatracenie, albo na osiągnięcie całkowitej mądrości i zbawienia.
U dołu z prawej, pcha go w przepaść czarny demon, prawie niezauważalnie, podczas gdy jego uczeń, na kolanach, pyta go o dalszą drogę wędrówki.
Wewnętrzny demon pcha mędrca w otchłań błędnej ideologii. Możliwe że wzniesie się on niczym postacie u góry.
Jedna z nich stoi twardo, na gruncie zbawienia, druga, lewituje ku próżni i sercu wszechświata.
Twarz, która jest zarazem naczyniem, z żółtawym płynem, jest umysłem ludzkim, w którym obecne są jeszcze zanieczyszczenia, w formie opinii, i światopoglądów, które częściowo wypaczyły jego pryzmat postrzegania.
Według takich pisarzy jak Gombrowicz, nie da się uciec przed formą, jak tylko w inną formę. Forma jednak powinna się rozwijać, zmieniać, ulepszać, choć wielokrotnie na drodze istnych tortur.
Filiżanki, skorupa ślimaka, oko wiszące na drabinie, są ciałami, a właściwie ich fragmentami, prawdziwymi i symbolicznymi, porzuconymi we wrotach, świata duchowego.
Postacie po lewej na dole. Jedna strofuje drugą, za to że ta usiłuje iść w otchłań, za pomarańczową osobą, która trzyma troskliwie rozpadające się zwłoki, umysłu, ograniczonego w śmierci, ciałem... Według niektórych religii, ciało ogranicza umysł, i ktoś kto nie wyzbył się pragnień w chwili śmierci, ten nie osiągnie zbawienia.

Ale czy warto być robotem i zatracić człowieczeństwo, tylko po to by osiągnąć wieczny spokój?
Czy warto wyzbyć się wszelkiej ludzkiej formy, by wejść w, może prawdziwą, może wyimaginowaną, formę duchową?
Uważam że na pewno na drodze doskonalenia duchowego, można też częściowo udoskonalić naszą formę ludzką.
Może przeciętny zjadacz chleba nie powinien zaraz zostawać fakirem, lub pustelnikiem, czy ascetą, ale co komu gra we wnętrzu, ten według swej woli może wyciągać od różnych religii, najbardziej mu potrzebne informacje, techniki duchowe, nakazy.

Co jest trudne, bo tak na przykład w Bhatavad-Gicie, jest napisane że spowiedź jest bez sensu, bo nie eliminuje złych nawyków, które są podstawą grzechu, bo człowiek i tak potem grzeszy.No, a wiadomo, że w religii katolickiej spowiedź odgrywa bardzo istotną rolę.
Co innego, że są różne interpretacje różnych pism, i one też się zmieniają w czasie, więc tym bardziej to niełatwe zadanie, ale z pewnością warte zachodu.

Ok, dzięki za uwagę!
Jeśli post był interesujący, oczekujcie kolejnego za tydzień!

Mądrość starożytnych w "Mitologii Religinej"

2018-02-19T11:09:00.000-08:00

Mitologia (I mądrość) religijna

Ten post będzie o ostatnich moich przemyśleniach na temat religii i pewnego punktu widzenia. Mieliście kiedyś tak że osoba absolutnie przekonana o swojej nieomylności, dziadek, ojciec, wujek, a przy tym nie dająca innym dojść do głosu, "przekazywała" wam pewną "mądrość", a Wy, nie mieliście żadnych argumentów, by zaprzeczyć? Ja też, ale po pewnym głębszym zastanowieniu udowodniłem jednak pewien margines błędu danego rozumowania.

Mąciwoda ze mnie.

Co do samej mądrości: "Religia to opium dla ludu, który służy utrzymaniu władzy nad ludźmi".

