Προσκυνητής

Εις μνήμην του Βασίλη Ραχούτη και όλων των θυμάτων του «Εξπρές Σάμινα»

2026-09-28T15:58:14.788+03:00

Σαν σήμερα, στις 26 Σεπτεμβρίου 2000, το «Εξπρές Σάμινα» βυθίστηκε στη θάλασσα της Πάρου. 81 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους.

Ανάμεσα σε εκείνους που έδωσαν τη δική τους μάχη για τη σωτηρία των συνανθρώπων τους ήταν ο 19χρονος στρατιώτης Βασίλης Ραχούτης.Όταν ο πατέρας του τον παρακαλούσε τηλεφωνικά να εγκαταλείψει το πλοίο και να σωθεί, εκείνος, σύμφωνα με τη μαρτυρία του πατέρα του, αρνήθηκε να φύγει. Δεν μπορούσε να εγκαταλείψει ανθρώπους που χρειάζονταν βοήθεια.

Ο Βασίλης συμμετείχε στις προσπάθειες διάσωσης και, σύμφωνα με τις μαρτυρίες που έχουν δημοσιευθεί, βοήθησε να σωθούν άνθρωποι μέσα στο χάος της νύχτας. Στην προσπάθειά του να βοηθήσει και ένα μικρό παιδί, τραυματίστηκε σοβαρά και τελικά έχασε τη ζωή του.

Δεν είναι μόνο μια ιστορία για ένα ναυάγιο.Είναι η ιστορία ενός νέου ανθρώπου που, μέσα στον φόβο και την απόγνωση, επέλεξε να μη σκεφτεί μόνο τον εαυτό του.Η μνήμη του Βασίλη Ραχούτη και όλων των θυμάτων του «Εξπρές Σάμινα» παραμένει ζωντανή.

πηγή

«Ἴασαι ἡμῶν τά συντρίμματα τῶν καρδιῶν»

2026-09-28T13:45:59.736+03:00

Πότε έγινε συντρίμματα η καρδιά μας;
Μετά από έναν χωρισμό; Μια ασθένεια; Ένα αδιέξοδο; Μια αποτυχία; Μια απώλεια που δεν μπορέσαμε να διαχειριστούμε;
Και καρδιά δεν είναι μόνο το συναίσθημα. Είναι το κέντρο της ύπαρξής μας. Η θέληση, οι προθέσεις, οι μνήμες, ο νους, ο βαθύτερος εαυτός μας. Όταν αυτή η εσωτερική ενότητα διαταράσσεται, ολόκληρο είναι μας κλονίζεται.

Τότε μπορεί να μας αγγίξει η ευχή της Ακολουθίας του Όρθρου:
«Ἴασαι ἡμῶν τά συντρίμματα τῶν καρδιῶν».
Και έρχεται η Αγάπη του Θεού και μας γλυκαίνει εκεί όπου έχουμε σκληρύνει, μας μαλακώνει εκεί όπου έχουμε παγώσει, μας δίνει δύναμη όταν οι δικές μας δυνάμεις εξαντλούνται. Μας χαρίζει την εσωτερική ανάπαυση, τη χαρά και την ειρήνη με την αισθητή Παρουσία της Χάριτος.
Τα κατάγματα και τα συντρίμμια της ψυχής θεραπεύονται με τη Χάρη. Γινόμαστε ολόκληροι, σώοι, σωσμένοι.

Είναι τα συντρίμματα της καρδιάς που μας ανοίγουν τον δρόμο της σωτηρίας.
Μια πορεία που ξεκινά κάθε μέρα, κάθε στιγμή, από την πλήρη αδυναμία και τελειώνει* στην πληρότητα της Χάριτος.
«Ἴασαι, Κύριε,Ἴασαι ἡμῶν τά συντρίμματα τῶν καρδιῶν ».
--------
*(γίνεται τέλεια)

Νικήτας Καυκιός

Και πίσω από την επίπλαστη και ψευδεπίγραφη … αφθονία

2026-09-28T13:35:53.717+03:00

Ο κόσμος υπολογίζει τον άνθρωπο όταν γνωρίζει ότι η «βάρκα» του μπορεί και πηγαίνει στα …βαθιά , κι οτι γεμίζει με «ψάρια»πολλά. Η όταν είναι γεμάτος ο τραπεζικός του λογαριασμός ή κι όταν το βιογραφικό του είναι πολυσέλιδο.

Και πίσω από όλην αυτήν την επίπλαστη και ψευδεπίγραφη … αφθονία, βρίσκεται ο άνθρωπος που ζει μέσα στο άγχος και την ανασφάλεια νοιωθοντας ολοένα και πιο κοντά την τρομερή και εφιαλτική απειλή ενός κόσμου, που γίνεται κάθε φορά και πιο πολύ καταπιεστικός και κυρίως ελεγχόμενος.

Σίγουρα οι εξελίξεις , σε παγκόσμιο επίπεδο, τρέχουν ταχύτατα με αποτελέσματα πρωτόγνωρα για την ανθρώπινη ιστορία.
Νέα μοντέλα και νέα συστήματα θα προκύψουν, που κατά τους ειδικούς, θα έχουν την σφραγίδα της … αυτοκαταστροφής.

Το μόνο που απαιτείται είναι νηφαλιότητα και κυρίως πνευματική επαγρύπνηση.
Διότι εκεί που εξαντλούνται οι ανθρώπινες δυνάμεις και οι γήινες διατάξεις, εκεί εμφανίζεται με παρρησία η θεϊκή προστασία, με τους δικούς της νόμους και την δική της λογική. Η βάρκα του Θεού πλήρης ευλογιών και θείων δωρεών.

π. Γ.Πετρ.

... ἵνα τῇ π α ρ ε μ β ο λ ῇ αὐτῶν φρουρούμενοι καί ὁδηγούμενοι κ α τ α ν τ ή σ ω μ ε ν εἰς τήν ἑνότητα τῆς πίστεως…

2026-09-28T00:10:31.943+03:00

H (προσ)ευχή “ Ὁ ἐν παντὶ καιρῷ, καὶ πάσῃ ὥρᾳ…” λέγεται σε καθημερινή βάση σε διάφορες εκκλησιαστικές ακολουθίες, είναι όμως γνωστή κυρίως από την ακολουθία των Χαιρετισμών (στην πραγματικότητα, βέβαια, δεν ανήκει στους Χαιρετισμούς αλλά στο Μικρό Απόδειπνο, στο οποίο συνάπτονται οι Χαιρετισμοί).

Προς το τέλος αυτής της ευχής, θα βρούμε τη φράση “Τείχισον ἡμᾶς ἁγίοις σου ἀγγέλοις, ἵνα τῇ π α ρ ε μ β ο λ ῇ αὐτῶν φρουρούμενοι καὶ ὁδηγούμενοι κ α τ α ν τ ή σ ω μ ε ν εἰς τὴν ἑνότητα τῆς πίστεως…”.

Σε μια πρώτη κατανόηση, η λέξη “παρεμβολή” φαίνεται να έχει τη σημερινή σημασία, όπως όμως θα δούμε, έχει μια πιο συγκεκριμένη σημασία, βασισμένη στην αγιογραφική της χρήση.

Στην Αγία Γραφή λοιπόν η λέξη “παρεμβολή” μπορεί να σημαίνει “στράτευμα”, “στρατιωτική παράταξη (ιδίως για μάχη)”, “φρουρά”, “στρατόπεδο” - “στρατώνας”, “στρατοπέδευση”.
Τα παραδείγματα είναι πολλά.

✔Από την Καινή Διαθήκη, ενδεικτικά αναφέρουμε τα χωρία Πράξ. 21:37 (“Μέλλων τε εἰσάγεσθαι εἰς τὴν παρεμβολὴν ὁ Παῦλος λέγει τῷ χιλιάρχῳ” = “Και καθώς επρόκειτο να εισαχθεί ο Παύλος στο στρατόπεδο, λέει στον χιλίαρχο”) και Εβραίους 11:34 (“παρεμβολὰς ἔκλιναν ἀλλοτρίων” = “έτρεψαν σε φυγή εχθρικά στρατεύματα”).

✔Από την Παλαιά Διαθήκη, χαρακτηριστικό είναι το απόσπασμα 32:1-2 από τη Γένεση: “καὶ ἀναβλέψας εἶδε παρεμβολὴν Θεοῦ παρεμβεβληκυῖαν, καὶ συνήντησαν αὐτῷ οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ. εἶπε δὲ Ἰακώβ, ἡνίκα εἶδεν αὐτούς· παρεμβολὴ Θεοῦ αὕτη· καὶ ἐκάλεσε τὸ ὄνομα τοῦ τόπου ἐκείνου Παρεμβολαί” (“και σηκώνοντας το βλέμμα του [ο Ιακώβ], είδε παρατεταγμένο θεϊκό στράτευμα, και τον συνάντησαν οι άγγελοι του Θεού. Και είπε ο Ιακώβ όταν τους είδε: ‘Στρατόπεδο του Θεού είναι αυτό’. Και ονόμασε τον τόπο εκείνο ‘Στρατόπεδα’ ”).

✔Έχουμε, επίσης, στο βιβλίο της Ιουδίθ (στίχ. 7:7) τη φράση “καὶ ἐπέστησεν αὐταῖς παρεμβολὰς ἀνδρῶν πολεμιστῶν” ( = “και εγκατέστησε σ’ αυτές [στις πηγές των υδάτων] φρουρές ανδρών πολεμιστών”).

✔Ανάλογη είναι και η σημασία του ρήματος “παρεμβάλλω”. Ενδεικτικά, στο Α΄ Μακκαβαίων 10:77 έχουμε: “καὶ παρενέβαλε τρισχιλίαν ἵππον καὶ δύναμιν πολλὴν” ( = “και παρέταξε σε μάχη τρεις χιλιάδες ιππείς και πολύ πεζικό”).

✔Επίσης, στο χωρίο Έξοδος 14:9 έχουμε τη φράση “καὶ εὕροσαν αὐτοὺς παρεμβεβληκότας παρὰ τὴν θάλασσαν” ( = “και τους βρήκαν να έχουν στρατοπεδεύσει δίπλα στη [Νεκρά] θάλασσα”).

Αλλά πολύ οικεία στους πιστούς είναι η φράση τού ☑33ου ψαλμού (ο οποίος διαβάζεται, μεταξύ άλλων, και στο τέλος της Προηγιασμένης Θ. Λειτουργίας) “παρεμβαλεῖ ἄγγελος Κυρίου κύκλῳ τῶν φοβουμένων αὐτὸν καὶ ῥύσεται αὐτούς” ( = “ όσους έχουν φόβο Κυρίου θα τους περικυκλώνει προστατευτικά άγγελος Κυρίου, στρατοπεδεύοντας γύρω τους, και θα τους προφυλάσσει”).

Με την τελευταία αυτή φράση, την αναφερόμενη σε άγγελο Κυρίου, επιστρέφουμε στη φράση με την οποία ξεκινήσαμε (“Τείχισον ἡμᾶς ἁγίοις σου ἀγγέλοις, ἵνα τῇ παρεμβολῇ αὐτῶν φρουρούμενοι καὶ ὁδηγούμενοι καταντήσωμεν εἰς τὴν ἑνότητα τῆς πίστεως…”), διευκρινίζοντας ότι το ρήμα “καταντήσωμεν” δεν έχει την αρνητική/υποτιμητική σημασία που έχει σήμερα, αλλά σημαίνει (ουδέτερα) “φθάνω κάπου”, “καταλήγω”.

Έτσι, η φράση αυτή θα μπορούσε να αποδοθεί ως εξής: “Περιτείχισέ μας με τους αγίους σου αγγέλους, ώστε, φρουρούμενοι και οδηγούμενοι από την εμπεδωμένη ισχυρή τους παρουσία, να φθάσουμε/καταλήξουμε στην ενότητα της πίστεως…”.

Ανδρέας Μοράτος

27 Σεπτεμβρίου 1936 Η άρση της πολιορκίας του Αλκάθαρ του Τολέδο

2026-09-27T23:22:31.026+03:00

Ύστερα από δυο μήνες πολιορκίας οι κυβερνητικές δυνάμεις υποχρεώνονται να εγκαταλείψουν την προσπάθεια κατάληψης του Αλακαθάρ του Τολέδο και να υποχωρήσουν προς τη Μαδρίτη πιεζόμενες από τη Στρατιά της Αφρικής του Φράνκο που έφτασε στο Τολέδο για να σπάσει την πολιορκία και να σώσει τους πολιορκημένους.
Οι στρατιώτες της Αφρικής εισέρχονται στο Τολέδο και φτάνουν στο κάστρο-Αλκάθαρ όπου βρίσκουν τους λίγους επιζήσαντες πολιορκημένους να τους υποδέχονται ως απελευθερωτές. Την επόμενη μέρα έφτασε ο ίδιος ο Φράνκο και είχε έναν ιστορικό διάλογο με το διοικητή του Αλκάθαρ Συνταγματάρχη Χοσέ Μοσκαρντό Ιτουάρτε (φωτογραφία):
-Τί νεά από το Αλκαθάρ;
-Κανένα νέο Στρατηγέ μου. όλα είναι ήσυχα στο Αλκαθάρ.
-Τότε ο πόλεμος κερδήθηκε!

πηγή

Κατα την διαρκεια της πολιορκιας οι κομμουνιστες που ειχαν συλλαβει τον Λουίς, γιο του Μοσκαρντο -ετων 17- τον υποχρεωσαν να μιλησει τηλεφωνικα με τον πατερα του.Οταν του ειπε πατερα θα με σκοτωσουν ο Μοσκαρντο απαντησε:''Ετοιμασου να πεθανεις ως Ισπανος''.Ετσι νικησανε οι πατριωτες...Το παιδι φυσικα οι δολοφονοι το σκοτωσαν

Η παρακάτω εικόνα νουθεσίας του Καποδίστρια προς τον Ιερό Κλήρο, θα έπρεπε να κοσμεί κάθε εκκλησία, κάθε σχολείο, τη Βουλή και κάθε σπίτι

2026-09-27T22:53:20.096+03:00

Στις 27 Σεπτεμβρίου 1831, δολοφονείται ο Ιωάννης Καποδίστριας στο κατώφλι της Εκκλησίας του Αγίου Σπυρίδωνα στο Ναύπλιο. Ο άνθρωπος που έκανε το Ευαγγέλιο πράξη, πήγε εκούσια στο μαρτύριο, σήκωσε τον Σταυρό του και με το αίμα του θεμελίωσε την Ελλάδα μετά από τέσσερις αιώνες σκλαβιάς. Ωστόσο η δολοφονία του από Ελληνικά χέρια και αλλότρια συμφέροντα, ήταν η επιβεβαίωση γιατί δεν έπρεπε να ελευθερωθούμε πραγματικά ποτέ, γιατί δεν το αξίζαμε και από τα Οθωμανικά χέρια πέσαμε στα Βαυαρικά και σήμερα Ευρωπαϊκά, μέσα από εντολοδόχους πολιτικούς κάθε εποχής.

Η παρακάτω εικόνα νουθεσίας του Καποδίστρια προς τον Ιερό Κλήρο, θα έπρεπε να κοσμεί κάθε εκκλησία, κάθε σχολείο, τη Βουλή και κάθε σπίτι, κάθε νοσοκομείο και ιατρείο, κάθε επιχείρηση. Γιατί αν σήμερα υπάρχουμε ως Έθνος έστω κι έτσι όπως είμαστε, το οφείλουμε στον ΑΓΙΟ ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.

Μην ακούτε τα συστημικά παπαγαλάκια, είτε με ράσο, είτε με κοστούμι, είτε με απλά ρούχα που σας λένε ότι ο Καποδίστριας δεν είναι άγιος. Αν δεν είναι αυτός, τότε ποιός είναι; Δεν είναι τυχαίο ότι ο λάος μέχρι και 10 χρόνια μετά τη δολοφονία του, περίμενε να αναστηθεί, εκπληρώνοντας παλιούς θρύλους και προφητείες περί "Ιωάννη Βασιλέα" για την Πόλη... Για τον λαό ήταν ο Μπαρμπαγιάννης.

Αυτός που έδωσε τα πάντα, όλη την περιουσία, τάϊσε χήρες, ορφανά, σπούδασε παιδιά, έβαλε υποθήκη όλα τα κτήματά του για να ταΐσει τους Έλληνες, έζησε ως κοσμοκαλόγερος για να υπηρετεί μόνο την πατρίδα του, συμφιλίωσε εχθρούς, ήταν ο προταίτιος της Ευρωπαϊκής ειρήνης για 99 χρόνια (1815-1914), ήταν η αόρατος αρχή για τη βοήθεια της Ελληνικής Εθνεγερσίας, εργάστηκε αφιλοκερδώς ακόμη και ως ιατρός, πήγε στον θάνατο προγνωρίζοντας και ο ίδιος και οι πάντες ότι επρόκειτο να τον δολοφονήσουν και δείχνοντας έτσι ότι ο εμφύλιος σπαραγμός το μόνο που θα φέρει είναι ο διχασμός και η υποτέλεια στους ξένους.

Ο ίδιος γνώριζε περί θυσίας, γι΄αυτο λίγο καιρό πριν δολοφονηθεί θα γράψει ότι "θα έρθει κάποτε η στιγμή κατά την οποία οι Έλληνες θα εννοήσουν τη σημασία της θυσίας μου". Δυστυχώς απ' οτι φαίνεται πολύ λίγοι έχουν εννοήσει τη σημασία της θυσίας του και κρίνοντας από τις παγκόσμιες και γεωπολιτικές εξελίξεις, μία μεγάλη ταπεινωτική σφαλιάρα ίσως είναι η στιγμή που οι Έλληνες θα "εννοήσουν".
Θυμάστε τον Άγιο Παΐσιο που έλεγε: "Είναι επιτακτική ανάγκη προβολής ενός ιδανικού προτύπου προς μίμηση για τους πολιτικούς ηγέτες, αλλά και για υποβοήθηση του λαού να αποκτήση ορθά πολιτικά κριτήρια στην επιλογή των κυβερνητών του Έθνους μας”, εννοώντας φυσικά τον Ι.Καποδίστρια.

Φαντάζομαι θα θυμάστε που έλεγε ότι θα μας πάρουν 2-3 νησιά... Μάλλον μετά από μεγάλες ήττες ερχόμαστε στα συγκαλά μας.

ΚΩΣΤΟΥΛΑΣ ΒΑΣΙΛΗΣ - enarhi.com

Στο πρόσωπο του Αποστόλου Ιωάννη η αγάπη και η βροντερή δύναμη δεν στέκονται αντίθετες, αλλά συναντώνται με θαυμαστή αρμονία.

2026-09-26T21:49:38.289+03:00

Ο Απόστολος Ιωάννης είναι γνωστός σε όλους ως ο «μαθητής τῆς ἀγάπης». Στο Ευαγγέλιό του και τις επιστολές του διατρανώνει το θεμέλιο της χριστιανικής ζωής: «ὁ Θεός ἀγάπη ἐστίν» (Α΄ Ιω. 4,8).

Παράλληλα όμως, από τα χρόνια της κλήσεώς του, ο ίδιος ο Χριστός τον ονόμασε αυτόν και τον αδελφό του Ιάκωβο «υἱούς βροντῆς» (Μάρκ. 3,17).

Και η Εκκλησιαστική Παράδοση επιβεβαιώνει ότι ο Ιωάννης δεν υπήρξε μόνο ο τρυφερός μαθητής που ανέπεσε στο στήθος του Διδασκάλου, αλλά και ο Απόστολος με το εκρηκτικό ταμπεραμέντο που δεν ανέχθηκε ποτέ την πλάνη, δεν παραγνώρισε ποτέ το χρέος του να υπερασπιστεί την αλήθεια και δεν δίστασε με την Αποστολική του Αυθεντία να ελέγξει αμελείς ή επιλήσμονες της αποστολής τους Επισκόπους.

