MARE LIBERUM

Het einde; een nieuw begin (een droom waargemaakt)

noreply@blogger.com (Mare Liberum) — Fri, 26 Jul 2013 17:03:00 +0000

We hebben nu drie weken vaste grond onder onze voeten. In huis hebben de meeste spullen weer een plekje gekregen, de boot is alweer helemaal ontmanteld, starten nieuwe projecten, hebben we alweer nieuwe dromen, ben ik al weer druk aan het werk en begint Marieke volgende week weer.

Life is back to normal en wij zijn ook weer aardig down to earth! Reizen, in welke vorm dan ook, is het allermooiste wat bestaat. We denken nog dagelijks terug aan onze avonturen. Toch pakken we met heel veel plezier, energie en vol verwachting ons dagelijks leven weer op. We nemen (voorlopig) afscheid van onze ontdekkingsreis, althans de ontdekkingsreis in dit format. We zullen altijd blijven reizen, op zoek gaan naar avontuur en nieuwe dingen willen ontdekken, in welke vorm dan ook!

We willen iedereen hartelijk bedanken voor alle getoonde interesse voor onze reis. Wij hebben ontzettend genoten het afgelopen jaar en we hopen jullie ook door het lezen van onze blog en de scheepsjournalen! Wie weet tot ziens op het land of op het water! Het ga jullie goed.

Schip ahoy!

Welkom thuis (We gaan het licht uitdoen!)

noreply@blogger.com (Mare Liberum) — Tue, 16 Jul 2013 21:49:00 +0000

Het is tijd om naar huis te gaan. In Brabant is het licht nog aan en Liedewij heeft besloten dat het hoog tijd wordt om dat uit te gaan doen! Het kan toch niet eeuwig blijven branden! Wij hebben dat gevoel niet zo, maar Liedje komt zondagmorgen (7 juli) demonstratief niet naar buiten. Ze wil gewoon naar huis. Ze is er klaar mee. Wij krijgen er echter geen genoeg van. Toch “moeten” we naar huis. We blijven het vertrek maar uitstellen.

Als we de auto instappen vraagt Frederique hoe lang het rijden is. Anderhalf uur in totaal. Ze gaat echt aftellen. Na een half uur vraagt ze hoe lang we al in de auto zitten en rekent dan zelf uit hoe lang we nog moeten. Tot Willemstad hebben we het idee dat we gewoon van een weekendje boot naar huis rijden. Het is erg onwerkelijk. Als we de A59 opdraaien wordt het steeds stiller in de auto en de temperatuur daalt, ondanks de airco, tot een dieptepunt. We gaan echt naar huis. Langs de weg is er niks veranderd. Alles ziet er nog hetzelfde uit. Als we de dijk op rijden beseffen we dat onze reis bijna afgelopen is! Er hangt een heel lief spandoek met welkom thuis erop. Oma wacht ons met champagne op!

Marieke loopt een uur in en rondom het huis. Ze kijkt haar ogen uit. Allerlei details vallen op. Zo hebben we veel peren, appels en noten in de bomen. Het groen is ontploft, het gras moet gemaaid worden, de knotten hoognodig geknot, we hebben geen mais op het veld achter onze tuin. Wat ziet het huis er goed uit! We zijn er stil van. Hier is hard gewerkt!

Wat voelt ons huis vertrouwt, het voelt als thuis, als warme deken, als ons huus! De meiden zijn meteen naar hun kamers gerend en beleven het thuiskomen alle drie op hun eigen manier. Ze krijgen zo weer veel indrukken te verwerken.

Ons hele thuiskomen, de hele week thuis die al achter ons ligt, doet me denken aan het liedje van Racoon, Love You More. You is in dit geval een niet nader te definiëren begrip.

Vaak krijgen we de vraag wat we het mooiste van de reis is geweest. Het mooiste van de reis is toch wel het onderweg zijn zelf niet wetende wat de volgende bestemming zal brengen, het echte ontdekken, het pure avontuur. Bas en ik zijn samen met onze scheepsmaatjes dit avontuur aangegaan. En een avontuur is het geworden! In het begin van onze reis heb ik al een citaat van Twain opgenomen: “Twenty years from now you will be more disappointed by the things that you didn't do than by the ones you did do. So throw off the bowlines. Sail away from the safe harbor. Catch the trade winds in your sails. Explore. Dream. Discover.”

Dat hebben gedaan! Verwachtingen had ik nauwelijks. Ik kon me er geen voorstelling van maken. Het is tè groot, niet te overzien. De indrukken zijn immens en staan voor eeuwig op ons netvlies. De overweldigende natuur die we van dichtbij hebben mee mogen maken hebben ons keer op keer versteld doen staan. Als ik denk aan de Costa Concordia die we hebben zien liggen, Capri, het lava van de uitbarstende vulkaan op Stromboli, het Atlasgebergte, overnachten in de woestijn, de Atlantische oversteek, onafgebroken 10 dagen met de hand sturen, de aankomst in Trinidad, een weekje girlpower, hiking the boiling lake op Dominica, de ontelbare azuurblauwe baaitjes met palmbomen, het meezeilen van de Heineken Regatta, het rijke onderwaterleven in de Carieb, de gastvrijheid in Puerto Rico, de cultuur in Cuba, de onbeschrijfelijke schoonheid van de Bahama’s en het overweldigende aanbod van alles wat je kunt bedenken in Amerika, dan is het gewoon waanzinnig. Het is zomaar een kleine greep uit ons avontuur! Een avontuur dat we samen als gezin hebben beleefd, gevoeld, beproeft en waarin we voornamelijk hebben gelachen en genoten, maar soms ook hebben gehuild, op de proef zijn gesteld, onze beperkingen hebben leren kennen en tegen onze eigen grenzen zijn aangelopen! Een avontuur waarin we ieder als individu, maar ook als gezin (naar elkaar toe) zijn gegroeid.

Een vriendin mailde mij begin dit jaar het volgende: “En dat je er 'nog steeds' niet uit bent wat je na je reis wil gaan doen, vind ik eigenlijk alleen maar goed nieuws! Betekent in mijn ogen dat je lekker bezig bent met de reis zelf en het gezin en leeft in het nu. Wat daarna weer komt, dan zie je dan wel weer. Geef je er maar eens aan over en geniet van wat je hebt, waar je bent en met wie je deze mooie momenten mag delen! Geniet, geniet en geniet!” Genoten hebben we. Na haar mail heb ik mijn "zoektocht" gestaakt en heb het toch gevonden. Ik had het namelijk al, maar zag het niet meer scherp en/of gaf het niet de juiste prioriteit.

De vaste wal voelt nog erg onwennig, evenals de ruimte om ons heen. Het bed is groter en zachter, de douche warm en eindeloos. De kinderen trappen er niet in als ik zeg dat de tank leeg gaat als ze zo lang douchen. We lopen met ons vijven als katten in een vreemd pakhuis rond. Totdat we op de trampoline rondspringen. Eindelijk kan Liedewij springen zonder dat papa weer moet mopperen. We hebben grote lol met ons gezin. Het is prima dat we weer hier zijn.

We laten het licht hier in Brabant maar branden! Veel te gezellig hier.

Aankomst in Scharendijke (een warm ontvangst)

noreply@blogger.com (Mare Liberum) — Fri, 12 Jul 2013 19:21:00 +0000

Veel te laat gaan we vrijdag naar bed. We hebben ook zoveel bij te kletsen. Zaterdag beginnen we de dag lekker lui. Het is heerlijk weer. We wanen ons gewoon ergens in de Carieb. De kinderen gaan vissen en krabbenvangen. Wij drinken koffie en thee en daarna drinken we weer koffie en thee. We doen dus niet zoveel. Uiteindelijk moeten we ons aan het begin van de middag losweken uit dit lekkere decor om richting de haven te gaan.

Al voordat we de haven invaren komen we (nog niet zo’n oude) bekenden uit Drunen tegen. Al drijvend kletsen we. We hebben te veel te kletsen en te weinig tijd. We horen dat we aan dezelfde steiger liggen, dus dat bijpraten komt wel goed!

Als we onze box invaren worden we verrast door het Team Ile du Nord. Zo ontzettend leuk om ze hier tegen te komen. We hebben veel te weinig tijd om elkaars verhalen te horen! We hopen dat deze zomer nog wel een keer goed te maken met een gezellige BBQ op de Grevelingen! Daarna komen ook de ouders van Bas, tante Kathy, de Barnstormer, wat vrienden en bekenden. We wisten al dat er veel vrienden en bekenden op vakantie zijn of door andere plezierige, maar ook zeker verdrietige, omstandigheden verhinderd zijn. We gaan iedereen de komende tijd vast wel weer zien! Het is een heel gezellige middag. Bijzonder om hier de hoofdrol in te spelen.

De Barbarossa is op het eiland blijven liggen en als iedereen vertrokken is, gooien wij onze lijnen los en varen er ook weer naartoe. Daar staat de BBQ al aan en kunnen we lekker aanschuiven. Hoe goed kan het leven zijn! Geen idee hoe het mogelijk is, maar wederom veel te laat gaan we slapen! Alweer…..

Bijna thuis!

De Grevelingen (wat een heerlijk water)

noreply@blogger.com (Mare Liberum) — Tue, 09 Jul 2013 07:23:00 +0000

Vrijdag is het echt zover. We gaan naar de Grevelingen. Dit zoutwatermeer roept bij ons alle twee een heleboel herinneringen op. Het zijn herinneringen die bij Bas al teruggaan tot in zijn vroege jeugd en sinds ik Bas ken en dat is toch ook al 18 jaar! Wat hebben we hier al veel vakanties en weekenden doorgebracht. Alleen, samen, met vrienden en later ook als gezin. Wat hebben we hier veel gelachen, gedanst, maar soms ook wel gehuild. Wat een ongelofelijke aantrekkingskracht heeft dit water toch op ons alle twee.

Het is schitterend weer in Nederland. We gaan op een van de eilandjes liggen. Het is echt hilarisch, want ik kan niet eens een touw aangooien aan iemand die behulpzaam op het steigertje een touwtje staat aan te nemen. Het ziet er erg klungelig uit. Ik zie de mensen denken……”die kunnen er echt niks van”. Het doet me niks en blijf met een big smile het touw gooien. Na een keer of vijf lukt het me dan toch. Ik kan niet eens een touw aangooien en het maakt me niks uit. Als ik dit ’s avonds vertel zegt Jan, dat dit jaar er ook wel voor gezorgd heeft dat je je over dit soort dingen niet sappel meer kan maken. Dat klopt, want het maakt me echt niks uit! Dat zou vorig jaar echt wel anders zijn geweest!

We sms’en met vrienden en familie, want we hebben afgesproken om hier op de eilanden te barbecueën. Wij liggen als eerste aangemeerd en onze scheepsmaatjes zijn hyper voor wat komen gaat. Ze breken de boot bijna af. Er wordt volop geklauterd op de giek en aan de schoten worden koprollen gemaakt. Het lijkt wel alsof Peppie en Kokkie ook aan boord zijn. Turemeluurs word ik ervan. Wij ruimen de boot op en steken de BBQ aan. We zien de Barbarossa in de verte aankomen en daarna ook De Deugd. Wat duurt dat lang. Zijn ze er al? Zijn ze er nu nog niet? Zenuwachtig is geen goed woord, maar spannend is het toch ook voor ons wel! Het einde van onze reis komt nu wel heel rap dichterbij.

Zo gebeurt het dat we eerst de Barbarossa vastknopen en niet veel later ook De Deugd. Wat leuk, wat een genieten, wat een nostalgie, zo vertrouwd. Wat is het gezellig om ze na een jaar weer te zien. We ontkurken weer een lekkere fles bubbels. Leuk. We kletsen onophoudelijk en voor we het weten is het veel te laat. Wat heerlijk om ze weer terug te zien.

