Ακτιβιστής

Ο έρωτας που μας μαθαίνει να υπάρχουμε

2026-09-29T23:47:58.003+03:00

Ίσως ο έρωτας να είναι η πιο προσωπική ιστορία που γράφουμε με λέξεις που δεν είναι εντελώς δικές μας. Νομίζουμε πως όταν ερωτευόμαστε γεννιέται μέσα μας κάτι μοναδικό, κάτι που δεν υπήρχε πριν και δεν μοιάζει με καμία άλλη ιστορία. Κι όμως, κάπου βαθιά μέσα σε αυτό το συναίσθημα υπάρχουν οι πρώτες αγκαλιές που θυμόμαστε, οι άνθρωποι που μας φρόντισαν, εκείνοι που μας πλήγωσαν, οι ιστορίες που ακούσαμε μικροί, οι ταινίες που μας έμαθαν πώς μοιάζει η ευτυχία, τα τραγούδια που μας ψιθύρισαν πως κάποτε θα έρθει κάποιος και θα μας βρει. Ίσως, λοιπόν, να μην ερωτευόμαστε ποτέ μόνο με την καρδιά μας. Ερωτευόμαστε και με τη μνήμη μας. Με όλα όσα μας είπαν πως είναι αγάπη. Με όλα όσα δεν μας είπαν ποτέ. Γιατί κάθε άνθρωπος κουβαλά μέσα του μια μικρή, αθέατη εκπαίδευση στον έρωτα. Άλλος έμαθε πως αγαπάμε μένοντας. Άλλος πως αγαπάμε αντέχοντας. Άλλος πως πρέπει να διεκδικούμε. Κι άλλος πως, για να μη χάσει τον άνθρωπό του, πρέπει πρώτα να χάσει λίγο από τον εαυτό του. Και ύστερα συναντιούνται δύο άνθρωποι. Και πάνω στο τραπέζι της σχέσης ακουμπούν, χωρίς να το ξέρουν, όλα όσα έμαθαν για την αγάπη. Γι’ αυτό ο έρωτας είναι τόσο όμορφος και τόσο δύσκολος. Γιατί δεν είναι μόνο η στιγμή που δύο βλέμματα συναντιούνται. Είναι και η στιγμή που δύο διαφορετικοί κόσμοι προσπαθούν να μάθουν ο ένας τη γλώσσα του άλλου. Κι εμείς, άνθρωποι μιας εποχής που μας έμαθε να επιλέγουμε γρήγορα, να συγκρίνουμε αδιάκοπα και να φοβόμαστε μήπως υπάρχει κάπου κάτι καλύτερο, δυσκολευόμαστε όλο και περισσότερο να μείνουμε εκεί όπου τα πράγματα δεν είναι τέλεια. Θέλουμε τον έρωτα, αλλά φοβόμαστε τη δυσκολία του. Θέλουμε την οικειότητα, αλλά φοβόμαστε την έκθεση. Θέλουμε να μας γνωρίσουν, αλλά τρέμουμε μήπως, όταν μας γνωρίσουν πραγματικά, δεν μας αγαπήσουν. Και κάπως έτσι, μέσα στην εποχή της ατελείωτης επιλογής, ο άνθρωπος γίνεται συχνά μια επιλογή ανάμεσα σε άλλες. Ένα πρόσωπο που μπορεί να αντικατασταθεί όταν πάψει να ανταποκρίνεται στην εικόνα που είχαμε φτιάξει γι’ αυτό. Μα ο αληθινός έρωτας αρχίζει ίσως ακριβώς όταν η εικόνα ραγίσει. Όταν ο άλλος πάψει να είναι αυτό που φανταστήκαμε και αρχίσει να γίνεται αυτό που πραγματικά είναι. Με τις αδυναμίες του. Με τις αντιφάσεις του. Με τις σιωπές του. Με εκείνα τα κομμάτια του που δεν είναι φτιαγμένα για να μας εξυπηρετούν. Τότε καταλαβαίνουμε πως το να αγαπάς έναν άνθρωπο δεν σημαίνει να τον κάνεις δικό σου. Σημαίνει να μπορείς να στέκεσαι απέναντί του και να αναγνωρίζεις πως είναι ένας ολόκληρος κόσμος που δεν σου ανήκει. Κι αυτό ίσως είναι το πιο δύσκολο μάθημα του έρωτα. Να αγαπάς χωρίς να κατέχεις. Να μένεις χωρίς να φυλακίζεις. Να νοιάζεσαι χωρίς να ζητάς από τον άλλον να γίνει το φάρμακο για όλες τις πληγές σου. Γιατί ο άλλος δεν ήρθε στον κόσμο για να μας ολοκληρώσει. Ήρθε, ίσως, για να περπατήσει για λίγο δίπλα μας. Και αυτή η διαφορά είναι τεράστια. Μας έχουν μάθει να ονειρευόμαστε τον άνθρωπο που θα μας «ολοκληρώσει», σαν να είμαστε μισοί πριν τον συναντήσουμε. Μα ίσως η πιο τρυφερή μορφή αγάπης να είναι διαφορετική: δύο άνθρωποι που δεν είναι μισοί, που δεν χρειάζονται ο ένας τον άλλον για να υπάρξουν, αλλά που επιλέγουν να μοιραστούν ένα κομμάτι της ύπαρξής τους. Να τολμήσουν να παραδεχτούν πως δε χρειάζονται ο ένας τον άλλον για να είναι ολόκληροι χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν υπάρχει χώρος για έναν «κοινό βίο». Ό,τι και αν σημαίνει αυτό. Και υπάρχει μια τεράστια ελευθερία σε αυτή τη φράση. Γιατί η αγάπη τότε παύει να είναι φόβος απώλειας και γίνεται προσφορά παρουσίας. Ίσως γι’ αυτό ο έρωτας να είναι και μια μικρή κοινωνία μέσα στην κοινωνία. Ένα δωμάτιο όπου δύο άνθρωποι μαθαίνουν ξανά τη συνύπαρξη. Εκεί μαθαίνουμε να ακούμε τον άλλον χωρίς να περιμένουμε τη σειρά μας να μιλήσουμε. Μαθαίνουμε πως τα όρια δεν είναι απόσταση αλλά σεβασμός. Μαθαίνουμε πως η διαφορετικότητα δεν είναι απειλή. Μαθαίνουμε πως η φροντίδα δεν είναι θυσία και πως η ελευθερία του άλλου δεν μειώνει τη δική μας θέση στη ζωή του. Στο «εμείς» δεν υπάρχει χώρος για τα «εγώ». Κι ίσως, τελικά, μέσα σε μια σχέση να δοκιμάζεται ολόκληρος ο τρόπος με τον οποίο στεκόμαστε απέναντι στους άλλους ανθρώπους. Ο τρόπος που αγαπάμε λέει πολλά για την κοινωνία από την οποία ερχόμαστε. Αλλά μπορεί να πει και κάτι για την κοινωνία που θέλουμε να δημιουργήσουμε. Γιατί κάθε φορά που επιλέγουμε να μην ελέγξουμε αλλά να εμπιστευτούμε, κάθε φορά που ακούμε αντί να επιβάλουμε, κάθε φορά που σεβόμαστε αντί να απαιτούμε, δημιουργούμε — έστω σε έναν μικρό χώρο δύο ανθρώπων — έναν διαφορετικό τρόπο συνύπαρξης. Και ίσως αυτό να είναι η πιο σιωπηλή κοινωνική δύναμη του έρωτα. Όχι ότι αλλάζει τον κόσμο με μεγάλες πράξεις. Αλλά ότι αλλάζει, λίγο λίγο, τον τρόπο με τον οποίο υπάρχουμε μέσα σε αυτόν. Κι ύστερα υπάρχουν εκείνες οι στιγμές που δεν έχουν τίποτα το θεαματικό. Ένα βλέμμα στο τέλος μιας δύσκολης ημέρας. Ένα χέρι που ακουμπά για λίγο το δικό σου. Ένα «έφαγες;» που κρύβει μέσα του ολόκληρη την πρόταση «θέλω να είσαι καλά». Ένας άνθρωπος που θυμάται κάτι μικρό που του είχες πει μήνες πριν. Ίσως εκεί να βρίσκεται τελικά η αλήθεια του έρωτα. Όχι στις μεγάλες υποσχέσεις, αλλά στη μικρή επιμονή της φροντίδας. Στο να θυμάσαι. Στο να προσέχεις. Στο να νοιάζεσαι. Στο να είσαι εκεί. Γιατί ο έρωτας, όσο κι αν τον έχουμε ντύσει με ποίηση, πάθος και μεγάλες λέξεις, είναι τελικά μια καθημερινή πράξη. Είναι ο τρόπος που κοιτάζεις τον άλλον όταν κανείς δεν κοιτάζει. Είναι ο τρόπος που του αφήνεις χώρο να αναπνεύσει. Είναι η υπομονή με την οποία προσπαθείς να καταλάβεις έναν άνθρωπο που ποτέ δεν θα μπορέσεις να καταλάβεις ολοκληρωτικά. Και ίσως αυτή να είναι η πιο όμορφη μορφή τρυφερότητας: να ξέρεις πως δεν θα γνωρίσεις ποτέ ολόκληρο τον άλλον κι όμως να θέλεις να συνεχίσεις να τον γνωρίζεις. Για όσο κρατήσει. Για όσο αντέξει ο χρόνος. Για όσο δύο άνθρωποι μπορούν να συναντιούνται ξανά και ξανά μέσα στην ίδια ζωή, αλλάζοντας, μεγαλώνοντας, απομακρυνόμενοι και επιστρέφοντας ο ένας προς τον άλλον. Γιατί ο έρωτας δεν είναι η υπόσχεση πως τίποτα δεν θα αλλάξει. Είναι η τρυφερή αποδοχή ότι όλα αλλάζουν. Και πως, μέσα σε αυτή την αλλαγή, υπάρχουν άνθρωποι που κάποτε μας έμαθαν έναν καινούργιο τρόπο να κοιτάζουμε τον κόσμο. Ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο μεγάλο δώρο του έρωτα. Δεν είναι ότι μας χαρίζει έναν άνθρωπο. Είναι ότι, για λίγο, μας κάνει να βλέπουμε τον κόσμο μέσα από τα μάτια κάποιου άλλου. Και όταν αυτό συμβαίνει αληθινά, κάτι μέσα μας μετακινείται. Γινόμαστε λίγο πιο ευάλωτοι. Λίγο πιο γενναιόδωροι. Λίγο πιο πρόθυμοι να καταλάβουμε. Και ίσως, χωρίς να το καταλάβουμε, λίγο πιο ανθρώπινοι. Γιατί ο έρωτας, στο τέλος, δεν είναι μόνο η ιστορία δύο ανθρώπων που βρέθηκαν. Είναι η ιστορία δύο ανθρώπων που προσπάθησαν να μάθουν πώς να υπάρχουν μαζί χωρίς να πάψουν να υπάρχουν ο καθένας ως ξεχωριστός άνθρωπος. Κι ανάμεσα σε όλα όσα μας έμαθε η ζωή να φοβόμαστε — την απώλεια, την απόρριψη, τη μοναξιά, την αλλαγή — ο έρωτας έρχεται αθόρυβα και μας ψιθυρίζει κάτι πολύ απλό: πως ίσως δεν χρειάζεται να κρατάμε σφιχτά ό,τι αγαπάμε. Ίσως αρκεί να το κρατάμε τρυφερά.

Σοφία Γρηγορίου

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το παράδειγμα του Shaq στο μεγάλωμα των παιδιών και την ανεξαρτητοποίησή τους

2026-09-27T17:43:50.754+03:00

Ο Shaquille O'Neal κοίταξε τα έξι παιδιά του κατάματα και τους είπε ότι δεν θα άγγιζαν ούτε ένα σεντ της αυτοκρατορίας του των 400 εκατομμυρίων δολαρίων, εκτός αν είχαν πρώτα αποκτήσει δύο πτυχία.

Το ξεκαθάρισε: «Δεν είμαστε πλούσιοι. Είμαι πλούσιος εγώ». Το καλύτερο είναι ότι στην πραγματικότητα το επιβάλλει.

Όταν ο γιος του, Myles, ήθελε να γίνει DJ, ο Shaq τον ανάγκασε να παρουσιάσει ένα πλήρες επιχειρηματικό μοντέλο πριν χρηματοδοτήσει ένα μόνο κομμάτι εξοπλισμού. Σήμερα, ο Myles έχει μια μόνιμη θέση στο Λας Βέγκας.

Ο γιος του, Shareef, εργάζεται ως πραγματική δουλειά για τον πατέρα του στη Reebok.

Η μεγαλύτερη κόρη του, Taahirah, αποφοίτησε με άριστα και ασχολήθηκε κατευθείαν με την εταιρική επικοινωνία.

Και μόλις τον περασμένο Μάιο, ο γιος του, Shaqir, αποφοίτησε από το κολέγιο και αμέσως ανακοίνωσε ότι θα επέστρεφε για το δεύτερο πτυχίο του μόνο και μόνο για να ανταποκριθεί στο βασικό πρότυπο του πατέρα του. Ζούμε σε μια κουλτούρα όπου οι γονείς κάνουν τα πάντα για να δώσουν στα παιδιά τους όλα όσα δεν είχαν ποτέ, αλλά στη διαδικασία, αφαιρούν όλη τους την ενέργεια και τον χαρακτήρα τους.

Ο Shaq συνειδητοποίησε ότι το να δώσει στα παιδιά του τα πάντα δεν θα τους μάθαινε τελικά απολύτως τίποτα για την αξία της σκληρής δουλειάς. Η φήμη και ο πλούτος δεν τον εμπόδισαν να είναι ένας παραδοσιακός πατέρας που απαιτεί λογοδοσία.

Πόσοι άλλοι γονείς έχουν στην πραγματικότητα τα κότσια να μεγαλώσουν τα παιδιά τους με τέτοιου είδους πρότυπα σήμερα;

@DesireeAmerica4

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Σκέψεις για μετά τον θάνατο ....

2026-09-27T09:00:00.000+03:00

Πήγα σήμερα το πρωί σε συνοικιακό νεκροταφείο της Αθήνας επειδή τα οστά ενός πολύ γνωστού μου ανθρώπου έπρεπε να μετακινηθούν. Δεν υπήρχε εδώ τίποτε το συμβολικό. Υπήρχε μια διοικητική απόφαση. Η οικογένειά του δεν ήθελε –ή δεν μπορούσε, αδιάφορο πλέον– να αναλάβει το κόστος παραμονής του στο οστεοφυλάκιο, και έτσι ελήφθη η απόφαση από τον Δήμο: μεταφορά στο χωνευτήρι. Ο θάνατος, σε αυτή τη φάση, δεν έχει πια ούτε πένθος ούτε αφήγηση, έχει ετήσιο τιμολόγιο και προθεσμία.
Το οστεοφυλάκιο είναι ένας ενδιάμεσος χώρος αναμονής, μια παράταση μνήμης υπό όρους. Στενά ράφια, μεταλλικά κουτιά, ονόματα γραμμένα πρόχειρα, άλλα σβησμένα από την υγρασία. Εκεί ο νεκρός δεν είναι ούτε παρών ούτε απόντας, είναι «σε εκκρεμότητα». Και η εκκρεμότητα αυτή, όπως όλες, κάποτε κλείνει. Όχι με προσευχή, όχι με λόγο, αλλά με απόφαση υπηρεσίας. «Πάει στο χωνευτήρι».
Το χωνευτήρι δεν μοιάζει με τίποτα απ’ όσα έχεις φανταστεί αν δεν το έχεις δει. Δεν είναι χώρος ιερός, ούτε καν χώρος θανάτου. Είναι χώρος διαχείρισης. Ένα άνοιγμα στη γη, ένα τσιμεντένιο στόμιο, όπου δεν κατεβαίνουν άνθρωποι, αλλά σακούλες. Μαύρες, άσπρες, πρόχειρα δεμένες. Μέσα τους, οστά. Κρανία χωρίς πρόσωπο, μηριαία, πλευρά. Ό,τι απέμεινε από έναν άνθρωπο που κάποτε είχε φωνή, χειρονομία, ιστορία.
Η διαδικασία είναι γρήγορη. Δεν υπάρχει σιωπή. Υπάρχει βιασύνη. Οι σακούλες ανοίγονται, τα οστά αδειάζονται. Κυριολεκτικά: ανατρέπονται. Πέφτουν. Δεν «τοποθετούνται». Ρίχνονται. Ασβέστης πέφτει από πάνω, μετά χημικά, ουσίες που επιταχύνουν τη διάλυση, που σβήνουν αυτό που απέμεινε. Η φθορά εδώ δεν είναι μυστήριο… είναι στόχος. Να τελειώνει. Να μη μένει ίχνος. Να καθαρίζει ο χώρος.
Και όλο αυτό γίνεται χωρίς κανείς να αισθάνεται ότι διαπράττει κάτι φοβερό. Υπάρχει μια ειρωνεία σχεδόν κωμική: αυτή η διαδικασία παρουσιάζεται ως «σεβασμός στην παράδοση». Σαν να μην είναι αυτό βία. Σαν να μην είναι αυτό απόλυτη εργαλειοποίηση του ανθρώπινου σώματος. Σαν να μην πρόκειται για την πιο ωμή μορφή εξαφάνισης: χωρίς συνείδηση ότι κάτι τελειώνει. Οριστικά.
Εκεί, μπροστά στο χωνευτήρι, καταρρέει κάθε εύκολη θεολογική ρητορική περί «αναμονής της Αναστάσεως». Ποια αναμονή; Ποια προσδοκία; Εδώ δεν υπάρχει σπέρμα που αναπαύεται… υπάρχει υπόλειμμα που πρέπει να διαλυθεί. Και αν ο λόγος της Εκκλησίας δεν τολμά να δει αυτή την πραγματικότητα, τότε δεν μιλά για το σώμα, αλλά για μια ιδέα σώματος, αποκομμένη από την πράξη.
Οι Πατέρες, όμως, δεν φοβήθηκαν ποτέ τη φθορά. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει καθαρά: «οὐ τὸ σῶμα φθείρει τὴν ψυχήν, ἀλλ’ ἡ ἁμαρτία». Και αλλού: «οὐδὲν γὰρ τῶν ἐνταῦθα φοβερὸν, εἰ μὴ ἡ ἁμαρτία μόνη». Η φθορά της ύλης, είτε αργή είτε βίαιη, δεν έχει σωτηριολογικό βάρος. Το βάρος το έχει η σχέση με τον Θεό, όχι η τεχνική της διάλυσης.
Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής θα πάει ακόμη πιο μακριά, λέγοντας ότι στην Ανάσταση «οὐ τὰ αὐτὰ στοιχεῖα ἐπανέρχεται, ἀλλ’ ὁ αὐτὸς λόγος τῆς φύσεως». Δεν ανασταίνεται η ύλη ως ύλη, αλλά το πρόσωπο, ο λόγος της ύπαρξης. Αν αυτό ισχύει, τότε η εμμονή στη μορφή της φθοράς αγγίζει τα όρια μιας λατρείας της ύλης.
Και κάπου εδώ επανέρχεται το ζήτημα της αποτέφρωσης. Και πραγματικά, μετά από αυτό που είδα σήμερα, δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ: τι συζητάμε;
Μιλάμε για «βία της φωτιάς», ενώ δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα αυτή την πρακτική του χωνευτηρίου; Μιλάμε για «ασέβεια», ενώ τα οστά αδειάζονται από σακούλες και σβήνονται με ασβέστη;
Η αποτέφρωση, τουλάχιστον, είναι καθαρή. Δηλώνει αυτό που είναι: άμεση παράδοση της ύλης στη φθορά. Δεν υποκρίνεται αναμονή. Δεν κρύβεται πίσω από λέξεις. Και θεολογικά, δεν προσβάλλει την Ανάσταση περισσότερο απ’ ό,τι την προσβάλλει το χωνευτήρι. Διότι, όπως λέγει ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης, «οὐ γὰρ τῶν στοιχείων ἡ ἐπανόρθωσις ἡ ἀνάστασις, ἀλλὰ τοῦ λόγου τῆς φύσεως ἡ ἀποκατάστασις».
Αν θέλουμε σοβαρά να μιλήσουμε για σεβασμό στο σώμα, ας αρχίσουμε από το να δούμε τι πραγματικά συμβαίνει μέσα στα κοιμητήρια, πίσω από τις ευσεβείς λέξεις.
Η θεολογία δεν κινδυνεύει από την αλήθεια. Κινδυνεύει από τη σύγχυση, από την υποκρισία και από την άρνηση να παραδεχθεί ότι πολλές φορές αυτό που ονομάζουμε «παράδοση» είναι απλώς διαχείριση της φθοράς με άλλο όνομα.

Manos Lambrakis

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ποιός είναι ο Μυστηριώδης Άντρας που βρίσκεται δίπλα στην Κίμπερλι Γκίλφοϊλ ;;;

2026-09-27T00:02:56.943+03:00

Ο Χρήστος Μαραφάτσος είναι ο «άνθρωπος-μυστήριο» που συνοδεύει την πρέσβειρα των ΗΠΑ στην Ελλάδα, Κίμπερλι Γκίλφοϊλ.