Στη Γ΄ Επιστολή του εμφανίζεται ο Διοτρεφής, ένας τοπικός επίσκοπος που «φιλοπρωτεύει» και αρνείται να δεχθεί την αποστολική αυθεντία. Ο Ιωάννης υπόσχεται ότι θα πάει ο ίδιος να τον ελέγξει. Εδώ αποκαλύπτεται ο δυνατός χαρακτήρας του: δεν παραμένει θεατής, δεν φοβάται να συγκρουστεί με τον εγωισμό και την αλαζονεία, αλλά «βροντά» για να υπερασπιστεί την Εκκλησία.

Ακόμη πιο χαρακτηριστικό είναι το περιστατικό στο λουτρό της Εφέσου, που διηγούνται ο Ευσέβιος και ο Ειρηναίος. Όταν πληροφορήθηκε ότι μπήκε μέσα ο αιρεσιάρχης Κήρινθος, ο Ιωάννης βγήκε αμέσως έξω, φωνάζοντας: «Φεύγουμε, μήπως καταπέσει το λουτρό· ο εχθρὸς της αληθείας βρίσκεται μέσα!» Στιγμή αποστροφής, όχι στον ίδιο τον άνθρωπο, αλλά στην ψευδοδιδασκαλία που διέστρεφε το Ευαγγέλιο.

Η παράδοση του Κλήμεντος Αλεξανδρέως μιλά για κάποιο νέο που παρέδωσε ο Ιωάννης σε έναν Επίσκοπο να τον προστατεύσει, και ο οποίος τελικά ξέπεσε σε ληστρική ζωή. Ο Απόστολος ελέγχει αυστηρά τον επίσκοπο για την αμέλειά του, και με τόλμη ανεβαίνει στο βουνό, ψάχνοντας τον νεαρό. Με δάκρυα στα μάτια τον καλεί να επιστρέψει και τα καταφέρνει. Σκληρή φωνή για την αμέλεια, αλλά τρυφερή αγκαλιά για το χαμένο πρόβατο.

Στο τελευταίο βιβλίο της Αγίας Γραφής, την Αποκάλυψη, ο Ιωάννης δεν αναδεικνύεται μόνο σε θεωμένο θεατή της δόξας του Χριστού, αλλά και σε προφήτη που χρησιμοποιεί βροντερή γλώσσα για να καταγγείλει την αμαρτία και κάθε μορφή αδικίας.

Η προφητική του κραυγή συμπληρώνει τη μαρτυρία του ως Μαθητή της αγάπης: όποιος αγαπά τον Θεό, οφείλει να πολεμά και την αδικία.

Σ τα γεράματά του, όπως διασώζει η Παράδοση, ο Ιωάννης έλεγε σε κάθε ευκαιρία μόνο τούτο: «Τεκνία, ἀγαπᾶτε ἀλλήλους». Όταν τον ρωτούσαν γιατί επαναλαμβάνει το ίδιο, απαντούσε: «Γιατί αυτή είναι η εντολή του Κυρίου· κι αν κρατήσετε μόνο αυτή, είναι αρκετή». Ο ίδιος Απόστολος όμως, που μιλούσε συνεχώς για αγάπη, ήταν αυτός που παρέμενε μέχρι τέλους «υἱός βροντῆς», αδιάλλακτος απέναντι στην πλάνη, αποφασισμένος να υπερασπιστεί την αλήθεια με παρρησία.

Στο πρόσωπο του Αποστόλου Ιωάννη η αγάπη και η βροντερή δύναμη δεν στέκονται αντίθετες, αλλά συναντώνται με θαυμαστή αρμονία. Ο λόγος του ήταν γεμάτος τρυφερότητα, μα όταν χρειαζόταν δεν δίσταζε να υψώσει τη φωνή του με αποφασιστικότητα για να υπερασπιστεί την αλήθεια του Χριστού. Η ορμή του δεν είχε μέσα της εμπάθεια ούτε μίσος· ήταν καθαρή αγανάκτηση για την πλάνη και ζήλος για τη σωτηρία του λαού του Θεού. Έτσι, ο ίδιος άνθρωπος που επαναλάμβανε «Τεκνία, ἀγαπᾶτε ἀλλήλους» ήταν και αυτός που αρνιόταν να συμβιβαστεί με την ψευδοδιδασκαλία. Η γλυκύτητα της αγάπης και η δύναμη της βροντής, λοιπόν, συνυπάρχουν στον Ιωάννη και σφραγίζουν την αποστολική του μαρτυρία μέχρι το τέλος της ζωής του.

Μητροπολίτης Χονγκ Κονγκ Νεκτάριος

ΟΙ ΠΑΝΤΕΣ ΚΛΗΤΟΙ (Κυριακή Α΄ Λουκά).

2026-09-26T20:49:52.754+03:00

Η κλήση των πρώτων αποστόλων τονίζεται εμφαντικά στο Ευαγγέλιο. Ο Χριστός συνάντησε την πρώτη τετράδα των μαθητών του, Ανδρέα και Πέτρο, Ιάκωβο και Ιωάννη, εν ώρα της εργασίας τους, «ήσαν γαρ αλιείς», μίλησε ενώπιόν τους περί της Βασιλείας του Θεού και τους κάλεσε να τον ακολουθήσουν. Και οι πρώτοι μαθητές, σαγηνευμένοι από όσα είδαν και άκουσαν, υπάκουσαν στο κάλεσμά του και «αφέντες άπαντα ηκολούθησαν αυτώ» (Κυριακή Α΄ Λουκά).

Όλοι οι απόστολοι έγιναν «κλητοί Ιησού Χριστού», έλαβαν από το ίδιο το στόμα του Χριστού την κλήση να τον ακολουθήσουν και το έπραξαν αυτό με απόλυτη συνέπεια μέχρις εσχάτης πνοής. Προβάλλουν το γεγονός της κλήσης τους ως τεκμήριο της θεϊκής τους αποστολής και της αυθεντικότητας του κηρύγματός τους, όμως δεν παραλείπουν να τονίζουν ότι δεν είναι οι μόνοι κλητοί από τον Θεό. Μας υπενθυμίζουν ότι και όλοι εμείς, οι πιστοί, είμαστε «κλητοί Ιησού Χριστού». Ο Παύλος, π. χ., τιτλοφορούμενος «κλητός απόστολος Ιησού Χριστού διά θελήματος Θεού», επιστέλλει «πάσι… κλητοίς αγίοις». Είστε και σεις, λέει, οι αποδέκτες όλοι των επιστολών μου, «κλητοί Ιησού Χριστού» (Α΄ Κορ. 1, 1. Ρωμ. 1, 1-7).

Μια μεγάλη τιμητική κλήση έχει επιφυλαχθεί από τον Θεό για όλους μας. Είμαστε η εκλογή του Κυρίου, οι «ηγαπημένοι υπό Θεού».

Μας διάλεξε η αγάπη του Θεού «προ καταβολής κόσμου είναι ημάς αγίους και αμώμους», με σκοπό να γίνουμε άγιοι κι εμείς, αφού αυτός που μας κάλεσε είναι άγιος. Μας διάλεξε ο Θεός απ’ αρχής, προ πάντων των αιώνων, «εις σωτηρίαν», που την εξασφαλίζει ο αγιασμός του Αγίου Πνεύματος και η αληθινή πίστη.

Μας κάλεσε «εις περιποίησιν της δόξης του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού». Αδιανόητο μεγαλείο! Εμείς, οι μικροί άνθρωποι, να αποκτήσουμε τη δόξα του Χριστού! Να γίνουμε «θείας κοινωνοί φύσεως». Μας προόρισε ο Θεός «εις υιοθεσίαν διά Ιησού Χριστού». Μπορούσε να υπάρξει κάτι πιο τιμητικό από αυτό για τον άνθρωπο; (Α΄ Θεσ. 1, 4. Α΄ Πέτρ. 1, 15. Εφ. 1, 4. Β΄ Θεσ. 2, 13-14. Β΄ Πέτρ. 1, 3).

Έγινε έτσι η αποκάλυψη «μυστηρίου χρόνοις αιωνίοις σεσιγημένου». Φανερώθηκε το προαιώνιο σχέδιο του Θεού (Ρωμ. 14, 24).

Και τώρα; Ο Θεός έκανε απ’ τη μεριά του το τέλειο. Εμείς όμως τί κάνουμε; Έχουμε κατανοήσει ότι είμαστε «κλήσεως επουρανίου μέτοχοι»; (Εβρ. 3, 1). Το θεωρούμε τιμή μας αυτό; Αν μας καλούσε ένας δυνατός επίγειος άρχοντας, θα αδιαφορούσαμε; Θα περιφρονούσαμε την κλήση του; Ή θα σκοτωνόμασταν να ανταποκριθούμε;

Το ίδιο, λένε οι απόστολοι, να κάνουμε και απέναντι στον Θεό. «Αξίως περιπατήσαι της κλήσεως» που έχουμε λάβει (Εφ. 4, 1). Μας κάλεσε ο Θεός να γίνουμε γνήσια παιδιά του. Ας ζήσουμε ανάλογα. Μη μείνουμε απλώς κλητοί, ας γίνουμε εκλεκτοί. Μα εμείς νομίζουμε ότι υποχρεώσεις προς τον Θεό έχουν μόνο οι απόστολοι και οι μοναχοί. Όσοι αφιερώνονται αποκλειστικά σ’ αυτόν.

Ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος όμως διαφωνεί.

Βλέπω, λέει, πολλούς κοσμικούς να τεμπελιάζουν για τα πνευματικά και να λένε: Πώς είναι δυνατόν παντρεμένοι άνθρωποι εμείς, με πλήθος κοινωνικές υποχρεώσεις, να ανταποκριθούμε στην κλήση του Θεού;
Σ’ αυτούς λοιπόν απαντώ: Όλα τα καλά που μπορείτε να κάνετε, κάντε τα. Μην περιγελάσετε κανένα, μην κλέψετε κανένα, μην πείτε ψέματα σε κανένα, μην περιφρονήσετε κανένα, μη μισήσετε κανένα. Μην απουσιάζετε από τις λειτουργικές συνάξεις (από τη Θεία Λειτουργία), να συμπονάτε τους φτωχούς, μη σκανδαλίσετε κανένα. Ξένο πράγμα μην αγγίξετε. Να αρκείσθε στη γυναίκα σας. Αν κάνετε έτσι, δεν είστε μακριά από τη Βασιλεία των ουρανών (Κλίμαξ, Λόγος Α΄, Περί αποταγής, 42).

Να, που δεν είναι και τόσο εξωπραγματικά εν τέλει τα όσα μας ζητάει ο Θεός.

π. Δημητρίου Μπόκου.

«Αντιύλη». Ι. Ν. Αγ. Βασιλείου, Πρέβεζα.

«Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ»

2026-09-26T17:52:05.301+03:00

METAΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:
«Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ»
[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 26-9-2001]

Σήμερα η Εκκλησία μας, αγαπητοί μου, τιμά την Μετάσταση του θαυμαστού και μεγάλου αποστόλου του Χριστού, του μαθητού της αγάπης και ευαγγελιστού Ιωάννου του Θεολόγου. Η μνήμη του συμπίπτει περίπου 1906 –από σήμερα- 1906 χρόνια από της συγγραφής του περιφήμου προφητικού του βιβλίου, του τελευταίου της Καινής Διαθήκης, της Αποκαλύψεως. Γιατί ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, εξόριστος στην Πάτμο, συνέγραψε το βιβλίο αυτό το 95 μ.Χ. ύστερα από μια σειρά αποκαλύψεων που είχε σε ένα σπήλαιο του νησιού εν ημέρα Κυριακή, όπως ο ίδιος μάλιστα το καταγράφει. Και ξέρετε πρώτα εγράφη η Αποκάλυψις και μετά εγράφη το Ευαγγέλιον, αν το γνωρίζετε. Είναι λοιπόν το πρώτο βιβλίο που έγραψε. Και μετά δε και οι επιστολές. Όταν επανέκαμψε από την εξορία στην Έφεσο, εκεί έγραψε το ομώνυμον Ευαγγέλιον, όπως σας είπα, και τις επιστολές.

Βέβαια, όταν γιορτάστηκαν τα 1900 χρόνια, κυρίως πήραν ως αφορμή – δεν ξέρω γιατί- που ήταν μία επίσημος ημέρα, να δουν το βιβλίο της Αποκαλύψεως ως ένα βιβλίο οικολογικής, οικολογικής σπουδαιότητος… Επειδή αναφέρεται το βιβλίο αυτό σε πολλές καταστροφές κ.λπ. κ.λπ. και περίεργα φαινόμενα μες στη φύση, αυτό το στοιχείο εκλέχθηκε για να χρησιμοποιηθεί για να τονιστεί το βιβλίο της Αποκαλύψεως. Λυπάμαι βέβαια, αλλά πολύ περισσότερο και πολύ βαθύτερα το βιβλίο της Αποκαλύψεως αναφέρεται σε εσχατολογικές αναστατώσεις και αυτό είναι εκείνο που μας ενδιαφέρει και αυτό θα είναι που θα μας απασχολήσει, εν συντομία βεβαίως, στο σημερινό μας θέμα.

Έτσι, το μήνυμα του ευαγγελιστού Ιωάννου δεν είναι η οικολογία, το ξαναλέω, του πλανήτου μας, αλλά το τέλος της Ιστορίας. Το τέλος του σύμπαντος κόσμου, ο διωγμός της Εκκλησίας, η παρουσία του Αντιχρίστου, ο ένδοξος ερχομός του Χριστού ως Κριτού της Ιστορίας και η ανάστασις των νεκρών· και η αρχή της αιωνίου Βασιλείας· αλλά και η αρχή της αιωνίου κολάσεως. Αυτά μας ενδιαφέρουν. Αλλά και η παλιγγενεσία της Δημιουργίας, αν θέλετε, κατά την βεβαίωση του ιδίου του Χριστού με τους καινούριους ουρανούς και την καινούρια γη· κατά την βεβαίωση του ευαγγελιστού Ιωάννου που είναι μέσα στο βιβλίο της Αποκαλύψεως. «Είδα», λέει, «καινούριους ουρανούς και καινούρια γη»· «όπου δικαιοσύνη κατοικεί», αναφέρει ο απόστολος Πέτρος. Δικαιοσύνη κατοικεί, δηλαδή αγιότητα· δεν υπάρχει πια εκείνο που υπάρχει μέσα εις την ιστορία, αυτά που μας κάνουν πολλές φορές να λέμε: «Πότε θα εξέλθω από την Ιστορία για να ησυχάσουν τα μάτια μου και τα αυτιά μου από εκείνα που βλέπω και ακούω;».

Αυτό είναι το μήνυμα της Αποκαλύψεως. Γι΄αυτό, για να δεις το περιεχόμενο ενός προφητικού βιβλίου, πρέπει να έχεις το Πνεύμα το Άγιον. Αλλιώτικα δεν μπορείς να εννοήσεις τίποτα. Και το χειρότερο; Ούτε τα πρωτεύοντα στοιχεία του βιβλίου αυτού, και αυτά τα εκμηδενίζεις, γιατί δεν έχεις το Πνεύμα του Θεού για να μπορείς να δεις το βιβλίο αυτό. Γι'αυτό λέει ο Απόστολος Πέτρος στην δευτέρα του επιστολή: «Πᾶσα προφητεία γραφῆς ἰδίας ἐπιλύσεως οὐ γίνεται». Η «ἰδία ἐπίλυσις» είναι η ερμηνεία. Δεν μπορεί να κάνεις ερμηνεία πάσης προφητείας εάν δεν έχεις το Πνεύμα το Άγιον.

Ωστόσο, το βιβλίο της Αποκαλύψεως μάς φανερώνει εκείνο που πραγματικά μας ενδιαφέρει, την πορεία της Εκκλησίας μέσα εις την Ιστορία. Δεν λέω τα μετά την Ιστορία. Τα μετά την Ιστορίαν είναι η Βασιλεία του Θεού. Δεν υπάρχει θέμα εκεί. Ούτε δυνάμεθα να κάνουμε περιγραφές σε εκείνα τα οποία είναι μετά το τέλος της Ιστορίας. Έτσι λοιπόν μας ενδιαφέρει η πορεία της Εκκλησίας μέσα εις αυτήν την Ιστορίαν· στην οποία και ζούμε. Ξέρετε οι Οικολόγοι, μια που έκανα κουβέντα γι’ αυτούς, δεν πιστεύουν σε έσχατα· πιστεύουν στην υλιστική αρχή ότι η Δημιουργία πάντοτε υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει, χωρίς αρχή και χωρίς τέλος και χωρίς Θεό Δημιουργό. Ανοίξτε ένα βιβλίο, φερειπείν του Ρόζενταλ, το Μικρό Φιλοσοφικό Λεξικό, να δείτε εκεί –υλιστικό είναι- να δείτε εκεί πώς μιλάνε για το θέμα αυτό. Έτσι τρομάζουν και αιφνιδιάζονται για κάθε καταστροφή που συμβαίνει μέσα στην Δημιουργία. Δεν εννοούν ότι η καταστροφή είναι καρπός της αποστασίας. Αυτό δεν το καταλαβαίνουν, ότι ο άνθρωπος έχει φύγει μακριά από τον Θεό- αφού δεν πιστεύουν εις τον Θεόν…

Ωστόσο ο Ιωάννης στέκεται μπροστά στα μυστήρια της Ιστορίας και ζητά να τα αποκρυπτογραφήσει. Τον ενδιαφέρει αποκλειστικά η πορεία της Εκκλησίας και γι' αυτήν μόνον αγωνιά. Και όταν λέγει Εκκλησία, δεν λέει τον κόσμο, αλλά λέει την Εκκλησία. Δηλαδή οι πιστοί που αποτελούν την Εκκλησία. Ο κόσμος δεν τον ενδιαφέρει τον Ευαγγελιστή Ιωάννη, δεν τον ενδιαφέρει. Μάλιστα, να πάρουμε εκείνο που είπε ο Χριστός στην αρχιερατική Του προσευχή: «Οὐ περὶ τοῦ κόσμου ἐρωτῶ», λέει προς τον Πατέρα, «Δεν Σε παρακαλώ για τον κόσμον» - ακούσατε;- «Δεν Σε παρακαλώ για τον κόσμο, αλλά για εκείνους τους οποίους μου έδωσες και τους οποίους αγαπώ». Δηλαδή; Η Εκκλησία. Έτσι δεν είναι, παρακαλώ, στον οπτικό ορίζοντα, στον οπτικό ορίζοντα του Ιωάννου ο κόσμος, αλλά είναι μόνον η Εκκλησία. Και αυτή η αποκάλυψη του μέλλοντος της Εκκλησίας περιέχεται στο γνωστό μας βιβλίο της Αποκαλύψεως.

Αλλά ποιος θα αποκρυπτογραφήσει το μέλλον; Μόνον ο Χριστός. «Ἐν ᾧ εἰσι», λέγει ο Απόστολος Παύλος εις την προς Κολοσσαείς επιστολή του, «ἐν ᾧ εἰσι πάντες οἱ θησαυροὶ τῆς σοφίας καὶ τῆς γνώσεως ἀπόκρυφοι». «Εκεί, εις τον Χριστόν, είναι όλοι οι θησαυροί της σοφίας κρυμμένοι και της γνώσεως». Εκεί. Πού; Εις τον Ιησούν Χριστόν. Έτσι διαβάζουμε, στα κεφάλαια τέταρτον και πέμπτον της Αποκαλύψεως, μετά την θύρα που είδε ο Ευαγγελιστής Ιωάννης στον ουρανό, «ἀνεῳγμένην», λέγει, «ἐν τῷ οὐρανῷ», ανοιγμένη στον ουρανό, ότι άκουσε την παραγγελία «Ἀνάβα ὧδε(:Ανέβα εδώ) καὶ δείξω σοι ἃ δεῖ γενέσθαι μετὰ ταῦτα(:και θα σου δείξω εκείνα τα οποία πρόκειται να γίνουν μετὰ ταῦτα)». Ανέβα. Αλλά πού θα ανήρχετο ο Ιωάννης; Το λέει ο άγιος Ανδρέας Καισαρείας: «Τό τῶν γηίνων τελείως ἀποστῆναι καί ἐν οὐρανῷ γενέσθαι τήν διάνοιαν τοῦ ἀκούοντος». «Η διάνοια», λέει, «του ακούοντος έπρεπε να ανεβεί εις τον ουρανό, αφού τελείως αποχωριστεί από όλα τα γήινα». Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να έχεις, όπως τονίσαμε και ξανατονίσαμε, το Πνεύμα το Άγιον, για να κατανοήσεις τα κεκρυμμένα του ουρανού, τα μυστήρια του μέλλοντος, την πορεία της Εκκλησίας.