Po pierwsze, w religii (przynajmniej tej mającej korzenie w starożytności, lub jej odgałęzieniu, odmianie, odłamie itp.) zawarta jest mądrość dawnych wieków. Jacyś mędrcy, filozofowie, mniej lub bardziej omylni, stworzyli pewien zbiór wskazówek, prawd o człowieku i o życiu. Niektóre z nich były aktualne tylko w ich czasach, inne są aktualne do dziś i nie ma nic negatywnego w tym by się do nich stosować, zgodnie ze swoją osobowością. Uważam że każdy powinien wyciągać z religii, tą prawdę, którą uzna za zgodną ze sobą, o ile ją za taką uzna, lub nie.

Po drugie, fakt, niektórzy ludzie z władz kościelnych, różnych religii, wykorzystują swoją władzę, często jej nadużywając. Ale jest to kwestia zepsucia człowieka przez władzę, samą w sobie, a nie samej religii. Kwestią zasadniczą jest tutaj po części sam system, po części sama instytucja, po części człowiek. Każdy system, najpierw ma fazę idealistów i budowniczych, potem rozwoju, na końcu stagnacji. Jak fale morskie, najpierw buduje się wielka fala, by osiągnąć szczyt, a potem opada i idzie już tylko w dół, by upaść.

Ale nie martwcie się, system, w przeciwieństwie do fali, może się reformować, potem reformować, a potem... Zmienić na nowy system.

Po trzecie, jeśli komuś sprawia przyjemność działanie zgodnie z zasadami danego zbioru wskazówek, ideologii, to doskonale!

"Whatever works", jak mawiał bohater filmu Woodego Allena.

Wierzcie w co sprawia Wam przyjemność i szczęście, byle do pewnego stopnia. Ekstremizm jest zły w każdym stopniu, bo prowadzi do tego, że religia staje się katalizatorem zła, które jest w ludziach. Podobnie jest z nauką. Oba to narzędzia, które mogą stworzyć wspaniałą katedrę, mogą też stworzyć Świętą Inkwizycję. Mogą stworzyć komputer Macintosh, lub bombę atomową.

Pewnie nie jest to jakieś odkrycie na miarę Marii Skłodowskiej, ale uff, musiałem to z siebie wyrzucić, zwłaszcza że w swoich interpretacjach i ogólnie pracach, bardzo często nawiązuję do tematyki mądrości starożytnej. Mądrości, nie religii samej w sobie. Czasem jest to zabawa formą, dla formy, zamienianie znaczeń, lub wręcz tworzenie nowych, niekiedy pozbawianie i cieszenie się czystym efektem wizualnym, powstałym w wyobraźni...

Aha, zapomniałbym o wyjaśnieniu znaczenia obrazu!

Moim zamysłem, gdy tworzyłem tą skromną foto-manipulację, było ukazanie rozmaitych alegorii, często kontrastujących ze sobą i o oddzielnym znaczeniu metafizycznym.

Doskonałym przykładem są zwierzęta o żółtej sierści i w maskach. Symbolizują one w sposób alegoryczny możliwe błędy przy tworzeniu dogmatów i tradycji „mitologii religijnej”.

Nawiązując do hipotezy Keplera, zjawisko zwane „Gwiazda Betlejemska” było koniunkcją planet Jowisza, Saturna i Marsa, występujące co 800 lat. Te same małpy o czerwonym kamuflażu, powtarzające się na dole obrazu są schematami i motywami wspólnymi, a zarazem uniwersalnymi dla wszystkich religii, np. wiara w jedną najwyższą istotę, boski pierwiastek (jaźń), nie krzywdzenie innych istot itp.

Mądrością zostawioną nam przez starożytnych.

Zamek to instytucjonalizm, wyrastający czasem niczym narośl na bezbronnej ideologii, udostępnionej przez starożytnych mędrców, wiernym, którzy okazują się rzeźbami z głowami ptaków, klęczącymi przed kapłanami. Maska ze skrzydłami motyla obrazuje zdarzające się niekiedy przeinaczanie pierwotnych nauk lub wstawki apokryfistów w pismach świętych.

