A lot of pages

Król Kruków

noreply@blogger.com (Akira) — Tue, 29 Aug 2017 15:33:00 +0000

Tytuł: Król Kruków
Autor: Maggie Stiefvater
Wydawnictwo: Uroboros
Ilość stron: 486
Rok wydania: 2013
Ocena: 5/10

Jedna dziewczyna i trzech chłopaków
Blue pochodzi z rodziny wróżek, jest medium do kontaktów ze światem zmarłych.
Gansey, Adam i Ronan, trzej przyjaciele z elitarnej szkoły dla chłopców, obsesyjnie poszukują tajemniczych linii mocy oraz legendarnego Króla Kruków - Glendowera.
Z ich powodu pozornie ciche i spokojnie miasteczko Henrietta staje się scenerią niezwykłych wydarzeń.
Gdy chłopcy razem z Blue trafia do magicznego lasu, gdzie czas płata figle, nic już nie będzie takie samo...
Przerażające tajemnice, mroczne rytuały, stare przepowiednie, wizje, duchy, ofiary, a to dopiero początek tej historii.

Jakiś czas temu było bardzo głośno o tej książce. Co chwilę brakowało egzemplarzy w księgarniach i z trudem było można ją dostać. Byłam bardzo zaintrygowana tą pozycją i chciałam wiedzieć, dlaczego wszyscy o niej mówią. Ostatnio wzięłam się za nią i trochę się rozczarowałam.
Pomysł na fabułę bardzo mi się spodobał. Legenda o Królu Kruków, linie mocy, wróżki, wszystko to wzbudziło we mnie ciekawość. Jednak moim zdaniem pomysł został zmarnowany przez autorkę.
Początek był zagmatwany i ciężko było mi wbić się w historię. Im dalej było coraz lepiej. Bohaterowie byli różnorodni, jednak najbardziej pokochałam Ganseya, Adama i Noah. Co do głównej bohaterki to mam z nią problem, bo nie jestem w stanie określić czy ją lubię czy też nie. Jej zachowanie było dość nietypowe, ale nie umiem dokładnie określić w czym rzecz.
Autorka pisała zbyt prostym językiem. Sposób przedstawienia i opisania wszystkich miejsc pojawiających się w książce pozostawia wiele do życzenia. Przez większość czasu fabuła się ciągnęła w nieskończoność, a ja zasypiałam. Akcji nie było prawie w ogóle. Sytuacje ratowały jedynie dialogi między bohaterami, które zawierały trochę humoru. Dopiero pod sam koniec książki coś zaczęło się dziać, a ja się wciągnęłam w historię. Moim zdaniem autorka niepotrzebnie rozwlekła tą całą historię.
Podsumowując, Król Kruków to słaby wstęp do serii. Książka bardzo nużąca i odnosiłam wrażenie, że nie ma końca. Pomysł na fabułę bardzo mi się podobał i bardzo żałuję, że autorka przez przedstawienie tego wszystkiego zmarnowała potencjał. Brakowało mi akcji w tej książce, dopiero pod koniec coś zaczęło się dziać i autorka ruszyła dalej. Tak to miałam wrażenie, że akcja cały czas stoi w miejscu. Oczywiście sięgnę po dalsze części z nadzieją, że coś się poprawi, ale po tych wszystkich pozytywnych opiniach, spodziewałam się czegoś o wiele lepszego.

Indeks szczęścia Juniper Lemon

noreply@blogger.com (Akira) — Mon, 24 Jul 2017 12:50:00 +0000

Tytuł: Indeks szczęścia Juniper Lemon
Autor: Julie Israel
Wydawnictwo: IUVI
Ilość stron: 372
Rok wydania: 2017
Ocena: 7/10

Minęło sześćdziesiąt pięć dni od wypadku, który na zawsze odmienił życie Juniper. Świat bez jej cudownej starszej siostry Camilli stał się zimnym i smutnym miejscem.
Pewnego dnia Juniper odkrywa list Camilli napisany w dniu wypadku. List, w którym Cam zrywa z tajemniczym "TY".
Jest w szoku - nie wiedziała o związku siostry i ziejąca dziura w jej sercu wydaje się jeszcze większa. Jaka naprawdę była Cam. Postanawia się tego dowiedzieć, odkryć tożsamość "TY" i dostarczyć mu list.
Ale wtedy Juniper coś gubi. Drobiazg, niewielką kartkę. Jedną z wielu, na których codziennie notuje swój prywatny poziom szczęścia i katalog własnych "wzlotów i upadków dnia". A ta fiszka jest wyjątkowa: zawiera tajemnicę, o której nikt nie może się dowiedzieć.
Do czego prowadzi grzebanie (dosłownie i w przenośni) w cudzych śmieciach?
Czy odkrywanie małych i wielkich tajemnic otaczających ją ludzi to właśnie to, czego Juniper potrzebuje, aby uporządkować własny życiowy bałagan?

Ostatnio miałam ochotę na lekką lekturę i spodziewałam się po tej książce, że taka będzie. jednak myliłam się co do tego, ale o tym za chwilkę. Pozycja zaciekawiła mnie samym opisem, a w szczególności zainteresował mnie motyw fiszek, który moim zdaniem jest czymś oryginalnym, czego brakuje teraz w książkach młodzieżowych. Główna bohaterka każdego dnia zapisywała szczęśliwe i złe chwile, które jej się przytrafiły po śmierci siostry. Jest to naprawdę ciekawy pomysł na prowadzenie swego rodzaju pamiętnika, który może w przyszłości sama wykorzystam.
Juniper to zwyczajna nastolatka, która cierpiała po stracie siostry. Po zgubieniu ważnej dla niej fiszki, starała się znaleźć zgubę za wszelką cenę. Przez to, że bardzo jej na tej karteczce zależało, byłam bardzo ciekawa tajemnicy, jaką skrywa. Dopiero, gdy ją odnalazła rozumiałam, dlaczego tak bardzo zależało jej na tym. Bohaterka była również kreatywna. Miała ciekawe pomysły na wykorzystanie znalezionych przez nią rzeczy, na zajęciach artystycznych, a także odnalazła sposób, w jaki mogłaby przekazać ważną wiadomość dla tajemniczego "TY". Sposób, w który postanowiła przypomnieć wszystkim o swojej siostrze, a także który pozwolił ją upamiętnić bardzo mi się spodobał.
Co do reszty bohaterów muszę wspomnieć o jednej osobie. Brand na co dzień był normalnym nastolatkiem, który kochał muzykę i grał w zespole. Niestety w domu przechodził koszmar i nie chciał pomocy innych. Z jednej strony go rozumiałam, ale z drugiej już nie. Jak będziecie czytać tę książkę to zrozumiecie co miałam na myśli pisząc to, bo nie chcę spoilerować.
Autorka wprowadziła również wątek miłosny, ale był on inny niż wszystkie. Nie zajmował całej książki, był delikatny i idealnie dopełniał całą historię.
Podsumowując Indeks szczęścia Juniper Lemon to udany debiut Julie Israel. Książka była dopracowana. Autorka wszystko miała zaplanowane i idealnie połączyła wszystkie wątki. Nie jest to typowa młodzieżówka. Ta pozycja porusza ważne problemy i pokazuje, że znajdą się książki młodzieżowe, które nie są tylko o miłości i nie są schematyczne. Moim zdaniem jest to idealna książka na te upalne dni, która pokazuje ważne wartości, ale także którą lekko i szybko się czyta.

Za egzemplarz bardzo dziękuję wydawnictwu IUVI

Poczuj lato Book Tag

noreply@blogger.com (Akira) — Sat, 15 Jul 2017 09:31:00 +0000

Są wakacje, a ja czytam cały czas książki, których opinii nie dodaję, więc postanowiłam zrobić w końcu jakiś tag. Ostatni pojawił się już spory czas temu i nie wiem czemu do tej pory nie zrobiłam kolejnego, a bardzo lubię odpowiadać na pytania w nich zawarte. Także zaczynajmy!

1. Książka lub seria, którą chcesz przeczytać w wakacje.

Tego jest sporo, ale najbardziej chciałabym przeczytać Dwór cierni i róż oraz Dwór mgieł i furii. Wszyscy tyle mówią o tych książkach i przez to mam wrażenie, że jako jedyna tego nie czytałam. Dodatkowo chciałabym przeczytać Starcie królów, Małe życie, Kruczy cykl i wszystkie części Szklanego tronu, które mam w domu.

2. Książka z żółtą lub niebieską okładką.

Niebieska okładka? Jest! A czemu wybrałam akurat Kosogłosa? Ta książka najbardziej mi się kojarzy z wakacjami, bo kilka lat temu czytałam ją właśnie w tym okresie. Było to też w tym roku, z którego mam najlepsze wspomnienia, dlatego ta książka, jak i cała trylogia bardzo miło mi się kojarzą :)

3. Twój plażowy must have.

Akcja powieści rozgrywa się nad morzem, w czasie wakacji. To już idealny powód, dlaczego umieściłam tę książkę w odpowiedzi. Do tego mamy wakacyjną miłość! Chyba już nic nie muszę dodawać.

4. Książka z okładką, która kojarzy ci się z wakacjami.

Taka długa podróż z przyjaciółmi po USA to moje małe marzenie, które chciałabym zrealizować właśnie w wakacje, a ta okładka idealnie do tego pasuje. Książki jeszcze nie czytałam, ale mam zamiar zrobić to jeszcze w tym roku!

5. Powieść, która wywołała u ciebie słoneczny uśmiech.

Z tym punktem miałam ogromny problem, bo większość książek, jakie czytałam powodowały morze wylanych łez. Jednak po dłuższej chwili zastanowienia wybrałam Był sobie pies.

Moje pupile potrafią poprawić mi humor błyskawicznie. Podczas czytania, tych wszystkich pięknych scen między bohaterami od razu pojawiał się uśmiech na mojej twarzy, bo myślałam o moich maleństwach i zapominałam o wszystkim wokół mnie.

6. Książka, przez którą wylałeś morze łez.

Tutaj problemu nie miałam. Jestem osobą, która bardzo szybko się wzrusza i płaczę na większości książek, więc mogę tutaj wymieniać i wymieniać. Tak najbardziej płakałam na Kosogłosie. Śmierć Prim była tak niespodziewana, że nie mogłam się otrząsnąć do końca książki i myślałam o tym przez całą noc, tak że nie mogłam zasnąć.

7. Najlepsza impreza w książce, czyli taka w której chciałbyś uczestniczyć.

Nad tym pytaniem również długo się zastanawiałam, ale nie mogę sobie przypomnieć żadnej książki, w której byłaby jakaś impreza, na której chciałabym się pojawić, dlatego zostawiam ten podpunkt bez odpowiedzi. Może Wy mi przypomnicie, w jakich książkach była impreza, bo mi naprawdę wyleciało to z głowy.