Πολλοί, ξέρετε, ίσως και σε σας, μου λένε: «Αυτά που γίνονται τώρα είναι γραμμένα στην Αποκάλυψη;» - άνθρωποι άσχετοι, άνθρωποι που δεν έχουνε Πνεύμα Θεού. Τι να εξηγήσω; Τι να πω εις αυτούς τους ανθρώπους; Έτσι λοιπόν αυτά είναι μόνο για την Εκκλησίαν και τα μέλη της. Και τι λέγει; «Καὶ δείξω σοι ἃ δεῖ γενέσθαι μετὰ ταῦτα». «Και θα σου δείξω εκείνα τα οποία θα γίνουν μετὰ ταῦτα». «Μετὰ ταῦτα»· πότε; Όχι μετά το τέλος της Ιστορίας, αλλά μετά από σένα όταν θα ξαναβρεθείς στην πραγματικότητα της Γης.

Πρέπει ακόμη κάτι να πούμε, αυτό που είπε εδώ, εκείνο το «δεῖ», «προσέξατε ότι πρέπει», λέει, «έτσι να γίνουν». Εδώ πρέπει να γίνουν όλα αυτά που προαναγγέλλονται; Ναι. Όχι γιατί είναι στο πρόγραμμα του Θεού έτσι να γίνουν, αλλά γιατί έτσι θα ενεργούσαν οι άνθρωποι με την βούλησή τους και τα χέρια τους. Αυτό το «δεῖ» ξέρετε πολλές φορές που υπάρχει στις προφητείες, αλλά και στην Καινή Διαθήκη, το λέει και ο Χριστός- πολλές φορές μας μπερδεύει· «δεῖ τόν υἱόν τοῦ ἀνθρώπου», φερειπείν, «πρέπει ο υιός του ανθρώπου να παραδοθεί, να κρεμαστεί, να…, να…», «δεῖ», «δεῖ» κ.τ.λ.- αγαπητοί μου, αυτό το «δεῖ» είναι κάθε φορά με την ερμηνεία του· σε κάθε περίπτωση δεν είναι πάντα το ίδιο. «Δεῖ» θα πει πρέπει. Αλλά γιατί πρέπει; Όχι επειδή προγραμμάτισε – θα επαναλάβω αυτό που τώρα είναι το ενδιαφέρον- όχι γιατί ο Θεός προγραμμάτισε τα πράγματα όπως περιγράφονται στο βιβλίο της Αποκαλύψεως, αλλά γιατί έτσι προγραμμάτισαν οι άνθρωποι με την αποστασία τους. Και τα αναφέρει αυτά εις το βιβλίον της Αποκαλύψεως. Γι'αυτό ο Κύριος είπε: «Ἀνένδεκτόν ἐστι τοῦ μὴ ἐλθεῖν τὰ σκάνδαλα». «Είναι», λέει, «αδύνατον να μην έρθουν τα σκάνδαλα». Το μεγαλύτερο δε σκάνδαλο; Η αποστασία. Δηλαδή η επέμβασις των ανθρώπων επί των γεγονότων της ιστορίας κατά τρόπον αρνητικόν, που ο Θεός θα παραχωρήσει έτσι να γίνουν. Άρα λοιπόν αυτό το «δεῖ» αναφέρεται κυρίως εις την ενέργεια των ανθρώπων εις την Ιστορίαν.

Και συνεχίζει ο ιερός Ευαγγελιστής στο πέμπτο κεφάλαιο και λέγει- της Αποκαλύψεως πάντοτε: «Καὶ εἶδον ἐπὶ τὴν δεξιὰν τοῦ καθημένου ἐπὶ τοῦ θρόνου βιβλίον γεγραμμένον ἔσωθεν καὶ ἔξωθεν, κατεσφραγισμένον σφραγῖσιν ἑπτά». «Είδα», λέει, «στα δεξιά εκείνου που εκάθητο εις τον θρόνον, ένα βιβλίο γραμμένο και από μέσα και από έξω, αλλά ήτανε κλειστό, ήτανε σφραγισμένο με επτά σφραγίδες». Τι σημαίνει αυτό; Το κατασφραγισμένο βιβλίο εις το χέρι του Θεού την πάνσοφο μνήμη και γνώση του Θεού για εκείνα τα οποία πρόκειται να συμβούν- σαν προφητεία. Γι'αυτό ακριβώς ο Θεός εξαγγέλλει αυτά που ο Ιωάννης γράφει εις το βιβλίο της Αποκαλύψεως. Και όλα αυτά είναι σφραγισμένα με επτά σφραγίδες, που σημαίνει το αδύνατον της αναγνώσεως του βιβλίου, δηλαδή το αδύνατον της γνώσεως του περιεχομένου. Και το άγνωστον περιεχόμενον καλύπτει όλο το βιβλίο της Αποκαλύψεως του οποίου η αποκρυπτογράφησις θα γίνεται μόνον από τον Ιησούν Χριστόν, καθώς θα εκδιπλώνονται τα γεγονότα, θα ξεκινούν και θα εκδιπλώνονται τα γεγονότα- και τούτο γιατί «ὁ πατὴρ φιλεῖ τὸν υἱὸν καὶ πάντα δείκνυσιν αὐτῷ ἃ αὐτὸς ποιεῖ». «Γιατί», λέει, «ο Πατήρ αγαπά τον Υιό και δείχνει στον Υιό όλα εκείνα τα οποία θα συμβούν».

Και ο Ιωάννης ακούει φωνή, φωνή αγγέλου, δυνατή φωνή, να λέγει: «Τίς ἄξιός ἐστιν ἀνοῖξαι τὸ βιβλίον καὶ λῦσαι τὰς σφραγῖδας αὐτοῦ;». «Ποιος είναι άξιος», λέγει, «να ανοίξει το βιβλίο και να βγάλει τις σφραγίδες και να πληροφορηθεί το περιεχόμενον του βιβλίου;». Και σημειώνει ο Ευαγγελιστής: «Καὶ οὐδεὶς ἐδύνατο ἐν τῷ οὐρανῷ οὔτε ἐπὶ τῆς γῆς οὔτε ὑποκάτω τῆς γῆς ἀνοῖξαι τὸ βιβλίον οὔτε βλέπειν αὐτό». «Κανείς δεν βρέθηκε, ούτε άγγελος, ούτε άνθρωπος, ούτε κάτω από τη γη, λέει στον Άδη, κανείς δεν εβρέθηκε όχι μόνον, αλλά ούτε και να το δουν το βιβλίον δεν μπορούσαν». Αυτό σημαίνει πόσο απόρρητα είναι αυτά που αφορούν εις την πορείαν της Εκκλησίας και που μόνον ο Θεός γνωρίζει.

Και βεβαιώνει κάτι προσωπικό ο Ιωάννης και λέει: «Καὶ ἐγὼ ἔκλαιον πολύ, ὅτι οὐδεὶς ἄξιος εὑρέθη ἀνοῖξαι τὸ βιβλίον οὔτε βλέπειν αὐτό». «Έκλαιγα», λέγει. «Κανείς δεν βρέθηκε να το ανοίξει· ούτε καν να το βλέπει». Αυτός ο παρατατικός «ἔκλαιον» δείχνει ότι ανεζητείτο γενική ύπαρξις, λογική ύπαρξις, μέσα στην κτιστή δημιουργία που θα μπορούσε να αποκρυπτογραφήσει τις βουλές του Θεού. Κανείς όμως δεν υπήρχε. Και τότε ο Ιωάννης πληροφορείται ότι «Ἰδοὺ ἐνίκησεν ὁ λέων ὁ ἐκ τῆς φυλῆς Ἰούδα, ἡ ῥίζα Δαυΐδ, ἀνοῖξαι τὸ βιβλίον καὶ τὰς ἑπτὰ σφραγῖδας αὐτοῦ». «Να, βρέθηκε», λέει, «βρέθηκε». Ποιος είναι; Αυτός που ενίκησε, Αυτός που είναι από την φυλή του Ιούδα, από την ρίζα του Δαβίδ, Αυτός ο Οποίος θα ανοίξει και τις σφραγίδες του βιβλίου. Δηλαδή; Ο Μεσσίας Ιησούς. Ο ιστορικός Ιησούς. Ο Ιησούς Χριστός· που ενίκησε και υπερίσχυσε δια του απολυτρωτικού Του έργου να ανοίξει το βιβλίον. Αυτός μόνον.

Και στη συνέχεια βλέπει ο Ιωάννης «ἀρνίον ἑστηκὸς ὡς ἐσφαγμένον· καὶ ἦλθε καὶ εἴληφεν ἐκ τῆς δεξιᾶς τοῦ καθημένου ἐπὶ τοῦ θρόνου». Αυτό δε το περίεργο σχήμα, ότι είδε, λέει, «ἀρνίον ἑστηκὸς καί ἐσφαγμένον»· μα, αν ήτο εσφαγμένον θα ΄τανε κάτω πεσμένο. Εδώ είναι και εσφαγμένον, αλλά και στέκεται. Δείχνει δύο πράγματα· την Σταύρωση του Χριστού, αλλά και την Ανάστασή Του. Το «ἀρνίον τό ἐσφαγμένον καί ἑστηκὸς». «Εκείνος», λέει, «πήρε το βιβλίο και τότε όλος ο ουράνιος κόσμος υμνεί, ο αγγελικός κόσμος» : «Ἂξιόν ἐστι τὸ ἀρνίον τὸ ἐσφαγμένον λαβεῖν τὴν δύναμιν καὶ τὸν πλοῦτον καὶ σοφίαν καὶ ἰσχὺν καὶ τιμὴν καὶ δόξαν καὶ εὐλογίαν». «Άξιον το αρνίον», δηλαδή ο Ιησούς Χριστός. Και ευθύς μετά ανοίγεται το βιβλίο και ξεδιπλώνονται «ἅ δεῖ γενέσθαι μετά ταῦτα». Όλα ξεδιπλώνονται μετά, εκείνα τα οποία θα έπρεπε μετά ταῦτα να γίνουν.

Αγαπητοί. Το βιβλίο των βουλών του Θεού μένει διαρκώς εσφραγισμένον στους ανθρώπους και εις τους αγγέλους· που δεν ανήκουν μάλιστα, ιδίως για τους ανθρώπους, προπαντός, που δεν ανήκουν εις την ζώσαν Εκκλησία του Χριστού, που δεν πιστεύουν στον Χριστό και δεν έχουν το Πνεύμα το Άγιον. Ξέρετε πόσο περίεργος είναι ο άνθρωπος να μάθει το μέλλον; Είτε το εγγύς και προσωπικόν, είτε το απόμακρο μέλλον. Και γενικότερα. «Τι θα γίνει αύριο;». Να, τώρα βλέπετε αυτά τα γεγονότα που έχουμε με την Αμερική, ε; «Τι γίνεται; Τι γίνεται με όλη αυτήν την κατάσταση; Αύριο τι θα γίνει;». Παγκοσμίως δεν είναι έτσι; Όλοι οι άνθρωποι κάπως έτσι δεν ερωτούν; «Τι θα γίνει αύριο;». Κανείς δεν το ξέρει. Κανείς δεν το ξέρει· πραγματικά, κανείς. Αλλά αυτό όμως το προαναγγέλλει ο Θεός. Γι'αυτό οι άνθρωποι κινούνται με πιθανολογίες, κινούνται με περιφερειακές γνώμες, εικασίες κ.τ.λ. Μόνο οι πιστοί, οι ζωντανοί Χριστοί, ως πνευματοφόροι πιστοί ξεπερνούν τα γεγονότα αυτά τα σύγχρονα, γιατί αντιλαμβάνονται το νόημα του βιβλίου της Αποκαλύψεως και μπορούν να σου πουν τι θα γίνει παρακάτω και ποιο είναι το τέρμα. Και η παρηγορία τους είναι ο Ιησούς Χριστός, ο μόνος Σωτήρας, ο γνώστης των μυστηρίων του μέλλοντος, αυτός που είναι «ὁ ὧν καί ὁ ἦν καί ὁ ἐρχόμενος». Ο νικητής της ιστορίας και του θανάτου. Μόνον ο Χριστός. Ο Κριτής της οικουμένης, συμπάσης της οικουμένης, ο Κύριος της Βασιλείας του Θεού. Γι'αυτό θα πρέπει να ‘χουμε το Πνεύμα του Θεού και ανά χείρας τον λόγο του Θεού.

Σημειώσατε δε, κάτι που το είχα τότε αντιληφθεί και μου ήταν εξαιρετικά χρήσιμο, που κάναμε την ερμηνεία της Αποκαλύψεως: Δεν θα δεις το βιβλίο της Αποκαλύψεως χωρισμένο από την λοιπή Καινή Διαθήκη, αλλά ούτε και από την Παλαιά Διαθήκη. Πρέπει να έχεις μπροστά σου κατά εποπτικόν τρόπον, αν θέλεις να καταλάβεις το βιβλίο της Αποκαλύψεως, και την Καινή Διαθήκη και την Παλαιά Διαθήκη και να διαθέτεις Πνεύμα Θεού. Μόνον τότε μπορείς πραγματικά να καταλάβεις. Όπως Τον αποκαλύπτει ο Ιωάννης τον Κύριο στην Αποκάλυψή του· ότι είναι ο Κύριος, ο Κριτής της οικουμένης απάσης.

Έτσι, αγαπητοί, ακούει και τούτο ο πιστός: «Ναί, ἔρχομαι ταχύ!»- μέσα στο βιβλίο της Αποκαλύψεως:. Ξέρετε από πότε αυτά άρχισαν να πραγματοποιούνται; Όταν άφησε τον κονδυλοφόρο του ο ευαγγελιστής Ιωάννης- επιτρέψατέ μου γιατί με κονδυλοφόρο έγραφε, με μελάνι· μάλιστα κάπου λέει ο ίδιος «Δεν θέλω να σας γράψω με χαρτί και μελάνι»· με χαρτί και μελάνι. Σε μια επιστολή του το λέει. «Αλλά θα τα πούμε στόμα με στόμα». Λοιπόν· έγραφε· άφησε τον κονδυλοφόρο κάπου. Είπε. Από την στιγμή εκείνη αρχίζει να πραγματώνεται κάθε προφητεία, εν εξελίξει πάντοτε, του βιβλίου της Αποκαλύψεως. Από εκείνη την ώρα. Αυτό θα πρέπει κανείς να το έχει πάντοτε υπόψη.

Έτσι λοιπόν όταν γράφει ο ευαγγελιστής εκείνο που είπε ο Χριστός: «Ναί, ἔρχομαι ταχύ», έρχεται διαρκώς. Εξάλλου δεν είναι Εκείνος ο οποίος ήτο και είναι και έρχεται; Έρχεται, λοιπόν, ταχύ. Και τι απαντάει η Εκκλησία; Η οποία δεν μπορεί να ζήσει εις αυτόν τον απνευμάτιστον κόσμον; Δεν μπορεί να ζήσει. Ο πιστός δεν βολεύεται, δεν αισθάνεται καλά εις αυτόν τον κόσμον. Λέει: «Ναί, ἔρχου Κύριε Ἰησοῦ». «Ναι! Έλα Κύριε Ιησού!». Και έρχεται διαρκώς ο Κύριος μέσα εις την Ιστορία. Έρχεται διαρκώς. Άλλοτε κατά εμφανή τρόπο και άλλοτε κατά αφανή τρόπο. Μόνο αν έτσι μπορούμε να δούμε τα πράγματα, μπορούμε κάτι να καταλάβουμε.

Το σχήμα του κόσμου παρέρχεται και η επιθυμία του. Καλό λοιπόν θα ήταν να διατηρούσαμε την γη μας, αυτό το θαυμάσιο κτίσμα του Θεού, σε καλή κατάσταση. Βεβαίως. Δεν υπάρχει αντίρρησις. Διότι είναι φυσικό κατασκεύασμα. Ο Θεός το έκανε· το κτίσμα αυτό που λέγεται Γη και είναι τόσο ωραίο. Το ‘χουμε όμως τόσο πολύ ασχημίσει. Βάζουμε φωτιά στα δάση μας, τα ξεριζώνομε, βρωμίζουμε τις θάλασσές μας -αυτά που είπα στην αρχή για την Οικολογία- τα πάντα πώς να χαλάσομε, ξέρετε; Αυτό που είναι το σημερινό μας σπίτι. Σημερινό. Τι είναι η γη; Το σημερινό μας σπίτι. Δεν είναι το αυριανό μας σπίτι. Το αυριανό με την εσχατολογική σημασία. Γιατί για τους πιστούς είναι η Βασιλεία του Θεού. Για τους απίστους; Ε, είναι το σπίτι τους για πάντα. Ας το πάρουμε και έτσι. Όμως η αμαρτία έφθειρε δυστυχώς την γη και την φθείρει διαρκώς. Βλέπετε διάφορα συμφέροντα πώς υπάρχουν και καταστρέφουν διαρκώς και διαρκώς γη και ξηρά και θάλασσα. Πάντως οι πιστοί προσδοκούν «οὐρανούς καί γῆν καινήν, κατά τό ἐπάγγελμα» -«ἐπάγγελμα» θα πει υπόσχεση- «ἐν οἷς», εις τους οποίους ουρανούς και γη, «δικαιοσύνη κατοικεῖ», όπως προηγουμένως σας είπα, που λέγει ο απόστολος Πέτρος εις την δευτέρα του επιστολή.

