marzenia się spełniają...

Właściwie to i na nas można głosować...

2012-01-12T23:56:00.001-08:00

Za głosy z góry dziękujemy :)

Konkurs na Blog Roku

2011-12-18T23:34:00.000-08:00

To po prawej na pasku to właśnie nasz link potwierdzający nasz udział w konkursie na Blog Roku 2011. Choć szans nie mamy to miło nam będzie z dodatkowych odwiedzin osób, które wstąpią na nasz blog wertując te konkursowe.

Wszystkich nowo odwiedzających naszego bloga zapraszamy do systematycznych odwiedzin i wspólnych wirtualnych podróży ;)

Plany, plany i jeszcze raz plany…

2011-12-05T12:11:00.000-08:00

Menu już ustalone. Sala, zespół i fotograf też... Czas wybiec nieco dalej w przyszłość i pomyśleć o podróży poślubnej :)

Właściwie to my już przemyśleliśmy sprawę. Stanęło na miesiącu miodowo – ryżowym a właściwie dwóch. Celem naszej podróży będzie południowo- wschodni kraniuszek Azji
a dokładniej Wietnam - kraj milionów motorynek, tysięcy pagód i setek ryżowych pól oraz kraj na „L” jak lenistwo i luz, czyli Laos…

W ciągu około dwóch miesięcy zamierzamy przemierzyć cały Wietnam i Laos wzdłuż i w szerz, choć w szerz akurat nie będzie to zbyt trudne. Chcemy być w miejscach gdzie nie dociera każdy z turystów, by zobaczyć jak żyją naprawdę tamtejsi ludzie. Chcemy poznać ich kulturę, religię, zwyczaje, tradycje i rytuały, posmakować kuchni, odwiedzić pola ryżowe, plantacje kawy, kardamonu czy jedwabiu…
Chcemy dotknąć ich z każdej możliwej strony!

Jeśli ktoś chciałby spytać o nasz dokładny plan trasy podróży- niestety odpowiedzieć nie umiemy. Chcemy podążać tam gdzie poprowadzą nas miejscowi, gdzie zapewnią, że warto, gdzie nas zaproszą, pozwolą pobyć…

„Życiowy start” dla nikogo nie jest łatwy, szczególnie gdy się ma głowę pełną niebanalnych marzeń… Wierzymy jednak, że marzenia się spełniają a pracą i często niemałym wysiłkiem można je osiągnąć. Kiedy się czegoś bardzo pragnie, często na życiowej drodze stają ludzie, którzy mogą pomóc, wesprzeć czy nakierować na odpowiednie myślenie…

Pocztówki znad morza...

2011-11-22T05:14:00.000-08:00

Razy dwa albo i więcej. Londyn

2011-10-29T00:24:00.001-07:00

Wróciliśmy z Londynu, co prawda nie wtedy kiedy chcieliśmy i nie tam gdzie chcieliśmy, ale przecież nie można mieć wszystkiego. W Londynie wszystko jest razy dwa albo i więcej bardziej niż w Warszawie: dwa razy szybciej się żyje, dwa razy bardziej tłoczno jest na ulicach, pięć razy wyższe są ceny a linii metra to w ogóle jest mnóstwo. Nawet na przyjemność podwójnego odbywania odprawy pozwoliliśmy sobie na lotnisku... W ogóle wróciliśmy do Warszawy i jakoś tu spokojnie... ;)

Wycieczka do Londynu miał być prezentem dla Krzyśka, ale nic z tego nie wyszło. Chwilę przed tym jak chciałam go podpytać o termin, w którym moglibyśmy lecieć powiedział, że ma dla mnie niespodziankę, ale potrzebuje się niestety poradzić żeby była udana no i powiedział, że chce zabookować bilety do Londynu... I tak to zniweczył moją niespodziankę. Z jednej strony byłam trochę zrezygnowana, bo ciężko jest zrobić mu prezent a z drugiej poczułam wielką radość, że jednak myślimy podobnie i znamy swoje pasje i marzenia... Tak czy inaczej dzień później zabookowaliśmy bilety i pozostało tylko czekać... :)

Zabookowaliśmy 3, bo leciała była z nami jeszcze Asia- siostra Krzyśka no i oczywiście dodaliśmy w drodze powrotnej bagaż do luku na planowane zakupy :)

No i tak 27.10 po zawirowaniach z dotarciem do pewnej z łódzkich ulic (nie polecam łódzkich uliczek na skracanie drogi :) i małej gonitwie przez łódź, by zdążyć na lot koło 16 szybowaliśmy już nad Polską.

Koło 18 czasu angielskiego dotarliśmy na lotnisko Londyn Stansted. Szybka odprawa i kurs na Londyn. Przy wyjściu z lotniska w strefie A jest biletomat linii National Express, którymi za 10£ można dojechać do Londynu. Autobus linii A6 jedzie około 1,45h i tłucze się przez całe miasto. Żeby dotrzeć na dworzec autobusowy trzeba przejść ze strefy A na lotnisku w stronę strefy F i zejść w przejście podziemne i na lewo i wychodzi się na wprost stanowisk autobusowych.

Po dotarciu do centrum zrobiliśmy małe zakupy jedzeniowe, bo byliśmy przez cały dzień zaledwie o śniadaniu i szarlotce u Dagmary i kupiliśmy karty Oyster. Karty Oyster to najtańszy sposób na poruszanie się po Londynie. Płaci się za nie 5£ kaucji a za korzystanie z transportu publicznego zjadają dziennie nie więcej jak 6£.

Coś po 21 dotarliśmy na nasz nocleg. Niestety nie udało nam się na czas zapewnić sobie miłych chwil u kogoś z couchserfingu i wylądowaliśmy w hostelu no. 8. Wiele o nim pisać nie będę, bo za bardzo nie ma o czym. Generalnie mają straszny bałagan w rezerwacjach, w hostelu jest ponuro i niezbyt czysto. Jedyny plus to to, że nie jest bardzo daleko od centrum i jak na Londyn nie jest drogi (jakieś 50 kilka złotych za noc). W cenie jest śniadanie wydawane od 8-9 (płatki, mleko, dżem, ser, tosty, kawa, herbata, sok) każdego dnia. I chyba na tym zakończę temat noclegu...

W piątek skoro świt zebraliśmy się, zjedliśmy śniadanie i w drogę na podbój miasta :)

I tak zaczęliśmy nasze szwendanie od Soho, dzielnicy rozpusty ;)

przeszliśmy przez China Town

i przemierzaliśmy wąskie uliczki próbując posmakować klimatu Londynu.

Ja zaglądałam do wnętrz lokali, z których każdy miał swój oryginalny pomysł

a Krzysiek opowiadał nam o niektórych wątkach historycznych mijanych dzielnic, pomników i miejsc.

Pokręciliśmy się po Trafalgar Square jednym z najbardziej znanych placów w Londynie.

Przy Trafalgar Square znajduje się także Galeria Narodowa (zdjęcie powyżej), którą odwiedziliśmy tego dnia- niestety nie można w niej robić zdjęć. Znajdują się w niej dzieła Vincentego van Gogh'a, dzieła Rubensa, Cezane, Rembrandt'a, Tycjana czy Monet'a. Jak widać elita więc warto do niej zajrzeć, tym bardziej iż wstęp jest bezpłatny.

Uadliśmy się także na spacer nad Tamizę. Po drodze chciałam, żeby pomachali do pana policjanta, żeby mi odmachał, ale oni się wstydzili..

Oczywiście pamiątkowe zdjęcie na tle London Eye musi też być.

rzut okiem na parlament

i dalszy spacer brzegiem Tamizy.

Przechodząc przez most milenijny dotarliśmy do katedry św. Pawła

Nie urzekła nas ona tak bardzo jak katedry Węgier czy Norwegii, choć niewątpliwie jest piękna.

Przed katedrą natknęliśmy się na strajkujących ludzi. Protestują przeciwko ekscesom globalnego kapitalizmu i ratowaniu banków pieniędzmi podatnika, co wymusza na rządzie drastyczne cięcia wydatków i świadczeń socjalnych. Londyńska giełda znajduje się w pobliżu katedry przy Placu Paternoster, tam jednak zabroniono prowadzenia protestu.

Po zwiedzaniu katedry sił zaczęło brakować, więc wybraliśmy się na china town żeby coś zjeść i trafiliśmy do bardzo smacznego malajczyka :) (średnie ceny 6-7£)

Najedzeni zrobiliśmy jeszcze rundkę po mieście. Wybraliśmy się na ulicę Long Acre, tam znajduje się największa księgarnia podróżnicza Stanford (http://www.stanfords.co.uk/), która jest inspiracją dla podróżników. Rozejrzeliśmy się w niej i jest naprawdę imponująca. Jeśli w niej nie ma mapy jakiegoś zakątka świata to zapewne taka nie istnieje... Są tam naprawdę mapy wszystkich regionów świata a także bardzo szczegółowe mapy regionów poszczególnych państw. Jest też mnóstwo przewodników, albumów i gadżetów podróżniczych. Z tego zafascynowania nawet nie zrobiłam tam żadnego zdjęcia.

Z Long Acre udaliśmy się jeszcze na dobicie spoglądnąć na Tower of London

i na Tower Bridge

Z wieczornego spaceru ledwo dowlekliśmy się do metra, przysypiając po całym dniu wycisku marzyliśmy tylko o tym żeby się położyć...

W sobotę z rana wybraliśmy się na Portobello Market. Jest to targ tysiąca klimatycznych staroci a także kuchni świata. Raj dla zbieraczy szpargałów, ale nie tylko. Także dla tych, którzy chcą wspomnieć czy zobaczyć klimat starej Anglii.

Z Portobello wybraliśmy się do Muzeum Historii Naturalnej.

Jest to potężne muzeum, nowoczesne, pełne interaktywnych przycisków i korbek jak na angielskie muzeum przystało. Potrzeba przynajmniej pół dnia by przez nie przejść a żeby się zagłębić to przydałby się cały dzień. Jest też opcja, żeby się tam zamęczyć, dlatego warto wybrać piętro czy dział, które nas najbardziej interesuje i z przyjemnością oddać się zwiedzaniu. My niestety zmądrzeliśmy następnego dnia w kolejnym muzeum. W tym trochę się umęczyliśmy przechodząc przez prawie wszystkie działy.

Po muzeum nadawaliśmy się tylko na zakupy, które nas nieco ożywiły :D Obkupiliśmy się w angielskie marki w Primarku i mogliśmy wracać na nocleg.

W niedzielę rano przespacerowaliśmy się obok parlamentu podziwiając jego potęgę i architekturę. Nie zapomnieliśmy się także przyglądnąć słynnemu Big Ben'owi :)

Zerknęliśmy z zewnątrz na Opactwo Westmisterskie

i pomaszerowaliśmy do Katedry Westmisterskiej.

Po mszy poszliśmy pomachać Królowej, ta jednak nie chciała do nas wyjść.

Więc sobie poszliśmy. Do British Muzeum. Tak jak pisałam, zmądrzeliśmy i wybraliśmy działy, które nas najbardziej interesowały: starożytny Egipt, Afrykę, Ameryki i Azję. Buszując po nich spędziliśmy kolejne pół dnia.

Krzysiek stwierdził, że nieźle Brytyjczycy nakradli z Egiptu za dawnych czasów, bo zbiory mają imponujące.

Dział Afryki prezentował nieco nowsze zbiory.

W Azjatyckiej części było natomiast całe mnóstwo posążków Buddy, których to Krzysiek bardzo sumiennie obfocił. Zaczął nawet doszukiwać się różnic w nakryciach głowy posążków z poszczególnych państw, ale to już było nie na moje zdrowie ;)

I tak zastał nas wieczór. Trochę poszwendaliśmy się jeszcze po mieści i wróciliśmy do hostelu.

W poniedziałkowy poranek chcieliśmy się wybrać do Madam Tussaud, ale przywitała nas ogromna kolejka do kas po bilety a na wejście do śwodka czekało się 4godziny... Stwierdziliśmy, że innym razem odwiedzimy Madam. Poszliśmy za to w stronę Baker Street. Znajduje się tam sklep Beatles'ów oraz muzeum Sherlocka Holmes'a.
Asia skusiła się na Holmes'owe muzeum.

My natomiast w tym czasie wybraliśmy się na spacer do pobliskiego Regent's Parku

Kiedy Asia wyszła z muzeum wybraliśmy się do Greenwich Parku. Droga była daleka, ale krajobraz nieco inny niż ten który mijaliśmy poruszając się po centrum. Tam z parkowego wzgórza na którym znajduje się obserwatorium astronomiczne

i centrum astronomiczne

obiecana nam była panorama na miasto - i obietnica została dotrzymana.