Ο 39χρονος λομπίστας ενέργειας και εξέχουσα προσωπικότητα της MAGA, ο Μαραφάτσος έχει παράσχει στενές συμβουλές στην Γκίλφοϊλ και έχει συμμετάσχει σε πολυάριθμες επίσημες διπλωματικές συναντήσεις υψηλού επιπέδου μαζί της. [1, 2, 3]

Ένα ερευνητικό ρεπορτάζ της Wall Street Journal αποκάλυψε λεπτομέρειες σχετικά με τον ρόλο του και την αντιπαράθεση γύρω από την παρουσία του:

Λόμπινγκ από μη εγγεγραμμένες ξένες εταιρείες: Ο Μαραφάτσος είναι κορυφαίος λομπίστας του ελληνικού ομίλου κατασκευών και ενέργειας Aktor Group . Ο Aktor του κατέβαλε 160.000 δολάρια μέχρι τον Ιούνιο για να δημιουργήσει διασυνδέσεις εντός της κυβέρνησης των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένου του Υπουργείου Εξωτερικών και του Υπουργείου Ενέργειας. [1, 2]

Πρόσωπο Αρχηγού Επιτελείου: Επειδή ακολούθησε την Guilfoyle σε τόσες πολλές επίσημες κυβερνητικές συναντήσεις -συμπεριλαμβανομένης της επίδειξης διαπιστευτηρίων στο Προεδρικό Μέγαρο- αρκετοί ξένοι αξιωματούχοι υπέθεσαν λανθασμένα ότι ήταν ο επικεφαλής του διπλωματικού επιτελείου της. Κυβερνητικοί αξιωματούχοι σημείωσαν ότι συστηματικά δεν αποκάλυπτε τους ενεργούς οικονομικούς δεσμούς του με την Aktor κατά τη διάρκεια αυτών των συναντήσεων. [1, 2]

Συμφωνίες Ενεργειακών Υποδομών: Η Guilfoyle χρησιμοποίησε τη διπλωματική της θέση για να διασχίσει τα Βαλκάνια προωθώντας έναν «κάθετο διάδρομο φυσικού αερίου» σχεδιασμένο για τη μεταφορά υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) των ΗΠΑ από την Ελλάδα στην Ουκρανία. Παράλληλα με την προώθηση αυτών των περιφερειακών πρωτοβουλιών, προώθησε ενεργά την Aktor για επικερδείς ενεργειακές συμβάσεις. [1, 2]

Ιδιωτικό τζετ και πρόσβαση: Οι έρευνες αποκάλυψαν ότι ο Διευθύνων Σύμβουλος της Aktor μετέφερε την Guilfoyle σε διεθνείς διπλωματικές συναντήσεις με ιδιωτικό τζετ , γεγονός που εγείρει περαιτέρω ανησυχίες για δεοντολογία μεταξύ των περιφερειακών εποπτικών αρχών. [1]

Διπλωματικές τριβές

Η αποκάλυψη του σκιώδους ρόλου του Μαραφάτσου συνοδεύεται από ευρύτερες αντιπαραθέσεις γύρω από τη θητεία της Γκιλφόιλ στην Αθήνα. Δημοσιεύματα τόνισαν έναν καβγά κατά τη διάρκεια δείπνου τον Μάρτιο μεταξύ της Γκιλφόιλ και του υπουργού Ενέργειας της Ελλάδας. Αναφερόμενος στην κατάρρευση της κυβέρνησης της Ρουμανίας, η Γκιλφόιλ φέρεται να είπε στους παρευρισκόμενους: «Μπορούμε να το κάνουμε αυτό σε οποιαδήποτε χώρα θέλουμε. Μπορούμε να το κάνουμε αυτό εδώ», προκαλώντας έντονη αντίδραση μελών της Ελληνικής κυβέρνησης.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η ομιλία του Σάντσεθ στον ΟΗΕ για την παράνοια και βαρβαρότητα στον κόσμο λόγω Αμερικανών και Ισραήλ

2026-09-26T08:26:56.588+03:00

Νομίζω πως αξίζει να διαβαστεί η προσέγγιση και η καθαρή φωνή - έστω ενός Ευρωπαίου ηγέτη - για την τροπή που έχει πάρει η πορεία του κόσμου εξαιτίας της αναλγησίας, αλαζονίας και επιθετικότητας των επικυρίαρχων κρατών έναντι των θεωρητικά αδύναμων (βλέπε Παλαιστίνη κυρίως).
Κυρίως αξία έχει η τοποθέτηση του Ισπανού πρωθυπουργού για το μήνυμα που στέλνει στους "μουγγούς" πολιτικούς και ηγέτες που ουσιαστικά συμπεριφέρονται δουλικά απέναντι σε Τραμπ αλλά και Νετανιάχου (βλέπε και Μητσοτάκη).
Βέβαια η ομιλία περιορίζεται στα τελευταία κυρίως οκτώ χρόνια παραβλέποντας πως στον ρου της ιστορίας όλες οι κατά καιρούς αυτοκρατορίες και ισχυρές χώρες έχουν να επιδείξουν τα ίδια και χειρότερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας (βλέπε γενοκτονίες Άγγλων, Γάλλων, Ισπανών κά ενάντι στους αυτόχθονες κατοίκους της Αμερικανικής ηπείρου).
Διαβάστε το:

«Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι, έρχομαι σε αυτό το βήμα με έναν στόχο : να υπερασπιστώ αυτό που πολλοί προσπαθούν να καταστρέψουν.

Έρχομαι για να ανακτήσω τις αρχές και τις φιλοδοξίες που ενέπνευσαν τη γέννηση αυτού του οργανισμού πριν από ογδόντα ένα χρόνια. Αρχές και φιλοδοξίες που αρκετές κυβερνήσεις εδώ περιφρονούν ή σκοπεύουν να διαλύσουν.

Οι περισσότεροι από εμάς πιστεύαμε σε αυτή την κοινή υπόσχεση. Επειδή ήμασταν πεπεισμένοι ότι η ειρήνη, η βιωσιμότητα και οι ίσες ευκαιρίες δεν ήταν ιδεολογικές θέσεις, αλλά αναπόσπαστο μέρος του μέλλοντος της ανθρωπότητας.

Σήμερα, ωστόσο, αυτές οι ιδέες δεν αμφισβητούνται μόνο. Δέχονται επίθεση από πολιτικούς παράγοντες, από κυβερνήσεις που θέλουν να μας γυρίσουν πίσω σε ένα σκοτεινό παρελθόν. Και δεν χρειάζεται να τις κατονομάσουμε: όλοι γνωρίζουμε ποιοι είναι και ποιος είναι ο τρόπος λειτουργίας τους.

Πρώτα αμφισβητούν τους κανόνες. Έπειτα τους παραβιάζουν, γνωρίζοντας ότι κανείς δεν θα έχει το θάρρος να τους ζητήσει να λογοδοτήσουν.
Μειώνουν τις συνεισφορές τους σε πολυμερείς οργανισμούς όπως αυτός.
Στοχοποιούν τους ηγέτες και τους αξιωματούχους τους, εμποδίζουν την ικανότητά μας για δράση, μόνο και μόνο για να μας παρουσιάσουν ως άχρηστες οντότητες που μπορούν να αγνοηθούν.

Η δική τους είναι, επομένως, μια σχεδιασμένη και συντονισμένη προσπάθεια κατεδάφιση, που μας παρουσιάζεται ως ασταμάτητη, ως απαραίτητη. Αλλά στην πραγματικότητα, αντιβαίνει στα δομικά ρεύματα της ιστορίας και στηρίζεται σε τρεις ελαττωματικούς πυλώνες.

Το πρώτο είναι ο εγωισμός: η παράλογη πεποίθηση ότι ο κόσμος είναι ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος, όπου το κέρδος του ενός συνεπάγεται απαραίτητα την απώλεια του άλλου.

Το δεύτερο είναι η άγνοια: επειδή τα επιστημονικά στοιχεία περιφρονούνται και υποτίθεται ότι υπάρχουν χώρες τόσο ισχυρές που μπορούν να κακοποιούν τους άλλους και δεν χρειάζονται κανέναν για να ευημερήσουν.

Και το τρίτο, το χειρότερο από όλα κατά τη γνώμη μου, είναι η σκληρότητα. Μια σκληρότητα που δεν τρέμει πλέον στη θέα ενός πεινασμένου παιδιού ή ενός νοσοκομείου που έχει μετατραπεί σε ερείπια.

Σε αυτά τα οκτώ χρόνια, έχω παρακολουθήσει αυτές τις εγωιστικές, αδαείς και σκληρές δυνάμεις να αναπτύσσονται. Τις έχω δει να βγάζουν τις μάσκες τους και να καταλαμβάνουν την εξουσία σε πολλά μέρη. Και από εκεί, τις έχω δει να διεξάγουν παράνομους πολέμους και να σφαγιάζουν αθώους πολίτες.

Τους έχω δει να φέρονται σε εκατομμύρια ανθρώπους σαν σε ζώα και να αποσύρουν τη βοήθεια από εκείνους που υποφέρουν περισσότερο από τη φτώχεια και τις ασθένειες.

Τους έχω δει να μολύνουν την ατμόσφαιρα, ακόμη και τον ωκεανό, σαν να ήταν ιδιοκτησία τους. Και να συνωμοτούν για να καταστρέψουν αυτόν τον οργανισμό και όλα όσα αντιπροσωπεύει. Τα λέω όλα αυτά επειδή η παρατήρηση αυτών των πραγμάτων έχει μεταμορφώσει τον τρόπο που κατανοώ τον κόσμο.

Αλλά αυτό δεν με έκανε να χάσω την ελπίδα. Γιατί σε αυτά τα οκτώ χρόνια, έχω δει επίσης υπέροχα πράγματα που μου δίνουν συνεχή πίστη στην ανθρωπότητα.

Έχω δει, για παράδειγμα, εκατομμύρια ανθρώπους να κινητοποιούνται για την υπεράσπιση της φύσης, της ειρήνης και των πολιτικών δικαιωμάτων.

Έχω δει χιλιάδες ακτιβιστές και δημόσιους υπαλλήλους να αντιμετωπίζουν τις δυνάμεις της ελίτ, γνωρίζοντας ότι διακινδυνεύουν την καριέρα τους, ακόμη και τη ζωή τους.

Έχω δει επιστήμονες να πετυχαίνουν στόχους που θεωρούσαμε αδύνατους, και πολλές κυβερνήσεις κάνουν το σωστό :
να δεσμεύονται για συνεργασία, κοινωνική δικαιοσύνη και περιβαλλοντική βιωσιμότητα.

Φυσικά, εγώ ο ίδιος έχω επανειλημμένα επισημάνει τις αντιφάσεις και τις αδυναμίες αυτού του οργανισμού. Αλλά με την ίδια πεποίθηση πρέπει να καταγγείλω ότι οι περισσότερες από τις φωνές που σήμερα επιμένουν να επικρίνουν το σύστημα των Ηνωμένων Εθνών δεν περιγράφουν τις αποτυχίες του: προσπαθούν να προκαλέσουν την αποτυχία του.

Τα τελευταία οκτώ χρόνια, η χώρα μου έχει αντιταχθεί σε όλους τους επιθετικούς πολέμους, όπου κι αν ξεσπούσαν.

Αρνηθήκαμε να αυξήσουμε τις στρατιωτικές μας δαπάνες στο πέντε τοις εκατό του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος.

Και κάναμε ό,τι περνούσε από το χέρι μας για να αντιμετωπίσουμε τις πιέσεις που αντιβαίνουν στον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών: επιβάλλοντας κυρώσεις στους Ρώσους επιτιθέμενους, επιβάλλοντας εμπάργκο όπλων στην κυβέρνηση Νετανιάχου στο Ισραήλ, εμποδίζοντας τη χρήση της επικράτειάς μας για την ανάπτυξη ενός συνασπισμού που παραβιάζει το διεθνές δίκαιο και καταδικάζοντας απερίφραστα τη γενοκτονία που συνεχίζει να διαπράττει ο Νετανιάχου στη Γάζα.

Έχουμε επίσης κινητοποιήσει πόρους για να κάνουμε περισσότερα. Και απέναντι στον ελιγμό που έχει μειώσει σχεδόν το ένα τρίτο της παγκόσμιας αναπτυξιακής βοήθειας σε μόλις δύο χρόνια, η Ισπανία έχει διπλασιάσει τις επενδύσεις της στη συνεργασία και έχει αυξήσει τη συμβολή της σε πολυμερή συστήματα κατά τουλάχιστον 60%. Και το έχουμε κάνει αυτό παραμένοντας πιστοί στις αρχές μας.

Ακόμα και σε δύσκολες στιγμές όπως αυτή που αντιμετωπίζει σήμερα η ισπανική πόλη Θέουτα, όπου η ανισότητα, η απελπισία και η παραπληροφόρηση έχουν τροφοδοτήσει μια από τις πιο σοβαρές κρίσεις παράτυπης μετανάστευσης τα τελευταία χρόνια. Ξέρω ότι σε στιγμές σαν κι αυτές, ο πειρασμός είναι να ακολουθήσουμε μια συντομότερη οδό, να ενδώσουμε στον φόβο, να μετατρέψουμε τους μετανάστες σε εχθρούς και να παραβιάσουμε τον νόμο.

Αλλά η χώρα μου, η Ισπανία, δεν θα το κάνει αυτό. Και προφανώς, ούτε μια ισπανική πόλη όπως η Θέουτα. Επειδή οι πολίτες της αποδεικνύουν ότι μια κρίση μπορεί να αντιμετωπιστεί χωρίς να θυσιαστεί η ευπρέπεια, η τήρηση του νόμου και ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Και θα βγούμε πιο δυνατοί χάρη σε αυτό.

Επειδή η Ισπανία δεν επιλέγει τον εύκολο δρόμο: πάντα επιλέγει τον σωστό δρόμο.
Και θέλω επίσης να αναγνωρίσω ότι ο κόσμος το γνωρίζει αυτό.
Και οι αντιδραστικές δυνάμεις που θέλουν να καταστρέψουν αυτήν την πολυμερή τάξη συνεχίζουν να μας επιτίθενται γι' αυτό. Θέλουν να ξεχάσουμε, θέλουν να καταλήξουμε να πιστεύουμε ότι οι Στόχοι Βιώσιμης Ανάπτυξης είναι χαμένες υποθέσεις, ότι η υπεράσπιση του κοινού καλού είναι αφελής, ότι η συνεργασία είναι ένδειξη αδυναμίας.

Λοιπόν, είμαι εδώ, στέκομαι σε αυτή την πλατφόρμα για να τους πω δυνατά και ξεκάθαρα ότι κάνουν λάθος και ότι δεν θα μείνουμε σιωπηλοί. Ότι εμείς οι Ισπανοί δεν θα κάνουμε ούτε βήμα πίσω. Ότι δεν θα σταματήσουμε να πιστεύουμε ότι η ανθρωπότητα μπορεί να συνεχίσει να προοδεύει και ότι, όλοι μαζί, μπορούμε να χτίσουμε έναν καλύτερο κόσμο.

Και δεν θα το κάνουμε αυτό επειδή πρέπει να λογοδοτήσουμε στους γιους και τις κόρες μας, στα όνειρά τους.

Επειδή γνωρίζουμε ότι σε λίγα χρόνια, αυτές οι μελλοντικές γενιές θα κοιτάξουν πίσω, θα μελετήσουν αυτήν την αποφασιστική δεκαετία στην ιστορία των Ηνωμένων Εθνών και θα μας ρωτήσουν ποιος ήταν ο ρόλος που έπαιξε ο καθένας μας.

Θα μας ρωτήσουν, δικαίως: τι κάνατε όταν ορισμένες χώρες άρχισαν να παραβιάζουν τους κανόνες και άλλες αποφάσισαν να κλείσουν τα μάτια;

Θα μας ρωτήσουν: τι κάνατε όταν η υπεράσπιση αυτού που πιστεύατε άρχισε να σας κοστίζει ακριβά;

Και όταν συμβεί αυτό, θέλουμε να μπορούμε να τους πούμε ότι δεν έχουμε σταματήσει να αγωνιζόμαστε.

Ότι δεν το έχουμε κάνει.

Θέλουμε να μπορούμε να τους πούμε ότι έχουμε δώσει τη ζωή μας για να τους αφήσουμε έναν πιο ειρηνικό, πιο βιώσιμο και, ναι, πιο δίκαιο κόσμο.

Αυτό ελπίζουμε να μπορέσουμε να τους πούμε. Και αυτή είναι η δέσμευση που θέλω να αφήσω σε αυτή την πλατφόρμα.

Όχι εκ μέρους μου, αλλά εκ μέρους της χώρας που εκπροσωπώ της Ισπανίας.

Σας ευχαριστώ πολύ.

Ο Κλιντ Ίστγουντ για τα γηρατειά

2026-09-25T16:31:47.706+03:00

Στα 96 του, ο Κλιντ Ίστγουντ κατέρριψε τις βολικές μας αυταπάτες για τα γηρατειά, αρνούμενος να ωραιοποιήσει τη σκληρή αλήθεια. Σε μια πρόσφατη ομιλία του, εξήγησε πώς αλλάζει το σώμα με τον χρόνο. Τα κόκαλα γίνονται λιγότερο ευλύγιστα, οι κινήσεις επιβραδύνονται και το έντονο φως μπορεί να ενοχλεί τα μάτια. Ακόμη και η αναπνοή μπορεί να απαιτεί περισσότερη προσπάθεια.

Και αυτό ήταν μόνο η αρχή. Σχολίασε ένα θέμα που οι περισσότεροι άνθρωποι προτιμούν να αποφεύγουν. Δεν πρόσφερε καθησυχαστικές κοινοτοπίες για τα χρόνια των ηλικιωμένων που είναι γεμάτα ατελείωτη γαλήνη.

Αντ' αυτού, ζωγράφισε μια ωμή, ανυποχώρητη εικόνα για το τι συμβαίνει όταν ένας άνθρωπος πλησιάζει έναν αιώνα ύπαρξης. «Το φως σε πονάει στα μάτια, και ακόμη και η αναπνοή μπορεί να μοιάζει με σκληρή δουλειά», μοιράστηκε ο Ίστγουντ, περιγράφοντας τη διαρκή τριβή ενός σώματος που φθίνει.

«Το σώμα σου απλώς δεν συνεργάζεται όπως κάποτε, και κάθε βήμα απαιτεί στρατηγική».

Αλλά όπως επεσήμανε, η δομική παρακμή του σκελετού και των μυών είναι μόνο η επιφάνεια του ζητήματος. Το πραγματικό βάρος των βαθιών γηρατειών είναι συναισθηματικό και ψυχολογικό. Μόλις περάσεις τα ενενήντα, το κοινωνικό σου τοπίο υφίσταται μια βαθιά και συχνά επώδυνη μεταμόρφωση.

Κοιτάς γύρω σου και συνειδητοποιείς ότι η πλειοψηφία των ανθρώπων που σε γνώριζαν όταν ήσουν νέος, που μοιράστηκαν την ιστορία σου, τα αστεία σου και τους αγώνες της ζωής σου, έχουν εξαφανιστεί.

Ο κύκλος των γνώριμων προσώπων συρρικνώνεται σχεδόν στο τίποτα, το τηλέφωνο σταματά να χτυπά, και ο ρυθμός των ημερών επιβραδύνεται σε σημείο που μόλις κινείται. Το πιο πικρό χάπι δεν είναι ο σωματικός πόνος· είναι η ξαφνική απουσία κάποιου που πραγματικά θέλει να σε ακούσει. Όταν η παρούσα στιγμή γίνεται ήσυχη και απομονωμένη, ο ανθρώπινος νους αναζητά φυσικά καταφύγιο στο παρελθόν.

Ο Ίστγουντ εξήγησε ότι η περιπλάνηση μέσα σε παλιές αναμνήσεις δεν είναι σημάδι πνευματικής αδυναμίας, αλλά μια ζωτική αναζήτηση συνέχειας. Γι' αυτό οι ηλικιωμένοι επαναλαμβάνουν συχνά τα ίδια ανέκδοτα, προσθέτοντας μικρές λεπτομέρειες και επιστρέφοντας στα ίδια θέματα ξανά και ξανά. Δεν προσπαθούν να καυχηθούν ή να κυριαρχήσουν στη συζήτηση. Το κάνουν για να αγκυροβολήσουν σε μια πραγματικότητα όπου ήταν ενεργοί, αγαπημένοι και σημαντικοί.

«Βρίσκεις τον εαυτό σου να επαναλαμβάνει ιστορίες, προσθέτοντας λεπτομέρειες, όχι για να πείσεις κανέναν, αλλά απλώς για να νιώσεις ότι είσαι ακόμα συνδεδεμένος με κάτι», παραδέχτηκε ο Ίστγουντ.

«Προσπαθείς να μεταδώσεις πράγματα στη νεότερη γενιά, ακόμη και όταν βλέπεις την πλήξη στα μάτια τους».