Και ο απόστολος της αγάπης, ο Ιωάννης, που σήμερα εορτάζομε την μετάστασή του, παραγγέλλει: «Ἀγαπητοί, νῦν τέκνα Θεοῦ ἐσμεν(:Τώρα είμεθα παιδιά του Θεού), καὶ οὔπω ἐφανερώθη τί ἐσόμεθα». «Ακόμα δεν εφανερώθηκε τι θα γίνομε». «Το σώμα μας αυτό θα μετασχηματιστεί», το έλεγε ο απόστολος Παύλος, «από θνητό σε αθάνατο, από φθαρτό σε άφθαρτο». Γι'αυτό, ξέρετε, δυσκολεύονται να πιστέψουν οι άπιστοι. Σου λέει: «Δεν το καταλαβαίνω αυτό. Τι θα πει ανάσταση νεκρών; Δεν το καταλαβαίνω αυτό. Εγώ μπροστά μου βλέπω αυτήν την πραγματικότητα, ο άνθρωπος όταν ταφεί γίνεται χώμα». Δεν μπορούν να πάνε πιο πέρα. Δεν γνωρίζουν την δύναμη του Θεού. Είναι αυτό που είπε στους Κορινθίους ο Απόστολος Παύλος, τι; Ότι «ἀγνωσίαν Θεοῦ τινές ἔχουσιν». Τι; «Πρός ἐντροπήν ὑμῖν ἐγώ λέγω». «Το λέω για ντροπή σας. Ότι μερικοί από σας έχουνε αγνωσία Θεού». Δεν γνωρίζουν, δηλαδή, την δύναμη του Θεού. Εδώ μας έκανε ἐκ τοῦ μηδενός και δεν θα μας κάνει ἐκ τοῦ εἶναι;

Και συνεχίζει ο ευαγγελιστής Ιωάννης: «Οἴδαμεν δὲ ὅτι (:Γνωρίζομε δε ότι) ἐὰν φανερωθῇ(:όταν θα φανερωθεί), ὅμοιοι αὐτῷ ἐσόμεθα(:θα είμεθα όμοιοι με Αυτόν), ὅτι ὀψόμεθα αὐτὸν καθώς ἐστι(:«θα Τον δούμε όπως είναι». Όπως Τον είδαν και οι μαθηταί. Αλλά ένδοξον όμως). Καὶ πᾶς ὁ ἔχων τὴν ἐλπίδα ταύτην ἐπ᾿ αὐτῷ ἁγνίζει ἑαυτόν(:όποιος έχει αυτήν την ισχυρή πίστη που λέγεται ελπίδα αγνίζει τον εαυτό του, προσέχει, ρυθμίζει τον εαυτό του), καθὼς ἐκεῖνος ἁγνός ἐστι» ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥκαι με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,απομαγνητοφώνηση και επιμέλεια: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

Πηγή:https://www.arnion.gr/mp3/omilies/p_athanasios/mnhmh_agivn/mnhmh_agivn_036.mp3

«Oυδέποτε ούτως ελάλησεν άνθρωπος, ως ούτος ο άνθρωπος»!Κυριακή Α'Λουκά

2026-09-26T14:56:40.048+03:00

ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΚΑΙΡΟ της δημόσιας δράσης του Κυρίου μάς μεταφέρει το ευαγγελικό ανάγνωσμα: στη λίμνη Γεννησαρέτ, όπου ο Κύριος άρχισε να διδάσκει τον λαό και να καλεί τους πρώτους μαθητές Του να Τον ακολουθήσουν. Η πρώτη επαφή μάλιστα των μαθητών με τον Κύριο ήταν συγκλονιστική: τους δόθηκε η ευκαιρία να δουν τον Κύριο ως διδάσκαλο, όπως και να νιώσουν τη δύναμη του λόγου Του, μέσα από την «παράλογη» γι’ αυτούς εντολή που τους έδωσε, να ψαρέψουν εκεί που η εμπειρία και η γνώση τους έλεγε ότι ήταν αδύνατο. Και γι’ αυτό άφησαν τα πάντα, προκειμένου να Τον ακολουθήσουν. Τον Κύριο ως διδάσκαλο θα προσεγγίσουμε δι’ ολίγων στη συνέχεια. «Και καθίσας εδίδασκεν εκ του πλοίου τους όχλους».
1. ΕΧΕΙ ΤΟΝΙΣΤΕΙ με επάρκεια ότι η σωτηρία του ανθρώπου επιτεύχθηκε με όλη τη ζωή του Κυρίου: τη διδασκαλία, τα θαύματά Του, κυρίως όμως με την επί του Σταυρού θυσία Του και την Ανάστασή Του. Λέμε κυρίως με τη Σταυρική Του θυσία και την Ανάσταση που την ακολούθησε, διότι ως γνωστόν πάνω στον Σταυρό καταργήθηκε η αμαρτία, πατήθηκε ο θάνατος, νικήθηκε ο διάβολος και έτσι ο δρόμος προς τον Παράδεισο ανοίχθηκε και πάλι. «Τω πάθει Σου, Χριστέ, παθών ηλευθερώθημεν και τη Αναστάσει Σου εκ φθοράς ελυτρώθημεν, Κύριε, δόξα Σοι». Η διδασκαλία δηλαδή του Κυρίου, όπως και τα θαύματά Του, λειτούργησαν μεν θετικά προς φωτισμό του νου και της διάνοιας των ανθρώπων, προς προσανατολισμό τους στη Βασιλεία του Θεού, προς ενίσχυσή τους γενικά στην οδό του Κυρίου, δεν ήταν όμως ικανά να σώσουν τον άνθρωπο. Η διάβρωση της ανθρώπινης φύσης και η τραγικότητα στην οποία είχε περιέλθει απαιτούσαν κάτι δραστικότερο από τη διδασκαλία: τον θάνατο του ίδιου του Θεού! «Έδει παθείν τον Χριστόν».

2. Αν όμως δια του Σταυρού ήλθε η σωτηρία και η χαρά στον κόσμο – «ιδού γαρ ήλθε διά του Σταυρού χαρά εν όλω τω κόσμω» - δεν πρέπει και να υποβαθμίσουμε τη σημασία του Χριστού ως διδασκάλου. Ο Χριστός ως διδάσκαλος είναι ο προφήτης Χριστός, φανερώνεται με τη διδασκαλία Του το προφητικό Του αξίωμα, το οποίο λειτουργεί πάντοτε εν συνεργασία και με τα άλλα Του αξιώματα, το βασιλικό και το αρχιερατικό. Διότι βεβαίως στον Κύριο τα πάντα είναι ενιαία. Δεν υπάρχουν «αυτόνομες» περιοχές δράσης σ’ Εκείνον. Όπου δρούσε, φανέρωνε τη μία θεϊκή Του υπόσταση και τη διπλή Του, θεϊκή και ανθρώπινη, φύση. Με άλλα λόγια, ο Ίδιος που είναι ο διδάσκαλος και ο αίτιος των θαυμάτων που επιτελεί, ο Ίδιος είναι και ο αρχιερέας που θυσιάζεται για τον κόσμο, ο Ίδιος είναι και ο βασιλιάς, που ανασταίνει τον Εαυτό Του, ανέρχεται στα δεξιά του Πατέρα, στέλνει το άγιον Πνεύμα, ιδρύει και καθοδηγεί την Εκκλησία, το ζωντανό Σώμα Του.

Κατά συνέπεια, και με τη διδασκαλία του Κυρίου λυτρωθήκαμε. Αν ο Κύριος τόνισε τη δύναμη της Μωσαϊκής νομοθεσίας και του λόγου των προφητών της Παλαιάς Διαθήκης, τέτοια που και το θαύμα της ανάστασης εκ νεκρών θεωρείται μικρότερο προς αλλαγή της καρδιάς του ανθρώπου – ας θυμηθούμε από την παραβολή του πλουσίου και του Λαζάρου την απάντηση του πατριάρχη Αβραάμ στον πλούσιο: «Αν δεν πιστέψουν (οι συγγενείς του πλουσίου) στον Μωϋσή και τους προφήτες, και τον Λάζαρο να δουν αναστημένο από τους νεκρούς δεν πρόκειται να πιστέψουν» - πόση περισσότερη δύναμη δεν έχει ο λόγος Του, η διδασκαλία Του, η οποία πηγάζει όχι από κάποιο άνθρωπο, απεσταλμένο του Θεού, αλλά ακριβώς από τον ίδιο τον Θεό ως άνθρωπο; Γι’ αυτό και ο απόστολος Παύλος τον λόγο του Κυρίου τον χαρακτηρίζει ως δύναμη του Θεού, που είναι «τομώτερος υπέρ πάσαν δίστομον μάχαιραν, διϊκνούμενος άχρι μερισμού ψυχής». Ο λόγος του Κυρίου δηλαδή δεν είναι «έπεα πτερόεντα», αλλά περικλείουν την παντοδύναμη ενέργεια του Ίδιου, που όταν συναντήσει τον κατάλληλο δέκτη μπορεί να γίνει «ατομική βόμβα». Πρόκειται για τα «ρήματα αιωνίου ζωής» που ομολόγησε ο απόστολος Πέτρος, καταθέτοντας τη μαρτυρία του για τον Κύριο. «Προς τίνα απελευσόμεθα; Συ ρήματα ζωής αιωνίου έχεις».

3. Με τα παραπάνω κατανοούμε ότι ο Κύριος είναι μεν διδάσκαλος, όχι όμως σαν τους άλλους ανθρώπους διδασκάλους. Είναι ο κατεξοχήν Διδάσκαλος, ο απόλυτος και μοναδικός, που ποτέ δεν υπήρξε ούτε πρόκειται ποτέ να υπάρξει παρόμοια περίπτωσή Του, που σημαίνει ότι δεν πρόκειται ποτέ να συμβεί αυτό που συμβαίνει στη σχέση μαθητή και κοινού διδασκάλου: να φτάσει κάποια στιγμή ο μαθητής να γίνει σαν τον διδάσκαλο, κι ίσως και να τον ξεπεράσει. Μπροστά στον Κύριο ως Διδάσκαλο, πάντοτε ο άνθρωπος θα παραμένει μαθητής, άρα το μόνο που μπορεί να κάνει είναι, αν μεν έχει καλοπροαίρετη διάθεση, να κλίνει το γόνυ της καρδιάς και του σώματος, να κάνει δηλαδή υπακοή και να μετανοήσει, αν δε ανήκει στους εχθρούς της πίστης, να ομολογήσει έκθαμβος ό,τι ομολόγησαν και οι απεσταλμένοι των Φαρισαίων που στάλθηκαν για να παγιδέψουν τον Χριστό: «ουδέποτε ούτως ελάλησεν άνθρωπος, ως ούτος ο άνθρωπος»! Κι αυτό γιατί, όπως είπαμε, είναι ο ενανθρωπήσας Θεός, συνεπώς δίδασκε «ως εξουσίαν έχων και ουχ ως οι Γραμματείς».

4. Τι δίδασκε ο Κύριος, ποιο το περιεχόμενο του λόγου Του, τέτοιο που λειτουργούσε και εξακολουθεί βεβαίως να λειτουργεί με τόσο ανατρεπτικό και επαναστατικό για τη ζωή του ανθρώπου τρόπο; Μα, ακριβώς τη ζωή Του, τη ζωή δηλαδή του Θεού: την ίδια την αγάπη. Ό,τι δίδαξε ο Κύριος ήταν η έκφραση της ζωής Του, που σημαίνει ότι είτε σιωπώντας ο Κύριος είτε ομιλώντας την αγάπη του Θεού φανέρωνε. «Οίος ο βίος, τοίος ο λόγος», κατά την έκφραση εκκλησιαστικού συγγραφέα.

Κι αφού ο Θεός «αγάπη εστί», την αγάπη πάντοτε εκήρυσσε ο Κύριος με τη διπλή της διάσταση, όπως ήδη είχε μαρτυρηθεί τούτο και από τους προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης, την προς τον Θεό και την προς τον άνθρωπο. «Αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της ψυχής και εξ όλης της καρδίας και εξ όλης της διανοίας και εξ όλης της ισχύος, και τον πλησίον σου ως σεαυτόν». Και: «Αύτη εστίν η εντολή η εμή, ίνα αγαπάτε αλλήλους. Μείζονα ταύτης αγάπην ουδείς έχει, ίνα τις την ψυχήν αυτού θη υπέρ των φίλων αυτού».

Στην αγάπη συγκεφαλαιώνεται όλη η διδασκαλία του Κυρίου, γι’ αυτό και δεν υπάρχουν «μη» και «όχι» στον Κύριο. Τα «μη» και τα «όχι» έρχονται απλώς ως συνέπεια αυτού που ο άνθρωπος καλείται να κάνει στη ζωή του, αν θέλει να ακολουθεί τον Θεό. Κι από την άποψη αυτή η χριστιανική πίστη πάντοτε είναι θέση και όχι άρνηση. Εκείνος που ισχυρίζεται ότι ο χριστιανισμός είναι «μη», απλώς δεν έχει ανοίξει ποτέ του το ευαγγέλιο, δεν έχει γευτεί καθόλου αυτό που ο Χριστός και η Εκκλησία μας προσφέρει. Κατ’ επέκταση, κατανοούμε ότι οτιδήποτε γίνεται και υπάρχει στην Εκκλησία μας, προσευχές, ακολουθίες, νηστείες, οτιδήποτε, ένα και μοναδικό σκοπό έχει: να βοηθήσει τον άνθρωπο να φτάσει την αγάπη του Χριστού, δηλαδή την παρουσία του Θεού στη ζωή του. Αυτή νοηματίζει τα πάντα στην Εκκλησία κι αν βγει η αγάπη, όλα καταλύονται και μένουν μετέωρα άνευ νοήματος.

5. Δεν μπορούμε να μιλάμε όμως για τη διδασκαλία του Κυρίου, χωρίς αναφορά στα θαύματά Του. Διότι τα θαύματα του Κυρίου δεν είναι θαυμαστές και υπερφυσικές ενέργειες με σκοπό να «θαμπώσουν» τον άνθρωπο και να τον υποτάξουν σ’ Αυτόν. Τέτοια «θαύματα» επιτρέπει ο Θεός να κάνει ο διάβολος και τα αξιοθρήνητα όργανά του, προκειμένου να έρχεται στην επιφάνεια η γνησιότητα ή όχι της διάθεσης του ανθρώπου. Ο Κύριος έκανε θαύματα ως επιβεβαίωση και επισφράγιση της διδασκαλίας Του. Με άλλα λόγια τα θαύματα αποτελούν και αυτά στοιχείο αυτής της διδασκαλίας Του, φανερώνοντας το περιεχόμενο της βασιλείας του Θεού. «Παράθυρα στη Βασιλεία Του» έχει τονιστεί, και ορθά, ότι είναι. Γι’ αυτό και τα θαύματά Του προϋποθέτουν ό,τι και η διδασκαλία Του: την πίστη. Δεν είναι δυνατόν να αποδεχτεί κανείς τη διδασκαλία Του Χριστού, αν δεν είναι, όπως είπαμε, καλοπροαίρετος και δεν έχει συνεπώς πίστη σ’ Εκείνον. Το ίδιο συμβαίνει και με τα θαύματα. Γι’ αυτό και ο Κύριος, όπου δεν έβλεπε πίστη, «ουκ εποίει σημείον». Έτσι ο πιστός με το θαύμα ενισχυόταν στην πίστη, ενώ το θαύμα σ’ έναν άπιστο, σαν τους Φαρισαίους για παράδειγμα, λειτουργούσε για περαιτέρω δαιμονισμό του.

ΑΝ Ο ΚΥΡΙΟΣ είναι ο μοναδικός Διδάσκαλος και αν εμείς θέλουμε να είμαστε πιστοί και ακόλουθοί Του, ενταγμένοι στο άγιο σώμα Του, την Εκκλησία, τότε τα πράγματα πορεύονται «μονόδρομα»:

Πρώτον, χρειάζεται αδιάκοπα να εγκύπτουμε σ’ αυτήν τη διδασκαλία είτε ως μελέτη καθαυτό της Αγίας Γραφής, και μάλιστα του Ευαγγελίου, είτε ως μελέτη των άλλων τρόπων εκφοράς αυτής της διδασκαλίας, διά των Πατερικών κειμένων, διά των συναξαρίων των αγίων μας, διά της υμνολογίας της Εκκλησίας. Με όλους αυτούς τους τρόπους εμβαπτιζόμαστε στον λόγο του Κυρίου και Τον αφήνουμε να φανερώνεται και με τον τρόπο αυτό μέσα μας.

Μη ξεχνάμε ότι η θεία Κοινωνία δεν έρχεται μόνο με τον μυστηριακό τρόπο, της συμμετοχής στη Θεία Ευχαριστία, αλλά και με τη μελέτη του λόγου του Θεού, όταν βεβαίως ενεργοποιείται αυτός στην καθημερινή μας ζωή.

Κι αυτό το τελευταίο είναι ακριβώς το δεύτερο σημείο: δεν έχει αξία να μελετά ή να ακροάται κανείς τον λόγο του Θεού, αν δεν τον κάνει στοιχείο της καθημερινής του ζωής. Ο Κύριος δίδαξε, μας φανέρωσε διά του λόγου Του τη ζωή Του, όχι σαν μία γνώση εγκεφαλικού τύπου, όχι σαν ένα ανάγνωσμα ευχάριστο, αλλά σαν ενέργεια αλλαγής της ζωής μας. Την ώρα που ο λόγος Του θα μας καταλαμβάνει, ψυχικά και σωματικά, εκείνη την ώρα θα καταλαβαίνουμε και τη δύναμή Του, όπως και την αλήθεια της πίστης μας σ’ Αυτόν. Διαφορετικά, θα ακούμε και θα ακούσουμε κι εμείς: «Ουκ οίδα υμάς. Απέλθετε απ’ εμού οι εργαζόμενοι την ανομίαν».

π.Γεώργιος Δορμπαράκης

Μην παραδίδουμε τη συνείδησή μας για χάρη της ευκολίας ( ηλεκτρονικές κάρτες )

