Προσκυνητής

Όσο περισσότερο ο άνθρωπος κλείνεται στον εαυτό του, τόσο μικραίνει ο κόσμος του.

2026-06-20T15:59:23.914+03:00

[...]Ο άνθρωπος συχνά ταυτίζει την ελευθερία με την ανεξαρτησία. Όμως η ανεξαρτησία είναι η πιο εκλεπτυσμένη μορφή μοναξιάς.

Η αληθινή ελευθερία αρχίζει όταν παύει κανείς να φοβάται την αυτοπροσφορά. Όσο περισσότερο ο άνθρωπος κλείνεται στον εαυτό του, τόσο μικραίνει ο κόσμος του. Όσο περισσότερο αγαπά, τόσο διευρύνεται η ύπαρξή του πέρα από τα όρια της ατομικότητάς του. Η αγάπη δεν μειώνει το πρόσωπο· το καθιστά άπειρο.

Στο κέντρο αυτού του μυστηρίου βρίσκεται πάντοτε ένα ποτήριο. Όλη η ζωή οδηγείται αργά ή γρήγορα μπροστά στην αποκάλυψη της θυσίας. Δεν υπάρχει κοινωνία χωρίς κόστος, ούτε αληθινή αγάπη χωρίς σταύρωση του εγωισμού. Ο άνθρωπος που θέλει να αγαπήσει χωρίς να πληγωθεί, στην πραγματικότητα δεν θέλει να αγαπήσει· θέλει να προστατευθεί. Αλλά ό,τι προστατεύεται υπερβολικά νεκρώνεται. Μόνο ό,τι προσφέρεται σώζεται από τη φθορά του εαυτού του.

Η θυσία όμως δεν είναι τραγωδία· είναι μεταμόρφωση. Το μυστήριο της αγάπης συνίσταται στο ότι ο θάνατος δεν καταργείται αλλά διαπερνάται από ζωή. Η οδύνη δεν εξαφανίζεται, όμως παύει να είναι αδιέξοδο. Γίνεται πέρασμα.

Όπως ο σπόρος πρέπει να χαθεί μέσα στη γη για να ανθίσει, έτσι και η ύπαρξη περνά μέσα από τη διάλυση της αυτάρκειας για να γεννηθεί σε μια ανώτερη πληρότητα. Η αγάπη σώζει όχι επειδή αποφεύγει τον πόνο, αλλά επειδή τον μεταβάλλει σε κοινωνία.

Και τότε ο κόσμος παύει να είναι ένας τόπος εγκατάλειψης. Αποκτά κέντρο. Όλα συγκλίνουν προς μια αόρατη καρδιά που κρατεί μυστικά την ύπαρξη ενωμένη. Ακόμη και το κακό φανερώνεται τελικά ως αποτυχία κοινωνίας, ως άρνηση της σχέσης, ως πείσμα του όντος να υπάρχει μόνο του.

Η κόλαση ίσως να μην είναι τίποτε άλλο παρά η αιώνια αδυναμία του ανθρώπου να εξέλθει από τον εαυτό του.
Η θεία παρουσία δεν εισέρχεται στον κόσμο με θόρυβο. Εμφανίζεται πάντοτε με τη λεπτότητα του φωτός που πέφτει επάνω σε κλειστά βλέφαρα. Δεν συντρίβει· περιμένει. Δεν απαιτεί· καλεί. Και αυτή ακριβώς η πραότητα αποτελεί τη φοβερότερη δύναμή της. Διότι μόνο η αγάπη που δεν εξαναγκάζει είναι άξια να μεταμορφώσει ελεύθερα τον άνθρωπο.[...]

Αλέξανδρος Βατσικουρας

Άγγιξε λίγο το συμφέρον ενός ανθρώπου και θα καταλάβεις τι έχει θρόνο μέσα του.

2026-06-20T12:23:27.370+03:00

— Γέροντα, πολλοί άνθρωποι λένε συνέχεια ότι δεν τους ενδιαφέρουν τα χρήματα. Ότι δεν κάνουν αυτά που κάνουν για τα χρήματα. Ότι υπηρετούν ιδέες, σχέσεις, ανθρώπους, τέχνη, πίστη, πατρίδα, έργο, αλλά στο τέλος όλα γυρίζουν πάλι στα χρήματα. Πώς ξεχωρίζει κανείς την αλήθεια;
— Παιδί μου, τα χρήματα δεν είναι κακά από μόνα τους. Κακό γίνεται όταν ο άνθρωπος τα βάλει μέσα στην καρδιά του. Άλλο να έχεις χρήματα και άλλο να σε έχουν τα χρήματα. Άλλο να κρατάς το πορτοφόλι στο χέρι και άλλο να έχεις κάνει την ψυχή σου πορτοφόλι. Εκεί αρχίζει η μεγάλη ζημιά.

Βλέπω καμιά φορά ανθρώπους να λένε συνέχεια: «Εγώ δεν τα κάνω για τα χρήματα». Και απορώ. Αν δεν τα κάνεις για τα χρήματα, γιατί μιλάς συνέχεια γι’ αυτά; Αν δεν τα κάνεις για τα χρήματα, γιατί αλλάζει το πρόσωπό σου όταν ακούς για κέρδος; Αν δεν τα κάνεις για τα χρήματα, γιατί στενοχωριέσαι τόσο όταν χάνεις κάτι; Η καρδιά, παιδί μου, προδίδεται από εκεί που πονά. Άγγιξε λίγο το συμφέρον ενός ανθρώπου και θα καταλάβεις τι έχει θρόνο μέσα του.

Ο άνθρωπος που πραγματικά είναι ελεύθερος από τα χρήματα δεν χρειάζεται να το διαφημίζει. Όπως ο ταπεινός δεν λέει συνέχεια «είμαι ταπεινός», έτσι και ο ελεύθερος δεν λέει συνέχεια «δεν με νοιάζουν τα χρήματα». Η ζωή του το φανερώνει. Φαίνεται από το αν μπορεί να δώσει. Από το αν μπορεί να χάσει χωρίς να σκοτεινιάσει. Από το αν μπορεί να βοηθήσει χωρίς να το κάνει εμπόριο. Από το αν μπορεί να πει: «Δόξα τω Θεώ, έχω αρκετά», και να αναπαυθεί.

Παιδιά μου, μη ζηλεύετε εκείνον που όλη του η ζωή έγινε χρήματα. Να τον λυπάστε. Γιατί έφθασε να μετρά τα πάντα και έχασε τα μόνα πράγματα που δεν μετριούνται. Μετρά λογαριασμούς, αλλά δεν μετρά φίλους.

Μετρά κέρδη, αλλά δεν μετρά δάκρυα.

Μετρά αποδόσεις, αλλά δεν μετρά προσευχές.

Και μια μέρα θα καταλάβει ότι γέμισε τα θησαυροφυλάκιά του και άφησε άδειο το σπίτι της ψυχής του.
Ο διάβολος δεν λέει στον άνθρωπο από την αρχή: «Λάτρεψε τα χρήματα». Αυτό θα το καταλάβαινε. Του λέει πιο πονηρά: «Μάζεψε λίγο ακόμη. Για ασφάλεια. Για τα παιδιά. Για τα γηρατειά. Για μια δύσκολη ώρα». Και μετά πάλι λίγο ακόμη. Και μετά πάλι λίγο ακόμη. Και έτσι περνά μια ζωή ολόκληρη κυνηγώντας το επόμενο ποσό, την επόμενη συμφωνία, το επόμενο κέρδος, και δεν καταλαβαίνει ότι δεν χτίζει ασφάλεια. Χτίζει φυλακή.

Γιατί ο άνθρωπος που φοβάται να χάσει τα χρήματά του έχει ήδη χάσει την ελευθερία του. Αυτό να το θυμάστε. Πραγματικά φτωχός δεν είναι εκείνος που δεν έχει χρήματα. Πραγματικά φτωχός είναι εκείνος που δεν μπορεί να χαρεί, δεν μπορεί να δώσει, δεν μπορεί να εμπιστευθεί, δεν μπορεί να κοιμηθεί ήσυχος γιατί φοβάται μήπως μειωθεί αυτό που μάζεψε. Έχει πολλά και ζει σαν να μην έχει τίποτε. Έχει γεμάτους λογαριασμούς και άδεια ανάπαυση.

Και βλέπεις καμιά φορά πλούσιους ανθρώπους να ζουν με μεγαλύτερη αγωνία από τον φτωχό. Ο φτωχός ζητά να ζήσει. Ο πλούσιος πολλές φορές φοβάται να χάσει. Και ο φόβος της απώλειας γίνεται χειρότερη σκλαβιά από την ανάγκη. Έχει πολλά σπίτια και δεν έχει σπίτι μέσα του. Έχει πολλά ρούχα και δεν έχει χαρά. Έχει πολλούς ανθρώπους γύρω του και λίγους που θα κλάψουν αληθινά όταν φύγει.
Να προσέχετε και κάτι ακόμη. Τα χρήματα έχουν έναν τρόπο να μεταμφιέζονται. Μπαίνουν μέσα σε ωραίες λέξεις. Λέγονται «έργο», «αποστολή», «κύρος», «ανάπτυξη», «δικτύωση», «ασφάλεια», «προοπτική». Και μπορεί όλα αυτά να είναι καλά όταν υπηρετούν τον άνθρωπο. Όταν όμως υπηρετούν τη φιλαργυρία, τότε γίνονται όμορφες κουρτίνες που κρύβουν ένα σκοτεινό δωμάτιο. Γι’ αυτό να μη βλέπετε μόνο τι λέει κάποιος. Να βλέπετε τι δεν μπορεί να αφήσει.

Ο άνθρωπος που κάνει τα πάντα για τα χρήματα σπάνια το ομολογεί. Θα πει ότι το κάνει για το καλό, για την οικογένεια, για το μέλλον, για την αξιοπρέπεια, για την ανάγκη. Και μπορεί κάπου να υπάρχει και αλήθεια. Αλλά η αλήθεια φαίνεται όταν του πεις να δώσει, να μοιραστεί, να χάσει, να κάνει πίσω, να βοηθήσει χωρίς αντάλλαγμα. Εκεί καταλαβαίνεις αν τα χρήματα είναι εργαλείο ή θεός του.

Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν ολόκληρη τη ζωή τους κερδίζοντας χρήματα και στο τέλος ανακαλύπτουν ότι ξόδεψαν τη ζωή τους για να αποκτήσουν πράγματα που δεν θα μπορέσουν να πάρουν μαζί τους ούτε ένα βήμα μετά τον τάφο. Αυτό είναι τραγικό. Να έχεις δουλέψει μια ζωή για όσα θα μείνουν πίσω και να έχεις αμελήσει αυτά που θα περάσουν μαζί σου στην αιωνιότητα: την αγάπη, την ελεημοσύνη, τη συγχώρηση, την προσευχή, την καθαρή συνείδηση.

Ο Θεός δεν θα μας ρωτήσει πόσα μαζέψαμε. Θα μας ρωτήσει τι κάναμε με όσα μας εμπιστεύθηκε. Γιατί τα χρήματα που κρατάς μπορούν να γίνουν βάρος. Τα χρήματα που δίνεις με αγάπη μπορούν να γίνουν ευλογία. Το ίδιο νόμισμα, παιδί μου, μπορεί να γίνει αλυσίδα ή ελεημοσύνη. Εξαρτάται από την καρδιά που το κρατά.

Γι’ αυτό να μη λέτε εύκολα «δεν το κάνω για τα χρήματα». Να φοβάστε αυτή τη φράση. Να λέτε καλύτερα: «Θεέ μου, φύλαξέ με να μη με κυβερνήσουν τα χρήματα». Γιατί ο άνθρωπος που ξέρει την αδυναμία του φυλάγεται. Εκείνος που νομίζει πως είναι άτρωτος έχει ήδη ανοίξει την πόρτα στον πειρασμό.
Και στο τέλος, παιδιά μου, να θυμάστε: στο νεκροταφείο δεν ξεχωρίζουν οι τραπεζικοί λογαριασμοί. Δεν φαίνονται τα ακίνητα, οι συμφωνίες, τα κέρδη, οι αποδόσεις, οι τίτλοι. Εκεί φαίνονται μόνο οι προσευχές που αφήσαμε πίσω μας, τα πρόσωπα που αναπαύσαμε, οι άνθρωποι που βοηθήσαμε κρυφά, οι καρδιές που δεν εκμεταλλευθήκαμε, και εκείνοι που έκλαψαν αληθινά όταν φύγαμε. Αυτός είναι ο πλούτος που δεν χάνεται.Όλα τα άλλα μένουν εδώ.Και πολλές φορές μένουν για να μαλώνουν γι’ αυτά εκείνοι που έλεγαν ότι μας αγαπούσαν.

Γι’ αυτό να είστε ελεύθεροι. Να έχετε χρήματα αν ο Θεός επιτρέψει, αλλά να μην έχουν τα χρήματα εσάς. Να εργάζεστε τίμια, να αμείβεστε δίκαια, αλλά να μη γίνετε δούλοι του κέρδους. Γιατί ο άνθρωπος που κέρδισε όλο τον κόσμο και έχασε την ειρήνη της ψυχής του δεν πλούτισε.Χρεοκόπησε.

Manos Lambrakis

Ο ΑΠΛΟΥΣ ΚΑΙ Ο ΠΟΝΗΡΟΣ ΟΦΘΑΛΜΟΣ-Κυριακή Γ’ Ματθαίου

2026-06-20T11:39:09.839+03:00

«Εἶπεν ὁ Κύριος · ὁ λύχνος τοῦ σώματός ἐστιν ὁ ὀφθαλμός. Ἐὰν οὖν ὁ ὀφθαλμός σου ἁπλοῦς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμά σου φωτεινὸν ἔσται· ἐὰν δὲ ὁ ὀφθαλμός σου πονηρὸς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμά σου σκοτεινὸν ἔσται» (Ματθ. 6, 22-23)

Εἶπε ὁ Κύριος: «Τὸ μάτι εἶναι τὸ λυχνάρι τοῦ σώματος. Ἐὰν τὸ μάτι σου εἶναι ὑγιές, ὅλο σου το σῶμα θὰ εἶναι φωτεινό. Ἐὰν ὅμως τὸ μάτι σου ἀσθενεῖ, τότε ὅλο τὸ σῶμα σου θὰ εἶναι σκοτεινό.

Ο λόγος του Χριστού στην επί του όρους ομιλία μάς βάζει μπροστά σε μία άλλη θέαση της ύπαρξης. Δεν είμαστε ό,τι φαινόμαστε, αλλά όπως λέει η καρδιά μας. Και αυτό αποτυπώνεται στον τρόπο με τον οποίο πορεύονται οι αισθήσεις μας. Ο Χριστός κάνει μία διάκριση ανάμεσα στον απλού και τον πονηρό οφθαλμό.

Ο πονηρός οφθαλμός είναι αυτός ο οποίος βλέπει τον άλλον στην προοπτική των τριών Φ: της φιλαυτίας, της φιληδονίας, της φιλοδοξίας. Είναι ο οφθαλμός, ο οποίος πορεύεται στην προοπτική της χρήσης, της εκμετάλλευσης του άλλου ως οχήματος για την ικανοποίηση των επιθυμιών μας, οι οποίες όμως έχουν να κάνουν με το «εγώ» μας αποκλειστικά.

Ο άλλος υπάρχει για να μας διακονεί, χωρίς να μας ενδιαφέρει κάποτε ούτε η αξιοπρέπειά του. Και δεν είναι απαραίτητο ότι τον ρωτάμε αν επιθυμεί κάτι τέτοιο. Η δύναμη, η πειθώ, η χειριστικότητα, η ηδονική μας ικανότητα που κολακεύει, η αίσθηση της ανωτερότητας κάνει τον άλλον να υποτάσσεται στις δικές μας επιθυμίες.

Αυτή η στάση όμως δεν περιορίζεται μόνο στο φαίνεσθαι. Περνά και στον έσω κόσμο μας, στην ψυχική μας κατάσταση. Διότι υπάρχει το εν ημίν σκότος. Κι αυτό έχει να κάνει με τη συνείδηση, με τον λογισμό, με την πονηρία, η οποία μας κυβερνά, έργο των λογισμών μας. Ο άλλος είναι κάθε στιγμή σκεύος ηδονής και εκμετάλλευσης για μας, διότι μόνο εκεί βρίσκεται ο νους μας. Το βλέπουμε αυτό στην πορνογραφία του Διαδικτύου. Άνθρωποι φαινομενικά ήσυχοι, χαμηλών τόνων, με δυσκολίες επικοινωνίας και αδυναμία σχέσης, ρίχνονται στην πορνογραφία, διότι ο οφθαλμός της ψυχής τους είναι πονηρός. Και εκπληττόμεθα όταν διαβάζουμε για συλλήψεις ανθρώπων οι οποίοι δεν δείχνουν διεστραμμένοι, αλλά είναι. Αλλά και οι πολλοί χρήστες αυτής της αρρωστημένης φιληδονίας φαινομενικά είναι ευυπόληπτοι. Η καρδιά τους όμως γέμει αυτής της νοοτροπίας της χρήσης του άλλου ως αντικειμένου.

Ο Χριστός ζητά από εμάς ο οφθαλμός μας να είναι απλούς. Να βλέπει τον άλλον ως εικόνα Θεού και ως πρόσωπο που η παρουσία του προξενεί χαρά. Για να γίνει αυτό χρειάζεται η ψυχή μας, η καρδιά μας, η συνείδησή μας να έχει ως προτεραιότητά της τη σχέση με τον Θεό και με την εικόνα Του, τον άνθρωπο. Σχέση σημαίνει να δώσω, να συνυπάρξω, να στηρίξω, να χαρώ γιατί ο άλλος υπάρχει. Σχέση σημαίνει να εμπιστευθώ τον Θεό και να πορεύομαι εν καλοσύνη. Σχέση σημαίνει να νιώθω και να πιστεύω ότι η αγάπη είναι το παν. Και αγαπώ σημαίνει νοιάζομαι και διακονώ, υπηρετώντας την αλήθεια του άλλου, συνοδοιπορώντας στον δρόμο της Βασιλείας του Θεού, στον δρόμο και στον τρόπο της Εκκλησίας.

Η εποχή μας έχει βρει στο Διαδίκτυο τα μέσα για την ικανοποίηση των επιθυμιών ενός κρυμμένου εαυτού, ενός πονηρού εαυτού. Συχνά τα βαφτίζει δικαίωμα, αν δεν κάνεις κακό στον άλλον, ιδίως στις περιπτώσεις των ενηλίκων. Όμως η αληθινή χαρά, η οποία υπερβαίνει την ευχαρίστηση της στιγμής, δεν έρχεται όταν καθιστούμε τη ζωή ικανοποίηση των παθών μας, αλλά όταν μπορούμε να ανοιχτούμε στην αγάπη και με αγάπη. Κι εδώ ο Χριστός είναι μαζί μας.

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

πηγή

Μόνο που δεν τον πήραν για να τον μεγαλώσουν αλλά για να τον χρησιμοποιήσουν ως σεξουαλικό παιχνίδι.

2026-06-20T11:18:56.099+03:00

Ήταν ένα "καθώς πρέπει" gay ζευγάρι. Ο ένας δάσκαλος. Ο άλλος διευθυντής πωλήσεων σε μια σοβαρή εταιρεία. Ζήτησαν να υιοθετήσουν ένα παιδί. Ποια κοινωνική λειτουργός θα τολμούσε να αρνηθεί; Η ταμπέλα "ομοφοβική" θα την ακολουθούσε σε όλη τη ζωή της. Μπορεί να έχανε και τη δουλειά της.

Κι έτσι ο Jamie Varley και ο John McGowan-Fazakerley, κρίθηκαν ικανοί να μεγαλώσουν τον Preston Davey, 9 μηνών. Μόνο που δεν τον πήραν για να τον μεγαλώσουν αλλά για να τον χρησιμοποιήσουν ως σεξουαλικό παιχνίδι.