Po dokładnym obfoceniu panoramy przeszliśmy przez park na drugą stronę. Wsiedliśmy w jakiś autobus i przez dobra godzinę wiliśmy się obierzami Londynu przyglądając się miastu i ludziom. W końcu dotarliśmy do metra i podjechaliśmy na stację The Oval. Tam znajduje się jeden z londyńskich stadionów krykietowych oraz jedyny sklep krykietowy w Londynie. Niestety nie było możliwości zaglądnięcia do wnętrza stadionu a z zewnątrz niestety nie zachwycał niczym, sklep też był raczej przeciętny jakoś tak mało tam wszystkiego.

Z The Oval pojechaliśmy zwiedzić katedrę anglikańską Sauthwark.

Późnym popołudniem wybraliśmy się też na most Waterloo po kolejną panoramę a przy okazji z kolejnej perspektywy mogliśmy spojrzeć na miasto.

Z Waterloo poszliśmy do sklepu firmowego Twiningsa. Obkupiliśmy się jak szaleni, wykupiliśmy chyba 3/4 możliwych pozycji, ale cóż zrobić jak w Polsce są one niedostępne...

Wieczorem poszliśmy raz jeszcze do księgarni Stanford. Spędziliśmy tam resztę wieczoru i zaopatrzyliśmy się w mapę na naszą przyszłoroczną wyprawę, gdyż w Polsce niestety jest to niemożliwe :) Udało nam się także dostać w księgarni na promocji rozmówki, które zapewne nam się także przydadzą. Można więc trochę powiedzieć, że przygotowania do naszej przyszłorocznej wyprawy i zarazem podróży poślubnej rozpoczęte... :)

We wtorek wszystko było już na szybko. Chcieliśmy odwiedzić Sport Direct, by zrobić zakupy odzieży sportowej i udało się. Krzysiek wyposażył się w koszulki ja w buty a Asia w bluzę i inne gadżety. Dalej szybko, szybko jeszcze raz odwiedziliśmy katedrę Westmisterska, bo w końcu wszystkich świętych i na dworzec na autobus.
Autobus wlekł się niemiłosiernie. Spóźnił się na lotnisko 30min i my razem z nim, ale nie tylko na lotnisko, ale jak się okazało niestety i na samolot...

Próbowaliśmy jeszcze pędem, że może się uda przejść przez odprawę, biegiem do bramki, ale niestety wejście do samolotu już było zamknięte...
Pani przy bramce poinformowała nas z uśmiechem gdzie iść żeby zdobyć nowe bilety i życzyła powodzenia... Zrezygnowani wróciliśmy do punktu wejścia, ale tam nam wyjść nie można było. Trzeba było wytłumaczyć, że spóźniliśmy się na samolot i dopiero wtedy starszy pan przeszedł z nami przez pół lotniska i wypuścił nas do hali głównej lotniska. Udaliśmy się więc nieco zrezygnowani do pana z Rayanaira, dowiedzieliśmy się o najbliższy, oddaliśmy się przyjemności zapłacenia 110£ za osobę i otrzymaliśmy naszą nową rezerwację na szczęście na ranek dnia następnego. Z drobną różnicą, że nie do Łodzi a do Krakowa, ale ważne było by dostać się do Polski.

Przenocowaliśmy więc na lotnisku, o 4 nad ranem zrobiliśmy odprawę online i po raz drugi pozwoliliśmy sobie na przyjemność przejścia przez odprawę celną :) Tym razem przy bramce do samolotu byliśmy jako jedni z pierwszych :)

Lot przebiegał spokojnie, widoki były przepiękne- nad Krakowem nawet pilot zrobił kilka rundek w powietrzu pokazując piękną panoramę na Tatry, Gorce i wszystkie inne góry wystające spod warstwy chmur...

Tylko że nie wylądował w Krakowie a we Wrocławiu, bo w Krakowie warunki na to nie pozwalały. Ale w tym wszystkim to już było obojętne. Przespaliśmy całą drogę z Wrocławia do Warszawy i wróciliśmy szczęśliwi do domu, że kolejnej nocy nie spędzimy już na lotnisku :)

Pałacowa idylla. Łańcut

2011-10-04T05:43:00.000-07:00

Wstyd się przyznać, że w całym naszym lokalnym patriotyzmie, do tej pory nie znalazł się na naszym blogu post prezentujący nasz piękny pałac, park i w ogóle miasto.
Za to zaniedbanie bardzo przepraszam lokalnych patriotów ;) i nadrabiam zdjęciami z pięknego wrześniowego weekendu...

Warto poznać kilka faktów z historii tej rezydencji a także zauważyć, iż Łańcucki zamek ominęły zarówno I jak i II wojna światowa, tak więc wnętrza i zbiory pałacowe pozostały nietknięte przez zniszczenia, co stanowi o ich wyjątkowej wartości.

"Historia Łańcuta sięga wczesnego średniowiecza. Za datę lokacji miasta przyjmuje się rok 1349 i wiąże się ją z królem Kazimierzem Wielkim. Łańcut należał kolejno do Pileckich, Stadnickich, Lubomirskich i Potockich.
Pierwsza siedziba "panów na Łańcucie" usytuowana była na wzgórzu w północnej części miasta. Obecny Zamek wzniesiony został na polecenie Stanisława Lubomirskiego w latach 1629 - 1642.

W 2 poł. XVIII w. ówczesna właścicielka Łańcuta Izabella z Czartoryskich Lubomirska przekształciła fortecę w zespół pałacowo - parkowy.

Najważniejsze zmiany wprowadzono w układzie i wyposażeniu zamku, dostosowując je do potrzeb i podporządkowując aktualnie panującej modzie. Pałac wypełnił się znakomitymi dziełami sztuki. W latach siedemdziesiątych XVIII w. rozpoczęto kształtowanie parku otaczającego Zamek Po zniwelowaniu przedwałów, usytuowanych wzdłuż drogi krytej obiegającej fosę, zasadzono lipy i w ten sposób utworzono aleję spacerową.

Pod koniec XVIII w. Łańcut należał do najwspanialszych rezydencji w Polsce. Kwitło tutaj życie muzyczne i teatralne, bywało wielu znakomitych gości.
W 1816 r. po śmierci księżnej Lubomirskiej, cała posiadłość stała się własnością jej wnuka Alfreda I Potockiego, który utworzył tutaj w 1830 r. ordynację.

Jego syn Alfred II Józef był ściśle związany z dworem habsburskim. W Łańcucie bywał rzadko, toteż zamek a wraz z nim park popadły w zaniedbanie.

Po śmierci Alfreda II Łańcut przeszedł w ręce Romana Potockiego, który wraz z żoną Elżbietą z Radziwiłłów przywrócił mu dawną świetność.

W latach 1889 - 1911 przeprowadzono w Zamku generalny remont połączony z przebudową.
Przebudowa objęła wszystkie kondygnacje. Założono m.in. instalację wodociągową i kanalizację oraz zelektryfikowano cały Zamek. Powstała wtedy większość istniejących do dnia dzisiejszego wnętrz. Elewacje przekształcono w stylu neobaroku francuskiego.
Prace w parku rozpoczęto w 1890 r. i prowadzono je przez czternaście lat. Został on wówczas dwukrotnie powiększony i otoczony ogrodzeniem. W najbliższym sąsiedztwie Zamku, wzdłuż elewacji wschodniej, założono Ogród Włoski. Od strony południowej Oranżerii urządzono Ogród Różany.

Po tej gruntownej przebudowie i modernizacji, łańcucki zespół pałacowo - parkowy stał się jedną z najbardziej luksusowych rezydencji w Europie kontynentalnej. Często przyjeżdżali tutaj arcyksiążęta Rudolf oraz Franciszek Ferdynand. Bywało tu wielu przedstawicieli znakomitych rodów arystokratycznych oraz znanych dyplomatów. Na początku XX w. ordynacja łańcucka zajmowała piąte pod względem obszaru miejsce w Polsce.

Kolejnym ordynatem na Łańcucie był od 1915 r. Alfred III Potocki. W latach dwudziestych XX w. przeprowadzono w Zamku modernizację centralnego ogrzewania a w pomieszczeniach podziemi urządzono Łaźnię.

Zamek łańcucki stał się miejscem spotkań towarzyskich. Bywali tu przedstawiciele rodów królewskich, arystokracja polska i zagraniczna oraz politycy. Podejmowano tutaj m.in. króla rumuńskiego Ferdynanda z małżonką oraz Jerzego księcia Kentu z żoną i przyjaciółmi. W 1944 r. Potocki musiał opuścić Łańcut. Osiadł na emigracji w Szwajcarii gdzie zmarł w 1958 r.

Dziś Zamek w Łańcucie jest jedną z najpiękniejszych rezydencji arystokratycznych w Polsce. Słynie ze znakomitych wnętrz mieszkalnych oraz niezwykle interesującej kolekcji pojazdów konnych. Zespół pałacowy otacza stary, malowniczy park w stylu angielskim, w którym wznoszą się liczne pawilony i zabudowania gospodarcze, ściśle niegdyś związane z codziennym życiem łańcuckiej rezydencji.

We wnętrzach znajdują się liczne dzieła sztuki pochodzące z dawnych zbiorów łańcuckich oraz powojennych zakupów i depozytów z innych muzeów. Najstarsze eksponaty są częścią kolekcji tworzonej jeszcze przez księżną marszałkową Lubomirską i znalazły się w Łańcucie w 2 poł. XVIII w. Stanowiły wyposażenie wnętrz służąc zarówno celom użytkowym jak i dekoracyjnym. Część najcenniejszych z tej kolekcji obiektów dzisiaj można oglądać w Galerii Sztuki Starożytnej Muzeum Narodowego w Warszawie.

Kolejni właściciele z rodu Potockich pomnażali zbiory o nowe nabytki. Dzisiaj możemy w Łańcucie zobaczyć bogate i różnorodne kolekcje malarstwa i grafiki, mebli, instrumentów muzycznych, sreber, porcelany, szkła, laki, tkanin i wspaniały księgozbiór." (źródło: http://www.zamek-lancut.pl/)

A swoją drogą - kto by pomyślał, że takie piękne lato będziemy mieć tej jesieni?

Wyjątkowo piękny dzień. Połonina Caryńska.

2011-09-12T11:42:00.000-07:00

Ten post dedykuję niejakiej Małgorzacie P., z którą to przemierzyłam tę połoninę, rozmawiając o życiu, pasji, ludziach i tym co w ich wnętrzu. Z którą miałam przyjemność dzielić swoje myśli, przeżycia i wspomnienia oraz odbyć "sentymentalną" podróż niejako ku naszej młodości...

Cieszę się, że mimo braków w codzienności, pewne relacje pozostają wciąż żywe.

Nad Utratą. Żelazowa Wola.

2011-09-07T12:55:00.000-07:00

Wybraliśmy się w pewne niedzielne popołudnie do Żelazowej Woli. Liczyliśmy na ciszę, spokój, niewielki nieco zarośnięty park i starą chatę zwaną dworkiem i że może coś ktoś powie o Chopinie...

Wyglądało to wszystko jednak nieco inaczej. Chopinowskie centrum ma się bardzo dobrze. Wszystkie parkingi były zatkane i samochody ustawiały się wzdłuż drogi na poboczu a więc ludzi bez liku. Samo centrum nowoczesne. Bilety niezbyt tanie - ulgowy 14zł a normalny 23zł. Tyle dobrze, że do biletów przewodnik audio w cenie.

Sam park ładny i zadbany, pełen urokliwych miejsc, mostków i ławeczek.

Między drzewami i krzewami pochowane są głośniki i podczas niedzielnych koncertów w całym parku rozbrzmiewa Chopinowska muzyka, co robi całkiem fajne wrażenie.

Muzyki można także posłuchać z przewodnika audio. W nim także nagrane są krótkie informacje dotyczące poszczególnych miejsc, pomników

czy roślin w ogrodzie.

Sam dworek ładniejszy zewnątrz niż wewnątrz.

Wnętrze bardzo skromne a historia nagrana w przewodniku jest bardziej historią historii muzeum niż historią związaną z Chopinem i jego twórczością.

Dla nas było zdecydowanie za mało informacji o samym twórcy i jego dziełach.

Nie mniej wyjazd bardzo miły - w sam raz na niedzielne popołudnie :)

Węgierskie wojaże. Dzień 10

2011-09-07T11:03:00.000-07:00

Niestety był to ostatni dzień naszej objazdówki po Węgrzech. Zebraliśmy się z rana, ja z Krzyśkiem poszłam na najlepszego langosza z serem i śmiętaną na terenie basenów i pojechaliśmy na zakupy do Tesco, które pozostawię bez komentarza... ;)

Po drodze jeszcze zahaczyliśmy o Tokaj. Trochę po to by odwiedzić Tokajską starówkę a trochę po to by rozglądnąć się za baniaczkiem Muszkatoly dla Taty.