8. Powieść z historią łatwą jak jazda na rowerze.

Promyczek ma prostą historią, nawet przewidywalną, ale w tej książce nie o to chodzi. Tutaj liczy się przekaz, który niby jest oczywisty, ale ludzie o nim zapominają, dlatego uważam, że dla samego zakończenia każdy powinien zapoznać się z tą historią.

9. Powieść, do której musiałeś dojrzeć jak kwiat.

Może Was to zdziwi, może nie, ale są to Dziady A. Mickiewicza. Którąś z części czytałam w gimnazjum i za bardzo nie rozumiałam o co w tym wszystkim chodzi. Dopiero w liceum zrozumiałam całą książkę i stała się ona jedną z moich ulubionych lektur szkolnych.

To by było tyle na dziś. Mam nadzieję, że spędzacie miło te wakacje i czytacie dużo książek! Każdy kto chciałby wykonać ten tag może czuć się przeze mnie nominowany! Niedługo znowu wrócą opnie na moim blogu, tylko skończę czytać Harrego Pottera :D

Podsumowanie kwiecień/maj/czerwiec

noreply@blogger.com (Akira) — Sun, 02 Jul 2017 12:52:00 +0000

Hejka! Dzisiaj mam dla Was podsumowanie trzech ostatnich miesięcy. Był to chyba najtrudniejszy i najbardziej intensywny okres w tym roku. Na szczęście wszystko poszło po mojej myśli :)

Przeczytane książki:

1. Dziady

2. Folwark zwierzęcy

3. Pierworodna

4. Kłamca i szpieg

5. Harry Potter i kamień filozoficzny

6. Ukryci przed słońcem

7. 13 powodów

8. Harry Potter i komnata tajemnic

9. Harry Potter i więzień Azkabanu

Seriale, które udało mi się skończyć:

1. TVD

2. Skam

Piosenki, których nałogowo słuchałam:

Ukryci przed słońcem

noreply@blogger.com (Akira) — Tue, 20 Jun 2017 18:41:00 +0000

Tytuł: Ukryci przed słońcem
Autor: Ewa Kołda
Wydawnictwo: E-bookowo.pl
Ilość stron: 270
Rok wydania: 2017
Ocena: 8/10

Samantha jest niczym nie wyróżniającą się, szesnastoletnią dziewczyną. A przynajmniej do czasu, gdy w nowej szkole poznaje nie do końca zwyczajnych przyjaciół. Dziwnym zarządzeniem losu nastolatka dowiaduje się o istnieniu w swoim najbliższym otoczeniu istot znaczeni potężniejszych, niż ludzie. Co więcej, sama pozyskuje moce, których jednak nie potrafi do końca kontrolować. Ze względu na swoje nowo nabyte umiejętności staje się celem potężnego maga, pragnącego objąć władzę nas niczego nieświadomymi ludźmi. Świat pełen niedomówień, tajemnic i magii wciąga ją w siebie. Czy uda jej się w nim odnaleźć?

Ostatnio miałam okazję zapoznać się z książką polskiej autorki. Sięgając po nią, nie miałam żadnych oczekiwań. Muszę przyznać, że zostałam miło zaskoczona, jednak spodziewałam się czegoś innego.
Od samego początku wciągnęłam się w powieść. Pewnie to za sprawą tego, że potrzebowałam lekkiej książki. Akcja na początku wolno się toczy, ale później po pewnym wydarzeniu zmienia się wszystko. Od tamtej chwili całą historię czytałam z ogromnym przejęciem, bo chciałam jak najszybciej dowiedzieć się co będzie dalej.
Główna bohaterka jest zwykłą nastolatką. Ma swoje wady, ale stara się nad nimi pracować m.in. nad nadwagą, co mi się spodobało, bo nie siedziała i nie użalała się nad sobą, tylko starała się coś z tym zrobić, aby to zmienić. Po sytuacji, która zmieniła jej życie o 180 stopni, dziewczyna zmieniła się. Stała się bardziej odważna, pokonała nawet swój lęk wysokości. Samantha jest pierwszą główną bohaterką, w ostatnim czasie, która nie irytowała mnie swoim zachowaniem.
Muszę również wspomnieć o rodzicach Sam, którzy byli pracoholikami. Nie poświęcali dzieciom czasu, zależało im jedynie na pracy, a główna bohaterka razem z siostrą musiały radzić sobie same. Brak rodziców, którzy byli zajęci swoją karierą, miał konsekwencję, jeśli chodzi o Andy - młodszą siostrę Sam. Dziewczyna była zagubiona, przez co wpadła w złe towarzystwo. Po nieciekawej sytuacji, w której się znalazła było mi jej trochę szkoda.
Prócz tego pojawiają nam się istoty magiczne m.in elfy oraz pół ludzie pół zwierzęta. Od razu Wam powiem, że przez samo pojawienie się elfów, poczułam się jakbym znowu miała 5 lat, a przed moim oczami ukazał się obraz wróżek i innych stworzeń. Nawet nie wiecie, jakie to było przyjemnie uczucie, powspominać dziecięce lata i to dzięki książce.
Fabuła toczy się głównie w domu głównej bohaterki, w mieście, jak i w lesie. Sceny i wydarzenia z ostatniego miejsca najbardziej mi się podobały, bo były tajemnicze. Akcja nie toczy się dość szybko, co dodaje pewnego uroku książce. Wszystkie magiczne miejsca, opisy istot sprawiły, że czas dla mnie na chwilę się zatrzymał, wkroczyłam do historii i czułam się jakbym tam była.
Podsumowując, książka jest naprawdę przyjemna i szybko się czyta. Pozwala na chwilę oderwać się od rzeczywistości, zapomnieć o teraźniejszości i przypomnieć sobie o dziecięcych latach. Razem z główną bohaterką odkrywamy powoli tajemnice magicznego świata, które zmieniają całkowicie jej życie. Mam nadzieję, że kolejna część pojawi się niedługo, bo jestem bardzo ciekawa dalszych losów bohaterów, których trudno nie lubić.

Za egzemplarz bardzo dziękuję autorce :)

Kłamca i szpieg

noreply@blogger.com (Akira) — Tue, 06 Jun 2017 14:03:00 +0000

Tytuł: Kłamca i szpieg
Autor: Rebecca Stead
Wydawnictwo: IUVI
Ilość stron: 193
Rok wydania: 2017
Ocena: 6/10

- Jeśli nie wrócę za dziesięć minut, to będzie oznaczało, że zdarzyło się coś strasznego.
- I co mam wtedy zrobić?
- Dzwoń na policję.
- Poważnie? A co jeśli pośliźniesz się w tych skarpetkach w łazience, uderzysz głową o wannę i stracisz przytomność? [...] Safer schyla się, zdejmuje skarpetki i rzuca je na trampki.
- Jeśli za dziesięć minut nie wrócę, dzwoń na policję, bo nie będzie to oznaczać, że się pośliznąłem w skarpetkach na podłodze w łazience, tylko że najprawdopodobniej jestem w stalowych szponach totalnego psychola. Okej?

Idziemy o zakład, że nie przewidzisz zakończenia!

Gdy Georges wprowadza się d bloku na Brooklynie, poznaje Safera - odludka, wielbiciela kawy i szpiega. Georges dobrze się czuje w towarzystwie ciut ekscentrycznej rodziny Safera. Zapomina przy nich o kłopotach: że tata stracił pracę, musieli się przeprowadzić, a mama zaczęła brać dodatkowe dyżury w szpitalu. W szkole też nie jest łatwo - Georges znalazł się na celowniku Dallasa, specjalisty od wyszukiwania u innych słabych miejsc.
Pierwsza misja szpiegowska? Tropienie tajemniczego Iksa. W miarę postępu śledztwa, kiedy Safer stawia coraz to nowsze wymagania, Georges zaczyna się zastanawiać, co jest prawdą, a co nie, i co to wszystko jest za gra.

A w co gra on sam?

Jest to moje pierwsze spotkanie z tą autorką. Przyznam, że opis książki bardzo mnie zaintrygował, a przede wszystkim słowa: "Idziemy o zakład, że nie przewidzisz zakończenia!". To zdanie zadecydowało o tym, że sięgnęła po tę historię.
Książka jest przeznaczona zdecydowanie dla młodszych czytelników, jednak zawiera w sobie wiele ważnych wartości. Akcja wolno się rozwija, co dla mnie było minusem, bo mimo małej objętości, trochę ciężko czytało mi się książkę.
Głównymi bohaterami są Georges i Safer - dwóch chłopaków w wieku gimnazjalnym. Zostali oni przedstawieni, jako zwykli nastolatkowie, przez co bardziej można się z nimi utożsamić. Od początku intrygowała mnie postać Safera. Domyślałam się, że jest z nim coś nie tak, a potem w dalszej części powieści, ujawnił nam swój sekret. Bardzo polubiłam Candy, młodszą siostrę Safera, która miała pozytywne podejście do życia i nie przejmowała się opinią innych ludzi.
Motyw szpiegowski bardzo mi się podobał. Spodziewałam się jakiś większych intryg, ale muszę przyznać, że spodobało mi się rozwiązanie wątku tajemniczego Iksa.
Książka mówi też o znęcaniu się nad słabszymi w szkole. Pokazuje, że jeśli zbierze się grupka osób, które mają ten sam problem, to uda im się z nim wygrać. Ludzie, którzy są inni i wyróżniają się w jakiś sposób są więcej warci od tych, którzy próbują wtopić się w tłum.
Muszę przyznać, że nie przewidziałam takiego zakończenia, a w szczególności tego, co stanie się z mamą Georges'a. Brakowało mi dokończenia, niektórych wątków, nad czym trochę ubolewam.
Podsumowując, książka przeznaczona jest dla młodszych czytelników. Przekazuje ona cenne wartości i pokazuje problemy młodszej młodzieży. Historię przyjemnie mi się czytało. Pozwoliła mi ona na chwilę wrócić w myślach do lat dziecięcych. Jest to przyjemna lektura na jeden lub dwa wieczory. Gdybym była młodsza zapewne bardziej by mi się podobała, ale nie żałuję tych paru godzin, które spędziłam z tą książką.

Za egzemplarz dziękuję wydawnictwu IUVI

Wróciłam! + Mała zmiana

noreply@blogger.com (Akira) — Sat, 27 May 2017 15:01:00 +0000

Tak, jak pisałam w kwietniu, przez matury nie było mnie sporo czasu. Nie miałam kiedy czytać, dlatego też tak mało postów pojawiało się u mnie na blogu. Wiem, że miałam wrócić w połowie maja, ale jednak mój los tak się potoczył, że musiałam przełożyć mój powrót. Mam nadzieję, że nie zapomnieliście o mnie i nadal będziecie z chęcią odwiedzać mojego bloga. Od wczoraj możecie czytać recenzję Pierworodnej, która zapoczątkowała mój powrót.