Ζούμε σε έναν πολιτισμό που αντιμετωπίζει τη μακροζωία σαν τρόπαιο, συγχαίροντας τους ανθρώπους απλώς και μόνο επειδή επιβίωσαν, αγνοώντας εντελώς τη συντριπτική μοναξιά που συνοδεύει αυτή την επιβίωση. Επαινούμε το λαμπερό, το γρήγορο και το υπερσυνδεδεμένο, αφήνοντας απολύτως κανένα χώρο για τον αργό, επαναλαμβανόμενο ρυθμό των πολύ ηλικιωμένων.

Ο Κλιντ Ίστγουντ μπορεί να είναι ένας κινηματογραφικός γίγαντας, αλλά τα λόγια του μιλούν για κάθε ανώνυμο 90χρονο που ζει στον δρόμο μας ή κάθεται στα οικογενειακά μας τραπέζια. Είναι οι ζωντανές βιβλιοθήκες της ιστορίας μας, κουβαλώντας ιστορίες που διαμόρφωσαν τον κόσμο στον οποίο ζούμε σήμερα. Όταν επιλέγουμε να επιβραδύνουμε, να αφήσουμε στην άκρη τους περισπασμούς μας και να τους ακούσουμε πραγματικά, κάτι μαγικό συμβαίνει. Γεφυρώνουμε το χάσμα μεταξύ των γενεών.

Τελικά, οι ρυτίδες στα πρόσωπά τους δεν είναι απλώς σημάδια γήρανσης—είναι ένας όμορφος χάρτης μιας ζωής που έζησε πλήρως, και είναι προνόμιο να κάθεσαι δίπλα τους και να ακούς το ταξίδι.

Στα 96 του, ο Κλιντ Ίστγουντ μοιράστηκε μια αλήθεια για τα γηρατειά που άφησε τον κόσμο σιωπηλό… γιατί το πιο δύσκολο κομμάτι του να γερνάς δεν είναι να χάνεις τη δύναμή σου — είναι να συνειδητοποιείς πόσους ανθρώπους και αναμνήσεις έχεις χάσει στην πορεία.

Δημήτρης Αθηναίος Πηγή: fb.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Οι ROTHSCHILD έχουν μόλις αρχίσει να χάνουν τον έλεγχο του καιρού.

2026-09-25T00:18:55.343+03:00

Για 47 χρόνια, έχουν ελέγξει τους ουρανούς μέσω ενός δικτύου 22 σταθμών τροποποίησης του καιρού που μπορούσαν να κατευθύνουν τυφώνες, ξηρασίες, πλημμύρες και σεισμούς, κατόπιν εντολής, σε οποιοδήποτε μέρος της Γης.

Το πρόγραμμα ονομαζόταν "THRONE CLIMATE" και χρηματοδοτούνταν από ένα λαβύρινθο ΜΚΟ, συστημάτων πιστώσεων άνθρακα και ιδρυμάτων "πράσινης ενέργειας", όλα συνδεδεμένα με το ίδιο οικογενειακό γραφείο στη Γενεύη που ελέγχει τις ευρωπαϊκές τράπεζες από το 1815.

Πριν από λίγες μέρες, ο τελευταίος σταθμός αποσυνδέθηκε, κατασχέθηκε σε μια στρατιωτική επιχείρηση που περιλάμβανε 6 έθνη που δεν έχουν ποτέ δημόσια παραδεχτεί ότι συνεργάζονται. Ο καιρός δεν είναι πια όπλο. Για πρώτη φορά από το 1979, οι ουρανοί ανήκουν σε κανέναν. Κάθε "φυσική καταστροφή" των τελευταίων 47 ετών είχε μια υπογραφή, ένα ψηφιακό αποτύπωμα ενσωματωμένο στη ιονόσφαιρα που την προηγείτο.

Ερευνητές του HAARP την έχουν ανιχνεύσει για δεκαετίες. Χλευάστηκαν, αλλά είχαν δίκιο για τα πάντα:

Ο τυφώνας Κατρίνα: ίχνος συχνότητας ανιχνευμένο 72 ώρες πριν την πρόσκρουση
Ο σεισμός της Αϊτής του 2010 έχει την ίδια υπογραφή συχνότητας, προερχόμενη από έναν σταθμό στη Βενεζουέλα
Ο σεισμός του 2011, υπογραφή αποδοθείσα σε ένα πλοίο χωρίς σημαία που λειτουργούσε στον Ειρηνικό. Η εγγραφή του πλοίου, αποκτηθείσα μέσω "QFS maritime tracking", ανήκει σε μια εταιρεία βολικά εγκατεστημένη στις Κάυμαν. Ο μοναδικός διευθυντής της εταιρείας: μια οικογενειακή εμπιστοσύνη της οικογένειας Rothschild.

Δεν προέβλεπαν καταστροφές, τις διέταζαν. Γιατί να ελέγχεις τον καιρό; Επειδή ο καιρός ελέγχει τα πάντα. Τιμές τροφίμων, αγορές ασφάλεισης, σταθερότητα κυβερνήσεων, συστήματα μετανάστευσης, αποτελέσματα εκλογών.

Δεν χρειάζονταν στρατό. Δεν χρειάζονταν δολοφονίες. Χρειάζονταν βροχή ή ξηρασία στο σωστό μέρος τη σωστή στιγμή.

4,2 τρισεκατομμύρια δολάρια σε ζημιές από "φυσικές καταστροφές" από το 1979. Ποντάροντας στην καταστροφή που δημιούργησαν. Θερίζοντας τον πόνο που προκάλεσαν. Για πρώτη φορά σε μισό αιώνα, η βροχή θα πέφτει εκεί που πρέπει να πέφτει.

https://x.com/WikiLeaksQ

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Κβαντική δημοσιογραφία»...

2026-09-24T23:30:00.000+03:00

του Θανάση Αυγερινού

Ο βασικός λόγος που εδώ και μερικά χρόνια - και τελευταία ενεργότερα - επιλέγω να τοποθετούμαι δημόσια για κεντρικά πολιτικά ζητήματα, είναι ότι έχω αντιληφθεί πως το πρόβλημα της χώρας δεν είναι απλώς ζήτημα κυβέρνησης ή επιλογής κομμάτων.

Είναι πλέον καθολικό πρόβλημα επιβίωσης της χώρας μας, που συρρικνώνεται και παρακμάζει ταχύτατα. Όλα είναι αλληλένδετα με θανατερό τρόπο:

η παραγωγική αποδυνάμωση συνδέεται με τους χαμηλούς μισθούς. Οι χαμηλοί μισθοί με τη φυγή των νέων.

Η φυγή των νέων με το δημογραφικό.

Η δημογραφική συρρίκνωση με την εγκατάλειψη της περιφέρειας.

Η εγκατάλειψη της περιφέρειας με την εθνική συνοχή και την ασφάλεια της χώρας.

Η κατάρρευση του κράτους με τη συντριβή του κράτους δικαίου.

Η κρίση των θεσμών με τη δυσπιστία απέναντι στη δυνατότητα να πάρουμε τις τύχες μας στα χέρια μας μέσω της πολιτικής.

Η οικονομική εξάρτηση με την εξωτερική εξάρτηση.

Η απώλεια συλλογικής αυτοπεποίθησης με την ψευδή πεποίθηση ότι τίποτε σημαντικό δεν μπορεί να γίνει εδώ.

Όλα αυτά σε καιρούς αυξανόμενων πολέμων γύρω μας.

Το πρόβλημα είναι ταυτόχρονα παραγωγικό, κοινωνικό, δημογραφικό, δημοκρατικό, εθνικό, θεσμικό, περιφερειακό, γεωπολιτικό, ηθικό και πολιτισμικό.

Θέτοντας αυτά τα ζητήματα, πολλές φορές έχω αναφερθεί στην υποδειγματική δουλειά σωστής διάγνωσης και αντιπροτάσεων που έχουν κάνει σημαντικές πρωτοβουλίες και πολιτικοί στοχαστές, που μελετούν το πρόβλημα στις πραγματικές του διαστάσεις και προτείνουν διεξόδους. Η σκέψη τους και η δουλειά τους είναι υπερπολύτιμη για να βρούμε στην Ελλάδα το νήμα ενός αύριο με ορίζοντα και προοπτική. Αυτή η συλλογική δουλειά λίγων, αλλά υπαρκτών ομάδων και διανοητών, που γίνονται διαρκώς περισσότεροι προφανώς με εμπνέει, όπως και κάθε ενεργό πολίτη.

Τι κάνουν, λοιπόν, κάποια τζιμάνια, «συνάδελφοι» σε κάποια ΜΜΕ;

Δεν ακούνε τίποτα από τα παραπάνω, δεν τους αγγίζει τίποτε απ’ αυτά, αλλά… ακούνε αναφορές και ονόματα, και «μετράνε κεφάλια» στο «βανάκι του Θανάση» που θα γίνει «ένα κόμμα ακόμα», ενώ συζητάμε για μια Ελλάδα στην εντατική. Τόσο νεκροζώντανοι στα τελευταία πάρτι της Πομπηίας μας.

Αν έλεγα ότι παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον ο Τολστόι, θα έβγαινε παραπολιτικό ότι «ο Θανάσης θα κατεβάσει τον Τολστόι στην Αιτωλοακαρνανία»…

Πετύχαμε και την κβαντική δημοσιογραφία, που μας αξίζει! Προφανώς, όλα αυτά τα καμώματα προσβάλλουν απολύτως σοβαρούς ανθρώπους που, προφανώς, δεν θέλουν τίποτα λιγότερο από τη δημιουργία μιας ευρείας και κρίσιμης μάζας στην κοινωνία με πλήρη επίγνωση της κρισιμότητας της στιγμής και του μεγέθους του προβλήματος, μακριά από τα συνήθη παραπολιτικά καραγκιοζιλίκια και τα «επιμέρους αθροίσματα ατόμων», και εν τέλει πέρα από τους ίδιους τους κύκλους της κάλπης. (Τώρα, για μένα, να θυμίσω ότι πλέον έμαθα να βγάζω αυτοάνοσα όταν ακούω για «προσωποπαγή κόμματα» ή για «κόμματα στενών κύκλων», αν δεν το έχετε ήδη καταλάβει τους τελευταίος μήνες).

Επείγει να μιλήσουμε ακριβώς γι’ αυτό που το κομματικό σύστημα ΔΕΝ μπορεί να μιλήσει: για τη συνολική, αλληλένδετη κρίση που διέρχεται η χώρα. Και οδεύει στον γκρεμό. Εκτός αν Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ αναλάβει λόγο και πράξη. Για αρχή, ένα κρίσιμο μέρος της. Επείγει το να εντοπίσουμε και να διατυπώσουμε τις διεξόδους. Από ό,τι πούμε, οι παραπολιτικολογούντες δεν ακούνε το πρόβλημα, αλλά προσπαθούν να βγάλουν λαβράκια της κακιάς ώρας, χωρίς να ξέρουν τι λένε. Αντί να δουν το φεγγάρι μιλάνε για το δάχτυλο — όμως συνήθως για τέτοιες περιπτώσεις αξίζει να χρησιμοποιηθεί άλλο δάχτυλο. Ας ξεκουνηθούμε λίγο από τη θέση μας. Ως κοινωνία.

Τα πράματα είναι σοβαρά. Δεν έχουμε χρόνο για κουτσομπολιά. Τώρα, ως προς το πολιτικό σύστημα που προφανώς ανησυχεί, αν κρίνω από αυτά τα δημοσιεύματα. Επειδή μιλάμε με πολύ κόσμο και «βλέπουμε» την κοινωνία, να τους πω ότι καλά κάνουν και ανησυχούν. Οφείλουν να ανησυχούν περισσότερο.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Σκουριές: Η χρυσοφόρα αυτοκρατορία αντεπιτίθεται με greenwashing!

2026-09-23T16:37:08.755+03:00

Παρά την επικοινωνιακή επίθεση της «Ελληνικός Χρυσός» με αφορμή την παραγωγή του πρώτου συμπυκνώματος χαλκού-χρυσού στις Σκουριές Χαλκιδικής, αυτό δεν αποτελεί κανένα «επενδυτικό επίτευγμα», σύμφωνα με τους ΠΡΑΣΙΝΟΥΣ -Οικολογία. Αποτελεί την επίσημη επιβεβαίωση μιας διαρκούς περιβαλλοντικής και κοινωνικής τραγωδίας, η οποία σφραγίστηκε από την καταστροφή μίας από τις πιο ευαίσθητες και πολύτιμες περιοχές της Βόρειας Ελλάδας.

Το τοπίο στις Σκουριές σήμερα προκαλεί αποτροπιασμό: η αποψίλωση του αρχέγονου δάσους, η καταστροφή των υδροφόρων οριζόντων και η αλλοίωση του φυσικού περιβάλλοντος συνθέτουν την πραγματικότητα πίσω από την εταιρική προπαγάνδα. Παρά τις κυβερνητικές διευκολύνσεις και τη συστηματική καταστολή, η τοπική κοινωνία και το περιβαλλοντικό κίνημα επαναδραστηριοποιούνται, δηλώνοντας πως ο αγώνας για το νερό, τον αέρα και τη γη της Χαλκιδικής παραμένει ζωντανός.

Για τον οικολογικό χώρο, οι Σκουριές υπήρξαν το σύμβολο ενός μεγάλου αγώνα ενάντια στους χρυσοθήρες. Ήδη από το 2009, με την πρώτη επίσκεψη του Πράσινου Ευρωβουλευτή, Μιχάλη Τρεμόπουλου, στη Μεγάλη Παναγία, το ζήτημα της καταστροφικής εξόρυξης χρυσού μεταφέρθηκε στο ευρωπαϊκό και ελληνικό προσκήνιο ενώ πιέστηκαν και άλλοι πολιτικοί χώροι να πάρουν σαφή θέση. Η ενασχόλησή του υπήρξε σταθερή από τη δεκαετία του ’80-90: με την οργάνωση κινηματικού κάμπινγκ όταν το μέτωπο ήταν στην περιοχή του Σταυρού, με τη μαζική συμμετοχή στα μεγάλα συλλαλητήρια της Θεσσαλονίκης, με τη συγκρότηση εξειδικευμένης ομάδας εργασίας για τα μεταλλεία, με τη διεθνή καμπάνια κατά τη θητεία του δεύτερου Πράσινου Ευρωβουλευτή Νίκου Χρυσόγελου, φέρνοντας στην Ευρώπη φωνές και εμπειρογνώμονες που αποκάλυψαν τις πρακτικές των μεταλλευτικών πολυεθνικών. Ένας αγώνας που επεκτάθηκε ενάντια στα χρυσωρυχεία στη Θράκη.

Η εξέλιξη της υπόθεσης υπήρξε μια βαριά απογοήτευση για την αγωνιζόμενη κοινωνία της Β.Α. Χαλκιδικής. Παρά τις προεκλογικές διακηρύξεις για ακύρωση της επένδυσης, η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ (2015-2019) εγκατέλειψε το κίνημα και λειτούργησε ως γέφυρα για τη σταδιακή εμπέδωση της Eldorado Gold. Παρά την αρχική απόρριψη της ανεφάρμοστης τεχνικής μελέτης μεταλλουργίας (flash smelting), ο τότε Υπουργός Περιβάλλοντος Π. Σκουρλέτης (2015-2016) υποχώρησε υπογράφοντας κομβικές εγκρίσεις (όπως για το εργοστάσιο εμπλουτισμού και τον ΧΥΤΕΑ Κοκκινόλακκα) επικαλούμενος το ΣτΕ, ενώ με την προσφυγή στη Διαιτησία εγκλώβισε το Δημόσιο αντί να κηρύξει την εταιρεία έκπτωτη. Ως Αναπληρωτής Υπουργός Περιβάλλοντος, ο Σ. Φάμελλος (2016-2019) ανέλαβε τη «διαχείριση της νομιμότητας», υπογράφοντας σειρά προσωρινών αδειών λειτουργίας και αδειοδοτήσεων. Μετατρέποντας έναν αγώνα ζωής σε γραφειοκρατική διευθέτηση, επέτρεψε στην πολυεθνική να διατηρήσει τις υποδομές της και να προετοιμάσει το έδαφος για την αποικιοκρατικού τύπου σύμβαση που σφράγισε στη συνέχεια η κυβέρνηση της ΝΔ (Ν. 4785/2021).

Η στάση αυτή στέρησε από την τοπική κοινωνία την πολιτική κάλυψη που χρειαζόταν για να αποτραπεί η μη αναστρέψιμη οικολογική βλάβη.

Σήμερα, απέναντι στο επιχειρούμενο greenwashing της εταιρείας (καταπράσινες διαφημίσεις και χορηγίες για φυτεύσεις δέντρων στον Δήμο Θεσσαλονίκης), οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ - Οικολογία θεωρούν πως ήρθε η ώρα για να ξανατεθούν τα ζητήματα της οικολογικής κριτικής και να διασωθεί οτιδήποτε είναι εφικτό, έστω και τώρα.

Γι’ αυτό ζητούν: Στήριξη των τοπικών επιτροπών αγώνα. Θεσμοθέτηση Συμβουλίου Κοινωνικού Ελέγχου με τη συμμετοχή τοπικών φορέων, επιστημονικών συλλόγων και ανεξάρτητων εμπειρογνωμόνων για τη παρακολούθηση των περιβαλλοντικών δεδομένων σε πραγματικό χρόνο.
Αναθεώρηση των Περιβαλλοντικών Όρων (ΑΕΠΟ) & εφαρμογή της Περιβαλλοντικής Ευθύνης. Επιβολή ελέγχων από ενισχυμένο και ανεξάρτητο Σώμα Επιθεωρητών Περιβάλλοντος. Υποχρεωτική εφαρμογή των αυστηρότερων Βέλτιστων Διαθέσιμων Τεχνικών για τη διαχείριση επικίνδυνων αποβλήτων και την προστασία του υδροφόρου ορίζοντα. Άμεση ενεργοποίηση της αρχής «ο ρυπαίνων πληρώνει» (Π.Δ. 148/2009). Πλήρης αποκατάσταση κάθε διαπιστωμένης ρύπανσης στο έδαφος και τα ύδατα. Οι ενδείξεις για διασπορά βαρέων μετάλλων και επικίνδυνων ρύπων στην ευρύτερη περιοχή επιβάλλουν εκτεταμένους, ανεξάρτητους ελέγχους στο οικοσύστημα και στην τροφική αλυσίδα.
Αύξηση των εγγυητικών επιστολών & μεταλλευτικών δικαιωμάτων. Δραστική αύξηση των μεταλλευτικών δικαιωμάτων (royalties) υπέρ του Δημοσίου, συνδεδεμένη με τις διεθνείς τιμές των μεταλλευμάτων. Αναπροσαρμογή των εγγυητικών επιστολών που καταθέτει η εταιρεία, ώστε να καλύπτουν το πλήρες πραγματικό κόστος αποκατάστασης του δάσους και των τοπίων εξόρυξης, χωρίς καμία επιβάρυνση των πολιτών.Η ευημερία και το μέλλον του τόπου δεν μετριούνται σε τόνους εξορυσσόμενου χρυσού αλλά στην ποιότητα της ζωής, του νερού και του περιβάλλοντος που παραδίδουμε στις επόμενες γενιές.

prasinoi.oikologia@gmail.com

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Δωρεάν τηλε-μαθήματα σε 10 ξένες γλώσσες για τους/τις φίλους/φίλες του Συνδέσμου Ελληνίδων Επιστημόνων

2026-09-17T15:08:44.894+03:00

Aπό το 2014 μέχρι σήμερα ο Σύνδεσμος Ελληνίδων Επιστημόνων (ΣΕΕ) οργάνωσε δωρεάν μαθήματα ξένων γλωσσών σε περισσότερους από 7.000 φίλους/φίλες του, προσφέροντάς τους την ευκαιρία να αναβαθμίσουν το βιογραφικό τους με γλωσσικές δεξιότητες και να διεκδικήσουν μια καλύτερη θέση στην αγορά εργασίας. Το φθινοπωρινό εκπαιδευτικό πρόγραμμα πραγματοποιείται εξ αποστάσεως μέσω της πλατφόρμας zoom. Έτσι, μπορούν να συμμετέχουν και εκπαιδευόμενοι από την περιφέρεια και το εξωτερικό, αρκεί να διαθέτουν σύγχρονους υπολογιστές ή tablet ή κινητά, που έχουν κάμερα, μικρόφωνο και δυνατότητα βιντεοκλήσεων.

Τα μαθήματα είναι αποκλειστικά για αρχαρίους και απευθύνονται σε άνδρες και γυναίκες άνω των 18 ετών. Θα διαρκέσουν από 9/11/2026 έως 14/2/2027. Οι γλώσσες που διδάσκονται είναι γαλλικά, γερμανικά, ισπανικά, ιταλικά, κινεζικά, πορτογαλικά, σουηδικά, ολλανδικά, ρωσικά, τουρκικά. Παρέχεται δωρεάν εκπαιδευτικό υλικό σε ηλεκτρονική μορφή. Όσοι/ες ενδιαφέρονται να τα παρακολουθήσουν, παρακαλούνται να στείλουν e-mail στο see1924@otenet.gr, αναφέροντας τη γλώσσα που τους/τις ενδιαφέρει, για να λάβουν γραπτώς αναλυτικά τους όρους συμμετοχής και την σχετική αίτηση. Αιτήσεις θα γίνονται δεκτές μέχρι και την ΠΕΜΠΤΗ 22 Οκτωβρίου 2026 και θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Τα μεγάλα λόγια στη ΔΕΘ και τα όρια της ανάπτυξης

2026-09-15T16:19:15.266+03:00

Κάθε χρόνο στη ΔΕΘ ακούμε περίπου την ίδια ιστορία. Οι πολιτικοί αρχηγοί ανεβαίνουν στο βήμα και μιλούν για περισσότερη ανάπτυξη, περισσότερες επενδύσεις, αυξήσεις εισοδημάτων, νέες θέσεις εργασίας, φοροελαφρύνσεις και ένα καλύτερο αύριο. Οι διαφορές βρίσκονται κυρίως στο πόσα θα δώσει ο καθένας και σε ποιους.