Mam nadzieję że post was zaciekawił, jeśli tak,

Oczekujcie na następny za tydzień...

Sylwerius

Recenzja: Top 5 najlepszych wystaw 2017/2018

2018-02-12T11:27:00.001-08:00

Autor: Natalia Januszkiewicz

Top 5 najlepszych wystaw 2017/2018

Link do zdjęć: TU

5. Natalia Januszkiewicz

Klimatyczne, nastrojowe… Po prostu wspaniała technika i symetryczność widoczna na obrazach, minimalizm, w połączeniu z wykwintnym nawiązaniem do kształtów geometrycznych, tworzy niezwykle nastrojową mieszankę. Cały cykl prac przedstawia (według mojej interpretacji), docieranie do ukrytych emocji, niedostępnych, odległych, nie dających się ujawnić. Jest doświadczeniem pełnym napięcia w docieraniu do przeżyć i ogromnej energii tkwiącej w podświadomych, silnych uczuciach.

4. Maria Czebotar-Siemaszko

Na tej wystawie, artystka, w swojej galerii twarzy pokazuje ich wymiar filozoficzny, antropologiczny, estetyczny. W twarzy i przyrodzie ukryta jest pewna tajemnica, ludzkie potrzeby duchowe, ukryte pragnienia. Są one odzwierciedleniem naszej percepcji, szkatułą gdzie zamknięte są nasze myśli i refleksje. Niezwykle ekspresywne i zarazem intrygujące obrazy.

3. Wystawa Kaligrafie

Wystawa, prezentuje artystów średniego i młodego pokolenia pochodzących z krajów Bliskiego Wschodu, Afryki Północnej oraz Azji Środkowej. Zaproszeni twórcy żyją i pracują w kraju urodzenia, ale też w Europie czy Ameryce Północnej, lecz najczęściej pozostają w ciągłej podróży pomiędzy tymi światami (nazywani są czasem współczesnymi miejskimi nomadami). Najbardziej zaimponowała mi instalacja z gigantycznym sercem, które niby meteoryt spadło z kosmosu i wbiło się w ścianę i podłogę, wśród urokliwych kawałków gruzu i popękanych ścian. Oczywiście każdy mógł to interpretować według swojego schematu…

2. Epoka Mistrzów- Czas wskaże mistrza

Tytułem, tak wielce górnolotnym jest międzynarodowa wystawa malarstwa nowoczesnego, która „wędruje” po różnych miastach i krajach. Uczestniczą w niej różni malarze z Polski, Ukrainy, Białorusi, Francji, Anglii, Niemiec i Stanów Zjednoczonych. Ogółem zamysłem wystawy jest połączyć niczym most, malarzy z różnych krajów, pokazanie że w kulturze tak naprawdę granice nie istnieją, oraz że wspólnie można się przyczynić do rozwoju swoistego dialogu kulturowego.

1. Maria Anto

Niesamowita, mroczna, niebywała metaforyczność i surrealizm. Czego chcieć więcej? Niezwykle ciekawe wykorzystanie wyobraźni i wspomnień przy doskonałym opanowaniu warsztatu! Można oczywiście się przyczepić że niektóre obrazy są trochę za mało realistyczne, no ale naprawdę, czy sztuka musi być jak fotografia? Za to kolor, nastrój, przekaz i interesujące, trochę ironiczne nawiązanie do polskiej historii na jednym z obrazów urzekły mnie! Zwłaszcza skontrastowane z fantastycznymi postaciami i stworzeniami na innych… Ciekawostką jest że artystka była świadomą nonkonformistką, odrzucając aktualne trendy w sztuce, zasady realizmu, wytyczając własną ścieżkę, do czego zachęcam i Was!

Plus moja wystawa, a co tam!