Als dit het voorproefje is voor wat ons de komende dagen te wachten staat, dan is ons thuiskomen bij voorbaat geslaagd!

Nederland (de Zeeuwse wateren)

noreply@blogger.com (Mare Liberum) — Fri, 05 Jul 2013 17:12:00 +0000

We zijn dan al wel in Nederland, maar onze reis is nog geenszins voorbij! We zijn op reis in de Zeeuwse wateren. We komen bij van de intensieve zeilweken die achter ons liggen. In zes weken tijd zijn we van Fort Lauderdale naar Zierikzee gevaren. Een afstand waar je u tegen zegt. Dus een weekje op de Zeeuwse wateren is lekker!

Dinsdag hebben we een dagje niks, woensdag komt mijn familie en donderdag is weer lekker voor ons zelf. Vrijdag gaan we naar onze geliefde Grevelingen. We doen niet veel deze week en genieten voornamelijk van alle kleine dingen! De meiden spelen op de steiger en de dijk. Bas en ik drinken een lekker Belgisch biertje en we eten Zeelands Roem: verse mosselen.

Er liggen hier in de haven allemaal boten die vakantie hebben. De boten zijn duidelijk niet uitgerust voor een lange reis en ze zien er spik en span uit. We zien dat het geen reizigersboten zijn. Hier zijn wij sinds lange tijd weer de uitzondering. Het beeld en de reacties die we krijgen benadrukken dat wij een echte reis hebben gemaakt en dat we ook wel iets hebben gepresteerd alhoewel we ons daar vaak niet bewust van zijn.

Mensen in de haven zijn ook erg geïnteresseerd en nieuwsgierig. Zonder het te beseffen vallen we uit de toon. Een mevrouw vraagt me op een bepaalt moment of we het niet koud hebben! We hebben namelijk echt allemaal een korte broek aan. Niet om te rebelleren, maar gewoon, omdat dat lekker is. Het meest verrast worden we door onze Belgische buurman die toevallig ook een Rassy heeft. Ze liggen al de hele dag naast ons, maar rond middernacht, Bas en ik zitten nog lekker in de kuip, steekt hij zijn hoofd uit de kuip en zegt hij: “welkom thuis”. Hij heeft ons gegoogled, want hij vindt onze boot toch wel heel bijzonder uitgerust en vond dat opvallend. Hij is heel geïnteresseerd en vraagt honderduit.

Het is echt genieten in Zierikzee en we “wennen” dat we weer in Nederland zijn. Het is vele opzichte een aaneenschakeling van herkenning, verassing en verbazing. Vooral de kinderen verbazen zichzelf, maar ook zeker anderen.

Kathelijn is met Bas naar de slager geweest. Zegt de slagersvrouw: “zo zijn jullie lekker een weekje op vakantie?” “Nee” zegt Kathelijn. “We zijn op reis geweest en we hebben walvissen, dolfijnen en Orka’s gezien”. De vrouw valt even stil en zegt dan: “Je hebt al meer gezien dan ik in mijn hele leven”.

Frederique wordt wakker en zegt als ze aangekleed is: “ik ga even kijken of er hier op de steiger ook Nederlandse kinderen zijn. Komt ze terug, zegt ze: “nee, geen Nederlandse kinderen, wel een hond, maar die blaft de hele tijd”.

Liedewij zegt bij iedere Nederlandse vlag die ze ziet: “mama, papa, er liggen hier ook Nederlandse boten”. Ook zegt ze als we aardig worden begroet: “de Nederlandse mensen zijn echt de aardigste mensen van de heeeeeeeeeeeele wereld”.

Ik vraag me, iedere keer als ik klok kijk, af: “hoe laat is het nu dan in Nederland?” en Bas denkt vaak:: “ik heb zin om die en die eens even bellen. Kan ik hier eigenlijk al bellen?”

De stemming is opperbest en we wanen ons nog steeds op reis. Nog maar een paar dagen, want dan gaan we echt naar huis. Dat is ook goed, want zoals Liedewij zegt: “Ik wil naar het witte huis, want daar voel ik mij thuis”.

De oversteek: Dover Strait

noreply@blogger.com (Mare Liberum) — Wed, 03 Jul 2013 21:47:00 +0000

Just another oversteek! Of toch niet? Nee, dit is geen ‘gewone” oversteek. Het is (voorlopig) de laatste! De oversteek van Falmouth naar de Roompotsluis is een korte oversteek (350 mijl). Alles omstandigheden zitten mee. Er staat een matige wind, de radar doet in de mist zijn werk goed, we hebben weinig deining, hebben het tij bijna overal mee, niemand is zeeziek en na een hele uitvoerige inspectie door de Border Force midden op het Engels kanaal mogen we doorvaren. Op papier een appeltje eitje!

Dat valt tegen. Feitelijk is het wel zo, maar gevoelsmatig echter niet! Voor mij is dit mentaal een rollercoaster. Iedere mijl word ik heen en weer geslingerd tussen hier, nu, naar huis gaan en het geweldige jaar dat achter ons ligt. Een jaar met zoveel mooie momenten, zoveel geluk, plezier, ontdekkingen, reflectie, moois, diepgang, zoveel, zoveel, zoveel van alles! Een jaar waar tijd nauwelijks een rol speelt en de agenda alleen door ons bepaalt wordt. Je aan niemand hoeft te verantwoorden voor de keuzes die je maakt. Een jaar echt leven in het nu!

We hebben het lang moeilijk gevonden om hoogtepunten te benoemen. Nu tijdens deze oversteek lukt het makkelijk! De sfeer aan boord is weliswaar goed en gezellig, maar op zondag zijn we allemaal, op onze eigen manier, bezig met het afsluiten van de geweldige tijd! Om en om roept er wel iemand: “zullen we omdraaien?...nu kan het nog”. Het besef dat onze ontdekkingsreis er bijna op zit, begint te landen! Alle ervaringen, indrukken en schitterende herinneringen nemen we mee naar huis. Deze geweldige reis hebben we echt als gezin gemaakt en we zijn er in gegroeid! We hebben er van genoten.

Maandag zijn we bezig met het aftellen van de mijlen. Na het oversteken van Dover Strait gaat het snel. Via de Franse en Belgische wateren zijn we rond 18.00uur echt in Nederland. Een bijzonder moment. Voor ons zien we Neerlands trots, de Deltawerken. Bij de sluis wacht, geheel onverwacht Giel ons op. Super leuk. We varen nog door naar Zierikzee. De Oosterschelde voelt vertrouwd. We hebben een schitterende zonsondergang en net voordat de nacht valt knopen we vast in Zierikzee. We hebben het toch maar gedaan! Ik ben trots op Bas en hij op mij! Samen zijn we apetrots op onze meiden!

Met heel veel energie komen we weer thuis! We hebben zin in het nieuwe begin!

scheepsjournaal week 52

Engeland (volgende vakantiebestemming)

noreply@blogger.com (Mare Liberum) — Sat, 29 Jun 2013 08:00:00 +0000

Bij het aanlopen van de kust van Cornwall worden we verrast door het groene en mooie Engeland. Bij het binnenvaren van de monding van de rivier de Fal varen we tussen de forten en de landhuizen door. Dit is Engeland op zijn best. Het is echt schitterend. Ook Falmouth is heel erg Engels. Het is een heel charmante plaats tjokvol geschiedenis. We kijken onze ogen uit. 's Avonds zitten we aan de stamtafel van de Chainlocker Inn.

We zijn met meerdere boten en er zitten ook twee solozeilers bij. Iedereen heeft een eigen verhaal. Heerlijk om naar te luisteren. Toch heeft iedereen dezelfde blik in de ogen, het was gaaf.

Terwijl wij nakaarten in de Chainlocker Inn liggen hier in de haven ook andere zeilers. Mensen gewoon op vakantie en ook de nieuwe vertrekkers die net op pad zijn.

Op vrijdagmorgen zwaaien we het Flying Circus. Het weerzien met ze was weliswaar kort, maar o zo tof! We hebben hier twee hele leuke dagen. We hadden geen idee dat het zo mooi was. We passen ons snel aan en hebben scones bij het ontbijt en eten 's avonds fish and chips. We genieten van de sfeer die hier heerst.

We vertrekken dadelijk voor onze tocht door het Engels kanaal. In totaal 350 mijl! Bijna thuis. Alhoewel de Mare Liberum is een echt thuis voor ons. Immers Home is where the heart is!

De scheepsjournalen van week 50 en week 51 zijn ook af.

Aankomst in Falmouth

noreply@blogger.com (Mare Liberum) — Fri, 28 Jun 2013 00:58:00 +0000

Logboek
Tijd: 02.00 uur
Positie: ?
Afgelegde afstand: 1251 mijl
Nog te gaan: 0 mijl (Falmouth)

We zijn er! Vanmorgen vroeg was de hele boot al in rep en roer, want we hebben nog maar 30 mijl te gaan. De boot wordt van binnen nog even gepoetst en dan zijn wij er klaar voor! Dat is alleen een paar uur te vroeg. Het kan voor ons nu niet snel genoeg gaan. Als Bas nog een keer buiten kijkt roept hij: "Land in zicht"! Voor ons zien we dan eindelijk Engeland liggen! Het duurt dan eigenlijk nog wel een paar uur voordat we meer zien dan een paar contouren. Buiten is het, ondanks het zonnetje, erg koud. Iedereen heeft een lange broek en een trui aan.

We varen kort onder de kust en het is druk met andere boten. Ik ben helemaal verbaasd hoe mooi het hier is. Ik dacht dat we de laatste keer aankomen op een heel leuk en bijzonder plekje al hadden gehad, maar hier (ik had van Engeland eigenlijk geen voorstelling) is het ook wel mooi. Het is erg groen, er staan mooie Engelse (land-)huizen, kastelen en forten.

In de haven worden we welkom geheten en getoeterd door de bemanning van het Flying Circus en de Ostrea.
Ik stap wat wankel de steiger op en Bas ook. Wat een gaaf weerzien.
Zij hebben de kinderen beloofd om te gaan zwemmen en de onze mogen zo mee! Met Liedje erbij vind ik dat ik eigenlijk zelf ook meemoet. Dus zo geschiedt het dat ik anderhalf uur later alweer in een zwembad lig. Bas blijft lekker aan boord en gaat lekker slapen.

Tegen borreltijd zijn wij terug en gaan we naar de Chainlocker Inn. We zijn ondertussen wel heel erg benieuwd geworden naar deze pub!
We vermaken ons prima. We eten er ook nog iets en de koffie met likeur drinken we bij ons aan boord.

Tot slot ontkurken we een fles champagne.
We proosten op weer een veilige aankomst!

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Oversteek Azoren-Oostende (dag 9; 26 juni)

noreply@blogger.com (Mare Liberum) — Wed, 26 Jun 2013 17:11:00 +0000

Logboek
Tijd: 16.50 UTC
Positie: 49°19 N en 7°37 W
Afgelegde afstand: 1126 mijl
Nog te gaan: 115 mijl (Falmouth)

Vandaag een voorlopig laatste bericht vanaf de oceaan! Dromen genoeg, dus we komen er zeker terug. In tegenstelling tot de laatste dagen is het vandaag lekker weer. Als ik om me heen kijk, zie ik een blauwe lucht. Ik zit in de kuip te genieten hoe het water tegen de boeg omkrult. Geen een golf is hetzelfde. Af en toe vliegt er een meeuw voorbij en op de AIS zie ik meerdere vissersschepen. Er is dus van alles te zien en ik hoef me niet te vervelen.
Ik heb vannacht doorgeslapen en om 6.10u komt Kathelijn naast me staan. Ze is klaarwakker en kan niet meer slapen. Ze is snip verkouden en eigenlijk is het veel te vroeg voor haar. Ze komt bij mij op de bank liggen en na vijf minuten is zij vertrokken. Zij wel! Langzaam wurmt ze zich tegen mij aan de lage kant aan. Ze is altijd een echt kacheltje en na vijf minuten houd ik het voor gezien en ga ik Bas gezelschap houden.
Against all odds lopen we nu 7.5 zonder motor. De wind komt uit de goede hoek. Onze boot loopt gewoon lekker op halve wind en 20 knopen wind. Met deze snelheid zijn we morgenvroeg al in Falmouth. Fijn dat we lekker lopen. Ik voel me nog steeds goed beroerd. Ik heb nog steeds een gigantische hoofdpijn en alles doet pijn. Baal echt als een stekker. Ik wil zo graag, maar het lukt me niet. Al twee dagen (als het er geen drie zijn) doet Bas bijna alles. Wat een kerel! Ik krijg een ibuprofen en Bas maakt mijn spieren los. Daarna ga ik onder een hele warme douche en langzaam begin ik op te knappen. Voel me in ieder geval al stukken beter dan een uur geleden.

