Sudaki izler...

Anlam

2014-07-02T17:06:00.002+03:00

Her şey çok anlamsız! Hayat, kendi kendilerini kopyalayan dev moleküllerden başka bir şey değil. Hayat dediğimiz sadece kimyadan ibaret. Periyodik tabloyu ezberlesek yeter. Evrendeki en bol iki elementin, hidrojen ve helyumun, aynı zamanda en hafif iki element olması her şeyi açıklıyor zaten. Böyle hafif bir evrende anlam ne arasın? Anlam ağırdır... Dibe çöker. Falcılar bu nedenle kahvenin telvesine bakarlar.

Barış Bıçakçı - Sinek Isırıklarının Müellifi (sy. 50)

Ölüm

2014-05-22T08:32:00.001+03:00

Ölüm, hayatın acılarını anlamsızlaştırmaya, insanların hayatı bambaşka bir ışığın altında görmelerini sağlamaya muktedir de olsa, insan, yapısı gereği, ölüm fikrini bütün gerçekliğiyle çok fazla içinde barındıramaz. Ölüm, insan ruhunun duvarlarını, oralardaki eski acıları kapatarak bir başka renge boyar ama bir süre sonra, eski boyaları kazımadan badana yapılmış bir duvar gibi insanın ruhundaki asıl renkler yavaş yavaş ortaya çıkar.

Ahmet Altan - En Uzun Gece (sy.144-145)

Saçmalık

2014-04-30T16:32:00.000+03:00

Hayalgücümün geniş olduğunu söylerler. "Saçmalıyorsun!" demenin şimdiye kadar icat edilmiş en ince yoludur bu. Haklı olabilirler. Endişelenmeye başladığımda, nerede ne zaman ne söylemem gerektiğini karıştırdığımda, insanların bakışlarından korktuğumda, insanların bakışlarından korktuğumu belli etmemeye çalıştığımda, tanımak istediğim birine kendimi tanıtmak istediğimde, aslında kendimi ne kadar az tanıdığımı bilmezden geldiğimde, geçmiş canımı yaktığında, geleceğin de daha âlâ olmayacağını kabullenemediğimde, ne bulunduğum yerde, ne de göründüğüm insan olmayı içime sindirebildiğimde... saçmalarım. Hakikatten ne kadar uzaksa, yalandan da o kadar uzaktır saçmalık. Yalan, hakikati tersyüz eder. Saçmalık ise, yalanla hakikati ayırt edilemeyecek biçimde birbirine lehimler. Karışık gibi görünüyor ama aslında çok basit. Tek bir çizgiyle ifade edilebilecek kadar basit.

Elif Şafak - Bit Palas (sy.9)

Kum Fırtınası

2014-04-22T15:30:00.003+03:00

Yerine göre, kader dediğimiz şey, dar bir yerde sürekli yönünü değiştirerek dönüp duran bir kum fırtınasına benzer. Sen de, ondan kurtulmak için ayağını bastığın yeri değiştirirsin. Bunun üzerine fırtına da sana ayak uydurmak için yönünü değiştirir.Bir kez daha bastığın yeri değiştirirsin. Tekrar tekrar, sanki şafaktan hemen önce ölüm tanrısıyla yapılan uğursuz bir dans gibi, aynı şey tekrarlanıp gider. Neden dersen, o fırtına uzaklardan çıkıp gelmiş, herhangi bir şeyden farklıdır da ondan. O fırtına aslında sensindir. O yüzden yapabileceğin tek şey, teslim olup ayağını dosdoğru fırtınanın içine daldırarak, gözlerini kum girmeyecek şekilde sımsıkı kapatıp adım adım fırtınanın içinden geçmektir. Orada, muhtemelen ne güneş ne de ay, hatta ne ön ne de zaman vardır. Orada, kemikleri bile parçalayacak kadar keskin beyaz kum tanecikleri gökyüzünde dans eder. (...)