Και το μωρό, 4 μήνες αργότερα, πέθανε από απόφραξη του ανώτερου αεραγωγού. Το τι προκάλεσε την απόφραξη, μπορούμε να το φανταστούμε, ανατριχιάζοντας από φρίκη, καθώς στο κορμάκι του παιδιού βρέθηκαν 40 εξωτερικά και εσωτερικά τραύματα, τα τελευταία από βίαιη διείσδυση, όπως είπε ο ιατροδικαστής.

Την Πέμπτη, ο Varley τιμωρήθηκε με ισόβια κάθειρξη και ο McGowan-Fazakerley με 25 χρόνια για τη δολοφονία και τη σεξουαλική κακοποίηση του Preston.

https://www.bbc.com/news/articles/cvgld0vywpmo

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΚΑΒΑΣΙΛΑ-ΕΙΣ ΤΗΝ ΘΕΙΑΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΖΩΗΣ

2026-06-20T11:08:26.849+03:00

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΚΑΒΑΣΙΛΑ
ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ ΤΩΝ ΝΗΠΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΣΚΗΤΙΚΩΝ 22ος ΤΟΜΟΣ εδώ

ΕΙΣ ΤΗΝ ΘΕΙΑΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΖΩΗΣ

Προτιμώμενο πρόγραμμα για την ανάγνωση των αρχείων που είναι σε μορφή djvu είναι το sumatrapdfreader

wra9.

~ΚΑΡΔΙΝΑΛΙΟΣ ΣΤΕΠΙΝΑΤΣ.Ο "ΣΦΑΓΕΑΣ" ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΣΕΡΒΩΝ ΠΟΥ ''ΑΓΙΟΠΟΙΗΘΗΚΕ'' ΑΠΟ ΤΟΝ ''ΑΛΑΘΗΤΟ'' ΠΑΠΑ ΤΟ 1998~

2026-06-19T23:53:20.277+03:00

«Οι Κροάτες και οι Σέρβοι προέρχονται από δύο διαφορετικούς κόσμους, δύο διαφορετικούς πόλους∙ ποτέ δεν θα βρουν κοινή γλώσσα, εκτός εάν συμβεί θαύμα του Θεού. Αυτό το σχίσμα είναι το μεγαλύτερο κακό στην Ευρώπη, ίσως ακόμη μεγαλύτερο από τον Προτεσταντισμό. Εδώ δεν υπάρχει ηθική, αρχή, καμία αλήθεια, καμία δικαιοσύνη, καμία ειλικρίνεια...».
Παπικός Καρδινάλιος Αλόσιε Στέπινατς (Aloysius Stepinac)
Με τις ευλογίες του το τρομοκρατικό καθεστώς του Άντε Παβελίτς και των ανδρών της Ουστάσι(φασιστική οργάνωση που έδρασε στην Κροατία μεταξύ 1929 και 1945) σκότωσαν και βασάνισαν περισσότερους από 700.000 χριστιανούς ορθόδοξους Σέρβους στην προσπάθεια τους για προσηλυτισμό στο παπικό καθεστώς.

Ο ιστορικός Mark Rivelli, στο βιβλίο του «Αρχιεπίσκοπος Γενοκτονίας. Ο Monsignor Στέπινατς, το Βατικανό και η δικτατορία των Ουστάζε στην Κροατία 1941–1945» ισχυρίζεται ότι «η μέγιστη ευθύνη (για τη γενοκτονία των Σέρβων) βαρύνει τον πρωθυπουργό της Κροατίας, τον Monsignor Αλόσιε Στέπινατς αυτός συνδεόταν με την αριστοκρατία των Ουστάσι, ήταν μέλος του κοινοβουλίου του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας, επικεφαλής όλων των ιερέων, βραβεύτηκε με δικτατορία του Πάβελιτς... Ο Στέπινατς δεν κούνησε και το δάχτυλό του για σταματήστε την εθνικοθρησκευτική γενοκτονία».

Στις 18 Σεπτεμβρίου 1946 ο Καρδινάλιος Αλόσιε συνελήφθη. Το δικαστήριο τον κατηγόρησε για συνεργασία με τους Ουστάσι, τη βίαιη μετατροπή των Ορθόδοξων Σέρβων σε καθολικισμό στην επικράτεια της NDH, τον έκρινε υπεύθυνο για την εθνικοθρησκευτική γενοκτονία. Ως αποτέλεσμα, καταδικάστηκε σε 16 χρόνια φυλάκισης. Ωστόσο, πέντε χρόνια αργότερα, υπό την αιγίδα του Βατικανού, ο Στέπινατς απελευθερώθηκε υπό κατ’ οίκον περιορισμό.

Μόλις πριν 28 χρόνια,το 1998 ο "αλάθητος" Πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ αγιοποίησε τον Στέπινατς στους αγίους της παπικής Εκκλησίας.Περιττό να πω ότι οποιαδήποτε διαδικασία προσέγγισης(πόσω μάλλον συμπροσευχή)με τους Παπικούς χωρίς τουλάχιστον να ζητείται η ειλικρινής μεταμέλεια τους(για να γίνει βέβαια αυτό θα πρέπει να αρθεί η αγιοποίηση του σφαγέα) για την σφαγή τόσων εκατοντάδων χιλιάδων ορθοδόξων αποτελεί "βλασφημία" στο αίμα των εθνομάρτυρων..
Στυλιανός Καβάζης

Υ.Γ Ο Στέπινατς ήταν αυτός που ευλογούσε στην κυριολεξία τον Άντε Πάβελιτς, τον Σλάβκο Κβατέρνικ και άλλους εγκληματίες πολέμου να εκπληρώνουν την «αποστολή» τους. Ο προσωπικός του γραμματέας έχει έρθει στο Γιασένοβατς αρκετές φορές και μετέφερε ευλογίες στους δολοφόνους εκεί. Επιπλέον, κάθε μεγάλο τμήμα του κροατικού στρατού είχε παπικό ιερέα. Συνολικά, 12 879 Ρωμαιοκαθολικοί κληρικοί ιερείς και μοναχοί πολέμησαν στις τάξεις των Ουστάσι, σύμφωνα με την έκθεση της Κρατικής Επιτροπής της Γιουγκοσλαβίας για Εγκλήματα Πολέμου. Επομένως, ο Στέπινατς απλά δεν μπορούσε να «μην γνωρίζει».

✔Η τρομακτική σφαγή των Σέρβων από τους καθολικούς ναζί Ουστάσι(1941-1945)

Μία αλήθεια που αγνοείται από τους θεωρητικούς του ''αυταρχικού δεσποτικού Καποδίστρια''

2026-06-19T23:42:34.573+03:00

Απόσπασμα άρθρου της εκλιπούσας Αθηνάς Γεωργαντά στο Βήμα …στις . 25/11/2008/ και επισημαίνουμε ότι το τεκμηριωμένο αποκαλυπτικό αυτό άρθρο αγνοήθηκε και αγνοείται από τους θεωρητικούς του αυταρχικού δεσποτικού Καποδίστρια, όπως αποσιωπάται η στενότατη συνεργασία του Καποδίστρια με τον, κατά την Γαλλική αστυνομία , Ελβετό επαναστάτη «Γαλάτη αναμορφωτή» Καρμπονάρο Frederick Cesar de La Harpe…

Oπως αποσιωπάτε ότι ,στον επαναστάτη La Harped, συνέστησε τον Καποδίστρια ο Τσάρος Αλέξανδρος ως Κερκυραίο και μαλιστα για αυτό δημοκράτη. /
Παρα το γεγονός ότι ο Μετερνιχ αντιμετωπίζει τον Καποδίστρια και τον La Harpe ως το κατ εξοχήν επαναστατικό απειλητικό για την Ευρώπη δίδυμο η Ελληνική ιστοριογραφία αποφεύγει να ασχοληθεί με αυτή την σχέση. Τα γεγονός ότι ο Τσάρος Αλέξανδρος όταν μπήκε στο Παρίσι συνοδευόταν από τον La Harpe έφιππο με στολή Ρωσου στρατηγού προσπερνάτε από τους ιστορικούς …

Η Αθηνά Γεωργαντά ήταν διακεκριμένη Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Νεοελληνικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Πατρών και στο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας, εφυγε από την ζωή το 2024.

‘’Έγραφε η Αθηνά Γεωργαντα.“”Αν ο Μέτερνιχ υποψιαζόταν τον Καποδίστρια για συμπάθεια προς τους Καρμπονάρους, οι πληροφοριοδότες των Γάλλων θα επιβεβαίωναν λίγο αργότερα τους φόβους του αυστριακού καγκελάριου. Στα 1820-1821, ο Καποδίστριας είχε δώσει διπλωματική μάχη ενάντια στον Μέτερνιχ, στην προσπάθεια να εμποδίσει τη βίαιη καταστολή των καρμποναρικών εξεγέρσεων στην Ιταλία. Αμέσως μετά, ένας πράκτορας της γαλλικής αστυνομίας θα συνδέσει ρητά τον πρώην υπουργό Εξωτερικών της Ρωσίας με το παράνομο δίκτυο της Καρμπονερίας. . Η μυστική αδελφότητα υπήρξε η ψυχή του φιλελεύθερου και επαναστατικού κινήματος, το οποίο φούντωσε στα χρόνια της Ιεράς Συμμαχίας. Η δυναμική της στάθηκε πανευρωπαϊκή.. Πρόσφερε το υπόγειο διεθνικό δίκτυο για τη συντήρηση των δημοκρατικών και επαναστατικών ιδεών. Πρόσφερε επίσης ζωτική υποστήριξη στην Επανάσταση του 1821. Οι δυνάμεις μάλιστα της Συμμαχίας πίστευαν ότι η ελληνική Επανάσταση αποτελούσε τμήμα ενιαίου καρμποναρισμού σχεδίου.

Η Αστυνομία έλαβε εντολή να εξιχνιάσει την ταυτότητα της οργάνωσης. Η τελική έκθεση επισυνάπτεται σε επιστολή του Σεπτεμβρίου του 1824. Οφείλεται σε μυστικό πράκτορα, ο οποίος είχε επιστρέψει πρόσφατα από την Ελβετία.
Στην αναφορά του αστυνομικού πράκτορα, στοιχειοθετείται λεπτομερής εικόνα για τους «Γαλάτες Αναμορφωτές». Η οργάνωση, όπως δηλώνεται, ιδρύθηκε στις 14 Ιουλίου του 1823, στην επέτειο δηλαδή από την πτώση της Βαστίλλης. Ο πληροφοριοδότης θεωρεί ως πολιτική ιδεολογία της οργάνωσης τον γιακωβινισμό και ως κέντρο τη Γαλλία.

Διατυπώνει την υπόνοια ότι απλώνεται σε πολλές χώρες της Ευρώπης, με κέντρο ενοποίησης το αόρατο Διευθυντήριο. Η ύπαρξη στο Παρίσι μιας διευθυντικής επιτροπής μνημονεύεται συχνά στις πρωτογενείς πηγές. Ταυτίζεται ενίοτε με το Υψηλό Στερέωμα, το οποίο αποτελούσε το μυστηριώδες επαναστατικό κέντρο της Ευρώπης. Στην αναφορά για τους «Γαλάτες Αναμορφωτές», το Υψηλό Στερέωμα κατονομάζεται και ταυτίζεται με το Διευθυντήριο των Παρισίων.

Αυτό το κέντρο φάντασμα, εάν υπήρχε, τότε θα ήταν ο ίδιος ο Μπουοναρότι. Εγκατεστημένος επί σειρά ετών στη Γενεύη, ο Φίλιππο Μπουοναρότι χαρακτηρίστηκε από τον Μπακούνιν ο μεγαλύτερος επαναστάτης της εποχής.
Επικεφαλής των «Αναμορφωτών» διορίστηκε από το Υψηλό Στερέωμα ο Ελβετός στρατηγός Laharpe. Ετσι σημειώνεται στην αναφορά. Μνημονεύεται ακόμη μία προκαταρκτική συνάντηση των συνωμοτών, η οποία έγινε στη Γενεύη, στις αρχές του Ιουλίου του 1823.

Ως τόπος της συνάντησης καταγράφεται το σπίτι του Καποδίστρια και υπογραμμίζεται επίσης η συμμετοχή του Laharpe. Σε δύο άλλες αναφορές γάλλων πρακτόρων, ο Laharpe κατονομάζεται το 1823 ως αρχηγός των ελβετών Καρμπονάρων. Ο Μέτερνιχ, από τη μεριά του, υποστήριζε ότι ο Laharpe συνεργαζόταν το 1819 με τους ιταλούς Καρμπονάρους. Στην ταραγμένη εκείνη εποχή, ο φίλος του Καποδίστρια ήταν ο σημαντικότερος πολιτικός άνδρας της Ελβετίας. Φαίνεται επίσης ότι ήταν υψηλόβαθμο στέλεχος της Καρμπονερίας. Ο Καποδίστριας διατηρούσε εγκάρδια σχέση μαζί του από το 1813-1814, όταν χειρίστηκε το ελβετικό ζήτημα ως πληρεξούσιος του τσάρου..

Γεώργιος Σκλαβούνος

Άλλο ταπείνωση κι άλλο ταπεινολογία."

2026-06-19T23:31:27.035+03:00

π.Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος

Μέ Ποιόν γίνεται ἡ ἀναμέτρηση;

Άλλος είπε το να θεωρείς τον εαυτό σου πιο τελευταίο και πιο αμαρτωλό από τους άλλους. Αυτή είναι γνωστή φράση, αλλά πώς γίνεται;
Για σταθείτε! Άλλο να το λες και να λες: «εγώ είμαι πολύ αμαρτωλός» -είναι πάρα πολύ εύκολο- κι άλλο να το ζεις, όχι να το αισθάνεσαι, το αισθάνομαι είναι μια κατάσταση ψυχολογική. Εδώ οι Πατέρες λένε να το ζεις, «ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ ὁ Χριστὸς», προσέξτε άλλο το αισθάνομαι, γιατί το αισθάνομαι είναι μια φράση: το φαντάζομαι, το φτιάχνω κι επάνω μου, πάω να απωθήσω τα υπόλοιπα· ενώ η θεραπευτική είναι να το ζεις.

Μα πώς θα γίνει αυτό το πράγμα; Να θεωρείς τον εαυτό σου πιο αμαρτωλό. Όχι σε σχέση μόνο με αυτούς που έχεις μπροστά σου, σίγουρα κι οι άλλοι αμαρτωλοί είναι, ποιος μετράει την αμαρτία; Σε σχέση με το αναμάρτητο του Θεού, προσέξτε, γιατί «τῷ Θεῷ» αμαρτάνουμε, αυτό είναι το κλειδί αυτής της ισορροπίας των Πατέρων, ότι είσαι πιο αμαρτωλός από τους άλλους, ποιο είναι το μέτρο; Το μέτρο είναι ο Θεός. Εφόσον λοιπόν αμαρτάνουμε, λίγο ή πολύ, θα πω, κοίταξε αυτό το πράγμα εγώ το έκανα μία φορά, ο άλλος το έκανε δέκα φορές, αυτό είναι μαθηματικό μέγεθος, αλλά ενώπιον του Θεού και το μία και το μισό και το ένα δευτερόλεπτο…., για ένα δευτερόλεπτο κάμφθηκε ο Μωυσής και με το πρώτο κτύπημα της πέτρας δεν βγήκε το νερό, για ένα δευτερόλεπτο.

Λοιπόν τα μαθηματικά του Θεού είναι αλλιώτικα. Αν μπούμε σε αυτά τα μαθηματικά, ότι εγώ είμαι πιο αμαρτωλός από τους άλλους θα το λέμε, είναι όμως έτσι;
Είναι εάν αμάρτησα ενώπιον του Θεού, βλέπετε καταλυτική σύγκριση στην ιστορία του ασώτου, ο άσωτος αναμετριέται με την αγαθότητα του πατέρα, «ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου» (Λουκ. 15:21), ο άλλος ο γιος όμως αναμετριέται με την αμαρτωλότητα του άλλου αδελφού. Βλέπετε το παράδειγμα; Βλέπετε τι θησαυρούς έχει μέσα η Αγία Γραφή, αυτή που ξέρουμε, είναι οι διηγήσεις πάρα πολύ γνωστές. Με ποιον γίνεται η αναμέτρηση; «Ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου». Αυτό δεν κάνει και ο Τελώνης; «Ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ» (Λουκ. 18:13), λέει, ενώ έλεγε ο Φαρισαίος: «δέν εἶμαι ἐγώ σάν τόν Τελώνη», ίδιο πράγμα.

Με αυτά που λέμε τώρα εδώ πέρα, πασίγνωστα, απλώς κωδικοποιώ γνωστά πράγματα για τη ζωή σας. Αλλά δεν θα πείτε: «εγώ είμαι πιο αμαρτωλός από τους άλλους», και μόνο που το είπες θα πεις: «μα, εγώ;»

Ο άλλος από την 17 Νοέμβρη σκότωσε τόσους ανθρώπους, εγώ δεν σκότωσα, άρα υπάρχουν και χειρότεροι αμαρτωλοί από εμένα. Η άλλη κλέβει, η άλλη κουτσομπολεύει, η άλλη παράτησε τον άνδρα της, θα βρεις χίλιους αμαρτωλούς και θα λες: «εγώ είμαι πιο αμαρτωλός από όλους» κι όμως θα το αισθάνεσαι, αλλά δε θα είναι. Η αμαρτία μας θα σταθεί ενώπιον του Θεού και με την αμαρτία, λένε οι Πατέρες, τι κάνουμε; Θίξαμε την ισορροπία τη δημιουργική του Θεού, που τα έκανε όλα τέλεια. Τα κάναμε εμείς ανάποδα.

Κρατήστε αυτό το μέγεθος για να μη γίνει η ταπείνωση μια περιττολογία ή ταπεινολογία. Το λένε οι Πατέρες· άλλο ταπείνωση κι άλλο ταπεινολογία.

πηγή

Σμύρνη 1919.Μια σημαία σώζεται.....

2026-06-19T23:05:18.126+03:00

Σμύρνη 1919.Μια σημαία σώζεται.....Η μοναδική σημαία που σώζεται από την υποδοχή του ελληνικού στρατού στη Σμύρνη.
Το 1919 το εργοστάσιο "Ηλία Κοκκώνη" στη Σμύρνη το οποίο κατασκευαζε ομπρέλες (αλεξήλιον ή παρασόλι όπως το έλεγαν οι μικρασιάτες), ξεκινάει να ράβει τις πρώτες ελληνικές σημαίες. Σμυρνιοπούλες ντυμένες στα λευκά, παρελαυνουν στους δρόμους της πόλης με αυτές τις ελληνικές σημαίες.Αλλες σημαίες κρέμονται από κτίρια, ταράτσες, μπαλκόνια και παράθυρα.
Κατασκευασμένες από λινό ύφασμα όλες στο ίδιο μέγεθος.
Κειμήλια Συνδέσμου Μικρασιατών Κωνσταντινουπολιτών Χαλανδρίου "Ρίζες".

Πηγη: Nikos Karampou

ΑΠΟΓΥΜΝΩΜΕΝΗ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ

2026-06-19T22:52:28.980+03:00

Για τον Αλεξανδρινό Μητροπολίτη δεν θα ήθελα να σχολιάσω κάτι διότι κανείς από εμάς, ούτε από τους αυστηρότερους επικριτές, γνωρίζει τι έχει κανείς στη ψυχή του, τι τραβάει με άλλα λόγια και τι αντιμετωπίζει σε επίπεδο ψυχικής κατάστασης.