De meiden zijn wakker en Frederique wil graag een gebakken eitje. Dus al vroeg ruikt de boot heerlijk naar een gebakken eitje. Ze gaan knutselen. Ze hebben namelijk meegekregen dat het vandaag op school in Nederland juffendag is en dat willen zij ook. Ze hebben het er al een paar dagen over. Ze hebben ook al uitgedokterd hoe het eruit ziet. We gaan blikgooien, koekhappen en andere spelletjes spelen. Als klap op de vuurpijl moeten er pannenkoeken geserveerd worden. Het idee is super. Ze zien dat de juf nog niet beter is en in goed overleg stellen we de juffendag een paar dagen uit. Ik was bang dat ze het heel erg zouden vinden, maar ze zien wel dat deze juf het vandaag echt niet kan. Vrijdag is ook een leuke dag, want dan kunnen we de zomervakantie inluiden!
De zomervakantie! 6 weken zomervakantie en daarna gaan alle drie onze meiden naar school. Dan heb ik niemand meer thuis. Bas bracht dat gisteren ter sprake en ik moet bekennen dat ik dat nog maar een raar idee vind. Alle drie naar school na de zomervakantie! Frederique zelfs op vrijdagmiddag! Wat worden ze snel groot en wat zijn wij bofferds dat we dit jaar zo met onze meiden hebben kunnen optrekken! Je leert ze zo goed kennen.

In de morgen knutselen de meiden wat. We lunchen voor het eerst weer buiten. Het is een kippensoep, maar Liedewij vindt er maar niks aan. Ze pakt een boterham en is er klaar mee. Van de lege soepblikken maken we met een draad een telefoon. Het is hilarisch. Een staat in de keuken en de andere in badkamer. Zo kletsen ze. Daarna maken ze van A4tjes telefoons.

Daarna gaan de meiden achter spelen. Ze spelen dat ze bij de politie zijn. Kathelijn heeft de onzichtbare boef met een streepjestrui gezien… Ze zijn weer uren in de weer. Bas slaapt nog lekker, hij heeft het dik verdiend en ik heb de wacht! Rond half vijf wordt Bas wakker. We drinken samen iets in de kuip. Op de plotter zien we de Scilly eilanden al liggen als we de kaart op 72nm inzoomen. We komen dus echt dichterbij. De Mare Liberum loopt weer lekker. Ik denk dat ze de haven ruikt, en dat we stroom mee hebben, want met 7.7 knopen gaan we richting Falmouth! Moet bekennen dat we de motor hebben aangezet, omdat de koers niet bezeild is. Liedje is ondertussen op de bank in slaap gevallen en de meiden trekken voor het eerst een joggingbroek aan. Ze hebben ze al bijna een jaar niet aan gehad. Nu zien we goed hoeveel ze gegroeid zijn. Ze komen tot de enkels. Kan makkelijk dus.

We gaan dadelijk rijst met saté en boontjes eten. Denk dat we nog precies voor een keer een toetje hebben, dus dat komt goed uit! De voorraad van de Appie is goed geslonken. Morgen lekker fish and chips en een pint. Die hebben we wel verdiend!

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Oversteek Azoren-Oostende (dag 8; 25 juni)

noreply@blogger.com (Mare Liberum) — Tue, 25 Jun 2013 21:19:00 +0000

Logboek
Tijd: 21.05
Positie: 48°35 N en 10°35 W
Afgelegde afstand: 998 mijl
Nog te gaan: 243 mijl (Falmouth)

Na het eten, het weerbericht en de kinderen te bed, halen we toch maar de cruising chute binnen. De wind wordt sterker en de hoek ongunstiger. Normaal trekken we een slurf over het zeil heen en dat is hij meteen ontwapend, mar de slurf is er af en we gaan het ouderwets doen. Marieke viert de val en ik trek het zeil aan een lijk naar binnen. Wat een kracht heeft die lap. Het waait een goede 20 knopen en dan moet je goed opletten. Voor je het weet trekt het zeil je overboord. Met vereende krachten hebben we het zeil snel binnen. Even de boel vastzetten aan dek en opruimen en dan zijn we klaar en nat. Gelukkig hangen de zeilpakken lekker droog in de kast. Die hebben minder te lijden dan wij.

Hierna kijken Marieke en ik nog samen een film. Als de film afgelopen slaapt Marieke en ik houd de wacht. Tussen de hazenslaapjes door moet ik de boel gaan reven. Het is half twee en het waait zomaar 25 knopen. Vol tuig is dan wat veel van het goede. Marieke vraagt of ze kan helpen, maar het is niet nodig. Voordat ze aangekleed is heb ik alles al weer klein. We kletsen even in de kuip. We schieten goed op, als dat zo maar mag blijven gaan.
Het is weer steenkoud in de kuip. Ik rits de hele tent maar dicht. Dat scheelt een slok op een borrel. Ik kruip weer onder mijn slaapzak en houd de wacht.

De dag breekt weer grauw en grijs aan. Het heeft vannacht ook geregend. De lucht gaat ook weer naadloos over in de zee. Het blijft wennen. De kinderen zijn op hun eigen tijd uit bed. Het lijkt er op dat ze eindelijk het tijdsverschil van Amerika naar de Azoren geslecht hebben. Ze waren hierdoor helemaal het besef van de dag kwijt. Is het ochtend of middag? Dat soort dingen.

Ons schip stampt door de golven. Het weer dat de gribs voorspellen klopt niet echt, echt niet. De weesystemen zijn danig in de war. Het moest nu rustiger zijn en halve wind. Deze trip kloppen de gribs veel minder dan tijdens de vorige. Balen. We maken even een ontbijt. Marieke wil niet veel want ze heeft ontzettende hoofdpijn en buikpijn. Zou het nog van het griepje komen dat hier aan boord heerst? Aan de ene kant hoop ik het, dan is het niets moeilijks. Ik blijf het altijd listig vinden, klachten in de buikstreek. Het kan van alles zijn en meestal is het onschuldig. Eenmaal tijdens mijn werk aan boord had ik iemand met 'vage' klachten die zeker niet onschuldig waren. Dus probeer ik Marieke maar een beetje in de watten te leggen, onder een hoek van dertig graden met een boot die stuitert op de deining. De snelheid is steeds verder aan het terug lopen. We varen ondertussen hoog aan de wind, en de wind is wat afgenomen. Doordat de boot steeds met de neus in de golven duikt, lopen we nog maar 3,5 knopen. We zetten de motor aan. Dan kunnen we wat hoger sturen en lopen we ook nog wat sneller. Zeilend was het maar de vraag of we Falmouth ooit zouden halen. Op naar de barkrukken van de Chainlocker!

Ik ga nog lekker even naar de kooi en Marieke heeft de wacht. Ik ben ondertussen best moe dus het slapen zal wel lukken. Als ik om twaalf uur weer uit bed kom ligt Marieke onder een slaapzak een serie te kijken. De buikpijn is niet minder geworden en ze voelt zich enorm beroerd. Wat sneu. Ik kan weinig meer doen dan Paracetamol geven en wat water. We zitten even samen in de kuip en dan ga ik brood maken want dat is bijna op. Om een uur is er weer het ssb-netje en na het net ga ik nog even wat onderhoud doen aan de watermaker. Even smeren, even kijken hoe alles draait, dan kunnen we daarna weer lekker water maken. De motor draait toch, stroom genoeg.
We maken een soepje en met wat vers brood. Het is ondertussen al weer drie uur. Niet te veel eten dus, anders lusten ze geen avondeten.
We zitten nu bijna op het continentale plat. De waterdiepte loopt heel snel van 4000 meter naar 100 meter. Bijna zijn we in Noord-Europa. Vaak zijn er bij deze steile helling visserschepen te vinden want hier loopt ook oceaanstroming tegenaan en is er veel vis. Met slecht weer is het hier ook vaak rommelig want de lange oceaandeining loopt hier ook stuk op het plotselinge gebrek aam waterdiepte.

We eten Frederique haar lievelingskostje, pasta carbonara. Ze heeft zelfs mee geholpen met koken. Na het eten is het weer tijd voor alle meisjes om te gaan slapen. Marieke gaat de ziekenboeg in, figuurlijk

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Oversteek Azoren - Oostende (dag 7; 24 juni)

noreply@blogger.com (Mare Liberum) — Mon, 24 Jun 2013 20:09:00 +0000

Logboek
Tijd:18.45
Positie:47°23 N en 13°57 W
Afgelegde afstand: 845 mijl
Nog te gaan:396 mijl (Falmouth)

We hebben gisterenavond de laatste afleveringen van Criminal Minds gekeken. Verder is het rustig gebleven en zijn we op de motor verder gekacheld. Vanmorgen om 7u is Cruising Chute opgegaan en we hebben tot nu toe gelukkig lekker kunnen zeilen.

De wind zakt nu wel helemaal weg, jammer, maar het maakt niks meer uit. We hebben genoeg diesel om Falmouth te halen. De voorspellingen zijn ook zo dat we de motor hard nodig hebben de komende drie dagen.

Vanmorgen konden we nog 50 tinten grijs onderscheiden in het wolkendek. Nu is het er slechts nog een en is het zelfs erg mistig. Ons tentje slaat aan en we voelen dat we Noord Europa naderen.
(Ik ga even eten….)

Na het avondeten is de mist opgetrokken en de wind weer lekker terug. Dus nog niks geen motor. We lopen nu met 6.5 knopen de goede kant op. Fijn!

We hebben een rustig dagje aan boord. Ik word voor het eerst in dagen redelijk fit wakker. Ik heb in ieder geval geen barstende hoofdpijn. Bas en ik drinken buiten een kop thee en ik plak een nieuwe zeeziektepleister. Ik krijg alweer snel hoofdpijn en heb het idee dat ik niet scherp meer kan kijken. Ik vraag me af of het van de pleister komt. Voor de zekerheid haal ik hem weg. Eens zien of dat helpt. In de loop van de ochtend verdwijnt de hoofdpijn, weliswaar met een paracetamol, maar toch!
Kathelijn is erg verkouden en ook Bas is aardig aan het snotteren. Niemand aan boord is topfit!

We hebben gelukkig wel een leuke dag aan boord. Bas slaapt 's morgens en ik speel een spelletje met de meiden. Ben Kathelijn de gebruikelijke trucjes van vier op een rij aan het leren. Leuk om te zien hoe ze die oppikt. Op de achtergrond hoor ik Kinderen voor Kinderen zingen. Frederique is er helemaal fan van aan het worden. Liedewij danst er lustig op los. Zo grappig hoe ze dat doet terwijl de boot op een oor ligt. Ze zet haar beentjes iets uit elkaar, kontje naar achteren en beweegt gewoon in de ritme van de bewegingen van de boot. Zo ontzettend leuk.
We lunchen stevige kippensoep. Bas vraagt zich af hoe gevuld een niet stevige kippensoep is! Na de lunch bakken we een groene chocolade cake. We moeten nog vieren dat we over de helft zijn! Ondertussen zit er al 2/3de op. De cake smaakt heerlijk.