(...)Sonra sen, gerçekten de onun içinden geçip gideceksin. O kum fırtınasının içinden. Hem sembol hem de fiziksel olarak görünen o kum fırtınasının. Ancak, hem sembol hem de fiziksel bir şey olduğu halde, aynı zamanda o şey insanın vücudunu binlerce bıçak tarafından kesilmiş gibi lime lime eder. Sayısız insan orada kan akıtmıştır, elbette senin kanın da akacak. Ilık, kırmızı kanın. O kanı avuçlarına dolduracaksın. Senin kanın ile başkalarının kanı birbirine karışacak.

Sonra o kum fırtınası bittiğinde, nasıl olup da onun içinden geçebildiğini, nasıl hayatta kalabildiğini tama olarak anlayamayacaksın. Hayır, o fırtına gerçekten bitti mi bunun bile farkına varamayacaksın. Yalnız, tek bir şeyden emin olacaksın. O fırtınanın içinden geçtikten sonra, fırtınanın içine ayak attığındaki kişi olmayacaksın artık, aynı kişi olmayacaksın. Evet, işte kum fırtınasının anlamı bu.

Haruki Murakami - Sahilde Kafka ( sy.10-11 )

Rüya

2013-02-21T14:20:00.000+02:00

Bir yıldız için nebula neyse düşünce için o olan gündüz düşü, uykunun yanı başında konuşlanır ve uykunun sınırı olarak onunla yakından ilgilidir. Yaşayan saydamlıklarla dolu bir atmosfer: işte bilinmeyene bir başlangıç. Ama onun ötesinde Mümkün Olanlar Diyarı uzayıp gider, hem de uçsuz bucaksızca. Başka varlıklar, başka gerçeklerdir orada olan. Doğaüstü bir yanları yoktur, sonsuz doğanın esrarengiz bir devamıdırlar yalnızca... Uyku, Mümkün Olan'la temas halindedir, ki ona olası olmayan da deriz. Gecenin dünyası bir dünyadır. Gece, gece olmaklığıyla bir evrendir..... Bilinmeyen dünyanın karanlık şeyleri, ister hakiki bir iletişim yoluyla olsun, ister uçurumun erişilmez uzaklıklarının hayali bir büyüteç altında büyümesi yoluyla olsun insana komşu oluverirler... Ve uyuyan kişi, tam olarak görmeden, hepten bilinçsiz de olmadan bir anlığına o yabancı hayvansallıkları, tuhaf bitki örtülerini, korkunç ya da parlak solgunlukları, hayaletleri, maskları, siluetleri, çok başlı yılanları, karambolleri, aysız ay ışıklarını, muğlak mucize bozumlarını, karanlık derinliklerde serpilip büyüyenleri ve ortadan kaybolanları, gölgede süzülen şekilleri -adına Rüya Görmek dediğimiz ve aslında görünmez bir gerçekliğin yakına sokulmasından başka bir şey olmayan bütün o gizemi görür. Rüya, Gece'nin akvaryumudur.

Victor Hugo, Les Travailleurs de la Mer

Ursula K. Leguin - Rüyanın Öte Yakası (sy.107)

Kader

2012-09-18T14:32:00.000+03:00

Her kalp atışı bir evren dolusu olasılıkla doludur, demişti. Sonunda ne demek istediğini anlıyordum. Her insanın kendi kaderini değiştirme gücünün olduğunu söylüyordu bana. Oysa ben her zaman kaderin değiştirilemez bir şey olduğunu düşünmüştüm. Doğumumuzla hepimize sabit bir kader biçilirdi. Fakat birdenbire hayatın daha değişik, çok daha güzel bir şey olduğunu fark ettim. İşin aslı, kendinizi nasıl bir oyunun içinde bulursanız bulun, şansınız ne kadar iyi ya da kötü olursa olsun, hayatınızı bir düşünceyle ya da ufak bir sevgi gösterisiyle tamamen değiştirebilirdiniz.