Tokajska starówka kojarzy się sentymentalnie- przynajmniej mi, z wymianą z gimnazjum. Miło było raz jeszcze po niej po krążyć.

Znaleźliśmy także słynne Rakoczi Pince. Nie zdecydowałyśmy się jednak by wejść do środka, bo raz że bilety wcale ni były zbytnio tanie, bo prawie 3000Ft z racji tego, że tylko ja z Anetą mogłabym je zwiedzić, bo chłopaki prowadzili. Zdecydowaliśmy, że wybierzemy się tam innym razem kiedy nie będzie potrzeby by jechać dalej.

Uchwyciliśmy kilka klimatycznych miejsc i ruszyliśmy dalej w drogę. Po drodze kupiliśmy jeszcze 2 litry wina dla Taty- było to najdroższe wino jakie kupiliśmy, ale za to sprzedane w najbardziej wyjątkowej oprawie, bo w prywatnej piwniczce i o najlepszym smaku. Jadąc łapaliśmy jeszcze spojrzeniami winnicowe krajobrazy i trochę z żalem odjeżdżaliśmy ku Słowackiej granicy.

Węgierskie wojaże. Dzień 8 i 9

2011-09-07T09:23:00.000-07:00

Po dwóch noclegach w Tiszakecke przyszedł czas by je opuścić. Był ambitny plan by rano wstać i jeszcze pójść na termy, ale raczej pochmurna poranna pogoda skutecznie od tego nas odwiodła. Ruszyliśmy w stronę Egeru a dokładniej do miejscowości Bogacs. Była to jednak najgorsza droga jaką mieliśmy okazję jechać przez Węgry...

Gorąco przestrzegam przed drogą prowadzącą z Tiszakecke do Bogacs'a- prowadzi przez szczere pola i jest tak dziurawa, że nie ma opcji ominąć jednej dziury, bo wpada się w drugą a w efekcie niezbyt długi dystans pokonuje się w horrendalnie długim czasie.
Jedyny plus jaki znaleźliśmy podczas tej morderczej przeprawy przez dziury to piękne łany słoneczników przy których zatrzymaliśmy się na chwilę, by odpocząć od jazdy po dziurach.

Kiedy dotarliśmy do Bogacs'a byliśmy tak zmordowani drogą a do tego jeszcze zaczęło padać...

Tym razem także zakotwiczyliśmy na przy basenowym kempingu. Ceny wyższe niż w Tiszakecke, ale także przyzwoite zważywszy, ze wraz z wstępem na baseny.

1600Ft za osobę
300Ft samochód
170Ft za osobę podatki
niestety nie pamiętam ile wynosiła opłata za namiot ale ok. 1000Ft.
Całkowita cena więc przyzwoita bo ok 28zł za osobę.

Kemping z resztą jak cały obiekt jest zmodernizowany i świeżo wyremontowany. Standard więc jest naprawdę dobry. Jedyny minus to to, że tam także jest dość tłoczno.

Po przyjeździe zanim się rozpadało udało nam się rozbić namioty i zrobić jajecznicę na boczku a nawet ją zjeść. Później czekając aż przestanie padać planowaliśmy dzień kolejny, który zapowiadał się całkiem miło.

Kiedy deszcz ustąpił z Krzyśkiem udaliśmy się w poszukiwaniu sklepu a Karol z Anetą poszli się pomoczyć. Nie udało nam się jednak nic znaleźć. Na wieczór musiał wystarczyć szampan, którego kupiliśmy dla spróbowania w Tiszakecke. Okazał się jednak wyśmienity aż do tego stopnia, że chyba wrócimy na Węgry by kupić go na wesele ;)

Piątkowy poranek przywitał całkiem ładną pogodą. Plan był taki, że Karol z Anetą zostają na basenach a my ruszamy na podbój pobliskich okolic.

Najpierw ruszyliśmy więc w stronę najwyższego szczytu górskiego na Węgrzech. Jak się okazało góry nie są najmocniejszą stroną Węgier. Kekesz ma zaledwie 1014 m.n.p.m. i można wyjechać na jego szczyt samochodem albo kolejką linową w sezonie zimowym.

Na jego szczycie mieści się wieża radiowo- telewizyjna.

Z niej przy ładnej pogodzie można pooglądać panoramę ze wszech stron na pobliskie (pa)górki i miasteczka. Wjazd na górę oczywiście płatny - nie jestem pewna czy dobrze pamiętam, ale chyba 400Ft. My niestety nie mieliśmy okazji pooglądać tych widoków, bo z rana mgła obtulała wszystko.

Wewnątrz wieży jest także kawiarenka w której można wypić kawę i pooglądać widoki (choć szyby temu nie sprzyjają) oraz popodziwiać podobno największą na świecie kolekcję "małpek" znaczy malutkich buteleczek z i po alkoholach. Przyznać trzeba kolekcja jest imponująca, gdyby jednak znacznie uzupełnić ją o wyroby Polskie znacznie zyskałaby na objętości...

Po Kekeszu kolejnym celem podróży była twierdza Sirok a właściwie jej ruiny. Nie mniej z zamkowego wzgórza widoki na pobliskie winnice i miasteczko szczególnie z jej okna były wyjątkowo piękne i upajały smakiem Węgier.

Z Sirok pojechaliśmy do Egeru.

W jednej z klimatycznych kawiarenek na Egerskiej starówce zatrzymaliśmy się na kawę i lody. Choć dostałam nie to co zamówiłam wyjątkowo miło było spoglądać z góry na starówkę przez kawiarniane okno.

Resztę popołudnia spędziliśmy jak to my: włócząc się po mieście, spacerując wąskimi uliczkami, zaglądając do kościołów,

/s400/DSCF5174.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5649669766155785986" />

przyglądając się pomnikom,

zahaczając o minaret

i odwiedzając sklepy w poszukiwaniu potencjalnych suvenirów...

Wieczór jak zwykle przyniósł deszcz. Nie przeszkadzało to jednak nic a nic w wieczornych kąpielach. Było nawet w tych chwilach sporo wyjątkowości kiedy siedzieliśmy sami w basenie w deszczu w świetle pobliskich lamp i niewiele bardziej odległych gwiazd... Mimo, iż jeden z basenów był zadaszony nie zamieniliśmy tych wyjątkowych, bo naszych chwil.

Węgierskie wojaże. Dzień 6 i 7

2011-09-07T08:07:00.000-07:00

Z Harkany ruszyliśmy ku jezioru Balaton. Niestety w dalszym ciągu pogoda nie dopisywała i tak spędziliśmy większość dnia w samochodzie.

Nad Balatonem stwierdziliśmy że to nie jest to czego chcemy, poza tym wiał porywisty wiatr i było chłodno a więc nie było opcji na leżący odpoczynek nad brzegiem jeziora. Ruszyliśmy więc dalej ku centralnym Węgrom. Naszym celem stały się baseny termalne Tiszakecke w okolicy Keckemet. Po drodze zjedliśmy langoszowe zakalce na które czekaliśmy 30min...

Około 18 dotarliśmy na camping Tiszakecke. Największym plusem tego kempingu było to, że w cenie były także termy, które znajdowały się jakieś 150-200m od namiotu.
Generalnie standard kempingu całkiem w porządku, jednak trzeba przyznać, że jest to miejsce dość zatłoczone.

Jeśli chodzi o ceny to przedstawiają się następująco:
1000Ft za osobę
600Ft za samochód
500Ft za namiot
350Ft podatki
czyli jakieś 26,5zł za nocleg od osoby wraz z wejściem na termy. Ceny więc naprawdę niewysokie.

Na kemping dotarliśmy ok 18. Szybko rozbiliśmy namioty i jeszcze skorzystaliśmy z term, bo były czynne do godziny 20. Po nerwowej takie moczenie się było naprawdę miłą formą relaksu.

Termy eleganckie po renowacji. Są 2 baseny z ciepłą wodą 36-38st., jeden z ciepłą 30st, jeden zimny ze zjeżdżalnią, brodzik z ciepłą wodą. Są także baseny zadaszone, wewnątrz budynku. Jest tam jacuzzi oraz basen zimny i jeden ciepły.

Około 20 wypuścili wodę z basenów, zaczęło się ściemniać a my zgłodniali zabraliśmy się za grillowanie. Na wakacyjne wieczory na świeżym powietrzu grill jest naprawdę świetnym rozwiązaniem. I tak przy blasku świec znajdujących się na naszych wyjątkowych świecznikach, zajadając kiełbaski z wściekle ostrą sałatką z papryki i w dalszym ciągu delektując się węgierskimi winami spędziliśmy miły wieczór :)

Dzień 7 jak na niego przystało, choć to nie była niedziela spędziliśmy na intensywnym odpoczynku. Cały dzień przeznaczyliśmy na moczenie się w termach, opalanie i leniuchowanie.

Prezentuję więc kilka zdjęć Miszków w wersji wakacyjnej ;)

Węgierskie wojaże. Dzień 5

2011-08-27T06:27:00.000-07:00

Niestety ranek wcale nie przywitał nas ani słońcem ani nawet ciepłem... Co więcej przez większość nocy padało a my zapomnieliśmy o tym że mamy przetarcie w podłodze namiotu po Norwegii i obudziliśmy się w nieco wilgotnych śpiworach. Niezrażeni tym jednak według planu wybraliśmy się do Peczu.

Po drodze mijaliśmy ciągnące się przez całe zbocza winnice osnute poranną mgłą.

Pecz okazał się miastem bardzo malowniczym. Spacerując starówką podziwiać można było barwnie zdobione tureckimi ornamentami kamienice, bo to Turcy przez wiele lat urzędowali w tym mieście.

To oni także wybudowali minaret, kościoły tamtego czasu poprzekształcali w meczety a w kilku miejscach w mieście można spotkać miejsca po starych tureckich łaźniach.

Dla nas oczywiście poza zdobnym klimatem samego miasta największą atrakcją była Katedra Świętych Apostołów Piotra i Pawła. Jest to budowla z 4 wieżami w stylu romańskim, wielka i monumentalna.

Nas podobnie jak w kościele w Szeged uwiodły piękne, wielobarwne malowidła naścienne, którymi był pokryty dokładnie każdy milimetr ścian... Dodatkowo klimat tego miejsca był wzbogacony wygrywaną przez pewnego mężczyznę, jak się później okazało znanego w tym mieście kompozytora, muzyką, która w potędze świątyni brzmiała wyjątkowo wzniośle i dostojnie.

W katedrze zajrzeliśmy także do wczesnochrześcijańskich katakumb z IV w n.e

oraz do części muzealnej, w której wyeksponowane były insygnia i szaty biskupie oraz naczynia liturgiczne.

Po zwiedzeniu katedry trochę zgłodniali udaliśmy się na hamburgery, błądząc uliczkami miasta. Po odrobinie odpoczynku wstąpiliśmy do kościoła który przez większość ludzi jest mylony z meczetem ze względu na półksiężyc widniejący nad dachem. Nie mniej jednak jest to kościół choć dość skromny w swoim wnętrzu.

Zaglądnęliśmy także do synagogi a ta prezentowała się już zdecydowanie lepiej. Co nas zaskoczyło a właściwie kto, bo był to starszy mężczyzna pewnie koło 70, który potrafił nas przywitać i poinstruować odnośnie zwiedzania w języku angielskim. A na koniec umiał nawet pożegnać i życzyć miłego dnia. Było to dla nas dużym zaskoczeniem po tym jak pewnie o połowę albo o przynajmniej jedną trzecią młodsza kobieta na basenie w Gyula nie umiała po angielsku sprzedać nam nawet biletów... Jest to zastanawiające. I dające podstawy do myślenia, że rodowici Węgrzy to zdecydowanie ignoranci językowi.

Synagoga czarowała starym klimatem muzułmańskich modlitw i zdobień. Szkoda tylko, że przewodnik to kilka kartek, mimo ze po angielsku, to niezbyt przystępnego tekstu, który niekoniecznie wciągał i zaciekawiał.

Synagoga była ostatnim naszym punktem w zwiedzaniu Peczu. W drodze do Villany, naszej malowniczej winnej wioski wstąpiliśmy do Tesco, gdzie obłowiliśmy się w różnego rodzaju smakołyki na wieczór.