Samen met de meiden sla ik aan het knutselen. We hebben van alles bedacht en heel de tafel ligt vol. Leuk om zo samen bezig te zijn. De middag vliegt voorbij.

Bas en ik zetten de cruising chute nog een keer om, want de wind komt van de andere kant binnen. Nu hij uit zijn toeter is, is het een gehannes. Gelukkig heeft Bas bij Raoul gezien hoe je het makkelijk kan doen en we klaren samen het klusje, ware het niet dat er een slag in zit en we het zeil dus nog een keer naar beneden moeten halen. Wat een kracht staat er toch op. Wat een lekker zeil om mee te zeilen. Na een kwartier staat hij weer en staan wij te bibberen van de kou. Het is echt koud. We gaan lekker snel naar binnen. We hebben happy hour. Ik speel een spelletje op de Ipad. Van Gerard heb ik de tip van Unblock gekregen en dit is wel een lekker tijdverdrijf. De meiden kijken een filmpje en Bas stuurt een paar mailtjes.

We verbazen ons iedere keer weer hoe snel de dagen op de boot voorbij gaan. Voor we het weten is het alweer tijd om te koken. We eten rijst met babi pangang, worteltjes en bonensalade. Niemand heeft veel honger, maar het vanillevlatoetje lusten ze altijd!

Kathelijn komt nog even bij mij knuffelen. Zo gezellig als ze bij je komt zitten. We kletsen wat. Zo lekker knus mijn meisje bij mij. Verder zijn de meiden erg druk en zal het goed voor ze zijn als ze weer vaste grond onder de voeten hebben!

Wij halen nog een weerbericht binnen en maken dan de boot klaar voor de nacht.

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Oversteek Azoren-Oostende (dag 6 - 23 juni)

noreply@blogger.com (Mare Liberum) — Sun, 23 Jun 2013 20:11:00 +0000

Logboek
Tijd: 20.00 UTC
Positie:46°18 N en 16°40 W
Afgelegde afstand: 716 mijl
Nog te gaan: 525 mijl (Falmouth)

De avond en nacht zijn heel onrustig. De wind is met ons aan het spelen. Hij is ontzettend veranderlijk. We proberen zo optimaal mogelijk te zeilen, maar het is bijna ondoenlijk om de zeilen goed te zetten. Staan de zeilen goed, dan verandert de wind weer. Als we de zeilen dan weer bijgesteld hebben op de wind, dan verandert de wind weer. Zo gaat dat de hele avond en nacht door. Het is vermoeiend en het is niet leuk! Daar komt nog bij dat we aardig heen en weer geslingerd worden.

Ook vanmorgen gaat het kat en muis spel verder. Het ene moment hebben we 10 knopen wind en het andere moment hebben we er 20. Dit verschil is zo groot dat je daar je zeilvoering op wil aanpassen, maar het kan niet omdat het zo snel gaat. Rond half negen is de wind dan echt op. We moeten nog 590 mijl naar Falmouth. We zetten de motor aan, want met de juiste snelheid hebben we morgen en overmorgen nog wat wind en dan scheelt weer diesel die we voor woensdag en donderdag hard nodig hebben. Wat een tocht is dit toch! Het lijkt wel een moeilijke schaakpartij. We moeten het weer iedere keer een stap voor zien te blijven! Dat gaat tot nu toe goed, maar het zeilt niet lekker.

Het is ook erg koud buiten. De meiden en ik zitten binnen in onze pyjama. De kachel brandt lekker. Frederique en ik dammen, Liedewij kijkt naar Winney en Lijn speelt op de piano. Ze vindt het leuk en wil als we thuis zijn graag gitaarles van Koen. Liedewij zegt zomaar uit het niets dat ze Mayra mist. "Dat is mijn grote nicht he?". Ze wordt door Frederique verbeterd "Onze grote nicht". Bas ligt lekker te slapen. Ik haal Bas nog een keer uit bed om te kijken of de cruising chute wil blijven staan. We hijsen hem, maar het zet geen zoden aan de dijk. Dus weer naar beneden en het grootzeil en de genua weer op en de motor bij. We varen nu gemiddeld 5.5 knopen. Bas gaat verder slapen en ik speel met de meiden.

Rond enen komt Bas eruit en luisteren we het netje uit. De schepen voor ons hebben het echt heel pittig gehad. Heftig om te horen allemaal. Het zonnetje komt ook langzaam door en het begint lekker te worden. De kleur van het water is de afgelopen dagen veranderd. Het is nu groener in plaats van diep blauw. Apart om te zien.

We hebben gisterenavond gefantaseerd over een broodje gezond. Dus die gaan we maken. We hebben een heerlijk meergranenbroodje gebakken. We snijden wat rauwkost en iedereen maakt er een eigen kunstwerkje van. Ze smaken goed. 's Middags ga ik slapen en Bas begint aan het onderhoud van de watermaker. Ik lig nog maar even en dan hoor ik hard roepen dat ik moet komen. Ik schiet naar boven en hoor Bas zeggen dat de cruising chute in het water ligt. Euhhhh wat is dit nu weer? Hij ligt echt helemaal in het water. Gelukkig ligt hij met een touw vast aan de railing, anders zouden we hem echt kwijt zijn geweest. Het is een taai werkje, maar samen klaren we de klus. Hij is gelukkig nog heel, maar wel kletsnat en uit de slurf! We laten hem maar even uit de slurf en maken hem klaar om zo te hijsen. Daarna ga ik nog even terug liggen.

Als ik wakker word hoor ik de meiden spelen en blijkt het grootzeil gerepareerd te zijn. De lus waarmee het grootzeil in de mast opgerold wordt is doorgesleten en dan krijg je het zeil niet fatsoenlijk opgerold. Als we het al geen geslaagde dag vonden, dan wordt het bij deze bevestigd. Nog maar 525 mijl.

We eten gebakken aardappeltjes met een gehaktbal en met rode bietjes. De rode bietjes komen niet door de jury en die mogen we thuis nooit meer maken. We weten vanillevla als toetje. Daarna krijgen we nog 3 Mega mindy's aan boord. Energie voor tien die meiden. Iedere avond is het dan ook een feest om ze naar bed te laten gaan. Ze slapen vaak pas laat in en zijn dan toch weer vroeg wakker.

We gaan ze dadelijk toch maar eens naar bed brengen. Wij gaan dan nog maar even een weerbericht binnenhalen en daarna ook lekker op tijd niks doen.

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Oversteek Azoren - Oostende (dag 5: 22 juni)

noreply@blogger.com (Mare Liberum) — Sat, 22 Jun 2013 18:54:00 +0000

Logboek
Tijd: 19.40 UTC
Positie:45°14 N en 19°12 W
Afgelegde afstand: 592 mijl
Nog te gaan: 649 mijl (Falmouth)

De avond wordt steeds minder rustig. Het waait continu 15 knopen schijnbare wind. De echte wind die je zou meten als we stil zouden liggen is 20 knopen, 6 Beaufort. We schieten enorm goed op. De gps geeft vaak snelheden boven de 7 knopen aan. We kijken nog een drietal series Criminal Minds en het is al een uur geweest als we gaan slapen. Rond drie uur draait de wind en Marieke wordt wakker van de lier. Ik blijf de cruising chute strakker zetten op de schoot maar hij klapt steeds dicht. We moeten nu teveel aan de wind gaan zeilen voor dit zeil en dus halen we het naar beneden. We krijgen alleen de slurf niet naar beneden omdat alles nat is van de regen en het doek van het zeil plakt vast aan het doek van de slurf. Dan moet hij maar zonder slurf naar beneden. We trekken het zeil in de lij van het grootzeil naar beneden. Marieke staat ook voorop want alleen is nu echt maar alleen. Wat een kracht heeft zo'n zeil, ik word een paar keer flink heen en weer getrokken, maar we hebben samen toch vlot het zeil in de zeilzak zitten. We blazen even uit in de kajuit en we halen meteen maar een Grib binnen. Zo krijgen we meteen de laatste mail ook weer binnen.

De rest van de nacht ben ik blij dat we de zeilwissel al gedaan hebben. De wind is sterker geworden en komt meer van voren in. We lopen nog steeds rond de 6 knopen en dat is goed om te zien. Falmouth komt zo snel dichterbij. Dat is goed te merken want aan het eind van de nacht heb ik het steenkoud. Het lijkt wel of ik niet meer op temperatuur kom. Ik heb toch een sweater aan en lig onder een slaapzak in de kuip waar de kuiptent op staat. Een kant, de lij, is open om alles te kunnen horen. Ik ga toch maar naar binnen. Tjonge wat heb ik het koud. Het duurt zeker een uur eer dat ik me weer lekker voel. Ondertussen worden de meisjes wakker en ze willen Koen Kampioen gaan kijken. Of papa even naar een andere bank kan verhuizen. Ik vind het prima, want wat kunnen ze anders doen in deze non-stop kermisattractie. Ik dut een nog een beetje en als Marieke even later naast me staat gaan we voor het ontbijt zorgen.
We maken nog een keer toast van het oude brood en de kinderen eten cornflakes. Marieke en ik kletsen wat buiten met een kop koffie en thee. De kinderen zitten weer aan de laptop gekluisterd. Dit is zo balen van deze dagen, dat je wel wat wil doen, maar door de bewegingen van het schip niet echt iets kan doen. De meiden vinden het overigens lang niet zo erg.

Wij mijmeren wat over hoe onze agenda's er uit komen te zien als we terug zijn. Ik wil zoveel dingen weer gaan doen, dat dat meteen mijn grootste valkuil is. Het ongecompliceerde reizigersleven bevalt zo ontzettend goed. We hebben een mooie droom verwezenlijkt en er weer een heleboel nieuwe voor terug gekregen. Vooraf hebben we bedacht dat we een reis van een jaar gingen maken. Daar hebben we ons op ingesteld en daarom is het goed zo. Zoals Ellen in haar mail van vannacht schreef: Het resultaat van zo'n reis is leven in twee werelden. Je wilt naar huis, maar aan de andere kant wil je dit mooie leven niet op geven. Het zijn rake woorden en na deze overpeinzingen ga ik nog een paar uurtjes slapen.

Ik ben een paar uur heerlijk onder zeil geweest. Als ik wakker word is het bijna een uur en tijd voor het ssb-netje. Eerst moeten we onze waterzak die aan dek ligt redden. Hij is onder de reling door gegleden en nu bengelt hij aan een paar touwtjes buiten boord. Met een paar flinke rukken ligt hij weer aan dek. Alleen jammer dat hij lek is geraakt. We gaan naar binnen en het netje is al begonnen. Wonder boven wonder horen we iedereen nu wel. De schepen noord van ons hebben nog meer wind en hogere golven. De meeste zijn onderweg naar Falmouth en komen wat eerder dan ons aan. Achter ons ligt ook een schip die net vertrokken is. Ook zij hebben weinig wind waar ze eerst doorheen moeten motoren. We geven onze positie op het netje door en dan gaan we lunch maken. Het brood wordt weer getoast in de oven en we eten het met ragout. De bijbehorende pastijbakjes zijn allemaal gekraakt dus die geven we aan de walvissen.
Marieke gaat 's middags nog even liggen en ik bak een brood. We doen niet veel. Om 17u hebben we een borrel in de kuip. Het zonnetje komt erbij en dat is lekker. We varen met vol tuig en lopen rond de 6.5 knopen. Dat zijn gewenste snelheden, want de gribs geven het beeld dat we vanaf morgen echt aanzienlijk minder wind krijgen. Alles wat we nu zeilen, hoeft straks niet gemotord te worden.