Δεν μπορώ να μη σχολιάσω όμως τη δημοσιογραφική υποκρισία που αυτές τις ημέρες έχει βρει το βούτυρο στο ψωμί της. Διάφοροι μαινόμενοι δημιογράφοι και δημοσιολογούντες έστησαν στον τοίχο την Εκκλησία εν συνόλω ενώ φάνηκαν αποτροπιασμένοι και αηδιασμένοι με τη σκέψη ότι ένας ανώτερος κληρικός έκανε αυτό που έκανε. Και φυσικά συμφωνούμε ότι αυτό που έγινε ήταν τουλάχιστον αποτροπιαστικό.

Ήταν όμως αποτροπιαστικό αλλά και μεμονωμένο ταυτόχρονα. Και ο εν λόγω κληρικός καταδικάστηκε σε επ' αόριστον αργία από το ίδιο το Πατριαρχείο στο οποίο ανήκει.

Ωστόσο εσείς, αγαπητοί μου δημοσιογράφοι και λοιποί δημοσιολογούντες, γιατί δεν αποτροπιάζετε και δεν αηδιάζετε όταν οι αποκρουστικές εικόνες της γύμνιας και της χυδαιότητας γίνονται ΕΠΙΣΗΜΩΣ κάθε χρόνο, έχοντας μάλιστα την αμέριστη στήριξη της Πολιτείας;

Γιατί δεν καταδικάζετε τις θλιβερές εικόνες ενηλίκων που για να διαφημίσουν τη "διαφορετικότητά" τους βγαίνουν γυμνοί στους δρόμους χωρίς να υπολογίζουν ούτε τα αθώα παιδικά βλέμματα;

Γιατί δεν γίνεστε πύρινοι επικριτές και λάβροι όταν στο όνομα των δικαιωμάτων ο κάθε πικραμμένος βγαίνει με τα κρέατά του έξω και μάλιστα μέρα μεσημέρι; Γιατί αυτό που θεωρείτε ως διαστροφή στη μία περίπτωση (που όντως είναι) δεν το θεωρείτε εξίσου διαστροφή στην άλλη περίπτωση αλλά αντιθέτως το προβάλλετε ως αναφαίρετο ανθρώπινο δικαίωμα;

Θα σας πω εγώ γιατί. Γιατί η υποκρισία σας έχει υπερβεί κατά πολύ το ύψος του ουρανού. Και γιατί ενώ καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή, ίσως να αρχίσετε κάποια στιγμή να σκέφτεστε ότι η δικιά σας μπορεί και να είναι.

πηγή

"Βλέπεις, πάτερ μου....αν είχα ακούσει όλους όσους εισηγούνταν την τιμωρητική εκδίωξη του....θα είχα"χάσει " τον μοναχό.

2026-06-19T15:00:06.470+03:00

Πριν από μερικά χρόνια, σε μια από τις προσκυνηματικες μου εξορμήσεις στο περιβόλι της Παναγιάς... πήρα την απόφαση να επισκεφθώ έναν υπερήλικα και φωτισμένο γέροντα.... ηγούμενο σε μια από τις είκοσι κυρίαρχες Μονές του Αγίου Όρους.
Η μονή που με φιλοξενούσε μου παραχώρησε αυτοκίνητο...και ξεκίνησα μια πορεία αρκετά δύσκολη, διάρκειας δύο περίπου ωρών.
Μετά από αρκετή ταλαιπωρία... έφθασα στο έξω μέρος της μονής.Η ώρα ήταν κάπως... περίεργη, αφού οι μοναχοί ξεκουράζονταν.
Μπαίνοντας στην πύλη της Μονής, συνάντησα έναν ευγενεστατο νεαρό μοναχό... ζήτημα αν ήταν 30 ετών....Τον παρακάλεσα, αν γινόταν, να δω τον γέροντα...
Με το που άκουσε την παράκλησή μου, τον ένιωσα προβληματισμένο...σαν να ζήτησα κάτι το ακατόρθωτο.
Επαναλαμβάνω ότι ήταν ώρα ξεκούρασης...
Αφού επέμενα με ευγένεια...με οδήγησε έξω από την πόρτα του κελιού του γέροντος και αυτός έφυγε (εξαφανίστηκε) ... τρέχοντας.
Εγώ στεκομουν μπροστά σε μια παλαιά κλειστή πόρτα...
Βρισκόμουν σε αμηχανία... αφού δεν ήξερα αν έπρεπε να χτυπήσω...
Πήρα μια βαθιά ανάσα και ... χτύπησα.
Απόκριση.... καμιά.
Χτύπησα εκ δευτέρου... σιωπή.
Εκ τρίτου....το ίδιο.
Πήρα την απόφαση να εγκαταλείψω την προσπάθεια μου...και να φύγω.
Από την άλλη σκεφτόμουν...: τόσος δρόμος και τόση ταλαιπωρία...."τσάμπα" .
Κι ενώ γύρισα προς την έξοδο... άκουσα πίσω μου δύο πόδια να σέρνονται αργά αργά.
Πήρα θάρρος...και έστρεψα και πάλι το βλέμμα μου προς την κλειστή πόρτα.
Τα αργά και βαριά βήματα κατάλαβα ότι ερχόντουσαν προς το μέρος μου...έως ότου κάποια στιγμή το πόμολο της πόρτας άρχισε να γυρίζει .
Και ξαφνικά η πόρτα άνοιξε λίγα εκατοστά...
Με το ζόρι έβλεπα ένα γέρικο πρόσωπο να με ... κοιτά.
Με ρώτησε ποιος ήμουν και τι ζητούσα...
Τον παρακάλεσα να πάρω έστω την ευχή του και μετά να έφευγα...

Τότε η πόρτα άνοιξε για τα καλά...και αντίκρισα έναν γέροντα με κουρασμένο σαρκιο...να φορά ένα τριμμένο και στην κυριολεξία μισοσκισμενο ράσο...
Στον μικρό αυτό χώρο υπήρχε ένα παλαιό σιδερένιο κρεβάτι...μια μικρή βιβλιοθήκη και μια "τάβλα" που ανεβοκατέβαινε, κάνοντας χρέη... γραφείου.
Από το ξύλινο νταβανι κρεμόταν έως κάτω ένα κομποσχοίνι χιλίων κόμπων , στερεωμένο σ ένα μικρό καρούλι...
Ο γέροντας με κοίταζε μέσα στα μάτια...
Η φωνή του... αργή...Από το στόμα του έβγαινε μια υπέροχη ευωδία...
Μιλήσαμε αρκετή ώρα.... αλλά τον περισσότερο χρόνο τον περάσαμε κυρίως ομιλώντας για την αγάπη του χριστιανού προς τον Χριστό... αλλά και την Παναγία, αλλά και την διάκριση.

Μάλιστα μου ανέφερε ένα περιστατικό μ έναν πολύ καλό μοναχό του...ο οποίος όμως δεν ήθελε να μνημονεύει τον τότε Οικουμενικό Πατριάρχη, τον ευγενή και πράο κυρο Δημήτριο.
Αν κι ο γέροντας τον παρακάλεσε επανειλημμένως να "συνέλθει"... αυτός συνέχιζε την ίδια γραμμή.
Κάποιοι πρότειναν στον ηγούμενο να συγκαλέσει την γεροντια της μονής και να τον εκδιώξουν. Άλλοι πρότειναν να τον εξορίσουν σ ένα απόμακρο και πολύ δύσβατο μετόχι της Μονής.
Όμως ο γέροντας... πονούσε.
Κάθε βράδυ στεκόταν μετά δακρύων στο εικόνισμα της Παναγίας και την παρακαλούσε για το ... παιδί του.
Αμέτρητα βράδια... αμέτρητες προσευχές.... ποτάμι δακρύων....για τον μοναχό του.Και η Παναγιά έφερε την λύση...

Κάποτε ήρθε το μαντάτο ότι ο πατριάρχης θα επισκεπτόταν την Αθωνική πολιτεία για πέντε μέρες.
Τέσσερις διανυκτερεύσεις....σε τέσσερις διαφορετικές Μονές.
Η τελευταία διανυκτέρευση θα γινόταν στην Μονή του ταπεινού γέροντος.
Την ημέρα εκείνη....όλα έγιναν σύμφωνα με την αγιορείτικη τάξη....
Μεγαλοπρέπεια... κωδωνοκρουσίες.,... λαμπροφορεμενοι ιερομόναχοι και διάκονοι...
Όταν ο πατριάρχης επρόκειτο να ξεκουραστεί....ο γέροντας τον πλησίασε και του είπε: "Παναγιωτατε...εγώ γράμματα πολλά δεν γνωρίζω ,.. ούτε ξέρω να ομιλώ επίσημα. Όμως θα σας πω τον πόνο μου. "
Κι άρχισε να αναφέρεται στον μοναχό του.
Στο τέλος του λέει: " Παναγιωτατε, δεν ξέρω πως.... αλλά επιθυμία μου είναι πριν φύγετε από την Μονή, να έχει διευθετηθεί και να επανέλθει στην τάξη το ... παιδί μου... διότι όλη αυτή η ιστορία Μ έχει αρρωστήσει".
Και ο ταπεινός, ήρεμος και άκακος πατριάρχης, αφού έκανε το σημείο του σταυρού του απάντησε ότι: " Η Παναγία θα βοηθήσει".

Πράγματι... κατά την διάρκεια της συνάξεως των μοναχών, παρουσία του Δημητρίου, πραγματοποιήθηκε μια πανέμορφη και εποικοδομητική ομιλία από τον Πατριάρχη.
Πίσω από μια κολώνα στεκόταν και ο "απείθαρχος" μοναχός προκειμένου να ακούσει τον λόγο.
Και ο Θεός φώτισε και τον Πατριάρχη και τον μοναχό.... ώσπου στο τέλος ο δεύτερος έσπευσε ενώπιον όλων να ασπαστεί τον πατριάρχη, ζητώντας συγνώμη για την στάση του....
Κι ο γέροντας τελειώνοντας την διήγηση του αυτή, μου είπε: "Βλέπεις, πάτερ μου....αν είχα ακούσει όλους όσους εισηγούνταν την τιμωρητική εκδίωξη του....θα είχα"χάσει " τον μοναχό.
Πάνω από τα συμβούλια, και τα εκκλησιαστικά δικαστήρια, τις διώξεις και τις διαπομπευσεις είναι η μετά δακρύων προσευχή " !!!
Την ευχή του να έχουμε !!!

π.Γ.Πετρ./Facebook

*Αφιερωμένο σε όλους εκείνους, που έχουν μπερδέψει:
*Την διακονία με την... νοσηρή εξουσία.
* Την προσευχή με το ...εντελλεσθε.
* Τα δάκρυα με τις ... απειλές και
* Το κομποσχοίνι με το ... φραγγέλιο.

Το Χριστό ή το Χριστιανισμό;

2026-06-19T14:35:33.263+03:00

«Για τους πρώτους Χριστιανούς, το σώμα του Χριστού βρισκόταν πάνω στην αγία τράπεζα επειδή αυτός ήταν ανάμεσα τους. Για τους σύγχρονους Χριστιανούς, ο Χριστός βρίσκεται εδώ επειδή το σώμα του βρίσκεται πάνω στην αγία τράπεζα. Φαίνεται σαν κάτι το ανάλογο, αλλά στην πραγματικότητα υπάρχει μια ουσιώδης διαφορά ανάμεσα στους πρώτους Χριστιανούς και σε μας. Γι’ αυτούς τα πάντα βρίσκονται στη γνώση του Χριστού, στην αγάπη γι’ αυτόν. Για μας, όλα βρίσκονται στην επιθυμία μας να φωτιστούμε.

Οι πρώτοι Χριστιανοί προσήρχοντο στη θεία κοινωνία για ν’ ακολουθήσουν τον Χριστό, ενώ τώρα ο Χριστός δεν είναι ο μοναδικός λόγος συμμετοχής στη θεία Κοινωνία».

Η πιο πάνω διαπίστωση είναι του π. Αλέξανδρου Σμέμαν, καταγραμμένη στο Ημερολόγιό του. Φαντάζει κάπως συγχυσμένη και υπερβολική. Η προσεκτική όμως μελέτη θα δείξει πόσο ξεκάθαρη και πραγματική είναι.

Μεγαλώνουμε με την προτροπή ν’ ακολουθήσουμε κάποιες εντολές, νόμους, αξίες ή κανόνες που θα μας κάνουν να είμαστε καλοί πολίτες, ηθικοί, ή ακόμα, καλοί χριστιανοί. Οδηγούμαστε, δηλαδή, ανεπαίσθητα στην προσκόλληση σε μιας ιδεολογίας.
Κατά το «Χρηστικό λεξικό της Ελληνικής Γλώσσας» της Ακαδημίας Αθηνών: «Ιδεολογία είναι σύστημα ιδεών, αρχών, θεωριών τις οποίες ασπάζεται ή/και επιθυμεί να εφαρμόσει στην πράξη μια κοινωνική ομάδα ή ειδικότερα ένα άτομο». Αντιλαμβανόμαστε πόσο εύκολο είναι να θεωρήσουμε το χριστιανισμό ιδεολογία, αγωνιζόμενοι να εφαρμόσουμε τις αρχές και τους κανόνες, χωρίς την προσωπική σχέση με το Χριστό.
Ακολουθούμε το Χριστιανισμό αλλά δε γνωρίζουμε το Χριστό όταν:
-Προσευχόμαστε για να κερδίσουμε κάτι, αντί να συναντήσουμε στην καρδιά μας το Χριστό.
-Εκκλησιαζόμαστε για να νιώσουμε γαλήνη, αντί για να συναντήσουμε τους αδελφούς μας στη σύναξη της Εκκλησίας, πραγματοποιώντας το λόγο του Κυρίου «ίνα πάντες εν ώσιν».
-Κοινωνούμε για να αισθανθούμε ωραία, αντί για να ενωθούμε με τον αγαπημένο της καρδιάς μας.
-Κι όταν, τέλος πάντων, προσπαθούμε να τηρήσουμε τους «νόμους της Εκκλησίας», αντί να γνωρίσουμε και ν’ αγαπήσουμε το Χριστό ως πρόσωπο.

Βέβαια, είναι στην αρχή δύσκολο να καταλάβουμε τη διαφορά. Όμως, κάποια στιγμή στη ζωή μας δεν θα μας ικανοποιεί πια η τήρηση των «αρχών του Χριστιανισμού» και θα ζητούμε τη συνάντηση με το Χριστό, που, ως πρόσωπο, διαλέγεται, αγαπά και αγαπιέται, σιωπά και απαντά, κινείται προς εμάς και περιμένει να κάνουμε κι εμείς το ίδιο προς Αυτόν. Τότε θα καταλάβουμε την «ουσιώδη διαφορά», κατά τον π. Αλέξανδρο Σμέμαν, να σχετιζόμαστε αγαπητικά με το Χριστό από το να επιδιώκουμε τα δώρα Του, εφαρμόζοντας τις «αρχές του Ευαγγελίου».

Στη ζωή των αγίων, παλαιοτέρων και συγχρόνων, είναι ξεκάθαρη αυτή η διαφορά. Η τήρηση των εντολών του Χριστού, οι πολλές και ποικίλες ασκήσεις, οι προσευχές και οι κακοπάθειες, γίνονται για το Χριστό που γνωρίσαν και αγαπήσαν κι όχι για να πάρουν χαρίσματα ή για να κερδίσουν τον παράδεισο. Ο Ντοστογιέφσκι, εκφράζοντας αυτή την Ορθόδοξη αντίληψη, φτάνει στο σημείο να πει: «αν μου έλεγαν ότι ο Χριστός κι ο παράδεισος διαφέρουν, θα προτιμούσα το Χριστό κι όχι τον παράδεισο». Κι ο άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς θα ξεκαθαρίσει: «άμα ο άνθρωπος αισθάνεται εντός του τον Θεό, είναι ήδη στον παράδεισο, γιατί όπου είναι ο Θεός εκεί είναι και η Βασιλεία του Θεού, εκεί και ο παράδεισος».

π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

Η αξία του ανθρώπου όμως ξεκινάει πάντοτε, από το πως συμπεριφέρεται, όταν οι πόρτες κλείνουν…

2026-06-18T23:31:09.131+03:00

Φυλάξαμε για τους ανθρώπους που μας αγαπούνε τα μούτρα μας και σκορπίσαμε χαμογέλα σε εκείνους που δεν ξέρουν καν το όνομα μας.
Φυλάξαμε για το σπίτι τις φωνές και δώσαμε γλυκόλογα στον κάθε έναν ξένο.
Έτσι κάνουμε οι άνθρωποι…
Νοιαζόμαστε πιο πολύ για την εικόνα μας, παρά για την καρδιά των ανθρώπων δίπλα μας.
Νοιαζόμαστε πιο πολύ για τις γνώμες του άσχετου του κόσμου, παρά για το πόσο δακρύζουν τα μάτια εκείνων με τους οποίους πορευόμαστε μαζί.
Αγάπη που δεν ξεκινάει μέσα από το σπίτι, είναι μια αγάπη σκάρτη.
Και σεβασμός, που πρώτα δεν δίνεται στους ανθρώπους σου, είναι μια υποκρισία.
Αν θες να δεις την αξία ενός ανθρώπου, παρατήρησε τα μάτια της γυναίκας του. Του άντρα της. Των παιδιών τους. Των γονιών τους. Των αδελφών τους. Των κοντινών τους φίλων.
Για τους ξένους εύκολα όλοι είμαστε καλοί…
Η αξία του ανθρώπου όμως ξεκινάει πάντοτε, από το πως συμπεριφέρεται, όταν οι πόρτες κλείνουν…

Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος

Λόγος στην άρνηση του Πέτρου, η οποία προήλθε από την αμέλεια.

2026-06-18T16:29:09.260+03:00

Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης.

Στην άρνηση του Πέτρου, η οποία προήλθε από την αμέλεια.

«Ο Κύριος γύρισε και κοίταξε στο πρόσωπο τον Πέτρο και θυμήθηκε ο Πέτρος τον λόγο του Κυρίου» (Λουκ. 22 ,61) και η τέλεια άγνοια και η αθέτηση των παραγγελιών, που έδωσε ο Κύριος στο υπερώο και στον κήπο, για να παραμένει ο ίδιος άγρυπνος: «Σίμων, Σίμων ο σατανάς σας ζήτησε, για να σας κοσκινίσει, όπως το σιτάρι» (Λουκ. 22, 31): και πάλι· «Σίμων, κοιμάσαι; Δεν μπόρεσες μια ώρα να αγρυπνήσεις» (Μάρκ. 14, 37). Και επί πλέον η μεγάλη λύπη που τον κατέβαλε ολοκληρωτικά εξ αιτίας της οποίας και κοιμόταν και δεν μπορούσε να ανοίξει τα μάτια του, όπως λέει ο Λουκάς: «Ήλθε στους μαθητές του και τους βρήκε να κοιμούνται από τη λύπη» (Λουκ. 22, 45).

Τώρα αυτή η μεγάλη αμέλεια του Πέτρου πως ήταν δυνατό να καταλήξει σε κάτι άλλο, παρά σε μια φανερή πτώση; «Από τεμπελιές πέφτει το δοκάρι της στέγης» (Εκκλ 10, 18). Γι’ αυτό η αμέλεια αυτή του Πέτρου παρομοιάζεται με την ψυχρότητα του τότε καιρού· γιατί λέει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης: «Στέκονταν εκεί οι δούλοι και οι υπηρέτες, οι οποίοι είχαν ανάψει κάρβουνα για να ζεσταθούν, διότι έκανε κρύο· στεκόταν δε μαζί τους και ο Πέτρος και ζεσταινόταν» (Ιω. 18, 18). Και πραγματικά ο Πέτρος ήταν ψυχρός από την αγάπη του Θεού και του διδασκάλου του, όπως λέει ο σοφός Θεοφάνης ο Κεραμέας και γι’ αυτό θερμαινόταν από τη φωτιά και από τη ζέστη του κόσμου και της σάρκας την οποία ανάβουν οι υπηρέτες του διαβόλου, η οποία κατόπιν συνέχεια εξευτελίζει και διαπομπεύει τον ταλαίπωρο αμαρτωλό και τον κάνει αρνητή του Θεού· ο Ιωάννης όμως όντας θερμός στην αγάπη του Θεού δεν χρειάσθηκε να ζεσταθεί από τέτοια καταραμένη φωτιά.