Region winiarski Villany & Siklos jest to najciekawszym, najbardziej na południe wysuniętym regionem produkcji wina na Węgrzech. Doskonała jakość tamtejszych trunków znana była już od czasu średniowiecza. Pierwsze uprawy winorośli datuje się na czasy rzymskie, duży wpływ na rozwój upraw miały także wydarzenia z okresu następującego po najeździe i okupacji tureckiej.

Gwałtowny rozwój tego regionu zapoczątkowany został jeszcze przed nastąpieniem zmian politycznych z lat 90-tych. Lokalni producenci wina i właściciele winnic zdecydowali się wówczas na wprowadzeni nowoczesnych metod uprawy winorośli, a także rozpoczęli całkowicie pionierską promocję regionu wśród znawców win. Zdecydowany nacisk położyli na polepszenie jakości oferowanych wyrobów oraz zaplecza wytwórczego, jak również starali się zainteresować swą pracą potencjalnych odbiorców. Na efekty tych działań nie trzeba było długo czekać - dziś wina z Villány osiągają najwyższe ceny z win węgierskich.

Dla pospolitego turysty Villany to namiastka śródziemnomorskiego klimatu,

gdzie w przytulnych winniczkach może usiąść zjeść smakowite węgierskie potrawy oraz napić się wyśmienitego wina w cenach wręcz śmiesznych (150-350Ft za kieliszek).
My zawitaliśmy do piwniczki winnicy "Matias", gdzie miło spędziliśmy popołudnie.

Wieczór natomiast spędziliśmy na grilowaniu i świętowaniu imienin Krzyśka.

Węgierskie wojaże. Dzień 4

2011-08-23T02:12:00.000-07:00

Niedzielę mieliśmy spędzić w pięknym Baja, pachnącym papryką i zupą rybną...
Niestety Baja nie było ani piękne ani nijak pachnące no może kawą na którą wybraliśmy się w ramach zrehabilitowania wspomnień z tej mieściny...

No może rynek był całkiem ładny, ale to chyba wszystko.

Z rana wybraliśmy się do Franciszkanów na mszę przeszedłszy przez kilka rozkopanych ulic. Później mieliśmy się powłóczyć trochę po mieście, ale to nie był zbyt udany pomysł, bo miasto urokiem zdecydowanie nie grzeszyło. Nie odpuściliśmy jedynie starej serbskiej cerkiewce gdzieś w plątaninie uliczek. I była to dobra decyzja.

Serbska cerkiew skrywa w swym wnętrzu misternie rzeźbiony, skrzący się od złota ikonostas i XVIII-wieczne malowidła. Choć jest bardzo zniszczona i zaniedbana kryje w sobie dawne piękno, zapach kadzidła i szepty modlitwy...

Wracając w stronę rynku, na którym zostawiliśmy samochód zaglądnęliśmy przez płot do synagogi,

oraz zatrzymaliśmy się na kawę i małe co nieco w Galerii Cukroszada.

I tak ruszyliśmy dalej w poszukiwaniu słońca i dalszych przygód... a dokładnie w stronę Harkany, miejscowości ze słynnymi basenami termalnymi.

Po drodze mieliśmy okazję przeprawić się promem przez Dunaj, lecz była to dość krótka przyjemność.

Późnym popołudniem dotarliśmy do Harkany. Tam zatrzymaliśmy się na campingu zaledwie kilkaset metrów od term.
Nocleg był zdecydowanie na najwyższym poziomie ze wszystkich campingów na jakich nocowaliśmy. Zostaliśmy na nim 2 noce.

700Ft za osobę
600Ft za namiot
195Ft opłata aklimatyzacyjna
brak dodatkowej opłaty za samochód
czyli nocleg wychodził jakieś 18zł.

Niestety tego dnia nasze morale miały kryzys. Było zimno i deszczowo a my zamiast cieszyć się wakacjami wciąć uciekaliśmy przed deszczem spędzając kolejne godziny w samochodzie. Zaczęliśmy się zastanawiać nawet, czy nie uciec do Chorwacji. Zwyciężył jednak zdrowy rozsądek i zostaliśmy na Węgrzech. Po planowaliśmy mimo pogody kolejny dzień. Karol z Anetą mieli ruszyć na baseny a ja z Krzyśkiem do pobliskiego Peczu i winiarskiego regionu Villany & Siklos.

Wieczorem mimo chłodu nawet udało się posiedzieć i pogrilować a na poprawę morali zjeść ostatnią porcję ogórków Mamy...

Węgierskie wojaże. Dzień 3

2011-08-23T00:32:00.001-07:00

Z Gyula ruszyliśmy do Szeged.

Jak na wakacyjny, sobotni dzień było wyjątkowo opustoszałe a przecież to jedno z największych miast Węgier!

Pospacerowaliśmy trochę po mieście, które zdawało się być w kompletnym remoncie.

Muzeum miejskie także choć całkiem ładną miało fasadę to tylko w połowie nadawało się do zdjęcia.

Największą atrakcją Szeged tego dnia była zdecydowanie neoromańska katedra. Z nią wiąże się historia wielkiej powodzi z 1879 roku po której składki na odbudowę Szeged zbierane były w całej Europie. Odbudowa została przeprowadzona wg nowoczesnych projektów urbanistycznych. Powstały szerokie ulice, promenady i place zaś kościół neoromański z XIX wieku został wybudowany jako wotum, na pamiątkę powodzi. I niewątpliwie jest dziełem wyjątkowym.

Udaliśmy się też do synagogi, która oczywiście była zamknięta i tylko narobiła smaka, bo z zewnątrz wyglądała całkiem ciekawie.

Zaintrygował nas też meczet znajdujący się w Szeged. Oczywiście można było popatrzeć tylko z zewnątrz. A było na co.

I tak obeszliśmy dookoła ostatni zabytek miasta. Przeszliśmy jeszcze eleganckim deptakiem przez centrum, Aneta naprawiła okulary u optyka (500FT)a Krzysiek kupił nowe pałączki do naszego namiotu, bo niestety ale jeden z nich pękł dość znacznie. Co ciekawe. W Polsce praktycznie niemożliwe jest dostanie pojedynczych odcinków pałączków by wymienić tylko złamany element. Niemożliwe jest także kupno nowych kompletów pałączków by móc korzystać w dalszym ciągu z reszty namiotu. W Polsce jeśli jakiś element pęknie trzeba myśleć o nowym namiocie. Dobrze, ze na Węgrzech nie :) Kupiliśmy 3 pałączki po 500Ft jeden do obecnego namiotu, drugi do namiotu w którym złamał się jeden odcinek pałąka i czeka na reperację i jeden na zapas żeby nie trzeba się było wracać na Węgry jak w Polsce znowu się jakiś odcinek złamie ;)

W drodze do samochodu wybraliśmy się jeszcze na kebaba i trzeba przyznać na Węgrzech też mają niezłe :)

Po Szeged naszym celem była Baja.
Niestety w drodze do Baja rozpadało się.
Znaleźliśmy w Baja nasz kemping nad brzegiem Dunaju, szybka rejestracja:
800Ft z osobę
700Ft za namiot
200Ft opłata klimatyzacyjna
500Ft samochód
Czyli jakieś 22,5zł za osobę.
I pośpieszne rozkładanie namiotów by zdążyć przed deszczem.

Niestety rozlało się na dobre.
Kursując pod parasolem przenieśliśmy wszystkie niezbędne nam rzeczy do altanki i tam spędziliśmy resztę dnia na pogaduchach i biesiadowaniu przy kiełbaskach, tza tzykach na ogórkach od Mamy i różnych rodzajach węgierskiego wina...

Węgierskie wojaże. Dzień 1 i 2

2011-08-05T04:41:00.000-07:00

Uciekając od deszczu i chłodu, który dał się we znaki w tegorocznym lipcu dotarliśmy na Węgry.

W tym roku już jednak nie na stopa a samochodem i nie w dwójkę a w czwórkę, ale żeby nie było dzieci jeszcze się nie doczekaliśmy ;) Jedyne czemu dotrzymaliśmy tradycji to namioty. W dalszym ciągu pozostaliśmy wierni naszemu namiotowi, jednak rozbijaliśmy go już w zdecydowanie bardziej cywilizowanych warunkach.

Nasze wakacje rozpoczęliśmy od 3 dniowej renowacji ducha po czym z Garwolina już w pełnym składzie ruszyliśmy ku słońcu, a bynajmniej tak nam się wydawało.
Pierwszy przystanek i ostatni na 10 dni nocleg pełen wygód mieliśmy w Łańcucie.

Oczywiście ambitne plany wstania o 4 czy 5 rano z każdą chwilą odchodziły w niepamięć, ale w końcu mieliśmy wakacje i nie miało to znaczenia.
Dnia następnego, chyba około 10 ruszyliśmy już na dobre ku południu- nie tylko Polski.

Przemierzając malownicze wioski Podkarpacia, później Słowacji a na końcu Węgier

po jakiś 10 godzinach dotarliśmy do Gyula, miasteczka na południowym wschodzie Węgier.

Tam rozbiliśmy się na prywatnym campingu w pobliżu basenów termalnych. Camping ten jest prowadzony przez małżeństwo- bardzo miłe i pomocne w każdej kwestii.
Nie było żadnych problemów żeby rano zostawić dokumenty w recepcji, a trzeba było wcześniej obudzić właścicielkę. Nie było też problemem żeby posiedzieć wieczorem na tarasie barowym ze swoim prowiantem. Warunki były dobre- kuchnia, łazienka- standard w porządku. Na terenie basenu były też leżaki i 2 większe baseny dmuchane, gdyby się komuś nie chciało iść na termy a do samych term jakieś 10-15min pieszo.
Ceny były chyba najniższe ze wszystkich naszych noclegów i wychodziło jakieś 23zł za osobę.

Kiedy przyjechaliśmy powoli zaczynało się ściemniać więc szybko rozbiliśmy się i pojechaliśmy po zakupy. Mieliśmy okazję spróbować pyszną kiełbasę salami z papryką, z której słynie Gyula i zaczęło się także nasze degustowanie różnych rodzajów wina. Także jeszcze w drodze do Gyula nie oparliśmy się pokusie by kupić wielkiego arbuza, którego jak się później okazało jedliśmy cały tydzień. Kosztował on 1100Ft ale ważył chyba kilkanaście kilo :D

Wieczór minął na pogaduchach i wszelkiego rodzaju degustacjach.

Dnia następnego niestety słońce ledwo przedzierało się przez chmury i śniadaniowa pora była jeszcze dość chłodna.

Zdecydowaliśmy się jednak na baseny termalne.

Wzięliśmy bilety z podwójnym wstępem, albo inaczej z możliwością jednokrotnego wyjścia i powrotu. Bilety normalne kosztowały 2200Ft a studenckie 1900Ft. Niestety pani w kasie nie była w stanie nauczyć się kilku pozycji cennika po angielsku i minęło trochę czasu zanim zrozumiała jakie bilety chcemy.

Baseny w Gyula to obiekt dość duży. Mieści się w jakimś przypałacowym parku, gdzie trawka jest równiutko przycięta.

Na zewnątrz jest jeden zadaszony ciepły basen, poza tym 2 ciepłe nie zadaszone, basen ze zjeżdżalnią dla dzieci, basen ze sztuczną falą i zimny basen ze zjeżdżalniami dla starszych. W budynku jest też kompleks basenów: 3 ciepłych i jednego pływackiego, ale z wodą leczniczą. Oraz jeden pełnowymiarowy zimny basen pływacki i basen pływacki dla dzieci. Tak więc każdy miał szansę znaleźć coś dla siebie właściwie niezależnie od pogody.

Popołudniu wyszliśmy na miasto żeby coś pozwiedzać i zjeść.
W Gyula można zwiedzić zamek, który chyba jest największą atrakcją miasta. Bilety 2200Ft i my się nie skusiliśmy na zwiedzanie.

Udaliśmy się za to bardziej w centrum miasta

Zjedliśmy tortile, odwiedziliśmy kościół

i "muzeum cukiernictwa ". Wzięłam to w cudzysłów, bo muzeum to dużo powiedziane. Na tyłach cukiernio- kawiarni na muzeum przeznaczona jest jedna izba w której pokazane są stare sprzęty do wyrobów łakoci. Nie ma tam żadnych kierunkowskazów jak dotrzeć, biletów ani nic więc takie to muzeum. Warto jednak na chwilę zatrzymać się przy samej cukiernio- kawiarni.