We eten chili met appelmoes en een yoghurtje als toetje. We eten echt onder helling. Als Liedewij haar bakje met appelmoes loslaat vliegt deze echt over de tafel. Ook zien we over de raampjes regelmatig een waterval komen. De meiden vinden het een hilarisch gezicht. Tijdens het eten wordt er veel gezongen. Het is gezellig aan tafel. Daarna gaat het tentje weer snel op om de kou buiten te houden. We halen nog een weerberichtje binnen en voor we het weten is het alweer tijd om de wacht in te gaan.

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Oversteek Azoren - Oostende (dag 4 - 21 juni)

noreply@blogger.com (Mare Liberum) — Fri, 21 Jun 2013 19:43:00 +0000

Logboek
Tijd:19.15 UTC
Positie:43°53 N en 22°03 W
Afgelegde afstand: 443 mijl
Nog te gaan:798 mijl (Falmouth) (Oostende 1106)

We varen nu ter hoogte van Noord Spanje en hebben voor Oostende nog ruim 1100 mijl te gaan. Voor Falmouth staan er nog een kleine 800 mijl op de plotter. Falmouth wordt de plaats waar we, zoals het er nu uitziet, een tussenstop gaan maken. Er is ons op het hart gedrukt dat we de nu al legendarische aankomstborrel met de andere schepen onderweg niet mogen missen! Met de wind in de rug varen we met 6 knopen de goede kant op. Er is stroming en die verhindert ons om meer snelheid te maken met deze wind.

Tijdens het eten van gisteren hebben we trouwens nog een raadsel gedaan over onze familie. Aan de hand van kenmerken moesten we raden wie iemand in zijn hoofd had. Heeft heel lang haar? Heeft rood haar? Houdt van make up? Kan goed basketballen? Kan lekker koken? Houdt er van sigaren? Is altijd bezorgd? Heeft krullen? Heeft een bril? Vertelt altijd moppen? We hebben ontzettend gelachen. Leuk om te zien welke associaties kinderen maken.

We proberen om 21utc ook nog contact te krijgen met Vitali (Cula) via de SSB. Hij hoort ons maar slecht en wij hem ook! Dat is echt ontzettend balen. Er zit zoveel ruis op de lijn. We kunnen er niks van maken. Om 13u ook al niet. Het lijkt er nu dus sterk op dat onze vermiste aardplaat de oorzaak is. Hoe is het dan ook mogelijk dat alle twee de schroeven op verschillende plaatsen afgebroken zijn?

Vanmorgen zitten Bas en ik buiten en het theewater staat op. Zegt Bas ineens: "Ik zie een waterspuit". Ik draai me om en inderdaad in de verte zien we een spuit en daarna nog een. Wij hebben nog nooit meegemaakt dat we daarna niks meer zien, dus ik zeg tegen Bas dat er meer zitten. Nou dat klopt! Voor ons op stuurboord zitten ze ook en ook achter ons. Ze zijn onderweg, want ze verplaatsen snel. Voor we het weten zwemmen er twee grote joekels achter de boot langs. Weer ongelofelijk groot. Ze zijn pikzwart deze keer en de rugvin is weer anders dan dat we tot nu toe hebben gezien. We hadden echt geen idee dat er hier ook nog zo ontzettend veel walvissen zitten. We maken weer wat foto's en denken zelfs het spuitgat erop te hebben. Het lijken er wel twee! Het is echt jammer dat we geen goed boek hebben, want het is maar moeilijk om ze te identificeren. De walvissen van eerder deze week noemde ik Milky Whales, maar ik bedoelde Minkle. De vin zat daar ver achterop het lijf van de walvis. Zeker weten doe ik het echter ook niet. Vandaag zat de vin meer naar het midden en was deze ook iets groter en spitser. Het blijft machtig.

Na het spotten drinken we thee en krijgen we een vers gekookt eitje. Dat kunnen we van het brood niet zeggen. We hebben twee houdbare broden gekocht in Horta, maar dit is toch niet zo lang houdbaar als gedacht! De meiden maakt het niks uit, want die eten cornflakes. Bas eet stug de boterham op en ik pak samen met Liedje een cracker. Het is grauw buiten en we blijven lekker binnen. Frederique heeft buikpijn, dus ze gaat nog even terug slapen. Bas gaat ook een dutje doen. Ik begin met school met Lijn en Lied. We beginnen met lezen, maar mijn buik begint tegen te sputteren en krijg er hoofdpijn van. Even maar geen school dan! Ik ga regelmatig naar buiten en zie de windmeter toenemen tot 20 knopen wind. Het zeilen op de cruising chute is dan niet meer comfortabel. We vliegen weliswaar over het water met 7.7 knoop, lekker is iets anders. Beter dus als deze naar beneden gaat. Ik roep Bas en hij komt mij helpen. Eerst grootzeil uitrollen, cruising chute naar beneden en dan genua uit. Als alles weer staat lopen we nog maar 5 knopen! Gatverdamme, dat is niet de bedoeling. Om zo lang mogelijk te kunnen blijven zeilen moeten we sneller dan 5 knopen. We kijken het samen nog even aan en de grote uithalen blijven uit. Dus dan toch maar de cruising chute op! De zee blijft vriendelijk en heeft mooie lekkere golven. Van die golven waar je lekker op kan meedeinen en waar je lekker loom van wordt. Dit is ook een manier om de dagen te vullen!

Bas gaat nog even liggen en de meiden zijn alweer volop aan het spelen. Ik ga eens kijken of ik orde in de gigantische hoeveelheid foto's kan krijgen. We hebben er leuke ideeën over en het wordt tijd om daar iets mee te doen. Ik begin bij juli en zit er weer helemaal in! Dit is de eerste keer dat ik ze echt terugkijk. Wat een boel mooi momenten. Het is zo leuk om te zien, dat ik eigenlijk niet meer doe dan ze bekijken en genieten van al het moois. Wat zijn de meiden in een jaar groot geworden. Verder dan augustus kom ik niet! Hoe krijgen we dit ooit geselecteerd. Ze zijn, bijna, allemaal even leuk, met even zo leuke herinneringen.

Ik haal nog een weerbericht binnen en zie dat het na het weekend meer gaat waaien dan de gribs eerder aangaven. Het is nog maar heel mager, maar het is nu in ieder geval niet helemaal blauw meer. Het biedt perspectief om langer te kunnen zeilen en hierdoor het aanzetten van de motor te kunnen uitstellen of in ieder geval beter te kunnen motorzeilen! Dit is echt de eerste oversteek dat we de focus zo op de diesel moeten leggen. Dat we door zoveel windstiltes heen gaan. Het is gewoon heel irritant dat we gisteren en eergisteren minder wind kregen dan voorspeld en dat we dus langer hebben moeten motoren. We hebben nu nog 109 motoruren en daar kunnen we ruim 550 mijl mee varen.

De mijlen tikken gelukkig lekker weg en het verschil qua aankomsttijd tussen een gemiddelde met 6 knopen of 5.5 knopen wordt steeds kleiner. Dat is fijn om te zien. Gisteren heb ik nog een foto gemaakt van de plotter. We hadden de geweldige snelheid van 3.3 knopen en als we dat zouden vasthouden, dan zouden we op 6 juli Oostende binnenvaren. Toen hebben we toch maar iets meer gas gegeven!

Als Bas wakker is eten we een groentesoep met toast. De toast leggen we even in de oven. Zo smaken ze weer goed en vinden ze gretig aftrek. Ik ga daarna nog even liggen en word rond happy hour wakker. De meiden mogen een filmpje kijken en wij zitten samen in de kuip. Zonnetje erbij, meer hebben we niet nodig!
Bas begint over werken. Dat onderwerp komt steeds vaker ter sprake. Vandaag in combinatie met files. Of zijn die dit jaar opgelost? Bas moet straks naar Capelle a/d IJssel. Hij vraagt zich af wat dan de beste route is; A2- A15 of A59 -A16? De wegnummers zijn dit jaar dus nog niet uit ons systeem. Hoe is het met de A2 richting Eindhoven? Al klaar bij Vught? Nog even en we zitten er weer middenin! Nog maar even door genieten dan! Het lijkt er echt op dat we bijna thuis zijn……

Aan het begin van de avond trekt er weer een dik wolkenpak over. Het wordt echt kouder buiten. We gaan lekker koken. Vanavond staat er pasta met spinazie op het menu met een vanillevla als toetje. We hebben nog minimaal 6 dagen te varen en komen tot de conclusie dat onze Appie dan ook wel een eind leeg is. Dadelijk nog een weerbericht en de mail binnenhalen. We gaan rustig de avond in!

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Oversteek Azoren-Oostende (dag 3, 20 juni)

noreply@blogger.com (Mare Liberum) — Thu, 20 Jun 2013 20:50:00 +0000

Logboek
Tijd:20.15 UTC
Positie:42°31 N en 24°21 W
Afgelegde afstand: 317 mijl
Nog te gaan:1237 mijl

Als ik wakker word is de eerste vraag die me gesteld word: "ligt Tokio in Japan, of Japan in Tokio". Goedemorgen meiden! Zo vroeg al zulke vragen. Hoe kom je erbij? Deze morgen gaan de meiden met 'n drieën spelen. De achterhut wordt helemaal omgebouwd tot een soort barbie en knuffeldorp. Aan de gordijntjes hebben ze doeken gehangen en daar wonen ze. Zo leuk om naar te kijken. Bas en ik doen niet zoveel. We zitten in het tentje, want het regent. Als het zo vochtig is, dan ruikt het tentje ook echt naar kamperen. Lekker een kop thee erbij en we kletsen wat. We zijn alle twee te lamlendig om iets te doen. We zijn wel druk in de weer met de zeilen. Cruising chute erop, cruising chute eraf. Genua uitgerold, genua uitgerold met boom erin, varen met de genua over bakboord en het grootzeil over stuurboord. We bedenken van alles om toch nog iets van snelheid te maken. Het wil maar niet lukken. Er staat ook zo weinig wind. Voor het eerst deze reis kloppen de gribs niet. Zij hebben het over 6 knopen meer wind dan dat wij hier nu hebben. Die 6 extra zijn heel erg welkom, maar 4 zou al heel fijn zijn! Rond10.30u besluiten we om toch maar de motor te starten, want anders gaan we de wind zeker niet oppikken. Op de gribs is nu ook te zien dat we de laatste dagen nauwelijks wind hebben. Zoals het er nu uitziet zullen we daar flink moeten motoren. Dus we moeten zuinig zijn met onze diesel. Heel vervelend. Opeens horen we een brommend geluid buiten het tentje. Het is een heel laag overkomend vliegtuig. Wat doet dat ding hier zo ver uit de kust en zo laag op de oceaan? We roepen hem nog op met de marifoon, maar krijgen geen gehoor. Jammer. Raar idee. Hij verdwijnt in de wolken.

De hele morgen blijft het bewolkt en is het fijn dat ons tentje erop staat. In de loop van de middag komt het zonnetje door. Als deze schijnt, dan is het ook meteen warm in de kuip. Het spel van de meiden is veranderd. We hebben nu een heus restaurant aan boord. Het heet restaurant de Roos en is het beste van heel Nederland. Bas en ik zijn de gasten. Op de menukaart staan allemaal hele lekkere dingen. Ik bestel een cola en een speculaaskoekje. Deze wordt keurig opgediend door Frederique. Kathelijn komt het geld halen. Van Liedewij krijgen we later nog een soepje uit de pan en we mogen dit eten met de pollepel. Echt alles is weer uit de kastjes. Op de menukaart staat ook een hotdog. Dat brengt ons op het idee om hotdogs te maken voor de lunch. De broodjes gaan nog net, je moet er niet bij fluiten!