Ω παγκάκιστη αμέλεια! Καλά σε ονόμασε ο άγιος Μάρκος ο ασκητής άθεη, στην επιστολή του προς τον Νικόλαο, διότι σε όλο το μέλλον κάνεις τους ανθρώπους άθεους και αρνητές του Χριστού· καλά είπε ο ίδιος Μάρκος ότι οι τρεις μεγάλοι γίγαντες του διαβόλου και των παθών είσαι εσύ και η λησμοσύνη και η άγνοια· καλά σε τοποθέτησαν οι θεολόγοι στην πρώτη θέση από εκείνα που οδηγούν στην καταστροφή, η οποία παρασύρεις μαζί σου και τους άλλους τρεις βαθμούς της απώλειας την τύφλωση του νου, την πώρωση της καρδιάς και τον αδόκιμο νου."

Ολόκληρο το κείμενο:

https://greekdownloads.wordpress.com/.../%ce%ac%ce%b3%ce.../

Ἡ εἰς ἐπήκοον ἀνάγνωση τῶν μυστικῶν Ἱερατικῶν Εὐχῶν τῆς Λειτουργίας ἀπό ἐμπειρικῆς ἀπόψεως

2026-06-18T11:33:10.261+03:00

Παν. Δ. Παπαδημητρίου, PhD

«κλείσας τὴν θύραν σου πρόσευξαι τῷ Πατρί σου τῷ ἐν τῷ κρυπτῷ», Ματθ. ϛʹ5-6

«μυστικῆς ἐπιτελουμένης Εὐχῆς» (Ἅγ. Γρηγόριος Νύσσης, 4ος αἰ.)

«μίαν μὲν τὴν πρώτην [Εὐχὴν] διὰ σιωπῆς», ΙΘʹ (19ος) Κανὼν τῆς Συνόδου τῆς Λαοδικείας

Χαρακτηριστικὸ τῶν Ὀρθοδόξων εἶναι ἡ τήρηση τῆς Παραδόσεως. Ἡ τήρηση τῆς Ἱερᾶς Παραδόσεως εἶναι Ἀποστολικὴ ἐντολή. Στήκετε, καὶ κρατεῖτε τὰς Παραδόσεις (Βʹ Θεσ. βʹ 15). Πάντα εὐσχημόνως καὶ κατὰ Τάξιν γινέσθω (Αʹ Κορ. ἰδʹ 40). Στὴν διακονία στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δὲν κάνει ὁ καθένας του κεφαλιοῦ του, ἀλλιῶς κοινῶς προτεσταντίζει. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι «ἑπομένη τοῖς Ἁγίοις Πατράσι», ὄχι ἑπομένη ταῖς προσωπικαῖς γνώμαις ἑκάστου. Γιατί πρέπει νὰ τηρεῖται ἡ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας; Ἡ Ἱερὰ Παράδοση εἶναι ἡ ἀσφαλὴς ὁδὸς τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁδὸς τῶν Ἁγίων Πατέρων, ἡ ἀσφαλὴς ὁδὸς τῆς θείας λατρείας, τῆς προσευχῆς, τῆς μετανοίας, τῆς καθάρσεως, τοῦ φωτισμοῦ καὶ τῆς θεώσεως.

Ὅπως εἴδαμε σὲ προηγούμενο ἄρθρο μας, ἡ Παράδοση στὴν Λειτουργία ἔχει ὡς ἑξῆς: ὁ Διάκονος ἐκφωνεῖ (εἰς ἐπήκοον) τὶς διὰ Προσφωνήσεως κοινὲς Εὐχές πρὸς τὸν Ἱερέα καὶ τοὺς πιστούς, καὶ αὐτοὶ ἀνταποκρινόμενοι προσεύχονται μυστικῶς, κατ’ ἰδίαν, ὁ μὲν Ἱερεὺς μὲ τὶς δικές του Εὐχές, οἱ δέ πιστοὶ μὲ τὸ μυστικὸ Κύριε ἐλέησον ἢ τὶς δικές τους προσευχές (ὁ Ψάλτης ἐκφώνως ὡς «ὁδηγὸς» τῶν Πιστῶν στὶς προσευχητικὲς ἀποκρίσεις στὴν κοινὴ Εὐχὴ τοῦ Διακόνου). Οἱ Προσευχὲς αὐτὲς χάριτι Θεοῦ, ὅλες μαζὶ ὅμως ὄχι ὡς ξεχωριστὲς ἀλλὰ ὡς μία κοινὴ δυνατὴ Προσευχή, ὡς μία κοινὴ Δύναμις πηγαίνουν στὸν Θεό. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι καὶ ἡ ἐλάχιστη Προσευχὴ ἑνὸς ραθύμου πιστοῦ στὴν Ἐκκλησία, ἀποκτᾶ μεγαλύτερη παρρησία στὸν Θεὸ (ἀπὸ ὅτι ὅταν προσεύχεται σπίτι μόνος του, ποὺ κι αὐτὸ δὲν πρέπει νὰ ἀμελεῖ) λόγῳ τῆς κοινῆς Προσευχῆς τῆς Ἐκκλησίας.

Μὴν ἀμελοῦμε τὴν κατ’ οἶκον προσευχή. Ἡ κατ’ οἶκον Προσευχὴ βοηθάει τὴν Προσευχὴ στὴν Ἐκκλησία, καὶ ἡ Προσευχὴ στὴν Ἐκκλησία βοηθάει τὴν κατ’ οἶκον Προσευχή. Ὅταν ὑπάρχει μαζὶ καὶ ἡ μετάνοια, ἡ συγχώρεση, ἡ ἀκακία, ἡ ἀγάπη, καὶ ἡ ταπείνωση τότε ἀποκτάει μεγαλυτέρα δύναμη ἡ Προσευχή μας, χάριτι Θεοῦ πάντοτε.

Σύμφωνα μὲ τὸν Φουντούλη, ὅταν ἦταν ἐν ζωῇ, μακρὰν ἡ ἰσχυροτέρα Παράδοση ἦταν ἡ ἀρχαία Παράδοση τῶν Μυστικῶν (ὄχι τῶν νεωτεριστικῶν φωναχτῶν) Εὐχῶν:1
α) «Ἔχει ὅμως δημιουργηθεῖ ἀπὸ αἰώνων παράδοση ὡς πρὸς τὴ μυστικῶς ἀνάγνωση τῶν Εὐχῶν καὶ αὐτὴ σήμερα εἶναι ἡ γενικῶς κρατοῦσα σ’ ὅλη τὴν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία τάξη».

β) «Ἐνωρὶς ἐπεκράτησε νὰ λέγωνται “μυστικῶς” οἱ εὐχὲς τῆς θείας Λειτουργίας. Συνήθως ὁ ἱερεὺς τὶς ἔλεγε κατὰ τὴν ὥρα ποὺ ὁ διάκονος ἔλεγε τὴν συναπτή, πάντως πρὸ τῆς ἐκφωνήσεως».

γ) «“Μυστικῶς”, ὡς γνωστόν, λέγονται σήμερα ὅλες οἱ Εὐχὲς τῆς θείας Λειτουργίας ἐκτὸς ἀπὸ τὴν Ὀπισθάμβωνον [στὸ τέλος]».

δ) «Μυστικῶς λέγονται οἱ Εὐχὲς ποὺ ἀπευθύνονται στόν Θεό». [Ὅλες οἱ Εὐχὲς ὅμως στὸν Θεὸν ἀπευθύνονται (!), ὄχι στοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ ὑπὲρ τῶν ἀνθρώπων, τοῦ κόσμου, κλπ.].

Οἱ φωναχτὲς Εὐχὲς προωθήθηκαν τὰ τελευταῖα 75+ περίπου χρόνια, καὶ ἰδιαίτερα μετὰ τὴν κοίμηση τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν Σεραφείμ, ἀπὸ Θεολόγους, Λειτουργιολόγους καὶ Κληρικοὺς ποὺ παρασύρθηκαν ἀπὸ τὴν Βʹ Βατικάνεια Σύνοδο, καὶ αὐτοὶ παρέσυραν πόσους Κληρικοὺς καὶ Λαϊκούς.
Δυστυχῶς στὶς ἡμέρες μας, πολλοί εὐκαίρως-ἀκαίρως ὑποστηρίζουν τὴν νεωτεριστικὴ ἔκφωνη Προσευχὴ τῶν Ἱερέων στὴν Θεία Λειτουργία.

Λένε: Ὁ Ἱερεὺς πρέπει νὰ προσεύχεται φωναχτά, καὶ νὰ τὸν ἀκοῦνε οἱ πιστοί.
Σὲ προηγούμενα ἄρθρα μας ἔχουμε ἀπαντήσει στὸ θέμα μὲ πολλὲς ἀναφορὲς στὴν Ἱερὰ Παράδοση, στὰ Χειρόγραφα, στοὺς Ἁγίους καὶ στὶς Ἱερὲς Συνόδους. Ἐδὼ θὰ προσπαθήσουμε νὰ ἀπαντήσουμε περιληπτικά, κυρίως ἐμπειρικά.

Α. Ἀπάντησις ὡς πρὸς τὸ σκέλος τῆς Ἱερᾶς Παραδόσεως:
Δὲν τεκμηριώνεται στὴν Ἱερὰ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας γιὰ τὴν Θεία Λειτουργία ὅτι ὁ Ἱερεὺς ἀναγινώσκει τὶς Εὐχὲς εἰς ἐπήκοον τοῦ λαοῦ, ἀπεναντίας μάλιστα τονίζεται ἡ μυστικὴ ἀνάγνωση ῥητῶς ἢ ἐμμέσως,2 μέχρι καὶ τὰ Ἱερατικὰ τῆς Ἀποστολικῆς Διακονίας πρό τοῦ 2002/2004 εἶχαν ρητῶς μυστικῶς τὶς Ἱερατικὲς Εὐχές τῆς Λειτουργίας. Ἡ δέ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος εἶχε ἀποστείλει ὄχι μία ἀλλὰ τρεῖς (3) Συνοδικὲς Ἐγκυκλίους πρὸς τοὺς νεωτεριστὲς παρηκόους: ἀρ. πρωτ. 499 / 16-2-1951, ἀρ. πρωτ. 1353 / 9-6-1956, ἀρ. πρωτ. 1137 / 13-3-1974 (εἰς ὦτα μὴ ἀκουόντων μηδὲ συνιέντων).3

Οἱ πιστοὶ ἄκουγαν τὶς διὰ Προσφωνήσεως κοινὲς Εὐχὲς ὑπὸ τοῦ Διακόνου, ὅπως τὶς ἄκουγαν καὶ οἱ Ἱερεῖς, καὶ ἀνταποκρινόμενοι καὶ οἱ Ἱερεῖς καὶ ὁ Λαός,4 προσεύχονταν κατὰ διάνοιαν, μυστικῶς, (ὁ Ψάλτης μόνον ἐκφώνως, ὡς «ὁδηγός» τῶν Πιστῶν τρόπον τινα στὶς προσευχητικὲς ἀποκρίσεις στὴν Εὐχὴ τοῦ Διακόνου).

Ἀπὸ τὶς Ἱερατικὲς Εὐχές, οἱ πιστοὶ ἄκουγαν μόνον τὴν «νεωτέραν» ὀπισθάμβωνον Ἱερατικὴ Εὐχὴ στὸ τέλος,5 γιὰ αὐτὸ ἄλλωστε λεγόταν καὶ ἐκφώνως στὸ κέντρον τῆς Ἐκκλησίας (γιὰ νὰ τὴν ἀκοῦνε οἱ πιστοί, τότε δὲν ὑπῆρχαν μικρόφωνα, μεγάφωνα) πάντοτε πρὸς ἀνατολάς στραμμένος ὁ Ἱερεύς, μπροστὰ ἀπὸ τὸν ἄμβωνα ποὺ τότε ἦταν στὸ κέντρον τῆς Ἐκκλησίας (ἢ ὄπισθεν τοῦ ἄμβωνος, ὀπισθάμβωνος, ἂν «βλέπεις» τὸν ἄμβωνα ἀπὸ τὴν μεριὰ τοῦ Ἱεροῦ).

Ἐπίσης καὶ οἱ Ἱερεῖς δὲν ἀκοῦνε τὶς μυστικὲς Εὐχὲς τῶν Πιστῶν, οὔτε καὶ τῶν Μοναχῶν στὰ μοναστήρια, οὔτε καὶ κανεὶς Ὀρθόδοξος πιστὸς εὔχεται στὴν Ἐκκλησία εἰς ἐπήκοον τοῦ διπλανοῦ του πιστοῦ. Γιὰ αὐτὸ καὶ ὅταν ὁ Διάκονος προσφωνεῖ, δὲν λέει Ἐν εἰρήνῃ τοῦ Κυρίου δεήθητι πάτερ! Καὶ ἐσεῖς πιστὲ Λαέ ἀκούετε τὸν πάτερ νὰ προσεύχεται ἐκφώνως! Οὔτε λέει, Ἐν εἰρήνῃ τοῦ Κυρίου δεήθητε πιστοί! Ἀλλά, τί προσφωνεῖ; Προσφωνεῖ: Ἐν εἰρήνῃ τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν! Ὁ Διάκονος σὲ ποιοὺς λέει τὸ δεηθῶμεν; Φυσικά, στὸν Ἱερέα, καὶ στὸν πιστὸ Λαό. 6, 7, 8

Β. Ἀπάντησις ὡς πρὸς τὸ σκέλος τῶν Πιστῶν (καὶ τῶν Μοναχῶν στὰ μοναστήρια)
Λένε οἱ νεωτεριστές, ὅτι πρέπει νὰ ἀκοῦνε οἱ πιστοὶ - κατ’ ἐπέκτασιν καὶ οἱ μοναχοὶ στὰ μοναστήρια - τὶς μυστικὲς Εὐχὲς τοῦ Ἱερέως.

Ἂν παραθεωρήσουμε τὸν νεωτερισμὸ τῆς θέσης αὐτῆς, δὲν διευκρινίζουν τί ἀκριβῶς καλοῦνται νὰ κάνουν οἱ πιστοὶ (καὶ οἱ μοναχοί) ὅταν ὁ Ἱερεὺς ἀναγινώσκει δυνατὰ τὴν μυστική Ἱερατικὴ Εὐχή. Τὸν ἀκοῦνε ἐνεργῶς (στοχάζονται διανοητικῶς ἢ πῶς ὁρίζεται τὸ ἐνεργῶς; ), παθητικῶς, ἢ παρακολουθοῦν ἀναγνωστικῶς τὶς Ἱερατικὲς Εὐχές ἀπὸ τὰ ἔσχατα μοντερνιστικὰ Ἱερατικὰ τῶν Πιστῶν; Ἂν φύγει ὁ νοῦς τους (ἂν χαζέψουν) γιὰ λίγο, καὶ δὲν ἀκούσουν ἢ δὲν διαβάσουν μιὰ-δυὸ-δέκα προτάσεις ἀπὸ τὴν Εὐχὴ τοῦ Ἱερέως (ἢ καὶ ὁλόκληρη τὴν Εὐχή) τί γίνεται ἡ «συμμετοχή» τους;

Μπορεῖ νὰ προσευχηθεῖ ὁ πιστὸς ἀκούγοντας τὶς μυστικὲς Εὐχὲς τοῦ Ἱερέως ἢ μεταβάλλεται σὲ στοχαστὴ ἢ ἀκροατή, καὶ ἴσως κατόπιν σὲ ἀδιάφορο θεατή;9

Ἡ Προσευχὴ δὲν εἶναι ἀκρόαση ἢ κατανόηση ἢ ἐρμηνεία Εὐχῶν, οὔτε θεατρικὴ παρακολούθηση. Ἡ Λειτουργικὴ Ἱερὰ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας δὲν ζητεῖ ἀπὸ τὸν πιστὸ νὰ παρίσταται ὡς ἀκροατὴς ἢ κατανοητὴς τῶν Ἱερατικῶν Εὐχῶν οὔτε ὡς θεατὴς τῶν Ἱερέων, ἀλλὰ νὰ συμμετέχει προσευχητικῶς στὴν κοινὴ Προσευχὴ τῆς Ἐκκλησίας. Τὸ ζητούμενο εἶναι νὰ προσευχηθεῖ ὅλη ἡ Ἐκκλησία ἀπὸ κοινοῦ ὑπακούοντας καὶ ἀνταποκρινόμενοι, μυστικὰ προσευχόμενοι ἕκαστος, στὶς κοινὲς διὰ Προσφωνήσεως Εὐχὲς ὑπὸ τοῦ Διακόνου («αἱ τοῦ πλήθους Εὐχαί» καὶ «αἱ τῶν ἱερέων Εὐχαί» λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, βλ. καὶ τὸν Ἅγιο Πορφύριο).10 Τί δύναμη ἔχει αὐτὴ ἡ κοινὴ Προσευχή! Οἱ μυστικὲς Εὐχὲς τοῦ Ἱερέως καὶ τῶν Πιστῶν δὲν εἶναι ἀνταγωνιστικὲς οὔτε ἀσύνδετες μεταξύ τους προσευχές, ἀλλὰ μία κοινὴ ἐκκλησιαστικὴ Προσευχή, χάριτι Θεοῦ, ποὺ ἀνεβαίνει στὸν Θεό.

Ὅταν ὅμως ἡ ἀκρόαση, ἡ ἀπαγγελία, γίνεται συνεχής, θεολογικὴ καὶ νοηματικὰ πυκνή, καὶ δεσμευτική, ἐμποδίζει τὴν νοερὰ Προσευχή τοῦ πιστοῦ, καὶ μεταβάλλει τὸν πιστὸ σὲ παρακολουθοῦντα ἀκροατή. Ὅμως ὁ Διάκονος εἶπε τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν, ὄχι δεήθητι Πάτερ! Καὶ ὁ πιστὸς πρέπει νὰ (συμ)προσευχηθεῖ μυστικῶς καὶ ὁ ἐκφώνως προσευχόμενος Ἱερεὺς δυσχεραίνει τὴν νοερὰ προσευχή του (ἐν γνώσει, ἢ ἐν ἀγνοίᾳ, ἰδιαίτερα μὲ τὰ μικρόφωνα). Γιὰ αὐτὸ ἄλλωστε καὶ ὁ μεγάλος ἐργάτης τῆς προσευχῆς, ἀπαθὴς καὶ νηπτικὸς Ἅγιος τῶν ἡμερῶν μας Ὅσιος Ἰωσὴφ ὁ Ἡσυχαστής φώναξε στὸν ἱερομόναχο: «Μὴ φωνάζῃς, παπᾶ, πές τις σιγανά, ὅπως ἀναφέρεται μέσα στὸ Ἱερατικό, ὅτι μυστικῶς λέγονται».11, 12

Τὸ ἴδιο παθαίνουν ἀπὸ τὸν ἐκφώνως προσευχόμενον Ἱερέα ὄχι μόνον οἱ πιστοί, ἀλλὰ καὶ ὅσοι συλλειτουργοῦντες Πρεσβύτεροι θέλουν νὰ συμπροσευχηθοῦν. Παλαιότερα ἡ Παράδοση τοῦ Ἱερατικοῦ Συλλείτουργου εἶχε ὁ κάθε Ἱερεὺς (καὶ ὁ κάθε Ἐπίσκοπος) νὰ προσεύχεται κατ’ ἰδίαν τὶς μυστικὲς Ἰερατικὲς Εὐχές,13 ὅπως καὶ ὁ κάθε πιστός (καὶ μοναχὸς) κατ’ ἰδίαν προσεύχεται, κατὰ τὴν ἐντολὴν τοῦ Κυρίου: «κλείσας τὴν θύραν σου πρόσευξαι τῷ Πατρί σου».

Ὅμως ἂν καὶ κατ’ ἰδίαν προσευχόμενοι ὅλοι στὴν Ἐκκλησία (Ἱερεῖς καὶ πιστοί) ἀνταποκρινόμενοι στὶς διὰ Προσφωνήσεως Κοινὲς Εὐχὲς ὑπὸ τοῦ Διακόνου, ἐν τούτοις Μία Προσευχή, μία Δύναμις πηγαίνει στὸν Θεό (ὑποσ. 10)!

«Ὁλόκληρον τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας ὁμοθυμαδὸν ἀναπέμπῃ τὴν δέησιν μιᾷ φωνῇ, Ἱερέων παρόντων, καὶ τὰς Εὐχὰς τοῦ κοινοῦ πλήθους ἀναφερόντων», Χρυσόστομος [PG 56, 182], πρβλ. [PG 48, 725], δηλ. «ἀναπέμπεται [ἡ Δέηση] ἀπὸ τὸ πλῆθος τῶν πιστῶν, ἀπὸ τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, μὲ μίαν ψυχήν, ἐπὶ παρουσίᾳ τῶν Ἱερέων, οἱ ὁποῖοι προσφέρουν εἰς τὸν Θεὸν τὰς προσευχὰς τοῦ Ἐκκλησιάσματος»,14 γιὰ αὐτὸ καὶ ὁ πληθυντικὸς τῶν Ἱερατικῶν Εὐχῶν ποὺ παρερμηνεύουν οἱ νεωτεριστές. Ὁ πληθυντικὸς σημαίνει ὅτι ὁ Ἱερεὺς ἀναφέρει καὶ τὶς Εὐχὲς τῶν Πιστῶν, ὄχι ὄτι πρέπει νὰ ἀκούγονται οἱ μυστικὲς Ἱερατικὲς Εὐχές στοὺς πιστούς.15

Ἀκόμη καὶ ἂν ὁ πιστὸς θέλει ἢ προσπαθήσει νὰ προσευχηθεῖ ἀκούγοντας τὴν μυστικὴ Προσευχὴ τοῦ Ἱερέα (ὅπου λέγεται ἐκφώνως), ἀποσπᾶται ὁ νοῦς του ἀπὸ τὴν προσευχή του, γιὰ νὰ παρακολουθήσει, νὰ κατανοήσει, ἂν καὶ ὅσο μπορέσει, καὶ ὅσο κυρίως ἡ θεολογική καὶ πνευματική του στάθμη τὸ ἐπιτρέπει, τὸ ἀκροώμενο. Ἀκόμη καὶ ἂν ὁ πιστὸς κρατάει μπροστά του τὸ κείμενο τῆς μυστικῆς Ἱερατικῆς Εὐχῆς ἢ τὴν διαβάζει σὲ νεοελληνική ἀπόδοση,16 καὶ πάλι ἐνδέχεται νὰ πέσει στοὺς αὐτοὺς καὶ περισσότερους περισπασμούς: προσπαθεῖ νὰ διαβάζει, νὰ ἀκούει, νὰ μὴ χάνει τὰ λόγια, νὰ μελετᾶ, νὰ στοχάζεται, νὰ προσπαθεῖ ἐγκεφαλικὰ νὰ ἐννοήσει τὰ θεολογικὰ νοήματα, νὰ προσέχει τυχὸν λάθη τοῦ Ἱερέως ἢ καὶ τοῦ κειμένου, ἢ ἂν διαβάζει σωστὰ ὁ Ἱερεύς ἀποδίδοντας τὸ νόημα, καὶ συγχρόνως προσπαθεῖ νὰ ...προσεύχεται (ἂν διαβάζει καὶ ἀπὸ τὸ κινητό, τότε ἀκόμη χειρότερα). Αὐτὸ ὅμως δὲν εἶναι Προσευχή, ἀλλὰ κἂν ἀκουστικὴ ἢ καὶ διανοητικὴ παρακολούθηση.

Στὴν οὐσία οἱ νεωτεριστές «δεσμεύουσιν γὰρ φορτία βαρέα καὶ ἐπιτιθέασιν ἐπὶ τοὺς ὤμους τῶν ἀνθρώπων».

Τί εἶναι Προσευχή; «Προσευχή ἐστιν ἀνάβασις νοῦ πρὸς Θεὸν ἢ αἴτησις τῶν προσηκόντων παρὰ Θεοῦ», Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός [PG 94, 1089C-D, κεφ. ΞΔʹ].17 Ἡ αἴτησις στὴν Λειτουργία εἶναι προσωπικὴ προσευχητικὴ ἀνταπόκριση (πρὸς τὸν Θεόν) στὴν Κοινὴ Εὐχὴ ὑπὸ τοῦ Διακόνου (ἢ τὰ κατ’ ἰδίαν αἰτήματα ἑκάστου), δὲν εἶναι ἀκρόαση τῆς Εὐχῆς τοῦ Ἱερέως. Καὶ «ἀνάβασις νοῦ18 πρὸς Θεὸν» εἶναι ἡ ὁμιλία τοῦ νοῦ μας πρὸς τὸν Θεόν, διότι «ἡ Προσευχή, ὁμιλία ἐστὶ νοῦ πρὸς Θεόν» (Εὐαγρίου/Νείλου), [PG 79, 1168C, κεφ. Γʹ]. Βέβαια ὑπάρχει καὶ ἀνάβασις νοῦ πρὸς Θεὸν ἄνευ ὁμιλίας.19 Ἂν σὲ τυχὸν ὁμιλία μας πρὸς τὸν Πρωθυπουργὸ ἢ κάποιον Ἄρχοντα ἢ κάποιον ποὺ ἔχουμε «ψηλά», λαμβάνουμε τὸ ἀνάλογο «σχῆμα», πολὺ περισσότερο στὴν ὁμιλία μας (προσευχή μας) πρὸς τὸν Θεόν.

Λέει ὁ Μητρ. Λεμεσοῦ Ἀθανάσιος: «οὐσιαστικὰ οἱ Ἅγιοι δὲν σκέφτονται, προσεύχονται,20 δηλ. καταργεῖται ἡ σκέψις καὶ παραμένει ἡ προσευχὴ ἡ ὁποῖα εἶναι ἐρώτησις εἰς τὸν Θεὸν καὶ ἀπάντησις ἐκ τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι εἶναι οἱ τέλειοι ἄνθρωποι, οἱ ἐν Χριστῷ ἄνθρωποι».21

Ἀδικεῖ τὸν ἑαυτό του ὁ πιστὸς καὶ ὁ νέος (συνήθως) ποὺ χρησιμοποιεῖ νεωτεριστικὸ «Ἱερατικὸν τῶν πιστῶν» στὴν Λειτουργία. Παρίσταται τόσο χρόνο στὴν Ἀκολουθία, καὶ στὴν οὐσία λόγῳ τῶν περισπασμῶν εἶναι δύσκολο νὰ προσευχηθεῖ ἀληθινά.

Πιὸ πολὺ καὶ πιὸ ὀρθὰ θὰ κατανοήσεις Χάριτι Θεοῦ τὴν Λειτουργία, συμμετέχοντας μὲ τὴν μυστικὴ προσευχή σου στὴν Λειτουργία, παρὰ μὲ τὸ διάβασμα (ποὺ κι αὐτὸ εἶναι καλὸ, ὅταν τὸ βιβλίο δὲν ἔχει πλάνες, ἐκτὸς ὅμως τῆς Ἀκολουθίας, ἐκτὸς τῆς Ἐκκλησίας). «Ἡ Προσευχὴ φωτίζει τὸν ἄνθρωπο. Ἂν ὁ ἄνθρωπος προσευχηθεῖ τότε θὰ λάβει πληροφορία ἀπὸ τὸν Θεόν».22 Χρειάζεται ὅμως νὰ ἐργαζόμαστε καὶ τὴν ἀρετή γιὰ νὰ ἔχει δύναμη ἡ προσευχή.

Βέβαια, οἱ ἐκφωνήσεις τῶν Ἱερέων, οἱ εὐλογίες, οἱ ἀνήκουσες στὴν Παράδοση προτροπές (ὄχι τὰ μοντερνιστικὰ «ὅλοι μαζί»), τὰ ἀναγνώσματα, τὰ τροπάρια, κτλ. ποὺ σοφὰ τὰ ἔχει βάλει ἡ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας στὴν τάξιν τῆς Λειτουργίας, καὶ ποὺ εἶναι δοξολογία, κατήχηση, ἀλλὰ ταυτόχρονα καὶ πνευματικὴ ἐνδυνάμωση χάριτι Θεοῦ γιὰ προσεκτικωτέρα προσευχή, αὐτὰ παραδοσιακῶς ἐκφώνως ὄχι μυστικῶς.

Γ. Ἀπάντησις ὡς πρὸς τὸ σκέλος τῶν Ἱερέων

Ἡ ἔκφωνη προσευχή τοῦ Ἱερέως στὴν Λειτουργία δὲν εἶναι μόνον ἀντιπαραδοσιακή,23 ἀντικανονική,24 δὲν περισπᾶ μόνο τοὺς προσευχόμενους πιστούς ἀπὸ τὴν νοερὰ προσευχή τους, ἀλλὰ περισπᾶ καὶ τὸν ἴδιον τὸν Ἱερέα. Ἡ «[ἔκφωνη] ἀνάγνωσις τῶν εὐχῶν εἰς ἐπήκοον τοῦ ἐκκλησιάσματος ἀπαιτεῖ στόμφον, χρωματισμὸν τῆς φωνῆς καὶ πολλάκις πομπῶδες ὕφος καὶ ἄλλας «ὑποκριτικὰς» ἱκανότητας, στοιχεῖα ἐρχόμενα εἰς ἄκραν ἀντίθεσιν πρὸς τὴν σεμνοπρεπῆ καὶ κατανυκτικὴν ἀτμόσφαιραν, ἣν ἀπαιτεῖ ἡ τέλεσις τῶν μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας».25 Ἡ ἐπὶ τούτου ἔκφωνη ἀνάγνωση τῶν μυστικῶν Ἱερατικῶν Εὐχῶν δύναται νὰ μεταβάλει τὴν Προσευχὴ σὲ ἔγνοια ἀκρόασης, ρητορικὴ ἐπίδειξη ἢ λειτουργικὴ παρουσίαση. Ὁ Ἱερεὺς κινδυνεύει ἀπὸ προσευχόμενος Λειτουργὸς νὰ γίνει ἀναγνώστης.

Ὡς προσευχόμενος Λειτουργὸς ὅμως, προχωρεῖ «μετὰ παῤῥησίας τῷ θρόνῳ τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ, μετὰ ἀληθινῆς καρδίας, ἐν πληροφορίᾳ πίστεως, ἀπαγγέλων τῷ Θεῷ, καὶ συλλαλὼν μόνος Αὐτῷ», [PG 98, 429A].26 Γιὰ τὸ Ἱερατικὸ Συλλείτουργο ἀναφερθήκαμε στὴν ἐνότητα §Β.

Ἔτσι ὁ ἐκφωνὼν τὶς μυστικὲς Ἱερατικὲς Εὐχὲς τῆς Λειτουργίας Ἱερεύς, ἐπὶ τούτου, γιὰ νὰ τὶς ἀκούει ὁ Λαός, ἀδικεῖ πρῶτα τὸν ἑαυτό του, ἀδικεῖ τοὺς πιστοὺς στερῶντας τους τὴν ἀληθινὴ Προσευχὴ καθιστῶντας τους ἑκόντας ἄκοντας ἀκροατές τῶν μυστικῶν Εὐχῶν του (πράγμα τὸ ὁποῖο θὰ θεωροῦσαν ἄτακτο - καὶ σωστά - ἂν τὸ ἔπρατταν οἱ πιστοὶ ἢ οἱ μοναχοὶ φωνάζοντας τὶς μυστικὲς εὐχές τους), ἀλλὰ τὸ κυριώτερο ἀδικεῖ ὁλόκληρη τὴν Ἐκκλησία μειώνοντας τὴν δύναμη τῆς Προσευχῆς της.

Συνάμα, ἡ ἐκφώνηση τῶν Ἱερατικῶν Εὐχῶν τῆς Λειτουργίας κρύβει Κληρικαλισμό. Κληρικαλισμὸς δὲν εἶναι ἡ μυστικὴ Προσευχὴ τῶν Ἱερέων (καὶ ὁ Λαὸς μυστικῶς προσεύχεται), ἀλλὰ ἀπεναντίας εἶναι ἡ ἀντιπαραδοσιακῶς ἐπὶ τούτου ἔκφωνη πολλάκις ἐπιτετηδευμένη Προσευχή τους, ὅταν γίνεται γιὰ νὰ προκαλέσουν τὴν προσοχὴ τοῦ ἐκκλησιάσματος, μὲ συνέπεια νὰ μὴν ἀφήνουν τοὺς πιστοὺς νὰ προσευχηθοῦν ἀληθινά.

Τέλος, καὶ τῷ Θεῷ, δόξα πάντων ἕνεκεν.

Υποσημειώσεις

1 Ἰω. Μ. Φουντούλη, Ἀπαντήσεις εἰς Λειτουργικὰς ἀπορίας, Τόμος Εʹ (2003), ὅ.π., #551-553, σ. 201, Τόμος Βʹ (1994), #235, σ. 229, Τόμος Εʹ (2003), ὅ.π., #551-553, σ. 192, Τόμος Εʹ (2003), ὅ.π., #558, σ. 222.

2 Παν. Παπαδημητρίου, Ποιοῦντος τοῦ Διακόνου τὴν Εὐχήν, ὁ Ἱερεὺς ἐπεύχεται τὴν Εὐχήν, 30/10/2022.

3 Τὸ γεγονὸς ὅτι ἔγιναν ἐπανειλημμένες Συνοδικὲς αὐστηρὲς παρεμβάσεις φανερώνει ὅτι ἡ νεωτεριστικὴ πρακτικὴ δὲν ἦταν ἕνα τυχαῖο μεμονωμένο φαινόμενο, ἀλλὰ ἦταν ὀργανωμένη ἐπίμονη λειτουργικὴ παρέκκλιση.

4 Καὶ πάντες οἱ πιστοὶ κατὰ διάνοιαν ὑπὲρ αὐτῶν προσευχέσθωσαν, λέγοντες· Κύριε ἐλέησον, [PG 1, 1076-1077]. Ἅγιοι Ἀποστόλοι: «ἑστῶτος παντὸς τοῦ λαοῦ, καὶ προσευχομένου ἡσύχως». [PG 1, 737]. Τοῦ Ἁγίου Κλήμεντος: «καὶ ἡμεῖς οὖν ἐν ὁμονοίᾳ ἐπὶ τὸ αὐτὸ συναχθέντες, τῇ συνειδήσει ὡς ἐξ ἑνὸς στόματος βοήσωμεν πρὸς Αὐτὸν ἐκτενῶς, εἰς τὸ μετόχους ἡμᾶς γενέσθαι τῶν μεγάλων καὶ ἐνδόξων ἐπαγγελιῶν Αὐτοῦ», [PG 1, 277]. —Περαιτέρω, βλέπε στὸ ἄρθρο μας τοῦ ΙΘʹ Κανόνος τῆς Συνόδου τῆς Λαοδικείας, τὶς ὑποσημειώσεις 11 καί 15, διὰ τὸ κατὰ διάνοιαν.

5 Αὐτὴ ἡ Εὐχὴ προστέθηκε στὴν Λειτουργία λόγῳ τῶν περίεργων γνωσιμαχούντων [Ἅγ. Γερμανὸς Ἀρχιεπ. Κων/πόλεως (640-740 μ.Χ.) [PG 98, 452C], ποὺ ποτὲ δὲν ἔπαψαν νὰ ὑπάρχουν στὴν Ἐκκλησία ἀνὰ τοὺς αἰώνες. Βλ. ἐπίσης, Πρεσβ. Γ. Διαμαντοπούλου, Ἡ θεολογική τεκμηρίωση τῆς ἀπόκρυψης τῶν τελουμένων στό ἱερό κατά τόν ὅσιο Νικήτα τόν Στηθᾶτο, Εἰσήγηση στὴν ἡμερίδα τῆς Ἑστίας Πατερικῶν Μελετῶν: Στὸν ἀπόηχο τῆς Λειτουργικῆς Ἀνανέωσης - Ἀναταράξεις στὴ Θεία Λατρεία, 11/6/2023.

6 Παν. Παπαδημητρίου, Τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν, οὔτε δεήθητι οὔτε δεήθητε, γʹ ἔκδοσις, 15/5/2026.

7 «Τό γάρ, Δεηθῶμεν, οὐ τοῖς Ἱερεῦσι λέγεται μόνον, ἀλλά καί τοῖς εἰς τόν Λαόν συντελοῦσιν» [PG 61, 399].

8 «Αὐτὸ τὸ “δεηθῶμεν” ὡς καὶ τὸ “στῶμεν καλῶς” ποὺ ἀκούομεν εἰς τὴν Ἐκκλησίαν, δὲν ἀπευθύνονται μόνον εἰς τοὺς Ἱερεῖς, ἀλλὰ καὶ εἰς τὸ Ἐκκλησίασμα, τὸν λαόν», Παναγιώτου Γ. Στάμου, Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου - Ἡ Προσευχή – τὸ πανίσχυρον τῶν πιστῶν ὄπλον, Ἀθῆναι 1988, σ. 34.

9 Εἶπε ἕνας ἀνώνυμος Ἱερεύς σὲ σχόλιό του σὲ μιὰ ἀνάρτηση στὸ Ἰστολόγιο Ἀναστάσιος: «Τὸ ἂν οἱ Εὐχὲς βοηθοῦν στὴν κατανόηση τῆς λατρείας καὶ τὴ συμμετοχὴ τοῦ λαοῦ, φαίνεται ξεκάθαρα ἀπ΄τον τρόπο συμμετοχῆς τῶν χριστιανῶν στὰ Μυστήρια τῆς Βάπτισης, τοῦ Γάμου καὶ στὶς Κηδεῖες ποὺ τὰ ἀκοῦν ὅλα ἐκφώνως. Καμία συγκίνηση, καμία αἴσθηση, τοῦ χώρου, γιὰ νὰ μὴν πῶ μηδενικὴ συμμετοχὴ καὶ ἀσέβεια χειρίστης μορφῆς! Καὶ δὲν τολμᾶς νὰ πεῖς μισὴ κουβέντα γιατί θὰ σοῦ κάνουν μήνυση! Μόνο καὶ μόνο ἀπὸ τὸ ντύσιμο καὶ τὴ στάση τους, κατανοεῖς ὅτι δὲν τοὺς ἀγγίζει τίποτα! Κανεὶς σχεδὸν δὲν παρακολουθεῖ! Τί φταίει στὴν περίπτωση αὐτή;» (πρόσβαση 27/5/2026).

10 Ἐνότητες §Β, §Γ τοῦ ἄρθρου: Τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν, οὔτε δεήθητι οὔτε δεήθητε, γʹ ἔκδοσις, 15/5/2026.

11 Ὁ Γέροντάς μου Ἰωσὴφ ὁ Ἠσυχαστῆς καὶ Σπηλαιώτης (1897-1959), Γέροντος Ἐφραῖμ Φιλοθεΐτου, ἔκδ. Ἱ.Μ. Ἁγίου Ἀντωνίου Ἀριζόνας, USA, ἔκδοσις θʹ 2019, σ. 160.