"Százéves Cukrászda" to druga najstarsza fabryka wyrobów cukierniczych na Węgrzech.
Dom wybudowany został w stylu Ludwika XVI empire, ale ma też już cechy klasycystyczne. Zwiedzający mogą zobaczyć oryginalne meble Biedenmeier w zdobionych ornamentami pokojach. W pokojach tym mogą także usiąść napić się kawy i zasmakować wyśmienitych ciast i słodyczy. My nie oparliśmy się pokusie i każdy zdecydował się na co innego. Ja wzięłam The Hundred-Year-Old Cake a Krzysiek Dobosz Cake oba były specjałami lokalu. Karol z Anetą wzięli nieco bardziej uniwersalne ciasta coś jakby napoleonkę i tartę z budyniem i jerzynami.

Wszystkie ciasta były wyśmienite, ale tak straszelnie słodkie, że ja- łasuch do końca dnia nie miałam ochoty na nic słodkiego :)

Powłóczyliśmy się też po miasteczku. Jest ono bardzo urokliwe i spokojne w sam raz na wakacyjne lenistwo.

Najedzeni wróciliśmy na baseny. Spędziliśmy na nich całe popołudnie leniwie unosząc się na tafli wody i drzemiąc.

Niestety kiedy już wychodziliśmy z basenów zaczął padać deszcz, co trochę popsuło humory. Nie mniej poradziliśmy sobie i z deszczem i podupadłymi humorami zajadając się obiadowym makaronem i spędzając miły wieczór dziubiąc słonecznik, degustując wina i piwa oraz rozmyślając nad planami na następne dni.

w cieniu ciszy się skryć...

2011-06-15T05:37:00.000-07:00

Wprost z Lubachowa po kilku godzinach wylądowaliśmy w Krakowie. Tam ja napisałam kolokwium a Krzysiek z Maćkiem zajęli się zwiedzaniem. Później w biegu złapaliśmy chińczyka z naprzeciw UEK-u i pobiegliśmy na autobus, który zawiózł nas wprost do Krynicy Zdrój.

W Krynicy złapaliśmy busa do Muszyny i tak jakieś 30 min później wysiedliśmy na muszyńskim ryneczku. Nie mieliśmy wyszukanego żadnego noclegu, ale najlepszą informacją w tej kwestii okazali się miejscowi. Chłopaki siedzący na rynku pokierowali nas do pobliskiego domu wczasowego.

Okazało się że była to najlepsza opcja, bo Muszyna z racji bardziej uzdrowiskowego charakteru nastawiona jest na kuracjuszy zamierzających zatrzymać się w niej na dłuższy czas a dla tych, którzy chcą zatrzymać się tylko na jedną noc, albo wcale nie otwiera swoich drzwi, albo wyznacza extra ceny... My natomiast trafiliśmy do domu wczasowego Jastrzębiec, gdzie powitała nas bardzo miła Pani.

Od razu zainteresowała się tym czy mamy co potrzeba, czy wiemy co można zobaczyć w Muszynie i zaopatrzyła nas w informatory turystyczne. Polecamy więc "Jastrzębiec" nie tylko ze względu na dobrą cenę, ale przede wszystkim na gościnność i życzliwość właścicieli :)

Z folderami o Muszynie ruszyliśmy na spacer. Wiele nie pozwiedzaliśmy, bo był już wieczór i zaczęło się ściemniać, ale odwiedziliśmy ruiny zamku na wzgórzu Baszta skąd rozciąga się widok na Muszynę

i przespacerowaliśmy się wzdłuż wijącego się przez nią Popradu.

Wróciliśmy do ośrodka, oglądnęliśmy jeszcze album z pięknymi zdjęciami z Beskidu Sądeckiego, który otrzymaliśmy do przejrzenia wraz z folderami. Podsyciły one naszą wyobraźnię i zapał na kolejne dni wycieczki.

We wtorkowy poranek przespacerowaliśmy się jeszcze po miećcie,

zaglądnęliśmy do Muszyńskiego kościółka pod wezwaniem św. Józefa

i ruszyliśmy ku górom...

Jak to zwykle bywa, najtrudniej trafić na szlak. Jest spora zmyłka odnośnie prowadzenia szlaku- znajduje się ona tuż za mostem prowadzącym przez Poprad przy skręcie na wzgórze Baszta. Jest jasno oznaczone, że szlak żółty skręca tam w prawo i idzie wzdłuż Popradu. W rzeczywistości wcale tak nie jest. Szlak idzie prosto i skręca dopiero kilkaset metrów dalej w kierunku miejscowości Złockie.

Niestety na tą zmyłkę daliśmy się nabrać, ale już chwilę później maszerowaliśmy w stronę wspomnianej miejscowości Złockie a dokładniej w stronę cerkwi, która się w niej znajduje.

Cerkiew Złockie jest pw. św. Demetriusza Rycerza i Męczennika i pochodzi z II. poł. XlX w. Obecnie jest to kościół rzymskokatolicki. Wzniesiona została w tradycji budownictwa cerkiewnego.

href="http://1.bp.blogspot.com/-b3AgPhTerzw/TfjKH29HLBI/AAAAAAAADgQ/zQc_EubMOys/s1600/DSCF2401.JPG">

Polichromia w prezbiterium pochodzi z 1876 r. a plafon Wniebowstąpienie namalowany został najprawdopodobniej przez J. Bogdańskiego, ucznia Jana Matejki.

Odpoczęliśmy chwilkę w cieniu ciszy cerkwi. Nie ma nic piękniejszego jak móc w takim cieniu zatrzymać się, z dala od zgiełku, szumu, pośpiechu, obowiązków i móc wsłuchać się w ciszę, wiatr, zapach lipy i śpiew ptaków... Dla mnie to bezcenne chwile pełne najzwyklejszej magii...

Po odpoczynku ruszyliśmy w stronę miejscowości Szczawnik. Tam też znajduje się cerkiew pw. św. Demetriusza. Jest z I. poł. XlX w. i również jest cerkwią typu łemkowskiego. Nad jej przedsionkiem, nawą i prezbiterium wznoszą się wieże z hełmami i kutymi krzyżami.

We wnętrzu obiektu znajduje się ikonostas powstały na przełomie XVIII i XIX wieku oraz ołtarze boczne powstałe w 1729 z ikonami Opłakiwania Chrystusa i Przemienienia Pańskiego. Z XVII wieku pochodzi ikona Chrystusa Pantokratora w pomieszczeniu ołtarzowym.

Niestety w ciągu tygodnia każdy ma swoje obowiązki. Kościelny był w pracy więc z oglądnięcia cerkwi od wewnątrz nic nie wyszło, cóż może następnym razem się uda.

Ruszyliśmy dalej tym razem już bardziej pod górkę. Tego dnia zamierzaliśmy dotrzeć do Piwnicznej Zdrój w właściwie to do "Chaty pod Niemcową".

Słońce rozpieszczało nas swoimi promieniami, las i wiatr lekko schładzały a plecaki ciążyły na naszych ramionach. Nie mniej mozolnie cały czas wdrapywaliśmy się pod górę przemierzając zielone, leśne korytarze.

Najpierw dotarliśmy na wzgórze Wierchomli. Amatorzy białego szaleństwa znają dolinę Wierchomli jako wspaniałe miejsce do białego szaleństwa. Do Wszystkich tych machaliśmy do kamerki na stacji górnej Wierchomli 31 maja około godziny 14.15 ;)

Przecinając szczyt Wielchomli skierowaliśmy się na Pustą Wielką.

Niestety oglądany dzień wcześniej album nieco wygórował moje oczekiwania odnośnie widoków z jej szczytu, których niestety dostrzec się nie udało...
Ale przynajmniej była ławeczka, która na zdjęciach się nie znajdowała a w znacznym stopniu zrekompensowała widoki ;)

Z Pustej Wielkiej udaliśmy się czarnym a następnie czerwonym szlakiem w stronę Wierchomli Wielkiej.

Po dłuższej wędrówce znaleźliśmy się w tej małej wiosce. U stóp szlaku, z którego zeszliśmy, ku naszej uciesze był strumień, który nas nieco ochłodził.

Znalazł się też sklepik, w którym nawet znalazła się oranżada, taka jaką zawsze kupował nam Tato jak jeździliśmy na rowery :) Marzyła mi się taka od dłuższego czasu a tu to dodatkowo ze względu na to, że na odcinku z Pustej Wielkiej do Wierchomli nie było żadnego strumienia więc nie można było uzupełnić zapasu wody. Odpoczęliśmy trochę i zweryfikowaliśmy nasze plany. Z racji tego, że było już późniejsze popołudnie zrezygnowaliśmy z przejścia dalszej części szlaku z Wierchomli Wielkiej do Piwnicznej na konto przejazdu. Czasu, który pozostał do busa jednak nie zmarnowaliśmy.

W Wierchomli znajdowała się kolejna cerkiew pw. św. Michała Archanioła przerobiona aktualnie na kościół rzymskokatolicki.

Wnętrze cerkwi to barokowo-klasycystyczna polichromia ścian i stropów o motywach architektonicznych i figuralnych z 1928 r. W świątyni znajduje się cenne wyposażenie z XVIII-XIX w.: ikonostas o bogatej dekoracji snycerskiej w stylu barokowym z XIX w. oraz pochodzący z tego samego czasu ołtarz w kształcie konfesji w prezbiterium.
W tle ołtarza znajduje się ikona Ukrzyżowanie. W nawie znajdują się rokokowe ołtarze w nawie z XVIII i XIX w. Dziewiętnastowieczny rodowód mają obrazy i feretrony z ikonami.

Ciekawostką jest, że poddasze cerkwi jest chronionym siedliskiem najrzadszych w Europie nietoperzy - podkowca małego oraz nocka orzęsionego.

Tą cerkiew udało nam się zobaczyć od wewnątrz, bo otworzono ją ze względu na zbliżające się nabożeństwo majowe.

Busem dotarliśmy do Polanicy Zdroju. Odszukaliśmy nasz szlak i miało nas czekać jakieś 2,5h drogi. Niestety okazało się, że po całym dniu wędrówki nie mamy aż tyle sił i trasa znacznie się wydłużyła. Zastała nas też noc, problemy ze znalezieniem chaty i burza... Chwile grozy na szczęście skończyły się dobrze i bezpiecznie dotarliśmy do Chaty pod Niemcową.

Charakterem przypominała nieco Chatę u Kuby w ukraińskich Karpatach. Klimatem z resztą też a i kojarzyć się będzie z równie wielkim wybawieniem i bezpieczeństwem jak ta u Kuby...

Po dotarciu do chaty gospodarz poczęstował nas gorącą herbatą i poszliśmy spać.

Dopiero rano dostrzegliśmy pełną krasę chaty i jej otoczenia.

Niestety czas nas gonił. Szybkie śniadanie, mycie, porachunki z gospodarzem (12zł za osobę) i ruszaliśmy dalej.

Idąc przez Wielki Rogacz,

Przełęcz Żłobki

i dalej planie była Radziejowa, ale gdzieś skręciliśmy i zamiast wyjść na nią obeszliśmy ją bokiem. Wyszło nam to raczej na dobre, bo gdybyśmy ją odwiedzili raczej nie udałoby się zdążyć na planowany autobus.

Przespacerowaliśmy się wiec tylko po paśmie Radziejowej, dotarliśmy do schroniska na Przechybie tam obiad i trzeba było się streszczać.

Kiedy zeszliśmy do Szczawnicy mieliśmy już trochę dość więc z ulgą usiedliśmy w busie jadącym do Krościenka nad Dunajcem. W sumie mogliśmy jechać ze Szczawnicy, ale takie dobre lody są tylko w Krościenku na rynku więc w ramach nagrody za swój trud przebytej drogi pojechaliśmy tam i zjedliśmy pyszne lody, dla ciekawostki- na wagę :)

I tym radosnym akcentem zakończyliśmy naszą wycieczkę. Wróciliśmy do gwarnego Krakowa i swoich codziennych obowiązków niestety nie pachnących lipą, lasem, cieniem ani ciszą...

Górska poligamia? Góry Stołowe i Śnieżnik

2011-06-08T09:24:00.000-07:00

Korzystając z przymusowego urlopu Krzyśka a przede wszystkim z życzliwości jego rodzinki z dolnego śląska zawitaliśmy do Lubachowa.

Oczywiście podróż nie obyła się bez przygód. Tym razem nie była to przygoda z pkp a z pks. Po drodze z Wrocławia do Świdnicy okazało się, że w autobusie zabrakło paliwa. I tak spędziliśmy około godziny w oczekiwaniu na "nie wiadomo co" po czym pomachaliśmy na stopa i zabrał nas jakiś dobry człowiek. Zanim zdążył z nami porozmawiać zadzwoniła jego żona, której powiedział, że "właśnie wiezie dwoje młodych ludzi z plecakami, i nie wie czy uciekli z poprwaczaka czy co, ale zatrzymał się, otworzył bagażnik i wskoczyli i wyglądają jakby razem nie mieli nawet 30 lat". Miłego Pana kierowcę serdecznie pozdrawiamy :)

Po szybkiej przesiadce ze stopa chwila moment i byliśmy w Lubachowie gdzie czekała na nas pyszna obiadokolacja i dłuższa chwila miłych rozmów. Czekały też plany na dzień następny.