Co do zmian, to postanowiłam zmienić adres bloga. Chciałam zrobić to już jakiś czas temu, ale stwierdziłam, że po tej przerwie nastał na to odpowiedni moment. Pewnie zapytacie dlaczego? Już Wam mówię. Zakładając bloga nie zauważyłam, że zgubiłam w adresie "s". Zorientowałam się po jakimś czasie i od tamtego momentu nie dawało mi to spokoju. Teraz sobie myślę, że powinnam była zrobić to od razu i szczerze nie wiem dlaczego tego nie zrobiłam. W każdym bądź razie mój blog od paru dni funkcjonuje pod adresem http://alotofpagespl.blogspot.com

Żeby nie było zbyt krótko chciałam wypisać Wam listę książek, które zamierzam przeczytać
w pierwszej kolejności, i których recenzji możecie się spodziewać.

1. Zabójczyni - Sarah J. Maas

2. Dwór cierni i róż - Sarah J. Maas

3. Król kruków - Maggie Stiefvater

4. Starcie królów - George R.R. Martin

5. Królowa Tearlingu - Erika Johansen

Jak widzicie są to książki, które zapewne wielu z Was już czytało, a ja mam tyle do nadrobienia

i mam nadzieję, że mi się to uda. Możecie mi napisać, od której pozycji mam najpierw zacząć, bo szczerze samej trudno jest mi się zdecydować. Jest tych książek o wiele więcej, ale wypisałam Wam te, które najbardziej i najszybciej chcę poznać.

Prócz książek mam do nadrobienia parę seriali, ale też są takie które chcę zacząć oglądać, a wśród nich są:

1. Skam sezon 4

2. TVD sezon 7 i 8

3. Orange Is The New Black sezon 4 i 5

4. Outlander

5. The Originals

6. Arrow

7. Lucifer

8. Sense 8

Jak widzicie trochę tego mam i zapewne jeszcze coś do mojej listy dojdzie znając życie. Cieszę się, że do Was wróciłam i mam nadzieję, że kolejnej takiej przerwy nie będzie. Niedługo dodam recenzję książki Kłamca i szpieg, a tym czasem życzę Wam miłego weekendu! :)

Pierworodna

noreply@blogger.com (Akira) — Fri, 26 May 2017 08:55:00 +0000

Tytuł: Pierworodna
Autor: Tosca Lee
Ilość stron: 383
Wydawnictwo: IUVI
Rok wydania: 2017
Ocena: 8/10

Nagle, w jednej chwili, powraca cała przeszłość. Audra odzyskuje wymazane na jej własne życzenie wspomnienia. Wreszcie wie, dlaczego pozbyła się przeszłości - by uratować córkę. Wie też, że Dziedzice nie pozwolą jej żyć...
Musi więc znaleźć i pokonać swojego śmiertelnego wroga Historyka - to jedyna szansa, by położyć kres trwającej od wieków wojnie między Potomkami a Dziedzicami, raz na zawsze.
Zegar tyka, a sprawy się komplikują, ponieważ Audra musi działać prawem. Jednocześnie zmaga się z rosnącą potęgą swojej mocy i jej bolesnymi skutkami. Z pomocą mnicha heteryka, sprawdzonych przyjaciół i hakerki szuka sposobu, aby pokonać Dziedziców i uratować pozostałych Potomków. Ostateczna konfrontacja będzie śmiertelnie niebezpiczenym sprawdzianem mocy Audry.
Czy Audra okaże się wystarczająco silna?

Zakończenie pierwszego tomu sprawiło, że od razu chciałam sięgnąć po kolejny. Musiałam na to trochę poczekać, aż w końcu udało mi się go przeczytać.
Na samym początku chciałam napisać, że dużym plusem jest przypomnienie bohaterów, a także wydarzeń, które miały miejsce w poprzedniej części. Ułatwiło mi to czytanie i nie miałam problemu z wciągnięciem się w fabułę. Jest to naprawdę duży plus, w szczególności że od wydania pierwszego tomu minęło już trochę czasu.
Od pierwszych stron, w mojej głowie zrodziło się wiele pytań dotyczących przyszłości bohaterów i kolejnych wydarzeń. Akcja ciągle się toczy. Walka, strach, podstępy, troska o bliskich to rzeczy, które towarzyszą nam przez całą książkę.
Historia Audry i Luki została rozwinięta. Autorka pokazała nam obraz pięknej miłości, która przetrwała, pomimo niebezpieczeństwa, które było ciągle obecne. Były momenty, w których główna bohaterka mnie denerwowała. Próbowała wszystko robić sama, rozumiem, że chciała chronić bliskich, ale odrzucała pomoc, która była jej ofiarowana. Kolejną rzeczą, która mi się nie podobała było brak poczucia wina wobec zwykłych ludzi, których wykorzystywała poprzez używanie perswazji. Audra popełniała błędy, nie została wykreowana na idealną bohaterkę, co również jest dużym plusem.
W tej części bardzo spodobała mi się postać Błazna. Dziewczyna, była bardzo inteligenta i oddana swoim przyjaciołom.
Autorka nie oszczędza bohaterów. Są ciągle wystawiani na niebezpieczeństwo i muszą zmieniać miejsce swojego pobytu. Książki nie da się czytać urywkami. Przez nagromadzenie akcji, aż trudno oderwać się od lektury, bo każdy kolejny rozdział odkrywa przed nami nową tajemnicę. Autorka zaskoczyła mnie tożsamością Historyczki, jak i również zakończeniem. Czytając to zostałam wbita w fotel i nie mogłam uwierzyć w to co się stało.
Podsumowując, Pierworodna to genialna kontynuacja Potomków. Ta duologia zapewniła mi godziny pełne emocji. Są to książki z oryginalną fabułą i zaskakującymi wydarzeniami. Autorka zabrała mnie na niebezpieczną wycieczkę po Europie, o której długo nie zapomnę.

Za egzemplarz dziękuję wydawnictwu IUVI

Podsumowanie: styczeń/luty/marzec + Book Haul + Informacje

noreply@blogger.com (Akira) — Tue, 18 Apr 2017 16:26:00 +0000

Hejka! Wiem, że od stycznia pojawia się bardzo mało postów, ale to dlatego, że za dwa tygodnie mam matury i nie mam kiedy czytać książek. W połowie maja wszystko wróci do normy, mam taką nadzieję. Dzisiaj mam dla Was podsumowanie trzech ostatnich miesięcy. Niestety nie przeczytałam za dużo książek
i mój wynik jest tragiczny. Nawet nie wiecie, jak bardzo ubolewam nad tym, że nie mam czasu na czytanie.
W book haulu pokażę Wam pozycje, które trafiły do mnie w ostatnim czasie, jednak nie będą to wszystkie książki, bo niektórych nie mam w domu.

KSIĄŻKI PRZECZYTANE W CIĄGU TRZECH OSTATNICH MIESIĘCY

Endgame. Reguły gry
Był sobie pies
Wioska morderców
Grom i Szkwał
Zdążyć przed Panem Bogiem
Tango
Dżuma

BOOK HAUL

Książki od wydawnictw

Wygrane w konkursie

Książki, które kupiłam/dostałam

Także to by było tyle na dziś. Postaram się dodać w najbliższych tygodniach jakiś tag, ale nie obiecuję, bo nie wiem czy znajdę na to czas. Jeśli byście chcieli mogę zrobić osobny post o serialach i muzyce jakiej słucham. Możecie pisać w komentarzach, jeśli chcielibyście coś takiego przeczytać. Tak, jak już wspominałam, mam nadzieję, że w maju powrócę z recenzjami :)

Grom i Szkwał

noreply@blogger.com (Akira) — Mon, 20 Mar 2017 17:39:00 +0000

Tytuł: Grom i Szkwał
Autor: Jacek Łukawski
Ilość stron: 400
Wydawnictwo: Sine Qua Non
Rok wydania: 2017
Ocena: 7/10

W huku gromów i przy wtórze szkwału ważą się losy królestw po obu stronach Martwej Ziemi.
Arthornowi udaje się uciec z zamku opanowanego przez zdrajców, lecz najgorsze dopiero przed nim. Wkrótce znów wyruszy ku Martwicy, tym razem bez przygotowania, drużyny i wbrew własnej woli. Jednocześnie stary Garhard stara się opanować sytuację w Wondettel. To zadanie tym trudniejsze, że lord Auriss nie powiedział jeszcze ostatniego słowa - podobnie jak wysłannicy sił potężniejszych, niż przeczuwają najwięksi mędrcy. Impas, jak się wydaje, może przełamać tylko obecność księżniczki Azure, która jednak przepadła bez wieści. Co zrobi Arthorn, gdy ją odnajdzie? Czy zdoła nakłonić ją do powrotu? Ile zdecyduje się poświęcić dla królestwa?
Mroczny cień Nife pochłania bezkresne stepy, czyha na sielskie Asnal Talath, sięga podziemnych Serc Dwargów i snuje się po pokładzie latającego okrętu. Wolno podąża ku granicy, za którą śpi niespokojne Wondettel.

Rok temu miałam możliwość zapoznać się z pierwszym tomem Krainy Martwej Ziemi, który był debiutancką powieścią Jacka Łukawskiego. Książka bardzo mi się podobała, dlatego ucieszyłam się, gdy pojawiły się zapowiedzi tomu drugiego.
Historia rozpoczyna się w tym momencie, co zakończył się tom pierwszy. Przez to, że minęło trochę czasu od wydania Krwi i stali, nie mogłam od początku wbić się w powieść. Przez około 100 stron próbowałam sobie przypomnieć bohaterów oraz niektóre sytuacje z poprzedniej części. Na szczęście potem było już lepiej i wciągnęłam się w lekturę.
Akcja toczy się już od pierwszych zdań i na nowo przenosimy się do świata wykreowanego przez autora.
Poznajemy nowych bohaterów. Jednym z nich jest księżniczka, która od początku mnie denerwowała. Stosunek Arthorna do niej bardzo mi się spodobał, co zbliżyło mnie do niego. Bohater nadal pozostał dla mnie tajemniczy, ponieważ nie wiemy za dużo o jego przeszłości, ale mam nadzieję, że w kolejnych tomach się to zmieni, bo jest to mój ulubiony bohater z tej serii, jak na tę chwilę. Prócz księżniczki pojawiają się również inne postacie, które zostały dobrze wykreowane, a część z nich ma znaczy wpływa na przebieg fabuły.
Klimat, jaki panuje w tej powieści, a także opisy krajobrazów to rzeczy, za które pokochałam tę serię. Jestem pełna podziwu dla autora za utrzymanie języka średniowiecznego, ale również za stworzenie nowych. Niestety żałuję, że autor nie dodał od siebie tłumaczenia pewnych kwestii, ponieważ niektórych nie mogłam zrozumieć z kontekstu.
Podsumowując drugi tom serii Kraina Martwej Ziemi jest utrzymany na takim samym poziomie co poprzedni. Brakowało mi krótkiego wstępu, który pomógłby mi przypomnieć wydarzenia z Krwi i stali, a także tłumaczeń niektórych kwestii z języka stworzonego przez autora. Poza tym akcja nadal się toczy i historia pozostawia po sobie nutkę tajemnicy. Książka ma wiele dobrych momentów, a wszystkie opisy podbiły moje serce. Cieszę się, że pojawił się tom drugi i teraz przyszło mi tylko wyczekiwać kontynuacji.