Αυτό που σπάνια ακούμε είναι η πιο δύσκολη ερώτηση: μέχρι πού μπορεί να συνεχιστεί αυτή η ανάπτυξη; Γιατί το ελληνικό πολιτικό και οικονομικό σύστημα παραμένει προσκολλημένο στη συνεχή ποσοτική αέναη μεγέθυνση του ΑΕΠ. Real estate, μεγάλα έργα, νέες τουριστικές υποδομές, περισσότερος τουρισμός, περισσότερη κατανάλωση. Σαν να είναι οι φυσικοί πόροι ανεξάντλητοι και ο χώρος απεριόριστος.

Όμως δεν είναι. Το νερό, η γη, τα δάση, τα βουνά, οι ακτές, η βιοποικιλότητα και το κλίμα έχουν όρια. Και όταν αυτά τα όρια παραβιάζονται, ο λογαριασμός δεν εμφανίζεται αμέσως στους οικονομικούς δείκτες. Εμφανίζεται αργότερα στην ερημοποίηση, στην απώλεια γεωργικής γης, στην υποβάθμιση των οικοσυστημάτων, στην ενεργειακή και στεγαστική κρίση, στις πλημμύρες και στις πυρκαγιές.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται η διαφορετική πρόταση της πολιτικής οικολογίας. Δεν μιλά για επιστροφή στη φτώχεια ούτε για μια νέα μορφή λιτότητας. Μιλά για λιτή ευημερία: να ζούμε καλύτερα χωρίς να καταναλώνουμε διαρκώς περισσότερο. Για μια μικτή οικονομία με κοινωνικό και δημόσιο έλεγχο, βιωσιμότητα και αειφορία. Για αποκέντρωση, ισχυρή αυτοδιοίκηση, τοπικές οικονομίες και δημοκρατική συμμετοχή. Για μια οικονομία που αναγνωρίζει ότι η ευημερία δεν μετριέται μόνο με το ΑΕΠ.

Η λέξη «απο-ανάπτυξη» τρομάζει. Ίσως γιατί απαιτεί κάτι που η πολιτική επικοινωνία αποφεύγει συστηματικά: αυτοσυγκράτηση. Τα παραδοσιακά κόμματα θέλουν ταυτόχρονα να ικανοποιούν τις αγορές και τους επενδυτές, να υπόσχονται κοινωνική προστασία και να μιλούν για προστασία του περιβάλλοντος. Έτσι δημιουργείται ένας ιδεολογικός χυλός, όπου όλα χωρούν και τίποτα δεν συγκρούεται.

Όμως η πραγματικότητα συγκρούεται. Δεν μπορούμε να έχουμε απεριόριστη ανάπτυξη σε έναν πλανήτη με πεπερασμένους πόρους. Αυτό είναι το ερώτημα που θα έπρεπε να βρίσκεται στο κέντρο κάθε πολιτικής συζήτησης, και ιδιαίτερα στη ΔΕΘ.

Όχι μόνο πόσο θα μεγαλώσει η οικονομία. Αλλά για ποιον, με ποιο κόστος και μέχρι πού.

Στέφανος Σταμέλλος

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Άγνωστοι αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης στον Έβρο « (βίντεο)

2026-09-11T20:22:31.011+03:00

Του Γιώργου Νικολαϊδη

Αυτός είναι ο τίτλος του βιβλίου του οποίου η πρώτη παρουσίαση έγινε στις 9. 9.2 στην Θρακική Εστία Θεσσαλονίκης. Ο κύριος ομιλητής της εκδήλωσης, ήταν ο Νίκος Γκότσης, πρόεδρος του ιστορικού και Λαογραφικού Μουσείου Φερών.

Ο ομιλητής αναφέρθηκε εκτενώς και σε παράλληλα πρόσωπα και γεγονότα των ηρώων του βιβλίου. Πολλά αποσπάσματα του βιβλίου και με περισσή έμφαση και συγκίνηση, διάβασε η διακεκριμένη πρώην ηθοποιός του ΚΘΒΕ κα. Αφροδίτη Ιωαννίδου.

Το βιβλίο αναφέρεται στα δύσκολα χρόνια της κατοχής στον Εβρο και την αντίσταση που με τον τρόπο τους οι Πέγκος και Αθηνά πρόσφεραν σε αυτήν. Γράφτηκε από τους Ειρήνη-Τζούλια και Γιώργο Καραδέδο, παιδιά του Πέγκου και Αθηνάς Καραδέδου και πηγή του υλικού αποτέλεσαν οι διηγήσεις τους. Με γλαφυρότητα, πραγματικά πρόσωπα και διαλόγους, ενδιάμεσα συμβάντα, αγωνιώδεις στιγμές, έξυπνες αντιδράσεις όταν απαιτούνταν σε κρίσιμες στιγμές, αλλά και μεγάλο θάρρος, επιμονή, εθνικό όραμα και πολλή ικανότητα, διαβάζουμε και ξαναζούμε τις δύσκολες εκείνες μέρες και χρόνια της εθνικής Αντίστασης εναντίον των κατακτητών γερμανών.

Το περιπετειώδες ταξίδι ως πρόσφυγες στην Μεση Ανατολή, τα χρόνια που επακολούθησαν, οι άδικοι χαρακτηρισμοί ως πολιτικά αντιφρονούντες και οι διώξεις τους, μας δίνουν το πνεύμα που επικρατούσε σε εκείνες τις χρονικές περιόδους.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που σκεπάζει τον Πέγκο και την Αθηνά !

Όπως πρέπει σε όλους τους ήρωες !

https://youtu.be/QJxKkkaYLBY?si=A9WXGuGAfzQJaXoD

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ποιά είναι η Athens Flying Week και με ποιές πλάτες είχε προκλητική πρόσβαση μια ιδιωτική εταιρεία στις Ένοπλες Δυνάμεις;

2026-09-07T16:13:40.936+03:00

του ακτιβιστή

Αδιαμφισβήτητα η συντριβή του F-4 Phantom στην Τανάγρα και ο θάνατος των δύο πιλότων του Επισμηναγού Ιωάννη Μπλέσια, 40 ετών, και του Σμηναγού Δημήτριου Πέτρου, 37 ετών βύθισε στο πένθος την χώρα και φέρνει όλους τους Έλληνες συμπαραστάτες στον θρήνο των οικογενειών τους.
Τριήμερο πένθος κήρυξε στις Ένπλες Δυνάμεις της χώρας ο υπουργός Εθνικής Άμυνας κ. Νίκος Δένδιας.

Ήρωες χαρακτηρίζουν δημοσιεύματα του τύπου τους δύο αεροπόρους.
Έπεσαν σε μια μάχη; Έπεσαν σε μια αποστολή των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας;

ΟΧΙ.
Βρήκαν οικτρό θάνατο σε μια εκδήλωση επίδειξης χειρισμών πτήσεων που διοργανώθηκε από μια ιδωτική εταιρεία εκδηλώσεων την Athens Flying Week S.A.

Μια εταιρεία που "κατάφερε" με την πλήρη υποστήριξη της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Άμυνας ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ (και ανεξαρτήτως κυβερνήσεων (από το 2012 έως και σήμερα) να χρησιμοποιεί εγκαταστάσεις της Πολεμικής Αεροπορίας, αρχικά το στρατιωτικό Αεροδρόμιο Τατοΐου και στη συνέχεια από το 2016 (επί Καμμένου) την 114 Πτέρυγα Μάχης της Τανάγρας, να "ναυλώνει" (;;;) πολεμικά αεροσκάφη και να συνεργάζεται (αδεία της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας δοθείσης) με μάχιμους αξιωματικούς πιλότους.

Για να το πούμε πιο απλά:

Μια διοργάνωση που δεν ανήκε στην Πολεμική Αεροπορία αλλά σε ιδιωτική εταιρεία απέκτησε πρόσβαση σε στρατιωτικά αεροδρόμια, άνοιγε αυτές τις στρατιωτικές βάσεις στο κοινό και ενέτασσε στρατιωτικά μέσα και προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων στο θέαμά της.

Δηλαδή ακόμη πιο συγκεκριμένα:

Συγκατάθεση αρχικά στο πρότζεκτ έδωσε η Κυβέρνηση Αντώνη Σαμαρά (2012–2015) με υπουργούς Εθνικής Αμύνης τους Πάνο Παναγιωτόπουλο, Δημήτρη Αβραμόπουλο και Νίκο Δένδια.
Ακολούθησε η Κυβέρνηση Αλέξη Τσίπρα (2015–2019) με τους Πάνο Καμμένο και Ευάγγελο Αποστολάκη.
Η πρώτη Κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη (2019–2023) με υπουργό τον Νίκο Παναγιωτόπουλο.
Υπηρεσιακή Κυβέρνηση Ι. Σαρμά (2023): Αλκιβιάδης Στεφανής.
Και η δεύτερη Κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη (2023–Σήμερα) με υπουργό το Νίκο Δένδια.

Πώς ακριβώς μια ιδιωτική αεροπορική διοργάνωση απέκτησε τόσο σταθερή και εκτεταμένη πρόσβαση στις υποδομές και στα πτητικά μέσα των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων; Και κυρίως, με ποιες αποφάσεις;

Ποια ήταν η αρχική συμφωνία του 2012 για το Τατόι;
Ποιός και με ποιούς όρους ενέκρινε τη μεγάλη μεταφορά στην Τανάγρα το 2016;
Υπήρξε σύμβαση με το Δημόσιο;
Προβλέφθηκε οικονομικό αντάλλαγμα για τη χρήση της 114 Πτέρυγας Μάχης;
Και οι άδειες αυτές δίνονται κάθε χρόνο ή υπάρχει κάποια μόνιμη συμφωνία που επιτρέπει στη διοργάνωση να χρησιμοποιεί τη βάση;

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Παροχολογία και πραγματικότητα

2026-09-07T08:13:04.206+03:00

του Ρούντι Ρινάλντι

Πέρασε ένα ολόκληρο καλοκαίρι, μόλις μπαίνουμε στο φθινόπωρο, και ήδη βαράει η καμπάνα της προεκλογικής παροχολογίας κυβέρνησης και κομμάτων από το βήμα της ΔΕΘ.
Και φέτος το καλοκαίρι τη «βγάλαμε» όπως τα τελευταία χρόνια: φωτιές με θύματα, καταστροφές του φυσικού περιβάλλοντος, μεγάλη ακρίβεια και δυσκολία για να κάνει ο κόσμος έστω ολιγοήμερες διακοπές, καύσωνες μαζί με αβεβαιότητα. Πέρα από τις επιδείξεις χλιδής σε θέρετρα, είχαμε αρκετές εκρήξεις σε χώρους εργασίας, ορισμένες με θύματα. Δεν έλειψαν και οι λεπτομερείς περιγραφές φρικιαστικών εγκλημάτων και δυστυχημάτων. Τα δελτία «ειδήσεων» επιδόθηκαν με ζήλο στο έργο αυτό…

Ο πολιτικός κόσμος, τον χαβά του: οι επόμενες εκλογές, τα ποσοστά, οι υποψήφιοι. Και, βέβαια, η συνέχιση της υπηρεσίας προς το εξαρτημένο μεταπρατικό μοντέλο.
Όσο για την οικονομική ολιγαρχία, κοιτάζει πώς θα ξεζουμίσει κι άλλο τον απλό πολίτη και πώς θα προωθηθούν τα σχέδια της «Ελλάδας-Κόμβος 2030». Το εθνικό έγκλημα της καταστροφής των λιγνιτικών υποδομών στη Δυτική Μακεδονία συνδέεται άμεσα με αυτούς τους σχεδιασμούς. Η εξάπλωση των data centers σε πολλές περιοχές της χώρας, η Riviera στην Αθήνα, η δημιουργία ευρύτατων βάσεων logistics, δεν σταμάτησαν ούτε το καλοκαίρι.
Κοντά σε αυτά, ο διεθνής προσανατολισμός της χώρας έγινε ακόμη πιο δυτικόστροφος, πιο υποτελής, πιο εξυπηρετικός προς το σιωνιστικό Ισραήλ, πιο υποχωρητικός –παρά τα γαβγίσματα– απέναντι στη μεγάλη αναβάθμιση της Τουρκίας. Τόσο η κ. Κίμπερλι όσο και η νέα πρέσβης του Ισραήλ στην Ελλάδα έχουν ειδικούς ρόλους εποπτείας…
Ο γεωπολιτικός αναδασμός στην περιοχή οξύνεται επικίνδυνα. Οι βρυχηθμοί της Τουρκίας είναι αποκαλυπτικοί και άκρως επικίνδυνοι.

Για όλα αυτά δεν λένε κουβέντα τα κόμματα στην ατραξιόν της ΔΕΘ.
Κουβέντα για το τι γίνεται στη Λέσβο, όπου ο στρατός εποπτεύει τη διάλυση της κτηνοτροφικής παραγωγής.
Κουβέντα για την εκτεταμένη τρομοκρατία σε χώρους δουλειάς, σε τοπικές κοινωνίες, σε πανεπιστημιακά ιδρύματα, στον δημόσιο χώρο.
Κουβέντα για τους σχεδιασμούς που προχωρούν στο Κυπριακό.
Κουβέντα για την ακραία κήρυξη πολέμου ολόκληρης της Ε.Ε. ενάντια στη Ρωσία και για τις υποχρεώσεις που αναλαμβάνουμε, να στηρίξουμε την Ουκρανία ακόμα και με Patriot. Το πού χρησιμοποιούνται οι Patriot –που έχει αγοράσει πανάκριβα η Ελλάδα– δείχνει καθαρά προς τα πού στρέφονται τα όπλα: στους πολέμους της Δύσης ενάντια στο Ιράν και στη Ρωσία.
Κουβέντα για την ντροπή (εθνική ντροπή!) να στηρίζουμε την άμυνα απέναντι στην Τουρκία στο σιωνιστικό Ισραήλ, επειδή τώρα έχει ισχυρές αντιθέσεις με το καθεστώς Ερντογάν. Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» μας έλειπε, ενώ ήδη η Ελλάδα μετατρέπεται σε στρατηγικό μετόπισθεν του Ισραήλ σπαταλώντας αρκετά δισεκατομμύρια… Άλλωστε το χρήμα ρέει σε μπίζνες, μίζες, υπερκοστολογήσεις. Την ίδια στιγμή περηφανεύονται που παραδίδουν δικαιοδοσίες στις υπηρεσίες του Ισραήλ να δρουν στη χώρα, και παράλληλα κυνηγούν και ποινικοποιούν κάθε υποστήριξη προς τον Παλαιστινιακό λαό. Μέσα στο καλοκαίρι έγιναν πολλές ασχήμιες αυτού του είδους…

Πάνω απ’ όλα, δεν λένε κουβέντα για το συνολικό κοινωνικό ζήτημα στη χώρα μας:
Περίπου τρία εκατομμύρια πολίτες βρίσκονται μεταξύ φτώχειας και επισφάλειας. Ένα πολύ μεγαλύτερο τμήμα της κοινωνίας αδυνατεί να τα βγάλει πέρα, ασφυκτιά οικονομικά και κοινωνικά, δεν βλέπει καμία καλυτέρευση της κατάστασής του όσο κι αν δουλέψει. Δεν έχει καμία πραγματική προσδοκία για ένα καλύτερο μέλλον. Αυτό το τμήμα του πληθυσμού ίσως να επισκέφθηκε το καλοκαίρι την επαρχία και τα χωριά του, δίνοντας πρόσκαιρα λίγη ζωή σε περιοχές που εγκαταλείπονται και ρημάζουν.
Το 27,5% του πληθυσμού βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού. Πολύ περισσότεροι ζουν στη μεγάλη γκρίζα περιοχή ανάμεσα στη φτώχεια και στην ασφάλεια. Είναι άνθρωποι που εργάζονται αλλά δεν αποταμιεύουν. Που έχουν ένα σπίτι αλλά όχι διαθέσιμο εισόδημα. Που πληρώνουν δυσβάστακτο ενοίκιο. Που εξαρτώνται από τους γονείς τους στα τριάντα και στα σαράντα. Που μια σοβαρή βλάβη του αυτοκινήτου, ένα οδοντιατρικό πρόβλημα ή ένας αυξημένος λογαριασμός μπορεί να ανατρέψει τον οικογενειακό προϋπολογισμό τους.
Αυτό είναι το σύγχρονο κοινωνικό ζήτημα!

Το κύριο πρόβλημα είναι ότι αυτό το τμήμα του πληθυσμού δεν έχει δική του φωνή. Είναι απογοητευμένο, κουρασμένο, κατακερματισμένο. Προσπαθεί ατομικά να βολευτεί, να επιβιώσει. Δεν περιμένει καμία καλυτέρευση. Δεν είναι αδιάφορο για ένα e-pass, ένα επίδομα, μια υπόσχεση δουλειάς, έστω μερική και κακοπληρωμένη. Θα ακούσει τι θα δοθεί ως επίδομα και βοήθεια στη Θεσσαλονίκη. Ξέρει όμως καλά ότι αυτό δεν θα αλλάξει την πραγματική του θέση.
Το χειρότερο δεν είναι να περιμένεις κάποια «ψίχουλα» που μοιράζουν κάθε τόσο. Το χειρότερο είναι να συνηθίσεις στην ιδέα ότι μόνο αυτά δικαιούσαι. Να μην μπορείς πια να διανοηθείς ότι δικαιούσαι να ζεις αξιοπρεπώς με έναν μισθό. Ότι δικαιούσαι βασικές κοινωνικές υπηρεσίες. Ότι μπορεί να υπάρχει ένα καλύτερο αύριο.

Εδώ βρίσκεται ίσως και η ουσία της παροχολογίας της Θεσσαλονίκης: Δεν αναδιανέμουν τον πλούτο: διαχειρίζονται την ανασφάλεια. Κυβέρνηση και κράτος επιδοτούν τον αδύναμο με «ψίχουλα» ώστε να συνεχίσει να πληρώνει τον ισχυρό.

Το καλοκαίρι που αφήνουμε και το φθινόπωρο που αντικρίζουμε έχουν, λοιπόν, τη συνηθισμένη γεύση του μοντέλου που κυριαρχεί. Και ισχυρά γεωπολιτικά κύματα θα καθορίσουν πολλές εξελίξεις, ακόμα και οικονομικές…

Φίλες και φίλοι, καλό φθινόπωρο, με σθένος, κουράγιο και Οξυγόνο στη συνείδηση και την ψυχολογία μας!

(Δρόμος, φύλλο786, 5/9/2026)

Λειψία: Η σαφήνεια που εγείρει ερωτήματα

2026-09-05T16:45:34.831+03:00

από τον Jules Kaizen / reseauinternational.net

Δύο ύποπτοι ταυτοποιήθηκαν. Μια αποτυχημένη επιχείρηση με μη επανδρωμένο αεροσκάφος. Ευανάγνωστα έγγραφα. Πριν καταλήξουμε, ας δούμε τι μας διδάσκει η ιστορία. Η υπόθεση της Λειψίας δεν μπορεί να διαβαστεί μεμονωμένα. Είναι μέρος μιας καταγεγραμμένης ιστορίας σκηνοθετημένων γεγονότων, κατασκευασμένων αποδεικτικών στοιχείων και επιχειρήσεων με ψευδή σημαία. Δεν λέμε ότι η Λειψία είναι μια φάρσα. Δείχνουμε ότι η πρόσφατη ιστορία περιέχει περιπτώσεις όπου τα αποδεικτικά στοιχεία που παρουσιάζονται ως αδιάσειστα έχουν καταρρεύσει.

Η ιστορία έχει ήδη δει σκηνές όπου τα φαινόμενα απατούν. Η Λειψία θέτει το ερώτημα, χωρίς ακόμη να του απαντήσει.

Το drone

Ένα drone βρέθηκε κοντά στη Λειψία της Γερμανίας. Σύμφωνα με κοινές έρευνες των NDR, WDR και Süddeutsche Zeitung, εμπλέκονταν τρία drones και η σχεδιαζόμενη επίθεση ήταν μεγαλύτερη από ό,τι είχε αρχικά αναφερθεί. Στόχος: ένα ουκρανικό μεταγωγικό αεροπλάνο Antonov An-124 σταθμευμένο στο αεροδρόμιο.

Η επιχείρηση απέτυχε. Τα στοιχεία που βρέθηκαν είναι αμέσως εντυπωσιακά στην αναγνωσιμότητά τους: πολύ σαφή, πολύ προφανή, πολύ εύκολα στην ανάγνωση.