W sobotę zebraliśmy się z rana by ruszyć w trasę. Celem głównym tego dnia były Góry Stołowe a dokładnie Szczeliniec Wielki.

Po drodze pobłądziliśmy trochę poszukując drogi, jednak nie odebrało to uroku podróży, bo błądziliśmy po krajobrazie zupełnie innym niż ten do którego przywykliśmy: surowych domów z czerwonej cegły o prostej architekturze, brukowanych drogach, rzeczkach z kamiennymi mostkami...

Szczeliniec Wielki to najwyższy szczyt (919 metrów n.p.m.)i zarazem największa atrakcja Gór Stołowych po stronie polskiej. Ma on wygląd wydłużonego stoliwa pociętego szczelinami. Najgłębszą szczeliną jest "Piekło" (30 metrów głębokości). Formy skalne na Szczelińcu przypominają różne postacie i kształty (między innymi: "Wielbłąd", "Koński Łeb", "Kwoka", "Małpolud", Słoń, "Kołyska"). Są one po podpisywane na mapce z tyłu biletów, warto jednak uważnie ją śledzić, by żadnej formy nie przeoczyć.

Głównym punktem wypadowym na Szczeliniec jest wieś Karłów do której i my się wybraliśmy. Na szczyt prowadzi kręty szlak. Po drodze znajduje się schronisko turystyczne "Szwajcarka" z XIX wieku. Obok schroniska, została wmurowana w skałę tablica upamiętniająca twórcę zagospodarowania szczytu- Franza Pabla. Na tarasie widokowym, znajdują się również tablice poświęcone wejściu na Szczeliniec: J.W. Goethego (29.08.1790) oraz przyszłego prezydenta USA- J.Q. Adamsa (26.08.1800).

Na trasie zwiedzania napotkamy na kilka tarasów widokowych: między innymi: "Fotel Liczyrzepy" z widokiem na Karkonosze czy tarasy południowo-wschodnie z widokiem na Góry Bystrzyckie, Orlickie, Bialskie, Złote i Bardzkie. Niestety w związku z pracami remontowymi na tron wejście było zamknięte, ale znaczy to że w Góry Stołowe trzeba będzie powrócić, by zasiąść na tronie Pradziada.

Po zejściu ze Szczelińca udaliśmy się do Zamku Leśna na Górze Szczytnik. Aktualnie znajduje się tam Dom Pomocy Społecznej a dla turystów jest udostępniona do zwiedzania jedynie kaplica i to tylko w niedziele. Nie mniej teren obiektu jest bardzo zadbany i urzeka spokojem i zielenią.

Udaliśmy się także na punkt widokowy z którego można było się przyglądnąć pobliskiej miejscowości Szczytna i otaczającym ją górom.

Z racji tego, że byliśmy zmotoryzowani- i tu dziękujemy Firmie "Silwena" za patronat naszej wycieczki :)

ruszyliśmy w dalszą podróż. Tym razem w stronę Wambierzyc.

W Wambierzycach znajduje się Sanktuarium Matki Bożej Wambierzyckiej Królowej Rodzin.
Do świątyni prowadzą monumentalne, kamienne schody o trzech ciągach, z którymi wiąże się ciekawostka.

Wszystkich stopni jest 56, z czego 33 w środkowym ciągu symbolizuje lata życia Jezusa na Ziemi a kolejnych 15 stopni nad pierwszym tarasem oznacza lata życia Maryi przed jej Boskim Macierzyństwem.
Wielka fasada ma 52,5 m wysokości, jest w stylu późnego renesansu. Stojąc u jest stóp wrażenie jest naprawdę imponujące.

Wnętrze świątyni jest barokowe, zdobią je malowidła, obrazy i rzeźby, spośród których na szczególną uwagę zasługują dzieła Karola Sebastiana Flackera: ambona, będąca rzeźbiarską kompozycją wyrażającą słowa maryjnego hymnu Magnificat i ołtarz główny mieszczący cudowną figurkę Matki Boskiej.

Figurka wykonana jest z lipowego drewna w stylu gotyckim, ma 28 cm wysokości. Przedstawia ona Matkę Bożą z nagim Jezusem na ręku. Dzieciątko w prawej ręce trzyma ptaszka, a lewą sięga po owoc, umieszczony w lewej dłoni Matki. Głowy Maryi i Jezusa ozdobione są koronami. Podobnie jak inne tego typu wizerunki, wambierzycka figurka ubierana jest w tzw. „sukienkę”, która okrywa ją całą od szyi w dół. Sukienek jest kilka w różnych kolorach, zależnie od święta lub okresu roku liturgicznego.

22 lutego 1936 roku papież Pius XI nadał kościołowi w Wambierzycach tytuł bazyliki mniejszej. Jest to tytuł honorowy, który otrzymują kościoły wyróżniające się wartością zabytkową, albo ze względu na swoje walory liturgiczne bądź duszpasterskie. 17 sierpnia 1980 roku miało miejsce największe i najdonioślejsze wydarzenie w kilkusetletniej historii sanktuarium wambierzyckiego – figurka Matki Bożej ukoronowana została koronami papieskimi na Wambierzycką Królową Rodzin.

Po obejrzeniu świątyni udaliśmy się jeszcze w stronę Kalwarii, która wznosi się na wzgórzu naprzeciwko bazyliki. Liczy ona 78 stacji i jest tak rozległa, że nie starczyło nam czasu na to by przejść choćby połowę z nich.

Zaczęło się chylić ku wieczorowi więc udaliśmy się w drogę powrotną. Po drodze wstąpiliśmy tylko jeszcze zobaczyć zamek w Ratnie, jednak jak się okazało nie było tam wiele do oglądania. Zamek mimo iż z dołu prezentował się imponująco popada w ruinę i nie cieszy już oka.

Po powrocie oprócz kolacji i budowy promu kosmicznego z Kamilkiem ;) czekał nas już tylko odpoczynek przed niedzielnymi planami...

Niedzielny poranek przywitał nas słońcem. Przyglądając się tamtejszym krajobrazom przemierzaliśmy naszą kompanią kilometry podążając w stronę masywu Śnieżnika.

Zaczęliśmy od wejścia na Czarną Górę, która trochę nas zmęczyła swoją ostrością, która nałożyła się na nierozgrzane mięśnie, ale daliśmy radę a na szczycie wynagrodziliśmy to sobie pięknymi widokami i kawą z ciastem :)

Na Czarnej Górze chwilę odpoczęliśmy i musieliśmy rozłączyć się z naszą kompanią. Ruszyliśmy dalej w stronę Śnieżnika a słońce rozpieszczało nas przez całą trasę.

Po 1,45min dotarliśmy na szczyt i co prawda niezbyt długo, ale mogliśmy się cieszyć pięknymi widokami.

Niezbyt długo, bo trzeba było się śpieszyć chcąc zdążyć na ostatnie wejście do Jaskini Niedźwiedziej. Na szczęście po małych przeprawach z panią z kasy w jaskini udało się wejść z ostatnią grupą do środka.

Jaskinię wszystkim polecamy ze względu na piękne formy stalaktytów, stalagmitów, polewy naciekowej, makaronów itd. jakie można tam zobaczyć. Bliżej się na tym nie znam więc nie napiszę, ale wnętrze jaskini robi wrażenie.

Jaskinia była ostatnim punktem naszej wycieczki po Sudetach. Następnego dnia rano czekała nas dalsza podróż w stronę Krakowa...

Nie mniej dla mnie była to pierwsza wycieczka po Sudetach i na pewno nie ostatnia. Zauroczyły mnie mnogością górskich pasm, które pozostały przeze mnie nie odkryte, spokojem i drobną innością. Pozostaje w swych uczuciach wierna Bieszczadom, jednak kto powiedział, że w kwestii gór trzeba być monogamistą?

Serdeczne podziękowania dla cioci Aldony, wujka Andrzeja i Kamilka za serdeczne przyjęcie, wszystkie pyszności i wyjątkowy weekend :)

grunt to dobre studia ;) Czrorsztyn i okolice.

2011-05-23T02:10:00.000-07:00

Nie ma to jak uczelnia bierze na wycieczkę, płaci za nią i jeszcze po drodze zatrzymuje się żeby można pójść na piwo czy kawę... :)

Podziwiam małopolskę, że działa, że ma ludzi którzy są kreatywni i myślą, kombinują jak ściągnąć turystów, jak ich zatrzymać w regionie i jak ich zadowolić a jednocześnie zadowolić siebie.

Szkoda, że na podkarpaciu ludziom brakuje odwagi do kreatywności i działania, bo równie wiele ma do zaoferowania jak małopolska.
Może kiedyś to się zmieni...

Kilka porannych zdjęć z Czorsztyna:

stokroć bardziej wyjątkowy Lwów.

2011-05-16T00:49:00.000-07:00

Z pełną świadomością obrażę wszystkich zagorzałych fanów Krakowa swoim stwierdzeniem, że Lwów jest starszy, piękniejszym i bardziej autentyczny, co decyduje o jego wyjątkowości i magi…

Spędziliśmy we Lwowie 3dni z małym haczykiem i już na początku tego co pisze, zapewnić mogę, że na pewno tam wrócimy.

Do Lwowa wyruszyliśmy autobusem w piątek wieczorem o 21.30 z dworca zachodniego. Oczywiście bilety w cenie 90zł trzeba wcześniej wykupić, bo przy okazji wszelkiego rodzaju świąt kursy mają 100% obłożenia. Niestety można wykupić bilety tylko w jedną stronę.

Po bardzo szybkim poświątecznym tygodniu, w podróży znalazł się czas na długie nasze nocne rozmowy i plany, chwilę odpoczynku i tak oto znaleźliśmy się we Lwowie :)
Na głównym dworcu autobusowym od razu poszliśmy do kas, by kupić bilety powrotne. Kiedy jednak zobaczyliśmy gigantyczną kolejkę szybko przemyśleliśmy sprawę i zdecydowaliśmy się, że pojedziemy powrotem pociągiem z Przemyśla.

Udaliśmy się więc na trolejbus numer 5, który jechał do centrum. Rewelacyjny jest klimat ukraińskiej komunikacji: bilet się kupuje, ale często nie dostaje. Jeśli kierowca nie ma wydać reszty to się siada bez niej i jeśli ją w końcu ma to wędruje ona niekiedy przez cały autobus i co ciekawe nigdy nic z niej nie zginie- co więcej zawsze trafi do właściwego adresata. Babcie w tramwajach, te polskiego pochodzenia, zaczepiają młodych i opowiadają o sobie o mieście o czym się da. I w tym klimacie snują się wolno starymi uliczkami Lwowa autobusy, tramwaje i trolejbusy tak jakby zupełnie nikomu się nie śpieszyło…

Wysiedliśmy na ostatnim przystanku i udaliśmy się w stronę ulicy Halyts’kiej. Na niej udało nam się znaleźć nocleg.
We Lwowie jest bardzo dużo Polaków, tych starszej daty i u jednego z nich właśnie mieliśmy zarezerwowany nocleg.

Kiedy dotarliśmy na miejsce przywitał nas miły starszy Pan i zaczął prowadzić przez pokoje mieszkania, oczywiście w kamienicy. Ciekawe wrażenie robią kolejne drzwi do kolejnych pokoi kiedy tak się mija pokój jeden, drugi, trzeci… W efekcie dotarliśmy do ostatniego pokoju, na szczęście nieprzechodniego, który mieliśmy na naszą wyłączność.

Pokój jak pokój. Stary ukraiński. Z fotelami, stolikami, łóżkiem, starymi szafami z zastawami, piecem kaflowym… Jedyne co do pokoju nie pasowało to nowy telewizor z dvd. Ale żeby nie było- w naszej rezerwacji nie było życzenia o pokój z TV i dvd ;)
Ogólnie całe mieszkanie składa się z korytarza przy wejściu, kuchni, łazienki, toalety i 4 pokoi z czego jeden zajmuje właściciel. W sumie w mieszkaniu jest miejsce (na wersalkach 2 osobowych) dla bodajże 13 osób. W wersji mini czyli osoba na wersalkę wchodzi 7 osób. Jest to więc dobry nocleg nawet dla większej grupy osób.
Wiele pytań budzą zawsze kwestie sanitarne ukraińskich mieszkań. Więc jeśli o to chodzi to w klasie ukraińskiej to mieszkanie ma standard dobry. Woda jest cały dzień- także ciepła, trzeba tylko poprosić właściciela by odpalił piecyk, a toaleta ma nawet spłuczkę – z bieżącą wodą. Tak więc nie ma powodów do narzekań.