Za egzemplarz dziękuję wydawnictwu SQN

Wioska morderców

noreply@blogger.com (Akira) — Tue, 28 Feb 2017 16:15:00 +0000

Tytuł: Wioska morderców
Autor: Elisabeth Herrmann
Ilość stron: 548
Wydawnictwo: Prószyński i S-ka
Rok wydania: 2016
Ocena: 7/10

Pewnego majowego dnia w ogrodzie zoologicznym w Berlinie dochodzi do makabrycznej zbrodni. Kiedy na miejscu zdarzenia zjawia się policjantka Sanela Bear, zastaje chaos i zamieszanie. Kilka dni później prasa opisuje przerażające okoliczności zdarzenia i ujawnia nazwisko kobiety podejrzanej o popełnienie przestępstwa. Charlie Rubin przyznaje się, że to ona dopuściła się zbrodni. Sanela jednak ma wątpliwości i rozpoczyna własne dochodzenie w tej sprawie.
Profesor Gabriel Brock i młody psycholog Jeremy Saaler, którzy mają przygotować opinię na temat poczytalności Charlie Rubin, zaczynają podejrzewać, że zabójstwo ma coś wspólnego z dzieciństwem podejrzanej, spędzonym w Wendisch Bruch, niewielkiej wiosce w Brandenburgii, gdzie nie ma już ani jednego mężczyzny... I tylko psy szczekają tak jak przed laty, zwiastując swoim ujadaniem nadchodzące nieszczęścia.

Jakiś czas temu o książce było głośno. Bardzo chciałam po nią sięgnąć, ale wolałam poczekać aż trochę o niej ucichnie. Jak możecie zauważyć po opiniach pojawiających się na blogu, to prawie w ogóle nie czytam kryminałów, ale mam zamiar powoli to zmienić, a ta książka przybliżyła mnie do tego.
Wciągnęłam się w fabułę po kilkunastu stronach. Od początku była osoba, którą podejrzewałam o morderstwo, co się potem sprawdziło, ale przez całą lekturę byłam ciekawa jej tożsamości. Główna bohaterka Sanela Bear bardzo mi zaimponowała. Swoim zaciekawieniem tą sytuacją oraz uporem pomogła rozwiązać zagadkę morderstwa. Kluczowym bohaterem jest również Jeremy, który jest trochę zagubiony, ale ma dobre intencje. Najbardziej zaciekawiła mnie jednak postać Charlie oraz jej siostry. Obie łączy tajemnicza przeszłość, która jest kluczem do rozwiązania zagadki w sprawie morderstwa. Pozostali bohaterowie pojawiający się w książce są również ciekawi i zostali dobrze wykreowani. Widać, że autorka włoży w to dużo pracy.
Tak jak wspominałam, wciągnęłam się w książkę po kilkunastu stronach, jednak akcja potem zwolniła, przez co gorzej mi się czytało tę historię i musiałam co jakiś czas odkładać lekturę. Z czasem autorka wplotła więcej zagadek i tajemnic, co rozkręciło akcję i od nowa się wciągnęłam. Klimat zrobił się mroczniejszy, a przy ostatnich 200 stronach z trudem mogłam się oderwać od czytania. Zakończenie zamknęło wszystkie wątki pojawiające się w książce i zostało dokładnie dopracowane. Autorka wszystko opisała w taki sposób, że historia przedstawiona na kartach tej pozycji, wydaje się być bardzo realistyczna. Jak o tym pomyślę to aż mnie ciarki przechodzą.
Podsumowując, książka jest naprawdę udana. Czytało mi się ją w miarę szybko. Niewyjaśnione sprawy z przeszłości zostały przedstawione w taki sposób, że dąży się do ich poznania razem z bohaterami. Autorka połączyła wszystkie wątki, całą książkę dobrze dopracowała, a zakończenie jest naprawdę dobre. Mimo, że spędziłam miło czas przy tej pozycji nie sądzę, że zostanie mi ona w pamięci na długo. Jest to dobra książka do przeczytania na raz.

Był sobie pies - cytaty

noreply@blogger.com (Akira) — Thu, 23 Feb 2017 14:08:00 +0000

"Nie ma złych psów Bobby. Są tylko źli ludzie. Tu po prostu potrzeba miłości."

"Gdy brał mnie na ręce, strumień przepływającej między nami miłości był tak silny, że aż mnie ściskało w żołądku, jakby opanował go głód."

"Stwierdzam, że sensem mojego pieskiego życia było dodawanie otuchy chłopcu, kiedy tylko jej ode mnie potrzebował."

"Chłopiec się poddawał. Narastało w nim przemożne poczucie klęski, a on składał broń. W tamtej chwili był jak mój brat Głodek, który położył się wtedy w kanale i już nie wstał."

"Sensem mojego życia było kochać go, być z nim i go uszczęśliwiać. Nie chciałem, żeby teraz przeze mnie cierpiał - to właśnie dlatego uznałem, że to dobrze, że go tu nie ma nie widzi, jak odchodzę, choć ból tęsknoty za nim był w tamtej chwili tak wielki jak te dziwne boleści w moim brzuchu."

"Możesz już odejść Bailey. Wykonałeś świetną robotę, zaopiekowałeś się chłopcem. To było twoje zadanie i wspaniale się z niego wywiązałeś. Jesteś grzecznym pieskiem, grzecznym pieskiem."

"Jednak była różnica między wykonywaniem polecenia, a uczuciem, że życie ma jakiś sens, jakiś cel. Myślałem, że sensem mojego życia było towarzyszenie Ethanowi, co się wypełniło - byłem przy nim, kiedy dorastał. A skoro się co do tego nie myliłem, to dlaczego byłem teraz Ellie? Czy może istnieć więcej niż jeden sens życia psa?

"Nie raz miałem ochotę rzucić to wszystko w diabły. Bo mnie przerastało. [...] Ale Susan umierała. I nigdy się nie poddała, walczyła do samego końca. A skoro ona mogła, wiedziałem, że i ja muszę dać radę. Co to ważne. Bo porażka nie wchodzi w grę, jeśli jedyne, co potrzeba do osiągnięcia sukcesu, to włożenie w coś więcej wysiłku. Wiem, że to trudne, Mayu. Nie poddawaj się."

"Leżąc w promieniach padającego przez okno słońca i rozmyślając o nadchodzącej śmierci, zdałem sobie sprawę, że przeżyłem życie jako grzeczny piesek. To, czego nauczyłem się od mojej pierwszej mamy, zaprowadziło mnie do Ethana, a to czego nauczyłem się od chłopca, pozwoliło mi zanurkować w te ciemne odmęty i uratować Geoffreya. Po drodze Jakob nauczył mnie Szukaj i Pokaż, dzięki czemu pomogłem uratować mnóstwo ludzi."

"Byłem psem, którego jedynym sensem życia było towarzyszenie i służba ludziom. Teraz odcięty od nich, czułem się, jakbym dryfował po nieznanych wodach. Nie miałem celu, przeznaczenia, nadziei."

Był sobie pies

noreply@blogger.com (Akira) — Mon, 20 Feb 2017 17:54:00 +0000

Tytuł: Był sobie pies
Autor: W. Bruce Cameron
Ilość stron: 390
Wydawnictwo: Kobiece
Rok wydania: 2017
Ocena: 8/10

Oto pełna głębokich uczuć i zdumiewająca opowieść o oddanym psie, który życiową misją czyni wpajanie swoim właścicielom znaczenia miłości i pogody ducha. To powołanie wypełnia na przestrzeni... kilku żyć.
Bailey jest zszokowany – po krótkim i smętnym życiu, jakiego doświadczył w postaci bezpańskiego kundla odradza się w ciele niesfornego szczeniaka. Kiedy trafia pod opiekę ośmiolatka Ethana, który kocha go całym sercem, odkrywa nowe oblicze – dobrego, poczciwego psiaka. Jednak życie u uwielbianej rodziny to nie koniec przygód Baileya. Ponownie odradza się w postaci kolejnego psa!
Był sobie pies to pokrzepiająca i pomysłowa historia. Doprowadza czytelnika do skrajnych emocji – jest jednocześnie uroczo zabawna i dotkliwie przejmująca.
Ta książka w piękny sposób pokazuje, że miłość nie zna granic oraz że nasi najbliżsi zawsze są przy nas. Najważniejsze przesłanie powieści głosi, że każda istota na ziemi urodziła się z misją.
WSZYSTKIE PSY IDĄ DO NIEBA... CHYBA ŻE MAJĄ NIEDOKOŃCZONE SPRAWY NA ZIEMI