2026-09-25T23:36:33.404+03:00

Αρχμ Χριστοδουλος

Υπάρχουν θέματα που δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται με ένα απλό «έλα μωρέ, τι πειράζει;». Και όταν μάλιστα μέσα σε μια οικογένεια ο ένας σύζυγος έχει σοβαρές πνευματικές επιφυλάξεις, ο άλλος δεν πρέπει να τις αντιμετωπίζει σαν παραξενιά ή φοβία.
Ο γάμος είναι κοινωνία ζωής. Είναι πορεία δύο ανθρώπων που καλούνται να συζητούν μαζί όχι μόνο πού θα πάνε διακοπές, τι θα αγοράσουν ή πώς θα διαχειριστούν τα οικονομικά τους, αλλά πολύ περισσότερο όσα αγγίζουν τη συνείδηση, την πίστη και την πνευματική τους πορεία. Ένα τόσο σοβαρό θέμα δεν πρέπει να γίνεται αιτία περιφρόνησης ή διχασμού. Χρειάζεται συζήτηση, προσευχή, ενημέρωση και διάκριση.
Και εδώ θέλω να είμαι απολύτως σαφής.
Δεν λέω ότι η σημερινή κάρτα είναι το χάραγμα της Αποκαλύψεως. Δεν έχω δικαίωμα να φορτώσω στη συνείδηση ενός ανθρώπου μια τέτοια βεβαιότητα.
Αλλά επίσης δεν λέω: “τρέξτε να την πάρετε, δεν υπάρχει κανένα ζήτημα”.
Η δική μου στάση είναι: μη βιάζεστε. Εξετάστε. Ρωτήστε. Προσευχηθείτε. Μην παραδίδετε τη συνείδησή σας στην ευκολία.
Δεν είναι στάση χωρίς προηγούμενο. Ο Άγιος Παΐσιος είχε μιλήσει με μεγάλη ανησυχία για συστήματα ηλεκτρονικής ταυτοποίησης και είχε κάνει ακριβώς τη διάκριση που πολλές φορές σήμερα χάνεται: άλλο η ταυτότητα και άλλο το ίδιο το χάραγμα. Σε εκκλησιαστικές πηγές παρατίθεται η χαρακτηριστική θέση του ότι η ταυτότητα «δεν είναι το σφράγισμα», αλλά τη θεωρούσε προπαρασκευαστικό στάδιο προς αυτό.
Επίσης, το 2016 Αγιορείτες πατέρες υπέγραψαν υπόμνημα με το οποίο τάχθηκαν εναντίον της παραλαβής της τότε σχεδιαζόμενης «Κάρτας του Πολίτη». Αυτό αποτελεί συγκεκριμένη εκκλησιαστική φωνή που δικαιολογεί τουλάχιστον τη σοβαρή επιφύλαξη και την ανάγκη να μη χλευάζουμε εκείνον που προβληματίζεται.
Γιατί υπάρχει όμως ένας ακόμη κίνδυνος που με απασχολεί.
Να συνηθίσουμε να λέμε πάντοτε “ναι”, επειδή κάτι μας προσφέρεται ως ευκολότερο.
Σήμερα μπορεί να είναι μια κάρτα. Αύριο ένας αριθμός. Μεθαύριο μια άλλη τεχνολογική διευκόλυνση. Δεν ισχυρίζομαι ότι όλα αυτά είναι το χάραγμα. Λέω όμως ότι ο χριστιανός πρέπει να μάθει να ρωτά: Τι δέχομαι; Γιατί το δέχομαι; Είναι αναγκαίο; Τι συνεπάγεται; Πού βρίσκεται η ελευθερία μου; Πού βρίσκεται η συνείδησή μου;
Η ίδια η Πολιτεία σήμερα παρουσιάζει τον Προσωπικό Αριθμό ως ενιαίο αριθμό ταυτοποίησης που συνδέει βασικούς αριθμούς όπως ΑΦΜ, ΑΜΚΑ και στοιχεία ταυτότητας. Η επίσημη ενημέρωση αναφέρει επίσης ότι η απόδοσή του είναι υποχρεωτική και ότι προβλέπεται αυτόματη έκδοση ακόμη και για όσους δεν προχωρήσουν οι ίδιοι στη διαδικασία. Αυτά είναι τα σημερινά διοικητικά δεδομένα· δεν αποτελούν από μόνα τους θεολογική απόδειξη περί “χαράγματος”.
Και αυτό ακριβώς είναι το σημείο στο οποίο πρέπει να είμαστε σοβαροί.
Η Αποκάλυψη περιγράφει μια πραγματικότητα στην οποία το χάραγμα συνδέεται με τη δυνατότητα του ανθρώπου να «ἀγοράσῃ ἢ πωλῆσαι». Δεν χρειάζεται λοιπόν να κατασκευάζουμε προφητείες. Χρειάζεται να καλλιεργούμε συνείδηση.
Γιατί αν κάποτε ο άνθρωπος βρεθεί πραγματικά μπροστά σε επιλογή που θα συγκρούεται με την πίστη του στον Χριστό, τότε δεν θα είναι ώρα για θεολογικές ασκήσεις επί χάρτου. Θα χρειάζεται ανθρώπους που έχουν μάθει να λένε «όχι» όταν η συνείδησή τους το απαιτεί.
Και τότε πράγματι το κόστος μπορεί να είναι μεγάλο.
Γι' αυτό δεν θέλω ούτε έναν χριστιανισμό πανικού ούτε έναν χριστιανισμό εφησυχασμού.
Δεν θέλω να φωνάζουμε σήμερα ότι «ήρθε το χάραγμα», όταν δεν μπορούμε να το τεκμηριώσουμε.
Αλλά δεν θέλω και να αποκοιμίζουμε τον κόσμο λέγοντάς του:
«Πάρε ό,τι σου δίνουν. Αποδέξου ό,τι σου παρουσιάζουν. Μην προβληματίζεσαι.»
Όχι.
Η Ορθοδοξία δεν μας δίδαξε ούτε φόβο ούτε αφέλεια. Μας δίδαξε διάκριση.
Ας ακούσουμε λοιπόν τις προειδοποιήσεις των Αγίων χωρίς να τις μετατρέπουμε σε πανικό. Ας μην ονομάζουμε αυθαίρετα κάθε τεχνολογική εξέλιξη «χάραγμα», αλλά ας μη θεωρούμε επίσης κάθε αντίσταση στη σταδιακή συγκέντρωση και ψηφιοποίηση της ταυτότητάς μας γραφικότητα.
Και μέσα στην οικογένεια, ας μην περιφρονούμε τη συνείδηση του ανθρώπου που έχουμε δίπλα μας. Καθίστε μαζί. Συζητήστε. Προσευχηθείτε. Ακούστε ο ένας τον φόβο και τον προβληματισμό του άλλου.
Γιατί τελικά το μεγαλύτερο ερώτημα δεν είναι ποια κάρτα έχουμε στην τσέπη μας.
Το μεγαλύτερο ερώτημα είναι:
Ποιος έχει την καρδιά μας;
Και εάν η καρδιά ανήκει πραγματικά στον Χριστό, τότε ο άνθρωπος πρέπει από σήμερα να μαθαίνει τη διάκριση, ώστε αν έρθει ποτέ η ώρα του πραγματικού και μεγάλου «ΟΧΙ», να έχει ακόμη τη δύναμη να το πει.

"Θα γίνεις ιερέας και θα πάρεις και τ' όνομά μου"!

2026-09-25T22:54:06.054+03:00

Την Καθαρά Δευτέρα του 1948 είχα πάει με το αφεντικό μου και τη σύζυγό του Ευσταθία στην Αίγινα, πραγματοποιώντας την πρώτη μου προσκυνηματική επίσκεψη στον τάφο του προστάτου μου Αγίου Νεκταρίου ο οποίος βέβαια τότε δεν είχε επίσημα ανακηρυχθεί. Στη συνείδηση όμως όλων ήταν Άγιος.

Σκύβω στον τάφο. Γονατίζω κι αγκαλιάζοντάς τον, του λέω με απλότητα:

"Άγιε Νεκτάριε, λένε πως είσαι Άγιος. Εγώ όμως δεν σε πιστεύω! Για να σε πιστέψω πρέπει να μου δείξεις κάτι: Ναι ή όχι, θα γίνω κληρικός;"! Έχοντας μάλιστα την "απαίτηση" γι' άμεση απάντηση, βάζω το αυτί μου στην πλάκα.

Ακούω τότε έναν θόρυβο σαν να φτερούγιζε περιστέρι! Κι αμέσως μετά, μιά γεροντική φωνή: "Θα γίνεις και θα πάρεις και τ' όνομά μου"!

Πετάχτηκα πάνω. Η καρδιά μου κόντευε να σπάσει από χαρά.

Γέροντας Νεκτάριος Βιτάλης

Εκοιμήθη στις 8 Φεβρουαρίου 2018.

πηγή

''Κρατάς στά χέρια σου τήν Αρχόντισσα τών Κυθήρων καί όλης τής Ελλάδας ,τήν Κυρία Θεοτόκο''.

2026-09-25T16:19:06.462+03:00

Τό είχε καλά τυλιγμένο τό δώρο της,ή μητέρα μου Ειρήνη.
Μού τό έφερνε ώς δώρο στό Μεγάλο Μοναστήρι τού Αγίου Ιωάννου τού Θεολόγου γιά τήν χειροτονία μου.
Ήταν μία εικόνα. Μία θαυματουργή εικόνα. Τής Παναγιάς μας τών Κυθήρων,
τής Παναγίας τής Μυρτιδιώτισσας.

Στό δρόμο είδε τόν Ασκητή τής Πάτμου, τόν Γέροντα Νικόδημο, τόν οποίον ή μητέρα μου ευλαβούνταν πολύ, πού ασκήτευε στό Λιβάδι τών Καλογήρων.

Ό Ασκητής τής Πάτμου μας, Νικόδημος ασκήτευε πολλά χρόνια. Ήξερε τό Ψαλτήρι απ’έξω, τό Ευαγγέλιο καί πολλούς από τούς Πατέρες τής Εκκλησίας μας. Ήταν πολύ καλός τεχνίτης, έχτιζε τοίχους, έφτιαχνε πηγάδια. Ήταν πολύ δυνατός καί σκληραγωγημένος. Στό λιβάδι τών Καλογήρων δέν είχε ούτε ρεύμα, ούτε τηλέφωνο, ούτε σόμπα.Πολλά χρόνια οί γιατροί τού διέγνωσαν καρκίνο καί τού έδιναν ζωή μόνο 5 χρόνια, καί ό άνθρωπος τού Θεού έζησε 20.
Τότε ό Γέρων Νικόδημος τής λέει :
''Κρατάς στά χέρια σου τήν Αρχόντισσα τών Κυθήρων καί όλης τής Ελλάδας , τήν Κυρία Θεοτόκο''.

Είδε μέσα απο το κλειστό, το σφραγισμένο ερμητικά περιτύλιγμα το δώρο .
Είδε την θαυματουργή εικόνα, με τα αλάνθαστα από την άσκηση και την νήψη ματιά του.

Και την αποκάλυψη αυτή την έκανε στην μητέρα μου, αναγνωριζοντας την πνευματικότητά της, που έφερε επάξια ως αγωνιστικό Τέκνο του Άγιου Αμφιλοχίου της ιεράς νήσου Πάτμου.

γέροντας Αντύπας Νικηταράς

Όσοι επιτρέψουν στα παιδιά τους να παρακολουθήσουν το μάθημα δίχως να εξετάσουν τι ΑΚΡΙΒΩΣ θα τα μαθαίνουν είναι άξιοι της μοίρας τους.

2026-09-25T14:04:36.071+03:00

"Σύμφωνα με τον ίδιο, στο πλαίσιο του προγράμματος της Ηθικής, συναντώνται ζητήματα όπως τα δικαιώματα, οι κοινωνικές σχέσεις, η ισότητα, τα ζητήματα φύλου, οι σύγχρονες κοινωνικές προκλήσεις, η τεχνολογία, η τεχνητή νοημοσύνη. Σημειώνεται, δε ότι οι πιο σύνθετες θεματικές αναπτύσσονται στις μεγαλύτερες τάξεις, από το Γυμνάσιο προς το Λύκειο".[protothema.gr]

Τα δικαιώματα, η ισότητα, τα ζητήματα φύλου.Με λίγα λόγια θα κάνουν στα παιδιά κατήχηση στην φεμινιστική αίρεση μέσα στα σχολεία και θα το ονομάζουν "ηθική". Καλώς τα δεχτήκαμε. Όσοι επιτρέψουν στα παιδιά τους να παρακολουθήσουν το μάθημα δίχως να εξετάσουν τι ΑΚΡΙΒΩΣ θα τα μαθαίνουν είναι άξιοι της μοίρας τους.

πηγή

Θαύματα του Οσίου Γερασίμου του Ιορδανίτου

2026-09-25T13:44:36.861+03:00

Πολλοὶ λένε οτι ο Οσιος Γεράσιμος ο Ἱορδανίτης ακουει πολὺ γρήγορα τὶς παρακλήσεις καὶ τὶς προσευχές τους καὶ τοὺς κάνει καλά. Γι᾿ αὐτὸ ἀπὸ πολλοὺς ονομάζεται «Ο Αγιος Εξπρές». Ειναι πάντα ζωντανός, κυκλοφορει στήν Ιερά Μονή Ὁσίου Γερασίμου του Ιορδανίτου στήν Ιεριχώ ανάμεσα στοὺς προσκυνητὲς καὶ στοὺς αλλους πιστούς, συνομιλει μαζί τους, τοὺς παρηγορεῖ, τοὺς ενθαρρύνει, τοὺς θεραπεύει καὶ σκορπίζει παντοῦ τὴν ἀγάπη του. Ὁ μακαριστός ἡγούμενος, ἀρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Ταβουλαρέας που εκοιμήθη φέτος στις 6 Σεπτεμβρίου διηγείται τά παρακάτω θαύματα του Αγίου Γερασίμου του Ιορδανιτου:

1.Θεραπεία δωδεκάχρονου μὲ υψηλὸ πυρετό
«Πρὶν εἴκοσι χρόνια περίπου ἦρθε ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα ὁ διάκονος Εἰρηναῖος τῆς μονῆς Σινᾶ. Εἶχε μαζί του καὶ ἕνα δωδεκάχρονο ἀγόρι ἀπὸ τὴν Κρήτη ποὺ φοιτοῦσε στὴ σχολὴ τῆς Σιών. Ἦταν Σάββατο ἀπόγευμα, ἤμουν πολὺ κουρασμένος καὶ ζύμωνα, διότι δὲν εἶχα πρόσφορο γιὰ τὴν λειτουργία τῆς Κυριακῆς. Ξαφνικὰ τὸ παιδὶ παρουσίασε πολὺ ψηλὸ πυρετό, εἶχε φοβεροὺς πονοκεφάλους καὶ ἀνυπόφορους πόνους. Δὲν ἤξερα τί νὰ κάνω. Ὄχημα δὲν εἶχα, ἐκτὸς ἀπὸ ἕνα μηχανάκι, δὲν μποροῦσα νὰ τὸ πάρω στὸν γιατρὸ καὶ ἤμουν σὲ ἀπελπιστικὴ κατάσταση.
Προσευχήθηκα στὸν Ἅγιο νὰ κάνει τὸ παιδὶ καλά.
Κατὰ τὶς ἕνδεκα ἡ ὥρα ὁ διάκος καὶ τὸ παιδὶ ἀποκοιμήθηκαν. Ἐγὼ ἤμουν κατακουρασμένος, εἶχα τὰ ψωμιὰ στὸ φοῦρνο, σκεφτόμουν τὴν λειτουργία τῆς ἑπόμενης μέρας καὶ παρακαλοῦσα θερμὰ τὸν Ἅγιο νὰ κάνει καλὰ τὸ ἄρρωστο παιδί. Σὲ μιὰ στιγμὴ ὁ διάκος ἀκούει τὴν πόρτα νὰ κτυπᾶ. Σηκώνεται, κοιτάζει, δὲν ἦταν κανένας. Ἦρθε καὶ μὲ βρῆκε καὶ πήγαμε μαζὶ στὸ δωμάτιό τους. Τοῦ εἶπα ὅτι ὁ Ἅγιος θὰ ἤτανε. Δὲν πρόλαβα νὰ τελειώσω τὴν κουβέντα καὶ τὸ παιδί, ἐκεῖ ποὺ παραμιλοῦσε, ξύπνησε καὶ μοῦ εἶπε: «Γέροντα, ἔγινα μούσκεμα. Ἕνας παππούλης ἔριξε ἀπάνω μόνο ἕναν τενεκὲ νερό». Τοῦ ἔβγαλα τὸ φανελάκι καὶ τὸ σκουπίσαμε μὲ τὴν πετσέτα. Σὲ πέντε λεπτὰ κοιμήθηκε ἥσυχο, χωρὶς πυρετὸ καὶ τὸ πρωὶ ἦταν τελείως καλά».

2.Ὁ Ἅγιος προσφέρει φρουτα στοὺς προσκυνητές του
Ὁ ἡγούμενος Χρυσόστομος συνεχίζει:
«Μιὰ φορὰ ἦταν ἐδῶ, στοὺς Ἁγίους Τόπους, ἕνα γκρουπ ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, μὲ ἕναν δεσπότη -Διονύσιο τὸν λέγανε- ἀπὸ μιὰ περιοχὴ τῆς Μακεδονίας. Εἶχε ἔρθει μὲ φοιτητὲς τῆς θεολογίας.
Εἰδοποιήσανε ἀπὸ τὴν Ἱεριχὼ οτι ἔρχονται κι ἂν μποροῦσα νὰ τοὺς ἑτοιμάσω φάβα (διότι ἐγὼ συνηθίζω νὰ ψήνω φάβα γιὰ τὸν κόσμο).
Ὅταν μπήκανε μέσα στὸ μοναστήρι ειπα στὸ δεσπότη: «Δεσπότη μου, νὰ μὲ συγχωρέσεις, αλλὰ δὲν ἔχω φροῦτο νὰ φᾶτε μετὰ τὴ φάβα».
Σὲ λίγο μπαίνει ἕνας στρατιώτης μ᾿ ἕνα κασόνι πορτοκάλια καὶ λέει:
«Ἀμπούνα, (Γέροντα) πάρε αὐτὰ τὰ πορτοκάλια».
Ἐγὼ ἀπόρησα, διότι ἔφυγε ἀμέσως καὶ πῆγα νὰ δῶ ἀπὸ ποιὸ στρατόπεδο εἶναι.
Βγαίνω ἔξω, κοιτάζω ἀπὸ δῶ, κοιτάζω ἀπὸ κεῖ, τίποτα. Ἄφαντος ὁ στρατιώτης. Φωνάζω ἕναν ἐργάτη καὶ τὸν ρωτάω ποῦ πῆγε ὁ στρατιώτης. Αὐτὸς ἀπορεῖ καὶ μοῦ λέει ὅτι δὲν εἶδε κανένα στρατιώτη νὰ μπαίνει στὸ μοναστήρι.
«Πῶς δὲν μπῆκε», τοῦ λέω. «Νά τὰ πορτοκάλια».
Αὐτὸς ἔμεινε κόκαλο καὶ λέει: «Δὲν μπῆκε κανείς. Ἐγὼ ἐδῶ ἤμουνα, στὴν πόρτα. Δὲν ἦρθε κανένας, οὔτε φάνηκε κανένα τζίπ».
Μπῆκα μέσα καὶ εἶπα στὸ δεσπότη ὅτι ὁ Ἄραβας δὲν εἶδε κανένα νὰ μπαίνει. Ὅλοι ἀπόρησαν καὶ εἶπαν ὅτι τὸν εἶδαν μὲ τὰ μάτια τους. Βγαίνουν ὅλοι ἔξω -ἕνα λεπτὸ εἶχε περάσει – δὲ βλέπουν τίποτα. Κι αὐτοκίνητο νὰ ἦταν, δὲ θὰ προλάβαινε ν᾿ ἀπομακρυνθεῖ. Φρόντισε ὁ Ἅγιος καὶ ἔστειλε φροῦτα.

3.Θαυματουργικὴ ἀνεύρεση νεροῦ γιὰ τὸ μοναστήρι
Ο ηγούμενος Χρυσόστομος συνεχίζει τὴ διήγησή του, φέρνοντας στὸ νοῦ του ἀκόμα ἕνα ἀπὸ τὰ πολλὰ θαύματα τοῦ Ἁγίου Γερασίμου. Τὸ πηγάδι στὴν αὐλὴ τοῦ μοναστηριοῦ εἶχε πολὺ λίγο νερό, ποὺ ἔπιανε ἀπὸ τὴ βροχή. Γι᾿ αὐτὸ ζήτησα καὶ μοῦ ἔδωσαν οἱ Ἑβραῖοι λίγο νερό. Καὶ πάλι ὅμως δὲν ἦταν ἀρκετὸ γιὰ τὶς ἀνάγκες τοῦ μοναστηριοῦ. Ἔτσι ἀποφάσισα νὰ σκάψω σ᾿ ἕνα διπλανὸ χείμαρρο, οπου ειχα ἀκούσει ὅτι ὑπῆρχε παλιὰ νερό. Σκάβαμε τρεῖς εργάτες. Ο Σαμίρ, ἕνας Ἄραβας ποὺ εἶχα ἐδῶ ἀπὸ μικρὸ παιδί, ἕνας προσωρινὸς ἐργάτης καὶ ἐγώ. Αφου κατεβήκαμε εἴκοσι τρία μέτρα βάθος δὲ βρήκαμε οὔτε ἴχνος νεροῦ. Θυμαμαι ηταν μεσημέρι. Ἤμουν κατακουρασμένος καὶ στενοχωρημένος καὶ κάθισα κάτω ἀπὸ ενα αγριόδεντρο, γιὰ νὰ ξεκουραστῶ λιγάκι.
Τότε εἶπα: «Ἅγιε μου Γεράσιμε, φαίνεται ὅτι δὲν θέλεις νὰ βροῦμε νερό. Ἂν δὲν τὸ βροῦμε καὶ σήμερα θὰ τὸ κλείσω τὸ πηγάδι».
Δουλεύαμε μὲ τὸν παραδοσιακὸ τρόπο. Σκάβαμε μὲ τὴν τσάπα καὶ τὸν κασμὰ καὶ καθαρίζαμε μὲ τὸ φτυάρι, γιὰ νὰ κατεβοῦμε κάτω. Ἐκείνη τὴν ὥρα σκάβανε κάτω δύο ἐργάτες κι ἐγὼ ἤμουν ἀπάνω καὶ ἄδειαζα τοὺς κουβάδες. Μοῦ φωνάζουν: «Ἀμπούνα, ἔλα κάτω γιατὶ βρήκαμε χαλίκι». Εἴχανε βρεῖ μόνο χῶμα, χωματόπετρα. Σηκώθηκα ἀμέσως.
Κατεβαίνω κάτω, παίρνω ἀμέσως τὸν κασμὰ καὶ ἀρχίζω μόνος μου νὰ σκάβω. Ἔσκαβα, ἔσκαβα, ἔσκαβα, κατέβηκα γύρω στὸ μισὸ μέτρο καὶ παρατήρησα ὅτι ὅλο καὶ πιὸ βρεγμένο ἦταν τὸ χαλίκι. Στὸ ἑνάμισι μέτρο βρήκαμε τὸ νερό. Πιστεύω πὼς ἦταν ὁπωσδήποτε θαῦμα τοῦ Ἁγίου. Ἂν δὲν τὸν παρακαλοῦσα καὶ δὲν συνεχίζαμε τὸ σκάψιμο, τὴν ἄλλη μέρα θὰ τὸ ἔκλεινα τὸ πηγάδι, διότι ἦταν καὶ παράνομο. Οἱ Ἑβραῖοι ἀπαγορεύουν ν᾿ ἀνοίξεις πηγάδι ἢ νὰ κτίσεις κάτι χωρὶς ἄδειες, γι᾿ αὐτὸ κι ἔχω πάντα προβλήματα. Μεγαλύτερο θαῦμα τοῦ Ἁγίου εἶναι ποὺ τὸ νερὸ ἦταν καθαρὸ καὶ γλυκό. Στὴν περιοχὴ αὐτὴ τὰ νερά, ἐπειδὴ εἶναι κοντὰ ἡ Νεκρὰ Θάλασσα, εἶναι ὄχι μόνο ἁλμυρά, ἀλλὰ λύσσα, ἔχουν θειάφι καὶ μυρίζουν σὰν κλούβια αὐγά.