Na de lunch gaan Bas en ik weer twee afleveringen van onze serie kijken. Daarna gaat Bas slapen en ik kijk nog een aflevering. De meiden spelen om mij heen. Ik heb vandaag als cadeautje ook drie huisdieren gekregen. Ik heb een kitten (L), een veulen (K) en nog een kitten (F) gekregen. Ze vonden het heel leuk om ze mij ingepakt te geven. We hebben erg veel lol, want ze laten mij schrikken als ik de dieren bijna heb uitgepakt.
Aan het einde van de middag ga ik maar eens afwassen en beginnen met het eten. We eten een (slechte variant) van aardappelgratin, met worteltjes en vlees. Als toetje krijgen de meiden rijstebrij en wij eten een yoghurtje. Tijdens het koken loop ik af en toe naar buiten. Als ik buiten sta roep ik Walvis…. Alle vier komen ze naar buiten gesneld. Waar, waar, waar! Ik heb er geen gezien, ik roep ze alleen. Als ik dan ook nog mijn beste walvisgeluiden nadoen bestieren ze het allemaal van het lachen. "Mam, je lijkt verkouden zeemeeuw". En bedankt dan. Tot nu toe geen dieren gezien vandaag. We zijn ook niet veel buiten moet ik bekennen.

Het is weer hoog tijd voor een flessenpost. Liedewij is aan de beurt om de fles over boord te gooien. Zou iemand ze ooit vinden? De meiden kijken de DVD van Koen Kampioen. Eindelijk weer eens iets anders dan Barbie of Disney. Wij ruimen ondertussen op, halen een weerbericht binnen en schrijven dit journaal. Vanavond lekker op tijd naar bed allemaal! We komen langzaam dichterbij!

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Oversteek Azoren - Oostende (dag 2: 19 juni)

noreply@blogger.com (Mare Liberum) — Wed, 19 Jun 2013 20:57:00 +0000

Logboek
Tijd: 20.30 UTC
Positie: 41°13N en 26.20W
Afgelegde afstand: 197 mijl
Nog te gaan: 1352 mijl (tot Oostende)

Scheepsjournaal
Net als ik met de laptop op de bank ga zitten om het scheepsjournaal van vandaag te schrijven, roept Bas "walvissen". Dus laptop weer weg en naar buiten. We hebben de cruising chute opstaan en deze halen we samen naar beneden. Als deze binnen is, zet ik koers naar de plaats waar Bas ze gezien heeft. Ik zie ook nog een aantal mooie grote spuiten, maar dan is het over! Waar zitten ze nu? We wachten en samen met de meiden turen we over het water. Op dit tijdstip van de dag, met de zon in deze stand is dat nog niet zo makkelijk en we zien ze dan ook niet meer. Dat komt vast nog wel deze oversteek.

Terug naar gisterenavond.Na bijna een jaar maken we vanavond toch een grote zak honingdrop open. ik heb ze niet eerder opengemaakt, omdat ze zo lekker zijn ik bang ben dat ik de hele zak binnen de kortste keren leeg heb! Vandaar dat we hem nog niet open gemaakt hebben. Nu dan wel. De eerste smaakt muf. Smaakt naar de geur die we aan boord hadden tijdens de oversteek naar Trinidad. Niet echt lekker. We doen er een stel in een bakje en hopen dat de eigen smaak terugkomt. Dat is gelukkig en ze zijn weer bijna net zo lekker als vers! Liedewij en Lijn liggen achter en Frederique leest nog iets bij ons. Liedje slaapt gelukkig snel in, want ze is erg moe. Lijn heeft er meer moeite mee en komt pas in slaap als Frederique ook achter ligt. Wij gaan criminal minds kijken. Denk dat ik na vijf minuten al lag te slapen. Bas kijkt wel twee hele afleveringen.

Vanmorgen begint de dag van Bas en Frederique met Suske en Wiske. Lijn en Lied zijn alweer aan het spelen. We hebben vandaag twee reuzen aan boord. Ze zijn natuurlijk ook veel groter dan de barbies, knuffels en kleine poppetjes. Ze hebben het zo leuk samen. Mijn dag begint met een kop thee. Lekker. We ontbijten binnen aan tafel. De meiden cruesli en cornflakes. Wij gaan voor een broodje.

Bas gaat lekker slapen, ik maak het scheepsjournaal van deze week en de meiden spelen onophoudelijk door. Frederique wil ook graag luisteren naar luistercd's en doet dat lekker. Ze zijn nog erg moe en hebben nog geen zin in school. Ze willen lekker spelen. Ik laat ze maar lekker. Morgen maar iets langer door met school.

Heel de morgen is het bewolkt en kil buiten. Na de middag trekt het open en is de zon echt warm.

Om 13u UTC proberen we het netje weer. We horen echt helemaal niks. Wat een belabberde propagatie of is het dan toch te wijten aan onze aardplaat die verdwenen is? Daarna haal ik het weerbericht en andere berichten binnen met de Iridium. We zijn niet de enige die walvissen hebben gespot!

We lunchen een miesoepje buiten in de kuip. De meiden hebben last van de zon in hun ogen en zijn weer snel naar binnen. Ik ga 's middags de afleveringen van Criminal minds kijken. Bij de denkbeeldige thee krijgen we een speculaasje. Het laatste pak…..

Al wat langer hebben we het over laatste…. De laatste keren…. Een heleboel dingen doen of zien we voorlopig voor de laatste keer. Zo zijn we voor de laatste keer op een echt onbekend plekje aangekomen, is dit onze laatste lange oversteek. Eten we voor de laatste keer, drinken we met anderen voor de laatste keer, zwemmen en snorkelen we voor de laatste keer….. Al die laatste keren. Het zijn er zoveel. Toen we op Horta aankwamen had ik het ook heel erg. Het idee dat we weg waren uit de Carieb en er voorlopig niet (met eigen boot) terugkomen. We zijn er zo lang geweest. Van 23 december tot 30 mei. Onze tijd aan de overkant is echt multi maximaal geweest. Vandaar dat we zoveel moois hebben gezien. Dat besef, niks geen Carieb meer, kwam hard bij mij binnen. De reis zijn we aan het afronden...….wat overblijft zijn schitterende herinneringen, onvergetelijke momenten en nieuwe vriendschappen. Ik kijk dus met een grote glimlach terug op het afgelopen jaar en ben benieuwd wat het komende voor ons in petto heeft! Bijna thuis....home sweet home!

We gaan eten. Op het menu staat kipkerrie met rijst en groenten. Als toetje eten we vla. Tussen de gangen door ga ik buiten even polshoogte nemen. Tja en dan gebeurt het. Ik zie een, twee, drie, over bakboord een vierde, een vijfde walvisspuit! Iedereen naar buiten. We kijken voornamelijk vooruit over stuurboord en bakboord. We zien alleen maar spuiten. Als ik achter de boot kijk, zwemt er eentje op 20 meter achterlangs. Ik ben te laat voor de foto. De rug is zo ontzettend groot. Er zit een klein zwart vinnetje met een kringetje op zijn rug. De spuiten zijn gigantisch. Ze halen ongeveer twee keer adem en dan verdwijnen ze weer naar beneden. Na verloop van tijd zien we de spuiten weer. Ze gaan erg snel en we weten niet precies welke kant ze opgaan. Dus gaan we ze maar niet achterna. Misschien zijn het Milky Whales, maar zeker weten doen we het niet.

Heel de reis door hebben we heel veel dieren gezien. Van een kleine hummingbird tot de walvissen en van kameel tot vlinder. Allemaal prachtig om naar te kijken. Zo super tof.

Het begint hier nu te schemeren. De cruising chute staat op en de motor staat uit. We zitten met een dilemma. We mogen niet te hard varen, want dan zitten we het weekend midden in een grote depressie. We mogen ook niet te langzaam, want dan missen we het einde van de depressie om wind uit op te pikken! We lopen nu 5.2 knopen en dat willen we wel vasthouden.

Tijdens het typen zie ik weer een heleboel pluimen en ruim ik de laptop even op. Hup Bas naar buiten, meiden naar buiten en zo hebben we er weer heel veel in het vizier. We weten niet waar we moeten kijken. Frederique regelt dat Lijn naar voren kijkt, Bas over bakboord, zij over stuurboord en ik naar achteren. Dit keer krijgen we de rug er goed op. Mooi hoor! Ook nu weer zie ik achter mij rookpluimen. Echt kike.

Dadelijk weer eens een weerbericht binnenhalen. Lijn en Lied liggen al in bed, Frederique leest een boekje en ik heb de wacht. Alweer een dag voorbij!

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Oversteek Azoren - Oostende (dag 1 - 18 juni)

noreply@blogger.com (Mare Liberum) — Tue, 18 Jun 2013 19:40:00 +0000

Logboek
Tijd: 19.00 UTC
Positie: 39°13N en 28.04W
Afgelegde afstand: 49 mijl
Nog te gaan: 1500 mijl (tot Oostende)

Scheepsjournaal
Bijna thuis…! Dat is het gevoel een beetje. De zee is nog niet helemaal uit onze benen van de oversteek vanuit Bermuda. Dat heeft als voordeel dat niemand hoeft te wennen aan de bewegingen van de boot. We zitten meteen in een cadans en het lijkt alsof we niet op de Azoren zijn geweest en een héle lange oversteek aan het maken zijn. Een oversteek van ruim 3400 mijl! Weten we meteen hoe het zal voelen op de Pacific van de Galapagos naar de Markiezen!
Om 8 uur willen we los. Dat gaat hem niet worden. Ik ben om 7.30u als eerste wakker. Gisteren zijn we nog lang bezig geweest met het installeren van de nieuwe Navioncs kaart op de Ipad. We kwamen namelijk tot de ontdekking dat we buiten de plotter weinig van het Engels kanaal hebben. Die apps bieden dan toch wel een geweldige uitkomst. We kunnen nu dus up to date vertrekken. Samen met Lijntje loop ik naar de bakker. We kopen verse 30 broodjes en 5 (overheerlijke) Portugese zoete broodjes. Wat vindt ze het leuk die Lijn om alles uit te zoeken! Als ik afreken schrik ik…. 8.50.- Dat kan toch niet! Op bermuda betaalde ik dat voor anderhalf brood. Lijntje grist de zak moet zoetigheid van de toonbank en loopt er lekker mee te zwieren. Op de boot is Bas buiten met de laatste dingen bezig en hij gaat vervolgens naar het havenkantoor om te betalen en naar de douane. Ook al is het Europa, je moet hier gewoon uitklaren. We weten eigenlijk niet of we nu, wat de bestemming dan ook wordt, nog een keer moeten inklaren!

Ondertussen dat Bas weg is, bel ik nog wat mensen. Tijdens een van deze telefoontjes komt onze Duitse buurman langs. Hij gaat weg. Ik vertel hem dat we dadelijk willen vertrekken. Hij gaat alleen even douchen. Degene met wie ik aan de telefoon ben is verrast. Wat ben jij nu aan het doen? Even checken of hij niet weggaat en wij gewoon wegkunnen als Bas (ooit) terugkomt. Dat duurt en dat duurt! Het is druk op het kantoor en hij komt de bemanning van de Bella tegen. Zij zijn precies tegelijk met ons uit Bermuda vertrokken en komen net binnenvaren! Ze hebben er dus 4 dagen langer over gedaan. Ze hebben de hele reis geen motor aangehad. Dat verklaart veel. Nagenoeg alle boten die hier nu liggen (zowel van onze maat boot, maar ook de grotere 40 en 50 ft) hebben er 14 dagen over gedaan. Misschien de een 13 dagen en 20 uur en de ander 14 dagen en 2 uur! Zij zijn dus echt een uitzondering. Het is heel leuk om ze nog even te zien voordat we losgooien!

Dan is het eindelijk zover, we kunnen los. Onder luid getoeter en gezwaai van de Gaia, de Waltzing Mathilda en de Dixbay varen we weg. Dat proberen we in ieder geval. De Duitse buurman heeft zich namelijk niet losgemaakt en wij varen er vooruit tussenuit. Dat is het plan. Het wordt een krappe bedoeling en ik moet de boot voor ons goed afhouden, want het is toch wel heel krap. Het gaat goed, maar we zijn wel eens charmanter vertrokken. In de baai zwaaien we ook nog naar een aantal bekenden.