O książce słyszałam już jakiś czas temu. Potem zobaczyłam zwiastun filmu, na którym płakałam, ale tak mi się spodobał, że odtwarzałam go kilka razy. Wtedy wiedziałam, że muszę przeczytać tę książkę, a jako miłośniczka zwierząt chciałam zrobić to jak najszybciej.
Wszyscy wiemy, że pies jest najlepszym przyjacielem człowieka. Bailey to pies, który odradza się na nowo i szuka swojego przeznaczenia. Za każdym razem trafia do innych osób i jest inaczej traktowany. Jak wiadomo zachowanie psa zależy od tego, jak zostanie wychowany. W przypadku Baileya widać to bardzo dobrze. Dzięki temu możemy zobaczyć, jak ludzie traktują zwierzęta. Te wszystkie przeżycia pozwoliły naszemu głównemu bohaterowi, zdobyć doświadczenia, które pomogły mu spełnić jego misję.
Autor przedstawił nam tę historię z punktu widzenia psa. Zawsze mnie ciekawiło, jak zwierzęta widzą nas, a ta książka dała mi możliwość przybliżenia sobie tego. W bardzo uroczy sposób zostały pokazane, niektóre rzeczy. Przemyślenia Baileya zmieniały się wraz z jego wiekiem, im był straszy, tym lepiej rozumiał, niektóre sprawy, niż jak był szczeniakiem. Problemy ludzkie, które obserwujemy razem z głównym bohaterem, zostały przedstawione w inny sposób niż normalnie jest to pokazane w literaturze. Zachowania, które są dla nas normalne, dla psa były jedynie pewnymi wskazówkami do tego jak ma się zachować w danej sytuacji.
Książka wywołała we mnie wiele emocji, które odczuwam nawet dzisiaj, kilka dni po przeczytaniu. Zabierając się za lekturę byłam przygotowana na łzy, ale nie sądziłam, że aż tyle ich wyleję. Wiedziałam, że Bailey będzie umierał, ale każda jego śmierć i cierpienie właścicieli ściskały mnie za serce. To były momenty, kiedy musiałam odłożyć książkę i chwilę odczekać zanim będę w stanie kontynuować historię.
Był sobie pies to powieść wzruszająca o poszukiwaniu celu w życiu przez psa, który na nowo się odradza.
Historia obrazuje nam miłość, ale także cierpienie jakie doświadczył Bailey. Ta książka jest nie tylko dla ludzi, którzy kochają psy, ale też dla miłośników zwierząt, jak i również osób, które nie doceniają towarzystwa czworonożnych przyjaciół. Ta pozycje na zawsze zostanie w moim sercu, bo po niej zaczęłam trochę inaczej patrzeć na zwierzęta. Teraz będę się jedynie zastanawiać czy moje czworonogi też mają do wypełnienia jakiś cel w życiu. Czytając tę książkę zaopatrzcie się w chusteczki i dam Wam mała radę - jeśli nie oglądaliście jeszcze zapowiedzi, to nie róbcie tego, bo dowiecie się, jakie jest zakończenie tej pięknej historii.

Za możliwość przeczytania tej historii dziękuję Wydawnictwu Kobiecemu

Endgame. Reguły gry

noreply@blogger.com (Akira) — Wed, 25 Jan 2017 18:55:00 +0000

Tytuł: Reguły gry
Autor: James Frey, Nils Johnson - Shelton
Ilość stron: 343
Wydawnictwo: Sine Qua Non
Rok wydania: 2017
Ocena: 8/10

Najsilniejsi i najsprytniejsi z Graczy dotarli do końcowej fazy Endgame. Klucz Ziemi oraz Klucz Niebios już odnaleziono, ukryty pozostał ostatni klucz do wygranej i ocalenia świata - Klucz Słońca. Zwycięzca może być tylko jeden!
Maccabee gra, by wygrać. Posiada Klucz Ziemi i Klucz Niebios, teraz zrobi wszystko, by zdobyć Klucz Słońca. Ale w Endgame nic nie jest stałe. Maccabee musi grać ostrożnie i bacznie pilnować pleców. An Liu gra dla śmierci. Jego celem jest powstrzymanie Endgame i zagłada całego świata. Aisling porzuciła Grę i zdecydowała się walczyć po stronie życia.
Aisling, Sarah, Jago, Shari i Hilal nie chcą dopuścić do zakończenia Endgame. Klucz Słońca nie może zostać odnaleziony. Tych pięciu Graczy postanowiło ustanowić własne reguły Gry.
Wszystkich łączy jedno: są gotowi umrzeć, by osiągnąć zamierzone cele. Doprowadzą sprawy do końca, ale na własnych zasadach.

Dość długo czekałam na trzeci tom tej wspaniałej trylogii. Zakochałam się w Endgame od pierwszych słów. Z jednej strony byłam bardzo ciekawa dalszych losów bohaterów i przebiegu gry, a z drugiej nie chciałam się żegnać z tą historią.
Akcja cały czas biegnie, nie zwolniła ani na moment. Zostało już niewielu głównych bohaterów, ale pojawiają się także nowi, którzy mają kluczowe znaczenie dla przebiegu Endgame. Tworzą się nowe sojusze, dwie drużyny. Każda z nich ma inny cel. Nadało to fabule nieco rozpędu. Ostatnich Graczy poznajemy z lepszej strony, ze strony ludzkiej. Bohaterowie jednoczą się i widać więź, która zaowocowała między nimi. Byli wstanie oddać życie, aby cel, do którego dążyli został osiągnięty.
Oprócz nowych bohaterów, pojawiają się także nowe przedmioty, które również mają wpływ na dalszy przebieg akcji. Myślałam, że dzięki nim dowiemy się czegoś więcej na temat Endgame oraz Stwórcy, tak jak wskazywała na to fabuła, ale niestety Endgame nadal pozostawiło pewne, nieodkryte tajemnice. Być może był to specjalny zabieg, aby ciągle czuć niedosyt po skończonej lekturze.
Autorzy zaoferowali nam wiele szokujących momentów. Gdy byłam pewna dalszego przebiegu wydarzeń, za każdy razem pojawiały się zaskakujące zwroty akcji. Jeden z nich złamał mi serce. Doznałam wtedy lekkiego szoku, bo bohaterowie, którym kibicowałam zginęli. Po tym co się wydarzyło, musiała minąć chwila, aby to do mnie dotarło. Nigdy bym się nie domyśliła, że ich los tak się potoczy.
Z racji tego, że jest to już ostatni tom, muszę wspomnieć o zakończeniu, które nie wywarło na mnie tak ogromnego wrażenia. Po tych wszystkich wydarzeniach mrożących krew w żyłach i niespodziewanych zwrotach akcji, spodziewałam się czegoś innego, lepszego. Sądziłam, że dostaniemy trochę szczegółów na temat bohaterów, co dalej się z nimi stało, ale niestety moje przypuszczenia okazały się trochę mylne. Czytając zakończenie nie czułam żadnych emocji, które towarzyszyły mi przez całą książkę. Zabrakło mi w nim wielu rzeczy i moim zdaniem autorzy mogli to lepiej dopracować.
Podsumowując Reguły gry, to bardzo dobra kontynuacja trylogii. Niestety nie jestem zadowolona z zakończenia, ale wynagradzają mi to wszystkie chwile spędzone z Endgame. Jest to oryginalna seria z intrygującymi bohaterami, którzy są gotowi by zabijać. Trylogia jest jedną wielką zagadką, która pozostawia po sobie nieodkryte tajemnice. Jestem szczęśliwa, że mogłam zapoznać się z tymi książkami i spędzić z nimi czas, wypełniony wieloma emocjami. Jeśli nie znacie jeszcze Endgame, to sięgnijcie po tę trylogię, obiecuję, że nie będziecie żałować.

Za egzemplarz dziękuję wydawnictwu SQN

Tajemne miasto (przedpremierowo)

noreply@blogger.com (Akira) — Wed, 04 Jan 2017 19:27:00 +0000

Tytuł: Tajemne miasto
Autor: C.J. Daugherty, Carina Rozenfeld
Ilość stron: 364
Wydawnictwo: Otwarte/Moondrive
Rok wydania: 2017
Ocena: 8/10

Taylor i Sacha ukrywają się w oksfordzkim Kolegium Świętego Wilfreda. Tu, pod opieką alchemików, są bezpieczni – przynajmniej na razie. Taylor trenuje, by móc stawić czoła siłom mroku, a Sacha w starych księgach szuka wskazówek na temat swojego losu.
Czas płynie nieubłaganie. Ciemne moce przybierają na sile i zaczynają zagrażać całemu światu. Za siedem dni chłopak skończy osiemnaście lat, a wtedy pradawna klątwa, która do tej pory go chroniła, ma sprawić, że Sacha zginie. Jest tylko jeden sposób, aby to powstrzymać. Bohaterowie muszą dotrzeć do miejsca, gdzie ród L’hiverów został przeklęty, i zmierzyć się z demonami.
Taylor i Sacha wyruszają w niebezpieczną podróż. Stawką jest życie tych, których najbardziej kochają.

Po skończeniu Tajemnego ognia, od razu zaczęłam czytać drugi tom. Dalsze losy głównych bohaterów bardzo mnie zaintrygowały. Jeśli mam być szczera, nie wiedziałam czego mam się spodziewać po tej części. Mile się zaskoczyłam tą pozycją i bardziej mi się podobała od Tajemnego ognia.
W tej części poznajemy nowych bohaterów, którzy mają kluczowe znaczenie dla przebiegu kolejnych wydarzeń. Ujawnia się także czarny charakter, którym jest Mortimer. Nie przekonał mnie on do siebie. Moim zdaniem za mało informacji na jego temat było w książce. Dodatkowo autorki nie do końca wykorzystały jego potencjał. Główni bohaterowie - Sacha i Taylor przeszli pewną przemianę. Stali się bardziej odważni, a w pewnych momentach mniej zależni od siebie. Dorośli do sytuacji, w której się znaleźli, co widać po kilku rozdziałach książki. Pojawiły się momenty, gdy Sacha lekko mnie denerwował, ale czytałam jem z przymrużeniem oka.
Pojawiły się dwa delikatne wątki miłosne. Jeden z nich miał początek w pierwszej części, a drugi pojawił się bardzo niespodziewanie, co mnie zaskoczyło. Cieszę się, że autorki nie poświęciły temu tak dużej uwagi, dzięki czemu oba wątki romantyczne były delikatnym tłem, a zarazem dopełnieniem historii.
Drugi wątek, który mi się spodobał dotyczył sił demonicznych. Nadało to książce lekkiego, mrocznego klimatu. Momenty, w których był on zawarty, najlepiej mi się czytało.
Akcja pędzi od pierwszych stron, dzięki czemu od razu zatapiamy się w wykreowany świat i fabułę, zapominając o wszystkim innym. Brakowało mi tego w pierwszej części, dlatego cieszę się, że autorki postanowiły się rozpędzić. Lektura trzyma w napięciu do samego końca. Odkrywanie kolejnych tajemnic z przeszłości, razem z bohaterami sprawiło mi ogromną radość. Małe zastrzeżenia mam co do epilogu. Po skończeniu książki, liczyłam na coś całkowicie innego.
Podsumowując Tajemne miasto jest udaną kontynuacją, która podobała mi się odrobinę bardziej od pierwszej części. Akcja rozkręca się od pierwszy stron i pędzi coraz szybciej, aż do zakończenia. Główny wątek nie został zaślepiony przez miłość, która stanowiła tylko dopełnienie książki. Ta pozycja była dla mnie miłym oderwaniem, a czas, który spędziłam na jej czytaniu zdecydowanie nie uważam za zmarnowany.

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Otwarte

Tajemny ogień

noreply@blogger.com (Akira) — Fri, 23 Dec 2016 22:01:00 +0000

Tytuł: Tajemny ogień
Autor: C.J. Daugherty, Carina Rozenfeld
Ilość stron: 384
Wydawnictwo: Otwarte/Moondrive
Rok wydania: 2015
Ocena: 7/10

TAYLOR MONTCLAIR (Anglia)
Pewnego dnia wybuch złości Taylor powoduje, że przedmioty wokół niej zmieniają swoje położenie, a silne emocje zakłócają przepływ elektryczności. Dziewczyna poznaje szokującą prawdę o swoim pochodzeniu. Dowiaduje się, że drzemie w niej tajemny ogień.