4.Παρουσία τοῦ Ἁγίου στὸ ναό του
Πρὶν δώδεκα χρόνια περίπου ὁ ἡγούμενος εἶχε πάει στὴν Ἑλλάδα. Στὸ μοναστήρι βρισκόταν μιὰ ρουμάνα καλογριά, ἡ Μαρία, ὁ Ἀσὰμ ὁ ἄραβας, μικρὸ παιδὶ τότε καὶ δίπλα στὴ σπηλιὰ ἡ γερόντισσα Χριστοδούλη. Κάθε νύκτα ἀκούγανε τὴν πόρτα τῆς ἐκκλησίας τοῦ Ἁγίου Γερασίμου νὰ ἀνοίγει καὶ νὰ κλείνει. Πήγαινε ἡ Μαρία νὰ δεῖ ποιὸς ἦταν καὶ δὲν ἔβλεπε κανένα. Τὸ ἴδιο καὶ ὁ Ἀσάμ, ποὺ γύριζε στὸ μοναστήρι, κοίταζε καὶ δὲν ἔβλεπε κανένα. Ὅταν ὁ π. Χρυσόστομος γύρισε στὸ μοναστήρι τὸν ρωτήσανε: «Γέροντα, ποιὸς ἀνοιγοκλείνει τὴν πόρτα τῆς ἐκκλησίας κάθε βράδυ;». Κι ἐκεῖνος τοὺς ἀπάντησε: «Ὁ Ἅγιος Γεράσιμος εἶναι, ποιὸς ἄλλος νὰ εἶναι;». Ὁ Ἅγιος ἐκτελοῦσε χρέη φύλακα τοῦ μοναστηριοῦ, ὅταν ἀπουσίαζε ὁ ἁγιοταφίτης φύλακάς του.
Ἐπίσης μέσα στὸ μοναστήρι πάρα πολλοὶ ἔνιωσαν μιὰ θαυμάσια εὐωδία, ποὺ δὲν μποροῦν νὰ περιγράψουν μὲ λόγια.

kimintenia.com
 orthodoxia.gr

Ἡ λύσις τῆς πολυχρονίου πολιορκίας τῆς λαύρας τῆς Ἁγίας Τριάδος τοῦ Ἁγίου Σεργίου(1608-1610)

2026-09-24T22:24:20.157+03:00

Ἡ Λαύρα τῆς Ἁγίας Τριάδος τοῦ Ἁγίου Σεργίου πολιορκήθηκε στὶς 23 Σεπτεμβρίου τοῦ 1608 ἀπὸ 30.000 Πολωνούς, καὶ Κοζάκους, μὲ ἀρχηγοὺς τὸν Λισόφσκυ καὶ τὸν Σαπέγα.

Οἱ ὑπερασπιστές της ἦταν ἀσυγκρίτως λιγότεροι, περίπου 2.000, μὲ πεσμένο ἠθικο μπροστὰ στὴν εχθρικὴ ὑπεροπλία. Μέσα σὲ γενικὸ θρῆνο τέλεσαν ὁλονυχτία ἀγρυπνία τὴν παραμονὴ τῆς 25 Σεπτεμβρίου κατὰ τὴν ὁποία γιορτάζεται ὁ Ὅσιος.

Ὁ Ἅγιος δὲν περίμενε νὰ τελειώσῃ ἡ ἀκολουθία. Ἐμφανίσθηκε στὸν μοναχὸ Ποιμένα. Ἐνῶ προσευχόταν στὸν πολυεύσπλαγχνο Σωτῆρα καὶ στὴν πανάχραντη Θεοτόκο, τὸ κελλί του γέμισε φῶς σὰν νἆταν ἡμέρα. Σκέφθηκε ὅτι οἱ ἐχθροὶ μπῆκαν καὶ ἔκαιγαν τὸ μοναστήρι. Τρέχει ἔξω ἀπὸ τὸ κελλί, καὶ βλέπει στὸν τροῦλλο τοῦ ναοῦ τῆς Ἁγίας Τριάδος μία πύρινη στήλη ποὺ ἔφθανε στὸν οὐρανό. Κάλεσε ἀμέσως τοὺς μοναχούς, καὶ τοὺς κοσμικούς, καὶ ὅλοι θαύμασαν τὸ ἐξαιρετικὸ φαινόμενο. Ἀφου πέρασε λίγη ὥρα, ἡ στήλη ἄρχισε νὰ χαμηλώνει, να μικραίνει, καὶ τέλος σὰν πυρακτωμένο σύννεφο μπῆκε μέσα στὸν ναό, ἀπὸ τὸ παράθυρο τῆς εἰσόδου. Ἕπειτα εξαφανίσθηκε.

Στὸ διάστημα αὐτὸ οἱ πολιορκητὲς ἔρραναν τὸ μοναστήρι μὲ ἀναρίθμητες οβίδες, ἀλλὰ ἡ παντοδύναμη δεξιὰ τοῦ Ὑψίστου τὸ ἔσωζε. Τὰ βλήματα ἔπεφταν σὲ ἀκατοίκητες περιοχές, καὶ προκαλοῦσαν ἐλάχιστες ζημιές, ἐνῶ ὑπῆρχε σὲ πολλὰ σημεῖα ὑπερβολικὸς συνωστισμὸς τῶν πιστῶν ποὺ κατέφυγαν στὴν μονή.

Οἱ ἐχθροὶ ἐκτὸς ἀπὸ τὸ πυροβολικό, καὶ τὶς συχνὲς ἐπιδρομές, με τὶς ὁποῖες ἔφθειραν τὶς δυνάμεις τῶν πολιορκημένων, ἄρχισαν νὰ σκάβουν ὑπόγεια σήραγγα κάτω ἀπὸ τὰ τείχη. Ὁ Ὅσιος ἐμφανιζόταν νὰ περπατεῖ στὶς ἐπάλξεις καὶ νὰ ἁγιάζει τὰ τείχη. Μία Κυριακή, ἐμφανίσθηκε στὸν κανδηναλάπτη Εἰρήναρχο καὶ τοῦ προεῖπε μία ἐπικείμενη ἔφοδο τῶν ἐχθρῶν.

Πραγματικά, τὴν ἑπόμενη νύχτα οἱ Πολωνοί, ἐνήργησαν μία φοβερὴ ἐπίθεσι ἐναντίον τῆς λαύρας, ἀλλὰ οἱ προειδοποιημένοι ὑπερασπιστές της τοὺς ἀπέκρουσαν μὲ ἐπιτυχία, προξενώντας τους μεγάλες ἀπώλειες.

Οἱ πολιορκημένοι γνώριζαν γιὰ τὸ σκάψιμο κάτω ἀπὸ τὰ τείχη, δὲν μποροῦσαν ὅμως νὰ προσδιορίσουν τὴν θέση τῆς σήραγγος. Ἔτσι κάθε στιγμή, τοὺς ἀπειλοῦσε ἡ ὁλοκληρωτικὴ καταστροφή. Ὁ καθένας ἔβλεπε τὸν θάνατο μπροστά του. Ὅλοι μὲ βαθιὰ συναίσθηση κατέφυγαν στὸν ναὸ τῆς Ἁγίας Τριάδος. Ὅλοι θερμὰ παρακαλοῦσαν γιὰ τὴν σωτηρία τους. Ὅλοι μετανοοῦσαν γιὰ τὶς ἁμαρτίες του. Δὲν ὑπῆρχε ἄνθρωπος ποὺ νὰ μὴν στρεφόταν μὲ ἀπέραντη πίστη πρὸς τὰ ἅγια λείψανα τῶν μεγάλων ὑπερμάχων καὶ ἱδρυτῶν τῆς μονῆς Σεργίου καὶ Νίκωνος. Ὅλοι ἀξιώθηκαν νὰ κοινωνήσουν τὰ Ἄχραντα Μυστήρια, τὸ Σῶμα και τὸ Αἷμα τοῦ Κυρίου.

Στὶς ζοφερὲς αὐτὲς ἡμέρες, ὁ Ὅσιος Σέργιος ἐμφανίσθηκε στὸν ἀρχιμανδίτη Ἰωάσαφ. Τοῦ ἀνήγγειλε ὅτι ο Κύριος θὰ τοὺς ἐλεήσῃ καὶ θὰ τοὺς σώσῃ καὶ τὸν συμβούλευσε νὰ συνεχίζουν τὴν προσευχή, καὶ τὴν μετάνοια καὶ μετὰ τὴν ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὸν θανάσιμο κίνδυνο.

Ὁ ἀρχιμανδίτης Ἰωάσαφ παρηγόρησε τοὺς ἀδελφοὺς μὲ τὸ ὅραμα αὐτό. Ἔπειτα ἀπὸ λίγες μέρες ἀξιώθηκε νὰ ξαναδεῖ τὸν Ὅσιο, τὴν ὥρα ποὺ ἔκανε τὸν μοναχικό του κανόνα, καὶ νὰ ἀκούσῃ καὶ ἄλλα παρηγορητικὰ λόγια:

-Σήκω καὶ εὐχαρίστησε τὴν πανάχραντη Θεοτόκο, γιατί, θερμὰ προσεύχεται γιὰ τὴν σωτηρία σας πρὸς τὸν Υἱὸ καὶ Θεό Της.

Ὁ Ὅσιος ἐμφανιζόταν ὄχι μόνο στοὺς ὑπερασπιστὲς τῆς μονής, ἀλλὰ καὶ στοὺς ἐχθροὺς ποὺ τὴν πολιορκοῦσαν. Ἔτσι ἕνας ἀπὸ τοὺς Κοζάκους ἦλθε στὸ μοναστήρι καὶ διηγήθηκε ὅτι πολλοὶ στρατηγοὶ τῶν ἀντιπάλων ἔβλεπαν νὰ φωτίζουν στὰ τείχη δύο φωτόλουστοι στάρετς, ποὺ ἔμοιαζαν μὲ τοὺς θαυματουργοὺς Ἁγίους Σέργιο καὶ Νίκωνα. Ὁ ἕνας θυμίαζε τὸ μοναστήρι καὶ ὁ ἅλος τὸ ράντιζε μὲ ἁγιασμό. Μετὰ ἀπευθύνθηκαν στὰ στρατεύματα τῶν Κοζάκων μέμφοντάς τους γιατὶ ἑνώθηκαν μὲ ἑτερόδοξους γιὰ νὰ καταστρέψουν τὸν οἶκο τῆς Ἁγίας Τριάδος.

Μερικοὶ ἀπὸ τοὺς Πολωνούς, ἄρχισαν νὰ τοξεύουν τοὺς δύο στάρετς, ἀλλὰ τὰ βέλη τους ἐπέστρεφαν καὶ τραυμάτιζαν τοὺς ἴδιους. Οἱ Ὅσιοι προεῖπαν καὶ στοὺς ἐχθροὺς τὴν καταστροφή τους. Μερικοὶ Κοζάκοι τρομαγμένοι ἀπὸ τὴν ἐμφάνιση τῶν ἐχθρῶν καὶ ἐπέστρεψαν στὰ σπίτια τους, δίνοντας τὴν ὑπόσχεση νὰ μὴν ξαναπιάσουν ποτὲ τὰ ὅλα ἐναντίον τῶν ὀρθοδόξων.

Μὲ τὴν θεία καθοδήγηση οἱ πολιορκούμενοι κατόρθωσαν νὰ ἀνακαλύψουν τὴν ὑπόγεια σήραγγα, ποὺ ἔσκαβαν οἱ ἐχθροί. Μερικοὶ γενναῖοι τὴν κατέστρεψαν θυσιάζοντας τὴν ζωή τους. Ἐκπλήρωσαν ἔτσι τὰ θεῖα λόγια: Μείζονα ταύτης ἀγάπην οὐδεὶς ἔχει, ἵνα τις τὴν ψυχὴν αὐτοῦ θῇ ὑπὲρ τῶν φίλων αὐτοῦ (Ἰωανν., ιε´, 13).

Ὁ φοβερὸς ρωσικὸς χειμώνας ἀνάγκασε τοὺς ἐχθροὺς νὰ περιορίσουν τὶς συχνὲς ἐπιδρομές. Δυσκόλευσε ὅμως ἀφάνταδτα καὶ τοὺς ὑπερασπιστὲς τῆς μονῆς. Ὑπέφεραν ἀπὸ τὴν στενότητα τοῦ χώρου καὶ τὴν κακὴ διατροφή. Ἄρχισε νὰ τοὺς ἀποδεκατίζει καὶ ἡ ἀρρώστεια τσίνγα ποὺ δημιουργοῦσε πρίξιμο τῶν σιελογόνων ἀδένων καὶ ἐμφάνιση πληγῶν στὰ πόδια. Πολλοί, πέθαιναν καὶ οἱ πολεμιστὲς ἀπέμειναν διακόσιοι. Τὸ ἠθικό τους διαρκῶς ἔπεφτε. Γόγγυζαν καὶ θεωροῦσαν ὑπερβολικὰ παράτολμο νὰ στείλουν ἀπεσταλμένο στὴν Μόσχα γιὰ βοήθεια. Ὁ Ὅσιος Σέργιος ἐμφανίσθηκε πάλι στὴν κανδηναλάπτη Εἰρήναρχο:

-Πὲς στοὺς ἀδελφούς, καὶ σὲ ὅλους τοὺς ὑπερασπιστὲς ὅτι σήμερα τὰ μεσάνυχτα ἔστειλα ἐγὼ ἀπεσταλμένους στὴν Μόσχα τοὺς μαθητές μου Μιχαία, Βαρθολομαῖο καὶ Ναούμ. Οἱ ἐχθροὶ τοὺς εἶδαν. Δὲν τοὺς συνέλαβαν ὅμως. Ῥωτῆστέ τους γιατὶ δὲν τοὺς συνέλαβαν.

Σὲ μία προσπάθεια ἐπικοινωνίας μὲ τοὺς ἐχθροὺς τὸ ὅραμα ἐπαληθεύθηκε. Οἱ Πολωνοί, πραγματικὰ ειδαν τρεῖς γέροντες καβαλάρηδες νὰ βγαίνουν ἀπὸ τὸ μοναστήρι καὶ νὰ κατευθύνονται πρὸς τὴν Μόσχα. Θεωροῦσαν σίγουρη τὴν σύλληψή τους γιατὶ τὰ ἄλογά τους δὲν φαίνονταν ὑγιῆ. Ἀπατήθηκαν ὅμως. Καίτοι τοὺς κυνηγοῦσαν μὲ μανία δὲν κατόρθωσαν νὰ τοὺς φθάσουν. Τὰ ἄλογα τῶν γερόντων κάλπαζαν τόσο γρήγορα, σὰν νὰ πετοῦσαν. Τὰ ἄλογα αυτὰ ἦταν προηγουμένως τυφλά, καὶ τὰ εἶχαν ἐγκαταλείψη ἔξω ἀπὸ τὰ τείχη λόγω ἐλλείψεως τροφῆς!

Τὴν ἴδια μέρα οἱ Μοσχοβίτες εἶδαν ἕναν μοναχό, νὰ ὁδηγεῖ μία σειρὰ ἀπὸ δώδεκα ἁμάξια γεμᾶτα ψωμί. Ὁ μοναχός, κατευθυνόταν πρὸς τὴν μονὴ τῶν Θεοφανείων, ποὺ ἦταν μετόχι τῆς λαύρας τῆς Ἁγίας Τριάδος. Ἡ Μόσχα ἦταν καὶ αὐτὴ περικυκλωμένη ἀπὸ ἐχθρικὰ στρατεύματα καὶ ὅλοι ἀποροῦσαν πῶς ὁ μοναχός, πέρασε ἀνάμέσα τους ἀνενόχλητος. Ὅταν τὸν ρώτησαν γιὰ τὴν κατάσταση τῆς λαύρας, ἀπάντησε:

-Ὁ Κύριος δὲν θὰ μᾶς ἐγκαταλείψει στὴν διάθεση τῶν ἀπίστων. Μη φοβᾶσθε καὶ μὴν ἀπελπίζεσθε.

Ἡ ἀσφυκτικὴ πολιορκία εἶχε φέρει τοὺς Μοσχοβῖτες σὲ δεινὴ κατάσταση πείνας. Ὁ ἴδιος τότε ὁ τσάρος Βασίλειος (1606-1610) καὶ ὁ πατριάρχης Ἅγιος Ἑρμογένης (1606-1612) μόλις πληροφορήθηκαν τὴν ἄφιξη ἐφοδίων, παρεκάλεσαν τὸν οἰκονόμο τῆς λαύρας ἱερομόναχο Ἀβραὰμ Παλίτσιν νὰ πωλεῖ σὲ χαμηλὴ τιμή, στὸν πεινασμένο λαό, τὰ ἀποθέματα ποὺ θαυματουργικὰ ἔλαβε. Ὁ ἱερομόναχος Ἀβραὰμ ἔχοντας βαθιὰ πίστη στὸν Θεό, καὶ στὸν Ἅγιο Σέργιο ἱκανοποίησε τὴν παράκλησή του. Παρατήρησαν τότε καὶ ἄλλο ἐκπληκτικὸ φαινόμενο. Ἐνῶ τροφοδοτοῦσαν ἄφθονα τὸν κόσμο, τὰ ἀποθέματα τῆς μονῆς δὲν λιγόστευαν.

Ἡ λαύρα τοῦ Ὁσίου, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ὑλικη βοήθεια στὸν λαὸ τῆς Μόσχας πρόσφερε καὶ μία ἄλλη ὑπηρεσία γιὰ τὴν σωτηρία τῆς Ῥωσσίας ἀπὸ τὴν ἐχθρικὴ εἰσβολή. Ὁ ἀρχιμανδρίτης της Διονύσιος καὶ ὁ οἰκονόμος Ἀβραάμ, ἔγραψαν συγκινητικὰ γράμματα πρὸς τὶς ἐλεύθερες πόλεις τῆς χώρας παρακινώντας τοὺς Ῥώσσους πατριῶτες, ποὺ δὲν κτύπησε ἡ μάστιγα, νὰ ἑνωθοῦν καὶ νὰ συμβάλλουν στην σωτηρία τῆς πίστεως καὶ τῆς πατρίδος.