Το drone ανακαλύφθηκε κοντά στον διάδρομο προσγείωσης-απογείωσης, κοντά στο Antonov. Η παρουσία του εκεί, εκείνη την εποχή, είναι από μόνη της σημαντική.

Η ακρίβεια των στοιχείων που βρέθηκαν στο ναυάγιο είναι αμέσως εντυπωσιακή. Οι πραγματικές σκηνές εγκλήματος σπάνια είναι τόσο καθαρές. Εδώ, όλα φαίνονται διατεταγμένα για εύκολη ανάγνωση.

Οι ύποπτοι

Ο πρώτος ύποπτος γεννήθηκε στη Ρωσία. Κατέχει λετονικό διαβατήριο. Τα γερμανικά μέσα ενημέρωσης Süddeutsche Zeitung , NDR και WDR τον περιγράφουν ως τον συντονιστή υλικοτεχνικής υποστήριξης και εκπαιδευτή της επιχείρησης. Αναφέρονται φερόμενοι δεσμοί με τις ρωσικές μυστικές υπηρεσίες. Σύμφωνα με πληροφορίες, έφτασε στο Βερολίνο στα τέλη Ιουλίου, οδήγησε ένα ενοικιαζόμενο αυτοκίνητο στη Λειψία και στη συνέχεια έφυγε από τη Γερμανία αεροπορικώς δύο ημέρες πριν από την αποτυχημένη επίθεση.

Ο δεύτερος ύποπτος είναι Λευκορώσος. Κατέχει ρωσικό διαβατήριο. Πιστεύεται ότι εισήλθε στη Γερμανία με ιταλική τουριστική βίζα που είχε αποκτήσει στο Μινσκ.

Αυτές οι λεπτομέρειες προέρχονται από το Reuters , το οποίο επικαλείται τρία γερμανικά μέσα ενημέρωσης. Η γερμανική εισαγγελία δεν απάντησε σε αιτήματα για σχολιασμό.

Το ερώτημα δεν αφορά την ενοχή των δύο ανδρών. Αφορά τους μηχανισμούς που έκαναν αυτά τα στοιχεία τόσο εύκολα εμφανή. Μια ιδανική σκηνή εγκλήματος σπάνια μοιάζει με μια πραγματική σκηνή εγκλήματος.

Μαϊνίλα

Στις 26 Νοεμβρίου 1939, ο Κόκκινος Στρατός βομβάρδισε το δικό του συνοριακό χωριό, το Μαϊνίλα, και στη συνέχεια κατηγόρησε τη Φινλανδία.

Επτά οβίδες, που εντοπίστηκαν από τρία φινλανδικά παρατηρητήρια, έπεσαν περίπου 800 μέτρα εντός του σοβιετικού εδάφους. Οι Φινλανδοί προσφέρθηκαν να διεξαγάγουν ουδέτερη έρευνα. Η Μόσχα αρνήθηκε, διέκοψε τις διπλωματικές σχέσεις και ξεκίνησε τον Χειμερινό Πόλεμο τέσσερις ημέρες αργότερα.

Οι ιστορικοί καταλήγουν τώρα στο συμπέρασμα ότι ο βομβαρδισμός οργανώθηκε από την NKVD. Φινλανδικά πολεμικά ημερολόγια καταγράφουν ότι η Μαϊνίλα ήταν πέρα από την εμβέλεια οποιουδήποτε φινλανδικού πυροβολικού. Οι συνοριοφύλακες, από την πλευρά τους, κατέθεσαν ότι άκουσαν πυροβολισμούς από τη σοβιετική πλευρά. Αυτά τα αρχεία, δεκαετίες αργότερα, εξακολουθούν να έχουν βαρύτητα.

Ο Τζον Γκάνθερ, ένας Αμερικανός δημοσιογράφος που ήταν παρών τον Δεκέμβριο του 1939, περιέγραψε το περιστατικό ως «τόσο αδέξιο και προφανώς κατασκευασμένο όσο όλα τα «περιστατικά» από το Μούκντεν το 1931».

Νόρθγουντς

Τον Μάρτιο του 1962, ο αμερικανικός στρατός πρότεινε ένα σχέδιο επιχείρησης με ψευδή σημαία εναντίον της Κούβας.

Το έγγραφο περιέγραφε σχέδια για αεροπειρατείες, επιθέσεις στο Μαϊάμι και την Ουάσινγκτον και βύθιση σκαφών με κουβανούς πρόσφυγες, όλα αποδιδόμενα στην Κούβα για να δικαιολογήσουν στρατιωτική επέμβαση. Υπογράφηκε από τον Στρατηγό Λάιμαν Λέμνιτζερ, εγκρίθηκε από το Κοινό Επιτελείο, απορρίφθηκε από τον Κένεντι. Αποχαρακτηρίστηκε το 1997.

Η κρίσιμη λεπτομέρεια: το σχέδιο περιελάμβανε την προσέλκυση ψευδών αποδεικτικών στοιχείων για την εμπλοκή της Κούβας. Κατασκευή ενδείξεων. Δημιουργία ενόχων. Ένας σκηνοθετημένος, υπογεγραμμένος και αρχειοθετημένος μηχανισμός.

Το υπόμνημα, που διαβάστηκε στο Οβάλ Γραφείο, έγινε κατανοητό για όσα υπονοούσε. Ο πρόεδρος αρνήθηκε. Το έγγραφο, ωστόσο, παρέμεινε. Και επανεμφανίστηκε 35 χρόνια αργότερα για να υπενθυμίσει σε όλους ότι η κατασκευασμένη απόδειξη είχε ήδη εξεταστεί στο υψηλότερο επίπεδο.

Ζινόβιεφ

Τέσσερις ημέρες πριν από τις βρετανικές εκλογές του Οκτωβρίου 1924, η Daily Mail δημοσίευσε μια επιστολή που αποδίδεται στον Γκριγκόρι Ζινόβιεφ, ηγέτη της Κομμουνιστικής Διεθνούς, στην οποία καλούσε σε επανάσταση στη Μεγάλη Βρετανία.

Η επιστολή έριξε την πρώτη κυβέρνηση των Εργατικών του Ράμσεϊ ΜακΝτόναλντ. Οι Συντηρητικοί κέρδισαν 155 έδρες.

Η MI5 έκρινε κρυφά ότι η επιστολή ήταν πλαστογραφία, αλλά δεν την αποκάλυψε για να προστατεύσει τη φήμη της. Οι ιστορικοί συμφωνούν τώρα ότι ήταν πλαστογραφία. Ένα πλαστό έγγραφο, που δημοσιεύτηκε την κατάλληλη στιγμή, έριξε μια κυβέρνηση.

Ο Ράμσεϊ ΜακΝτόναλντ, ο απερχόμενος πρωθυπουργός, εκμυστηρεύτηκε στο επιτελείο του ότι ένιωθε «σαν άντρας ραμμένος σε σάκο και πεταμένος στη θάλασσα ». Μια αποκαλυπτική εικόνα: δεν το περίμενε. Κανείς δεν το περίμενε. Η απάτη ήταν τέλεια.

Η Μασκίροφκα

Η Μασκίροφκα, που κυριολεκτικά «μασκάρισμα», είναι το ρωσικό δόγμα της στρατιωτικής εξαπάτησης.

Καμουφλάζ, δολώματα, αντιπερισπασμοί, παραπληροφόρηση, χειραγώγηση αντιλήψεων. Συνέβαλε στις σοβιετικές νίκες στο Στάλινγκραντ, το Κουρσκ και το Μπαγκρατιόν.

Το βασικό σημείο: η μασκίροφκα περιλαμβάνει ρητά την χειραγώγηση γεγονότων και αντιλήψεων με σκοπό τον επηρεασμό των μέσων ενημέρωσης και της παγκόσμιας κοινής γνώμης. Είναι ένα γνωστό, τεκμηριωμένο δόγμα, που διδάσκεται ακόμη και σήμερα. Ένα κράτος που κατακτά αυτή την τέχνη δεν αφήνει τυχαία ευανάγνωστα ίχνη.

Η Μασκίροφκα διδάσκεται στις ρωσικές στρατιωτικές ακαδημίες. Εμφανίζεται σε σχολικά βιβλία, μαθήματα και διδακτικά έργα. Δεν είναι μυστικό. Είναι ένα γνωστικό αντικείμενο.

Διπλωματία

Η διπλωματική διαδικασία συνεχίζεται.

Την 1η Σεπτεμβρίου, το Βερολίνο κατηγόρησε τη Μόσχα. Ελήφθησαν μέτρα: το ρωσικό προξενείο στη Βόννη έκλεισε, η Ρωσική Οικία έκλεισε και οι έλεγχοι ασφαλείας εντάθηκαν. Το προξενείο σταμάτησε να λειτουργεί την ίδια ημέρα.

Η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ursula von der Leyen, δηλώνει στα ισπανικά: «Europa y la OTAN no solo mantendrán la presión sobre Rusia, sino que la aumentarán» — «Η Ευρώπη και το ΝΑΤΟ όχι μόνο θα διατηρήσουν την πίεση στη Ρωσία, αλλά θα την αυξήσουν » .

Ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε, πρόσθεσε στα αγγλικά: «Η Ρωσία έχει γίνει ολοένα και πιο απερίσκεπτη καθώς συνεχίζει τον τρομερό πόλεμό της εναντίον της Ουκρανίας » .

Η ρωσική απάντηση, όπως αναφέρει το Reuters, είναι κατηγορηματική: «Ο Ρώσος πρέσβης απέρριψε κατηγορηματικά τις κατηγορίες που διατύπωσε το Βερολίνο ως αβάσιμες, παράλογες και αντίθετες με την κοινή λογική » .

Στις 2 Σεπτεμβρίου, ο Γερμανός επιτετραμμένος Μπερντ Φίνκε πέρασε μία ώρα στο ρωσικό Υπουργείο Εξωτερικών. Μία ώρα. Ούτε περισσότερο, ούτε λιγότερο. Ο χρόνος που χρειάστηκε για να υποβληθεί επίσημη διαμαρτυρία.

Ο πραγματικός αντίκτυπος των κυρώσεων, ωστόσο, μετριέται αλλού. Η Maria Shagina, του Carnegie Endowment, δηλώνει: « Ο μεγάλος αριθμός γύρων κυρώσεων δεν πρέπει να εκλαμβάνεται ως αποτελεσματικότητα » .

Τα στοιχεία του Ινστιτούτου KSE το επιβεβαιώνουν αυτό. Τα έσοδα από το ρωσικό πετρέλαιο αυξήθηκαν από 10,4 δισεκατομμύρια δολάρια μηνιαίως σε 19,1 δισεκατομμύρια δολάρια τον Μάρτιο, 21,5 δισεκατομμύρια δολάρια τον Απρίλιο και 20,8 δισεκατομμύρια δολάρια τον Μάιο. Τα απροσδόκητα έσοδα από την ενέργεια έφτασαν τουλάχιστον τα 35,7 δισεκατομμύρια δολάρια μεταξύ Μαρτίου και Ιουνίου. Η οικονομία βρίσκεται σε τέλμα. Δεν καταρρέει.

Τι απομένει

Ο συνοριοφύλακας στη Μαΐνιλα σημείωσε τους πυροβολισμούς χωρίς να τους φωνάξει. Ο επιτετραμμένος Φίνκε παρέμεινε στη Μόσχα για μία ώρα. Εν τω μεταξύ, ο ερευνητής από τη Λειψία εξακολουθεί να εξετάζει τα συντρίμμια.

Τρία πρόσωπα. Τρεις εποχές. Ο ίδιος μηχανισμός: στοιχεία, κατηγορίες, διαψεύσεις και το πέρασμα του χρόνου.

Η Μαϊνίλα χρειάστηκε δεκαετίες για να καταγραφεί. Ο Νόρθγουντς περίμενε τριάντα πέντε χρόνια στα αρχεία. Η επιστολή του Ζινόβιεφ αναγνωρίστηκε ως πλαστογραφία μόνο μετά από χρόνια σιωπής. Η αλήθεια πάντα τελικά αποκαλύπτεται. Απλώς πρέπει να κάνουμε υπομονή. Θα δούμε τι θα προκύψει.

Πηγή: Georisk Watch

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Τα «λόγια τα μεγάλα» για το Κ.Υ. Νέας Μηχανιώνας

2026-09-05T15:05:06.574+03:00

του Σπύρου Κουζινόπουλου

Καθώς απουσιάζαμε εκτός, είπαμε να ασχοληθούμε έστω καθυστερημένα με τους κυβερνητικούς πανηγυρισμούς στα εγκαίνια του ανακαινισμένου Κέντρου Υγείας Νέας Μηχανιώνας. Καθώς βρήκαμε υπερβολικούς και δεόντως προεκλογικούς, τους ισχυρισμούς των παριστάμενων υπουργών Υγείας, Άδωνι Γεωργιάδη και Ειρήνης Αγαπηδάκη ότι «αποκτά η περιοχή μια δομή υγείας αντάξια των αναγκών των κατοίκων της». Είναι όμως τα πράγματα έτσι όπως τα παρουσίασαν;

Για να μη θεωρηθούμε γκρινιάρηδες, πρέπει να πούμε ότι όντως, διατέθηκαν από το Ταμείο Ανάκαμψης 1.7 εκατομμύρια ευρώ για την ανακαίνιση και με τα χρήματα αυτά τοποθετήθηκαν νέα κεραμίδια στο Κ.Υ. Ν.Μηχανιώνας, έγιναν παρεμβάσεις στα δάπεδα, στις τουαλέτες και στους χώρους αναμονής των ασθενών, τοποθετήθηκαν φωτοβολταϊκά και νέες υδραυλικές και ηλεκτρολογικές εγκαταστάσεις. Και η ανακαίνιση σταματάει εκεί, καθώς ακόμη και για την αγορά αναλώσιμων υλικών και τον καλλωπισμό των κήπων χρειάστηκε να συνδράμει ο Σύνδεσμος Εξαγωγέων Βορείου Ελλάδος και προσωπικά ο τέως πρόεδρός του Σίμος Διαμαντίδης.

Καλώς ανακαινίστηκε το υφιστάμενο κτίριο που δημιουργήθηκε πριν από 46 χρόνια, από τα μέσα της δεκαετίας του 1980. Τι γίνεται όμως με το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, καθώς χωρίς αυτό τίποτα δεν μπορεί να λειτουργήσει; Εκεί αρχίζουν τα δύσκολα. Δεδομένου ότι είναι ανεπαρκής ο αριθμός των υπηρετούντων γιατρών και νοσηλευτών. Πολύ περισσότερο που το συγκεκριμένο Κ.Υ. εξυπηρετεί έναν πολύ μεγάλο πληθυσμό 60.000 και πλέον μόνιμων κατοίκων, ο οποίος μάλιστα πολλαπλασιάζεται κατά τους θερινούς μήνες. Με αποτέλεσμα οι ελλείψεις αυτές να επιβαρύνουν σημαντικά τη λειτουργία του και την εξυπηρέτηση των πολιτών. Ιδιαίτερα μάλιστα που στο Κέντρο Υγείας Νέας Μηχανιώνας υπάγονται και τα περιφερειακά ιατρεία Περαίας, Επανομής, Αγγελοχωρίου, Τριλόφου, Κερασιάς, Πλαγιαρίου, Νέων Επιβατών.

Καθώς, όπως προαναφέραμε, απουσιάζαμε τη μέρα των εγκαινίων από την περιοχή, ζητήσαμε μέσω τεχνητής νοημοσύνης να πάρουμε πληροφορίες για να δούμε αν όλα βαίνουν καλώς με το Κ.Υ. Ν.Μηχανιώνας. Να η απάντηση που πήραμε:

Ενώ οι υποδομές έχουν αναβαθμιστεί ριζικά, τα διαχρονικά προβλήματα που αφορούν τη στελέχωση εξακολουθούν να απασχολούν την τοπική κοινωνία και τους εργαζόμενους.

Και αμέσως πιο κάτω, η Τεχνητή Νοημοσύνη μας ενημερώνει σχετικά με τις ελλείψεις σε προσωπικό:

Παρά την εξαιρετική εικόνα των κτιρίων, οι βασικές διεκδικήσεις και τα παράπονα των πολιτών και των υγειονομικών εστιάζουν στις σοβαρές ελλείψεις σε μόνιμο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό. Σύμφωνα με καταγγελίες των εργαζομένων και αναφορές φορέων.

-Υποστελέχωση στα Επείγοντα: Υπάρχει συχνά δυσκολία στο να καλυφθούν οι βάρδιες με δύο εφημερεύοντες ειδικούς γιατρούς τις καθημερινές. Αυτό δημιουργεί πρόβλημα όταν ο ένας γιατρός πρέπει να συνοδεύσει σοβαρό περιστατικό με το ΕΚΑΒ.

-Περιοδική κάλυψη ειδικοτήτων: Ορισμένες βασικές ειδικότητες (π.χ. παιδίατρος, ψυχίατρος, δερματολόγος) κατά το παρελθόν καλύπτονταν περιοδικά ή με μετακινήσεις προσωπικού από άλλα Κέντρα Υγείας (π.χ. Θέρμης), κάτι που προκαλεί αναμονές για τους κατοίκους του Δήμου Θερμαϊκού.

-Ηλικιακός παράγοντας: Μεγάλο μέρος του υφιστάμενου ιατρικού προσωπικού βρίσκεται κοντά στην ηλικία συνταξιοδότησης, καθιστώντας επιτακτική την ανάγκη για νέες, μόνιμες προσλήψεις.

Οι ελλείψεις που εντοπίζει η ΠΟΕΔΗΝ

Σύμφωνα με την ΠΟΕΔΗΝ, οι ελλείψεις σε προσωπικό, ιατρικό εξοπλισμό και υποδομές αποτελούν τα κυριότερα προβλήματα που αντιμετωπίζει το Κέντρο Υγείας Νέας Μηχανιώνας. Οι βασικότερες ελλείψεις και τα προβλήματα που καταγράφονται περιλαμβάνουν:

-Υποστελέχωση σε ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό: Υπάρχουν σημαντικά κενά σε βασικές ειδικότητες γιατρών (όπως γενικοί γιατροί όπως και μόνιμος ορθοπεδικός, γυναικολόγος ή δερματολόγος στο Κέντρο Υγείας Νέας Μηχανιώνας, ειδικότητες που καλύπτονται μόνο περιοδικά, καθώς γιατροί αυτών των ειδικοτήτων πραγματοποιούν επισκέψεις στη δομή συγκεκριμένες ημέρες τον μήνα. Ενώ σημειώνονται ελλείψεις και σε νοσηλευτές. Αυτό οδηγεί σε εξουθένωση του υπάρχοντος προσωπικού, το οποίο συχνά αναγκάζεται να κάνει συνεχόμενες εφημερίες.

-Προβλήματα στις εφημερίες και τα επείγοντα: Λόγω της έλλειψης γιατρών, η κάλυψη των 24ωρων εφημεριών καθίσταται εξαιρετικά δύσκολη, με κίνδυνο να μένουν ακάλυπτες κάποιες βάρδιες ή να καθυστερεί η εξυπηρέτηση επειγόντων περιστατικών.

-Ελλείψεις σε οδηγούς ασθενοφόρων: Όπως συμβαίνει σε πολλά Κέντρα Υγείας της χώρας, η έλλειψη επαρκούς αριθμού οδηγών σημαίνει ότι το ασθενοφόρο του Κ.Υ. δεν μπορεί να καλύψει όλες τις βάρδιες, με αποτέλεσμα οι κάτοικοι να εξαρτώνται αποκλειστικά από το ΕΚΑΒ Θεσσαλονίκης για τις διακομιδές.

-Υλικοτεχνική υποδομή και αναλώσιμα: Κατά καιρούς αναφέρονται ελλείψεις σε βασικά ιατρικά αναλώσιμα, καθώς και ανάγκη για συντήρηση ή αναβάθμιση του υπάρχοντος ιατρικού εξοπλισμού και των κτιριακών εγκαταστάσεων.

Τοπικοί φορείς, σωματεία εργαζομένων και η τοπική αυτοδιοίκηση πραγματοποιούν συχνά κινητοποιήσεις και παρεμβάσεις προς το Υπουργείο Υγείας και την 4η ΥΠΕ, ζητώντας άμεσες προσλήψεις μόνιμου προσωπικού και γενναία χρηματοδότηση για την ασφαλή λειτουργία του Κέντρου. Προσλήψεις στις οποίες πρέπει να προχωρήσει κυριολεκτικά «εδώ και τώρα» το υπουργείο, αφήνοντας κατά μέρος τις γενικόλογες αναφορές του στυλ «έχουμε αιτήσεις από παιδιάτρους και γενικούς γιατρούς», που ανέφερε ο κ. Γεωργιάδης στα εγκαίνια, χωρίς όμως και να δεσμεύεται για το πότε θα έλθει το αναγκαίο προσωπικό στο Κ.Υ. Νέας Μηχανιώνας.

πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Τρύγος στον Αστικό Αμπελώνα Θεσσαλονίκης

2026-09-05T00:48:47.949+03:00

Ο καθιερωμένος τρύγος πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 2 Σεπτεμβρίου 2026 στον Αστικό Αμπελώνα του Δήμου Θεσσαλονίκης, στην οδό Αγίου Δημητρίου. Εργαζόμενοι του Δήμου και εθελοντές-κάτοικοι της περιοχής συμμετείχαν στη συγκομιδή των ερυθρών ποικιλιών του αμπελώνα, Ξινόμαυρο και Αγιωργίτικο, ενώ είχε προηγηθεί η συγκομιδή των λευκών ποικιλιών, Μαλαγουζιά και Ρομπόλα. Η φετινή παραγωγή αναμένεται να φτάσει περίπου τις 800 φιάλες.

Στο πλαίσιο της φετινής δράσης, ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης Στέλιος Αγγελούδης τίμησε τον Βαγγέλη Γεροβασιλείου για την πολυετή υποστήριξη και προσφορά του στον Αστικό Αμπελώνα του Δήμου Θεσσαλονίκης, παρουσία του Αντιδημάρχου Περιβάλλοντος, Αστικού Πρασίνου και Πανίδας Βασίλη Διαμαντάκη.

Ο Βαγγέλης Γεροβασιλείου στάθηκε ιδιαίτερα στην κοινωνική διάσταση της πρωτοβουλίας, με τη διάθεση και της φετινής παραγωγής για κοινωφελείς σκοπούς.

Η σχέση του Κτήματος Γεροβασιλείου με τον Αστικό Αμπελώνα ξεκινά από την απαρχή του. Από τα πρώτα βήματα του δημοτικού αμπελώνα, το Κτήμα έχει αναλάβει αφιλοκερδώς την επεξεργασία των σταφυλιών, την οινοποίηση και την εμφιάλωση του κρασιού που παράγεται, συμβάλλοντας έμπρακτα στη συνέχιση και την εξέλιξη του εγχειρήματος, το οποίο ξεκίνησε πριν από περίπου 13 χρόνια, επί δημαρχίας Γιάννη Μπουτάρη, σε συνεργασία με τη Σχολή Γεωπονίας του Α.Π.Θ.

Κατά τη διάρκεια του τρύγου, ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης αναφέρθηκε στους ανθρώπους που στηρίζουν σταθερά τον Αστικό Αμπελώνα, επισημαίνοντας τη συμβολή των εργαζομένων της αρμόδιας υπηρεσίας του Δήμου και των κατοίκων της περιοχής.

«Είμαστε ξανά εδώ στο γνωστό ραντεβού που δίνουμε κάθε χρόνο με την έναρξη του τρύγου», ανέφερε ο κ. Αγγελούδης, υπογραμμίζοντας ότι ο Αστικός Αμπελώνας αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς μέσα στον αστικό ιστό μπορούν να δημιουργηθούν ουσιαστικές νησίδες πρασίνου και παραγωγής προϊόντων της φύσης.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Συμβουλευτικός Σταθμός Εθελοντών για τον Έφηβο στον Δήμο Θερμαϊκού

2026-09-04T23:32:39.614+03:00

Μας γνωρίζετε;

Εδώ και 14 χρόνια, η εθελοντική μας ομάδα προσφέρει ΔΩΡΕΑΝ:

- Οικογενειακή Συμβουλευτική Υποστήριξη σε οικογένειες εφήβων του Δήμου μας.

- Ένταξη εφήβων ηλικίας 12–17 ετών στην εφηβική μπάντα κρουστών «Κρούσματα».

- Εκπαιδευτική υποστήριξη των μελών των «Κρουσμάτων» από εθελοντές εκπαιδευτικούς, με στόχο την ενίσχυση της σχολικής τους επίδοσης και την ομαλή εκπαιδευτική τους πορεία.

Ο Συμβουλευτικός Σταθμός είναι ένα μη κερδοσκοπικό σωματείο, που στηρίζεται σε ένα δίκτυο εθελοντών επιστημόνων, εκπαιδευτικών και πολιτών. Στόχος μας είναι να στηρίζουμε τους εφήβους και τις οικογένειές τους και να δημιουργούμε ένα ασφαλές και συμπεριληπτικό περιβάλλον, που προλαμβάνει την περιθωριοποίηση, τον εκφοβισμό και τη νεανική παραβατικότητα.

Ο Σύλλογός μας επιδιώκει να προσφέρει στους εφήβους ερεθίσματα, ευκαιρίες και έναν ασφαλή χώρο έκφρασης και δημιουργίας, μέσα από ομαδικές δράσεις, τη μουσική, τον ρυθμό και την τέχνη. Μια τέχνη που καλλιεργεί τη συνεργασία, την αποδοχή και τον σεβασμό στη διαφορετικότητα, ενισχύει την επικοινωνία και προάγει τον διάλογο και την ειρηνική, μη βίαιη επίλυση των διαφορών.

Τα «Κρούσματα» αποτελούν ένα σημαντικό μέσο κοινωνικής ένταξης. Ενισχύουν τη συνεργασία, την αποδοχή, την αίσθηση του «ανήκειν» και τη σύνδεση των εφήβων με την τοπική κοινωνία, μεταφέροντας παράλληλα ένα δυνατό μήνυμα κατά της βίας.

Η πρότασή μας προς την κοινότητα στοχεύει στην καλλιέργεια της συνείδησης ότι η ζωή μας χωρίς τη ΒΙΑ γίνεται ανθρώπινη, ενδιαφέρουσα, τρυφερή και πλούσια.

Τα «Κρούσματα» μεγαλώνουν και σε θέλουν στην παρέα τους!

Με την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς, καλούμε αγόρια και κορίτσια ηλικίας 12–17 ετών να γνωρίσουν τα «Κρούσματα» και να γίνουν μέλη της παρέας μας!

Δεν χρειάζεται να έχετε προηγούμενη εμπειρία στη μουσική ή στα κρουστά. Χρειάζεται μόνο διάθεση, ενέργεια, χαμόγελο και όρεξη να παίξετε, να δημιουργήσετε και να συνεργαστείτε με μια ομάδα.

Ελάτε να γνωρίσουμε τον ρυθμό, να παίξουμε μουσική, να κάνουμε φίλους και να γίνουμε όλοι μαζί μια δυνατή ομάδα!

Τα «Κρούσματα» σας περιμένουν!

Με την έναρξη της καινούργιας σχολικής χρονιάς, ευχόμαστε σε όλους τους μαθητές, τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς:

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ, με Υγεία, Δημιουργικότητα και, κυρίως,
Σ Υ Ν Ε Ρ Γ Α Σ Ι Α μεταξύ τους!

Καλούμε επίσης όσους ενδιαφέρονται να συμμετέχουν στην κοινωνική μας συλλογικότητα, ως μέλη του Συλλόγου μας ή ως εθελοντές, να έρθουν σε επαφή μαζί μας.
Τηλέφωνα επικοινωνίας

Για ραντεβού οικογενειακής Συμβουλευτικής:
κ. Ματθαιοπούλου — 23920 27000, ΔΕ – ΤΕ- ΠΑ: 10:00 -14:00

Για τα «Κρούσματα», εφήβους και γονείς, ψυχολόγους, εκπαιδευτικούς και άλλες ειδικότητες:
Όλγα Χατζηδήμου — 697 701 1364
Μαρία Φαλακίδου — 695 517 5741

Για τους εκπαιδευτικούς:
Σούλα Αλεξανδρή — 697 285 9020

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Πανηγυρίζει ο Νίκος Πλακιάς και απαιτεί συγνώμη - Η απάντηση Κοκοτσάκη

2026-09-04T16:49:10.181+03:00

Με ανάρτηση που έκανε στα κοινωνικά δίκτυα ο Νίκος Πλακιάς στην ουσία πανηγυρίζει επειδή η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία αρχειοθέτησε το αίτημα για έρευνα τυχόν ποινικών αδικημάτων που είχαν καταθέσει πριν κάποιο χρονικό διάστημα οι συγγενείς των θυμάτων στα Τέμπη για την ύπαρξη παράνομου φορτίου στην εμπορική αμαξοστοιχία το οποίο προκάλεσε την πυρόσφαιρα. Με δεδομένο ότι τα έλαια σιλικόνης στα οποία έριξε την ευθύνη η κυβέρνηση Μητσοτάκη δε μπορούν να προκαλέσουν τέτοιο φαινόμενο σύμφωνα με την κατασκευάστρια εταιρεία των μετασχηματιστών που είναι η Siemens.

Μία ανάρτηση με μπόλικο ψέμα και ανακρίβειες την οποία συντεταγμένα την αναπαρήγαγαν άμεσα τρολ της Νέας Δημοκρατίας που πληρώνονται από τον Βαρβιτσιώτη και την Blue Skies. Δε μιλάμε για απλούς υποστηρικτές του κόμματος που έκαναν ανάρτηση το post του κυρίου Πλακιά αλλά για λογαριασμούς οι οποία αποδεδειγμένα αποτελούν πληρωμένα «πιστόλια» τα οποία βγήκαν άμεσα σε λίγα λεπτά μετά τη συγκεκριμένη δημοσίευση. Φυσικά η αλήθεια απέχει έτη φωτός από την προπαγάνδα που προσπαθεί να προωθήσει ο κύριος Πλακιάς, ο οποίος μάλιστα έχει το θράσος να απαιτεί να του ζητήσουν συγνώμη, κάτι σαν τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τους κατηγορούμενους Νεοδημοκράτες, όσοι υποστήριξαν δήθεν ψευδώς ότι κουβαλούσε κάτι μη νόμιμο η εμπορική αμαξοστοιχία.

Το σκεπτικό της απόφασης κατά το οποίο ενήργησε η Ευρωπαϊκής Εισαγγελία αναλύει εμπεριστατωμένα ο τεχνικός σύμβουλος των οικογενειών θυμάτων στα Τέμπη Βασίλης Κοκοτσάκης:

«Όχι, δεν θα ζητήσουμε συγγνώμη,(όπως απαιτήθηκε με δημόσια ανάρτηση διαδικου.) Μέχρι σήμερα επέλεξα συνειδητά τη σιωπή απέναντι στις προσωπικές και άδικες επιθέσεις που κατά καιρούς εκδηλώνονται εναντίον μου χωρις να αντιδράσει ποτέ. Ωστόσο, η απόπειρα διαστρέβλωσης της αλήθειας και η προσπάθειά να παρουσιαστεί μια τυπική απόφαση αρμοδιότητας της Ευρωπαικης Εισαγγελιας ως δήθεν «δικαίωση», ξεπερνά κάθε όριο. Ως επικεφαλής της τεχνικής ομάδας των εμπειρογνωμόνων, οφείλω να αποκαταστήσω την πραγματικότητα ενώπιον της ελληνικής κοινωνίας. Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία δεν αποφάνθηκε ότι δεν υπήρχε παράνομο φορτίο ή γενικά φορτίο ή παρουσια ευφλεκτου υλικού κατά την σύγκρουση των Τρενων στα Τέμπη.. Αποφάνθηκε ότι δεν έχει τη θεσμική αρμοδιότητα να το εξετάσει, καθώς το αντικείμενό της περιορίζεται αυστηρά στη διαχείριση των κοινοτικών κονδυλίων (Σύμβαση 717). Το αν υπήρχαν εύφλεκτες χημικές ουσίες είναι αντικείμενο της ελληνικής Δικαιοσύνης όπως αναφέρει. Η επιστημονική αλήθεια δεν σβήνει με νομικούς ελιγμούς. Τα ευρήματα, οι χημικές αναλύσεις και οι τεχνικές εκθέσεις κλπ, για την ύπαρξη ή οχι πτητικών εύφλεκτων χημικών ουσιών (κατηγορίας G7–G12) και για την πυρκαγιά/έκρηξη που στοίχισε 28 ζωές, βρίσκονται στη δικογραφία. Η επιστήμη δεν ασκεί πολιτική, ούτε παραποιεί δεδομένα καθ ότι δεν είναι εποχιακό προϊόν. Η τεχνική μας ομάδα εργάστηκε με αυταπάρνηση, επιστημονική πληρότητα και αφοσίωση στην αποκάλυψη της αλήθειας για όλες τις οικογένειες. Διαπιστευτήρια οφείλουμε μόνο στη συνείδησή μας, στη μνήμη των θυμάτων και στη Δικαιοσύνη ,όχι σε όσους σπεύδουν να πανηγυρίσουν πάνω σε θεσμικές αρμοδιότητες. Όχι, λοιπόν… Δεν θα σας ζητήσουμε συγγνώμη επειδή κάνουμε στο ακέραιο το επιστημονικό μας καθήκον,αφιλοκερδώς και ασφαλώς δεν χτισμένη καμία καριέρα γιατί όλοι μας είχαμε..και έχουμε. Φτάνει πια με την παραπλάνηση της κοινής γνώμης.»

Βασίλης Κοκοτσάκης

Ειδικός Δικαστικός Πραγματογνώμων Επικεφαλής της Τεχνικής Ομάδας Συμβούλων

πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Όλα όσα είναι η ζωή

2026-08-30T23:18:56.422+03:00

της Σοφίας Γρηγορίου

Κάποτε νομίζουμε πως η ζωή θα μας αποκαλυφθεί σε κάποια μεγάλη στιγμή. Ότι θα έρθει μια μέρα που θα ξέρουμε. Θα ξέρουμε ποιοι είμαστε, πού πηγαίνουμε, ποιο είναι το σωστό μονοπάτι, ποιο όνειρο αξίζει να κυνηγήσουμε και ποιο πρέπει να αφήσουμε πίσω.
Φανταζόμαστε τη ζωή σαν έναν δρόμο που κάπου οδηγεί και πιστεύουμε πως το μόνο που χρειάζεται είναι να βρούμε τη σωστή κατεύθυνση. Μόνο που η ζωή δεν είναι δρόμος. Είναι οι στάσεις του. Είναι τα μέρη που βρεθήκαμε χωρίς να ξέρουμε ότι θα τα θυμόμαστε. Οι πόλεις που κάποτε ήταν απλώς ένας σταθμός και χρόνια αργότερα έγιναν μια ολόκληρη εποχή. Ένα σπίτι που δεν μας άρεσε ιδιαίτερα, αλλά μέσα του γελάσαμε με ανθρώπους που αγαπήσαμε. Ένα δωμάτιο στο οποίο ξενυχτήσαμε. Ένας δρόμος που
περπατήσαμε εκατοντάδες φορές και κάποια μέρα περπατήσαμε για τελευταία φορά χωρίς να το γνωρίζουμε. Ίσως αυτό να είναι το παράξενο με τη ζωή.

Δεν ξέρουμε ποτέ ποια στιγμή είναι η τελευταία.

Δεν ξέρουμε πότε ακούμε για τελευταία φορά τη φωνή
κάποιου.

Πότε καθόμαστε για τελευταία φορά σε ένα συγκεκριμένο τραπέζι. Πότε επιστρέφουμε για τελευταία φορά σε ένα μέρος που κάποτε θεωρούσαμε σπίτι.

Πότε αγκαλιάζουμε κάποιον χωρίς να ξέρουμε ότι αυτή η αγκαλιά θα γίνει αργότερα ανάμνηση. Κι έτσι προχωράμε. Με μια βαλίτσα γεμάτη πράγματα που δεν καταλαβαίνουμε ακόμη ότι κουβαλάμε.

Όταν είμαστε μικροί, έχουμε μεγάλες φιλοδοξίες. Θέλουμε να γίνουμε κάποιοι. Να κάνουμε κάτι σπουδαίο, να αφήσουμε το
όνομά μας κάπου, να αποδείξουμε ότι άξιζε που ήρθαμε σε αυτόν τον κόσμο. Βλέπουμε το μέλλον σαν μια μεγάλη σκηνή και φανταζόμαστε τον εαυτό μας στο κέντρο της.
Μεγαλώνοντας, όμως, οι φιλοδοξίες αλλάζουν σχήμα. Κάποια όνειρα τα καταφέρνουμε. Κάποια τα εγκαταλείπουμε. Κάποια τα ξεχνάμε τόσο καλά, που χρειάζεται να γυρίσουμε πίσω για να θυμηθούμε ότι κάποτε τα θέλαμε. Και τότε καταλαβαίνουμε κάτι που κανείς δεν μας είχε πει:

Δεν είναι αποτυχία να αλλάξεις όνειρο. Μερικές φορές το όνειρο που
είχες στα δεκαοκτώ δεν χωράει στον άνθρωπο που έγινες στα τριάντα. Και αυτό δεν σημαίνει ότι πρόδωσες τον εαυτό σου. Σημαίνει ότι τον γνώρισες λίγο καλύτερα.
Άλλωστε, πόσα από αυτά που κυνηγήσαμε τα θέλαμε πραγματικά και πόσα τα θέλαμε επειδή πιστεύαμε πως έπρεπε να τα θέλουμε; Ίσως τελικά η επιτυχία να μην είναι να φτάσεις εκεί που σχεδίαζες. Ίσως να είναι να μπορείς, όταν φτάσεις κάπου, να κοιτάξεις γύρω σου και να πεις: «Ναι. Αυτή η ζωή μου μοιάζει.»

Και ανάμεσα στα όνειρα υπάρχουν οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι. Αυτοί που έρχονται σαν να τους περίμενε από πάντα μια θέση στη ζωή μας και αυτοί που περνούν τόσο γρήγορα, που αναρωτιόμαστε αν όντως υπήρξαν.

Υπάρχουν άνθρωποι που μένουν για χρόνια. Υπάρχουν άνθρωποι που μένουν για μια εποχή. Και υπάρχουν άνθρωποι που μπορεί να γνωρίσουμε για λίγες μόνο ώρες και, με κάποιον ανεξήγητο τρόπο, να θυμόμαστε για μια ζωή.

Μια δασκάλα που μας είπε κάποτε μια φράση. Ένας φίλος που μας κράτησε το χέρι σε μια δύσκολη νύχτα.

Ένας άγνωστος σε ένα τρένο που μας μίλησε για δέκα λεπτά και μας έκανε να δούμε διαφορετικά κάτι που μας βασάνιζε. Ένας έρωτας που μας έμαθε πώς είναι να ανοίγεις την καρδιά σου. Ένας άλλος που μας έμαθε γιατί πρέπει να την προστατεύεις.

Οι άνθρωποι μπαίνουν στη ζωή μας και αφήνουν κάτι πίσω τους. Μια συνήθεια.

Μια λέξη.
Ένα τραγούδι.

Ένα τραύμα.

Μια ανάμνηση.

Μερικές φορές ένα κομμάτι του εαυτού μας που δεν είχαμε γνωρίσει πριν τους συναντήσουμε. Και μετά φεύγουν. Όχι πάντα επειδή
δεν αγαπήθηκαν. Μερικές φορές απλώς επειδή η ζωή έχει την παράξενη συνήθεια να αλλάζει τις διαδρομές μας.

Και υπάρχουν τα μέρη. Τα μέρη που μας μεγάλωσαν και τα
μέρη που μας άλλαξαν. Το σπίτι των παιδικών μας χρόνων, ακόμη κι αν σήμερα μας φαίνεται μικρό. Η αυλή. Το σχολείο. Η πρώτη καφετέρια στην οποία νιώσαμε μεγάλοι. Η πόλη που αφήσαμε για να κυνηγήσουμε κάτι καλύτερο. Το μικρό διαμέρισμα όπου κάποτε μετρούσαμε τα χρήματα μέχρι το τέλος του μήνα. Ένα δωμάτιο ξενοδοχείου σε μια πόλη που δεν ξέραμε καν αν θα ξαναεπισκεφθούμε. Και κάποια παραλία. Πάντα υπάρχει κάποια παραλία. Ένα καλοκαίρι που τότε έμοιαζε ατελείωτο και τώρα χωράει ολόκληρο σε μια φωτογραφία. Τα μέρη δεν μένουν ίδια όταν τα αφήνουμε. Ή, ίσως, εμείς δεν μένουμε ίδιοι. Επιστρέφουμε κάποτε σε έναν δρόμο που γνωρίζαμε καλά και ξαφνικά αισθανόμαστε τουρίστες. Κοιτάζουμε ένα παλιό σπίτι και καταλαβαίνουμε ότι δεν μας λείπει το σπίτι. Μας λείπει ο άνθρωπος που ήμασταν όταν ζούσαμε εκεί.

Και ύστερα υπάρχουν όλα τα μικρά. Αυτά που δεν γράφονται στις βιογραφίες. Ο πρώτος καφές το πρωί. Το φως που μπαίνει από το παράθυρο. Η μυρωδιά της βροχής. Ένα τραγούδι που ακούμε τυχαία και για τρία λεπτά γυρίζουμε δέκα χρόνια πίσω. Το γέλιο ενός φίλου από το διπλανό δωμάτιο. Το φαγητό που έφτιαξε κάποιος για εμάς. Ένα μήνυμα που ήρθε ακριβώς τη στιγμή που το χρειαζόμασταν. Το να περπατάς χωρίς προορισμό. Το να γυρίζεις σπίτι αργά τη νύχτα και να βλέπεις τα φώτα των διαμερισμάτων αναμμένα. Άγνωστοι άνθρωποι πίσω από άγνωστα παράθυρα, ο καθένας να ζει μια ολόκληρη ζωή που δεν θα μάθουμε ποτέ. Κι ίσως αυτό να είναι ένα από τα πιο συγκινητικά πράγματα στον κόσμο: Ότι παντού γύρω μας υπάρχουν άνθρωποι που, όπως κι εμείς, φοβούνται, ερωτεύονται, αποτυγχάνουν, περιμένουν, ελπίζουν.