SACHA WINTERS (Francja)
Setki lat temu na stosie spłonęła alchemiczka, która rzuciła klątwę na trzynaście pokoleń pierworodnych synów z rodu jej zabójców. Sacha jest trzynasty - za osiem tygodniu ma umrzeć. Na świecie jest tylko jedna osoba, która może mu pomóc.

Czy Taylor i Sacha zdążą się odnaleźć, nim on zginie, a świat pochłonie ogień?

Po dość długiej przerwie, przychodzę do Was z recenzją Tajemnego ognia. Książkę chciałam przeczytać już dawno temu, ale nigdy nie mogłam się za nią zabrać. W ostatnim czasie, gdy ani jedna pozycja nie spełniała moich oczekiwań, stwierdziłam, że sięgnę po literaturę młodzieżową i tak padło na tę lekturę.
Z początku książką mi się trochę nudziła, ponieważ przedstawienie bohaterów, ich rodziny i znajomych trwało przez około 100 stron, przez co akcja toczyła się bardzo wolno. Na szczęście wynagradzają to kolejne strony, w których mowa jest o tajemniczej przeszłości.
W lekturze pojawiają się wydarzenia przedstawione z dwóch perspektyw. Pierwszą pokazuje nam Taylor, zwyczajna nastolatka, z marzeniami, wiodąca normalne życie, aż do pewnego dnia. Całej jej życie zmienia się, gdy nauczyciel francuskiego prosi ją o udzielanie korepetycji Francuzowi.
Drugą perspektywę przedstawia nam Sacha, który wydaje się być, na pierwszy rzut oka, zwykłym chłopakiem. Są jednak rzeczy, które wyróżniają go pośród innych. Po pierwsze Sacha zna swoją dokładną datę śmierci. Próbowaliście sobie wyobrazić, jak wyglądałoby Wasze życie, gdybyście wiedzieli kiedy umrzecie? Dodatkowo chłopaka nie można zabić przed jego śmiercią...
Bohaterowie mają tajemniczą, wspólną przeszłość, której odkrycie może uratować życie Sachy.
Od początku zachowanie głównych bohaterów mnie nie denerwowało z uwagi na to, że sama pewnie lepsza bym nie była, gdybym została postawiona w tej samej sytuacji co oni.
Główni bohaterowie zostali dobrze wykreowani. Sacha, swoim podejściem do życia bardzo mi zaimponował. Wiedząc, jaki los go czeka i ile czasu mu zostało, starał się korzystać, jak najlepiej potrafi. Taylor, natomiast urzekła mnie swoim zaangażowaniem w naukę i dążenie do postawionego sobie celu. Oboje dążą do odkrycia przeszłości i ich determinacja i zaangażowanie są imponujące.
Styl pisania autorek jest naprawdę przyjemny. Książka ma w sobie nutkę tajemnicy. Akcja ciągle się toczy, a gdy nabiera rozpędu, trudno oderwać się od lektury.
Podsumowując Tajemny ogień jest naprawdę dobrą pozycją, lekką i nadającą się dla kogoś, kto ma mało czasu na czytanie. Ta część jest idealnym rozpoczęciem całej historii. Pozostawia nam wiele niezakończonych wątków, które chce się odkryć od razu po zakończeniu lektury.

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Otwarte

Potomkowie

noreply@blogger.com (Akira) — Sun, 20 Nov 2016 16:57:00 +0000

Tytuł: Potomkowie
Autor: Tosca Lee
Ilość stron: 389
Wydawnictwo: IUVI
Rok wydania: 2016
Ocena: 8/10

Po przebudzeniu nie pamiętasz nic. Nie wiesz jak się nazywasz i skąd pochodzisz. Nie rozpoznajesz ludzi. Masz tylko ostrzeżenie, które napisałaś do siebie samej, zanim wymazałaś z pamięci całą przeszłość.
Emily, to ja. Ty.
Nie pytaj o dwa minione lata... Nie szukaj ich w pamięci w nie staraj się grzebać w przeszłości.
Od tego zależy twoje życie. Życie innych ludzi również. Tak przy okazji, nie masz na imię Emily...
Masz 21 lat i zaczynasz wszystko od początku w obcym miejscu, z nowym imieniem i nowym życiem. Aż pewnego dnia nieznajomy mówi ci, że jesteś potomkinią "Krwawej Hrabiny: Elżbiety Batory, największej morderczyni wszech czasów. I że jesteś ścigana. Nie wierzysz mu. Ale zabójca naprawdę się pojawia. Uciekasz. Wszystkie odpowiedzi leżą w przeszłości, która postanowiłaś pogrzebać. Tylko jedno wiesz na pewno: twoi bliscy zginą, jeśli nie odzyskasz utraconych wspomnień.
Jednak by ocalić innych, musisz najpierw sama nie dać się zabić...

Ostatnio szukam książek, które nie opierają się na typowych schematach, bo już mnie takie pozycje nudzą i nie dają przyjemności w czytaniu. Po opisie tej lektury, stwierdziłam, że może jest to coś innego. Motyw zaniku pamięci nie jest tak popularny w literaturze, przynajmniej ja czytałam tylko jedną książkę z tym motywem, dlatego z chęcią po nią sięgnęłam.
Na samym początku lektura mi się nie spodobała. Byłam zawiedziona po przeczytaniu kilkunastu stron i stwierdziłam, że jednak historia będzie opierać się na typowych schematach. Na całe szczęście, gdy akcja zaczęła toczyć się dalej, opinia która postawiłam, okazała się być dużym błędem.
Emily, to tak naprawdę Audra, która wymazała sobie pamięć. Jedynie co zostało z jej przeszłości, to pieniądze i wiadomość do niej samej. Całe jej życie zaczyna się komplikować, gdy dowiaduje się prawdy o sobie. Otaczają ją osoby, które ją znają, a ta nie pamięta kim są i komu może zaufać. Wspomnienia, które utraciła zawierały ważną informację, która decydowała o losie innych ludzi.
Główna bohaterka jest na tyle zdeterminowana, że chce odkryć swoją przeszłość i uratować innych. Wskazówki dotyczące jej historii są nie są łatwe do rozgryzienia. Zawierają wiele tajemnic, które razem z Adurą chcemy odkryć, dzięki czemu od początku przywiązujemy się do bohaterki.
Fabuła książki dzieje się głównie w Europie, co jest dużym plusem. Została również wspomniana Polska i to z dobrej perspektywy, co było dla mnie zaskoczeniem, bo muszę przyznać, że w książkach, które do tej pory czytałam, i w których pojawiła się Polska, to nie była ukazana z dobrej strony. Kolejnym plusem jest motyw podróży, który przewija się przez większość książki. Zawsze chwytały mnie za serce pozycje, które go zawierały i tak również było z tą historią.
Autorka pisze lekkim językiem. Książkę bardzo szybko się czyta. Nie zawiera typowych schematów, dzięki czemu czytanie jej sprawia jeszcze większą przyjemność. Pojawiają się tajemnice, które chcemy odkryć razem z główną bohaterką. Autorka umie trzymać w napięciu do ostatniej strony książki.
Podsumowując Potomkowie to pozycja, która bardzo dobrze rozpoczyna nową serie. Jestem ciekawa kolejnych tomów, które mam nadzieję szybko się pojawią. Czytanie tej książki było czystą przyjemnością i mam nadzieję, że autorka zaskoczy mnie w kolejnych częściach.

Za egzemplarz dziękuję wydawnictwu IUVI

Pax - cytaty

noreply@blogger.com (Akira) — Tue, 08 Nov 2016 16:09:00 +0000

"Czegokolwiek potrzebował jego chłopiec - ochrony, rozrywki, czułości - lis gotów był mu to ofiarować."

"On i Pax. Nierozłączni."

"A gdy już odnajdzie chłopca, nigdy więcej go nie opuści."

"Człowiek odmawia pomocy głodnemu sąsiadowi, udaje, że nie ma jedzenia, chociaż jego spiżarnia jest pełna. Okazuje obojętność partnerce, którą sam wybrał. Miłym głosem zwabia owcę, by ją oddzielić od stada, a potem ją szlachtuje."

"Co to jest wojna? [...] Jest to taka choroba, która czasami dopada lisy. Sprawia, że przestają być sobą i atakują obcych. Wojna to taka choroba, tylko u ludzi."

"Tam gdzie kiedyś żyłem z ludźmi, kiedyś przyszła wojna. Wszystko zostało zniszczone. Wszędzie był ogień. Śmierć dosięgała nie tylko zarażonych wojną dorosłych samców, ale też dzieci, matki, stare osobniki ich własnego gatunku. Wszystkie zwierzęta. Ludzie zarażeni tą chorobą niszczą wszystko na swojej drodze."

"To, co wyczuł, obudziło w nim czujność: powietrze przesycone śmiercią. Ogień i dym. Krew w rzece, rzeka czerwona od krwi, ziemia zalana krwią. Chaos."

"Dwie rzeczy są w istocie jedną rzeczą. Nierozłączne."

"Zwyczajną prawdę bywa najtrudniej dostrzec, kiedy dotyczy ciebie samego. Jeżeli nie chcesz poznać prawdy, zrobisz wszystko, żeby ją ukryć."

"Mój chłopiec nie wyrządza krzywd. Nie jest taki jak oni. Nie jest zarażony wojną. Zarażeni wojną są dorośli. On jest jeszcze młody. Nie. To co innego. [...] On nie jest młody. Ale i tak nie jest zarażony wojną. Ostatnio kiedy go widziałem, martwił się o mnie, chociaż sam cierpiał. Z jego oczu lała się woda. [...] Kiedy jest ranny w inne miejsca, wtedy z jego oczu leje się woda. Cieknie po twarzy. Myślę, że ta woda zmniejsza ból. Ale jego oddech... łapie wtedy powietrze, jakby ta woda bólu chciała go utopić. [...] Mój chłopiec nie jest zarażony wojną. Ale się zmienił. Teraz postępuje fałszywie."

"Ojej, powiem ci coś: wszystkie uczucia są niebezpieczne. Miłość, nadzieja... Ha! Nadzieja! Mówisz o niebezpieczeństwie co? Nie, nie da się uniknąć żadnego z nich. Wszyscy mamy w sobie bestie zwaną złością. Ona może nam służyć; wiele dobrych rzeczy wynika ze złości na złe rzeczy, wiele niesprawiedliwości zostaje naprawionych. Ale najpierw wszyscy musimy dojść do tego, jak ją ucywilizować."