Στὴν πόλη Νίζνι Νόβγκοροντ ζοῦσε ἕνας κρεοπώλης ὁ Κοσμᾶς Μίνιν-Σουκόρουκ. Ὁ Ὅσιος Σέργιος τοῦ παρουσιάσθηκε σὲ ὅραμα καὶ τὸν διέταξε νὰ συγκεντρώσῃ χρήματα, νὰ συγκροτήσῃ στρατό, καὶ νὰ ἐλευθερώσῃ τὴν Μόσχα ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς. Ὅταν ξύπνησε, καὶ συνῆλθε ὁ Κοσμᾶς ἄρχισε νὰ σκέπτεται ὅτι δὲν ἦταν ὁ ἴδιος καθόλου κατάλληλος στὸ νὰ στρατολογεῖ καὶ ἔτσι παρέμεινε ἀδρανής. Ὁ Ὅσιος ἐμφανίσθηκε γιὰ δευτέρη φορά, ἀλλὰ καὶ πάλι ὁ Κοσμᾶς ἔμεινε ἀναποφάσιστος. Τότε ὁ Ἅγιος παρουσιάζεται γιὰ τρίτη φορά, καὶ τοῦ λέει:

Ὁ φιλάνθρωπος Θεός, θέλει νὰ ἐλεήσῃ τοὺς ὀρθοδόξους καὶ νὰ τοὺς χαρίσῃ τὴν σωτηρία καὶ τὴν εἰρήνη. Γιὰ αὐτὸ σοῦ παρήγγειλα νὰ ξεκινήσεις γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς ρωσικῆς γῆς ἀπὸ τοὺς εἰσβολεῖς. Μὴ φοβᾶσαι τοὺς δισταγμοὺς τῶν ἡλικιωμένων. Οἱ νεώτεροι μὲ ἐνθουσιασμὸ θὰ σὲ ἀκολουθήσουν. Τὸ ξεκίνημά σου θὰ στεφθεῖ ἀπὸ τὴν νίκη.

Ὁ Κοσμᾶς ταράχθηκε τόσο μὲ τὸ τελευταῖο ὅραμα, ποὺ ἀρρώστησε. Ἀργότερα ὅμως ζήτησε τὴν εὐλογία τοῦ Ἁγίου καὶ ἀνέλαβε μὲ ζῆλο τὸν ἀπελευθερωτικὸ ἀγῶνα. Ἄρχισε νὰ στρατολογεῖ πολλοὺς νέους, διαθέτοντας ὅλη του τὴν περιουσία. Οἱ συμπολῖτές του τὸν ἐνίσχυσαν καὶ ἔτσι μὲ τὴν θεία βοήθεια καὶ τὴν ἰδιαίτερη ἐπέμβαση τοῦ Ὁσίου Σεργίου ἡ χώρα λυτρώθηκε ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς.

Ἡ λύσις τῆς πολυχρονίου πολιορκίας τῆς λαύρας τῆς Ἁγίας Τριάδος τοῦ Ἁγίου Σεργίου ἔγινε τὴν 12η Ἰανουαρίου τοῦ 1610. Οἱ εὐγνώμονες Ῥῶσσοι τιμοῦν τὴν ἡμέρα αὐτή. Τὴν γιορτάζουν μὲ εἰδικὴ θεία Λειτουργία καὶ λιτανεία κατὰ τὴν Κυριακή, ποὺ προηγεῖται ἀπὸ τὴν ἡμερομηνία αὐτή.

Για πολλά γέλια στη ζωή σίγουρα θα μετανιώσεις, αλλά ούτε για ένα χυμένο δάκρυ.

2026-09-24T16:10:16.674+03:00

«Μακάριοι οἱ πενθοῦντες ὅτι αὐτοὶ παρακληϑήσονται»

Τα δάκρυα είναι παράξενο υλικό! Εντελώς απαλά, αλλά ασφαλή. Λάμπουν σαν οπάλιος λίθος. Και πράγματι αυτός ο δεύτερος όροφος, ο όροφος των δακρύων, φαίνεται σαν από πολύτιμο οπάλιο λίθο.

Στον αλαζόνα δεν υπάρχουν δάκρυα. Επαίρεται επειδή δεν μπορεί να κλάψει και ποτέ δεν έκλαψε. Δε γνωρίζει ότι αυτό είναι αδυναμία και όχι δύναμη. Από τα μάτια του εμφανίζεται ξηρό πυρ, που εξαπλώνει την ξηρότητα στις ανθρώπινες καρδιές. Η αλαζονεία μεγαλώνει σε ρηχή γη πάνω στην πέτρα. Όμως στο βάθος εμφανίζεται η υγρασία. Η συντριβή ενώπιον του Θεού μοιάζει με βαθύ όργωμα στο οποίο εμφανίζεται υγρασία. Ο συντετριμμένος και ταπεινός τω πνεύματι κλαίει. Η ψυχή του είναι γεμάτη δάκρυα και το μαρτυρούν τα μάτια του. Κάποιος από τους Ορθόδοξους διδασκάλους μιλούσε για δύο βαπτίσματα: ένα στο νερό κι ένα στα δάκρυα. Άλλος πάλι είπε: κλάψε μέρα και νύκτα και μη γνωρίσεις κορεσμό στο κλάμα!

Μπορεί κι εσύ να σκεφτείς: τα δάκρυα είναι σημάδι αδυναμίας! Μη σκέπτεσαι έτσι. Οι χριστιανοί που περισσότερο έκλαψαν, με ύμνους βάδισαν προς τον τόπο του μαρτυρίου.

«Τα δάκρυα είναι το έλαιο των οφθαλμών», έλεγε ο Μέγας Αντώνιος. Οι πλέον αμαρτωλές: Μαρία η Αιγυπτία, η Ταϊσία και η Πελαγία έπλυναν τις ψυχές τους με δάκρυα και αγίασαν. Έτσι και χιλιάδες άλλοι.

Το ίδιο μπορείς κι εσύ, χριστιανέ. Για πολλά γέλια στη ζωή σίγουρα θα μετανιώσεις, αλλά ούτε για ένα χυμένο δάκρυ. Οὐαὶ ὑμῖν οἱ γελῶντες νῦν, ὅτι πενθήσετε καὶ κλαύσετε – ο άγιος λόγος μαρτυρήθηκε από τα ιερότερα χείλη (Λουκ. στ΄, 25). Ποτέ δε φύτρωσε το κακό από τους σπόρους των δακρύων, αλλά από τους σπόρους του γέλιου φύτρωσαν πράγματι πολλά κακά. Όμως ούτε όλα τα δάκρυα είναι Ευαγγελικά δάκρυα. Τα δάκρυα που είναι αναγκαία για το κτίσιμο της πυραμίδας του Παραδείσου, δεν είναι αυτά της υπερβολικής οργής, ούτε εκείνα της θλίψης για τους χαμένους ή μη κερδισμένους θησαυρούς.

Τα Ευαγγελικά δάκρυα είναι εκείνα που απορρέουν από την συντετριμμένη και μετανοημένη καρδιά. Ευαγγελικά δάκρυα είναι δάκρυα για τον χαμένο Παράδεισο. Ευαγγελικά δάκρυα είναι εκείνα που ανακατώνονται με τα δάκρυα των παιδιών και των πασχόντων. Ευαγγελικά δάκρυα είναι κι εκείνα που πλένουν τις προσβολές που προκαλέσαμε στην ουράνια Αγάπη.

Όπως η δροσιά προκαλείται από τη συνάντηση του ψυχρού και του θερμού αέρα, έτσι και τα δάκρυα φυσικά και εύκολα ρέουν από τον άνθρωπο που συνάντησε τη θερμή αγάπη του ουράνιου Πατέρα, Τα δάκρυά μου είναι ψωμί για μένα μέρα-νύχτα, εξομολογείται ο μετανοημένος βασιλιάς, όταν η κρύα του καρδιά συναντήθηκε με τη ζεστασιά του πνευματικού Ήλιου (Ψαλμ. 42, 4).

Αυτοί που ποτέ δεν κλαίνε, ποτέ δεν αισθάνονται παρηγοριά. Μόνο το παιδί που κλαίει με αναφιλητά γνωρίζει παρηγοριά, όταν η μητέρα το χαϊδεύει.
Δεν ονομάστηκε μάταια αυτός ο κόσμος κοιλάδα των δακρύων. Και ο ίδιος ο Θεός όταν εμφανίστηκε στον κόσμο τον έλουζε με δάκρυα.

Άνθρωπε, μπροστά σου υπάρχει μόνο μια επιλογή ανάμεσα στα δάκρυα και τα δάκρυα, και ποτέ ανάμεσα στα δάκρυα και τα μη δάκρυα. Ή θα κλαις απαρηγόρητος και χωρίς ελπίδα μπροστά στην τυφλή και κωφή νιρβάνα ή μπροστά στον ζώντα Παρηγορητή. Αν κλάψεις μπροστά στον ζώντα Παρηγορητή, θα λάβεις παρηγοριά. Ο Ίδιος ο Θεός θα σου παρουσιαστεί ως παρηγοριά σου και στην ησυχία της παρηγορημένης σου ψυχής ο Ίδιος θα συνεχίσει το κτίσιμο της πυραμίδας σου.

Ἔστω δὲ καὶ τοῦτο ἡμῖν τὸ νόημα
πρὸς τὴν προκειμένην τοῦ μακαρισμοῦ θεωρίαν
εἰς τὸν κατ᾿ ἀρετὴν βίον οὐκ ἄχρηστον,
διὰ τὸ πλεονάζειν πως ἐν τῇ φύσει τῶν ἀνθρώπων
τὴν ἁμαρτίαν˙ ταύτης δὲ φάρμακον
τὸ ἐκ μετανοίας πένθος ἀποδέδεικται.
(Γρηγορίου Νύσσης, Εις τους Μακαρισμούς, Λόγος γ΄, PG 44, 1221)

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, “Οι κληρονόμοι του Ουρανού”, εκδ. “Παρρησία”, Αθήνα, 2016

agiosthomas.gr

Ένα από τα πιο επικίνδυνα πράγματα στη ζωή είναι η καταστροφολογία

2026-09-24T16:03:04.669+03:00

Ένα από τα πιο επικίνδυνα πράγματα στη ζωή είναι η καταστροφολογία και η συνεχόμενη διαπίστωση της καταστροφής! Λειτουργεί στον ανθρώπινο εγκέφαλο αρνητικά και τον φθάνει σε σημείο να μη τον νοιάζει τίποτα. Μπορεί είτε να τον κάνει σκληρό και αμείλικτο είτε αδιάφορο για τα πάντα.

Αν παρατηρήσετε τον κόσμο στη διασκέδαση θα διαπιστώσετε κάτι σημαντικό, σα να θέλουν να αδράξουν τη στιγμή, να ζήσουν όσο πιο έντονα γίνεται και ας μην υπάρχει αύριο. Αυτό είναι αποτέλεσμα μιας κατάστασης μέσα στην οποία ο καθένας και η καθεμιά δεν ζει την πραγματική ζωή! Έχει απογοητευτεί και ψάχνει λίγη εφήμερη χαρά όπως και λίγη εφήμερη δόξα! Στόχος μας πρέπει να είναι πάντοτε να δώσουμε λύσεις στους ανθρώπους και όχι μια σπρωξιά να πέσουν στο γκρεμό.

Να λέμε πάντα την αλήθεια αλλά ταυτόχρονα να εργαζόμαστε πάνω στην ενθάρρυνση! Η ανθρωπότητα άντεξε πολλά και δεν αντεπεξήλθε με κλάματα αλλά με γενναίες αποφάσεις. Προσωπικά αν αποθαρρύνω έναν άνθρωπο θεωρώ οτι έχω αποτύχει! Ενθάρρυνση, πίστη, γενναιότητα και προχωράμε πάντα μπροστά έστω και αν την προηγούμενη μέρα χάσαμε τα πάντα, σήμερα πρέπει να προχωρήσουμε βάζοντας νέα αρχή!

πηγή

Η σφαγή Ελλήνων μοναχών από τους Οθωμανούς αποκαλύφθηκε σε κλεμμένα χειρόγραφα του 16ου αιώνα

2026-09-24T12:47:57.711+03:00

Μια μελέτη χειρογράφων του 16ου αιώνα, που εντοπίστηκαν πρόσφατα, φέρνει στο φως ένα θλιβερό γεγονός στην ιστορία της Ιεράς Μονής Παναγίας Εικοσιφοίνισσας στο Παγγαίο. Σύμφωνα με τα χειρόγραφα, ολόκληρη η κοινότητα των 172 Ελλήνων μοναχών της μονής σφαγιάστηκε από τους Οθωμανούς.

Η βιβλιοθήκη της μονής, πλούσια σε πάνω από 430 χειρόγραφα και 470 αντικείμενα, υπέστη λεηλασία το 1917 από Βούλγαρους στρατιώτες κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τα χειρόγραφα κατέληξαν στις Ηνωμένες Πολιτείες και η επιστροφή τους ρίχνει φως σε άγνωστες πτυχές της ιστορίας του μοναστηριού.

Μία από τις αποκαλύψεις των χειρογράφων αφορά την σφαγή του 16ου αιώνα. Η προφορική παράδοση για αυτό το τραγικό γεγονός βρίσκει πλέον έγκυρη τεκμηρίωση στα γραπτά τεκμήρια.

Πριν από την ανακάλυψη των χειρογράφων, ένα χειρόγραφο του 9ου αιώνα, γνωστό ως Codex 1424, είχε ήδη επιστραφεί στην Ιερά Μητρόπολη Δράμας και την Ιερά Μονή Παναγίας Εικοσιφοίνισσας. Το χειρόγραφο, κοσμημένο με μινιατούρες και απεικονίσεις των Ευαγγελιστών.

Τον Οκτώβριο του 2023, τρία χειρόγραφα του 16ου αιώνα, λεηλατημένα από την Ιερά Μονή Εικοσιφοίνισσας, βρήκαν τον δρόμο της επιστροφής. Ο Μητροπολίτης Λαοδικείας Θεοδώρητος, εκπρόσωπος του Οικουμενικού Πατριάρχη στην Αθήνα, παρέδωσε τα πολύτιμα χειρόγραφα στον Μητροπολίτη Δράμας. Η Αρχιεπισκοπή Αμερικής λειτούργησε ως γέφυρα για την επιστροφή τους από τη συλλογή Swann Auction Galleries στη Νέα Υόρκη. Ο συλλέκτης από το Σικάγο, που τα είχε αποκτήσει το 2018, αναγνώρισε αμφισβητήσιμη ιδιοκτησία και προχώρησε στην επιστροφή τους

Ένα από τα χειρόγραφα έκρυβε ένα συγκλονιστικό μυστικό. Στις σελίδες του βρέθηκε σημείωμα και κείμενο που φέρνει στο φως την τραγωδία της σφαγής των Ελλήνων μοναχών από τους Οθωμανούς το 1507. Ο Μητροπολίτης Δράμας Δωρόθεος, επιβεβαιώνοντας προφορικές μαρτυρίες, ανέφερε: “Το χειρόγραφο καταγράφει με ακρίβεια 172 μοναχούς που σφαγιάστηκαν από τους Οθωμανούς. Στις 25 Αυγούστου του 1507, η μνήμη τους τιμάται πλέον στις λειτουργίες της μονής.”

ΠΗΓΗ

Ο Άγιος Απόστολος Παύλος και η Αγία Πρωτομάρτυς Θέκλα.Τοιχογραφία 6ος αιώνας

2026-09-24T12:44:02.642+03:00

Ο Άγιος Απόστολος Παύλος και η Αγία Πρωτομάρτυς Θέκλα.Τοιχογραφία στο Σπήλαιο του Αγ.Παύλου κοντά στην Έφεσο.VI αιώνας

Στην μνήμη της φιλίας του J.R.R. Tolkien με τον C.S. Lewis

2026-09-24T11:36:01.186+03:00

Στην μνήμη της φιλίας του J.R.R. Tolkien, συγγραφέα του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών και του C.S. Lewis, συγγραφέα των βιβλίων της Νάρνια, θα αναγερθεί μνημείο την άνοιξη του 2027.

Οι δύο φίλοι κάθονταν συχνά στο ίδιο τραπέζι της παμπ "Αετός και Παιδί" όπου ανάμεσα σε άλλα διάβαζαν ο ένας στον άλλον αποσπάσματα της δουλειάς τους πριν εκδοθούν.

Για την κατασκευή του μνημείου θα χρησιμοποιηθούν ξύλα από την Βρετανία, καθώς και ένα κομμάτι από τη μαύρη πεύκη του Βοτανικού Κήπου της Οξφόρδης, που ήταν το αγαπημένο δέντρο του Tolkien και από το οποίο εμπνεύστηκε την φυλή των Έντς.

Αν και το συγκεκριμένο δέντρο ξεριζώθηκε το 2014, το ξύλο του διατηρήθηκε και μέρος αυτού θα χρησιμοποιηθεί για την κατασκευή του μνημείου.

πηγή

Η μεγαλύτερη ζημιά της εποχής μας δεν είναι ότι οι άνθρωποι δεν πηγαίνουν στην εκκλησία. Είναι ότι θέλουν να πηγαίνουν με τους δικούς τους όρους.

2026-09-23T22:48:57.482+03:00

«Η μεγαλύτερη ζημιά της εποχής μας δεν είναι ότι οι άνθρωποι δεν πηγαίνουν στην εκκλησία. Είναι ότι θέλουν να πηγαίνουν με τους δικούς τους όρους. Θέλουν έναν Χριστό που να χωράει στο πρόγραμμά τους, μια Θεία Λειτουργία κομμένη στα μέτρα τους και μια Θεία Κοινωνία χωρίς κόπο, χωρίς αναμονή, χωρίς προετοιμασία. Αυτό όμως δεν είναι εκκλησιαστικό φρόνημα, είναι το κοσμικό πνεύμα που μπήκε μέσα στην πνευματική ζωή. Η Εκκλησία δεν προσαρμόζεται στη δική μας ευκολία. Εμείς καλούμαστε να προσαρμόσουμε τη ζωή μας στον ρυθμό της Εκκλησίας.

Και ξέρετε ποιο είναι το πιο λυπηρό; Τηλεφωνούν στις ενορίες και στα μοναστήρια και μας ρωτούν: «Τι ώρα βγαίνει η Θεία Κοινωνία;» Τι ερώτηση είναι αυτή, παιδί μου; Ποιος άνθρωπος που αγαπά πραγματικά τον Χριστό μπορεί να κάνει αυτή την ερώτηση; Είναι σαν να λέει: «Πείτε μου πότε να έρθω, για να χάσω όσο το δυνατόν περισσότερη Θεία Λειτουργία και να κρατήσω μόνο αυτό που με εξυπηρετεί». Αν κάποιος αγαπά έναν άνθρωπο, δεν ρωτά πότε θα τελειώσει η συνάντηση, ρωτά πότε αρχίζει, για να μην χάσει ούτε ένα λεπτό. Όταν όμως η καρδιά ψυχρανθεί, τότε αναζητά πάντοτε το ελάχιστο. Πόσο πρέπει να μείνω; Πότε θα τελειώσει; Πόσο διαρκεί; Αυτές δεν είναι ερωτήσεις αγάπης. Είναι ερωτήσεις μιας καρδιάς που ακόμη δεν γεύθηκε τη γλυκύτητα της παρουσίας του Θεού.

Από το «Ευλογημένη η Βασιλεία» αρχίζει η είσοδος στον Ουρανό. Δεν είναι μια φράση που προηγείται της Λειτουργίας γιατί είναι η ίδια η αρχή της Βασιλείας. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει ότι κατά τη Θεία Λειτουργία η γη γίνεται ουρανός και οι άγγελοι συλλειτουργούν μαζί με τους ανθρώπους. Ο άγιος Νικόλαος Καβάσιλας διδάσκει ότι κάθε μέρος της Θείας Λειτουργίας προετοιμάζει την ψυχή για την ένωση με τον Χριστό. Ποιος λοιπόν τολμά να περιφρονήσει αυτή την πορεία και να κρατήσει μόνο το τέλος; Δεν κόβεται η Θεία Λειτουργία σε κομμάτια. Δεν παίρνουμε μόνο εκείνο που μας αρέσει. Όποιος κόβει τη Λειτουργία στα μέτρα του, σιγά-σιγά θα κόψει και το Ευαγγέλιο στα μέτρα του.