Gregory David Roberts - Shantaram (sy. 863)

Teklikten Çokluğa

2012-09-17T23:48:00.000+03:00

Eğer hepimiz yalnızsak, yalnızlığımız da birlikteyiz !

PS: I Love You filmi

Dün-gü

2012-09-16T11:05:00.000+03:00

Bize kala kala... Görevimizin daha yeni yeni başlıyor olduğunu ve tarife gelmez, akıl sır ermez Zaman'dan başka hiçbir şeyin imdadımıza yetişemeyeceğini, yardımın gölgesini dahi göremeyeceğimizi öğrenmek kalabilir. Kısırdöngüsünden bir türlü kaçıp kurtulamadığımız o sonsuz ölüm ve doğum girdabının kendi yaratımız, kendi arayışımızın eseri olduğunu; dünyaları birleştiren güçlerin Geçmiş'in hataları olduğunu; ebedi kederin doymak bilmez arzunun ebedi açlığından ibaret olduğunu; sönüp gitmiş güneşlerin, ancak ve ancak kaybolmuş hayatların ateşi söndürülemez tutkularıyla yeniden alevlenebileceğini öğrenmek zorunda kalabiliriz.

Lafcadio Hearn, Doğudan

Ursula K. Leguin - Rüyanın Öte Yakası (sy.88)

Sonuç

2012-09-15T00:54:00.000+03:00

Geç kalmış bağışlamalar, büyük keşkeler doğurur.

'Hayatımın Rolü' filmi

Tek Kelime

2012-09-14T10:35:00.000+03:00

Zigong Konfüçyüs'e sorar:

"İnsanın davranışlarına tüm yaşamı boyunca rehber olacak tek kelime var mıdır? Bana öyle bir kelime verin ki, ben onu son günüme kadar kullanabileyim ve daima ondan yararlanabileyim."

Konfüçyüs şöyle der:

"Eğer böyle bir kelime varsa, muhtemelen shu yani musamaha'dır. Yani, kendi arzu etmediğin şeyleri başkalarına dayatma."

Yu Dan - Konfüçyüs (sy. 22-23)

Zeka

2012-09-13T11:21:00.000+03:00

Aklıyla övünen kişi, hücresinin genişliğiyle gururlanan mahkuma benzer.

Simon Weil

Seçim

2012-09-11T19:21:00.000+03:00

Aşk, kader ve yaptığımız seçimler hakkında bildiklerimi öğrenmem çok uzun sürdü, dünyanın pek çok yerini dolaşmam gerekti ama hepsinin özünü bir anda, bir duvara zincirlenmiş halde işkence görürken kavradım. Beynimde yankılanan çığlıklar arasında, elim kolum bağlı ve tamamen çaresizken aniden fark ettim, hala özgürdüm. Bana işkence eden adamlardan nefret etmekte ya da onları bağışlamakta özgürdüm. Kulağa pek de önemli bir şey gibi gelmediğini biliyorum. Ama zincirler vücudunuzu keserken ve sahip olduğunuz tek şey bu seçim hakkıyken özgürlük size dünyalar kadar büyük görünüyor. Ve yaptığınız seçim, nefret etme ya da affetme kararı, hayatınızın hikayesi olabiliyor.

Gregory David Roberts - Shantaram (sy.3)

Akıl Oyunları

2012-09-10T11:30:00.000+03:00

Alicia, ilişkimiz uzun vadeli bir birlikteliğe uygun mu? Bir çeşit kanıta ihtiyacım var, bir çeşit doğrulanabilir veriye...
Bir saniye.. romantizme ilişkin kadınsı duygularımı yeniden tanımlayayım. Bir kanıt... Doğrulanabilir bir veri… Pekala.. Evren ne kadar büyüklükte?
Sonsuz
Nereden biliyorsun?
Çünkü bütün veriler bunu gösteriyor
Ama daha kanıtlanmadı
Hayır
Görmedin de?!?
Hayır
Peki, nasıl emin olabiliyorsun?
Emin değilim, sadece öyle olduğuna inanıyorum.
Sanırım aşkta da, aynısı geçerli...