"[..] To twoja wyprawa, nie moja. Ale skoro już o tym wspomniałeś, to mam co dla ciebie. - Odpięła jedną z kart wiszących na tablicy i podała mu.

- Jest pusta - zauważył.

- Teraz tak. Ale w takiej podróży jak twoja na pewno znajdziesz coś, czym ją zapełnisz. Własną prawdę, którą sam odkryjesz."

"Jedność bezustannie się powiększa na świecie, chłopcze. Dwie rzeczy są w istocie jedną rzeczą. Jedność jest zawsze przy nas, pulsuje swoim rytmem. Ja nie mogę być jej częścią - to cena, którą płacę za to, że się oderwałam. Ale ty możesz. Możesz wibrować zgodnie z jej tętnem. Możesz być sam. Ale nie będziesz samotny."

"Odkrył dla siebie nowy świat. Mógł się po nim poruszać i żywić jego obfitością, kiedy tylko zechciał. Był częścią tego wszystkiego, wolny. Ale nie sam."

"Paxowi w ogóle nie przyszłoby do głowy, że został porzucony - byli przecież nierozłączni. Pax zawsze to wiedział. To Peter był tym, który dopiero musiał się tego dowiedzieć."

"Podczas wędrówki nie dawały mu spokoju obrazy wygłodniałych zwierząt. Nawiedzały go i znikały niczym oskarżycielskie duchy. Chciałby im powiedzieć, że dobrze wie, jak to jest, kiedy ta jedyna osoba, która cię kocha i opiekowała się tobą, nagle znika. Jak po takim czymś świat nagle wydaje się wrogi i groźny."

"Oba lisy spojrzały na Paxa wyczekująco, a następnie zanurzyły się w zarośla. Nagle Peter zrozumiał. Pax należał do nich. A one należały do Paxa. Nierozłączni."

Pax

noreply@blogger.com (Akira) — Sun, 06 Nov 2016 17:56:00 +0000

Tytuł: Pax
Autor: Sara Pennypacker
Ilość stron: 296
Wydawnictwo: IUVI
Rok wydania: 2016
Ocena: 9/10

Odkąd Peter uratował osieroconego liska, on i Pax są nierozłączni. Do czasu, kiedy jego ojciec idzie do wojska i chłopiec musi pojechać do dziadka - a lisa wypuścić do lasu.
Jednak już pierwszej nocy Peter wymyka się z domu dziadka i wyrusza do swojego, oddalonego o setki kilometrów, gdzie ma nadzieję zastać Paxa.
Lis w tym czasie musi nauczyć się, jak przetrwać w dzikim lesie, i na nowo odkryć świat ludzi i zwierząt. Ale wciąż nie traci nadziei, że jego chłopiec po niego wróci.
Czy dwunastolatek dotrze sam do domu? I czy odnajdzie tam Paxa?

Kocham zwierzęta, a lisy są jednymi z moich ulubionych, dlatego też sięgnęłam po tę pozycję. Postawiłam jej wysoką poprzeczkę, ponieważ zapowiedzi mówiły, że jest to książka na miarę Małego Księcia, który jest klasykiem wśród literatury.
Fabuła nie jest zbyt skomplikowana, ale jest urok w tej prostocie. Historia chłopca i jego lisa wciąga od pierwszych stron. Od początku trzymamy za nich kciuki, aby udało im się spotkać i powrócić do domu.
Głównymi bohaterami są chłopiec - Peter i lis - Pax. Łączy ich ogromna więź, którą budowali przez kilka lat. Po tym jak zostali rozdzieleni, oboje pragnęli do siebie powrócić. Petera charakteryzuje opiekuńczość. Jako mały chłopiec stracił mamę i musiał w głównej mierze radzić sobie sam. Nie chciał być agresywny, tak jak jego ojciec. Peter jest przepełniony dobrocią i miłość, nie tylko do zwierząt, ale także do ludzi. Wykazał się wytrwałością i cierpliwością po wypadku, który go spotkał w trakcie poszukiwań przyjaciela. Pax również stracił mamę, jak był mały, ale dzięki Peterowi zyskał nowy dm. Po rozłące z chłopcem wiedział, że on po niego wróci. Czuł więź, która ich łączyła i to na niej opierał swoją nadzieję na powrót do domu. Lisek uczył się, jak żyć i przetrwać w lesie. Znalazł lojalnych przyjaciół. Pax również wykazał się odwagą i troską o innych. To właśnie do niego przywiązałam się najbardziej podczas lektury i chciałabym poznać dalsze losy głównych bohaterów.
Autorka używa prostego języka. W książce pojawiają się metafory, które są łatwe w odbiorze i jednocześnie bardzo wartościowe. Znajdujemy również w tej pozycji opisy przyrody. Nie jest ich zbyt wiele, ale urzekły mnie swoją prostotą. W tej pięknej historii pojawiają się momenty wzruszające i nie się powstrzymać łez podczas czytania.
Podsumowując książka nie ma ograniczeń wiekowych. Wydaje się, że jest przeznaczona dla dzieci, a tak naprawdę powinien ją przeczytać każdy. Powieść zawiera wiele prawd życiowych, nie tylko o tym, że jest się odpowiedzialnym za to co się oswoiło. Ta historia jest idealna na jeden wieczór. Książkę szybko się czyta i każdy z niej coś wyniesie.

Za egzemplarz dziękuję wydawnictwu IUVI

5 ulubionych lektur szkolnych

noreply@blogger.com (Akira) — Mon, 31 Oct 2016 21:09:00 +0000

Hej hej! Szkoła zabiera mi ostatnio dużo czasu i nie mam kiedy czytać, a co za tym idzie nie ma recenzji, ale niedługo powinny się znowu pojawić. Mam dla Was dzisiaj 5 ulubionych lektur szkolnych, które na długo zapadły mi w pamięć.

Była to jedna z najprzyjemniejszych książeczek w gimnazjum jakie czytałam. Tę historię można interpretować na własny sposób i za każdym razem, gdy po nią sięgam, odkrywam w niej coś nowego. W zależności od wieku widzimy ją inaczej właśnie to najbardziej mi się w niej podoba. Zaglądam do niej zawsze, gdy czuję się zagubiona.

Jest to mój pierwszy kryminał, który przeczytałam. Książka zawładnęła moim sercem. Pozwoliła mi zobaczyć bohaterów z perspektywy psychologicznej. Lektura wzbudziła we mnie wiele emocji i nadal nie mogę o niej zapomnieć. Jeśli nie czytać lektur, to chociaż sięgnijcie po tą i zmotywujcie się do jej przeczytania, bo naprawdę warto.

Kolejna lektura z gimnazjum którą chciałabym przeczytać jeszcze raz i mam nadzieję, że uda mi się to zrobić w tym roku. Na początku jej nie rozumiałam, ale po omówieniu i przeanalizowaniu tematu na lekcji, spojrzałam na nią inaczej. Lektura zawiera prawdy, które były, są i nadal będą. Historia smutna, wstrząsająca i przedstawiająca uniwersalną prawdę o życiu.

Dzięki tej książce zainteresowałam się tematyką II wojny światowej. Kamiński doskonale oddał w niej klimat wojny. Losy bohaterów bardzo mnie wciągnęły. Ich historia jest wzruszająca i przerażająca. Nadal nie umiem sobie wyobrazić co ci młodzi ludzie musieli czuć w tamtych czasach. Do tej pory mam ochotę do niej wrócić i chciałabym, aby udało mi się to jak najszybciej.

Osobiście nie znam wielu zwolenników tej pozycji. Nie przepadam za twórczością Żeromskiego, ale ta książka wywarła na mnie bardzo dobre wrażenie. Powieść jest przede wszystkim o wielkiej miłości, pełnej poświęceń. Zakończenie skłania nas do przemyśleń na temat kolejnych losów bohaterów. Lektura nie jest obszerna, wywiera wiele emocji i bardzo szybko się ją czyta.

Jesienny Book Tag

noreply@blogger.com (Akira) — Sun, 23 Oct 2016 19:58:00 +0000

1. Kocyk, herbata i książki, czyli powieść idealna na jesiennie wieczory.

Jesienią bardzo lubię czytać książki z wątkiem szkoły, bo te najbardziej pasują mi do tej pory roku. Takich pozycji jest kilkanaście, a może i kilkadziesiąt na rynku wydawniczym. Jeśli miałabym wybrać jedną z nich wypadłoby na Jesienną miłość N. Sparksa. Lektura już samym tytułem nawiązuje do jesieni, a dodatkowo jest cieniutka i idealnie nadaje się do przeczytania w ciągu jednego pochmurnego dnia. Jeśli jeszcze nie znacie twórczości tego autora to gorąco polecam się z nią zapoznać.

2. Kalosze i kałuża, czyli książka, która zapewniła Ci wiele frajdy.

Ostatnio taką książką jest Wioska morderców, co prawda jeszcze jej nie skończyłam czytać, ale jest bardzo wciągająca. Gdyby nie szkoła już dawno bym ją przeczytała. Te kilka chwil, które jej poświęcam lecą bardzo szybko, bo ta pozycja zapewnia mi świetną rozrywkę.

3. Hulający wiatr, czyli powieść która targała Twoimi emocjami.

Mam kilka takich pozycji, jednak na uwagę zasługują Skazani na ból. Radość ze smutkiem przeplatały się przez całą książkę, a to co zrobiła autorka na sam koniec roztrzaskało moje serce na milion kawałków. Jest to lektura niezwykle emocjonalna i dzięki niej przekonałam się do polskich pisarzy.

4. Deszczowa pogoda, czyli ogromny wyciskacz łez.

Ostatnio przeczytaną przeze mnie książką, na której wylałam tonę łez jest Promyczek. Przedstawiona historia jest prawdziwa i skierowana do nas wszystkich. Przekaz jaki niesie każdy powinien wziąć sobie do serca i starać się nim kierować. Zakończenie sprawiło, że nie mogłam powstrzymać swoich łez. Do tej pory jest mi trudno mówić o tej książce, złapałam nawet kaca książkowego, przez co nie mam ochoty czytać i dlatego tak mało recenzji pojawia się u mnie na blogu.

5. Złota polska jesień, czyli królowa trzeciej pory roku.

Demonolodzy. Ed i Lorraine Warren. A dlaczego? Jesień to też pora roku, która kojarzy mi się z przerażającymi historiami. Ta pozycja oparta jest na faktach i wydarzenia, które są w niej opisane mrożą krew w żyłach. Po jej przeczytaniu nie mogłam spokojnie zasnąć i jak wracam do niej myślami ciarki przechodzą mi po plecach, jak nigdy istoty nadprzyrodzone nie wzbudzały we mnie lęku, tak po tej książce się to zmieniło.