Να σας πω κάτι που πονάει. Για μια θεατρική παράσταση φθάνουμε μισή ώρα νωρίτερα. Για έναν κινηματογράφο καθόμαστε υπομονετικά μέχρι να τελειώσουν ακόμη και οι τίτλοι. Για μια πτήση βρισκόμαστε στο αεροδρόμιο μία ή δύο ώρες πριν. Μη χάσουμε τη θέση μας. Μη χάσουμε την αρχή. Μη χάσουμε τίποτε. Μπροστά όμως στον Χριστό δεν έχουμε την ίδια ευαισθησία. Εκεί αρκούμαστε στο να προλάβουμε την ουρά της Θείας Κοινωνίας. Αυτό δείχνει ότι το πρόβλημα δεν είναι ο χρόνος. Είναι η αγάπη. Εκεί όπου βρίσκεται η αγάπη, βρίσκεται και ο χρόνος.

Ο άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης γράφει ότι κάθε πράξη της Θείας Λειτουργίας έχει θεολογικό νόημα και οδηγεί τον άνθρωπο στη μέθεξη των θείων Μυστηρίων. Τίποτε δεν είναι περιττό. Καμία εκφώνηση, καμία δέηση, κανένα «Κύριε, ἐλέησον». Όλα παιδαγωγούν την καρδιά. Όλα καθαρίζουν τον νου. Όλα προετοιμάζουν τον άνθρωπο να σταθεί μπροστά στο Φοβερό Μυστήριο. Όταν λοιπόν περιφρονούμε την αρχή, στην πραγματικότητα περιφρονούμε την παιδαγωγία της Εκκλησίας. Και τότε κινδυνεύουμε να συνηθίσουμε ακόμη και τα πιο άγια.

Ας το προσέξουμε αυτό. Η Θεία Κοινωνία δεν είναι δικαίωμα που πρέπει να προλάβουμε. Είναι δώρο που πρέπει να αξιωθούμε. Και δεν αξιώνεται κανείς επειδή βρέθηκε την κατάλληλη ώρα στον ναό, αλλά επειδή άφησε τη Θεία Λειτουργία να εργασθεί μέσα του από την πρώτη ευλογία μέχρι το τελευταίο «Δι’ ευχών». Οι άγιοι δεν αναζητούσαν το ελάχιστο. Δεν ρωτούσαν «πόσο πρέπει;». Ρωτούσαν «πώς θα αγαπήσω περισσότερο τον Χριστό;». Εκεί αρχίζει η αληθινή εκκλησιαστική ζωή. Όλα τα άλλα είναι ευκολίες που παρηγορούν τη συνείδηση, αλλά δεν θεραπεύουν την ψυχή.»
μ. Θεόκτιστος ο Κρης

ΠΗΓΗ

Ὁ τακτικός ἐπισκέπτης τοῦ παπα-Τύχωνα ἦταν μια γλυκιά καὶ χαριτωμένη… άλεπουδίτσα.

2026-09-23T14:05:49.384+03:00

Τὸ κελλί τοῦ παπα-Τύχωνα, ἀλλὰ καὶ ὅλη ἡ περιοχή γύρω, εἶχε λογῆς λογῆς ζωντανά πλάσματα, ποὺ τὰ ἀγαποῦσε ὅλα ὁ Ἅγιος μὲ μιὰν ἀγάπη ἀπέραντη καὶ τὰ πρόσεχε μὲ μιὰ φροντίδα περισσή. Ὅταν τὸν ρώτησε κάποιος ἂν μένει μόνος, ἀπάντησε: «Όχι, παιδί μου! Μαζὶ μὲ τὸν Θεὸ καὶ τὴν Παναγιά. Συντροφιά μου εἶναι τὰ πουλάκια, κάθε μέρα μαζί ψάλλουμε. Τί χαρά κάθε πρωὶ νὰ κελαηδούν!»

Τὸ ἐλάχιστο φαγητό του το μοιραζόταν πάντα μὲ τὶς μυγούλες ποὺ ἦταν μόνιμοι κάτοικοι τοῦ κελλιοῦ του μαζὶ μὲ ἕνα σωρό ἄλλα ζουζούνια, κουνούπια, ψύλλους καὶ ποντίκια. Μὲ τοὺς ψύλλους μοιραζόταν τό… λιγοστὸ αἷμα του, χωρίς νὰ ἐνοχλεῖται ἢ νὰ διαμαρτύρεται. Ὅσο γιὰ τὰ ποντίκια, εἶχαν ἀπὸ κοινοῦ μὲ τὸν Ἅγιο ἕνα παλιό πάπλωμα ποὺ ἦταν ἁπλωμένο πάνω στὰ σανίδια, τὰ ὁποῖα χρησίμευαν γιὰ κρεβάτι. Γιὰ τὴν ἀκρίβεια, μοιραζόταν τὸ βαμβάκι μὲ τὸ ὁποῖο ἦταν γεμισμένο τὸ πάπλωμα. Κάθε φορά ποὺ μιὰ ποντικίνα ἑτοιμαζόταν νὰ γεννήσει, ἐρχόταν ὁ «πάτερ φαμίλιας» τῆς ποντικοοικογένειας κι ἔπαιρνε λίγο βαμβάκι ἀπὸ τὸ πάπλωμα τοῦ παπα-Τύχωνα προκειμένου νὰ φτιάξει ζεστή φωλίτσα γιὰ τὰ μικρά του.

Χαιρόταν πολὺ ὁ ἅγιος ἄνθρωπος σὰν ἔβλεπε τοὺς ποντικούς νὰ πηγαινοέρχονται χαρούμενοι πάνω στὸ πάπλωμα.

Μπροστὰ σὲ μιὰ τέτοια σκηνὴ ἔτυχε νὰ βρεθεῖ ἕνας προσκυνητής ποὺ ἦρθε νὰ πάρει τὴν εὐλογία του καὶ ν’ ἀκούσει πολύτιμες συμβουλές ἀπὸ τὸ ἁγιασμένο στόμα του.

«Γέροντα» εἶπε σκεπτικός, «ἔχεις γεμίσει ποντίκια. Θέλεις νὰ σοῦ φέρω μιὰ γάτα;»
«Μπά…» ἀποκρίθηκε ἀτάραχα ὁ παπα-Τύχων. «Έχω γάτα!»
«Έχεις;» ρώτησε μέ φανερή ἀπορία ὁ ἐπισκέπτης, κοιτάζοντας τριγύρω τα ποντίκια ποὺ ἔκαναν ἀνενόχλητα σουλάτσο στο κελλί.
«Πῶς! Ἔχω!» συνέχισε ὁ Γέροντας. «Εἶναι μεγαλούτσικη, μιάμιση φορά μεγαλύτερη ἀπὸ τὶς συνηθισμένες. Ἔρχεται έδῶ, τὴν ταΐζω, τὴ χαϊδεύω κι ὕστερα πάει στην καλύβα της καὶ ἀναπαύεται».

Πράγματι, ὁ Ἅγιος εἶχε γιὰ συντροφιά ἕνα χαριτωμένο ζωάκι ποὺ ἐρχόταν γιὰ νὰ γευτεῖ τὴν ἀγάπη του. Μόνο ποὺ ἦταν ἀρκετά μεγάλο γιὰ νὰ τὸ ταξινομήσει κάποιος στὴν οἰκογένεια τῆς γάτας. Δὲν ἦταν μόνο τὸ μέγεθος ποὺ δὲν ταίριαζε. Ἦταν καὶ τὸ κοκκινωπό χρώμα του, μὰ πιὸ πολὺ ἦταν ή… ούρά του. Ποὺ ἦταν μακριά καὶ φουντωτή. Ὁ τακτικός ἐπισκέπτης τοῦ παπα-Τύχωνα ἦταν μια γλυκιά καὶ χαριτωμένη… άλεπουδίτσα.

orthodoxia.gr: «Γεροντικὸ Σύγχρονων Ἁγίων», Συγγραφέας Νίκη Κατσιάπη, Ἐπιμέλεια Χριστιανικὴ Φοιτητικὴ Δράση, Ἐκδόσεις Ἔαρ, 2026, σέλ.443-445

"Εγώ ο ελάχιστος, ουδέποτε σκέφθηκα πως θα αξιωθώ του βαθμού της αρχιεροσύνης...".

2026-09-23T12:09:09.091+03:00

Κάποτε ένας αρχιμανδρίτης κοιμήθηκε. Η Εκκλησία όρισε έναν άλλον αρχιμανδρίτη να είναι εκεί όταν η αστυνομία θα πήγαινε να καταγράψει τα πράγματα στο σπίτι του ώστε να τα παραλάβουν οι συγγενείς του. Πράγματι, πήγε εκεί, μπήκαν στο σπίτι και άρχισαν την καταγραφή.

Σε ένα από τα δωμάτια βρήκαν πάνω από δέκα αρχιερατικές στολές, μίτρες και ράβδους. Ελέγχοντας το γραφείο του, έσπασαν ένα συρτάρι που ήταν κλειδωμένο και βρήκαν ακόμα και ενθρονιστήριο λόγο. Ξεκινούσε κάπως έτσι: "Εγώ ο ελάχιστος, ουδέποτε σκέφθηκα πως θα αξιωθώ του βαθμού της αρχιεροσύνης...". "Βλέπεις;", μου είπε ο αρχιμανδρίτης που είχε οριστεί ως παρατηρητής στη καταγραφή, "γινόμαστε ρεζίλι μόνοι μας".

Αν ακούτε κάποιον στην Εκκλησία να σας λέει ότι δεν ήξερε ή δεν περίμενε το Α ή το Β αξίωμα είναι πολύ πιθανό ότι όχι μόνο το ήθελε αλλά και ότι κίνησε τον ουρανό και τη γη για να το πετύχει! Και αυτό δεν θα ήταν τόσο κακό από μόνο του.

Αλλά αυτή η νοοτροπία, γεννά συμπεριφορές προβληματικές όπου όλα γίνονται για την ανάδειξη του "ελάχιστου και ταπεινού" που δεν ήθελε τα αξιώματα και που δεν τα περίμενε. Αυτό είναι ένα μόνο επεισόδιο από το θέατρο του παραλόγου που ζούμε "εντός των τειχών" της εκκλησιαστικής πραγματικότητας...

https://tragoudiglarou.blogspot.com/.../blog-post_319.html

Άγνωστα γεγονότα από την παρουσία Στεργιάδη στη Σμύρνη

2026-09-23T11:44:12.511+03:00

Ο Αριστείδης Στεργιάδης, ήταν ψηλός και πλησίαζε τα 60 όταν ανέλαβε τα καθήκοντά του στη Σμύρνη.
Απεχθανόταν τις φωτογραφίες και τα πορτρέτα.
Κάποτε μάλιστα, έδιωξε… κλοτσηδόν από το γραφείο του τον ζωγράφο Ρωνά που τόλμησε να του ζητήσει να ποζάρει.
Στη Σμύρνη ο Στεργιάδης, έφερε μαζί του από την Ήπειρο και ένα μαστίγιο, βούνευρο το έλεγε ο ίδιος όχι ως ενθύμιο ή διακοσμητικό. Το χρησιμοποίησε πολλές φορές επί δικαίων και αδίκων. Όταν αργότερα συνερχόταν, αναγνώριζε το λάθος που είχε κάνει και ζητούσε συγγνώμη.

Έκδηλη ήταν η αντιπάθειά του προς τον Κλήρο. Όπως έλεγε ο ίδιος, όταν ήταν διοικητής στην Ήπειρο, οι ηγούμενοι μονών και οι κληρικοί που πήγαιναν να τον επισκεφθούν στο γραφείο του, τύλιγαν κάτω από τα ράσα τους διπλές και τρίδιπλες προβιές, γιατί φοβούνταν ότι δεν θα φύγουν χωρίς να τους… μαστιγώσει ο Στεργιάδης.

Ο Δ. Φωτιάδης, γράφει ότι ο Βενιζέλος:
«Χειρότερη εκλογή δεν μπορούσε να κάνει. Κανείς Μικρασιάτης ούτε τον συγχώρεσε ούτε και θα τον συγχωρήσει ποτέ. Σατράπης, πράκτορας των Άγγλων (ενν. ο Στεργιάδης), θρασύδειλος κι ακαταλόγιστος».

Ο Ηλίας Βενέζης γράφει ότι: «όπως προκύπτει από τις πράξεις του, απ’ τις αφηγήσεις όσων τον γνώρισαν και τον υποστήκανε, απ’ τη μελέτη των αντιδράσεών του ήταν μια προσωπικότητα ανώμαλη. Μοναχικός, άφιλος, στεγνός, χωρίς καρδιά, γεμάτος εγωισμό και αυταρχικότητα, χωρίς τη ζεστασιά μιας γυναίκας, ενός παιδιού, περιχαρακωμένος σ’ ένα μόνο πάθος: να μη ξεφύγει ποτέ από τις εντολές που είχε να εκτελέσει, να κάνει τυφλά αυτό που του είπαν…».

Ο Βρετανός ιστορικός Άρνολντ Τόινμπι, γράφει ότι «οι ικανότητες του Στεργιάδη ήταν πολύτιμες για έναν δικτάτορα, ιδιαίτερα όταν οι συνθήκες του επιβάλλουν να αναλαμβάνει, περιοδικά, τον ρόλο του ληστή ο ίδιος».

Έντονη ήταν η απέχθειά του προς τον Μητροπολίτη Σμύρνης Χρυσόστομο. Πολλές φορές τον ταπείνωσε και τον εξευτέλισε. Κάποτε τον κατηγόρησε ότι καταχράστηκε ένα χρηματικό ποσό. Όταν αντιλήφθηκε το λάθος του, έκανε δώρο στον Χρυσόστομο (ο οποίος το δέχτηκε με… χίλια ζόρια), ένα πανάκριβο, ολοκαίνουργιο, ιταλικό αυτοκίνητο! Παπά «ανέβαζε και κατέβαζε» τον Χρυσόστομο. Βέβαια αυτός ο «παπάς», λιντσαρίστηκε και θανατώθηκε από τον τουρκικό όχλο το 1922, ενώ ο Στεργιάδης, έστω και (αυτό)εξόριστος (έζησε στη Γαλλία άλλα 27 χρόνια…

Λίγο μετά την άφιξή του στη Σμύρνη, οι υπάλληλοι της Τράπεζας Ανατολής (γνωστής από τα περιβόητα ομόλογα του Αρτέμη Σώρρα…), κατέβηκαν σε απεργία, ζητώντας αύξηση των μισθών τους. Έξαλλος ο Στεργιάδης, αφού τους είπε ότι για 400 χρόνια δεν απεργούσαν, διέταξε να τους συλλάβουν και να τους διαπομπεύσουν στην παραλία της Σμύρνης, με τη συνοδεία χωροφυλάκων! Επρόκειτο για πρωτοφανή ενέργεια, που προκάλεσε αλγεινή εντύπωση.

Ο Στρατηγός Δ. Ιωάννου, βρισκόταν στη Μαγνησία (της Μ. Ασίας) και συγκεκριμένα κοντά στις Σάρδεις.
Πήρε μήνυμα από τη Στρατιά της Μ. Ασίας, να παρουσιαστεί στον Ύπατο Αρμοστή, γιατί κατάσχεσε το μεγάλο ποίμνιο ενός τσέτη (άτακτου Τούρκου πολεμιστή)! Ο Στεργιάδης απειλούσε Θεούς και δαίμονες, αναμένοντας τον Ιωάννου. «Μόλις παρουσιαστεί, έχω να τον κάμω το λιγότερο… κιμά», έλεγε. Κάποια στιγμή, έφτασε στο γραφείο του ο Στρατηγός.
Τον κοίταζε ήρεμα, χτυπώντας (κι αυτός) ένα μαστίγιο στην μπότα του. Ο θρασύδειλος Στεργιάδης στην ερώτηση του Στρατηγού, σε έντονο ύφος:«Θα ήθελα να μάθω τι με θέλετε», σηκώθηκε, τον χαιρέτησε και του είπε: «Απλούστατα, Στρατηγέ μου, ήθελα απλώς να γνωρίσω τον… νικητή του Σκρά!».

Ο έμπιστος του Στεργιάδη, Γενικός Γραμματέας της Ύπατης Αρμοστείας στη Σμύρνη, Πέτρος Γουναράκης αναφέρει τα εξής (σε επιστολή του στην «Εστία» το 1968):
«Τας τραγικάς εκείνας ημέρας, κουμμουνισταί περί την τότε κουμμουνιστικήν εφημερίδαν «Ριζοσπάστης» απεβιβάσθησαν εις Σμύρνην και άρχισαν κουμμουνιστικήν προπαγάνδαν μεταξύ του πληθυσμού και του στρατού. Το γεγονός τούτο, εις πάντας γνωστόν, ιστορικώς αποδεδειγμένον και μη αμφισβητηθέν ουδέ από τους ίδιους κουμμουνιστάς.
Ο Στεργιάδης εν συνεννοήσει μετά των στρατιωτικών αρχών, διέταξε την σύλληψιν όλων αυτών και τους έστειλε δια του πρώτου ατμοπλοίου εις τον Πειραιάν, ειπών εις αυτούς ότι την κουμμουνιστικήν των προπαγάνδαν ηδύνατο να την κάμουν εις την Ελλάδα και όχι εις το μέτωπον, μέτωπον δε ήτο τότε η Σμύρνη».

Δεκάδες είναι ακόμα το περιστατικά με τον Στεργιάδη, που αναφέρει ο Βασίλης Τζανακάρης στο βιβλίο του «ΣΜΥΡΝΗ: 1919-1922» και ίσως αναφερθούμε σε αυτά στο μέλλον.
Τα… επίθετα με τα οποία… στολίστηκε κατά καιρούς ο Στεργιάδης, είναι απίστευτα: εντελής, αυλόδουλος, άξεστος, ανισόρροπος, αυταρχικός, αλλόφρων, δράκος, δειλός, εγωιστής, νευρωτικός, τύραννος, τουρκόφιλος, θρασύδειλος, εγωιστής, μισάνθρωπος κ.ά.
Δεν λείπουν και χαρακτηρισμοί όπως: «βρομερή πληγή της Σμύρνης», «Ηρόστρατος και Βάγιας του 1922», «κράμα τρέλας», «κακοποιό πνεύμα», «μαύρη κατάρα», «μοιραίος άνθρωπος», «κατάρα του Γένους», «ωμός σατράπης», κ.ά.

Θα κλείσουμε αυτό το άρθρο, με κάτι που έχουμε ξαναγράψει. Πρόκειται για ανταπόκριση από τη Μικρά Ασία του νεαρού τότε, Έρνεστ Χέμινγουεϊ, προς την εφημερίδα «Toronto Star» (3/11/1922):
«Οι Έλληνες ήταν πρώτης τάξεως πολεμιστές και, σίγουρα, κάμποσα σκαλοπάτια παραπάνω από τον στρατό του Κεμάλ. Αυτή είναι η άποψη του Γουίταλ (ο Wittal ήταν λοχαγός του Ινδικού Ιππικού, παρατηρητής στην Ανατολία). Πιστεύει (ο Γουίταλ), ότι οι τσολιάδες θα είχαν καταλάβει την Άγκυρα και θα είχαν τελειώσει τον πόλεμο αν δεν είχαν προδοθεί.
Όταν ο Κωνσταντίνος ήρθε στην εξουσία, όλοι οι Έλληνες αξιωματικοί που ήταν σε επιτελικές θέσεις υποβαθμίστηκαν σε χαμηλότερες θέσεις. Πολλοί απ’ αυτούς, είχαν πάρει τα γαλόνια τους με ανδραγαθήματα στο πεδίο της μάχης. Ήταν έξοχοι πολεμιστές και σπουδαίοι ηγέτες. Αυτό δεν εμπόδισε το κόμμα του Κωνσταντίνου να τους διώξει και να τους αντικαταστήσει με αξιωματικούς που δεν είχαν ακούσει ποτέ τους να πέφτει ούτε μια τουφεκιά. Αυτό είχε αποτέλεσμα να σπάσει το μέτωπο».

πηγή