Najtrudniej pisać o sobie. Niektórym ta wystawa się podoba, według innych jest zbyt monotematyczna… No, ale ludzie, to są obrazy z cyklu „Trawy i Pola”! Następny to: „Pustynie”, i kolejnym który staram się rozwijać są „Morza”… Ogółem starałem się jak mogłem w tych obrazach zawrzeć swoją rozgorączkowaną wyobraźnię, silne emocje, fantastyczne, surrealistyczne postacie, mające rozmaite znaczenia symboliczne, metafizyczne czy filozoficzne... Niemniej staram się łamać zasady, konwencję i mieszać motywy, zmieniać znaczenia, tworzyć nowe spojrzenie na znane motywy… Mam nadzieję że się Wam podoba i zainspiruje Was do odkrywania nowych dróg artystycznych.

W razie czego piszcie swoje opinie, przemyślenia czy konstruktywną krytykę w komentarzach!

Interpretacja obrazu #3

2018-02-06T11:52:00.000-08:00

Tytuł: "Niespodziewane rozczarowanie"

Mam nadzieję że wbrew tytułowi, ten obraz (i interpretacja) was nie rozczaruje! ;)

Obraz ten skupiony jest na tematyce czasu.
Wiecznie goniący czas, nieugięty i nieprzekupny wróg, dopada nas w najmroczniejszej, ostatniej chwili życia- śmierci.
Postać z lewej strony obrazu symbolizuje właśnie śmierć, która zamiast twarzy ma obraz wieków dawnych.
Upływ czasu jest niezwykle szybki, acz niedostrzegalny dla niektórych, co symbolizuje ryba, która jest zarazem nosicielem wartości dawnych cudów kultury i architektury, ukazanych poprzez motyw pałacu wersalskiego. Dawni wielcy ludzie, teraz pozbawieni świadomości, pozostający w niebycie, pozbawieni myśli, ubezwłasnowolnieni przez czas i sprowadzeni do roli pomników, które mogą oglądać ludzie współcześni- to symbolizuje rzeźba wielkiego rzymianina, Marka Aureliusza, mistrza filozofii stoickiej, pozbawiona głowy, zamiast której ma symbol bez-myśli, braku świadomości- głowę pawia.
Czas jest niebezpieczny.
Ten kto ignoruje i śmie z niego drwić, trwonić go w bezsensowne, niepotrzebne lub zwyczajnie błahe rzeczy, znika w jego trzewiach- w dzikiej dżungli, tajemniczych górach i lasach, których części znajdują się zaraz za Markiem Aureliuszem, choć zarazem biegną linią ukośną, jakby z naszej perspektywy, są tak bliskie i tak odległe.
Monumentalna świątynia rzymska pod rybą oznacza piękno czasu wynikające z ciągłości przeszłości i teraźniejszości.
Jeśli tylko coś jest dość trwałe z natury i troskliwie pielęgnowane przez człowieka, a przy tym nie jest materią ożywioną, może przetrwać tysiące lat i być łącznikiem między historią dawną a współczesnością.
A jak chcecie zobaczyć więcej obrazów to zapraszam do galerii tu lub na stronę na FB: SylweriusArt!

Interpretacja obrazu #2 ("Pole wyobraźni")

2018-02-02T10:08:00.001-08:00

Pole wyobraźni

Na tym obrazie przeplatają się trzy plany: Duchowy, Astralny, Materialny. Duchem są żeński i męski pierwiastek Boga, najwyższego ducha, na najwyższym poziomie istnienia. Symbolizują to góry i postacie za górami. Żeńską energią duchową jest postać w złotej masce, z gołębicą na ramieniu. Męskim pierwiastkiem jest byt w biało-złotej masce i czerwonej czapce. Żeński pierwiastek pojawia się na planie astralnym jako rzeźba z głową świecy, a męski jako mgliste popiersie. Boska świadomość w postaci kobiety, w wypadku planu materialnego występuje jako hinduska Bogini na potwornym lamparcie o kopytach żyrafy. Męski pierwiastek jest przedstawiony jako pół-małpa pół-mędrzec, oznaczający chłodny intelekt skontrastowany ze zwierzęcymi instynktami.