Demonolodzy. Ed i Lorraine Warren

noreply@blogger.com (Akira) — Sat, 15 Oct 2016 22:04:00 +0000

Tytuł: Demonolodzy. Ed i Lorraine Warren
Autor: Gerald Brittle
Ilość stron: 352
Wydawnictwo: Esprit
Rok wydania: 2016
Ocena: 8/10

Uważasz, że duchy są zwykle odpowiedzialne za nawiedzenia starych i opuszczonych domów?
Nic nie wiesz o świecie duchów.
Myślisz, że laleczki są słodkie i niewinne?
Historia opętanej lalki Annabelle zmusi cię do tego, żeby zastanowić się nad tym raz jeszcze.
Straszą cię dziwne hałasy, trzaskanie drzwiami i niepokojące dźwięki?
Naprawdę przerazi cię historia o poltergeiście z Enfield.
Książka Demonolodzy, która przez wiele tygodni znajdowała się na liście bestsellerów „New York Timesa”, ujawnia zdumiewające mechanizmy, które kryją się za wydarzeniami nadprzyrodzonymi i wyjaśnia, dlaczego opętanie czy nawiedzenie może spotkać każdego z nas. To wstrząsające archiwum Warrenów, wybitnych amerykańskich demonologów, tropicieli zjawisk mrożących krew w żyłach, jest dowodem na to, jak niewiele wiemy o świecie duchowym. Opisane tu wydarzenia stały się inspiracją dla twórców filmów Obecność i Obecność 2.

Ostatnio miałam duży zastój czytelniczy i chciałam sięgnąć po coś innego. Wypadło na Demonologów. Nie stawiałam tej pozycji żadnej poprzeczki, bo sądziłam, że nie wzbudzi we mnie emocji. Książka nie okazała się być lekka i przyjemna w czytaniu, tak jak sobie wyobrażałam. Ta lektura zdecydowanie nie nadaje się na jedno posiedzenie. Należę do osób, których zjawiska paranormalne i wszelkiego rodzaju horrory nie ruszają, ale ta książka sprawiła, że przez kilka nocy czułam się nieswojo we własnym łóżku.
Demonolodzy to wielka księga wiedzy o demonach. Historie ludzi, którzy mieli styczność z siłami nieczystymi wzbudziły we mnie lęk, ale czytałam je z wielkim zaciekawieniem. Nadal nie jestem w stanie wyobrazić sobie co mogły czuć osoby w tych przerażających chwilach dla nich.
Książka przedstawia również historię Eda i Lorraine. Dowiadujemy się, co skłoniło ich do podjęcia decyzji o wyborze tego zawodu, a nie innego. Widzimy problemy z jakimi się zmagali każdego dnia. Ta pozycja pozwala nam wejść na chwilę do ich życia i zobaczyć czym zajmują się demonolodzy i na czym ich praca dokładnie polega. Przez całą swoją karierę Warrenowie zgromadzili pokaźną kolekcję przedmiotów opętanych przez demony, które nadal są uważane za niebezpieczne, a wśród nich znalazła się, prawdopodobnie wszystkim znana lalka Annabelle.
Książka nie jest łatwa w odbiorze. Trzeba się wyciszyć, aby móc ją spokojnie przeczytać. Lektura jest przepełniona widzą i różnymi informacjami, dzięki temu pełni rolę przestrogi przed siłami nadprzyrodzonymi. Temat demonów został wyczerpany w 100% i idealnie dopracowany. W książce zostały również umieszczone fotografie przedstawiające zniszczenia pozostawione przez demony, a także samych Warrenów.
Podsumowując książka wywarła na mnie pozytywne wrażenie. Nigdy nie interesowałam się literaturą faktu, ale dzięki tej pozycji będę musiała sięgać po więcej lektur z tego gatunku. Osobom, które wierzą w paranormalne zjawiska, książka zagwarantuje nieprzespane noce, pełne lęku i być może nawet różnych przewidzeń. Polecam ją wszystkim osobom, które interesują się tą tematyką, a także tym, którzy chcieliby odkryć wnętrze tej pozycji.

Ugly Love - Cytaty

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 08 Oct 2016 16:33:00 +0000

"Jednak w chwili, gdy otworzyła oczy i spojrzała na mnie, już wiedziałem. Ta dziewczyna albo przypieczętuje moją śmierć... albo to właśnie ona w końcu przywróci mnie do życia."

"Wiem, że myśl o skonfrontowaniu się z twoją przeszłością cię przeraża. Przeraża każdego człowieka. Ale czasami nie robimy tego dla siebie. Robimy to dla ludzi, których kochamy bardziej niż siebie."

"Miłość nie zawsze jest ładna. Czasami wciąż masz nadzieję, że w końcu będzie inaczej. Lepiej. A potem, zanim się zorientujesz, znowu jesteś w punkcie wyjścia, a serce zgubiłeś gdzieś po drodze."

"Czasami dopiero w momencie spotkania zdajesz sobie sprawę z tego, jak bardzo ci kogoś brakowało."

"Jego dłonie odnajdują moje i zakrywa je, jakby stał się moją tarczą. Moją zbroją."

"Brudna strona miłości jest zbyt ciężka, żeby wrócić do Phoenix. Brudna strona miłości nie może Cię unieść.

Ciągnie cię w

Ł.

Wciąga pod powierzchnię.

Zatapia."

"Nie wierzę w propozycje remisów. To wykręty ludzi, którzy się boją, że przegrali."

"Bóg zsyła na nas trudne chwile po to, żebyśmy docenili te piękne."

"Czasami człowiek nie ma aż tyle siły, żeby znieść widma przeszłości."

"Takie piękne chwile jak ta w pełni rekompensują nam czas brudnej miłości."

"Nie pytaj mnie o przeszłość - mówi pewnym siebie głosem. - I nie licz na przyszłość."

Promyczek - cytaty

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 01 Oct 2016 15:12:00 +0000

"Bądźcie spontaniczni. Życie ma zbyt wiele reguł, schematów i wymagań. Zmieńcie plany, by zrobić miejsce na zabawę. Spóźnijcie się czasem i cieszcie się chwilą, tym, co jest i tym, co może być."

"Miłość jest nieuchwytnym, nierealnym, niedefiniowalnym uczuciem."

"Muszę tracić rozum. Zanim ją spotkałem, życie było proste. Robiłem wszystko, co

powinienem, kiedy powinienem i jak powinienem. A teraz? Teraz tulę ją w ramionach."

"W jej głosie słyszę miłość. Jestem szczęśliwa, widząc coś takiego. To rzadkie. Ludzie zazwyczaj nie mają czasu, by tego szukać. Albo zbyt łatwo rezygnują. Albo gdy to posiadają, nie wiedzą jakie jest cenne."

"Jesteś dzielny. Powtórz ze mną: jestem dzielny. Kocham cię, kochanie… Kocham cię, kochanie."

"Czytanie jest ucieczką od prawdziwego świata. Wszyscy go czasem potrzebują, by pozostać przy zdrowych zmysłach."

"Masz przed sobą wspaniałe życie. Przeżyj je co do minuty. Zacznij już teraz."

"Chodzi o to, że jest cichy. Jest obserwatorem. Tacy ludzie zawsze są inteligentni."

"Proszę, dobry Boże, proszę, daj jej trochę więcej czasu… Proszę, nie zabieraj jej jeszcze… Potrzebuję jej… Gus jej potrzebuje… Stella jej potrzebuje… Shelly jej potrzebuje… Clayton jej potrzebuje… Tak bardzo ją kocham… Proszę, proszę, proszę."

"Ludzie są skomplikowani. Życie też takie jest."

"Nawet jeśli miała ciężkie życie, nie przejmowała się tym. Zawsze miała uśmiech na twarzy. Boże, tak bardzo za nią tęsknię."

Ugly Love

noreply@blogger.com (Akira) — Sat, 24 Sep 2016 09:58:00 +0000

Tytuł: Ugly Love
Autor: Colleen Hoover
Ilość stron: 339
Wydawnictwo: Otwarte
Tłumaczenie: Piotr Grzegorzewski
Rok wydania: 2016
Ocena: 9/10

Kiedy Tate, początkująca pielęgniarka, wprowadza się do mieszkania swojego brata, nie spodziewa się tak gwałtownych zmian w życiu. Wszystko przez przystojnego pilota Milesa Archera.
Miles ustala tylko jedną regułę ich związku: nie pytaj o przeszłość i nie oczekuj przyszłości. Gdy t sytuacja staje się nie do wytrzymania i prowokuje do pytań, ożywają jego dramatyczne wspomnienia.
Serce zaczynają szybciej bić, obietnice zostają złamane, reguły przestają obowiązywać...
Tej powieści się nie czyta, tylko przeżywa - całą osobą, sercem i duszą, a po zakończeniu nic już nie jest takie samo.

Ugly Love to kolejna książka Hoover, która została napisana na wysokim poziomie. Po tej lekturze zdecydowanie będę musiała podnieść poprzeczkę autorce, bo nie wiem czy któraś z jej powieści może być tak dobra jak ta. Tej pozycji nie da się po prostu czytać, ją się pochłania całym sobą.
Fabuła jest prosta, ale przedstawia nietypową historię o miłości, dzięki czemu nie trzyma się tych wszystkich schematów.
Miles jest tajemniczym chłopakiem, który ma za sobą tragiczną przeszłość. Przez te straszne przeżycia nie jest w stanie pokochać kogoś innego. Jego historia złamała mi serce na kawałki i po przeczytaniu jej nie mogło do mnie dotrzeć to co się stało. Bohater jest bardzo wrażliwy i wstydzi się wyrażać swoje uczucia, dlatego udaje twardziela przez większość książki.
Tate to początkująca pielęgniarka, której nowa znajomość odmienia życie. Stara się dostosować do zasad, które daje jej Miles, co jej się prawie udało. Tak jak Tate, mnie również bardzo intrygowała tajemnica, którą chłopak w sobie ukrywał.
Autorka w bardzo nietypowy sposób zobrazowała miłosną historię dwojga ludzi. Umie zawładnąć emocjami i wprowadza wiele zaskakujących momentów. Stworzyła bohaterów, których da się pokochać od samego początku i z którymi przeżywa się całą książkę. Lektura zawiera w sobie trochę humoru, ale przy jej czytaniu należy zaopatrzyć się jednak w chusteczki, bo śmiech przeplata się ze łzami wzruszenia, które trudno opanować.
Podsumowując, książka jest warta przeczytania. To lektura, o której ciężko jest cokolwiek napisać, bo brakuje na to słów. Ta pozycja zawładnęła całym moim sercem, duszą i ciałem. Długo nie zapomnę o emocjach, które na mnie wywarła i zapewne kiedyś do niej wrócę.