A Beautiful Mind (Akıl Oyunları) filmi
—Evlilik teklifi sahnesi—

Arayış

2012-09-09T12:26:00.000+03:00

Şanslı olup da bu ülkeyi bulabilenler, taşların üstünden akan su gibi rahatça kayarak iniş çıkışlara yayılır, yuvalarını bulmuş olurlar.

Kimileri doğdukları yerde bulurlar bu ülkeyi; kimileri bir kıyı kasabasında susuzluktan kavrulduktan sonra çölde yüreklerinin tazelendiğini görürler. Yemyeşil tepeler arasında doğdukları halde ancak kentin yoğun, civcivli yalnızlığı içinde rahat edenler de vardır.

Kimileri için bu arayış, bir başka insanın izini sürmektir: bir çocuk ya da ana, bir dede ya da kardeş, bir sevgili, bir eş, bir düşman.

Birçoklarımız, hayatlarımızı, mutlu yada mutsuz, başarılı yada doyumsuz, tüketir gideriz de, aradığımızı birden tanıyıvermenin sarsıntısıyla buz kesmenin ne olduğunu asla tadamayız: ruhumuzda bükülü duran kol demirindeki kilidin açılmasıyla en sonunda yerli yerimize geçmenin işkencesini bir kez bile yaşayamayız.

Ölmek üzere olanların başucunda bulundum ben: kendilerine asla kucak açmamış olan bir dünyadan ayrıldıkları için yakınlarının yas tutmasına şaşar gibiydiler.

Josephine Hart - Ölesiye

İstirahat

2012-09-07T22:28:00.000+03:00

Hayatlar, evler gibi olabilse keşke. Kapısına kilit vurup biraz dışarı çıkabilseniz. Selam veren tanıdıklara, "Kusura bakmayın ben bir süreliğine ben değilim, kendim de. Tatildeyim" diyebilseniz.

Ece Temelkuran

Yaş - Araf - Baş

2012-09-05T15:10:00.003+03:00

İnsan çocukken bir büyük saadet ülkesinde yaşıyor, sağa sola şuursuzca koşturup neşeyle kişniyor. Sonra büyüyor, büyüdükçe salaklaşıyor, salaklaştıkça unutuyor o mesut diyarı, bir nevi ölüyor. Çocuklukla yaşlılık arasındaki dönem araf misali; kitabesi ağır mesailerle, küçük hesaplarla, kesif mutsuzluklarla yazılan bir mezartaşının gölgesinde azap gibi boktan hayatlar. Yekişkinler zombilere benziyor...

Fakat yaşlanınca adeta ikinci kez doğuyor insan, diriliyor, ahirete birkaç adım kalmışken tekrar yaşamaya başlıyor. Yaşlıların yetişkinliğin arafını unutmasına bunaklık diyorlar, çok yanlış, onlar unuttukça hatırlıyor. Yaşlılar, en huysuzları, en nemrutları bile çok matrak, hazin ve dürüst oluyor...

Murat Uyurkulak - Bazuka (Hikayeler - sy.75)

Aşk

2012-08-11T00:56:00.000+03:00

Her zaman sayılara inandım. Eşitlikler ve mantığın bir sebebi vardır. Bir zamanlar kendime sordum, sebeblere kim karar verir? Bu sorum, beni fiziksel ve metafiziksel olarak bir boşluğa alıp götürdü. Orada hayatımın en önemli buluşunu icat ettim. En gizemli eşitlikler içinde aşk vardı. En geçerli sebep aşktı.

Sen benim varolma sebebimsin, sen benim tüm sebeplerimsin.