Daar gaan we dan. Het eerste dat we buiten doen is ontbijten, want dat is er bij ingeschoten. Voor het eerst in maanden hebben we kaas gekocht die, vooral Frederique, lekker vindt. In Nederland vond ze kaas zo lekker en de hele reis heeft ze bijna geen kaas op. Er zat niks van haar goesting bij. De kaas van hier gelukkig weer wel. Dus we eten heerlijke broodjes met kaas en komkommer. Ik merk dat ik trek heb en laat het me goed smaken. Ondertussen hebben we het alweer heel druk. We hebben namelijk hele grote grijze dolfijnen gespot. Het zijn er zoveel en ze bewegen zo elegant. We zetten er koers naartoe. We blijven er een tijdje bij hangen en gaan dan weer verder. Heel mooi plaatje met de Pico op de achtergrond. Nog geen 10 minuten later weer dolfijnen. Nu kleinere. Weer heel veel. Weer er naartoe. Zo komen we nooit thuis……

Het blijft machtig mooi om te zien. Ze hebben zin om te spelen bij de boeg en laten allerlei heerlijke kunstjes zien. Vanaf dan stopt het eigenlijk niet. De hele middag zien we dolfijnen rond de boot. Ze zwemmen in grote getalen hier rond. Ze zitten echt overal. Liedewij zegt op een gegeven moment. "Mam, maak jij maar een foto, dan blijf ik mijn filmpje kijken!". Dat is toch wel erg he! De dolfijnen springen regelmatig heel hoog uit het water. Het lijkt echt alsof ze ons komen uitzwaaien.

De meiden kijken een filmpje (of twee), Bas slaapt tussendoor en ik zit lekker buiten. In de middag eten we onze zoete broodjes op. Ik heb het koud. Doe een fleece, een lange broek en sokken aan! Ik vermaak me opperbest met de Gopro en als Bas wakker is zijn we er samen van alles mee aan het uitproberen. Leuk. We hebben ondertussen drie koks aan boord. Alle pannen en het bestek wordt uit de kastjes gehaald en ze hebben het er maar druk mee. Ik hoor allemaal hele lekkere gerechten uit Nederland. Nog even geduld meiden!

We eten verse nasi en als toetje straciatella yoghurt. Tijdens het eten kijken Bas en ik elkaar aan, want we hebben alleen voor vandaag echt verse spullen gekocht. Vanaf morgen gaan we aan de blikken. Ondanks dat ze heel lekker zijn, gaat er echt niks boven vers! Tijdens de afwas blerren we mee op Blof. Het wordt beter zingen ze…. Kan dat?! Halen we Concert at Sea nog? Volgend jaar liggen we er in ieder geval heel dicht bij. Eerst even via Oostende voor de mosselen met friet!

Het is vandaag raar weer! In de wind is het koud. We beginnen met een beetje tegenwind en daarna varen we aan de rand van het Azoren hoog. Dit is een windstil gebied (we hebben geluk en het is niet zo groot) en daar motoren we doorheen. Als we Fajal loslaten hebben we eerst nog wind en stroming tegen. Dus met een kleine 4 knopen kachelen we noordwaarts. De wind en golven nemen af en in de middag lopen we 5.5. en soms 6 knopen. De oceaan is heel glad en in combinatie met de zon liep de kleur van de lucht bijna naadloos over in het water. Erg irritant voor je ogen, je moet ze de hele tijd knijpen. Nu begint t weer wat te waaien en kunnen we aan de wind gaan motorzeilen.

De komende dagen blijft het rustig. Richting het weekend krijgen we meer wind.

Het netje is verplaatst naar 13u UTC. Vanmiddag hebben we niemand gehoord. Jammer. We hebben deze oversteek ook een Iridiumnetje. De belminuten mogen op zullen we maar zeggen, want over 30 dagen verlopen ze toch! Het is gewoon fijn om onderling contact te hebben tijdens deze oversteken. Ook eens kijken of we Herb kunnen uitluisteren vanavond en kijken of hij schepen op onze route heeft.

De meiden gaan op tijd lekker slapen. Het is de afgelopen dagen veel te laat geworden. Wij gaan ons tentje opzetten, toch wel lekker een beetje kamperen, en daarna Criminal Minds kijken. "Moet" afgekeken worden. Dat durf ik thuis echt nooit te kijken, veel te eng!

Ga maar eens stoppen!

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Bijna thuis.............................

noreply@blogger.com (Mare Liberum) — Mon, 17 Jun 2013 21:45:00 +0000

Nog een dikke 1600 mijl te gaan, we zijn bijna thuis….

Morgenvroeg gaan we los! We beginnen aan (voorlopig) laatste grote oversteek! We hebben er zin in en zijn er klaar voor.

We weten nog niet wat onze bestemming wordt, dat laten we afhangen van het weer. Het weer leidt ons eerst naar het noorden, vervolgens gaan we oostwaarts naar het Engels kanaal en tenslotte keren we huiswaarts.

Wat we wel weten is dat we het bijzonder vinden om bijna thuis te zijn, naar huis te komen en iedereen weer te zien! Op zaterdag 6 juli is het echt zo ver en liggen we in de haven van Scharendijke (ligplaats Z2). Iedereen die ons volgt, het leuk vindt om ons te komen verwelkomen en zin heeft om een borreltje te komen drinken is daar vanaf 15.00 uur erg welkom!

Wij kijken uit naar jullie komst, want we hebben jullie natuurlijk wel gemist!

De Azoren (het kompas houdt ons op de juiste koers)

noreply@blogger.com (Mare Liberum) — Mon, 17 Jun 2013 21:00:00 +0000

Nou ja, de titel voor deze blog kan beter Fajal zijn, want de andere eilanden van de Azoren kunnen we deze reis niet meer zien. Ze verdienen meer tijd, want het is hier erg mooi. We vinden het jammer, maar het is zo en het is goed zo! Fajal dan. We liggen in de haven en we zien een heleboel bekende zeilers, minder bekende zeilers die steeds bekender worden en maken kennis met nieuwe! Iedereen heeft zijn eigen route gevaren, is uitgelaten, heeft een eigen verhaal en een eigen bestemming. De boten die de Med in gaan benijden we stiekem een beetje, want er staat hun zoveel moois te wachten!

In de paar dagen dat we hier zijn borrelen we regelmatig, gaan we eten bij Peter Sport (the place to be voor zeilers) en zijn de meiden blij met hun speelkameraadjes.

De traditie gebiedt ons om een muurschildering te maken. Je maakt een schilderij voor geluk! Alle kades en kademuren staan vol schilderingen van de boten die Horta hebben aangedaan. Van hele simpel tot hele meesterwerken. Wij zien veel bekende namen van dit jaar, maar ook namen van boten die we kennen via de Barbarossa, uit Bruinisse, via hun blogs of die we op een andere manier kennen! Een feest van herkenning. Er is ondertussen zelfs een heus “Heusdens hoekje”. Ook de Vigilate heeft een mooi nieuw plekje gekregen. We hebben met ons vijven de onze gemaakt!

Ook hebben we een auto gehuurd om het eiland rond te rijden. Helaas stond er veel wind, was het mistig en heeft het veel geregend. Het landschap is ontzettend mooi. Groen, glooiend en overal staan blauwe en witte hortensia’s. We snuiven een de lekkere geur op. Het is echt een mooi eiland en vinden het jammer dat onze vulkaanwandeling in de mist liep!

Vandaag een dagje niks en maken we alles klaar voor vertrek.

Kiekjes van de oversteek en de scheepsjournalen

noreply@blogger.com (Mare Liberum) — Sat, 15 Jun 2013 09:56:00 +0000

Scheepsjournaal week 42 (Cuba)
Scheepsjournaal week 43 (Cuba-Bahama's)
Scheepsjournaal week 44 (Bahama's)
Scheepsjournaal week 45 (Bahama's)
Scheepsjournaal week 46 (Fort Lauderdale)
Scheepsjournaal week 47 (oversteek naar Bermuda)
Scheepsjournaal week 48 (Bermuda)
Scheepsjournaal week 49 (Oversteek naar Europa)

Aankomst Europa

noreply@blogger.com (Mare Liberum) — Thu, 13 Jun 2013 16:59:00 +0000

Vanmorgen zijn we om 7 uur de haven van Horta binnengelopen. Hello Euope, hello Azores!

Ons 5-koppige team heeft t toch maar weer gedaan! Samen zijn we de Atlantic overgestoken en we hebben allemaal ons steentje bijgedragen. Het is een oversteek met veel mooie momenten en schitterende herinneringen! Van de veertien nachten hebben we er dertien goed geslapen! Deze oversteek gaat dus de boeken in als zeer geslaagd!

Onderweg naar Europa (dag 14: 12 juni)

noreply@blogger.com (Mare Liberum) — Wed, 12 Jun 2013 19:49:00 +0000

Tijd:19.10 UTC
Positie:38°16 N en 030°21 W
Afgelegde afstand: 1796 mijl
Nog te gaan:85 mijl

Scheepsjournaal
Gisterenavond hebben we de Genua ingerold. Het grootzeil hebbe we tegen het schommelen laten staan. Jammer dat de wind helemaal weggezakt is. De golven worden al minder. De motor gaat aan en we tuffen, met veel tegenstroom, naar Horta. Bas gaat samen met de meiden slapen en ik lees een lekker boek. Dat is toch wel lekker tijdens die oversteken, dat we weer tijd hebben om te lezen.
Om 22.30u is Bas weer wakker en ik ben ook nog klaar wakker. Zal wel komen, omdat ik 's middags lekker heb liggen slapen. We kijken dus nog maar een paar afleveringen van Criminal Minds. Het blijft heel rustig en voor we het weten komt de zon alweer op.

We pakken school weer op. Frederique is nog erg moe, want ze komt 's avonds pas laat in slaap. Ze gaat achter nog lekker een dutje doen. Ik ben bezig met de flessenpost en Bas gaat even bij Frederique liggen. Kathelijn maakt mooie slingers. Liedje danst lekker op K3. Op het liedje: Daar zijn de meiden van den Brand weer! We hebben een relaxte dag zo.

We lunchen panini's. Ze smaken heerlijk. Er wordt ook een brownie gebakken, want onze laatste volle dag op de oceaan is toch wel een feestje waard. Door het spelen vergeten we de brownie echter te eten!
Het is weer heerlijk weer, dus we douchen lekker in de kuip. Ik hoop maar dat het lekkere weer ons achtervolgt en dat we tot het einde van de zomer in korte broek en op slippers kunnen blijven lopen. Met lekker weer is de dag al goed voordat deze begonnen is.

Tijdens borreltijd kaarten we wat. We pesten en wat vinden ze het toch leuk om mama te pesten, maar oh oh als ze zelf gepest worden. We eten vanavond een wortelstamppotje met filetlaplapjes. Klinkt goed. We eten lekker buiten.

Een groepje dolfijnen komt ons welkom heten in Europa! We horen ze heel goed piepen. Ze spelen met elkaar en met de boeg van de boot. Het blijft een mooi gezicht. Het is lekker aan boord. We zitten buiten in de kuip en genieten van het weer en een muziekje op de achtergrond! Zijn we er echt al bijna?