Ο καθένας πρωταγωνιστής στη δική του ιστορία. Κι εμείς περαστικοί στις περισσότερες από αυτές.

Υπάρχουν και οι μέρες που δεν συμβαίνει τίποτα. Οι μέρες που μοιάζουν χαμένες. Οι Δευτέρες που περιμένουμε να τελειώσουν. Τα απογεύματα που κοιτάμε το ρολόι. Οι μήνες που περνούν χωρίς κάποια μεγάλη αλλαγή. Και όμως, κάποτε θα κοιτάξουμε πίσω
και θα ανακαλύψουμε ότι ακόμη κι αυτές οι μέρες ήταν μέρος της ζωής μας. Δεν γίνεται μια ζωή να αποτελείται μόνο από κορυφές. Χρειάζεται και τις κοιλάδες της. Χρειάζεται τις βαρετές διαδρομές, τις αναμονές, τις αποτυχίες, τις περιόδους που δεν ξέρουμε τι
κάνουμε, τις μέρες που απλώς σηκωθήκαμε από το κρεβάτι και συνεχίσαμε.

Γιατί ίσως η ζωή δεν μετριέται μόνο από όσα καταφέραμε. Μετριέται και από όσα αντέξαμε. Και κάποια στιγμή, χωρίς να το καταλάβουμε, φτάνουμε σε μια ηλικία όπου αρχίζουμε να
κοιτάμε πίσω. Όχι επειδή θέλουμε να γυρίσουμε. Αλλά επειδή θέλουμε να καταλάβουμε.
Να καταλάβουμε πώς περάσαν τα χρόνια τόσο γρήγορα. Πώς εκείνο το παιδί που ήμασταν έγινε ο άνθρωπος που είμαστε. Πότε οι φίλοι μας έγιναν άνθρωποι με υποχρεώσεις. Πότε οι γονείς μας έπαψαν να μοιάζουν αθάνατοι. Πότε ένα «θα τα πούμε σύντομα» άρχισε να σημαίνει «δεν ξέρω πότε θα σε ξαναδώ». Και ίσως τότε συνειδητοποιούμε ότι όλη αυτή την ώρα ψάχναμε τη ζωή στα μεγάλα. Στην επιτυχία. Στα ταξίδια. Στις σχέσεις. Στα χρήματα. Στα όνειρα.

Ενώ εκείνη βρισκόταν στα μικρά.

Στο γέλιο που δεν καταγράψαμε.

Στην αγκαλιά που δεν φωτογραφίσαμε.

Στον καφέ που ήπιαμε με κάποιον που αγαπούσαμε.

Στην κουβέντα που κράτησε μέχρι το πρωί.

Στο ηλιοβασίλεμα που σταθήκαμε για λίγο να κοιτάξουμε.

Στη διαδρομή της επιστροφής.
Στην αίσθηση ότι, για μια μικρή στιγμή, ήμασταν ακριβώς εκεί που έπρεπε να είμαστε.

Ίσως τελικά η ζωή να μην είναι αυτό που πετυχαίνουμε. Να είναι αυτό που θυμόμαστε.
Οι άνθρωποι που αγαπήσαμε. Τα μέρη που μας φιλοξένησαν. Τα λάθη που μας μεγάλωσαν. Τα όνειρα που κυνηγήσαμε. Αυτά που χάσαμε. Αυτά που βρήκαμε όταν είχαμε σχεδόν σταματήσει να ψάχνουμε. Και όλα εκείνα τα μικρά, σχεδόν αόρατα πράγματα που δεν καταλάβαμε ποτέ ότι ήταν ευτυχία, μέχρι που έγιναν παρελθόν.

Γιατί η ζωή έχει έναν περίεργο τρόπο να μας αποκαλύπτει την αξία των στιγμών μόνο αφού περάσουν. Τότε καταλαβαίνουμε πως δεν μας έλειπαν τα μεγάλα γεγονότα. Μας έλειπε εκείνο το απόγευμα. Εκείνος ο άνθρωπος. Εκείνο το σπίτι. Εκείνο το καλοκαίρι. Εκείνο
το «έλα, κάτσε λίγο ακόμα».

Και ίσως αυτό να είναι τελικά η ζωή:

Μια συλλογή από«λίγο ακόμα».

Λίγο ακόμα σε ένα μέρος.

Λίγο ακόμα με έναν άνθρωπο.

Λίγο ακόμα σε μια ηλικία.

Λίγο ακόμα σε μια στιγμή που, χωρίς να το ξέρουμε, δεν θα ξαναέρθει.

Κι εμείς προχωράμε. Αφήνουμε πίσω μας πόλεις, σπίτια, ανθρώπους, όνειρα και εκδοχές του εαυτού μας. Μαζεύουμε χρόνια όπως μαζεύουμε βότσαλα από μια παραλία. Κάποια είναι όμορφα. Κάποια μας πλήγωσαν. Κάποια δεν θυμόμαστε καν από πού τα πήραμε.
Τα κρατάμε όμως. Γιατί είναι δικά μας.

Και στο τέλος, ίσως αυτό να έχει τη μεγαλύτερη σημασία.

Όχι πόσο μακριά φτάσαμε. Αλλά πόσα πράγματα προλάβαμε να αγαπήσουμε στη διαδρομή.

Σοφία Γρηγορίου

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Αστείες εικασίες των μέσων ενημέρωσης σχετικά με την επίσκεψη του Ράτκλιφ στη Ρωσία

2026-08-29T16:13:46.049+03:00

Την Τετάρτη, ο διευθυντής της CIA, Τζον Ράτκλιφ, προσγειώθηκε στη Μόσχα για ολιγοήμερες συνομιλίες με Ρώσους αξιωματούχους ασφαλείας. Το ταξίδι δεν ήταν μυστικό, καθώς τα αεροπλάνα που μετέφεραν τον Ράτκλιφ και την συνοδεία του αναγνωρίστηκαν εύκολα.

Δεν υπήρξε καμία επίσημη ανακοίνωση από καμία πλευρά σχετικά με το περιεχόμενο των συνομιλιών. Ωστόσο, τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης κατακλύστηκαν από «διαρροές» λίγο-πολύ γελοίων λεπτομερειών.

Ας ξεκινήσουμε με τους New York Times :

Ο επικεφαλής της CIA παρέδωσε ζοφερή αξιολόγηση για τον πόλεμο της Ρωσίας σε μυστική επίσκεψη στη Μόσχα ( αρχειοθετημένο ) – NY Times , 27 Αυγούστου 2026

Ο Τζον Ράτκλιφ, διευθυντής της CIA, πραγματοποίησε μυστική επίσκεψη στη Μόσχα αυτή την εβδομάδα για να μοιραστεί κατ' ιδίαν την ζοφερή εκτίμησή του για την κατάσταση του ρωσικού πολέμου εναντίον της Ουκρανίας και να παροτρύνει τους Ρώσους να καταλήξουν σε συμφωνία πριν επιδεινωθεί η στρατιωτική και οικονομική τους κατάσταση, δήλωσαν νυν και πρώην αξιωματούχοι.
Ο κ. Ράτκλιφ παρέδωσε το μήνυμα στον Αλεξάντερ Β. Μπόρτικοφ, τον επικεφαλής της ρωσικής υπηρεσίας πληροφοριών FSB,...
...
Οι αναλυτές της CIA αμφισβητούν εδώ και καιρό εάν οι σύμβουλοι του κ. Πούτιν του έχουν δώσει ειλικρινείς εκτιμήσεις για την πορεία και τον απολογισμό του πολέμου
....
Ορισμένοι αξιωματούχοι δήλωσαν ότι ήλπιζαν ότι ο κ. Πούτιν, πρώην αξιωματικός των μυστικών υπηρεσιών, θα έβλεπε ένα μήνυμα από τον διευθυντή της CIA ως πιο επείγον και αξιόπιστο από τις επικοινωνίες μέσω των συνήθων διπλωματικών διαύλων....
Δεν
είναι σαφές εάν το μήνυμα του κ. Ράτκλιφ προμηνύει οποιαδήποτε αλλαγή στην πολιτική των ΗΠΑ έναντι της Ρωσίας ή της Ουκρανίας.

Υπάρχουν διάφοροι λόγοι για τους οποίους οι ισχυρισμοί στην παραπάνω αναφορά είναι προφανώς ψευδείς.

– Η ρωσική πλευρά στον πόλεμο στην Ουκρανία είναι αυτή που κερδίζει. Δεν υπάρχει πραγματικός φόβος στη Ρωσία ότι η στρατιωτική ή οικονομική της κατάσταση επιδεινώνεται.

– Αν ο Πούτιν, όπως φέρεται, δεν λαμβάνει ειλικρινείς αξιολογήσεις από τον λαό του, γιατί να υποθέσει κανείς ότι όποιος κι αν είναι ο υπηρέτης του Ράτκλιφ, θα γυρίσει και θα πει στον Πούτιν την «αλήθεια». Αν ο Πούτιν όντως είχε απομονωθεί από τον λαό του, ο μόνος τρόπος για να τον προσεγγίσει πραγματικά θα ήταν να μιλήσει μαζί του αυτοπροσώπως. Ο Τραμπ θα μπορούσε απλώς να του τηλεφωνήσει, αυτό ήταν ό,τι χρειαζόταν.

– Ο Μπόρτνικοφ είναι πράγματι επικεφαλής της ρωσικής υπηρεσίας πληροφοριών FSB. Αλλά η FSB είναι επιφορτισμένη με την εσωτερική ασφάλεια και την αντικατασκοπεία. Δεν έχει καμία σχέση με τον πόλεμο στην Ουκρανία. Δεν είναι ο κατάλληλος εταίρος για να μιλήσει η CIA.

– Επιπλέον, ο Σεργκέι Ναρίσκιν, επικεφαλής της ρωσικής υπηρεσίας εξωτερικών πληροφοριών SVR, επιβεβαίωσε τη συνάντηση με τον Ράτκλιφ:

Σύμφωνα με τον Ναρίσκιν, τέτοιες διαπραγματεύσεις με τους επικεφαλής των ειδικών υπηρεσιών αποτελούν μέρος της εργασίας και διεξάγονται σχεδόν εβδομαδιαίως.
«Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε, δεν υπάρχει τίποτα το ασυνήθιστο σε αυτό», διαβεβαίωσε ο Ναρίσκιν. «Στην πρακτική των ειδικών υπηρεσιών, οι συναντήσεις διευθυντών, οι προσωπικές συναντήσεις ή οι διαδικτυακές συναντήσεις αποτελούν μέρος της εργασίας μας. Έτσι, η συνάντηση με τον Τζον Ράτκλιφ είναι μια μορφή εργασίας».
Ταυτόχρονα, ο Ναρίσκιν αρνήθηκε να αποκαλύψει ποια θέματα συζητήθηκαν, εξηγώντας ότι εμπίπτουν στην αρμοδιότητα των υπηρεσιών πληροφοριών.

Το ρεπορτάζ των NY Times είναι προφανώς ανοησίες, με μοναδικό σκοπό να σπείρει αμφιβολίες και σύγχυση.

Ένα δημοσίευμα της Washington Post σχετικά με ένα υποτιθέμενο κίνητρο για το ταξίδι είναι επίσης συγκεχυμένο:

Ο Πούτιν βλέπει τις ΗΠΑ αποδυναμωμένες από τον πόλεμο στο Ιράν, λένε οι εκθέσεις των μυστικών υπηρεσιών ( αρχειοθετημένες ) – Washington Post , 27 Αυγούστου 2026

Το μυστηριώδες ταξίδι του διευθυντή της CIA, Τζον Ράτκλιφ, στη Μόσχα αυτή την εβδομάδα προηγήθηκε νέων αμερικανικών πληροφοριών που έδειχναν ότι το Κρεμλίνο θεωρεί τις Ηνωμένες Πολιτείες αποδυναμωμένες από τον πόλεμο στο Ιράν , προσφέροντας στη Ρωσία την ευκαιρία να κλιμακώσει τη δράση της εναντίον των αμερικανικών συμφερόντων και συμμάχων στην Ευρώπη, σύμφωνα με δύο άτομα που γνωρίζουν το θέμα.
Οι λεπτομέρειες των συνομιλιών του Ράτκλιφ με τον Ρώσο ομόλογό του παραμένουν μυστικές, αλλά ένα από τα άτομα δήλωσε στην Washington Post ότι ο επικεφαλής της CIA προειδοποίησε τη Μόσχα να μην κλιμακώσει τον πόλεμό της εναντίον της Ουκρανίας, υποστηρίζοντας ότι μια τέτοια κίνηση θα γυρίσει μπούμερανγκ.
...
Οι απόρρητες πληροφορίες που υποδηλώνουν ότι ο Πούτιν βλέπει τις ΗΠΑ ως αποδυναμωμένες από τον εξάμηνο πόλεμο στο Ιράν έρχονται μετά από αναφορές για μειωμένη ετοιμότητα στρατευμάτων και ελλείψεις πυρομαχικών ως αποτέλεσμα της εκτεταμένης εκστρατείας κατά της Τεχεράνης.

Έχω επίσης πληροφορίες, οι οποίες δεν είναι απόρρητες, ότι όλοι σε αυτόν τον κόσμο, αν εξαιρέσουμε μερικούς αξιωματούχους του Λευκού Οίκου και αρθρογράφους της WaPo , πιστεύουν ότι ο πόλεμος κατά του Ιράν έχει αποδυναμώσει τις ΗΠΑ.

Αυτό το γεγονός, ωστόσο, έχει ελάχιστες έως καθόλου άμεσες συνέπειες για τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Το Politico παρέχει έναν συνδυασμό για τους λόγους του ταξιδιού:

Ο επικεφαλής της CIA χρησιμοποίησε την επίσκεψη στη Μόσχα για να προειδοποιήσει τη Ρωσία για επιθέσεις εναντίον συμμάχων του ΝΑΤΟ, βοηθώντας το Ιράν – Politico, 26 Αυγούστου 2026

Ο διευθυντής της CIA, Τζον Ράτκλιφ, προειδοποίησε αυτή την εβδομάδα Ρώσους αξιωματούχους στη Μόσχα να μην κλιμακώσουν τη σύγκρουση με τους συμμάχους της Αμερικής στο ΝΑΤΟ , ιδίως την Εσθονία, τη Λετονία και τη Λιθουανία, σε απάντηση στην αδιέξοδη εισβολή της Μόσχας στην Ουκρανία, σύμφωνα με δύο άτομα που γνωρίζουν το θέμα.
Ο αρχηγός των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών χρησιμοποίησε επίσης το σπάνιο, απροειδοποίητο ταξίδι στη ρωσική πρωτεύουσα την Τρίτη για να πιέσει τη Ρωσία να μειώσει τη στρατιωτική και οικονομική υποστήριξη προς το Ιράν , σύμφωνα με ένα από αυτά τα δύο άτομα και έναν Βρετανό αξιωματούχο που γνωρίζει το ταξίδι.

Αυτή η αναφορά, όπως και η παραπάνω των NY Times , υποθέτει ότι η Ρωσία χάνει ή βρίσκεται σε αδιέξοδο στην Ουκρανία. Αυτό, όπως αναφέρουν τα νέα από το Κίεβο , είναι καθαρή ανοησία.

Επιπλέον, η Ρωσία δεν έχει κανένα συμφέρον να κλιμακώσει τις συγκρούσεις με τις χώρες της Βαλτικής ή οποιαδήποτε άλλη χώρα του ΝΑΤΟ. Οποιαδήποτε αντικειμενική άποψη θα δείξει ότι η πλευρά του ΝΑΤΟ είναι αυτή που κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί για να κλιμακώσει την κατάσταση.

Όσο για το Ιράν, η Μόσχα δεν θέλει οι ΗΠΑ να κερδίσουν αυτή τη σύγκρουση. Όπως και η Κίνα, στέκεται στο πλευρό του Ιράν. Μπορεί όμως να έχει κάποιο συμφέρον να παρατείνει τη σύγκρουση στον Κόλπο, έστω και μόνο για να κρατήσει τις ΗΠΑ μακριά από τις δικές της πλάτες.

Μια ενδιαφέρουσα θεωρία συνωμοσίας σχετικά με την επίσκεψη στον Ράτκλιφ παρέχεται από μια καταχώρηση ιστολογίου στην ιστοσελίδα του Conservative Treehouse :

Το Άλλο Μισό της Ιστορίας – Η Επίσκεψη του Διευθυντή της CIA, Τζον Ράτκλιφ, στη Μόσχα – Conseative Treehouse / Sundance, 26 Αυγούστου 2026

Δυτικά μέσα ενημέρωσης αναφέρουν ότι ο διευθυντής της CIA, Τζον Ράτκλιφ, ταξίδεψε στη Μόσχα της Ρωσίας για να προειδοποιήσει τον Ρώσο ομόλογό του, Σεργκέι Ναρίσκιν, επικεφαλής της Υπηρεσίας Εξωτερικών Πληροφοριών (SVR) της Ρωσίας, σχετικά με την αντεπίθεση κατά των χωρών της Βαλτικής. Ωστόσο, αυτή είναι μόνο η μισή ιστορία.
Ο Διευθυντής Ράτκλιφ δεν έλεγε απλώς στον Ναρίσκιν να μην αντεπιτεθεί. έλεγε στον Ναρίσκιν ότι οι προκλήσεις του ευρωπαϊκού ΝΑΤΟ εναντίον του ρωσικού θύλακα του Καλίνινγκραντ (μεταξύ Πολωνίας και Λιθουανίας) δεν είχαν «πλήρως» εγκριθεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
...
Προφανώς, το ευρωπαϊκό ΝΑΤΟ προσπαθεί ολοένα και περισσότερο να προκαλέσει εκτεταμένη σύγκρουση με τη Ρωσία, ενώ ο Πρόεδρος Τραμπ και ο Διευθυντής της CIA Τζον Ράτκλιφ προσπαθούν να μετριάσουν τα προβλήματα που δημιουργούνται.

Αυτή είναι μια παράλογη θεωρία, χωρίς στοιχεία, αλλά είναι τουλάχιστον ενδιαφέρουσα.

Αν όμως αληθεύει, αυτό θα σήμαινε ότι οι ΗΠΑ δεν θα είχαν αντίρρηση να χτυπήσει η Ρωσία τους Ευρωπαίους του ΝΑΤΟ χωρίς η ίδια να ανταποδώσει το χτύπημα. Αμφιβάλλω αν θα ήταν μια βιώσιμη θέση.

Η δική μου εικασία είναι ότι το ταξίδι του Ράτκλιφ αφορούσε σχεδόν αποκλειστικά την κατάσταση στο Ιράν.

Οι ΗΠΑ πιθανότατα ζήτησαν από τη Ρωσία να μην υποστηρίξει το Ιράν, προσφέροντας παράλληλα κάποιες κενές αξίες για την Ουκρανία. Καθώς η σημερινή κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει αποδείξει ότι δεν είναι ικανή να καταλήξει σε συμφωνίες, οποιαδήποτε τέτοια συμφωνία είναι πιθανό να οδηγήσει σε ρωσική απόρριψη.

πηγή: moonofalabama

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ουκρανία: μέχρι και τον τελευταίο Ευρωπαίο φορολογούμενο

2026-08-27T14:24:21.995+03:00

από BPartisans

Η Ουκρανία μπορεί να έχει μόλις εφεύρει ένα νέο στρατιωτικό δόγμα: τον πόλεμο με αναβολή πληρωμών. Αντί να κερδίζουν έδαφος, κερδίζουν προθεσμίες. Και όταν φτάνει η προθεσμία, τηλεφωνούν στις Βρυξέλλες.

Το δημόσιο χρέος της Ουκρανίας φέρεται να έχει ξεπεράσει το 105% του ΑΕΠ, φτάνοντας τα 212,4 δισεκατομμύρια δολάρια. Αλλά να είστε σίγουροι: στην ευρωατλαντική ορολογία, αυτό πιθανότατα δεν θεωρείται χρέος. Είναι ένας «στρατηγικός μηχανισμός οικονομικής ανθεκτικότητας». Με ποσοστό 150%, πιθανότατα θα αναφερόταν ως «ενισχυμένη δημοσιονομική κυριαρχία».

Η πιο διασκεδαστική πτυχή βρίσκεται αλλού: το Κίεβο έχει ήδη δαπανήσει μέρος των χρημάτων που προορίζονταν για το δεύτερο εξάμηνο του έτους κατά το πρώτο εξάμηνο. Τώρα, χρειάζονται επιπλέον 8 έως 10 δισεκατομμύρια για να προετοιμαστεί για τον Ιανουάριο του 2027, συν σχεδόν 20 δισεκατομμύρια για τελικές πληρωμές, αποζημιώσεις και άλλα έξοδα.

Είναι Αύγουστος και το 2027 έχει ήδη υπερβεί τα όρια.