12 Παν. Παπαδημητρίου, Σύγχρονοι (Ἅγιοι) Γέροντες καὶ οἱ Μυστικὲς Εὐχές, 8/2/2022· Ὀρθόδοξος Τύπος, 13/1/2023-27/1/2023, ἀρ. φύλλων 2431-2433.

13 Παν. Παπαδημητρίου, Ἱερατικόν Συλλείτουργον - σύγκρισις διατάξεων, Ἱερατικῶν, καὶ σχόλια, 21/12/ 2022.

14 Παναγιώτου Γ. Στάμου, Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου - Ἡ Προσευχή – τὸ πανίσχυρον τῶν πιστῶν ὄπλον, Ἀθῆναι 1988, σ. 31.

15 Δηλαδὴ μὲ τὴν παρερμηνεία τῶν νεωτεριστῶν, ἂν οἱ πιστοὶ προσεύχονται Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ἐλέησον τὸν Ἱερέα, ἢ Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ἐλέησον ἡμᾶς, πρέπει νὰ ἀκούγονται στὸν Ἱερέα καὶ στοὺς διπλανοὺς πιστοὺς ἐπειδὴ προσεύχονται στὸν πληθυντικό; Ἢ ἀπουσίᾳ μικροφώνου γιὰ τοὺς πιστούς, πρέπει νὰ πᾶνε στὸν Ἱερέα νὰ τοῦ ποῦν στὸ αὐτὶ ὅτι τώρα προσεύχομαι γιὰ σένα;

16 Ἄλλο θέμα εἶναι ἡ νεοελληνικὴ ἀπόδοση, ποὺ τὴν Καινὴ Διαθήκη καὶ δὲν μποροῦν νὰ τὴν ἀποδώσουν καὶ ὑπάρχουν τόσες μεταφρασμένες ἐκδόσεις τῆς Καινῆς Διαθήκης (ἄλλη μετάφραση ἡ ΖΩΗ, ἄλλη ὁ ΣΩΤΗΡ, ἄλλη ὁ ΣΤΑΥΡΟΣ, ἄλλη ἡ Ἀποστολικὴ Διακονία, κλπ.). Ἂν πάει κάποιος στὶς Ἀγγλικὲς ἐκδεδομένες μεταφράσεις καὶ παραφράσεις (αἰσίως κοντὰ στὸν ἀριθμό 900), ἐκεῖ στὰ Ἀγγλικὰ οὔτε ἐπίσημη Ὀρθόδοξη μετάφραση δὲν ὑπάρχει ἀκόμη.

17 Ἐπίσης, «Προσευχή ἐστιν ἀνάβασις νοῦ πρὸς Θεόν» (Εὐαγρίου/Νείλου), [PG 79, 1173, κεφ. ΛΕʹ].

18 «ὀφθαλμὸς γὰρ καὶ τὸ καθαρώτατον τῆς ψυχῆς ἐστιν ὁ νοῦς», [PG 95, 144B]. «Ψυχὴ τοίνυν ἐστὶν οὐσία ζῶσα ἁπλῆ, ἀσώματος, σωματικοῖς ὀφθαλμοῖς κατ' οἰκείαν φύσιν ἀόρατος, λογική τε καὶ νοερά, ἀσχημάτιστος, ὀργανικῷ κεχρημένη σώματι καὶ τούτῳ ζωῆς αὐξήσεώς τε καὶ αἰσθήσεως καὶ γεννήσεως παρεκτική, οὐχ ἕτερον ἔχουσα παρ' ἑαυτὴν τὸν νοῦν, ἀλλὰ μέρος αὐτῆς τὸ καθαρώτατον (ὥσπερ γὰρ ὀφθαλμὸς ἐν σώματι, οὕτως ἐν ψυχῇ νοῦς), αὐτεξούσιος, θελητική τε καὶ ἐνεργητική, τρεπτὴ ἤτοι ἐθελότρεπτος, ὅτι καὶ κτιστή, πάντα ταῦτα κατὰ φύσιν ἐκ τῆς τοῦ δημιουργήσαντος αὐτὴν χάριτος εἰληφυῖα, ἐξ ἧς καὶ τὸ εἶναι καὶ τὸ φύσει οὕτως εἶναι εἴληφεν», [PG 94, 924B].

19 Μητρ. Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου, Ἐμπειρική Δογματική τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, κατὰ τὶς προφορικὲς παραδόσεις τοῦ π. Ἰωάννου Ρωμανίδη, τ. Αʹ, Βʹ ἔκδ. 2011, Ἱ. Μ. Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου, σ. 109.

20 «ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε, ἐν παντὶ εὐχαριστεῖτε· τοῦτο γὰρ θέλημα Θεοῦ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ εἰς ὑμᾶς» (Αʹ Θεσ. εʹ 17). Ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε, ἰδιαίτερα στὶς Ἀκολουθίες.

21 Ὁμιλία Περὶ Προσευχῆς, 52’38’’ (1η σειρά - ὁμιλίες στὸ Πανεπιστήμιο Κύπρου, Λευκωσία).

22 Ὁμιλία Περὶ Προσευχῆς, 52’29’’ (1η σειρά - ὁμιλίες στὸ Πανεπιστήμιο Κύπρου, Λευκωσία).

23 Ἰωάννης Φουντούλης: «Ἔχει ὅμως δημιουργηθεῖ ἀπὸ αἰώνων παράδοση ὡς πρὸς τὴ μυστικῶς ἀνάγνωση τῶν Εὐχῶν καὶ αὐτὴ σήμερα εἶναι ἡ γενικῶς κρατοῦσα σ’ ὅλη τὴν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία τάξη».

24 Παν. Παπαδημητρίου, Ὁ ΙΘʹ Κανὼν τῆς Συνόδου τῆς Λαοδικείας (364), καὶ ἡ ἀνάγνωσις τῶν Λειτουργικῶν Εὐχῶν, 3/4/2022.

25 Πρωτοπρ. Ἀλεξάνδρου Κ. Καραπαναγοπούλου, Ἡ Θεία Λειτουργία (Εἰσαγωγή – Κείμενον – Ἑρμηνεία), Ἀθῆναι 1975, σ. 12.

26 Παν. Παπαδημητρίου, Τὸ ἀθέατον τῆς Ἁγίας Τράπεζας ..., Κεφ. 53, 65.

27 analogion.gr/typikon/liturgy-articles.

28 independent.academia.edu/ΠΔΠ/Liturgical.

8 independent.academia.edu/ΠΔΠ/Liturgical.

Ο άνθρωπος δεν κρίνεται από όσα συγκέντρωσε, αλλά από όσα μοίρασε.

2026-06-18T11:14:02.335+03:00

Πριν από κάθε φιλοσοφία, πριν από κάθε θεολογία, πριν από κάθε ανθρώπινη σοφία, υπάρχει μια αλήθεια που συνοδεύει σιωπηλά τον άνθρωπο από τη στιγμή της γέννησής του μέχρι την τελευταία του αναπνοή: η ζωή είναι ένα ταξίδι με προορισμό την αιωνιότητα. Όσο κι αν ο σύγχρονος άνθρωπος προσπαθεί να απομακρύνει από τη σκέψη του το μυστήριο του θανάτου, εκείνος παραμένει η μοναδική βεβαιότητα της επίγειας ύπαρξης. Δεν έρχεται ως τιμωρία, ούτε ως τραγικό ατύχημα της φύσης, αλλά ως το κατώφλι μιας άλλης πραγματικότητας, ως η στιγμή κατά την οποία καταρρέουν όλες οι ψευδαισθήσεις και αποκαλύπτεται η αληθινή αξία όσων αγαπήσαμε και υπηρετήσαμε.

Μια παλαιά σοφή διήγηση αναφέρει ότι κάθε άνθρωπος έχει τρεις φίλους.

Ο πρώτος τον εγκαταλείπει κατά την ώρα του θανάτου, ο δεύτερος τον συνοδεύει μέχρι τον τάφο και ο τρίτος τον ακολουθεί πέρα από αυτόν.

Ο πρώτος είναι τα υλικά αγαθά, ο δεύτερος οι φίλοι και οι συγγενείς και ο τρίτος τα καλά έργα. Μέσα σε αυτή τη λιτή αλλά συγκλονιστική εικόνα συμπυκνώνεται ολόκληρη η τραγωδία αλλά και το μεγαλείο της ανθρώπινης ύπαρξης.

Ο άνθρωπος από τη φύση του αναζητά ασφάλεια. Θέλει να κρατηθεί από κάτι σταθερό μέσα στη ρευστότητα του κόσμου. Συχνά πιστεύει ότι αυτή η ασφάλεια βρίσκεται στον πλούτο, στην εξουσία, στην κοινωνική αναγνώριση, στην κατοχή πραγμάτων. Αγωνίζεται μια ολόκληρη ζωή να αποκτήσει περισσότερα, να εξασφαλίσει καλύτερες συνθήκες, να διευρύνει τα όρια της δύναμής του. Και όμως, όταν έρθει η ύστατη ώρα, όλα όσα συγκέντρωσε με κόπο, αγωνία και θυσίες παραμένουν πίσω. Τα σπίτια, οι τραπεζικοί λογαριασμοί, οι τίτλοι, οι διακρίσεις, τα αποκτήματα, δεν μπορούν να διαβούν το κατώφλι του θανάτου. Παραμένουν βουβά μνημεία μιας ζωής που πέρασε. Εκείνη τη στιγμή ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται ότι τα πράγματα που θεωρούσε αναντικατάστατα ήταν τελικά προσωρινοί συνοδοιπόροι. Υπηρέτησαν ανάγκες της επίγειας ζωής, αλλά δεν είχαν τη δύναμη να νικήσουν τη φθορά.

Η διαπίστωση αυτή δεν αποτελεί καταδίκη του υλικού κόσμου. Η χριστιανική παράδοση ποτέ δεν περιφρόνησε την ύλη. Ο κόσμος δημιουργήθηκε από τον Θεό και φέρει τη σφραγίδα της αγαθότητάς Του. Το πρόβλημα αρχίζει όταν ο άνθρωπος μετατρέπει τα μέσα σε σκοπό, όταν λατρεύει τα δώρα περισσότερο από τον Δωρητή, όταν πιστεύει ότι η αξία της ζωής μετριέται με όσα κατέχει και όχι με όσα προσφέρει. Τότε η καρδιά φυλακίζεται σε μια ατελείωτη αναζήτηση που ποτέ δεν ικανοποιείται πλήρως, διότι είναι πλασμένη για κάτι βαθύτερο από την κατοχή: είναι πλασμένη για κοινωνία και αγάπη.

Ο δεύτερος φίλος είναι οι άνθρωποι που αγαπήσαμε και μας αγάπησαν. Η οικογένεια, οι φίλοι, οι σύντροφοι της ζωής μας αποτελούν ανεκτίμητο θησαυρό. Είναι εκείνοι που μοιράζονται τις χαρές και τις λύπες μας, που στέκονται δίπλα μας στις δύσκολες στιγμές, που δίνουν νόημα στην καθημερινότητά μας. Χωρίς αυτούς η ζωή θα ήταν μια έρημος μοναξιάς. Ωστόσο, όσο βαθιά κι αν είναι η αγάπη τους, υπάρχει ένα σημείο πέρα από το οποίο δεν μπορούν να μας ακολουθήσουν. Μπορούν να κρατήσουν το χέρι μας μέχρι την τελευταία στιγμή, να προσευχηθούν για εμάς, να μας συνοδεύσουν μέχρι τον τόπο της ταφής μας, αλλά δεν μπορούν να περάσουν μαζί μας το μυστικό πέρασμα του θανάτου.
Η αλήθεια αυτή δεν μειώνει την αξία των ανθρώπινων σχέσεων. Αντίθετα, τις εξαγιάζει. Μας διδάσκει ότι οι άνθρωποι δεν είναι ιδιοκτησία μας αλλά δώρα που μας εμπιστεύτηκε ο Θεός για ένα διάστημα. Κάθε στιγμή αγάπης αποκτά έτσι αιώνια βαρύτητα, γιατί δεν είναι δεδομένη. Κάθε συγχώρηση, κάθε αγκαλιά, κάθε λόγος παρηγοριάς γίνεται πολύτιμος, επειδή γνωρίζουμε ότι οι ημέρες μας είναι μετρημένες. Η επίγνωση της θνητότητας δεν καταστρέφει την αγάπη· την καθιστά βαθύτερη και αληθινότερη.

Και τότε εμφανίζεται ο τρίτος φίλος, εκείνος που συνήθως παραμελούμε όσο ζούμε, αλλά αποδεικνύεται ο πιστότερος όλων. Είναι τα καλά έργα. Είναι κάθε πράξη αγάπης που προσφέραμε χωρίς αντάλλαγμα. Είναι κάθε δάκρυ που σκουπίσαμε από το πρόσωπο ενός πονεμένου ανθρώπου. Είναι κάθε συγχώρηση που δώσαμε όταν είχαμε το δικαίωμα να εκδικηθούμε. Είναι κάθε στιγμή κατά την οποία νικήσαμε τον εγωισμό μας για χάρη κάποιου άλλου. Είναι οι προσευχές, οι θυσίες, η ελεημοσύνη, η καλοσύνη που δεν διαφημίστηκε, η σιωπηλή προσφορά που ίσως κανείς δεν είδε εκτός από τον Θεό.

Η θεολογία της Εκκλησίας δεν αντιλαμβάνεται τα καλά έργα ως λογιστική καταγραφή αρετών ούτε ως μέσο εξαγοράς της σωτηρίας. Τα βλέπει ως καρπούς μιας καρδιάς που έχει ανοιχτεί στην αγάπη του Θεού. Τα καλά έργα είναι η ορατή μορφή της αγάπης. Είναι η απόδειξη ότι ο άνθρωπος δεν έζησε μόνο για τον εαυτό του αλλά έμαθε να μεταμορφώνει την ύπαρξή του σε δώρο προς τους άλλους. Και γι’ αυτό έχουν αιώνια αξία. Ό,τι γίνεται από αγάπη δεν χάνεται. Μπορεί να ξεχαστεί από τους ανθρώπους, αλλά δεν χάνεται μέσα στη μνήμη του Θεού.

Η σύγχρονη εποχή συχνά εκπαιδεύει τον άνθρωπο να επενδύει όλη του την ενέργεια στους δύο πρώτους φίλους. Να συσσωρεύει αγαθά και να επιδιώκει κοινωνική επιβεβαίωση. Ελάχιστα όμως τον διδάσκει να καλλιεργεί τον τρίτο φίλο. Ελάχιστα τον ενθαρρύνει να αναρωτηθεί όχι πόσα απέκτησε αλλά πόσα πρόσφερε, όχι πόσο τον θαύμασαν αλλά πόσο αγάπησε. Έτσι, κινδυνεύει να φτάσει στο τέλος της ζωής του με γεμάτα χέρια αλλά άδεια καρδιά.

Η μεγαλύτερη τραγωδία δεν είναι να πεθάνει κανείς φτωχός σε χρήματα. Είναι να πεθάνει φτωχός σε αγάπη. Να ανακαλύψει ότι πέρασε από τον κόσμο χωρίς να αφήσει πίσω του φως, παρηγοριά, ελπίδα και ευεργεσία.

Αντίθετα, ο πραγματικά πλούσιος άνθρωπος είναι εκείνος που, ακόμη κι αν δεν κατείχε πολλά, γέμισε τη ζωή των άλλων με καλοσύνη. Είναι εκείνος που μετέτρεψε την καθημερινότητά του σε ευκαιρία προσφοράς και τη θνητότητά του σε δρόμο προς την αιωνιότητα.

Τελικά, η παραβολή των τριών φίλων δεν μιλά για τον θάνατο αλλά για τη ζωή. Δεν μας καλεί να φοβηθούμε το τέλος, αλλά να αναθεωρήσουμε τις προτεραιότητές μας πριν φτάσουμε σε αυτό. Μας υπενθυμίζει ότι ο άνθρωπος δεν κρίνεται από όσα συγκέντρωσε, αλλά από όσα μοίρασε. Ότι η αληθινή επιτυχία δεν βρίσκεται στην κατοχή, αλλά στην αγάπη. Και ότι η μόνη περιουσία που μπορεί να διαβεί μαζί μας το κατώφλι της αιωνιότητας είναι το καλό που κατοίκησε στην καρδιά μας και έγινε πράξη.

Ίσως, λοιπόν, το σοφότερο ερώτημα που μπορεί να θέσει κανείς στον εαυτό του δεν είναι πόσα έχει, ούτε πόσο τον εκτιμούν οι άλλοι, αλλά ποιον από τους τρεις φίλους καλλιεργεί περισσότερο κάθε ημέρα. Διότι όταν σβήσουν τα φώτα αυτού του κόσμου και σιγήσουν όλες οι φωνές, ένας μόνο φίλος θα παραμείνει δίπλα μας. Και τότε θα φανεί ποιος ήταν πραγματικά ο θησαυρός της ζωής μας.

Αλέξανδρος Βατσικουρας

ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΚΑΛΑ

2026-06-17T22:55:28.195+03:00

Είπε ο Αββάς Νείλος: «Μη θέλεις να έχει η ζωή σου τα γεγονότα που σου φαίνονται καλά, αλλά όσα αρέσουν στον Θεό. Και θα είσαι ατάραχος και όλο ευχαριστίες στην προσευχή σου» (από το «Γεροντικό»).

Θεληματάρηδες είμαστε οι άνθρωποι και δεν μπορούμε να διαχειριστούμε γεγονότα της ζωής μας που δεν ανταποκρίνονται στις επιθυμίες και τις προσδοκίες μας. Φτιάχνουμε στον νου και στην καρδιά μας πλάνα ζωής τέτοια, που υποβάλλουμε στον εαυτό μας την ιδέα ότι αν δεν τα ζήσουμε, αν δεν τα εκπληρώσουμε, τότε δεν θα είμαστε ευτυχισμένοι. Και επειδή, συνήθως, τα πλάνα συμπεριλαμβάνουν και άλλους, τη συμπεριφορά τους, της συμπαράστασή τους, την αποδοχή των δικών μας σχεδίων, σαν να πρόκειται «να συνωμοτήσει το σύμπαν για να εκπληρωθούν», εύκολα απογοητευόμαστε.

Βλέπουμε τη ζωή στο παρόν, στο άμεσο, στο «εδώ και τώρα». Γευόμαστε είτε τον πόνο είτε την ευχαρίστηση και νιώθουμε ότι η στιγμή μετρά και, αν δεν είναι όπως τη θέλουμε, τότε έχουμε ηττηθεί. Ιδίως όταν συμβαίνουν γεγονότα δύσκολα, συνδεδεμένα με ματαιώσεις, όπως οι αποτυχίες, η διαφορετική αντίληψη και στάση των άλλων, ασθένειες, ήττες από τα πιο απλά, όπως είναι μια αποτυχία δική μας ή των παιδιών μας, μέχρι τα πιο σταυρικά, όπως είναι η κακία και ο θάνατος, το παρόν γίνεται απόγνωση. Έτσι, ακόμη και ο Θεός απορρίπτεται, αφού δεν εκπληρώνει τα όσα εμείς θεωρούμε ότι δικαιούμαστε, όσα μοιάζουν καλά.

Ο ασκητικός λόγος της πίστης μας μάς προτρέπει να θέλουμε στη ζωή μας όσα αρέσουν στον Θεό. Χρειάζεται να σταθούμε σε μια απόσταση από ό,τι βλέπουμε και ζούμε. Όχι να μην πενθήσουμε, αλλά να μην παρασυρθούμε σε μία ατέρμονη αναζήτηση του «γιατί;».

Να νικήσουμε τον εύλογο συχνά λογισμό, και να πιστέψουμε.

Να μαζέψουμε κάποτε και τα κομμάτια της ψυχής μας, όχι γιατί θα επανέλθουν οι ευκαιρίες και τα πρόσωπα ίδια στη ζωή μας, αλλά γιατί κάθε στιγμή έχει τη διαφορετικότητά της, κάθε γεγονός μάς δίνεται για να ωριμάσουμε, κάθε πρόσωπο που αρνείται να σταθεί δίπλα μας με τον τρόπο που εμείς θέλουμε, μας αφήνει περιθώριο να πατήσουμε πιο καλά στα πόδια μας, να εμπιστευθούμε τον Θεό και το δικό Του θέλημα, να νιώσουμε ότι δεν είμαστε εμείς οι ρυθμιστές της ζωής της δικής μας και των οικείων μας, αλλά όλα έχουν μιαν άλλη προοπτική: αυτή της αγάπης του Θεού που κάποτε μοιάζει σκληρή, όμως χαλυβδώνει την καρδιά και την ψυχή εκείνου που εμπιστεύεται, κάνοντάς τον βράχο, στον οποίο θα αναπαυθούν πολλοί.

Βλέπουμε τη ζωή σε μια προοπτική ατομικότητας. Θέλουμε το εγώ μας να είναι το κέντρο. Θα άξιζε να πορευτούμε βλέποντας και τους άλλους: ότι κληθήκαμε να είμαστε έστω ένα μικρό φως, για να μοιραστούμε τη λάμψη του με όσους συναντούμε. Αυτό μοιάζει κουραστικό, συχνά και άδικο. Όμως είναι αγάπη και γίνεται αγάπη. Και θα άξιζε τα παιδιά μας να τα βοηθήσουμε να δούνε τη ζωή σε αυτή την προοπτική: ότι δεν υπάρχουν για να κάνουν ό,τι θέλουν, διότι αυτό είναι αυταπάτη, αλλά υπάρχουν για να εμπιστεύονται, να μοιράζονται, να αγαπούνε, να πορεύονται στο σύνολο που δίνει νόημα ζωής και στο πρόσωπο.
Και ο ασκητικός λόγος μας παρηγορεί ότι έτσι θα είμαστε ατάραχοι και ευχαριστιακοί. Όποιος εμπιστεύεται τον Θεό, νικά τον εγωκεντρισμό, το να θέλει να τα ξέρει και να τα ζήσει όλα, και δοξάζει για όσα έρχονται και για όσα δεν έρχονται. Και πορεύεται με φως και προς το Φως.

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια» στο φύλλο της Τετάρτης 10 Ιουνίου 2026

πηγή

Πολλοί γνωρίζουν τα πάντα για τον κόσμο και ελάχιστα για την ψυχή τους.

2026-06-17T17:24:55.318+03:00

[.....] Η βαθύτερη τραγωδία της σύγχρονης εποχής δεν είναι η έλλειψη πληροφοριών αλλά η έλλειψη αυτού του βιώματος. Πολλοί γνωρίζουν τα πάντα για τον κόσμο και ελάχιστα για την ψυχή τους. Έχουν μάθει να μετρούν, να υπολογίζουν, να κατακτούν, αλλά δυσκολεύονται να σταθούν μόνοι μέσα στη σιωπή. Και όμως, η σιωπή δεν είναι απουσία. Είναι ο χώρος όπου ακούγονται οι πιο ουσιαστικές φωνές.

Στις πιο αληθινές στιγμές της ζωής μας νιώθουμε ότι κάποιος μας γνωρίζει καλύτερα από όσο γνωρίζουμε εμείς τον εαυτό μας. Ότι υπάρχει ένα βλέμμα που αγκαλιάζει τις αντιφάσεις μας χωρίς να τις απορρίπτει. Που γνωρίζει τις αποτυχίες μας χωρίς να μας ταπεινώνει. Που βλέπει τις πληγές μας χωρίς να αποστρέφεται το πρόσωπό του.
Η θεολογική εμπειρία ονομάζει αυτή τη μυστική πραγματικότητα Θεό.
Όχι ως μια αφηρημένη ιδέα ή ως μια θεωρία για την προέλευση του κόσμου, αλλά ως εκείνη την αγάπη που προηγείται κάθε ανθρώπινης κίνησης. Ως την αόρατη πηγή από την οποία αναβλύζει η δυνατότητα να υπάρχουμε, να αγαπάμε και να ελπίζουμε.

Ο άνθρωπος τότε παύει να βλέπει τον εαυτό του ως απομονωμένη μονάδα και αρχίζει να τον αντιλαμβάνεται ως σχέση. Δεν είναι ένα κλειστό σύστημα συνείδησης, αλλά μια ύπαρξη ανοιχτή προς το άπειρο. Ο εαυτός δεν είναι φυλακή. Είναι παράθυρο.

Και όσο περισσότερο αγαπά κανείς, τόσο περισσότερο γίνεται ο εαυτός του.
Αυτό ίσως εξηγεί γιατί οι πιο φωτισμένοι άνθρωποι της ιστορίας δεν μιλούσαν διαρκώς για τον εαυτό τους. Δεν αναζητούσαν την αυτοπραγμάτωση ως αυτολατρεία. Είχαν στραμμένο το βλέμμα τους προς κάτι μεγαλύτερο. Όπως το λουλούδι δεν ανθίζει κοιτάζοντας τον εαυτό του αλλά στρεφόμενο προς τον ήλιο, έτσι και ο άνθρωπος βρίσκει την αλήθεια του όταν υπερβαίνει τη στενή αυτάρκεια και ανοίγεται στην κοινωνία της αγάπης.

Η ψυχή διψά για αυτή την υπέρβαση ακόμη κι όταν δεν το γνωρίζει. Πίσω από κάθε φιλοδοξία κρύβεται η επιθυμία της πληρότητας. Πίσω από κάθε φόβο εγκατάλειψης κρύβεται η αναζήτηση μιας αγάπης που δεν θα χαθεί. Πίσω από κάθε αναζήτηση νοήματος κρύβεται η νοσταλγία μιας πατρίδας που η καρδιά θυμάται χωρίς να έχει δει.

Γι’ αυτό και ο άνθρωπος δεν θεραπεύεται μόνο με απαντήσεις. Θεραπεύεται με παρουσία. Με ένα βλέμμα που τον αναγνωρίζει. Με μια αγάπη που δεν τον χρησιμοποιεί. Με μια αλήθεια που δεν τον συντρίβει.
Ίσως τελικά ο εαυτός να μην είναι κάτι που κατασκευάζουμε αλλά κάτι που αποκαλύπτεται. Ίσως να μην είναι έργο δύναμης αλλά έργο ανταπόκρισης. Μια απάντηση σε μια κλήση που προηγείται από πάντα.Και τότε η ζωή ολόκληρη αποκτά νέο νόημα.

Δεν είμαστε τυχαία πλάσματα χαμένα μέσα σε έναν αδιάφορο κόσμο. Είμαστε υπάρξεις που έχουν κληθεί σε διάλογο. Η βαθύτερη αλήθεια μας δεν βρίσκεται στην αυτάρκεια αλλά στη σχέση. Δεν βρίσκεται στην κατοχή αλλά στη δωρεά. Δεν βρίσκεται στην απομόνωση αλλά στην κοινωνία.
Ο άνθρωπος γίνεται πραγματικά ο εαυτός του όταν ανακαλύπτει ότι η ύπαρξή του είναι αγαπημένη πριν ακόμη γίνει άξια αγάπης.
Και τότε, μέσα στη σιωπή της καρδιάς, ακούγεται η πιο παρηγορητική αλήθεια:
ότι η ζωή δεν είναι ένα αίνιγμα που πρέπει να λυθεί, αλλά ένα δώρο που καλούμαστε να αποδεχθούμε με ευγνωμοσύνη, ταπείνωση και αγάπη.

Αλέξανδρος Βατσικουρας

Βρέθηκαν τα οστά 23 πολιτικών κρατουμένων σε κομμουνιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης

2026-06-17T15:00:36.906+03:00

Το κομμουνιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης της Salcia ,κοντά στην Μπραΐλα της Ρουμανίας λειτούργησε για δώδεκα χρόνια.Εκεί βρήκαν τον θάνατο τουλάχιστον 1500 άτομα μετά από φριχτά βασανιστήρια.

Αυτές τις ημέρες,με την συνδρομή μονών και ιδιωτών αλλά και την στήριξη του επισκόπου Γαλατσίου και Κάτω Δούναβη κ.κ.Κασσιανού,βρέθηκαν τα οστά 23 πολιτικών κρατουμένων.

πηγή

Η Βασιλική Ράλλη εξιστορεί τις αποκαλύψεις του Αγίου Ραφαήλ & των μαρτύρων της Λέσβου

2026-06-17T14:19:15.380+03:00

Μια συγκλονιστική και ιστορική κατάθεση ψυχής. Στην αποκλειστική αυτή συνέντευξη του 2013 στις Εκδόσεις Άθως, η αείμνηστη Βασιλική Ράλλη, μετέπειτα Μοναχή Ειρήνη, αφηγείται για πρώτη φορά μπροστά στην κάμερα, με συγκλονιστικές λεπτομέρειες, το χρονικό των ουράνιων αποκαλύψεων (1959-1962) στον Λόφο των Καρυών, στη Θερμή της Λέσβου.

Ως ζωντανή μάρτυρας και το πρώτο «σκεύος εκλογής», εξιστορεί πώς η εκπλήρωση ενός απλού τάματος της μητέρας της έγινε η αφορμή να αποκαλυφθούν τα ιερά λείψανα του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Ραφαήλ, του Αγίου Νικολάου και της Αγίας Ειρήνης.

Μέσα από ζωντανά ενύπνια και θαυμαστές εμφανίσεις, ο Άγιος Ραφαήλ της υπέδειξε τα ακριβή σημεία των τάφων, σπάζοντας μια σιωπή 500 ετών από το μαρτύριο των Αγίων το 1463.

Στη συγκλονιστική αυτή μαρτυρία περιγράφονται: • οι πρώτες αποκαλύψεις και τα θαυμαστά γεγονότα στη Θερμή Λέσβου • η εύρεση των ιερών λειψάνων • οι εμφανίσεις των Αγίων και οι συγκλονιστικές συνομιλίες μαζί τους • οι μαρτυρίες των κατοίκων που επιβεβαίωσαν το «Θαύμα της Θερμής» • τα γεγονότα που συγκλόνισαν ολόκληρο τον ορθόδοξο κόσμο

Το Σύγχρονο «Κόκκινο Ημερολόγιο» και ο Θάνατος του Μήνα Υπερηφάνειας.

2026-06-17T13:41:38.999+03:00

Μπράντον Σμιθ

Μετά την Μπολσεβίκικη Επανάσταση και την κατάληψη της Ρωσίας το 1917 (χρηματοδοτούμενη σε μεγάλο βαθμό από τις διεθνείς ελίτ), το νέο κομμουνιστικό καθεστώς επιδίωξε να εφαρμόσει αυτό που θα ονόμαζα «κορεσμό προπαγάνδας» - Μια χιονοστιβάδα πολιτικών που αποσκοπούσαν στην εξασφάλιση της πολιτικής εξουσίας του κόκκινου στρατού μέσω της κατασκευής ψευδούς συναίνεσης.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι, ακόμη και στο απόγειο της επιρροής του μπολσεβίκικου κινήματος, οι κόκκινοι αντιπροσώπευαν μόνο περίπου το 23% του συνολικού ρωσικού πληθυσμού και δεν αποτελούσαν ποτέ πλειοψηφία. Ωστόσο, είχαν σημαντική οικονομική υποστήριξη από το εξωτερικό (διαβάστε την εκτενή μελέτη του Antony Sutton με τίτλο «Η Γουόλ Στριτ και η Μπολσεβίκικη Επανάσταση»). Σκεφτείτε το αυτό ως μια «εξέγερση χρηματοδοτούμενη από ΜΚΟ», κάτι που βλέπουμε σήμερα στην Αμερική με μαχητικούς αφυπνισμένους ακτιβιστές,αναφέρει το alt-market.us

Αυτή η διεθνής υποστήριξη έδωσε στους κομμουνιστές την ώθηση που χρειάζονταν για να αναλάβουν τον φυσικό έλεγχο της κυβέρνησης. Αλλά αυτό που πραγματικά χρειάζονταν ήταν ο έλεγχος του γενικού πληθυσμού. Μια τακτική στην οποία βασίστηκαν στα πρώτα στάδια της κατάληψης της εξουσίας ήταν η χρήση ενός «Κόκκινου Ημερολογίου». Αν αυτή η φράση δεν σας είναι γνωστή, δεν είστε οι μόνοι. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν την έχουν ακούσει ποτέ.

Το Κόκκινο Ημερολόγιο ήταν ένα προπαγανδιστικό πρόγραμμα που είχε σχεδιαστεί για να εξαλείψει και να αντικαταστήσει τις υπάρχουσες ρωσικές αργίες και θρησκευτικές εορτές με νέες, κοσμικές αργίες. Κύρια προτεραιότητα στην ατζέντα των Μπολσεβίκων ήταν η εξάλειψη του Χριστιανισμού, τον οποίο θεωρούσαν ως μια επικίνδυνη ανταγωνιστική ιδεολογική επιρροή που θα μπορούσε μια μέρα να υπονομεύσει την εξουσία της κυβέρνησης.

Αν η πρώτη αφοσίωση του πληθυσμού είναι στον Θεό, τότε η κυβέρνηση και το κόμμα θα βρίσκονται πάντα σε δεύτερη μοίρα. Αυτό ήταν απαράδεκτο.

Το Κόκκινο Ημερολόγιο καθιέρωσε μια σειρά από ειδικές μαρξιστικές αργίες που περιστρέφονταν γύρω από τα εργατικά κινήματα και την επανάσταση. Τα σοβιέτ αργότερα θα κήρυζαν ειδικούς μηνιαίους εορτασμούς ορισμένων ιδανικών, όπως τον «μήνα της αλληλεγγύης» ή τον «μήνα της φιλίας».

Εν ολίγοις, το Κόκκινο Ημερολόγιο ήταν ένα σκόπιμο ιδεολογικό εργαλείο: Οι παλιές αργίες δεν «απαγορεύονταν» πάντα επίσημα παντού ταυτόχρονα, αλλά συστηματικά υποβαθμίζονταν, διώκονταν ή αντικαθίσταντο πολιτισμικά υπέρ των νέων κομμουνιστικών.

Για να μην μείνουν πίσω, οι Εθνικοσοσιαλιστές (Ναζί) στη Γερμανία και την Ιταλία συμμετείχαν επίσης σε έργα παρόμοια με το Κόκκινο Ημερολόγιο. Αυτή είναι μόνο μία από τις ΠΟΛΛΕΣ παραλληλίες μεταξύ των Σοβιετικών Μαρξιστών και του Τρίτου Ράιχ (ο Χίτλερ παραδεχόταν επανειλημμένα ότι η έννοια του Εθνικοσοσιαλισμού είχε τις ρίζες της στον Μαρξισμό).

Οι Ναζί στοχοποίησαν τις χριστιανικές γιορτές, αλλά αντί να βασίζονται σε αθεϊστικά ή κοσμικά προπαγανδιστικά μοντέλα, χρησιμοποίησαν παγανιστικές εναλλακτικές. Τα Χριστούγεννα, για παράδειγμα, άλλαξαν σε «Γιούλε» ή «Χειμερινό Ηλιοστάσιο» και ο ρόλος του Ιησού καταπιέστηκε ή αφαιρέθηκε συστηματικά.

Για τους αριστερούς που ισχυρίζονται ότι οι Ναζί ήταν φιλοχριστιανοί, συγγνώμη, αλλά κάνετε λάθος για άλλη μια φορά. Ο Χίτλερ περιφρονούσε τον Χριστιανισμό στην ιδιωτική του ζωή και τον θεωρούσε θρησκεία «για αδύναμους». Μιλούσε συχνά για το πώς εύχεται ο γερμανικός λαός να είχε μια πιο μαχητική θρησκευτική παράδοση, παρόμοια με το Ισλάμ.

Στα μεταπολεμικά του απομνημονεύματα, ο Ναζί αρχιτέκτονας Άλμπερτ Σπέερ θυμάται τον Χίτλερ να παραπονιέται για τη «λάθος θρησκεία» της Γερμανίας. Κρυφά, το Τρίτο Ράιχ επιδίωξε να εγκαθιδρύσει μια παγανιστική θρησκεία την οποία θεωρούσε πιο επιθετική:

« Βλέπετε, ήταν ατυχία μας να έχουμε λάθος θρησκεία. Γιατί δεν είχαμε τη θρησκεία των Ιαπώνων, που θεωρούν τη θυσία για την Πατρίδα ως το ύψιστο αγαθό; Η μουσουλμανική θρησκεία επίσης θα ήταν πολύ πιο συμβατή με εμάς από τον Χριστιανισμό. Γιατί έπρεπε να είναι ο Χριστιανισμός με την πραότητα και την πλαδαρότητά του;» - Αδόλφος Χίτλερ

Το θέμα είναι ότι οι σοσιαλιστές, είτε εθνικιστές είτε παγκοσμιοποιητές, επιδιώκουν πάντα να οικειοποιηθούν την υπάρχουσα κουλτούρα των χωρών που θέλουν να κυριαρχήσουν. Είναι ένα από τα πρώτα πράγματα που κάνουν όταν καταλαμβάνουν και η εισβολή είναι προσαρμοσμένη για να ανατρέψει την συγκεκριμένη κουλτούρα που στοχοποιείται. Για τις ΗΠΑ, αυτό μοιάζει λιγότερο με «εργατική επανάσταση» και περισσότερο με μια συντονισμένη εξέγερση ασθενών ασύλου ενάντια στην παραδοσιακή ηθική τάξη.

Το κίνημα για τα «δικαιώματα των ομοφυλόφιλων» βρίσκεται εδώ και καιρό στην πρώτη γραμμή αυτού του σχεδίου σαμποτάζ, υποστηριζόμενο από το παρασκήνιο από ΜΚΟ όπως το Ίδρυμα Φορντ και κομμουνιστικές ομάδες όπως η Εταιρεία Ματατσίν τη δεκαετία του 1950 υπό τον Χάρι Χέι. Για άλλη μια φορά, ο Τζόζεφ ΜακΚάρθι είχε δίκιο.

Οι προπαγανδιστικές τους τακτικές είναι σχετικά άγνωστες στον μέσο Αμερικανό, επειδή απλώς δεν αναφέρονται στη δημόσια εκπαίδευση ή στον ακαδημαϊκό χώρο των πανεπιστημίων. Ωστόσο, ερευνώντας την ιστορία των μεθόδων του Κόκκινου Ημερολογίου, ίσως διαπιστώσετε ότι αναγνωρίζετε ένα οικείο μοτίβο.

Λοιπόν, είναι και πάλι η πρώτη εβδομάδα του Ιουνίου και τα τελευταία χρόνια, για τη συντριπτική πλειοψηφία των Αμερικανών, ο μήνας Ιούνιος έχει φέρει μαζί του μια αίσθηση έντονης εξάντλησης. ΕΝΑΣ ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ ΜΗΝΑΣ έχει αναγνωριστεί επίσημα από την κυβέρνηση ως εορτασμός της «Υπερηφάνειας ΛΟΑΤΚΙ+». Και ναι, ο Μήνας Υπερηφάνειας είναι από κάθε άποψη μια προσπάθεια της άκρας αριστεράς να επαναφέρει το κομμουνιστικό Κόκκινο Ημερολόγιο.