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Onderweg naar Europa (dag 13: 11 juni)

noreply@blogger.com (Mare Liberum) — Tue, 11 Jun 2013 20:21:00 +0000

Tijd:18.30 UTC
Positie:37°44 N en 033°05 W
Afgelegde afstand: 1663 mijl
Nog te gaan:218 mijl

Scheepsjournaal
Herb was gisteren niet te horen. Na het netje zou hij gaan uitzenden, een uur vertraagd wegens slechte propagatie. Jargon voor kwaliteit van het voortplanten van de radiogolven. Na het net gingen de kinderen naar bed en kwamen er weer uit en gingen weer naar bed… Daarna hadden Marieke en ik tijd om naar onze favoriete serie te kijken, Criminal Minds. Zoals gebruikelijk werden er weer mensen bruut vermoord waarna onze helden de seriemoordenaar in zijn kladden vatten of doodschieten. Na dit ontspannende vermaak ging de wacht in. We hebben de hele nacht liggen rollen en ik heb Marieke nog wakker moeten maken om ons Melkmeisje haar emmers om te draaien. De wind is een dikke 25 knopen en de zeeën lopen behoorlijk op. Er staan drie deiningsystemen door elkaar en af en toe heb je gewoon de pech dat je op een knooppunt van de drie golven zit en behoorlijk heen en weer rolt. Verder verloopt de nacht rustig. Voor de tweede keer deze reis heb ik het zeilpak aan. Het is echt kouder aan het worden en de wind blaast gewoon door mijn lange broek heen.

De nacht verloopt verder spoedig. We lopen steeds rond de 6,5 a 7 knopen en dat met een gereefd tuig. Iedereen heeft wel lichter geslapen door het gerol, maar aan de humeuren is nog niets te merken. De kinderen willen warme melk met anijs en ik pak een bak koffie. Marieke hoeft nog niets en we gaan maar eens ontbijt maken. Na het ontbijt praten we wat en bekijken we de gribs en daarna ga ik nog even naar de kooi. Ik lig door het bed heen en weer te glijden en kom nog niet lekker in slaap. Marieke roept me dat de zeilen weer omgezet moeten worden. We doen de zeilpakken aan om naar buiten te gaan. De kinderen willen nu ook hun zeiljassen aan en naar buiten. Logisch ook. Dus even later als de zeilen weer goed staan, staan de meiden in hun roze jasjes in de kuip. Ze vinden het heel even leuk, totdat ze het koud krijgen. Dan gaan ze weer snel naar binnen. Ik kruip ook weer even terug in bed.

Wanneer ik wakker word, hoor ik Marieke praten over de zender. Het is dus een uur, dus het weernetje is bezig. Ze stoppen met het extra netje omdat het weer nu weer zijn normale gang gaat. Na het net maken we een lekker noodlesoepje en zitten we min of meer de tijd uit. De boot maakt nog steeds bokkesprongen en de wind staat nog steeds een goede 20 knopen door. Er staan zeeën als kathedralen. Nou ja, de golven zijn op dit moment zo'n 5 meter hoog. Als de voorspellingen kloppen gaat het vanavond rustiger worden.

Coen belt nog even voor een nieuw weerberichtje en de gezelligheid. Hij zit 400 mijl achter ons. Wat een communicatiemogelijkheden hebben we toch!

Marieke valt op de kajuitbank in een diepe slaap. Ze heeft geen weet van alle herrie die de kinderen maken. Ik werk het logboek bij en ben blij als dit klusje geklaard is. Aan het einde van de middag worden de golven echt minder. De boot wordt minder beweeglijk en het leven aan boord wordt weer makkelijker. Langzaam komt het zonnetje door in de kuip. Dadelijk rijst en saté eten. Na het eten halen we de boom uit de genua. We zien dat deze ergens bovenin gescheurd op een naadje aan het scheuren is. Balen!

Nog ruim 200 mijl en dan zijn we bij Horta. Daar gaan we een paar dagen uitwaaien alvorens we doorgaan naar Engeland. Bijna thuis! Op zaterdag 6 juli willen we onze nieuwe thuishaven Scharendijke binnenvaren.

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Onderweg naar Europa (dag 12: 10 juni)

noreply@blogger.com (Mare Liberum) — Mon, 10 Jun 2013 19:46:00 +0000

Tijd:19.30 UTC
Positie:37°11 N en 036° W
Afgelegde afstand: 1520 mijl
Nog te gaan:361 mijl

Scheepsjournaal
Op de woelige baren, bij storm en bij wind denk ik aan…
Zowel Herb als Chris Parker als de weerkaarten en andere officiële clubjes gaven gisterenavond een stormwaarschuwing en voor vandaag officieel storm. De wind zou aantrekken tot 25-30 knopen en ook de golven zouden 3-4 m hoog worden (significant).

Ik heb er echt een knoop van in mijn maag. Het is zo'n ding geworden. Komt ook door het label tropische storm en de waarschuwingen die afgegeven zijn. Dit weertype is ons zeker niet vreemd en niet extreem. Die knoop is dus nergens voor nodig. Wij krijgen (en zoeken) veel informatie over het weer. Misschien wel teveel, ik weet het niet!

De meiden kwamen maar niet in slaap. We moeten de klok tussen Bermuda en de Azoren 4 uur terugzetten. We hebben er al twee gedaan en gaan het vannacht nog een keer doen. Om 21u liggen de meiden nog steeds klaarwakker in bed. Wij zijn niet moe! Voor hun ritme is het dan ook pas 19u. Hoe lang zal het duren voordat het ze weer dat ritme hebben?

We varen met de genua over bakboord en het grootzeil over stuurboord de nacht in. In het grootzeil zetten we een rif. Deze tuigage kan voor onze boot en deze bemanning met dit weer makkelijk. Daar komt bij dat we graag voortgang houden met deze voorspellingen. We hebben een prima en relaxte nacht. Als je daar tenminste niet meerekent dat we twee keer de zeilen andersom moeten zetten en Bas dus uit de kuip moet om de bulletalie te verzetten en de boom uit de genua te halen.

De dag begint…. Frederique komt nog even bij mij op de kajuitbank liggen lezen en Liedje en Lijn zijn alweer samen aan het spelen. Wat een genot om naar te kijken. Liedewij is hele gesprekken aan het voeren en als ze mij opmerkt zegt ze: "Maaaam, we spelen maar". Zo'n heerlijk gezicht.

Wat voor weer we vandaag hebben?
Het waait tussen de 20-25 knopen en de golven komen recht van achteren. De boot loopt ruim zes knopen. In de loop van de dag neemt de wind nog een paar knopen toe en de golven ook. De boot is beweeglijk, maar het is (nog) niet onoverkomelijk. Je hoort de spullen in de kastjes op en neer vliegen en als we dingen los laten liggen vliegen ze door de boot. Kastjes maak ik vandaag heel voorzichtig open, omdat er van alles uit kan vallen. De laptop waar de meiden filmpjes op kijken hebben we aan de tafel gefixeerd met een touwtje.

Vandaag hebben we een dagje niks! Dat nemen we alle vijf redelijk letterlijk, want we doen echt niet meer dan filmpjes kijken en boeken lezen. Ook wel eens een keer lekker, helemaal niks. Het is er ook echt weer voor. Er is niemand ziek en dat is erg lekker.

We eten chili en gaan dadelijk, zoals iedere avond hebben we dadelijk weer contact met andere boten.

Zo gaat er weer een dagje voorbij van deze Noord Atlantische oversteek!

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com

Onderweg naar Europa (dag 11: 9 juni)

noreply@blogger.com (Mare Liberum) — Sun, 09 Jun 2013 22:14:00 +0000

Tijd:21.00 UTC
Positie:37°49 N en 044°02 W
Afgelegde afstand: 1392 mijl
Nog te gaan: 489 mijl

Scheepsjournaal
Ik heb de eerste wacht. Bas is met de meiden achter gaan slapen en ik lig in de kajuit Criminal minds te kijken. Voordat ik er echt erg in heb is het twee uur en ga ik Bas wekken. Hij neemt het van mij over en als ik goed en wel lig te slapen komt hij mij wekken. Hij wil de bulletalie op het grootzeil zetten (dat zette we met een touw de giek vast, zodat de giek niet alle kanten opgaat) en de spinnakerboom in de genua.

Ik kom niet goed in slaap. De boot beweegt ook alweer meer en ik moet me soms schrap zetten. De meiden hebben er gelukkig geen last van.

De dag begint grauw en grijs. De zee is al een beetje in de war, want de golven komen nu van meerdere kanten en ze zijn aan het opbouwen. Er zitten witte koppen op het water. Ook regent soms een beetje. Voor het eerst sinds weet ik hoe lang hebben we lange broeken aan en ook overdag een sweater. Gisteren was het nog zo lekker! Wat een ommezwaai.

De wind komt pal van achteren en we varen als een melkmeisje. Zo noemen ze het als je de Genua over bakboord hebt staan en het grootzeil over stuurboord of andersom. Het waait 15 knopen en wij lopen gemiddeld 6 knopen. Prima snelheid.

We hebben het al een paar dagen over nagellakken. Dus dat moet er vandaag maar eens van komen. We doen het maar meteen eerste werk, want nu kan het nog. Na het nagellakken beginnen we met school. Het is een rommelig in de klas. Dat komt niet alleen door de kinderen. De juf en de meester hebben ook een korter lontje dan gebruikelijk. We zijn een beetje moe.

Bas bakt ook nog een brood, maar dit slaagt allerminst.
Deze gaat over de railing en je hoort hem in het water plonsen. Daarna bakken we een nieuw brood. Van een deel maken we bolletjes en van het andere deel maken we rozijnenbrood. Deze smaken allemaal heel lekker.

Bas heeft contact met Coen over het weer en ik luister om 13utc naar het weernetje met de Vrijheid, Gaia en de Muyava. Het ziet er naar uit dat Andrea maandag overkomt. Alle vier varen we rond de 37N. Voor nu is dat een goede uitgangspositie.

Bas gaat even liggen en wij meiden luisteren een luistercd en lezen een boek. We spelen een spelletje en zo is de middag ook weer om. Daarna ga ik een boek lezen en komen er drie feeën de boot op gevlogen. Het zijn de feeën Rosetje (L), Rosalinda (F) en Antonio (K).

We eten een maaltijdsoep met brood en als toetje eten we Plarine vla. Althans, zo noemt Kathelijn het bewust. Zo noemde ze het ook op de oversteek naar de Carieb. Toen wist ze niet hoe je het uitsprak. Nu wel en we hebben er vandaag heel veel plezier om gehad. Het zijn nog Franse blikken. Komt de bodem van onze Appie dan eindelijk in zicht?

Het is vandaag rustig. We hebben niks spectaculairs gezien. We zijn ook eigenlijk nauwelijks buiten geweest. Het was te koud. Binnen is het veel comfortabeler.

Aan het einde van de middag hebben Bas en ik de genua en het grootzeil nog gewisseld. Dit scheelt in rollen, want de golven komen uit het noordwesten en uit het westen. We hebben dus twee golfsystemen. Zoals de zeilen nu staan wordt de boot meer op een oor gedrukt en dat is een stuk fijner dan heen en weer geslingerd te worden.

De voorbode van Andrea verloopt tot nu toe milder dan verwacht. We zien wel dat de zee nog steeds aan het opbouwen is. Nou ja, Bas ziet dat. Ik zou nog niet weten hoe ik dat kan zien. We hebben 20 knopen wind, maar zeker uit de goede hoek. De gribs geven minder wind op voor de komende 48h dan gisteren. Als je niks zou weten (en ik geen knoop in mijn maag zou hebben, omdat ik het spannend vind) dan hebben we een hele lekkere zeildag.

Andrea ligt morgen recht boven ons. Als Andrea voorbij is, gaan we weer richting de Azoren sturen, want als we op deze noorderbreedte blijven, dan varen we rechtstreeks naar Vila Real in Portugal. Kunnen we nog even op de koffie bij Henk en Jet! Als we tijd zouden hebben……

Ik ga Herb uitluisteren (voor zover ik er iets van kan maken en me daarna melden op het radionetje.
Op moment van schrijven moeten we nog 489 mijl naar de Azoren. We zijn er bijna!

----------
radio email processed by SailMail
for information see: http://www.sailmail.com