Jeśli chodzi o koszt za nocleg to wynosi on: 30zł lub 8$. W zależności od kursu można wybrać bardziej opłacalną opcję. Warto być przygotowanym na opłacenie noclegu zaraz po przyjeździe z góry za cały pobyt, przynajmniej w naszym wypadku taką formę preferował właściciel.
Po zadomowieniu się w pokoju ruszyliśmy w miasto. Pierwszym przystankiem był parasol Lvivskie, pod którym zatrzymaliśmy się, by zaplanować dzień.

Po obmyśleniu planu zwiedzania ruszyliśmy w stronę wzgórza zamkowego. Tam znajduje się kopiec z którego można podziwiać panoramę miasta.

I tam wychodzi trochę prawdy o Lwowie, że niestety nie całe miasto to stare klimatyczne kamienice- obrzeża miasta to jedno wielkie blokowisko.

Po zejściu z góry zamkowej udaliśmy się coś zjeść.

W drodze weszliśmy w bazar spożywczy w centrum miasta. Jest tam hala spożywcza gdzie można kupić wszelkiego rodzaju mięsa, smalczyki, kasze, makarony, słodycze itd.. Jest to miejsce gdzie czas zdecydowanie zatrzymał się kilkadziesiąt lat wcześniej a marketing jest pojęciem zupełnie abstrakcyjnym. Jest to ciekawa podróż w przeszłość- zdecydowanie polecam :)

U wyjścia z drugiej strony nie mniej urokliwe widoki: babuszki sprzedające co koło domu rosło czy biegało...

Jest taka jakby sieciowa restauracja z ukraińskim jedzeniem, albo po prostu mają kilka punktów w mieście. Nazwa jest krótka coś typu „MFB” czy jakoś tak. W środku klimat całkiem miły a jedzonko całkiem smaczne. Za piel mieni z grzybami i mięsem oraz napoje zapłaciliśmy niewiele, bo zaledwie 40hr.

Po obiadku dały nam się trochę we znaki nocne rozmowy i niewyspanie więc udaliśmy się na krótką drzemkę przed czekającymi nas wieczornymi atrakcjami.

Na 18 mieliśmy bilety do opery lwowskiej na balet „Don Quichotte”. Właściwie to mieliśmy je tylko dzięki wytrwałości i sile perswazji kochanej Urbanki, bo to ona niestrudzenie kilkakrotnie chodziła do opery za nimi a gdy okazało się, że biletów dla nas nie ma dyskutowała z kasjerkami i wywalczyła dla nas 2 bilety…

Tak że dzięki niej mieliśmy okazję się trochę odchamić i zakosztować wysokiej sztuki ;)

Sam budynek opery w środku jest przepiękny. Marmury, lustra, złocenia, światła… Wszystko wygląda pięknie i tworzy lekko patetyczny nastrój. Ale czasem naprawdę miło znaleźć się w takim miejscu.

Sam balet piękny. To w jaki sposób poruszają się tancerze, z jaką gracją, zwinnością, precyzją i delikatnością ruchów prezentują sztukę budzi najwyższy podziw. Poza tym barwne stroje, muzyka i sama historia wciągają bez reszty.
Jedyną przykrość jaka może nas spotkać w operze to Polacy- zupełnie nie umiejący się zachować. Polacy w dżinsach i adidasach, rozmawiający kiedy przewodnik ich ucisza i robiący serię zdjęć z fleszem podczas trwania spektaklu… Myślę komentarza nie potrzeba.

Po 3 godzinach w operze trochę zgłodnieliśmy więc w tamach kosztowania kuchni narodowej zagościliśmy w McDonaldzie po cheeseburgery i placuszki z kurczaka. Ceny właściwie jak w Polsce.

Zrobiliśmy też zakupy na wieczór. Specjalnością do piwa na Ukrainie są, właściwie importowane z Rosji, suszone rybki i owoce morza. Wśród nich każdy znajdzie jakieś wyjątkowe dla siebie, które będzie mógł memłać przez cały wieczór ;) Ich cena to ok. 7hr za opakowanie.

Dzień drugi naszego wyjazdu to niedziela. To dzień beatyfikacji Jana Pawła II. W katedrze katolickiej, znajdującej się przy ulicy Halytskiej, od samego rana trwały przygotowania telebimów i telewizorów rozstawionych po całej katedrze i jej otoczeniu. Oczywiście poza transmisją była także normalny porządek mszy w przewadze polskojęzycznych.

Po mszy wybraliśmy się do muzeum historii. Mieści się ono w Rynku Głównym a dokładniej w Czarnej Kamienicy.

Wstęp to 5hr. Można tam znaleźć kilka perełek które zaciekawią, szczególnie jeśli ktoś interesuje się kwestiami wojen i ich polityki. Eksponaty jednak są poukładane niezbyt tematycznie i wszystkie opisane po ukraińsku, tak więc bez znajomości cyrulicy i przynajmniej podstaw rosyjskiego bądź ukraińskiego niewiele można się dowiedzieć.
Po muzeum klucząc po rynku i różnych zaułkach starego miasta poszliśmy na kawę.

Szukając jakiegoś miejsca dla siebie dotarliśmy do Restauracji „Nostalgia”. Tam po krótkich zawirowaniach związanych z dogadywaniem się wypiliśmy kawki i poprawiliśmy nastroje deserami lodowymi.

Kiedy skończyliśmy deszcz akurat przestał padać. Korzystając z niedzieli i z tego, że w związku z tym kościoły i cerkwie są otwarte zrobiliśmy sobie wycieczkę po cerkwiach Lwowa, a tych jest tam sporo…
Katedra GPrzeobrażenia

Cerkiew Świętego Piotra i Pawła

Cerkiwe Uspjenia

Cerkiew Wszystkich Świętych

Cerkiew Baptystów

Monastyr świętego Onufrego

Cerkiew Świętego Mikołaja

Cerkiew greko katolicka świętego Andrzeja

To co zadziwia nas w cerkwiach to ich bogactwo, ale nie przepych. Mnóstwo w nich złoceń, świecących się lampek, pięknych kolorowych ikon z serwetami… I atmosfera, którą niestety ciężko opisać. Ale kiedy wchodzi się do cerkwi czuć w niej coś wyjątkowego - atmosferę sakrum, dym kadzideł, pomruki modlitwy. Czuć, że ludzie którzy się w niej gromadzą faktycznie wierzą, modlą się i kontemplują. Ci ludzie są szczerzy w swojej wierze.

Nikt nie wstydzi się tam pocałować ikony na ołtarzu, nie wstydzi się stać i modlić wśród tłumu zwiedzających ani tym bardziej po trzykroć czynić znak krzyża przy wyjściu czy wejściu, jak mają to w zwyczaju prawosławni.

Co więcej ciekawym doświadczeniem jest kiedy idzie się ulicą i obok idą dajmy na to dwie młode dziewczyny, które w Polsce widząc nazwalibyśmy niezbyt pochlebnie i mijając drzwi kościoła zatrzymują się i po trzykroć czynią znak krzyża i idą dalej… Jest to wymowne przynajmniej dla mnie. Pachnie mi to taką szczerością, autentycznością i prostotą serca, która w polskich katolikach gdzieś się jakoś zawieruszyła…

W jednej z cerkwi Krzysiek wypatrzył swoją wymarzoną ikonę świętego Mikołaja Cudotwórcy, który jest jednym z bardzo znanych i czczonych świętych w prawosławiu.

Oczywiście poruszając się od cerkwi do cerkwi bacznie obserwowaliśmy każdy zaułek. Ja lubowałam się szczególnie w zaglądaniu w bramy prowadzące do dziedzińca wewnętrznego kamienic. W kilku z nich znalazłam naprawdę ciekawe i oryginalne widoki.

Kiedy zgłodnieliśmy zaczęliśmy poszukiwać smaku dnia. Strzałem w dziesiątkę okazała się kurczakowania, w której dostaliśmy pysznego kurczaka, frytki i surówki. Z racji tego, że była to knajpa, a ruch w porze obiadowej duży, usadzono nas przy stoliku z jakimś mężczyzną a kiedy on poszedł dosadzono do nas jakieś ukraińskie małżeństwo. Można się było poczuć naprawdę swojsko.

Po południu kiedy pozamykali nam już wszystkie muzea krążyliśmy po mieście delektując się ukraińskim klimatem.

Dotarliśmy do Uniwersytetu Lwowskiego

naprzeciw którego stoi pomnik Ivana Franki

a za którym rozciąga się park jego imienia, do Politechniki Lwowskiej

i jakimiś zakamarkami do Cyrku.

Po drodze na chodniku zauważyliśmy rzecz rodem z bajki „wilk i zając”: automat z wodą sodową :D

Tego wieczoru do chrupania zamiast rybek wypróbowaliśmy inny smakołyk ukraiński mianowicie sucharki o różnych smakach. Jest to całkiem ciekawa alternatywa do chipsów.

Na trzeci dzień zaplanowaliśmy wizytę na cmentarzu Łyczakowskim. Można tam dojechać tramwajami, my jednak udaliśmy się na piechotę. Bilety wstępu na cmentarz kosztują 5hr 10hr i 5hr za fotografowanie.

Niestety bez przewodnika- jego opowieści o rodzinach pochowanych na cmentarzu, różnych ludzkich historiach raczej ciężko poruszać się z zainteresowaniem po całym cmentarzu. Trafiliśmy więc tylko na groby Gabrieli Zapolskiej

i Marii Konopnickiej.

Głównym celem na cmentarzu był ten Orląt Lwowskich. Tam doczepiliśmy się do grupy i trochę popodsłuchiwaliśmy na temat historii.

Cały cmentarz jest wielki. Jego zieleń przeplatają monumentalne grobowce, strzeliste kapliczki i zamszałe groby. Wiele z tych grobów to mogiły Polaków, mieszkających przecież przed laty na tamtych terenach.

Po powrocie do centrum odnaleźliśmy informację turystyczną, w której chcieliśmy zasięgnąć informacji w kilku kwestiach. Mieści się ona na rynku głównym w budynku ratusza, na bocznej jego ścianie. Dostaliśmy tam mapkę ze wszystkimi możliwymi obiektami i wystawami do zwiedzenia- tak więc warto tam zajrzeć na samym początku pobytu, może to ułatwić poruszanie się po mieście i odwiedzenie najbardziej preferowanych miejsc.

Z informacji udaliśmy się prosto na wieżę ratuszową.

Jest ona punktem zdecydowanie wartym odwiedzenia. Widać z niej jak na dłoni całe stare miasto. Nie był to jednak punkt, z którego najbardziej chciałam zrobić zdjęcia.

Miejscem tym był Bar „Panorama”, który mieści się na 9 piętrze Hotelu Dniestr. I to do niego tego dnia wybraliśmy się na kawę :) Z racji tego, że jest to hotel *** gwiazdkowy ceny powiedzmy polskie. Nie mniej widok jak dla mnie piękny, bo o ile z wieży ratusza ciężko ująć całe stare miasto a właściwie jest to niemożliwe, bo wieża jest w jego centrum, to z baru panorama można to zrobić spokojnie. No mogli by mieć tylko trochę czystsze szyby, ale widać nie można mieć wszystkiego…

Na ten dzień zostawiliśmy też sobie odwiedzenie katedry prawosławnej świętego Jury. Katedra robi wrażenie zarówno z zewnątrz jak i wewnątrz, szczególnie swoim wyposażeniem. Można by rzec, że w katedrze sama ekstraklasa świętych: relikwie św. Judy Tadeusza, św. Mikołaja, Szymona Piotra i kilku innych dobrze rozpoznawanych świętych.

Chcieliśmy też tego dnia dostać się do Muzeum Browaru Lvivskie, ale tego Dia były wpuszczone tylko 3 grupy i my na nie się nie załapaliśmy. Jedyne co to Krzysiek kupi sobie pamiątkową ukraińską koszulkę.

Wracając znaleźliśmy coś czego u nas nie widać tak bardzo. Drinki w puszce. Na wieczór były w sam raz.

Obiad tego dnia zjedliśmy w polecanym przez przewodnik bezdroża lokalu o nazwie „U Pani Stefy”. Znajduje się on przy prospekcie swobody nieopodal pomnika Mickiewicza.