Interpretacja obrazu #1

2018-01-28T11:53:00.001-08:00

Płaskostopie stwórcy

Ta praca artystyczna ma na celu skłonić do zastanowienia się nad metafizycznym zagadnieniem matematycznym: „Jeśli w wyższej matematyce jest wiele ścieżek po których można osiągnąć dane rozwiązanie, a cały proces polega na odkrywaniu ukrytych dróg, a matematyka opisuje wszechświat, to czy nie może istnieć wiele ścieżek zbawienia? (Mam na myśli religie starożytne i uniwersalistyczne, a nie np. Kościół Latającego Potwora Spaghetti) Co, jeśli celem egzystencji człowieka nie jest OSIĄGAĆ, ale DĄŻYĆ?! Zastanówcie się nad tym. Co do aspektu estetycznego, to jak widać praca w swej harmonii i geometrii ma nawiązywać do taknielubianejmatmy. Posąg to oczywiście stwórca, a krajobraz to raj, który przecież każdy widzi inaczej. Jedne z najpiękniejszych dzieł kultury powstawały w oparciu o matematykę, jak np. obrazy Leonarda da Vinci, co oczywiście jest doskonałym powodem by łamać konwencję, swobodnie nawiązywać, w celu stworzenia czegoś nowego i nieodkrytego...

Spektakl "Jeden Gest"- recenzja

2018-01-25T12:21:00.001-08:00

Recenzja „Jeden Gest”

Z czym kojarzą nam się ludzie głusi? Niech każdy odpowie sobie na to pytanie. Ludzie ułomni? Ludzie nieszczęśliwi? Ludzie mniej sprawni od nas? Wolniejsi? Mniej inteligentni? A może po prostu odrzuceni i niezrozumiani? Reżyser spektaklu „Jeden Gest” stara się odpowiedzieć na to pytanie, wprowadzić nas do świata głuchych i udowodnić, że głusi są nawet niekiedy lepsi od nas, słyszących. Przejdźmy do samego spektaklu. Na początku przemawia do nas starsza kobieta. Mówi i miga, w tle widać napisy po polsku i angielsku. Dopiero po chwili wprowadzenia dowiadujemy się, że ta osoba nie słyszy! Opowiada nam o sobie, poznajemy tragiczną historię jej babci, która zabierała ją codziennie do kościoła i modliła się żeby jej wnuczka odzyskała słuch. Ponieważ Bóg nie zesłał cudownego ozdrowienia, wpadła w depresję. Ale życie głuchego nie składa się wyłącznie ze smutnych chwil. Jej pasją, jako osoby głuchej, był taniec, dla niej, muzyką był sam ruch, czysta symfonia ruchu ciała, bez dźwięków. Wygrała nawet kiedyś mistrzostwa. Potem formuła spektaklu odrobinę się zmienia, była mistrzyni tańca bierze ze stołu kamerę, kieruje ją na widownię, widać niewyraźny obraz, rozmazany, nieostry i po chwili idzie z nią za tekturową ścianę, na ekranie wyświetla się już wyraźny obraz. Wydaje mi się, że ta scena ukazuje sposób słyszenia osób słabosłyszących poprzez metaforę rozmazanego i wyraźnego obrazu, albo pokazuje granicę we wzajemnym postrzeganiu między światem słyszących i nie słyszących. Cała scena jest zaciemniona, tylko za ścianą pali się światło, tam gdzie znajduje się kamera. Widzimy na ekranie osoby, które w jakiś sposób się porozumiewają, chociaż widzimy tylko pojedyncze fragmenty ich twarzy, oczy, usta, nos. Uśmiechają się, coś migają, dyskutują, po chwili obraz na ekranie znika. Słychać dziwny odgłos, okazuje się że przez tekturową ścianę wywiercone zostają otwory. Przez otwory wysuwają się ręce. Zaczynają migać. Migają m.in. cyfry. Ciekawe, że aż do liczby 10 dla wszystkich jeżyków są takie same znaki. Potem nieznacznie się zmieniają. Inną ciekawostką jest to, że na słowo „sex” jest w języku migowym chyba ze sto znaków! Moim zdaniem najzabawniejszym był ten, w którym (jak mniemam) uderzało się językiem o policzek, przez co nadymał się i opadał, jak u żaby. Oczywiście żeby go pokazać jedna z aktorek musiała wyjść zza bariery.