Ο Μήνας Υπερηφάνειας αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση το 1999 υπό τον Μπιλ Κλίντον (Mr. Lolita Express). Επεκτάθηκε από τον Μπαράκ Ομπάμα το 2009 ώστε να συμπεριλάβει και τρανς άτομα, και ο Τζο Μπάιντεν κατέκλυσε τα προγράμματα Pride με ομοσπονδιακά χρήματα μέσω της USAID το 2021. Έφτασε μάλιστα στο σημείο να διοργανώσει μια γιορτή υπερηφάνειας στο γκαζόν του Λευκού Οίκου, στην οποία συμμετείχαν άνδρες με βυζιά που έτρεχαν τόπλες.

Θυμάμαι ότι η εθνική στάση απέναντι στους ομοφυλόφιλους το 1999 ήταν εξαιρετικά φιλόξενη. Ήμασταν όλοι αδιάφοροι και κανείς δεν νοιαζόταν αν κάποιος ήταν ομοφυλόφιλος, αρκεί να το κρατούσαν μακριά από παιδιά. Ό,τι έκαναν οι άνθρωποι ιδιωτικά ήταν δική τους δουλειά.

Οι χρήστες του Zoom αρέσκονται να προσποιούνται ότι τα μέτρια ακτιβιστικά κινήματά τους «αλλάζουν τον κόσμο» και φέρνουν ισότητα στις μειονοτικές ομάδες, αλλά η Γενιά Χ έχει ήδη ολοκληρώσει αυτή τη δουλειά πριν από δεκαετίες. Στην πραγματικότητα, μια από τις πιο δημοφιλείς εκπομπές στην τηλεόραση το 2003 ονομαζόταν «Queer Eye For The Straight Guy», η οποία παρουσίαζε μια ομάδα φλογερών ομοφυλόφιλων τύπων που χοροπηδούσαν και έπαιρναν τους ετεροφυλόφιλους άντρες για ψώνια, ώστε να φαίνονται λιγότερο απεριποίητοι (και λιγότερο αρρενωποί).

Αυτή δεν ήταν μια εποχή διακρίσεων. Ο ακτιβισμός μέσω Zoomer δεν λύνει προβλήματα, δημιουργεί προβλήματα.

Η αντιπολίτευση ξεκίνησε όταν η ομοφυλοφιλική κοινότητα, ή όπως αλλιώς θέλετε να την πείτε, έγινε η «ΛΟΑΤΚΙ» κοινότητα. Η αντιπολίτευση ξεκίνησε όταν έγιναν πολιτική αίρεση. Το να είσαι ομοφυλόφιλος σήμαινε ξαφνικά την ένταξη σε μια μαχητική πτέρυγα της ευρύτερης εισβολής του wake στους κοινωνικούς και κυβερνητικούς μας θεσμούς. Τότε ήταν που το «Pride» μεταλλάχθηκε σε μια τερατώδη μάζα, εξαπλούμενη πέρα από τις τοπικές συγκεντρώσεις σε φιλελεύθερες πόλεις και μετατρεπόμενη σε ένα εθνικό κίνημα αστροχορτ, το οποίο όλοι ήταν αναγκασμένοι να υπομένουν κάθε καλοκαίρι.

Η χρηματοδότηση από ESG έπεφτε βροχή σε LGBT οργανώσεις μέσω εταιρειών και ΜΚΟ από το 2015 και μετά. Λίγο αργότερα, το Pride ήταν παντού. Στις ταινίες μας, στις τηλεοπτικές μας εκπομπές, στα βιντεοπαιχνίδια μας, στα κόμικς μας, στα αθλήματά μας, στις διαφημίσεις μας, ήταν ακόμη και στο φαγητό μας, καθώς οι εταιρείες έβαζαν γκέι σημαίες και ακτιβιστικά μάντρα όπως το «Η αγάπη είναι αγάπη» σε όλα, από καραμέλες μέχρι παγωμένο τσάι.

Αυτή ήταν σαφώς μια στρατηγική προσπάθεια που καταλάμβανε την πολιτιστική πρωτιά στις ΗΠΑ. Αλλά το τέλος, το αναπόφευκτο τέλος, τέθηκε σε εφαρμογή όταν το Pride εισήχθη στο δημόσιο σχολικό σύστημα από τα ακροαριστερά συνδικάτα εκπαιδευτικών. Η ατζέντα για την κατήχηση των παιδιών με την τρανς ιδεολογία και την ομοφυλοφιλική σεξουαλικότητα σφράγισε τη μοίρα του «Μήνα Pride».

Όταν οι ακτιβιστές κυνήγησαν τα παιδιά των ανθρώπων, τότε ήταν που η μεγαλύτερη πλειοψηφία των Αμερικανών άρχισε να συνειδητοποιεί ότι ίσως, απλώς ίσως, οι συντηρητικοί «θεωρητικοί συνωμοσίας» των αρχών της δεκαετίας του 2000 μπορεί να είχαν δίκιο σε κάποια πράγματα. Ίσως, η ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα δεν αφορά τα ίσα δικαιώματα; Ίσως αφορά την αρπακτική πολιτική, τον κοινωνικό έλεγχο και την ομαλοποίηση του εκφυλισμού;

Σήμερα, η υπερηφάνεια έχει καταρρεύσει. Οι εταιρικοί χορηγοί έχουν στερέψει μαζί με τη χρηματοδότηση ESG. Το κλείσιμο της USAID από την κυβέρνηση Τραμπ ήταν αναπόσπαστο κομμάτι του θανάτου των εορτασμών του Κόκκινου Ημερολογίου των ΛΟΑΤΚΙ+, επειδή αυτές οι ομάδες βασίζονταν σε μεγάλο βαθμό σε κρατικά χρήματα για να πραγματοποιήσουν οργανωμένες εκδηλώσεις. Καθώς τα χρήματα εξαφανίζονται, το πραγματικό ΛΟΑΤΚΙ+ κίνημα είναι μόλις αισθητό. Και έτσι θα έπρεπε να είναι.

Όποιος κάνει τον σεξουαλικό του προσανατολισμό το επίκεντρο της ταυτότητάς του είναι ψυχικά ασθενής και καμία λειτουργική κοινωνία δεν θα έπρεπε να προωθεί ή να τιμά την ψυχική ασθένεια. Μια ακόμη μεγαλύτερη ανησυχία, ωστόσο, είναι η εκμετάλλευση της ομοφυλοφιλικής «θυματοποίησης» ως μέσο για την προώθηση του σοσιαλισμού/κομμουνισμού/παγκοσμιοποίησης.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο ΛΟΑΤΚΙ ακτιβισμός έρχεται ως πακέτο με κάθε απάτη της παγκοσμιοποίησης που μπορεί να φανταστεί κανείς. Το να είσαι «ομοφυλόφιλος» στις μέρες μας σημαίνει ότι αναμένεται να χειροκροτήσεις την αποδόμηση της Δύσης, τον θάνατο των ελεύθερων αγορών, την άνοδο των νόμων για την κλιματική αλλαγή, την ομαλοποίηση του βιγκανισμού, το τέλος της ελευθερίας του λόγου (για όλους εκτός από τους κομμουνιστές), τη συστηματική καταστροφή της θρησκείας κ.λπ.

Υπάρχουν ομοφυλόφιλοι άνθρωποι που δεν συμφωνούν με κανένα από αυτά, αλλά η πλειοψηφία τους το κάνει, σε πολλές περιπτώσεις επειδή αισθάνεται ότι είναι υποχρεωμένοι να το κάνουν για να ενταχθούν στο κίνημα. Δεν αρκεί να είσαι ομοφυλόφιλος, πρέπει να είναι και επαναστάτες.

Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η δημόσια υποστήριξη για τα ζητήματα των ομοφυλοφίλων μειώνεται στις ΗΠΑ. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Μήνας Υπερηφάνειας ήταν μόλις ένα στιγμιότυπο για τους ομοφυλόφιλους το 2025 και είναι ακόμη λιγότερο ορατός το 2026. Εκπορνεύοντας την κοινότητά τους στις μηχανορραφίες των κομμουνιστών και των παγκοσμιοποιητών, οι ομοφυλόφιλοι πραγματικά έκαναν λάθος. Τώρα, πολύ λιγότεροι άνθρωποι εμπιστεύονται.

Ο Μήνας Υπερηφάνειας είναι, από μόνος του, ένα είδος εγωμανιακής επίδειξης επιτελεστικού ναρκισσισμού. Δηλαδή, η υπερηφάνεια δεν είναι κάτι για το οποίο πρέπει να είμαστε περήφανοι. Η επίτευξη είναι κάτι για το οποίο πρέπει να είμαστε περήφανοι... αλλά το να είσαι ομοφυλόφιλος δεν είναι επίτευγμα. Πολλοί Αμερικανοί βλέπουν πλέον τον Μήνα Υπερηφάνειας ως τίποτα περισσότερο από μια πράξη αυτολατρείας.

Το εκκρεμές οπισθοχωρεί δυναμικά και νομίζω ότι η «διώξη» από την οποία προσποιήθηκε ότι υπέστη το ΛΟΑΤΚΙ κίνημα πριν από δέκα χρόνια μπορεί να το πλήξει σκληρά στην πραγματική ζωή τα επόμενα χρόνια. Πιθανότατα δεν ήταν η καλύτερη ιδέα να αναβιώσει το κομμουνιστικό Κόκκινο Ημερολόγιο ή να ανακηρυχθούν οι ομοφυλόφιλοι είδωλα που πρέπει να λατρεύονται για την «αρετή» τους. Η αντίδραση είναι δίκαιη.

ΠΗΓΗ

Τα «κλεμμένα» σύκα και η διάκριση του Άγιου Παΐσιου.

2026-06-17T09:03:00.099+03:00

Κάποτε, δύο νεαροί επισκέπτες πήγαιναν να δουν τον Άγιο Παΐσιο στο κελί του, στην Παναγούδα. Στον δρόμο, πεινούσαν πολύ και είδαν μια συκιά σε ένα ξένο κελί. Χωρίς να το πολυσκεφτούν, πήδηξαν τον φράχτη, έκοψαν μερικά σύκα και τα έφαγαν.
Όταν έφτασαν στον Άγιο Παΐσιο, εκείνος τους υποδέχτηκε με το γνωστό του χαμόγελο. Πριν προλάβουν να πουν οτιδήποτε, ο Άγιος πήγε μέσα και τους έφερε ένα πιάτο με λουκούμια και νερό. Καθώς κάθονταν, τους κοίταξε στα μάτια και είπε αστειευόμενος:
— «Ευλογημένα παιδιά, το λουκούμι είναι καλό, αλλά σαν τα κλεμμένα σύκα του γείτονα δεν έχει, ε;»
Οι νεαροί κοκκίνισαν από ντροπή, καταλαβαίνοντας ότι ο Γέροντας είχε το διορατικό χάρισμα. Όμως, ο Άγιος Παΐσιος, αντί να τους μαλώσει, πρόσθεσε με απλότητα:
— «Μην ανησυχείτε, ο Θεός βλέπει την ανάγκη και την πείνα του ανθρώπου. Αλλά την επόμενη φορά, να χτυπάτε την πόρτα και να ζητάτε. Ο μοναχός θα σας έδινε όλο το δέντρο με χαρά. Η ευλογία έρχεται όταν ζητάμε, όχι όταν παίρνουμε στα κρυφά.»

πηγή

Για την αγάπη πέρα από την αγάπη (Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς)

2026-06-17T08:52:42.697+03:00

«Ὁ φιλῶν πατέρα ἤ μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος» (Ματθ. ι΄ 37)

Όλο το Ευαγγέλιο διδάσκει ότι πρέπει να αφήνουμε το μικρότερο για χάρη του μεγαλύτερου, το πεπερασμένο για χάρη του αιώνιου, το χειρότερο για χάρη του καλύτερου, το ευτελές για χάρη του πολύτιμου.

Εάν το Ευαγγέλιο δεν υποσχόταν κάτι μεγαλύτερης αξίας, ποιός δε θα εγκατέλειπε τότε κάτι μικρότερης αξίας;

Ποιός θα ανακάλυπτε τον πολυτιμότερο θησαυρό και θα τον άφηνε για κάποιον ευτελέστερο;

Ποιός θα άφηνε το μέλι με το γάλα, αν δεν είχε κάτι γλυκύτερο;

Ποιός θα εγκατέλειπε τον πατέρα και τη μητέρα του αν δεν έβρισκε κάτι εγγύτερο; Ποιός θα εγκατέλειπε τα παιδιά και τους φίλους του αν δεν έβρισκε κάτι αγαπητότερο;

Ποιός θα παρέδιδε οικειοθελώς αυτή τη ζωή στα βάσανα και το θάνατο, αν δεν διέκρινε την αθάνατη ζωή;

Ο Κύριος Χριστός είναι γλυκύτερος από το μέλι και το γάλα˙ πλησιέστερος συγγενής μας από τον πατέρα και τη μητέρα μας˙ αγαπητότερος από τα παιδιά και τους φίλους μας˙ πολυτιμότερος από όλους τους ορατούς θησαυρούς, ακριβότερος από αυτή τη ζωή, επειδή χαρίζει την αθάνατη ζωή. Όλα όσα υπάρχουν στον κόσμο είναι υποδεέστερα από Εκείνον, μικρότερα, πικρότερα, ισχνότερα, ευτελέστερα και πρόσκαιρα. Όποιος Τον αποδέχεται, εύκολα εγκαταλείπει τα πάντα, τα πάντα, επειδή έλαβε το άριστο και τον Άριστον.

Ω Κύριε Ιησού, θησαυρέ όλων των άφθαρτων θησαυρών, βοήθησέ μας να λυτρωθούμε από όλα και να αγαπήσουμε Εσένα, τη ζωή και το αγαθό μας. Σοί πρέπει πᾶσα δόξα καί εὐχαριστία καί προσκύνησις εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς. Οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς. Γέροντος Θαδδαίου της Βιτόβνιτσα, Περί αγάπης λόγοι, εκδ. Παρρησία, Αθήνα 2016

«Πριν από τον θάνατο ο πορωμένος άθεος άρχισε να ψιθυρίζει κάτι»

2026-06-16T23:11:50.303+03:00

Συνάντησα πρόσφατα έναν παλιό μου φίλο. Είχαμε να ειδωθούμε πολλά χρόνια. Ήταν έκπληξη για αυτόν, όταν άκουσε για τις πνευματικές μου αναζητήσεις, καθώς στο παρελθόν ήμουν μακριά από την πίστη. Ο ίδιος μεγάλωσε σε μια αρκετά θρησκευόμενη οικογένεια: η μητέρα του τον πήγαινε στην εκκλησία και του διάβαζε την Αγία Γραφή από πολύ μικρή ηλικία.

Αυτός μου διηγήθηκε την ακόλουθη ιστορία:
– Κάποτε, όταν ήμουν δεκαέξι χρονών, ο παππούς μου άρχισε κάπως να αρρωσταίνει. Όχι κάτι συγκεκριμένο, αλλά τον κυρίευε μια ακατανόητη αδυναμία. Αυτός, που κάποτε ήταν ένας γερός, φωνακλάς άνθρωπος, άρχισε όλο και πιο πολύ να κοιμάται και να σιωπά. Έσβηνε, η οικογένειά μου το έβλεπε, αλλά οι γιατροί μας έλεγαν: «Είναι γηρατειά, τι θέλετε...»

Ο παππούς μου ήταν φανατικός κομμουνιστής, σιδερένιο στήριγμα του τότε καθεστώτος. Η γιαγιά μου, όταν την επισκεπτόμουν και πίναμε τσάι μαζί, συχνά αναστέναζε και μου έλεγε: «Ο παππούς σου πολλές φορές με τραβούσε με βία για να με βγάλει από την εκκλησία και έπαιρνε τις εικόνες από το μπαούλο της γιαγιάς μου και τις έκρυβε». Για αυτόν η πίστη ήταν «απομεινάρι του παρελθόντος», «όπιο του λαού», και πολεμούσε αυτό το «απομεινάρι» με όλο το πάθος ενός νεαρού οικοδόμου ενός λαμπρού μέλλοντος. Δεν φώναζε, όχι, αλλά μπορούσε να μιλάει για ώρες με πειστικότητα και σκληρότητα για την αντιεπιστημονικότητα και τον επιβλαβή χαρακτήρα της θρησκείας.

Κάποτε όμως ο παππούς μου μού διηγήθηκε μια άλλη, απροσδόκητη για μένα ιστορία. Για τη μητέρα του, τη προγιαγιά μου. Ήταν από εκείνες τις γυναίκες που η πίστη τους ήταν ειλικρινής και ισχυρή, ήταν μέρος του εαυτού τους. Τον πήγαινε στην εκκλησία όταν ήταν μικρός και, όταν όλοι γύρω του έγιναν άθεοι, του έμαθε κρυφά την μοναδική προσευχή, το «Πάτερ ημών». Τίποτα άλλο. Ο παππούς μου δεν ήξερε ούτε δόγματα, ούτε κανόνες, ούτε καν τις δέκα εντολές, μόνο το «Πάτερ ημών». Τα παραπάνω μου τα διηγήθηκε μάλλον με ειρωνικό χαμόγελο, σαν κάτι παράξενο, αλλά εγώ το κράτησα στη μνήμη μου. Αν και μέσα στα λόγια του ένιωθα μια νοσταλγία, μια αγάπη για έναν άνθρωπο που είχε φύγει από καιρό, δηλαδή για τη μαμά του.

Μια μέρα, όπως πάντα, ήταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι του. Ανάσαινε ήσυχα και αραιά πλέον, το θυμάμαι καλά. Στο δωμάτιο επικρατούσε απόλυτη σιωπή.

Κάποια στιγμή άκουσα μέσα σε αυτή τη σιωπή ότι ο παππούς μου ξαφνικά κούνησε τα χείλη του. Αρχικά αθόρυβα, μετά άκουσα έναν ψίθυρο, ίσα-ίσα που ακουγόταν, πολύ σιγανό και διακοπτόμενο. Και άκουσα τις γνωστές λέξεις: «Πάτερ ημών, ο εν τοις ουρανοίς...».
Δεν άνοιξε τα μάτια του. Απλώς ψιθύριζε αυτή την προσευχή, λέξη προς λέξη, χωρίς κανένα λάθος, λες και κάποιος είχε ενεργοποιήσει μέσα του μια ηχογράφηση που είχε κάνει η αγαπημένη του μητέρα, όταν ήταν μικρός. Την ψιθύριζε μέχρι τέλους. Μετά από δύο-τρείς ώρες πέθανε.
Τότε κατάλαβα, Μιχάλη, ότι όλοι καταλήγουν στην πίστη. Όλοι.

Μιχαήλ Κλιμόβσκι
Μετάφραση για την πύλη gr.pravoslavie.ru: Αναστασία Νταβίντοβα
foma.ru 6/10/2026
https://gr.pravoslavie.ru/178173.html

Είναι τόσο μεγάλη η αγάπη του Θεού, που δεν μπορούμε να καταλάβουμε οι άνθρωποι την αξία αυτής της αγάπης.

2026-06-16T20:27:24.867+03:00

Η κ.Αθηνά Σιδέρη έλεγε για το άγιο Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη:

«Ο γέροντας, μιλούσε πάντα με δέος για την αγάπη του Θεού.

Μου έλεγε το εξής: ότι θα εκπλαγούμε όταν βρεθούμε στην ουράνιο Βασιλεία.
Δεν θα μπορέσει ανθρώπινος νους, όλα τα μυαλά του κόσμου, να αποδώσουν το εύρος της αγάπης του Θεού. Είναι τόσο μεγάλη η αγάπη Του, που δεν μπορούμε να καταλάβουμε οι άνθρωποι την αξία αυτής της αγάπης. Και κάνουμε ένα τεράστιο λάθος. Ότι ζητούμε πάντα να γίνεται το θέλημά μας.Ενώ ο ίδιος ο Κύριος στην Κυριακή Προσευχή μάς λέει να ζητάμε να γίνει το θέλημά Του.

Αυτό κρύβει το κατ’ ευδοκίαν θέλημα του Κυρίου μας.

πηγή