A Beautiful Mind (Akıl Oyunları) Filmi

Aşk

2012-08-03T11:33:00.000+03:00

Her tür acının hem başlangıcı hem bitişi aşktan değil midir zaten? Aşk değil midir, nihai ismimizi koyup bizi kendimize hamile bırakan, kendi kendimizi doğurmamızı sağlayan ve ortaya çıkan bebeği önce mucize sonra hilkati garip, veya tersi kılan?

Murat Uyurkulak - Bazuka (Kuş Yuvası - sy.30)

Kader

2012-08-02T19:53:00.000+03:00

Bir anne kızına diyor ki:

bir anneye en çok acı veren şey, kızının onun hayatıyla aynı rotada gittiğini görmek ve buna engel olamamaktır.

Affetme

2012-08-02T11:33:00.000+03:00

İnsan ırkını hangisi daha çok tanımlar, zalimlik mi, yoksa bundan utanma kapasitesi mi, diye sormuştu. Bu soruyu ilk duyduğumda oldukça zeki bir soru olduğunu düşünmüştüm ama şimdi daha yalnız ve daha bilge olduğumdan insan ırkını tanımlayanın zalimlik ya da utanç olmadığını biliyordum. Bizi biz yapan bağışlayıcılığımızdır. Bağışlayıcılık olmasaydı, ırkımız sonu gelmez intikamlarla kendi kendini yok ederdi. Bağışlayıcılık olmadan tarih olmazdı. Bu umut olmadan sanat da olmazdı, çünkü her sanat eseri bir açıdan da bağışlayıcılığın yansıtılmasıdır. Hayalgücü olmadan sevgi de olmazdı, çünkü her çeşit sevgi aynı zamanda bağışlayacağınıza ya da bağışlanacağınıza dair verilmiş bir sözdür. Yaşıyoruz, çünkü sevebiliyoruz. Seviyoruz, çünkü affedebiliyoruz.

Gregory David Roberts - Shantaram (sy. 340)

Yaz(gı)

2012-07-30T10:38:00.001+03:00

Her insanın kaderi, ancak o insanın belleğinde var olana benzediği ölçüde kişiseldir.

Eduardo Mallea

Aynı

2012-07-22T17:53:00.000+03:00

Uyandı, gözlerini açtı. Oda ona pek bir şey ifade etmedi; içinden yeni çıktığı o var olmama durumunun derin etkisinden tam sıyrılamamıştı henüz. Zaman ve mekan içindeki yerini saptayacak enerji bir yana, bunu yapacak istekten de yoksundu. Bir yerlerdeydi... Uçsuz bucaksız yerlerden geçerek yokluktan yeni gelmişti oraya; bilincinin çekirdeğinde sonsuz bir hüzün vardı ama o hüzün güven verici bir şeydi, çünkü ona tanıdık gelen tek duygu buydu. Başka bir avuntuya gerek duymuyordu.

Paul Bowles - Esirgeyen Gökyüzü (sy.1)

SS

2012-07-20T09:41:00.001+03:00

Öyle çok yanar ki canın,

dünyadaki bütün suçları işlediğini sanırsın;

oysa sadece sevmişsindir.

Damdaki Kemancı - 1971

Hikaye

2012-07-20T09:33:00.000+03:00

En bayağı olayın bir serüven haline girmesi için onu anlatmaya koyulmanız gerekir ve yeter. İnsanları aldatan da bu zaten. Kişioğlu hikayecilikten kurtulamaz, kendi hikayeleri ve başkalarının hikayeleri arasında yaşar. Başına gelen her şeyi hikayeler içinden görür. Hayatını, sanki anlatıyormuş gibi yaşamaya çalışır.

Jean Paul Sartre - Bulantı (sy.67)

Dream

2012-07-20T09:32:00.000+03:00

When the low moon begin to beam
Every night i dream a little dream.

Jean Paul Sartre - Bulantı (sy.155)