Wydaje mi się, że takie przedstawienie ludzi ,,zza ściany” i pokazanie wyłącznie migów, miało odciągnąć naszą uwagę od ich wyglądu (człowiek ma wielką skłonność do oceniania po wyglądzie) i skupić się na niezwykłościach samego języka. Szczerze mówiąc bałem się, że na końcu spektaklu okaże się, jak słyszący są całkowicie bezradni w posługiwaniu się językiem migowym, i jak mimo wszystko jest to trudny język, ale na szczęście nic takiego się nie stało, publiczność szybko zorientowała się jak bić brawo w języku migowym.

Może jeszcze trochę o uczestnikach spektaklu. Jak wiecie pierwszą osobą była tancerka., następna postacią była młoda kobieta, która pochodziła z rodziny słyszących, dzięki temu i tytanicznej pracy nauczyła się mówić. W latach późniejszych z dofinansowania i zbiórki zebrała pieniądze na specjalny przyrząd, który umieszcza się w pewnym miejscu na głowie i on wysyła impulsy do mózgu, przez co człowiek nie słyszący może słyszeć. Potem był starszy mężczyzna, grafik. Z powodu braku słuchu nikt nie chciał go w Polsce zatrudnić. Na pocieszenie dodam, że znalazł pracę w Szwecji. Przy okazji warto jeszcze poruszyć problem, o którym później opowiadali głusi: w Polsce osoba nie słysząca praktycznie wszędzie potrzebuje tłumacza, do urzędu, na pocztę, do lekarza, bo nikt nie jest w stanie się z nią komunikować (w Szwecji np. państwo przydziela osobie głuchej tłumacza i opłaca go). Następną osobą był poeta, urodzony w rodzinie osób głuchych. Myśleliście że głusi nie mają poetów? Przykład tego bohatera jasno dowodzi że jest odwrotnie! Przedstawił nam symfonię ruchów. Jednak żebyśmy lepiej to odczuli, pod ubraniem miał czujniki, które z każdego jego ruchu tworzyły dźwięki o różnej częstotliwości i natężeniu. Równocześnie za plecami artysty , emitowany był film, absolutny klasyk kina anime, dzieło „Japońskiego Disneya” Hayao Miazaiakiego „Księżniczka Mononoke” (co dosłownie można tłumaczyć jako „Wściekła Księżniczka”). Anime stanowiła dla niego jedyny łącznik ze światem słyszących, za pomocą obrazu zyskiwał z nim kontakt.

Na koniec wszyscy aktorzy amatorzy zamigali hymn głuchych, który wspólnie ułożyli, a potem wzięli książkę( podręcznik gramatyki dla głuchych) i przestawili kilka komunikatów w trybie rozkazującym. Ostatnie słowa spektaklu brzmiały: Patrz na mnie! Klaszczcie! Koniec spektaklu! Wplecenie w końcówkę spektaklu nauki odpowiednich trybów gramatycznych uważam za niezwykle pomysłowe i zabawne. Oczywiście w spektaklu było jeszcze więcej szczegółów z życia głuchych, specyfiki ich grupy społecznej, czy przykładów irracjonalnego traktowania ich przez słyszących, jednak gdybym je wszystkie przedstawił, nie starczyłoby miejsca. Spektakl był mimo minimalistycznej formy niezwykle przyjemny w odbiorze, doceniam jego pomysłowość i to ,że można się z niego było nauczyć naprawdę wielu rzeczy o głuchych, ich języku, czy wręcz kulturze. Szczerze polecam.

Krzysztof Jokiel