Serwują tam dania kuchni ukraińskiej a nawet bardziej szczegółowo to huculskiej. Co prawda karta menu jest mocno nieprecyzyjna i zamawiając danie główne można je otrzymać w postaci zupy a dodatkowe ziemniaki do rzekomej piecieniny mogą okazać się niepotrzebne, ale najważniejsze, że jedzonko bardzo smaczne i faktycznie przynajmniej dla nas były to nowe wcześniej nie spotkane smaki.

Po obiadku „u Pani Stefy wybraliśmy się jeszcze zobaczyć katedrę ormiańską

i kaplicę Boimów, która niestety była zamknięta

i tego też dnia nadszedł czas na jedną z przyjemniejszych kwestii podczas wyjazdów, czyli czas na zakupy souvenirów :)
Krzysiek kupił sobie szalik Szaktara Donsk i wspomnianą ikonę św. Mikołaja

i koszulkę

ja natomiast szkatułkę na moje skarby

i najładniejszą filiżankę jaką znalazłam we Lwowie :)

Poza tym oczywiście zrobiliśmy zgodne z limitem przewozowym zakupy % - podarek dla taty,

i zaopatrzenie na wymyślony przez nas wieczorek ukraiński ze znajomymi. Po za tym wykupiliśmy większość krówek ze sklepu obok naszej kamienicy, ale smakują bosko i nie żałuję ani trochę że trzeba je było później tachać do warszawy z resztą z całą resztą misternie poukładanych i poowijanych w torbie butelek…
Ranek ostatniego dnia to tylko msza i zwiedzanie katedry katolickiej.

Później w obawie, że nie zdążymy na popołudniowy pociąg z Przemyśla spakowaliśmy manatki i ruszyliśmy w drogę. Niestety nie było to takie proste.

W tramwaju na dworzec dopadła nas kontrola biletów :D Bilety owszem mieliśmy kupione tyle, że ja miałam studencki- jak się okazało na który nie mam uprawnień. Tak więc przyszło nam zapłacić karę 20hr, dostałam kwiteczek, że karę zapłaciłam po czym po 2 min skubnęłam się, że maszynistka sprzedała mi 2bilety, które w sumie dawały jeden cały więc kary płacić nie powinnam. Ale jeśli moja zapłacona kara ma przyczynić się do poprawienia stanu taboru komunikacji miejskiej Lwowa to wcale nie żałuję, że ją zapłaciłam ;)

Przygód nie koniec. Do autobusu na granice kosmiczna kolejka z wątłą nadzieją, że na następnego busa w ogóle uda się załapać. Debatując więc co robić i rozglądając się w stronę taksówkarzy podeszli do nas dwaj Polacy chętni żeby zabrać się taksówką razem z nami, co by obciąć koszty. I tak chwilę później już przemierzaliśmy Lwów w stronę wylotu. Taksówka na granicę kosztowała nas po 30zł na głowę, ale dzięki temu po 2 godzinach znaleźliśmy się pod samą granicą. Dużym plusem było to, że dotarliśmy przed autobusem, który dowiózł jakiś czas później sporą liczbę osób do oczekującej do odprawy kolejki. Zanim przeprawiliśmy się przez granice minęły 2 godziny, ale dzięki temu była okazja porozmawiać z chłopakami, z którymi jechaliśmy na granicę z Lwowa. Okazało się, że są dziennikarzami specjalizującymi się w kwestiach krajów wschodnich. Właśnie wracali z Naddniestrza i dowiedzieliśmy się od nich trochę ciekawych rzeczy. Pozazdrościć takiej pracy- przecież takie podróże to czysta przyjemność a nie praca ;)

W odprawie nasze drogi się rozeszły i mam nadzieję, że załapali się na pociąg, który miał odjechać niewiele po ich odprawie. My natomiast busem z granicy dostaliśmy się do centrum. Tam zjedliśmy obiadek w przystacyjnym barze i nawet starczyło nam czasu na spacer, by zerknąć na Przemyśl z góry.

W pociągu jak rzadko się to zdarza tak trafiło się nam bardzo miłe towarzystwo wracające z majówki z różnych stron więc i od nich wiele ciekawych rzeczy się dowiedzieliśmy. Zainspirowali nas też do kolejnej podróży… Ale na nią jeszcze przyjdzie czas :)

Łysa Góra

2011-04-18T03:55:00.000-07:00

Korzystając z weekendu wybraliśmy się w Góry Świętokrzyskie. Kiedy w tygodniu ciągle biegnie się ciągle "gdzieś" taki wyjazd jest na wagę złota. W końcu jest okazja, żeby porozmawiać o rzeczach istotnych i zupełnie nieistotnych, pomilczeć... Po prostu ze sobą pobyć.

Pojechaliśmy do Nowej Słupi i stamtąd niebieskim szlakiem wyszliśmy na Łysą Górę. Łysa Góra zwana też Święty Krzyż to drugi pod względem wysokości szczyt (pagórek) w Górach Świętokrzyskich. Liczy sobie 595 m.n.p.m. Na szczycie znajdują się: skalne rumowisko, charakterystyczne dla Gór Świętokrzyskich, tzw. gołoborze, na które niestety nie zdecydowaliśmy się, opactwo pobenedyktyńskie Święty Krzyż oraz jakaś wieża nadawcza, która skutecznie niszczy, większość zdjęć klasztoru ;)

Według legendy opactwo benedyktyńskie założył Bolesław Chrobry w 1006 r. Od XIV w. nazywane Świętym Krzyżem, jako że przechowywane są tu relikwie drzewa krzyża świętego, na którym miał umrzeć Jezus Chrystus, podarowane w XI w. przez św. Emeryka, syna króla węgierskiego. Odtąd stało się jednym z najważniejszych polskich sanktuariów i celem licznych pielgrzymek.

Opactwo w ciągu swej historii było kilkakrotnie rabowane i niszczone. Podupadało i podnosiło się z upadku dzięki hojnym fundatorom.

w 1936 przybyli tu zakonnicy Misjonarze, którzy przejęli część klasztoru. Wybuch wojny przerwał jednak prace nad odrodzeniem klasztoru. Podczas wojny, Niemcy utworzyli tu obóz zagłady jeńców radzieckich, liczbę ofiar szacuje się na 7-8 tysięcy, a ich zbiorowa mogiła znajduje się na polanie pod szczytem. W 1961 budynki po więzieniu przejął Świętokrzyski Park Narodowy. Aktualnie w części budynku mieści się nowicjat Zgromadzenia Misjonarzy Oblatów M.N.

W krypcie kaplicy złożone jest zmumifikowane ciało, które przypisywano przez długi okres Jeremiemu Wiśniowieckiemu, który zasłużył się w bitwie pod Beresteczkiem.

Chcieliśmy jeszcze wybrać się na Łysicę, ale niestety dnia by nam brakło. Dlatego też na około wybraliśmy się w drogę powrotną do samochodu. Że już słońce powoli za horyzont się chowało to pojechaliśmy do Buska-Zdroju. Tam zrobiliśmy niespodziankę Babci, bo jest w sanatorium. Ucieszyła się równie bardzo jak była zaskoczona naszym przyjazdem. Posiedzieliśmy trochę pogadaliśmy i spać trzeba było. Przemeblowaliśmy więc trochę nasz samochód tak by spać się dało i padliśmy zmęczeni dniem.

Niedziela pod znakiem powrotu niestety upłynęła, bo wracać trzeba było na popołudnie, ale zrekompensowaliśmy sobie skrócenie przyjemności mega kawą z ciachem... :)

Dzika plaża w Warszawie?

2011-04-13T04:14:00.000-07:00

Było piękne sobotnie przedpołudnie. Słońce rozpieszczało ciepłem, wiatr delikatnie smagał buzie a po błękitnym niebie pędziły białe obłoczki. A my wybraliśmy się w poszukiwaniu dzikiej plaży :)

O ile lewostronny brzeg warszawskiej Wisły jest w miarę cywilizowany o tyle prawy już niekoniecznie a bynajmniej nie na całej długości :]. Nie mniej pokonując ogródki działkowe, rury prowadzące gaz, i podmokłe miejscami tereny zalewowe Wisły dotrzeć można do miejsca, które nazwać można plażą...

Znajdzie się na niej i trochę piasku, trochę zbutwiałych pni i gałęzi, muszelki a i niejedna butelka- niestety bez listu czy dżina w środku.

Spacerując wzdłuż nurtu rzeki natknąć się można na kilka całkiem sympatycznych miejsc na odpoczynek od zgiełku miasta i spojrzenie na nie z nieco innej perspektywy.

Z dystansem można stamtąd poobserwować biegnącą Warszawę...

Las na podkarpaciu pachnie wiosną...

2011-03-14T12:48:00.000-07:00

Zafundowałam sobie chwilę wytchnienia. Po dość trudnej pod wieloma względami zimie, pozwoliłam sobie na tydzień wakacji na moim rodzinnym Podkarpaciu. Zostawiłam więc Warszawę, pracę, uczelniane sprawy a nawet Narzeczonego, żeby sobie ode mnie tydzień odpoczął i zatęsknił ;)

I żeby nie było, że "cudze chwalicie- swego nie znacie" to prezentuję kilka zdjęć, dla mnie osobiście dość urokliwego miejsca, choć niestety przyznać trzeba z roku na rok niszczeje ono coraz bardziej.

Miejsce, o którym piszę, z dzieciństwa pamiętał mój tato, jako wspomnienie młodzieńczych kąpieli w leśnych stawach. Dziś stawy mocno pozarastały i raczej nie nadają się do kąpieli. Są jedna doskonałym miejscem, by poobserwować żerowiska bobrów. To one w pełni opanował tamtą leśną okolicę.

Kiedyś można było przejechać rowerem dookoła stawu. Teraz ścieżka jest raczej torem przeszkód zbudowanym przez bobry dla wyczynowców.

Dookoła stawów wiele drzew jest dobrze zastruganych przez boberkowe zęby.

Same stawy póki co jeszcze pod cienką warstwą lodu, ale za to w jego tafli słońce nieśmiało odbija wiosenne niebo.

Generalnie las na Podkarpaciu pachnie ciszą, spokojem i wiosną...

P.S. A marzenia się spełniają. Kto mnie zna to wie o jakim marzeniu mowa :)

Zima to zły czas...

2011-02-03T07:05:00.000-08:00

... zły czas na wszelkiego rodzaju podróże a szczególnie te nisko budżetowe. Ale za to dobry czas na planowanie :) W ciepłych skarpetach, pod kocykiem i z kubkiem gorącego czegoś uwielbiam spędzać długie godziny na szukaniu inspiracji na kolejne wyjazdy.
Z wiosną jednak, mam nadzieję, ruszymy na krótsze i dłuższe wycieczki, te bardziej i mniej planowane... Ale o nich pisać jeszcze przyjdzie czas.

Na razie jeszcze, w ramach podsumowań, zestawienie efektów naszej współpracy z Peronem4 po wyprawie do Norwegi:

Urzekająca północ. Kierunek- Nordkapp
http://www.peron4.pl/norwegia-urzekajaca-polnoc-kierunek-nordkapp

Błękit, jakiego namalować się nie da… Lodowiec Svartisen
http://www.peron4.pl/norwegia-lodowiec-svartisen-blekit-jakiego-namalowac-sie-nie-da

Góry to magia
http://www.peron4.pl/norwegia-gory-to-magia

Konkurs na Blog Roku

2011-01-24T13:18:00.000-08:00

Zakończył się - jak dla nas- Konkurs na Blog Roku 2010.
Nie zakwalifikowaliśmy się do III etapu, ale miłe bardzo było dla nas Wasze wsparcie sms-owe.
Ustępujemy przestrzeń blogom renomowanym i działającym od lat.
Zdecydowanie za krótko działamy jeszcze na blogerze, ale był to miły sprawdzian, czy koś w ogóle zechce w nas zainwestować sms-a :)

Dziękujemy Wam za te sms-y, bo radość w sercu rośnie kiedy spotyka się człowiek z życzliwością i aprobatą. :)

Konkurs na Blog Roku 2010

2011-01-12T10:17:00.000-08:00

No więc bierzemy udział na Blog Roku 2010 i ośmielamy się prosić Was o głosy na nas :)

Żeby zagłosować trzeba wysłać sms na nr 7122 o treści: D00162 (bez spacji i takich tam) ważny jest tylko 1 głos z jednego numeru, ale proszę się nie ograniczać i śmiało wysyłaś sms-y z telefonów mam, cioć i babć :)
Koszt sms-a : 1,23zł brutto

Szanse na wygraną zależą tylko od ilości głosów, i choć są pewnie niewielkie to chyba i tak warto próbować , bo przecież marzenia się spełniają…

Więcej o konkursie: O konkursie można poczytać na: http://www.blogroku.pl/kategoria.html?catId=53