Μια επαναστατική λύση: να ζητηθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση να αποδεσμεύσει νωρίτερα τα κονδύλια του επόμενου έτους. Στη συνέχεια, μόλις αυτά δαπανηθούν, μπορούμε να ζητήσουμε τα κονδύλια του 2028 για να ισοσκελίσουμε τον προϋπολογισμό του 2027. Με αυτόν τον ρυθμό, οι Βρυξέλλες σύντομα θα χρηματοδοτούν το 2032 πριν καν ολοκληρώσουν τον προϋπολογισμό του 2026.

Είναι η αέναη κίνηση που εφαρμόζεται στα δημόσια οικονομικά: δανεισμός αύριο για να αποπληρωθεί σήμερα ό,τι είχε ήδη χρηματοδοτηθεί χθες.

Εν τω μεταξύ, η ουκρανική οικονομία βρίσκεται σε μηχανική υποστήριξη. Οι ενεργειακές υποδομές έχουν παραλύσει, η βιομηχανική ικανότητα έχει μειωθεί, οι εξαγωγές έχουν διαταραχθεί και οι στρατιωτικές δαπάνες είναι τεράστιες: το κράτος εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη δυτική βοήθεια.

Αλλά πάνω απ' όλα, μην ξεστομίσετε τη λέξη «εξάρτηση». Η Ουκρανία είναι κυρίαρχη. Τόσο κυρίαρχη, μάλιστα, που πρέπει να ζητήσει από τους εταίρους της τα χρήματα που χρειάζεται για να πληρώσει τους στρατιώτες της, να αγοράσει τα όπλα της και να προετοιμάσει τον επόμενο προϋπολογισμό της.

Αυτός είναι πιθανώς ο σύγχρονος ορισμός της ανεξαρτησίας: το να είσαι ελεύθερος να επιλέξεις από ποιον πιστωτή θα ζητήσεις την επόμενη επιταγή.

Και η Ευρώπη; Πληρώνει. Με αυτόν τον ιδιαίτερο ενθουσιασμό του τραπεζίτη που σταδιακά ανακαλύπτει ότι ο πελάτης του πιθανότατα δεν θα αποπληρώσει ποτέ, αλλά στον οποίο συνεχίζει να δανείζει επειδή η διακοπή τώρα θα τον αναγκάσει να κοιτάξει τον ισολογισμό.

Επειδή το πρόβλημα δεν είναι πλέον μόνο το πόσο θα κοστίσει ο πόλεμος. Θα πρέπει να ξεκινήσουμε αναρωτώμενοι ποιος μπορεί ακόμα να αντέξει οικονομικά τη συνέχισή του.

Οι δυτικές κυβερνήσεις λένε συνέχεια: «για όσο χρειαστεί».

Μια λαμπρή φόρμουλα. Αποφεύγει προσεκτικά τα τρία χυδαία ερωτήματα: πόσο, μέχρι πότε και με ποια χρήματα.

Το Κίεβο, επομένως, αγοράζει χρόνο με το χρέος. Οι Βρυξέλλες αγοράζουν αισιοδοξία με δημόσιο χρήμα. Και όλοι προσεύχονται η πραγματικότητα να επιτρέψει μερικές ακόμη μηνιαίες πληρωμές.

Η αντίστροφη μέτρηση στην Ουκρανία δεν είναι πλέον απλώς στρατιωτική.

Είναι τραπεζική.

Και ίσως η πιο βάναυση ήττα δεν θα προέλθει από μια σημαντική ανακάλυψη στο μέτωπο, αλλά από μια οθόνη που θα εμφανίζει ψυχρά:

ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑΣ — ΑΝΕΠΑΡΚΕΣ ΥΠΟΛΟΙΠΟ.

Πηγή: BrainlessChanelx μέσω Pravda στα γαλλικά

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ηνωμένες Πολιτείες: Ζημιές δισεκατομμυρίων δολαρίων σε εγκαταστάσεις των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών μετά από ιρανικές επιθέσεις (NBC News)

2026-08-27T14:15:38.758+03:00

από τον Αλ-Μανάρ

Σύμφωνα με το NBC News , επικαλούμενο τέσσερις πηγές, οι ιρανικές επιθέσεις έχουν προκαλέσει ζημιές σε αμερικανικές εγκαταστάσεις πληροφοριών και εξοπλισμό επιτήρησης στην περιοχή. Οι πηγές αναφέρουν ότι η έκταση της ζημιάς υπερβαίνει οποιαδήποτε καταστροφή έχουν υποστεί προηγουμένως οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών.

Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, η επισκευή των κατεστραμμένων εγκαταστάσεων και εξοπλισμού θα κοστίσει δισεκατομμύρια δολάρια, αν και δεν έχει δοθεί ακριβής εκτίμηση των ζημιών.

Το κανάλι προσθέτει ότι αυτές οι ιρανικές επιθέσεις ώθησαν το Κογκρέσο των ΗΠΑ να αναζητήσει χρηματοδότηση για την αποκατάσταση των στοχευμένων εγκαταστάσεων.

Το NBC News αναφέρει επίσης ότι αυτές οι επιθέσεις οδήγησαν Αμερικανούς αξιωματούχους να επανεξετάσουν την κατανομή του προσωπικού και των πόρων πληροφοριών σε μια περιοχή που αντιμετωπίζει την απειλή του ιρανικού οπλοστασίου.

Σύμφωνα με τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης, αυτές οι επιθέσεις έχουν εγείρει ερωτήματα μεταξύ στρατιωτικών εμπειρογνωμόνων και πρώην Αμερικανών αξιωματούχων σχετικά με το γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν ήταν επαρκώς προετοιμασμένες να υπερασπιστούν τις κυβερνητικές τους εγκαταστάσεις στην περιοχή.

Το NBC News επισημαίνει ότι η ιρανική αεροπορική επίθεση δεν περιορίστηκε σε στρατιωτικές βάσεις, αλλά έπληξε και αμερικανικές εγκαταστάσεις και εξοπλισμό πληροφοριών στην περιοχή.

Το κανάλι διευκρινίζει ότι μέρος του εν λόγω εξοπλισμού χρησιμοποιείται από κοινού από τις ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ και τις υπηρεσίες πληροφοριών.

Προσθέτει ότι, από την ίδρυση της CIA το 1947, η υπηρεσία δεν έχει βιώσει ποτέ, σύμφωνα με αυτές τις πηγές, επιθέσεις τέτοιου μεγέθους και έκτασης εναντίον των εγκαταστάσεων και του εξοπλισμού της όπως κατά τη διάρκεια του τρέχοντος πολέμου.

Προηγουμένως, ο εκπρόσωπος του Σώματος των Φρουρών της Επανάστασης του Ιράν, ταξίαρχος Χοσεΐν Μοχεμπί, είχε επιβεβαιώσει ότι η παραγωγή έξυπνων πυραύλων συνεχίζεται χωρίς διακοπή, σε αντίθεση με τις κοινές ιδέες και τους υπολογισμούς του εχθρού.

Ο στρατηγός Μοχέμπι εξήγησε ότι η πραγματικότητα της ιρανικής αντίδρασης και η στρατιωτική ανάπτυξη επί τόπου ματαίωσαν αρκετούς στόχους που είχαν ανακοινωθεί από τον εχθρό, με πρώτο και κύριο την προσπάθεια για ένα «εντυπωσιακό άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ» .

Αυτό συμβαίνει καθώς το Ιράν συνεχίζει να αντιμετωπίζει την επιθετικότητα των ΗΠΑ και του Ισραήλ και έναν θαλάσσιο αποκλεισμό που έχει επιβληθεί στα λιμάνια και τις ακτές του, ενώ παράλληλα αντιστέκεται σε δεκαετίες πιέσεων και οικονομικών κυρώσεων μέσω των οποίων η Ουάσινγκτον δεν έχει επιτύχει τους δηλωμένους στόχους της.

Πηγή: Αλ-Μανάρ

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Τρελή επιστημονική υπόθεση: Ταξιδεύουν στο διάστημα εξωγήινοι πάνω σε περιπλανόμενους πλανήτες

2026-08-19T16:06:01.460+03:00

Η υπόθεση Cosmic Hitchhikers εξετάζει το ενδεχόμενο εξωγήινοι πολιτισμοί να χρησιμοποιούν περιπλανώμενους πλανήτες για να μετακινούν πληθυσμούς και πόρους από το ένα άστρο στο άλλο.

Τι θα γινόταν αν ένα διαστημόπλοιο δεν χρειαζόταν να κατασκευαστεί ποτέ; Αν, αντί να φτιάξει ένας προηγμένος πολιτισμός ένα τεράστιο σκάφος για να μεταφέρει ανθρώπους και προμήθειες επί εκατοντάδες χρόνια, μπορούσε να χρησιμοποιήσει έναν ολόκληρο πλανήτη ως «όχημα»;

Αυτό ακριβώς εξετάζει μια ιδιαίτερα τολμηρή επιστημονική υπόθεση της ερευνήτριας Irina K. Romanovskaya, η οποία δημοσιεύτηκε στο International Journal of Astrobiology. Η ιδέα ονομάζεται «Cosmic Hitchhikers» και βασίζεται σε ένα πραγματικό αστρονομικό φαινόμενο: τους περιπλανώμενους πλανήτες που κινούνται στο διάστημα χωρίς να βρίσκονται σε τροχιά γύρω από κάποιο άστρο.

Ένας ολόκληρος πλανήτης θα μπορούσε να γίνει το «διαστημόπλοιο»

Οι λεγόμενοι rogue planets ή ελεύθεροι πλανήτες δεν αποτελούν απλώς θεωρητική κατασκευή. Οι αστρονόμοι έχουν εντοπίσει τέτοια πλανητικά αντικείμενα, τα οποία δεν είναι βαρυτικά δεμένα με κάποιο άστρο. Ορισμένα μπορεί να έχουν εκτοξευθεί από τα αρχικά πλανητικά τους συστήματα έπειτα από βαρυτικές αλληλεπιδράσεις.

Η Romanovskaya εξετάζει ένα ακραίο σενάριο: ένας τεχνολογικά εξαιρετικά προηγμένος πολιτισμός θα μπορούσε να εγκατασταθεί σε έναν τέτοιο πλανήτη και να τον χρησιμοποιήσει ως φυσική πλατφόρμα για ένα ταξίδι ανάμεσα στα άστρα.

Η διαφορά σε σχέση με ένα γιγαντιαίο διαστημόπλοιο είναι τεράστια. Δεν χρειάζεται να κατασκευαστούν από την αρχή τεράστιες δεξαμενές νερού, εγκαταστάσεις παραγωγής, τεχνητές επιφάνειες και συστήματα για τη δημιουργία βαρύτητας. Ο πλανήτης τα διαθέτει ήδη σε ασύγκριτα μεγαλύτερη κλίμακα.

Η βαρύτητα αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα πλεονεκτήματα. Σε ένα συμβατικό διαστημόπλοιο που θα μετέφερε ανθρώπους για πολλές γενιές, θα έπρεπε να δημιουργηθεί τεχνητή βαρύτητα, πιθανότατα μέσω περιστροφής ενός τεράστιου σκάφους. Σε έναν πλανήτη, η ίδια η μάζα του δημιουργεί φυσική βαρύτητα.

Και αν ο πλανήτης έχει νερό κάτω από τον πάγο;

Το ακόμη πιο ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι ένας πλανήτης που περιπλανιέται μόνος του στο διαστρικό κενό δεν είναι υποχρεωτικό να είναι εντελώς παγωμένος και νεκρός. Υπό συγκεκριμένες συνθήκες, η εσωτερική θερμότητα ενός πλανήτη και η θερμότητα που παράγεται από τη ραδιενεργό διάσπαση μπορούν να διατηρήσουν νερό σε υγρή μορφή κάτω από ένα παχύ στρώμα πάγου.

Αυτό σημαίνει ότι ένας κατάλληλος rogue planet θα μπορούσε θεωρητικά να διαθέτει υπόγειους ωκεανούς, οι οποίοι θα αποτελούσαν σημαντικό απόθεμα νερού για έναν πολιτισμό που θα ζούσε πάνω του.

Το νερό θα είχε ακόμη μία πολύτιμη χρήση: θα μπορούσε να λειτουργεί ως ασπίδα απέναντι στην κοσμική ακτινοβολία. Ένα διαστημόπλοιο θα έπρεπε να μεταφέρει τεράστιες ποσότητες υλικού για να προστατεύσει τους επιβάτες του, ενώ ένας πλανήτης διαθέτει ήδη βράχο, πάγο και τεράστιες μάζες υλικών.

Το ερώτημα, βέβαια, είναι πώς θα μπορούσε ένας πολιτισμός να κατευθύνει έναν ολόκληρο πλανήτη.

Η υπόθεση εξετάζει διαφορετικά σενάρια. Το απλούστερο θα ήταν ένας πολιτισμός να περιμένει μέχρι ένας κατάλληλος περιπλανώμενος πλανήτης να περάσει αρκετά κοντά από το μητρικό του σύστημα και στη συνέχεια να μεταφέρει ανθρώπους, μηχανήματα και υποδομές πάνω του.

Ένα πολύ πιο ακραίο σενάριο θα ήταν να προσπαθήσει να αλλάξει σταδιακά την τροχιά ενός rogue planet ώστε να τον οδηγήσει προς ένα συγκεκριμένο άστρο. Αυτό θα απαιτούσε τεχνολογία αστρονομικής κλίμακας και χρονικά διαστήματα εκατοντάδων ή ακόμη και χιλιάδων ετών. Δεν μιλάμε επομένως για κάτι που θα μπορούσε να κάνει η ανθρωπότητα σήμερα.

Υπάρχει ακόμη ένα πιο παράξενο ενδεχόμενο: ένας πολιτισμός θα μπορούσε να πάρει έναν μεγάλο πλανητικό ή νάνο πλανήτη από τις εξωτερικές περιοχές του δικού του συστήματος και να τον εκτοξεύσει σκόπιμα στο διαστρικό κενό. Οι κάτοικοί του θα ταξίδευαν μαζί του, γενιά με τη γενιά. Κάποιοι θα γεννιούνταν πάνω στον πλανήτη, θα ζούσαν εκεί ολόκληρη τη ζωή τους και θα πέθαιναν χωρίς ποτέ να δουν τον προορισμό. Οι επόμενες γενιές θα συνέχιζαν το ταξίδι.

Ο πλανήτης δεν θα ήταν απαραίτητα γρήγορος. Στην πραγματικότητα, η υπόθεση δεν υποστηρίζει ότι ένας τέτοιος τρόπος μετακίνησης θα έκανε τα διαστρικά ταξίδια ταχύτερα. Το μεγάλο πλεονέκτημα θα ήταν άλλο: η δυνατότητα μεταφοράς τεράστιων πληθυσμών και πόρων για εξαιρετικά μεγάλα χρονικά διαστήματα.

Ένας τέτοιος πολιτισμός θα μπορούσε επίσης, σύμφωνα με το σενάριο, να στέλνει αποικίες σε άστρα που θα συναντούσε κατά τη διαδρομή, ενώ ένα μέρος του πληθυσμού θα συνέχιζε πάνω στον περιπλανώμενο πλανήτη. Έτσι, ένας «μητρικός» πολιτισμός θα μπορούσε θεωρητικά να δημιουργεί διαδοχικούς νέους πολιτισμούς σε διαφορετικά πλανητικά συστήματα.

Η ιδέα παραμένει καθαρά υποθετική. Δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι κάποιος εξωγήινος πολιτισμός έχει χρησιμοποιήσει έναν πλανήτη ως διαστημόπλοιο και ούτε υπάρχει σήμερα η τεχνολογία για να γίνει κάτι αντίστοιχο από τον άνθρωπο.

Το ενδιαφέρον, ωστόσο, βρίσκεται στο ότι το βασικό υλικό της θεωρίας είναι πραγματικό: οι περιπλανώμενοι πλανήτες υπάρχουν.

πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Αφαιρούν και το ραδιόφωνο από τα αυτοκίνητα - Ποιες χώρες αντιδρούν

2026-08-09T18:59:14.709+03:00

Μια νέα τεχνολογική τάση που κάνει ολοένα και πιο αισθητή την παρουσία της στην αυτοκινητοβιομηχανία αλλάζει ένα από τα πιο παραδοσιακά στοιχεία του αυτοκινήτου, με αρκετές ευρωπαϊκές χώρες να προσπαθούν να φέρουν αλλαγές.

Η τεχνολογία και η συνεχής ψηφιοποίηση των λειτουργιών του αυτοκινήτου αποτελούν τα τελευταία χρόνια έναν από τους βασικούς άξονες εξέλιξης της αυτοκίνησης, με τους κατασκευαστές να ενσωματώνουν ολοένα και περισσότερα ψηφιακά συστήματα που αλλάζουν πλήρως την εμπειρία του οδηγού και των επιβατών.

Σε αυτό το πλαίσιο, ένα από τα σημεία που έχει μεταμορφωθεί περισσότερο είναι το εσωτερικό του αυτοκινήτου και ειδικότερα τα συστήματα infotainment, τα οποία έχουν αντικαταστήσει σε μεγάλο βαθμό τους παραδοσιακούς διακόπτες και τις αναλογικές λειτουργίες, δημιουργώντας ένα πλήρως ψηφιακό περιβάλλον.

Παράλληλα όμως, η μετάβαση στις μεγάλες ψηφιακές οθόνες έχει αρχίσει να επηρεάζει και ορισμένες από τις πιο κλασικές λειτουργίες του αυτοκινήτου, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το παραδοσιακό ραδιόφωνο.

Ως αποτέλεσμα, ο ρόλος των FM, AM και DAB έχει αλλάξει σημαντικά, με αρκετές αυτοκινητοβιομηχανίες να επιλέγουν πλέον να αφαιρούν εντελώς τον συμβατικό ραδιοφωνικό δέκτη από ορισμένες εκδόσεις των μοντέλων τους, προσφέροντας αποκλειστικά πρόσβαση σε διαδικτυακές πλατφόρμες μουσικής και ενημέρωσης μέσω σύνδεσης στο διαδίκτυο.

Η αλλαγή αυτή οφείλεται τόσο στη στρατηγική των κατασκευαστών να επενδύσουν ακόμη περισσότερο στις ψηφιακές υπηρεσίες όσο και στην προσπάθεια περιορισμού του κόστους παραγωγής, η οποία αποτελεί πλέον βασική προτεραιότητα για πολλές εταιρείες.

Σήμερα, ο Ευρωπαϊκός Κώδικας περί Ηλεκτρονικών Επικοινωνιών προβλέπει πως κάθε νέο αυτοκίνητο που διαθέτει ραδιόφωνο πρέπει να υποστηρίζει το πρότυπο DAB+, χωρίς όμως να επιβάλλει την υποχρεωτική εγκατάσταση ραδιοφωνικού δέκτη σε όλα τα νέα οχήματα.

Έτσι, το συγκεκριμένο νομοθετικό κενό επιτρέπει έτσι σε αρκετούς κατασκευαστές να διαθέτουν στην αγορά αυτοκίνητα στα οποία η πρόσβαση στους ραδιοφωνικούς σταθμούς γίνεται αποκλειστικά μέσω διαδικτύου, εφαρμογών κινητού ή συνδεδεμένων ψηφιακών υπηρεσιών.

Η εξέλιξη αυτή έχει ήδη προκαλέσει έντονες αντιδράσεις, οδηγώντας έτσι χώρες όπως η Γαλλία και το Βέλγιο στο να ζητήσουν την αναθεώρηση της ευρωπαϊκής νομοθεσίας, ώστε να διασφαλιστεί ότι όλοι οι οδηγοί θα συνεχίσουν να έχουν δωρεάν και άμεση πρόσβαση στο ραδιόφωνο, χωρίς να απαιτείται σύνδεση στο διαδίκτυο ή κατανάλωση δεδομένων κινητής τηλεφωνίας.

Μάλιστα, το θέμα έχει ήδη φτάσει μέχρι τη Γαλλική Γερουσία, όπου κατατέθηκε πρόταση με στόχο να προωθηθούν στις Βρυξέλλες αλλαγές στους ευρωπαϊκούς κανονισμούς, ώστε όλα τα νέα αυτοκίνητα να εξοπλίζονται υποχρεωτικά με δέκτες FM και DAB+.

Σύμφωνα με τους υποστηρικτές της πρότασης, η πλήρης εξάρτηση από διαδικτυακές υπηρεσίες ενισχύει την εξάρτηση από μεγάλες ψηφιακές πλατφόρμες, ενώ ενδέχεται να περιορίσει την πρόσβαση των πολιτών στην ενημέρωση σε περιπτώσεις που τα δίκτυα επικοινωνιών τεθούν εκτός λειτουργίας.

Ανάλογες πρωτοβουλίες έχουν αναληφθεί και στο Βέλγιο, οπού οι αρχές εξετάζουν πλέον το ενδεχόμενο να στηρίξουν μια κοινή ευρωπαϊκή πρωτοβουλία που θα καταστήσει υποχρεωτική την ύπαρξη άμεσης πρόσβασης σε ραδιοφωνικό σήμα σε όλα τα νέα αυτοκίνητα που θα πωλούνται στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου