Daily Economic Stories - Οικονομικές περιπλανήσεις

Moody’s Cuts Ratings on 30 Spanish Banks After Country Downgrade

2011-03-24T12:09:00.000+02:00

Thirty of Spain’s smaller banks had their senior debt and deposit ratings downgraded, as Moody’s Investors Service reviews whether governments are willing to support all their lenders in a crisis.

Citing heightened financial pressure on the country’s sovereign rating and “many weak banks,” the New York-based ratings firm cut 15 lenders by two levels and five by three or four, according to a statement today. The outlook on most banks’ senior and deposit ratings remains negative, Moody’s said. ......

Για να διαβάσετε το άρθρο πατήστε εδω

Socrates Defeat Pushes Portugal Closer to EU Bailout

2011-03-24T12:03:00.000+02:00

Portuguese Prime Minister Jose Socrates tendered his resignation after plans to cut the budget were rejected by parliament, pushing the country closer to an international bailout.
President Anibal Cavaco Silva said late yesterday he will meet the main parties on March 25 and the government will retain its powers until he accepts Socrates’s resignation. The vote came hours before European Union leaders meet in Brussels to sign off on measures aimed at drawing a line under the region’s sovereign debt crisis...................

Για να διαβάσετε τη συνέχεια πατήστε εδώ

Can Greece pull it off?

2011-03-23T13:54:00.001+02:00

The article was published in www.voxeu.org on March 18, 2011,
Giancarlo Corsetti , Michael P., Devereux , John Hassler , Gilles Saint-Paul , Hans-Werner Sinn, Jan-Egbert Sturm , Xavier Vives

Will the Greek rescue package be enough or is restructuring inevitable? In this column, members of the European Economic Advisory Group argue that even if the sovereign debt crisis is resolved, Greece must deal with its unsustainable current-account deficit. This requires an unenviable choice between internal and external depreciation and a government strong enough to take on the country’s rife tax evasion.

By the third quarter of 2009 Greece had experienced the smallest drop in GDP relative to its peak level in 2008 among all Eurozone countries. It appeared that the country would be able to weather the global economic crisis with only a small dent on its stellar growth performance over the last decade. However, during the spring of 2010, it became clear that this performance was based on an unsustainable public and private spending spree that was reflected in the double-digit government budget and current account deficits. The Greek government was in serious financial trouble and needed massive support. In May 2010, a gigantic rescue package was put together by the European Commission, the ECB, and the IMF, in order to help Greece and reduce the risk of contagion to other EU member states.

Για να διαβάσετε όλο το άρθρο πατήστε εδώ.
reading the full artivle press here

Europe's Debt Crisis Trumps Japan Tragedy

2011-03-23T10:57:00.000+02:00

While the world has been transfixed with Japan, Europe has been struggling to avoid another financial crisis. On any Richter scale of economic threats, this may ultimately matter more than Japan's grim tragedy. One reason is size. Europe represents about 20 percent of the world economy; Japan's share is about 6 percent. Another is that Japan may recover faster than is now imagined; that happened after the 1995 Kobe earthquake. It's hard to discuss the "world economic crisis" in the past tense as long as Europe's debt problem festers - and it does. ............................

Για να διαβάσετε την συνέχεια του άρθρου του Robert Samuelson πατήστε εδώ

Europe’s Banks Would Need $355 Billion in S&P Stress Scenario

2011-03-23T10:37:00.000+02:00

Europe’s banking system would need as much as 250 billion euros ($355 billion) of new capital if faced with a “sharp” increase in yields and a “severe” economic contraction, Standard & Poor’s said in a report.
The report imagines three stages that may happen from 2011 to 2015 including soaring yields triggered by an interest-rate shock, restricted market access for weaker sovereigns and a “very severe” downturn in the economies of Greece, Ireland, Portugal and Spain................

Για να διαβάσετε το άρθρο πατήστε εδώ

Muddle, fuddle, toil and trouble. European leaders boldly decide to carry on muddling through

2011-03-22T17:30:00.000+02:00

A BARGAIN, but not a grand one. Euro-zone leaders surprised many on March 12th by agreeing on the main elements of a deal to salve Europe’s sovereign-debt crisis. With negotiations becoming fractious and markets unnerved by further ratings downgrades on Greek and Spanish debt, there had been fears that a deal might not be reached by a deadline of March 25th, when Europe’s heads of governments conclude their next meeting in Brussels. In the event, a special summit of euro-area leaders hammered the essentials out two weeks ahead of schedule.........................

Για να διαβάσετε τη συνέχεια του άρθρου πατήστε εδώ........................

Euro re divided

2011-03-22T17:10:00.000+02:00

The so-called euro crisis is generally seen exclusively as a currency crisis, but it is also a sovereign-debt crisis – and even more a banking crisis. The situation’s complexity has bred confusion, and that confusion has political consequences.
Indeed, Europe faces not only an economic and financial crisis, but also, as a result, a political crisis. The various member states have forged widely different policies, which reflect their views rather than their true national interests – a clash of perceptions that carries the seeds of serious political conflict.

Διαβάστε όλο το άρθρο του George Soros πατώντας εδώ

Το παράδοξο, το ασαφές και το ρεαλιστικό.

2011-03-21T16:27:00.001+02:00

Μέχρι τώρα είχαμε ελπίδα. Όταν λέμε τώρα, δεν εννοούμε ακριβώς τώρα, αλλά μέχρι πριν από ‘ένα δύο μήνες. Γιατί τους τελευταίους δύο μήνες, η αρθρογραφία άλλαξε για το μάτια του παρατηρητικού αναλυτή. Δηλαδή για αυτόν που έχει δύο μάτια και βλέπει από αυτά.Η λέξη πτώχευση αρχίζει και περιλαμβάνεται στο καθημερινό λεξικό. Μην ανησυχείτε. Όσο περνάει ο καιρός θα συμπεριλαμβάνεται όλο και περισσότερο, είτε για να τρομάζει είτε για να προετοιμάζει. Την επόμενη μέρα την δικιά μας, αλλά κυρίως και την επόμενη μέρα την δικιά τους.

Ουσιαστικά δεν έχει αλλάξει τίποτα από τον Μαΐο του 2010. Ούτε οι πιθανότητες για πτώχευση έχουν αυξηθεί και φυσικά ούτε το μνημόνιο είχε να κάνει τίποτα με την αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης. Το μνημόνιο ήταν μια σειρά από μέτρα, τα οποία ήταν κατά βάση και λογικά και σωστά αλλά καταστροφικά για μια χώρα σε τέτοια κατάσταση. Κάπως έτσι, οι στόχοι ενός μνημονίου που ήταν η σωτηρία μας γίνονται η βάση μιας πτώχευσης. Μόνο η Ελλάδα θα μπορούσε να το κάνει αυτό.

Και μιλώντας για αυτά που μόνο η Ελλάδα μπορεί να κάνει, φαντάζομαι ότι σήμερα δεν διαπιστώσατε ούτε μια γραμμή ανάλυσης για τα τεκταινόμενα στην Γερμανία και τις επιπτώσεις τους, για την αγορά ομολόγων στην πρωτογενή αγορά. Με την ίδια ευκολία που πανηγυρίζαμε για θριάμβους και γενναιοδωρίες, με την ίδια ευκολία ξεχάσαμε ότι μία από τις παραμέτρους των αποφάσεων που μας έκαναν να πανηγυρίζουμε μπορεί και να είναι πλέον παρελθόν.

Αντιγράφω από το σημερινό άρθρο του κ. Παπαδημητρίου «Εφαρμογή πρώτα, ρύθμιση μετά ,» στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Δεν υποτιμώ όσα παραχώρησαν στην Ελλάδα οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι, με τον χρόνο αποπληρωμής του χρέους και τη μείωση του κόστους. Όμως, όταν θα έχει κάνει και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο τη δική του αντίστοιχη δουλειά, το πρακτικό αποτέλεσμα θα είναι μικρό όσο κι αν κάνει τη διαφορά. Στην πράξη, λοιπόν, το υψηλότερο σημείο του κόστους εξυπηρέτησης (ως αναλογία στις εκτιμώμενες εισπράξεις από εξαγωγές) θα μειωθεί για την περίοδο 2013-2015 από 17% σε 12,6%

Φυσικά δεν τα υποτιμά και φυσικά η πιθανή εμπλοκή στο θέμα της αγοράς ομολόγων δεν κάνει την διαφορά. Επίσης, έτσι για να είμαστε και να είσαστε ρεαλιστές, η μείωση του κόστους είναι πολύ μικρή για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα. Φαντάζομαι ότι στο μνημόνιο οι στόχοι που είχαν τεθεί ήταν περισσότερο αισιόδοξοι ή οτι για ένα περίεργο λόγο το μνημόνιο αντιμετώπιζε το πρόβλημα. Συνεχίζει ο αρθρογράφος.

Μοιάζει παράδοξο, αλλά είναι αληθινό: «Οι κίνδυνοι να μην επιτύχει (η Ελλάδα) την επιστροφή της στην αγορά ομολόγων είναι σαφώς μεγαλύτεροι σήμερα»! Θα περίμενε κανείς το ακριβώς αντίθετο από την παρατήρηση αυτή που συναντά στη σελίδα 21 της τελευταίας, τρίτης, έκθεσης των εμπειρογνωμόνων του Ταμείου. Εξάλλου, αμέσως μετά, σημειώνουν πως «οι προοπτικές θα βελτιώνονται όσο θα προχωρά η δυναμική εφαρμογή του προγράμματος και αυτό θα βοηθά τις (οικονομικές) αρχές να χτίζουν καλή φήμη». Ωραία ακούγεται, αλλά κάπως ασαφές. Δεν αρκούν, δηλαδή, οι «δρασκελιές» που όπως σημειώνουν οι άνθρωποι του Ταμείου κάναμε «στην κατεύθυνση των στόχων (του προγράμματος)»; Δεν είναι επαρκές το γεγονός ότι «συμπληρώσαμε με επιτυχία την πρώτη φάση προσαρμογής»;

Ναι, είναι παράδοξο το πώς μια χώρα που συρρικνώνεται συνέχεια η οικονομία της, που έχει 15% επίσημη ανεργία και θα έχει 20% λίαν συντόμως (άσε την ανεπίσημη ανεργία), πού έχει ένα χρέος της τάξης του 140% και θα έχει 157 % όταν τελειώσει το μνημόνιο είναι σε χειρότερη θέση σήμερα. Δυστυχώς το παράδοξο δεν είναι αυτό. Το παράδοξο είναι τι σκεφτόμασταν τον Μάιο του 2010. Αν σκεφτόμασταν κάτι ή αν πρέπει να σκεφτόμαστε κάτι γιατί και αυτό το τελευταίο δείχνει να είναι προβληματικό.

Και φυσικά η ανακοίνωση του ΔΝΤ είναι ασαφής. Δυστυχώς δεν είναι ασαφής τώρα. Ήταν πάντα ασαφής όπως ήταν πάντα παράδοξη η αντιμετώπιση του ζητήματος. Αλλά είπαμε. Πρέπει να προετοιμαστούμε για την επόμενη μέρα και να δικαιολογήσουμε τι λέγαμε και να χτίσουμε στο τι θα λέμε.

Στην πράξη, αγορές, επίσημοι, τεχνοκράτες, βοηθοί πολιτικών, τραπεζίτες και πολλοί άλλοι ακόμη, έχουν πλήρως αντιληφθεί ότι το ελληνικό χρέος θα τεθεί σε καθεστώς ελεγχόμενης ρύθμισης, μεταξύ του δεύτερου μισού του 2012 και των αρχών του 2013. Η εξέλιξη αυτή είναι σπουδαία και θα επιτρέψει την αναδιαπραγμάτευση όλων των βασικών χαρακτηριστικών του χρέους, σε όφελος και των πιστωτών μας και της εθνικής οικονομίας. Μόνη προϋπόθεση για να προχωρήσουν ομαλά τα πράγματα είναι να επιτύχουμε εκεί ακριβώς που υπάρχει η μεγαλύτερη αδυναμία: στην πρακτική εφαρμογή.

Αυτή η δυνατότητα της ελεγχόμενης ρύθμισης χρεών να ξέρετε ότι είναι μια πολύ πρόσφατη θεωρία. Αναπτύχθηκε σε διάφορους πανεπιστημιακούς κύκλους το τελευταίο τρίμηνο η τετράμηνο και οι έγκριτοι αναλυτές μας έσπευσαν να την υιοθετήσουν. Είναι πραγματικά κρίμα που τέτοιες επιλογές δεν υπήρχαν τον Μάιο του 2010, όπου το ερώτημα μνημόνιο η χρεωκοπία αποτελούσε το δίλημμα. Αλλά πραγματικά δεν μπορείς να ελέγξεις πότε θα αναπτυχθούν αυτές οι θεωρίες.

Ας τελειώσουμε με τους τρεις κινδύνους. Πρώτος κίνδυνος είναι να υπάρξουν καθυστερήσεις στην εφαρμογή φορολογικών και διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων. Οι πιθανότητες είναι ήδη μεγάλες. Δεύτερος κίνδυνος είναι να μην κατορθώσει η κυβέρνηση να ξαναμπεί στις αγορές ακόμη κι αν το πρόγραμμα προχωρά ικανοποιητικά. Μια αναταραχή στην Ευρωζώνη ή στον διεθνή ορίζοντα, κάνουν πιο απαιτητικές τις αγορές, σενάριο που έχει και αυτό σοβαρές πιθανότητες. Τέλος, μια υπερβολικά γρήγορη μείωση τραπεζικού χρέους, από τις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά, θα αφαιρέσει, στον πιο κρίσιμο χρόνο, την όποια ενδεχομένη απαρχή θετικής ισορροπίας της οικονομίας.

Κανείς, ποτέ, δεν είπε ότι τα πράγματα θα είναι εύκολα. Παραμένει εξαιρετικά αμφίβολο αν είμαστε, όλοι μαζί, έτοιμοι για την προσπάθεια. Αυτός ήταν πάντοτε ο πρώτος και ο ουσιαστικός κίνδυνος

Τώρα αν κάποιος ευνουχισμένος σωματικά και πνευματικά (πρέπει να είναι και τα δύο για να κάνει τέτοιες ερωτήσεις) ρωτήσει γιατί με αυτές τις παραμέτρους και ιδιαίτερα με τις παραμέτρους 2 και 3 έπρεπε να υπογράψουμε την δανειακή σύμβαση του μνημονίου και πρέπει να πουλήσουμε και τα ασημικά μας, θα πρέπει να καεί στην φωτιά. Ο δημοσιογράφος, επειδή φοβάται τα εγκαύματα, δεν αναρωτιέται.

Ο επίλογος όμως είναι αξεπέραστος. Πέσαμε μαχόμενοι στα πλαίσια της ηθικής και των ιδανικών μας. Αλλά πέρα από μεγάλα λόγια, πουείναι πάντα εύκολα, πέσαμε για μια ακόμα φορά θύματα της ανηθικότητας μας και της αναξιοπιστίας μας. Το τραγικό είναι ότι καταφέραμε να ξεπεράσουμε σε 10 μήνες τα εκπληκτικά επιτεύγματα μας σε αναξιοπιστία και ανηθικότητα πολλών δεκαετιών. Και αυτό γιατί κάναμε, από την αντίθετη μεριά, αυτά που κάνουν τόσες δεκαετίες τα λαμόγια και οι κρατικοδίαιτοι. Δεν κοιτάξαμε το συμφέρον μας ως χώρα αλλά τα ιδιοτελή συμφέροντα μας.

Και για να σταματήσουμε τις στοχαστικές αναλύσεις του λόγου που συμβαίνουν όλα αυτά , καλά θα κάνουμε να θυμόμαστε τα λόγια του κ. Παπαχελά από το άρθρο του Συντεταγμένα ή άναρχα; τα οποία ρεαλιστικά αποτυπώνουν την κάτάσταση

Το ερώτημα είναι πότε θα σταματήσει η Ελλάδα και μια αναδιάρθρωση του χρέους της να συνιστούν απειλή για τις γερμανικές και γαλλικές τράπεζες αλλά και το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα. Πότε, δηλαδή, θα μπορεί να πει το Βερολίνο ότι «εντάξει, τώρα και να κάνετε ένα κούρεμα της τάξης του 40% στα ομόλογά σας δεν μας πειράζει, είμαστε προετοιμασμένοι και προφυλαγμένοι». Είναι προφανές ότι τώρα, ακόμη, δεν είναι έτοιμοι γι’ αυτό το ενδεχόμενο και προσπαθούν με νύχια και με δόντια να το πάνε πιο πίσω. Οι Γερμανοί, αλλά και οι άλλοι βασικοί δανειστές μας, θα ήθελαν αυτό το «συμβάν» να γίνει οργανωμένα και μέσα σε απόλυτα ελεγχόμενες συνθήκες

Γιατί αυτοί προετοιμάζονται και φυλάγονται. Σε αντίθεση με εμάς που ούτε προετοιμαζόμαστε ούτε φυλαγόμαστε. Για να μην πω αυτοκτονούμε. Και όταν θα φτάσει η ώρα, τόσα πιο πολλά επιχειρήματα θα ανακαλύπτουμε για το τι έφταιξε.

Γιατί δεν πέφτουν τα ομόλογα? Ελα ντέ.......

2011-03-16T19:31:00.000+02:00

Όπως συνήθως γίνετε στην Ελλάδα, οι προβληματισμοί έρχονται αρκετά αργοπορημένα και αυτοί που έρχονται στην ώρα τους είναι συνήθως μισοί. Έχοντας συμφωνήσει σε μία πολιτική που σκοπό είχε να διορθώσει τα οικονομικά μας και να κατεβάσει τα spreads, παρακολουθούμε με αγωνία την μάχη για την εξέλιξη του πρώτου και αδιαφορούμε για την παντελή αποτυχία του δεύτερου. Αλλά κυριότερα, από την αγωνία μας να παρουσιάσουμε την αλήθεια όπως εμείς νομίζουμε, και όπως μας συμφέρει, καταλήγουμε να μπερδευτούμε και εμείς αφού πρώτα έχουμε καταφέρει να μπερδέψει τους άλλους.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα των παραπάνω είναι το σημερινό άρθρο του Γ, Αγγελή στον www.Capital.gr Τα διετή ομόλογα "αμφισβητούν" τη σταθερότητα της κυβέρνησης σχετικά με τις υψηλές τιμές των ομολόγων ακόμα και αυτών που λήγουν μέσα στο διάστημα που καλύπτει το δάνειο των 110 δις.

Θα ήταν κατανοητό να συμβαίνει αυτό -όπως και πράγματι γίνεται- για τα πενταετή ή τα δεκαετή ομόλογα των οποίων οι λήξεις πέφτουν εκτός της περιόδου εκταμίευσης του δανείου των 110 δισ. ευρώ.

Όμως τα διετή ομόλογα λήγουν εντός της περιόδου εξασφαλισμένης αποπληρωμής (με τους πόρους του δανείου). Και όχι μόνο αυτό. Με την απόφαση για την επέκταση της δυνατότητας του Ταμείου διάσωσης (EFSF) να αγοράζει κρατικά ομόλογα θα μπορούσε να πει κανείς ότι διασφαλίζεται και η κάλυψη της "τρύπας" που υπάρχει στο 2012 στην εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους ακόμα και αν η Ελλάδα παραμένει αποκλεισμένη από τις αγορές. Γιατί λοιπόν τα επιτόκια τους παραμένουν τόσο ψηλά στα διετή ομόλογα;

Θα ήταν πραγματικά ένα αξιοσημείωτο γεγονός εάν ο κ. Αγγελής δεν έκανε ένα λάθος, που το κάνουμε πολλοί, κάποιοι ηθελημένα και κάποιοι άλλοι όχι. Δεν υπάρχει καμία περίοδος εξασφαλισμένης αποπληρωμής των δανείων. Αντίθετα αυτό που υπάρχει είναι η υπόσχεση να να δοθεί ένα δάνειο το οποίο όμως υπόκειται σε περιοδικούς ελέγχους σε σχέση με συμφωνημένους στόχους οι οποίοι και περιγράφονται στο μνημόνιο και ελέγχονται περιοδικά από την γνωστή τρόικα.

Βλέπετε στην προσπάθεια μας να υποστηρίξουμε την γενναιοδωρία των εταίρων μας και να μειώσουμε τα επιχειρήματα των αντιμνημονιακών , αντί να πείσουμε τους εγχώριους συνδικαλιστές και κρατικοδίαιτους να μην αντιμετωπίσουν το δάνειο σαν σίγουρο και να σταματήσουν/ συναινέσουν στην διακοπή του πάρτυ , καταφέραμε να το θεωρήσουμε εμείς σίγουρο. Και αυτό το καταφέραμε γιατί έτσι μπορούσαμε να δικαιολογήσουμε αυτά που δώσαμε και δίνουμε για να το πάρουμε. Σε γενικές γραμμές, όποτε θέλουμς να περάσουμε την γραμμή μας για περικοπές το δάνειο δεν είναι εξασφαλισμένο ενώ αντίθετα όταν τίθεται το θέμα της συνναλαγής μας με την Ευρωπαική Ενωση, έτσι εκ παραφρομής το θεωρούμαι δεδομένο.

Αρα λοιπόν, και εφόσον συμφωνούμε όλοι ότι το δάνειο δεν είναι εξασφαλισμένο, δεν υπάρχει κανένας λόγος να αντιμετωπίζουν οι αγορές τα δάνεια της περιόδου ως εξασφαλισμένα. Οι αγορές θεωρούν ότι αυτά τα δάνεια θα εκπληρωθούν αν ακολουθήσουμε το μνημόνιο, και συνεπακόλουθα τα ζητήματα πολιτικής αστάθειας, κοινωνικής αναταραχής η φόβου για την μη εκπλήρωση των στόχων του μνημονίου αυξάνουν την ανησυχία τους.

Πάνω σε αυτή τη βάση, και άλλα γεγονότα θα μπορούσαν να αυξάνουν την ανησυχία τους για την εφαρμογή του μνημονίου, αλλά τέτοια γεγονότα δεν θα τα δείτε στις αναλύσεις. Όπως για παράδειγμα, το αν είναι πραγματικά εφικτή η πολιτική του μνημονίου, αν είναι ρεαλιστική η πολιτική του, αν υπάρχει πραγματική βούληση στην ευρωπαϊκή Ένωση να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα και άλλα πολλά. Εξτρεμιστικά και αριστερά κατά βάση.

Ας δούμε όμως ποια είναι η άποψη του αρθρογράφου.

Η απάντηση δεν είναι οικονομική, είναι πολιτική και έχει να κάνει με το γεγονός ότι οι αγορές κεφαλαίου παραμένουν πολύ επιφυλακτικές στο κατά πόσο η ελληνική κυβέρνηση θα είναι σε θέση να διατηρήσει την τρέχουσα εφαρμογή του "μνημονίου" και έτσι τη συνέχιση της εκταμίευσης των δόσεων του δανείου. Η φημολογία αλλά και οι επίμονες συζητήσεις τον τελευταίο καιρό για το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών έχουν εντείνει το σχετικό κλίμα

Από όλα τα πιθανά γεγονότα λοιπόν επιλέχθηκε η πολιτική αστάθεια και το ενδεχόμενο εκλογών. Όλα τα υπόλοιπα τα έχει λυμένα η αγορά, τουλάχιστον σύμφωνα με την άποψη του αρθρογράφου. Αρα η αγορά δεν έχει πρόβλημα φαντάζομαι με την πολιτική της Ευρωπαϊκής ¨ενωσης. Η αγορά δεν κραυγάζει ότι η Ελλάδα χρειάζεται αναδιάρθρωση. Η αγορά δεν εκφράζει την πεποίθηση της ότι η συγκεκριμένη πολιτική είναι αδιέξοδη. Η αγορά ανησυχεί μόνο για την πολιτική αστάθεια.

Στο ίδιο θέμα, ένας άλλος αρθρογράφος έχει διαφορετική άποψη. αντιγράφω ένα απόσπασμα από το www.bankingnews.gr και το άρθρο Γιατί δεν υποχωρούν σημαντικά τα ελληνικά spreads και CDS;

Τα τραπεζικά στελέχη συμφωνούν με την εξής άποψη. Ότι τελικά στις Βρυξέλλες η Ευρώπη διασφάλισε ότι θα πάρει πίσω τα 110 δις ευρώ που έδωσε στην Ελλάδα την οποία και υποχρέωσαν να προχωρήσει σε αποκρατικοποιήσεις 50 δις ευρώ. Η Ευρώπη δεν άγγιξε το πρόβλημα των 340 δις ευρώ του παλαιού χρέους.Η αγορά αντιλήφθηκε τι ακριβώς έχει συμβεί. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες βοήθησαν τον εαυτό τους και όχι την Ελλάδα. Τα spreads και τα CDS θα συνεχίζουν να διατηρούνται σε επίπεδα χρεοκοπίας.

Υπάρχει τελικά και άλλη περίπτωση απλώς μάλλον μας ξέφυγε. Είναι λογικό να πιστεύεις ότι η πολιτική αστάθεια ή η απειλή της παίζει το ρόλο της. Αλλά μόνο αυτή?

Από το όνομα του ιστότοπου, καταλαβαίνεται ότι δεν ανήκει σε αριστερή οργάνωση και ότι εκφράζει μία άποψη η οποία μπορεί να μην είναι ολοκληρωμένη ή ακόμα και σωστή. Αλλά είναι μια άποψη. Και όπως είπα, σε προηγούμενο άρθρο, εδώ που έχουμε φτάσει, πιο πολλά καταλαβαίνεις από αυτά που αποσιωπούνται σε ένα άρθρο παρά από αυτά που εμπεριέχονται.

Η αλήθεια βέβαια ότι ο ιστότοπος ασχολείται με τα νέα των τραπεζών. Οι οποίες είναι κακές. Όπως κακοί είναι και οι οίκοι αξιολόγησης. Κακοί είναι επίσης οι αναλυτές που ζητάνε αναδιάρθρωση όπως κακές είναι οι αγορές που ανεβάσανε τα spreads. κακές ήταν οι αγορές που τα διατήρησαν υψηλά. Κακά είναι τα funds που είναι short στις αγορές. Καλοί είναι μόνο οι Γερμανοί.

Και για ένα περίεργο λόγο που αποτελεί μια ακόμα παγκόσμια πρωτοτυπία της Ελλάδας, οι Γερμανοί πιθανόν να είναι το μοναδικό σημείο διαφωνίας μεταξύ του ΠΑΜΕ και των μνημονιακων υπέρμαχων στο συγκεκριμένο επίπεδο.

Οπότε, καληνύχτα σας.

Η αναδιοργάνωση των σχολείων και η ανάγκη για οφθαλμίατρους

2011-03-16T15:12:00.000+02:00

Έβλεπα χθες τις απογευματινές ειδήσεις σε ένα ιδιωτικό τηλεοπτικό σταθμό. Φτάσαμε και στο θέμα της αναδιοργάνωσης των σχολείων και πραγματικά χάρηκα την Υπουργό, κ. Διαμαντοπόύλου η οποία και μίλησε κατά την διάρκεια του δελτίου. Δεν είμαι οπαδός της, αλλά πολύ περισσότερο δεν είμαι οπαδός όλων αυτών που είναι έτοιμοι να ξεσηκωθούν με την παραμικρή αλλαγή. Όπως είναι εναντίον αυτών που θέλουν να αλλάξουν τα πάντα αδιαφορώντας για οτιδήποτε πέρα από το δημοσιονομικό ισοζύγιο.

Αναγνώρισα ότι αφού εξήγησε απλά και κατανοητά το πρόβλημα, προσπάθησε να απαντήσει στις διαμαρτυρίες κάποιων πολιτών για τις αλλαγές, εξήγησε τα κριτήρια με τα οποία αποφασίστηκαν και είπε ότι προφανώς αν υπάρχουν λάθη θα τα κοιτάξει και θα προσπαθήσει να τα διορθώσει. Κυρίως όμως εκτίμησα το γεγονός ότι απέφυγε, προς τιμήν της , οποιαδήποτε αναφορά στην οικονομία και την ανάγκη των περικοπών, αλλά χρησιμοποίησε ως βασικό όπλο της την επιχειρηματολογία της σε εκπαιδευτικό και κοινωνικό επίπεδο. Και πολύ λογικά, ανέφερε ότι υπάρχει και δημοσιονομικό όφελος, το οποιο είναι και καλοδεχούμενο.

Μετά, ο σταθμός αποφάσισε, για να διαλύσει τα πάντα, να φέρει στο στούντιο έναν σημαντικό συνεργάτη του, ο οποίος κατάθετε τις απόψεις του με τον γνωστό μοναδικό τρόπο που καταθέτουν τις απόψεις του οι φανατικοί υποστηρικτές του μνημονίου. Αν και υποστήριζε τις προτεινόμενες αλλαγές, έχω την αίσθηση ότι αν ήταν ο δημοσιογράφος υπάλληλος η συνεργάτης της Υποργού θα τον απέλυε αμέσως μετά τη λήξη του δελτίου. Ο τρόπος του, συμπεριλάμβανε τα γνωστά τσιτάτα "Πρέπει επιτέλους να κάνουμε οικονομία" , "το κράτος δεν μπορεί να ξοδεύει αλόγιστα" με το γνωστό αυστηρό και σοβαρό ύφος που παρομοιάζει με τον τρόπο που ενεργούσε ο χαρακτήρας που υποδυόταν ο Σταλόνε στην ταινία Δικαστής Ντρέντ. Αφού κατσάδιασε κάποιους ανθρώπους οι οποίοι διαμαρτυρόντουσαν για τις αλλαγές, χωρίς να γνωρίζει αν έχουν δίκιο ή άδικο, πράγμα που ούτε εγώ γνωρίζω, εκλεισε την ανάλυση του χωρίς καμία αναφορά σε εκπαιδευτικά ζητήματα τα οποία προφανώς και θεώρησε δευτερεύοντα. Που ανησυχητικά είναι ό ίδιος τρόπος που καταθέτουν τις απόψεις τους οι εκπρόσωποι του ΠΑΜΕ.

Ο ίδιος σταθμός, δημοσίευσε πρόσφατα την μηνιαία έρευνα του για την άποψη των πολιτών για τους πολιτικούς και την πολιτική και οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα, με αρκετά απογοητευτικά αποτελέσματα. Αντιπαρέρχομαι όλους αυτούς που είναι έτοιμοι να αρθρογραφήσουν για μια ακόμα μια φορά για στημένες έρευνες και διάφορα άλλα δημοφιλή παραμύθια με δράκους. Δεν μπορώ να γνωρίζω και πιστεύω ακράδαντα ότι ενώ «δράκοι» μπορεί να υπάρχουν, το να απορρίπτεις τα πάντα με βάση την πιθανή ύπαρξη τους είναι επικίνδυνο και δεν οδηγεί πουθενά. Οπότε από τη μία δεν μπορώ να πιστοποιήσω την εγκυρότητα των στοιχείων αλλά και από την άλλη δεν μπορώ να επιχειρηματολογήσω και για την δήθεν κατασκευή τους.

Τα αποτελέσματα αυτά αναλύθηκαν δεόντως. Αναλύθηκε η ανικανότητα της κυβέρνησης, αναλύθηκε η δυσπιστία των πολιτών, η ανησυχία τους για το μέλλον, η δυσπιστία για τους πολιτικούς και τα κόμματα, η δημοτικότητα των αρχηγών και άλλα πολλά. Δεν αναλύθηκαν μια σειρά από άλλα ζητήματα. Στα πλαίσια αυτά, η μη υποστήριξη της πολιτικής που ακολουθείται έχει να κάνει μόνο με το γεγονός ότι τα μέτρα είναι δυσάρεστα και για αυτό τα αποδοκιμάζει ο κόσμος. Αυτή η αποδοκιμασία του κόσμου, δεν εκφράζεται κατά ένα περίεργο τρόπο, σε μια μεταστροφή τους σε κόμματα που αντιπολιτεύονται την πολιτική που ακολουθείται. Τα κόμματα της Αριστεράς κερδίζουν ελάχιστα αν λάβετε υπόψιν σας την επιχειρηματολογία που ακολουθούν. Αρα , ο κόσμος και η κοινωνία που τόσο εύκολα στοχοποιείται, δεν δείχνει να πιστεύει μια συγκεκριμένη ρητορεία αλλά αντίθετα δείχνει να την απορρίπτει όπως απορρίπτει επίσης και μια μέθοδο ανάλυσης του Ελληνικού προβλήματος η οποία δεν βοηθάει στην επίλυση κανενός ζητήματος.

Στο παράδειγμα μας για την αναδιάρθρωση των σχολείων, είναι λογικό τόσο για εκπαιδευτικούς όσο και για λόγους σωστής κοινωνικοποίησης τα παιδιά να έχουν την δυνατότητα να πηγαίνουν σε ένα σχολείο το οποίο πληρεί τις προϋποθέσεις για να διδάσκει σωστά τα παιδιά κάθε τάξης. Όπως είναι λογικό να υποθέσεις ότι ένα μονοθέσιο η διθέσιο δημοτικό σχολείο δεν λειτουργεί τόσο αποδοτικά δε σχέση με να κανονικό σχολείο. Όπως είναι σωστό να προβληματίζεσαι για το γεγονός ότι η σχέση εκπαιδευτικών προς μαθητών είναι 1 προς 8 και να προσπαθείς να εξηγήσεις πρώτα γιατί συμβαίνει αυτό και μετά να προσπαθήσεις να το κάνεις πιο αποτελεσματικό. Αδιαμφισβήτητα, με την εξαίρεση του ΠΑΜΕ, όλοι πιστεύουν ότι είναι λογικό σχολεία που είναι ανενεργά να σταματήσουν τις δραστηριότητες τους. Όπως είναι λογικό, για εκπαιδευτικούς λόγους, να θεωρείς ότι το όριο των 25 μαθητών είναι μια σωστή δέσμευση.

Επίσης όμως είναι λογικό κάποιοι άνθρωποι να προβληματίζονται γιατί πιθανόν τα παιδιά τους θα πρέπει να ταξιδεύουν, έστω και αυτή τη μισή ώρα, για να πάνε στο σχολείο τους. Και όπως επίσης είναι λογικό και θεμιτό τα πρωινάδικα τα προβάλλουν τις διαμαρτυρίες κάποιων γονέων για αυτή τη δυσάρεστη αλλαγή στην καθημερινότητα τους. Και επίσης είναι λογικό να σκεφτείς ότι τέτοιες αποφάσεις δεν αποτελούν κίνητρο για την περίφημη αποκέντρωση αλλά αντικίνητρο.

Παράλογο είναι να ισοπεδώνεις τα πάντα με οικονομικά/ δημοσιονομικά κριτήρια και να μην αναγνωρίζεις ότι υπάρχουν και άλλα ζητήματα, στο παράδειγμα μας εκπαιδευτικά, τα οποία παίζουν ρόλο σε μία απόφαση. Και σε αυτή την κοινωνία που δημιουργούμε έχουμε δυστυχώς μόνο δυο ειδών κριτήρια, Αυτά που κρίνουν δημοσιονομικά τα πάντα, και αυτοί που πιστεύουν το αντίθετο.

Για αυτό και είπα ότι χάρηκα την κ. Διαμαντοπούλου. Γιατί σε αντίθεση με αυτούς του ΠΑΜΕ και των μνημονιακών, κράτησε μια συζήτηση σε μία ισορροπία. Μια ισορροπία που μας λείπει περισσότερα από χρήματα. Και μία ισορροπία που αν η κυβέρνηση και η ελίτ των μνημονιακών αναλυτών είχε κρατήσει σε όλα τα θέματα θα είχαμε κερδίσει πολλά και θα είχαμε κάνει την πραγματική επανάσταση μας. Και αυτή η επανάσταση θα αποτυπωνόταν σε έρευνες και βαρόμετρα και ενώ δεν θα αρκούσε για να σβήσει τη αναμενόμενη δυσαρέσκεια, θα μπορούσε να δώσει ελπίδα.

Η Ελλάδα δεν είναι γεμάτη από αριστερούς και δεν έχει μόνο κρατυικοδίαιτους. Αυτό είναι απλά η νέα θεώρηση των παραμυθιών με τους δράκους, παρουσιασμένη από την αντίθετη μεριά από΄αυτή που έρχεται το ΠΑΜΕ. Αυτό το οποίο δεν έχει, είναι αντικειμενική θεώρηση των γεγονότων. Οι μεν ισοπεδώνουν τους δε και το ανάποδο.

Και όσο και να συμφωνώ ότι το προηγούμενο μοντέλο που ακολουθήσαμε μας οδήγησε εδώ που είμαστε, αυτό δεν σημαίνει ότι το νέο μοντέλο είναι πανάκεια. Ακόμα και αν αυτό μας επιβάλλεται, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν έχουμε το δικαίωμα να ασκήσουμε κριτική και δεν μπορώ να πιστέψω ότι δεν έχει τίποτα να βρούμε για να ασκήσουμε κριτική. Όπως δεν καταλαβαίνω γιατί δεν αναγνωρίζουμε ότι εμπεριέχει μια σειρά σωστών και ρεαλιστικών μέτρων τα οποία έχουμε αργήσει μερικές δεκαετίες να υιοθετήσουμε.

Στην Ελλάδα του σήμερα, η συντριπτική πλειοψηφία, δυστυχώς , είναι αυτοί που πιστεύουν ότι τα πάντα είναι καλά και οι ξένοι έχουν δίκιο και αυτοί που πιστεύουν τίποτα δεν πρέπει να αλλάξει και οι ξένοι έχουν άδικο. Το κακό επίσης είναι ότι μπορείς να καταλάβεις σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα ποιος πιστεύει τι, με την ίδια ακριβώς λογική που μπορείς να καταλάβεις αν ένα κείμενο για το Ελληνικό ποδόσφαιρο είναι γραμμένο από τον Τσουκαλά, τον Χατζηχρήστο και τον αρχηγό της ΘΥΡΑΣ 4. Συνήθως το καταλαβαίνεις από τα επιχειρήματα και τα γεγονότα που λείπουν.

Και όπως και στο ποδόσφαιρο, χρειαζόμαστε απεγνωσμένα και στην πολιτική και την οικονομία κάποιους να αρθρογραφήσουν και να αναλύσουν πέρα από ταμπέλες και θύρες. Γιατί οι οπαδικοί και μονόφθαλμοι αναλυτές θα συνεχίζουν να διαμορφώνουν οπαδικές και μονόφθαλμες κοινωνίες. Το αν είσαι μονόφθαλμος από το δεξί η το αριστερό μάτι, λίγη σημασία έχει. Και τα δύο μάτια είναι χρήσιμα αρκεί να τα χρησιμοποιείς.

Και επειδή χρειαζόμαστε έναν οφθαλμίατρο για να δούμε τα πράγματα καλά, καλό θα είναι να θυμόμαστε ότι κανείς οφθαλμίατρος δεν εξετάζει μόνο το ένα μάτι επειδή πιστεύει από την εμπειρία του ότι το άλλο είναι σωστό. Και αυτό ισχύει για όλα τα μάτια, δεξιά και αριστερά. Όπως ισχύει ότι δεν σε βάζει για εγχείρηση αν δεν είναι σίγουρος ότι θα βλέπεις καλύτερα μετά από αυτή. Και αν το κάνει, εξηγεί τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα.

Στην Ελλάδα, οι δικοί μας οφθαλμίατροι είτε πιστεύουν ότι δεν τρέχει τίποτα με τα μάτια της Ελλάδας, είτε ότι η ιδέα της εγχείρησης είναι πιο σημαντική από τις προοπτικές της αποτελεσματικότητας της. Ιατρικώς, και οι δύο απόψεις είναι κατακριτέες και επικίνδυνες. Και πολύ φοβάμαι ότι κοινωνικώς και πολιτικώς και οικονομικώς ισχύει ακριβώς το ίδιο.

Εχουμε inside information η όχι? Το μοναδικό ερώτημα που περιμένει απάντηση

2011-03-15T14:42:00.002+02:00

Έχουμε συμφωνήσει (περίπου) σε δύο βασικά στοιχεία για την οικονομία μας. Το πρώτο είναι ότι με τον ένα η άλλο τρόπο αυτή η δημοσιονομική κατάσταση δεν μπορεί να συνεχίσει και η Ελλάδα θα πρέπει να βρει τρόπους να αντιμετωπίσει το οικονομικό και δημοσιονομικό χάος που έχει δημιουργήσει.

Το δεύτερο είναι ότι το επίπεδο του χρέους, ακόμα και αν θεωρήσουμε ως δεδομένη την πλήρη εφαρμογή των όρων του μνημονίου, είναι απαγορευτικό και ότι η αναδιάρθρωση του χρέους δεν είναι θέμα προς συζήτηση. Θέμα προς συζήτηση και ανάλυση είναι το αν και κατά πόσο θα ‘επρεπε να γίνει τώρα η αργότερα και το αν η έμμεση απόφαση της ευρωπαϊκής Ένωσης να μην γίνει τώρα έχει σχέση με τα συμφέροντα της Ελλάδας η με τα συμφέροντα των πιστωτών μας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Οι αναλυτές μας προσπαθούν να μας πείσουν, ότι τώρα δεν είναι η ώρα και ότι η προσοχή μας δεν πρέπει να είναι επικεντρωμένη στο χρέος αλλά στον έλεγχο του ελλείμματος. Αυτό δεν σημαίνει ότι το χρέος δεν είναι σημαντικό αλλά στο ότι μόλις μειώσουμε το έλλειμμα η Ευρωπαϊκή Ένωση θα μας εμπιστευτεί και θα βρει και ένα τρόπο να αντιμετωπίσουμε και το θέμα του χρέους.

Αντιγράφω από το σημερινό άρθρο του κ. Μαυρίδη στον capital.gr Τι λένε οι αριθμοί για τον "θρίαμβο" που απεικονίζει γλαφυρά κατά την γνώμη μου την άποψη αυτή

Τι έκαναν χτες τα spreads; Έπεσαν περί τις 37 μονάδες βάσης. Και λοιπόν; Είναι αυτή κίνηση που απεικονίζει τα αποτελέσματα ενός θριάμβου; Όχι κι αυτό το γεγονός έχει την εξήγησή του. Από την άλλη, το χρηματιστήριο «πέταξε». Κι αυτό έχει την εξήγησή του. Οι αριθμοί δεν κάνουν λάθος, οι άνθρωποι μπορεί. Οι αριθμοί μας λένε ότι πρέπει να είμαστε συγκρατημένα αισιόδοξοι ή αλλιώς ότι έχουμε ακόμη αρκετό δρόμο μπροστά μας. Ένας δρόμος που θα μακραίνει όσο κάνουμε το λάθος να προσπαθούμε να αγνοούμε την αλήθεια των αριθμών...

Τα πράγματα είναι απλά: Στην Ευρώπη θα ήθελαν να μας πιστέψουν, ότι είμαστε αποφασισμένοι να κάνουμε τα αδύνατα δυνατά για να πετύχουμε τους στόχους μας, αλλά δεν μας πιστεύουν και δεν μας εμπιστεύονται. Αυτή είναι η ερμηνεία της περιορισμένης επίδρασης των καλών νέων στα spreads.

Λοιπόν, η μικρή μείωση των spreads έχει να κάνει με την αξιοπιστία μας. Αν κάναμε περισσότερα και αν ήμασταν πιο αξιόπιστοι τα spreads θα έπεφταν περισσότερο. Σε αυτό το σημείο, θα είναι χρήσιμο να υπενθυμίσουμε ότι τα spreads και τα CDS που τόσο γρήγορα μπήκαν στην ζωή μας δεν είναι, κατά βάση, μέτρο αξιοπιστίας. Τα CDS είναι ασφάλιστρα κινδύνου και απεικονίζουν την αντίληψη της αγοράς για την πιθανότητα χρεωκοπίας μιας χώρας ενώ τα spreads εμπεριέχουν στοιχεία αξιολόγησης της οικονομικής κατάστασης αλλά όπως είναι λογικό βασίζονται και στη βιωσιμότητα μίας οικονομίας.

Έτσι, και με βάση τα παραπάνω, ας κάνουμε μια υπόθεση. Ας υποθέσουμε λοιπόν , ότι αύριο το πρωί η Ελλάδα ανακοίνωνε ότι είχε αγοράσει κρυφά όλα τα ομόλογα που είχε εκδόσει η ότι, πιο ρεαλιστικά, η Ευρωπαϊκή Ένωση ανακοίνωνε ότι προχωράει στο πρόγραμμα επαναγοράς ομολόγων για την Ελλάδα. Το αποτέλεσμα θα ήταν η τιμή των spreads και των CDS θα έπεφτε κατακόρυφα. Φαντάζομαι ότι ούτε το ένα ούτε και το άλλο στην παρούσα φάση δεν θα σήμαινε αύξηση της αξιοπιστίας μας ως αναφορά τις μεταρρυθμίσεις και την οικονομική πραγματικότητα στην Ελλάδα.

Αυτό δεν σημαίνει ότι θα είχαμε τα spreads της Ολλανδίας αλλά η λύση του προβλήματος του χρέους θα μείωνε δραματικά τα ελληνικά spreads. Αυτή η απλή παραδοχή σημαίνει ότι η επικαλούμενη αξιοπιστία της κυβέρνησης και της Ελλάδας δεν είναι ο αποφασιστικός και σίγουρα όχι ο μοναδικός παράγοντας για την μείωση των spreads. Η αξιοπιστία είναι σημαντική για να έχουμε λογικά και βιώσιμα spreads αλλά εξίσου σημαντικό, αν όχι σημαντικότερο, είναι και η κατάσταση της οικονομίας και στην προκειμένη περίπτωση το χρέος μας.

Το περίεργο όμως είναι ότι αν υποθέσουμε ότι συμφωνούμε απόλυτα ότι η αξιοπιστία είναι το κλειδί της λύσης και ότι το χρέος που έχει διαμορφωθεί δεν είναι βιώσιμο, βρισκόμαστε πάλι σε αδιέξοδο. Διαβάστε ένα άλλο απόσπασμα από το σημερινό άρθρο του κ. Μαυρίδη

Η Ευρώπη, πάντως, δεν είναι διατεθειμένη να μας αφήσει να πιστεύουμε ότι μπορούμε να συμπεριφερόμαστε σαν κακομαθημένα. Θα είναι πολύ αυστηροί μαζί μας. Μην πιστέψει κανείς ότι απέχουμε αρκετά από μία πιθανή απόρριψη μιας δόσης. Δεν μας έχουν υιοθετήσει. Αναστολή της ποινής μας πρόσφεραν. Κι είναι στο δικό μας χέρι να κερδίσουμε από τον χρόνο που μας έδωσαν. Αλλά αυτό θα πρέπει να είναι άμεσα ορατό. Και μην πει κανείς ότι δήθεν οι άλλοι δεν θέλουν να το δουν. Η γλώσσα των αριθμών λέει την αλήθεια. Όταν λοιπόν θα δούμε στεριά, θα το αντιληφθούμε αμέσως. Τα spreads θα πέφτουν 100 – 100 μονάδες και όχι μόλις 37 μονάδες έπειτα από ένα τόσο σημαντικό νέο, όπως πράγματι ήταν αυτό της Παρασκευής.

Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι χωρίς κωλυσιεργίες ακολουθούμε το πρόγραμμα του μνημονίου τόσο σε επίπεδο αλλαγών όσο και σε επίπεδο δημοσιονομικών προσαρμογών. Επίσης καταφέρνουμε σε χρόνο ρεκόρ να προχωρήσουμε στην ιδιωτικοποίηση, αξιοποίηση, πώληση δημόσιας περιουσίας για το προβλεπόμενο ποσό των 50 δις. Ας υποθέσουμε επίσης ότι αυτά τα κάνουμε με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε να πείσουμε και τον πιο εχθρικό αναλυτή, για την αξιοπιστία μας . Και ας υποθέσουμε ότι όλα αυτά τα κάνουμε τόσο σωστά που καταφέρνουμε έτσι ώστε στο τέλος του 2012 να έχουμε δημοσιονομικό έλλειμμα της τάξης του 3%.

Τότε λογικά θα πέσουν τα spreads ταχύτατα και εντυπωσιακά μάλιστα, όπως άλλωστε δηλώνει και ο κ. Μαυρίδης. Όλα ωραία? Όχι ακριβώς. Εξακολουθούμε να έχουμε ένα πρόβλημα αν θυμάστε, αυτό του χρέους, για το οποίο έχουμε συμφωνήσει ότι είναι μη διαχειρίσιμο. Με τα spreads χαμηλότερα, η επαναγορά χρέους γίνεται δυσκολότερη αφού το ποσό που θα είναι διατεθειμένοι να τα πουλήσουν οι κάτοχοι τους θα είναι υψηλότερο από το σημερινό. Αν υποθέσουμε λοιπόν ότι οι υπολογισμοί με βάση της παρούσες άθλιες συνθήκες αναφέρουν ότι θα μπορούσε να να αγοραστεί χρέος στο επίπεδο του 65-75% της αρχικής τιμής του (ανάλογα με τα ομόλογα και την ημερομηνία λήξης τους) είναι λογικό να υποθέσουμε ότι με τα spreads μειωμένα ( ας υποθέσουμε στις 500 μονάδες βάσης) το ποσοστό που θα ήταν διατεθειμένοι να πουλήσουν οι κάτοχοι ομολόγων θα ήταν στο 75-85%. Ποσοστό haircut που προφανώς, σύμφωνα με όλους τους αναλυτες, δεν αρκεί για να κάνει το χρέος διαχειρίσμο.

Σε αυτή την περίπτωση και με την λογική πάντα ότι το χρέος δεν είναι διαχειρίσιμο τι θα έπρεπε να κάνουμε? Για να επιτύχουμε αναπροσαρμογή του χρέους σε διαχειρίσιμα επίπεδα, και εφόσον ο μοναδικός τρόπος που είναι φιλικός προς τις αγορές για να το πετύχουμε αυτό θα ήταν η επαναγορά ομολόγων με κάποιο τρόπο, θα έπρεπε να βρούμε πιο δραστικές λύσεις. Αυτές όμως δεν φαινεται να υπάρχουν. Αν βρισκόμασταν σε αυτή τη θέση, η μοναδική περίπτωση θα ήταν η παύση πληρωμών και η πρόσκληση στους κατόχους των ομολόγων σε συζήτηση για μείωση τςης αξίας των ομολόγων σε μεγαλύτερο βαθμό από αυτόν που θα ήταν διατεθειμένη η αγορά να δώσει τη συγκεκριμένη στιγμή. Με απλά λόγια γυρνάμε σε μια κατάσταση στην οποία βρισκόμασταν και τον Μαίο του 2010, και έχουμε το πλεονέκτημα (?) ότι η δημοσιονομική μας κατάσταση είναι πολύ καλυτερη από τότε.

Αρα λοιπόν, φαίνεται ότι προκρίνουμε μια στρατηγική η οποία θα ανεβάσει (?) την αξιοπιστία μας αλλά θα οδηγήσει σε νέο αδιέξοδο στην αντιμετώπιση του χρέους. Στα πλαίσια αυτά και αναλόγως τι μπορεί να πιστεύει ο καθένας, υπάρχουν δύο πιθανές απαντήσεις για αυτό που συμβαίνει

Α) είτε όλοι αυτοί οι υπέρμαχοι της σημερινής πολιτικής έχουν inside information και γνωρίζουν ότι η ΕΚΤ η κάποιος άλλος ήδη αγοράζει και θα συνεχίσει να αγοράζει ελληνικά ομόλογα με μειωμένες τιμές. Γνωρίζουν επίσης ότι υπάρχει και μία συμφωνία (ελπίζω όχι προφορική αλλά Γερμανικής φύσεως για να αρχίζουμε, στα πλαίσια της επαναστάσεως, να αλλάζουμε πραγματικά και να κάνουμε τα πράγματα με τον σωστό τρόπο) ότι με την επιτυχία του προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής, τα ομόλογα θα προσαρμοστούν στην αξία κτήσης τους από την ΕΚΤ και όχι στην ονομαστική τους αξία οδηγώντας στη μείωση του χρέους. Τότε και μόνον τότε το πραγματικό ζήτημα θα ήταν η δημοσιονομική προσαρμογή και θα έβγαινε νόημα από αυτά που συμβαίνουν.

Β) Δεν έχουν κανένα inside information και προφανώς γνωρίζουν ότι η πολιτική που ακολουθείται είναι αδιέξοδη για την Ελλάδα. Γνωρίζουν επίσης, και αυτό μόνο εμείς θα μπορούσαμε να το πετύχουμε, ότι έχουμε βάλει τον εαυτό μας στην περίεργη θέση η επιτυχία του μνημονίου να είναι επιζήμια για την αντιμετώπιση της αντικειμενικής κατάστασης της χώρας μας οσο αναφορά το χρέος της. Ο γνωστός αριστερός, κρατικοδίαιτος, κ. Καίσαρης (συγχωρέστε με κ. Καίσαρη) στα πρόσφατα άρθρα του Θάνατος από επιμήκυνση και Η επόμενη μέρα. περιγράφει γλαφυρά τα αδιέξοδα και τα προβληματα.

¨Όπως επίσης μπορεί να περιγράφει και το πραγματικό σχέδιο για την Ελλάδα το οποίο και φυσικά δεν θα μπορούσε να αποκαλυφθεί. Ο αντίλογος, αν και όπου υπάρχει είναι «επαναστατικός» και καθόλου οικονομικός και δεν απαντάει πουθενά στα ερωτήματα που τίθονται. Οπότε επικοινωνιακά προσπαθούν να διαχειριστούν το ζήτημα προσπαθωντας να πείσουν ένα μέρος της κοινής γνώμης ότι υπάρχει επωφελές σχέδιο για την Ελλάδα έτσι ώστε να αποφύγουν περαιτέρω επιδείνωση της πολιτικής και κοινωνικής κατάστασης στην Ελλάδα. Προσπαθούν δε να πείσουν, όχι το αριστερό κρατικοδίαιτο κομμάτι της Ελλάδας που πραγματικά έχουν συμφέροντα στο να μην αλλάξει κάτι, αλλά αντίθετα, και αυτό πραγματικά τους προβληματίζει και δεν μπορούν να το αντιμετωπίσουν, ένα μεγάλο μέρος που ενώ δεν είναι αριστεροί και κρατικοδίαιτοι, δεν καταλαβαίνουν τι κάνουμε και γιατί.

Έτσι αυτό που πραγματικά έχετε να αποφασίσετε είναι αν υπάρχει inside information και συμφωνίες που δεν είναι ευρύτερα γνωστές. Στην περίπτωση αυτή εχετε το πλεονέκτημα ότι είναι λογικό μια τέτοια συμφωνία να ήταν κρυφή. Την ίδια στιγμή εχετε το μειονέκτημα ότι αν ήταν κρυφή μάλλον δεν θα έπρεπε να την ξέρουν και αυτόί οι αναλυτές. Αλλά σε κάθε περίπτωση και δυστυχώς για τους επαναστάτες, αν τέτοια συμφωνία υπάρχει, εσείς που δεν το ξέρετε και αναρωτιέσται τι γίνετε, δεν είστε ουτε αριστεροι, κρατικοδίαιτοι ουτε αντι-επαναστάτες που θέλετε να μην αλλάξει τίποτα. Με βάση τα δεδομένα που έχετε, αναρωτιέσται πολύ λογικά τι κάνουμε.

Εγώ από την άλλη, πολύ φοβάμαι ότι δεν υπάρχει κανένα inside information. Όχι επειδή τα ξέρω όλα, αλλά κρινοντας από τις αντιδράσεις και την αρθρογραφία σε ζητήματα καθημερινής οικονομικής ειδησιογραφίας. Γιατί αν υπήρχε κρυφή συμφωνία, και αφού για κάποιο διάστημα η Ελλάδα δεν χρειάζεται τις αγορές, η άνοδος των spreads θα βοηθούσε το κρυφό σχέδιο όπως επίσης θα βοηθούσε και η υποβάθμιση ( απολύτως λογική και εξαιρετικά αργοπορημένη) της Moodys. Οι αντιδράσεις της Ελλάδας και της Ευρώπης δεν έχουν ουτε οικονομική λογική αλλά επιπρόσθετα, και απείρως σημαντικότερα, αν είναι ενδεικτικές της καινούργια αντίληψης περί ρεαλισμού, οικονομικων και ηθικής στις αγορές, τότε κυριολεκτικά « την βάψαμε» κατά το κοινώς λεγόμενον.

Αλλα επειδή δεν είναι λογικό να εμπιστεύεσται ουτε την δικιά μου ‘ανάγνωση¨ των καθημερινών ειδήσεων αλλά ουτε να βασίζεται την άποψη σας σε αυτά που μπορεί να ξέρουν η να μην ξέρουν οι αναλυτές, καλό θα είναι απλά να συνεχίσετε να διαβάζεται τις αναλύσεις και να παρακολουθείται τις εξελίξεις. Διαβάζοντας και μελετώντας της, καλά θα κάνετε να προσέχετε αλλαγές στην αρθρογραφία. Έτσι, αν και μπορείτε να κάνετε λίγα πράγματα για να επηρεάσατε την κατάσταση, όταν θα διαβάσετε στο μέλλον περισπούδαστες αναλύσεις περί ηθικής της Ελλάδος, ότι θα ξεπληρώσουμε στο ακέραιο τα πάντα και ότι αφού έχουμε ελέγξει το δημοσιονομικό χρέος μπορούμε σε βάθος χρόνου να χρηματοδοτήσουμε το χρέος , καλά θα κάνετε να γυρίσετε πίσω και να ξαναδείτε τα γραπτά όλων από τον Μαίο του 2010 έως και τον μάρτιο του 2011. Για να καταλάβετε αν ήξεραν η όχι , αλλά σημαντικότερα να καταλάβετε τι έλεγαν και γιατί.

Και τότε, αναλόγως με αυτά που θα έχετε διαπιστώσει, να ρωτήσετε γιατι ακόμα και αυτοί που έβρισκαν επιτυχίες γενναιοδωρίες και προοπτική σε κάθε απόφαση, αδυνατούσαν να λάβουν υπόψιν τους τις ξεκάθαρες δηλώσεις του αξιόπιστου πρωθυπουργού μας ότι δεν θα χάσει κανένας ούτε ένα ευρώ. Γιατί εγώ προς το παρόν, και μάλλον βλακωδώς, καταλαβαίνω ότι ενώ όλοι θεωρούν την αναδιάρθρωση κομβικό ζήτημα και απλώς επιχειρηματολούν ότι δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για να γίνει, αδυνατούν να λάβουν υπόψιν τους τις δημόσιες δηλώσεις του πρωθυπουργού, που αππορίπτει οποιαδήποτε αναδιάρθρωση. Η απλώς τις προσπερνούν.

Τότε, μπορεί να χρειαστείτε ακόμα μία επανάσταση. Κατά την γνώμη μου δε, αυτή η επανάσταση θα είναι το ίδιο επωφελής, για να μην πώ επωφελέστερη, για αυτή τη χώρα, σε σχέση με αυτή που μας καλούν να κάνουμε τώρα για να αντιμετωπίσουμε τις οικονομικές και δημοσιονομικές παθογένειες της χώρας μας. Και πιθανόν αυτή η επανάσταση θα έπρεπε να γίνει πρώτα η τουλάχιστον παράλληλα με την δημοσιονομική επανάσταση.

Τότε επίσης θα καταλάβετε γιατι οι γερμανοί είναι χρόνια μπροστά από εμάς. Και πολύ φοβάμαι ότι θα το καταλάβετε αγνοώντας τις οικονομικές επιτυχίες τους η τις πάσης φύσεως «γενναιοδωρίες» τους και την οργάνωση τους. Και τα παιδιά σας επίσης θα το καταλάβουν. Για τους λάθος λογους δυστυχώς.

Προς το παρόν είπαμε…. Να ελπίζετε. Αλλωστε η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Δυστυχώς για τους Ελληνες, Οι Γερμανοί από την άλλη, σοφά για ακόμα μια φορά, δεν την βάζουν καν στην εξισωση. Στο δρόμο θα διαπιστώσουμε αν αυτοί η εμείς κάνουν καλυτερα.

Video news -Nouriel Roubini comments on the earthquage in Japan and the European Debt Crisis

2011-03-14T22:17:00.000+02:00

March 11 -- Nouriel Roubini, founder of Roubini Global Economics, discusses the earthquake in Japan and the European debt crisis. He talks with Maryam Nemazee on Bloomberg Television's "The Pulse."

Roubini Says Japan Quake ‘Worst Thing' at Worst... by Bloomberg

Do it like Germans - Μια επανάσταση που το αποτέλεσμα της βασίζεται στην γενναιοδωρία και την αγάπη, είναι ένα παράξενο διακύβευμα

2011-03-14T17:34:00.002+02:00

Τα πράγματα δυστυχώς είναι χειρότερα από ότι πίστευα ότι θα είναι.

Φαντάζομαι οτι σήμερα είναι μια καλή μέρα για τις αγορές. Οι οποίες είναι καλές και λογικές όταν κάνουν κινήσεις που μας εξυπηρετούν και είναι κακές όταν κάνουν κινήσεις εναντίον μας. Όπως καλή ήταν παλιότερα και θα είναι στο μέλλον ( το όποιο μέλλον) η Moodys όταν θα επαναφέρει τις αξιολογήσεις μας σε ένα λογικό επίπεδο. Και έτσι με αυτά και με άλλα, η Ελλάδα και η Ευρώπη προχωράει αφού είτε μας αρέσει είτε όχι αυτή η αντιμετώπιση των πραγμάτων δείχνει ότι δεν είναι μόνο Ελληνική ( το οποίο δεν μας ξαφνιάζει) αλλά και Ευρωπαϊκή ( το οποίο δεν μας κάνει τίποτα γιατί ως γνωστόν κριτική δεν νοείται να γίνει στην Ευρώπη).

Ευχαριστίες και διθυράμβους από την άλλη νοείται να κάνουμε στην Ευρώπη. Σήμερα διάβαζα από το άρθρο του κ. Μαυρίδη, Το τελευταίο χαρτί του κ. Παπανδρέου στο www.capital.gr

Ανεξάρτητα από το αν οι Ευρωπαίοι μας αγαπάνε ή από το αν φοβήθηκαν τα χειρότερα από μία πιθανή κατάρρευση της Αθήνας, η ουσία παραμένει ή ίδια: Πήραμε στις Βρυξέλλες πολλά περισσότερα απ’ όσα δικαιούμαστε. Η συμφωνία της Παρασκευής αποτελεί για την Ελλάδα ακόμη μία ευκαιρία. Αρκεί να την εκμεταλλευτούμε και να μην την πετάξουμε στα σκουπίδια, όπως συνέβη με τόσες και τόσες άλλες ευκαιρίες που μας έχουν δοθεί στο παρελθόν.

Φαντάζομαι ότι το «ανεξάρτητα από το αν μας αγαπάνε η από το αν φοβήθηκαν τα χειρότερα» μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο ως έκφραση γιατί στην πραγματικότητα αν επιλέξεις το ένα ή το άλλο αλλάζει όλο το νόημα της απόφασης, είτε υποστηρίζεις τη μεριά που πιστεύει ότι αγαπάνε την Ελλάδα είτε πιστεύεις ότι την φοβήθηκαν. Στο επίπεδο αυτό, η αντίληψη του καθενός μπορεί να διαφοροποιηθεί και να προβάλλει τα επιχειρήματα του για αυτό. Αρκεί αυτά τα επιχειρήματα να είναι σταθερά και να μην χρησιμοποιούνται «κατά το δοκούν» για την όποια θέση είναι βολική.

Εάν λοιπόν φοβήθηκαν τα χειρότερα, αυτό αυτόματα μάλλον σημαίνει ότι είχαν κάνει λάθος εκτίμηση στην αρχή. Επίσης σημαίνει ότι οι κινήσεις μέχρι τώρα έκαναν πολύ λίγα για να βελτιώσουν την κατάσταση. Εάν πάλι μας αγαπάνε, αδυνατώ να κατανοήσω γιατί αυτή η αγάπη εκφράστηκε έτσι και τώρα.

Τώρα αν σκεφτείτε ότι το επόμενο απόσπασμα είναι από άλλο αρθρογράφο και από άλλο άρθρο, λυπάμαι που σας το λέω αλλά δεν είναι.

Η Ευρώπη αποφάσισε να βοηθήσει για άλλη μία φορά την Αθήνα (όπως και το Δουβλίνο), αλλά δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για το τι θα πράξει την επόμενη φορά. Γεγονός είναι ότι η Γερμανία πήρε αυτό που διεκδικούσε, την αναγνώριση του ηγετικού της ρόλου στην Ευρώπη. Γεγονός είναι επίσης ότι τέθηκαν αυστηροί όροι για την βοήθεια που χορηγήθηκε. Η Ελλάδα καλείται να κάνει πολλά πράγματα σε ελάχιστο χρόνο κι αυτό δεν μπορεί να γίνει δίχως σκληρή δουλειά. Δεν ξέρουμε αν θα υπάρξει άλλη φορά που η Ευρώπη θα είναι τόσο γενναιόδωρη στο μέλλον. Εξάλλου, αυτό που ήθελαν οι Γερμανοί το έχουν πάρει και δύσκολα θα μπορέσει κανείς να τους το πάρει πίσω...

Τώρα λοιπόν το θέμα αγάπης η φόβου ξαφνικά πάει στο παρασκήνιο. Στο προσκήνιο έρχεται μια συναλλαγή, που είναι και το πραγματικό γεγονός που συνέβη στην τελευταία Σύνοδο Κορυφής. Η Ελλάδα αποδέχτηκε το Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας, δεσμεύτηκε σε πιο αυστηρούς όρους και υποσχέθηκε να κάνει, σύμφωνα με τον αρθρογράφο, πολλά πράγματα σε ελάχιστο χρόνο όπως και δεσμεύτηκε να θυμίσω να πουλήσει - αξιοποιήσει 50 δις κρατικής περιουσίας Το περίεργο όμως δεν είναι αυτό. Το περίεργο είναι ο χαρακτηρισμός της συναλλαγής ως γενναιοδωρίας. Είναι προφανώς περίεργο να μην ξέρουμε αν μας αγαπάει η αν φοβάται τις συνέπειες, να μην ξέρουμε επίσης όλες τις πτυχές της συναλλαγής, αλλά να μπορούμε να την κρίνουμε και να την χαρακτηρίσουμε ως γενναιόδωρη.

Εάν μας φοβάται, σημαίνει ότι οι πιθανές συνέπειες της κατάρρευσης μας είναι μάλλον μεγαλύτερες από τις παραχωρήσεις της. Εάν πάλι μας αγαπάει, αυτό θα έγινε πρόσφατα γιατί και το προηγούμενο δάνειο από την Γερμανία σχεδιάστηκε. Για να κάνει τα πράγματα ακόμα χειρότερα, ο αρθρογράφος επικαλείται και το γεγονός ότι οι Γερμανοί πήραν αυτό που ήθελαν και δύσκολα μπορεί να τους το πάρει κανείς πίσω. Τι να είναι αυτό που πήραν και πόσο σημαντικό μπορεί να είναι και αν είναι τόσο σημαντικό, πόσο επηρεάζει τον χαρακτηρισμό της γενναιοδωρίας?

Επειδή όλα τα πράγματα κάποια στιγμή θα μπουν σε μια σειρά καλό θα είναι, προτείνω εγώ, να παραδειγματιστούμε από τους Γερμανούς. Όταν το κάνουμε αυτό θα διαπιστώσουμε τα ακόλουθα

Α) οι Γερμανοί, και πολύ σωστά κατά την γνώμη μου, μπορεί να αγαπάνε - συμπαθούν κάποιον η να τον μισούν, αλλά κύρια φροντίζουν ΤΑ ΣΥΜΦΈΡΟΝΤΑ ΤΟΥΣ.

Β) τα συμφέροντα τους τα ορίζουν με βάση τις υπάρχουσες συνθήκες. Έτσι ενώ μπορεί να μην μας συμπαθούν καθόλου για αυτά που τους έχουμε κάνει, ξέρουνε ότι η συμπάθεια και ή αντιπάθεια δεν βγάζουν πουθενά,

Γ) Για αυτό και φροντίζουν να βγάλουν το μέγιστο δυνατό ακόμα και από αυτό το worst case scenario. Δηλαδή φροντίζουν να ξεπεράσουν ένα πρόβλημα που έγινε και δεν μπορούν να γυρίσουν τον χρόνο πίσω και να το αλλάξουν, ΔΙΑΣΦΑΛΙΖΟΝΤΑΣ ότι έχουν κάτι να κερδίσουν (έστω από τα χαμένα) από κάθε πιθανή έκβαση

Δ) Έτσι, μετά το μνημόνιο που διασφαλίσανε τόσο ενυπόθηκη κάλυψη για τα χρήματα τα οποία και μέρος τους πήγανε στην κάλυψη δικών τους επισφαλειών, όσο και και χρόνο΄ετσι ώστε το τραπεζικό τους σύστημα μπορεί να απορροφήσει χωρίς περαιτέρω συνέπειες εάν αυτό κριθεί αναγκαίο στο μέλλον , τώρα εξασφαλίζουν και την πιθανότητα περαιτέρω κερδών. Εάν η ελληνική οικονομία αποτύχει, θα γίνει σε μια πιο βολική στιγμή για το τραπεζικό σύστημα και αφού επιλέξουν τα ασημικά. Εάν η ελληνική οικονομία τα καταφέρει, τότε έχουμε jack pot.

Εμείς από την πλευρά μας, δεν παρακολουθούμε το παράδειγμα των Γερμανών.

Α) ακροβατούμε μεταξύ μιας περίεργης ηθικής η οποία αδυνατεί να συμπλεύσει με το συμφέρον μας. Το οποίον συμφέρον μας επισημαίνεται από περίπου όλους τους αναλυτές των αγορών, αλλά μάλλον μας βρίσκει σε αυτή τη λάθος στιγμή της ημέρας που θεωρούμαι τις αγορές κακές. Από την άλλη, οι επισημάνσεις των ίδιων αναλυτών για το δημόσιο τομέα και τις αποκρατικοποιήσεις έρχονται σε εκείνη την στιγμή της ημέρας που θεωρούμαι τις αγορές καλές.

Στην περίεργη αυτή ηθική, η αναγνώριση των λαθών μας αποτελεί ατράνταχτο επιχείρημα για την υποστήριξη του μνημονίου ενώ λάθη των άλλων (ανήθικα η ηθικά, καλοπροαίρετα η κακοπροαίρετα) δεν αποτελούν επιχείρημα για οποιονδήποτε και αναγνωρίζονται μόνο ως κοινωνικό στίγμα αριστερού, κρατικοδίαιτου λαμόγιου, νεοέλληνα κλπ κλπ

Β) αδυνατούμε να αναγνωρίσουμε το πρόβλημα (χρέος) και όταν το κάνουμε λέμε ότι τώρα δεν είναι η ώρα να το συζητήσουμε,

Γ) εάν επιτύχουμε θα πρέπει να ξεπληρώσουμε ένα χρέος το οποίο και λέμε από τώρα ότι δεν θα μπορούμε έτσι και αλλιώς να το κάνουμε, ελπίζοντας σε μια μελλοντική αναδιάρθρωση. Οι Γερμανοί από την άλλη δεν στηρίζονται σε μελλοντολογίες. Παίρνουν τώρα ότι και όπως θέλουν και αφήνουν το μέλλον να διαμορφωθεί . Η αναδιοργάνωση, η οποία τώρα με τα οικονομικά μας σε κακό χάλι δεν έρχεται και δεν γίνετε αν και προτείνετε από όλους τους αναλυτές που ομιλούν την Αγγλική, αλλά με ένα περίεργο τρόπο θα έρθει αργότερα όταν το έλλειμμα μας θα είναι μειωμένο, και η εικόνα μας καλύτερη.

Δ) εάν αποτύχουμε θα έχουμε φροντίσει να εκποιήσουμε και τα ασημικά μας , δηλαδή ένα από τα ελάχιστα πράγματα που θα προσέφεραν μια αχτίδα φωτός.

Αυτό λοιπόν είναι το πρόβλημα μας. Οι Γερμανοί δεν ελπίζουν. Δουλεύουν, εκμεταλλεύονται τις καταστάσεις και ΔΙΑΣΦΑΛΙΖΟΥΝ. Σε μια σκληρά ρεαλιστική βάση.

Εμείς πάλι, δεν δουλεύουμε, ελπίζουμε και ΔΕΝ ΔΙΑΣΦΑΛΙΖΟΥΜΕ.

Όποιος έχει χρόνο, ας διαβάσει και το σημερινό άρθρο του κ. Καισάριου. Θάνατος από επιμήκυνση. Όποιος έχει περισσότερο χρόνο ας διαβάσει και Το Σύμφωνο φέρνει νέες ανατροπές σε μισθούς, εργασιακά, ασφαλιστικό, το Σκληρό παζάρι για εισπρακτικά μέτρα, ιδιωτικοποιήσεις και χρέος , και Συρρίκνωση 4,5% του πραγματικού ΑΕΠ το 2010 για να καταλάβει περίπου τι γίνεται.

Στο μεσοδιάστημα, εγώ θα παρακαλούσα τον κ. Μαυρίδη να αρθρογραφήσει μια φορά στον www.capital.gr πάνω σε τρία θεωρητικά ζητήματα.

Α) Ποιο θα ήταν το μνημόνιο το οποίο εκείνος θα πίστευε ότι ΔΕΝ θα έπρεπε να είναι αποδεκτό από την Ελληνική κυβέρνηση, αν αυτό υπάρχει.

Β) Εάν υποθέσουμε ότι η Ελλάδα δεν πτωχεύει αλλά δεν της κάνουν και αναδιάρθρωση χρέους ( θα έλεγα κάνει αναδιάρθρωση χρέους αλλά φοβάμαι ότι προκαλώ), θα θεωρεί ότι η Ελλάδα έχει πράξει ορθά μέχρι σήμερα ?

Γ) Εάν η Ελλάδα τελικά πτωχεύσει, θα άλλαζε επίσης κάτι?

Οι λόγοι που φτάσαμε έως εδώ σαν χώρα, θα ήταν εμφανείς ακόμα και σε ένα Αρειανό που θα προσγειωνόταν στον πλανήτη Γη και δεν θα είχε ιδέα από αυτά που είχαν προηγηθεί αλλά απλά θα παρακολουθούσε τα τεκταινόμενα τον τελευταίο χρόνο.

Και προτού μειώσουμε το Δημόσιο (όπως και θα πρέπει να κάνουμε), να μάθουμε να μην ζούμε με δανεικά και με λαμογιές ( όπως θα πρέπει να κάνουμε), να σεβόμαστε το κράτος και τους φόρους ( (όπως θα πρέπει να κάνουμε) θα πρέπει να διορθώσουμε το περιβάλλον που μας έφερε μέχρι εδώ.

Θα πρέπει να μάθουμε να ζούμε χωρίς δράκους ( αγορές, οίκοι αξιολόγησης, Γερμανοί κ.α) αλλά και χωρίς παραμύθια με σταχτοπούτες και αγγέλους. Αλλά κυρίως θα πρέπει να μάθουμε ότι τα συμφέροντα σου τα διασφαλίζεις μόνος σου (όπως κάνουν οι Γερμανοί) και δεν περιμένεις να στα διασφαλίσουν άλλοι. Οι οποίοι Γερμανοί το κάνουν όπως πρέπει σε αντίθεση με εμάς που στον φόβο να το κάνουμε όπως πρέπει, δεν το κάνουμε καθόλου.

Και επειδή κ. Μαυρίδη είστε άνθρωπος της αγοράς, ξέρετε τι μέλλον περιμένει από την αγορά αυτούς που δεν ξέρουν να διασφαλίζουν τα συμφέροντα τους. Ελπίζω να πιάσουμε το Τζόκερ και όλα να πάνε όπως ελπίζετε. Αλλά δυστυχώς οι πιθανότητες να πιάσεις το Τζόκερ είναι μικρές όπως ξέρετε.

Ας κάνουμε λοιπόν την επανάσταση μας όπως προτείνει και ο κ. Στούπας ( Ώρα για επανάσταση, όχι για πανηγυρισμούς...) στο σημερινό του άρθρο. Να θυμόμαστε όμως ότι αυτοί που κάνανε επαναστάσεις πριν από εμάς, τις κάνανε για να εξασφαλίσουν κάτι το οποίο και θα κρινόταν από την επιτυχή έκβαση της επανάστασης και μόνο. Εμείς ακόμα και να πετύχουμε την επανάσταση θα εξαρτόμαστε από την αγάπη των άλλων και τα συμφέροντα τους τη συγκεκριμένη στιγμή.

Και αυτό, όπως και να το δεις, είναι ένα παράξενο διακύβευμα για μία επανάσταση

Το τυρί και η φάκα. Τα ζητήματα μιας Συνόδου κορυφής και οι επιπτώσεις των αποφάσεων της

2011-03-13T15:12:00.001+02:00

Από αυτή τη Σύνοδο υπάρχουν κάποια ζητήματα τα οποία χρίζουν σοβαρής συζήτησης και ανάλυσης. Σε αυτά φυσικά και δεν συμπεριλαμβάνεται το θέμα του δανείου και του επιτοκίου, τα οποία φυσικά και προ τρέξαμε να πανηγυρίσουμε κάνοντας γρήγορα τους υπολογισμούς για να του δώσουμε και μεγαλύτερη επικοινωνιακή ώθηση. Η Ελλάδα κέρδισε 6 δις απ΄την αλλαγή των όρων. Το μόνο που μας μένει να ακούσουμε προτού πάρουμε τα βουνά είναι και η ανακοίνωση του ΠΑΜΕ ότι επειδή οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν πήραν αύξηση (και δεν θα πάρουν για καμιά πενταετία) το όφελος του Δημοσίου είναι κάποια Χ δισεκατομμύρια τα οποία και θα απαιτήσουμε από την ευρωπαϊκή Ένωση να αναγνωρίσει και να κάνει match στην επόμενη προσφορά της

Για να είμαστε όμως ξεκαθαροι και μακριά από λαϊκισμούς (αριστερούς και φιλελεύθερους) θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι και η διάρκεια του δανείου όσο και το επιτόκιο είναι πολύ πιο κοντά σε αυτό που θα έπρεπε να είναι. Η έκφραση «θα έπρεπε να είναι» αναφέρεται σε αυτούς τους ανθρώπους που εξακολουθούν να κρίνουν πράγματα και καταστάσεις σε πραγματικές οικονομικές συνθήκες . Οι άλλοι, είτε μπορούν να συνεχίζουν να ευχαριστούν την μεγαλοθυμία της Γερμανίας πασχίζοντας να βρουν οτιδήποτε κριτικό να πουν, είτε να πιστεύουν ότι τίποτα δεν πρέπει να αλλάξει και το σωστό δάνειο θα ήταν μια δωρεά που θα καλύπτει το πρόβλημα μας και θα μας δίνει και μια προσωρινή ρευστότητα 100 δις για να καλύψουμε τα επόμενα επιδόματα και ελλείμματα που πρέπει να δημιουργήσουμε.

Ενίσχυση των κεφαλαίων του ταμείου στήριξης και αγορά ομολόγων

Η πιο σημαντική απόφαση για την χώρα μας, θα μπορούσε να είναι το γεγονός ότι ενισχύθηκαν τα κεφάλαια του ταμείου στήριξης και προβλέφτηκε επίσης ότι μπορούν να αγοράσουν ομόλογα στην πρωτογενή αγορά. Καταρχήν, αγορά ομολόγων στην πρωτογενή αγορά σημαίνει ότι το Ταμείο μπορεί να συμμετάσχει στις νέες εκδόσεις ομολογιακών δανείων των χωρών και να αγοράσει ομόλογα. Έτσι, και με αυτό τον τρόπο, οι προβληματικές χώρες, σαν την δική μας, μπορούν να χρηματοδοτήσουν τα δημοσιονομικά τους ελλείμματα χωρίς κατά ανάγκη να ασφυκτιούν από την πίεση των αγορών. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι, αν και θέλουμε να βγούμε στις αγορές στα τέλη του 2011 η στις αρχές του 2012, έχουμε τη δυνατότητα να χρηματοδοτήσουμε τα συμφωνημένα ελλείμματα ακόμα και αν δεν βγούμε η να έχουμε την άνεση να κινηθούμε παράλληλα.

Επίσης μπορεί να σημαίνει ότι ανοίγει ουσιαστικά το παράθυρο για την αγορά ομολόγων στη δευτερογενή αγορά για να οδηγηθούμε και στην περίφημη επαναγορά χρέους.. Για να μην προτρέχουμε, αυτό δεν προβλέπεται. Αλλά προφανώς και η μετάβαση τώρα είναι πολύ πιο εύκολη. Άλλωστε, και σε αυτό η Γερμανία είχε απόλυτο δίκιο από την αρχή, μια ξεκάθαρη πολιτική επαναγοράς ομολόγων από την Ευρωπαϊκή Ένωση, θα σήμαινε ότι οι αγορές θα οδηγούσαν τα spreads σε χαμηλότερα επίπεδα έτσι ώστε να πουλήσουν τα ομόλογα που κατείχαν σε υψηλότερες τιμές μειώνοντας τα οφέλη της κίνησης για το Ελληνικό κράτος.

Ευρωπαικό Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας

Η δεύτερη σημαντική απόφαση είναι το Ευρωπαϊκό Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας. Επιβεβαιώνοντας για ακόμα μια φορά τα μειονεκτήματα της χώρας μας και το γεγονός ότι έχουμε περισσότερα και σημαντικότερα προβλήματα σαν χώρα από τα οικονομικά μας, η συζήτηση για αυτό το Ευρωπαϊκό σύμφωνο είναι πε΄ριπου μηδενική. Ελάχιστα άρθρα θα βρείτε να εξηγούν ουσιαστικά τι προβλέπει και τι κινδύνους εμπεριέχει για εμάς. Δυστυχώς όμως εμπεριέχει σημαντικά ζητήματα, και τα περιλαμβάνει με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε να καλύπτει μονομερώς και πλήρως τα συμφέροντα της Γερμανίας.

Το σύμφωνο ανταγωνιστικότητας περιλαμβάνει, ανάμεσα σε άλλα, προβλέψεις για το έλλειμμα και το χρέος, καθώς και μια διαδικασία άμεσης αντιμετώπισης τους . Στο συγκεκριμένο επίπεδο, τα μέτρα δεν μπορούν να κριθούν τώρα. Προβλέψεις για έλλειμμα και χρέος υπήρχαν στην ευρωπαϊκή Ένωση αλλά ουδέποτε εφαρμόστηκαν με την βολική δικαιολογία της νόθευσης των οικονομικών στοιχείων. Και αυτή είναι μια βολική δικαιολογία, γιατί ενώ τα στοιχεία μάλλον είχαν νοθευτεί, ούτε τα στελέχη της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι τόσο ηλίθια να μην το καταλάβουν ( που αν ήταν θα είχαμε πραγματικά τεράστιο πρόβλημα) ούτε δεν υπήρχαν τρόποι να το καταλάβουν χωρίς να δουν καν τα στοιχεία. Βλέπετε, όπως καταλαβαίνουν σιγά σιγά και αυτοί που δεν είναι γνώστες των οικονομικών, μόνο και μόνο από τις εκδόσεις ομολογιακών δανείων μέσα σε ένα έτος καταλαβαίνεις αν τα οικονομικά στοιχεία, σε επίπεδο ελλείμματος, που σου παραδίνονται είναι αληθή η όχι. Αυτή δε, είναι μια διαδικασία που δεν χρειάζεται διδακτορικό ούτε μεγάλη εμπειρία γα να ελεγχθεί.

Ως προς τα υπόλοιπα, το σύμφωνο ανταγωνιστικότητας προβλέπει την ενοποίηση των πολιτικών σε μία σειρά από σημαντικά ζητήματα όπως τα για φορολογικά, μισθολογικά και συνταξιοδοτικά ζητήματα. Πολύ βολικά για την Γερμανία, αυτό το άτυπο βήμα περαιτέρω ενοποίησης της Ευρώπης έγινε μόνο με όρους οικονομικούς και όχι όρους κοινωνικούς και σε όλα τα θέματα που ευνοούν την Γερμανία.

Ενώ λοιπόν ο αντικειμενικός παρατηρητής δεν θα μπορούσε να εναντιωθεί στη λογική κάποιων όρων, αναρωτιέται κανείς γιατί η ενοποίηση δεν θα έπρεπε να γίνει και στα δημοσιονομικά. Γιατί οι χώρες πρέπει να έχουν κοινή η περίπου κοινή πολιτική συνταξιοδοτήσεων, κοινή η συγκλίνουσα πολιτική φορολογίας, κοινό τρόπο να αντιμετωπίζουν τις αναπροσαρμογές των μισθών και όχι για παράδειγμα κοινό τρόπο να ορίζουν τους μισθούς ?. Όπως επίσης αναρωτιέται γιατί στα πλαίσια αυτά να μην γίνει και το ευρωομόλογο που θα συγκλίνει τα επιτόκια δανεισμού των χωρών της Ευρωπαϊκής ¨ενωσης ? Γιατί η ενοποίηση είναι θεμιτή για κάποια και μη θεμιτή για κάποια άλλα?

Εάν τώρα ρωτήσετε, γιατί να μην υπάρχει και ενοποίηση μισθών και γιατί η Γερμανία αντιτάσσεται στα πλαίσια της, αφού επιζητάμε μια οικονομική ένωση, το μοναδικό που θα σας προτείνουν είναι να πάτε στο Google η κάποια άλλη υπηρεσία αναζήτησης στο Internet, να πληκτρολογήστε ΠΑΜΕ, και μετά να βρείτε τους όρους εγγραφής. Έτσι θα γλυτώσετε τον κόπο να ρωτήσετε και να περιμένετε απάντηση από τους τοπικούς αναλυτές , η οποία και φυσικά δεν θα σας προσκαλεί να εγγραφείτε αλλά από το πνεύμα της θα αναρωτηθείτε και μόνοι σας γιατί δεν το΄έχετε κάνει ήδη.

Αντισταθμιστικά οφέλη

Καταρχήν νοιώθω την ανάγκη να ζητήσω συγνώμη που σας κουράζω με τέτοια ασήμαντα ζητήματα. Αλλά αν κρίνω από το πλαισιο της διαπραγμάτευσης η μείωση των επιτοκίων και του χρόνου αποπληρωμής συνοδεύτηκε με μια σειρά από νέες δεσμεύσεις. Μια από αυτές είναι και η αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας μέχρι του ποσού των 50 δισεκατομμυρίων και κάποιες άλλες που για ένα περίεργο λόγο ακόμα δεν έχουν έρθει στην επιφάνεια. Η ταχύτητα υπολογισμού του κέρδους από την αλλαγή των όρων του δανείου είναι περιέργως (?) αντίστροφα ανάλογη από την έστω περιγραφική κάλυψη των περαιτέρω μέτρων / δεσμεύσεων της Ελληνικής κυβέρνησης.

Φαντάζομαι ότι, στην κριτική των αποτελεσμάτων της διάσκεψης, οι αντικειμενικοί αναλυτές θα έπρεπε να σταθμίσουν αυτά που κερδίσαμε με αυτά που παραχωρήσαμε προτού βγάλουν τα αποτελέσματα τους. Προτού τα σμήνη των μνημονιακών με κατασπαράξουν, θα ήθελα ταπεινά να αμυνθώ και να τονίσω ότι αυτή ήταν και η προσέγγιση των ηγετών της Γαλλίας και της Γερμανίας στις δηλώσεις τους , τόσο πριν όσο και κατά την διάρκεια της σύσκεψης. Μας δίνετε κάτι και σας δίνουμε κάτι. Μάλιστα στην περίπτωση της Ιρλανδίας που δεν δέχτηκε να δώσει αυτό το κάτι, δεν είχαμε καμία αλλαγή στο επιτόκιο δανεισμού της, το οποίο (5,8%) και ήταν μεγαλύτερο από το αντίστοιχο ελληνικό. Τα έτη αποπληρωμής του δανείου της ήταν στα 7,5 χρόνια εξ αρχής, τα οποία συγκρινόμενα με τα 3 έτη του Ελληνικού δανείου, απεικονίζουν μια στιγμή συναισθηματικής φόρτισης και φιλανθρωπίας των Γερμανών φορολογούμενων.

Απλώς να τονίσω την γελοιότητα τόσο της κυβέρνησης όσο και των υπέρμαχων αυτών των κινήσεων, αναφέροντας ότι η Ελληνική κυβέρνηση θα παρουσιάσει στο τέλος Μαρτίου το πρόγραμμα της για τις αποκρατικοποιήσεις. Φαντάζομαι, ότι στα πλαίσια της νέας δημιουργικής προσέγγισης των δεδομένων, πρώτα πετάμε ένα νούμερο στο τραπέζι και μετά καθόμαστε να σκεφτούμε πως στο καλό θα το επιτύχουμε. Η δε κριτική των αναλυτών μας βασίζεται στο αν το νούμερο είναι εύηχο η όχι. Για παράδειγμα σας ακούγεται καλά το 50 ή το 40, 30, και 60. Για αυτούς που έχουν ασχοληθεί με τα οικονομικά και τα business plan, ο στόχος της αξιοποίησης των 50 δις θυμίζει αυτό που στην δική μας γλώσσα είναι το B.F ( Balancing factor) και το οποίο δεν έχει προέλθει από κάποια ανάλυση αλλά γιατί τόσα μας λείπουν για να κλείσει ένας ισολογισμός η να φανεί κερδοφόρο ένα business plan.

Το σημαντικότερο όμως επίσης είναι να μας περιγράψουν και το plan B στην περίπτωση που, όπως νομίζουν αρκετοί, ο στόχος δεν επιτευχθεί. Θα μπορούσα να ζητήσω επίσης επίσης να μας περιγράψουν αν υπάρχουν όροι και όρια στο τι αξιοποιούμαι και για πόσο, αλλά ακόμα και το δικό μου αριστερό, συνδικαλιστικό, κρατικοδίαιτο, αντιπαραγωγικό και κατακριτέο επίπεδο σκέψης καταλαβαίνει ότι είναι προκλητική αυτή τη συζήτηση. Γιατί να υπάρχουν όροι και όρια?

Οπότε δοξάζω τον Ύψιστο που υπάρχουν Γερμανοί και Γάλλοι να μου θυμίζουν ότι το να βάζεις όρους και όρια σε αυτά που δίνεις δεν αποτελούν δείγματα αριστερής, συνδικαλιστικής, κρατικοδίαιτης, αντιπαραγωγικής και γενικότερα κατακριτέας ιδεολογίας αλλά πολύ περισσότερο μιας σκληρά ρεαλιστικής, αν όχι υγιούς, αντιμετώπισης ζητημάτων που μέχρι να την αποκτήσουμε το έλλειμμα και το χρέος αποτελούν το μικρότερο πρόβλημα που έχουμε σαν χώρα.

Το τεράστιο πολιτικό ζήτημα

Αυτό που αδυνατούμε να αναγνωρίσουμε είναι ότι στην πράξη, η τελευταία σύνοδος κορυφής αποτελεί μια ακόμα τεράστια επίδειξη δύναμης από την μεριά της Γερμανίας. Μιας δύναμης που μάλλον έχει ελάχιστα να κάνει με το καλό της Ευρώπης και μια δύναμη που εκφράζεται πλέον με μια απροκάλυπτη κυνικότητα και η οποία θα έπρεπε να προβληματίζει.

Στα πλαίσια αυτά, αυτή και μόνο αυτή ορίζει την ατζέντα των συζητήσεων, το κατά πόσο επείγουσες είναι και το πλαίσιο τους. Έτσι ενώ η ανάγκη για αντιμετώπιση της κρίσης του χρέους χρειάστηκε ένα χρόνο και κάτι για να συζητηθεί, το σύμφωνο ανταγωνιστικότητας τέθηκε από την Γερμανία τον Ιανουάριο και ήταν πρώτο στην ατζέντα της συζήτησης. Το πλαίσιο του, τέθηκε μόνο σε εκείνα τα σημεία που είναι ευνοϊκά για την Γερμανία και ουδείς τόλμησε, πόσο μάλλον απαίτησε, να διευρυνθεί η να αλλάξει.

Το γεγονός ότι η Ελλάδα στηρίζεται στην Ευρώπη γενικότερα και στην Γερμανία ειδικότερα για να ξεπεράσει ( για τους αισιόδοξους) την κρίση αυτή, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι αποδέχεσαι ότι όλες οι κινήσεις που γίνονται είναι σωστές. Θα μπορούσα να δεχτώ ότι έχουν το «πανω χέρι» και ότι έτσι αυτοί αποφασίζουν. Αλλά αυτό είναι κάτι άλλο. Και τέλος πάντων, οι συνθήκες διαμορφώνονται με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε η πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης να είναι ταυτόσημη με αυτής της Γερμανίας.

Αυτό δεν είναι εξ’ ορισμού ούτε κατακριτέο ούτε παράλογο. Όπως παράλογο δεν είναι να υπάρχουν άνθρωποι που συμφωνούν καθολικά με τις κινήσεις της Γερμανίας. Παράλογο είναι να μην προσπαθείς να εξηγήσεις η να αναλύσεις ποια από τα μέτρα που περνάνε είναι σωστά η όχι, και ποια είναι δίκαια η όχι. Το γεγονός ότι μπορεί να σε συμφέρουν προσωρινά είναι μία παράμετρος η οποία δεν είναι ικανή για να εξηγήσει τα πάντα.

Το πραγματικό δίλημμα, όπως είναι και όχι όπως θα θέλαμε να είναι..........

2011-03-11T14:11:00.000+02:00

Όποιος είδε την εικόνα του πρωθυπουργού μετά τη συνάντηση με τον κ. Σαρκοζί κατάλαβε πολλά. ¨οποιος επίσης παρακολούθησε τις δηλώσεις του στις κάμερες πραγματικά τον λυπήθηκε. Εάν δεν κάνω λάθος η φωτογραφία δημοσιεύεται και στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ και απεικονίζει συγκλονιστικά, κατά την γνώμη μου, την κατάσταση.

Αυτό σηματοδοτεί, πάλι κατά την γνώμη μου, την πλήρη αποτυχία και το αδιέξοδο μια εγκληματικής επιλογής, εφάμιλλης για να μην πω χειρότερης, των εγκληματικών επιλογών και της ανευθυνότητας των Ελληνικών κυβερνήσεων , των πολιτών, των συνδικαλιστών και των επιχειρηματιών που έφεραν την Ελλάδα σε αυτό το σημείο. Γιατί για να φτάσουμε σε αυτό το σημείο προφανώς όλοι έχουμε την ευθύνη μας. Άλλος μικρότερη και άλλος μεγαλύτερη. Και το λέω αυτό κινδυνεύοντας να με πάρει ο «διάολος» από τον ΗΡΑΚΛΗ στο capitalblogs.gr.

Σε συνέχεια του κατήφορου της Ελληνικής κοινωνίας και της απόδειξης ότι όσο και να θέλουμε να κοροϊδευόμαστε, τα αίτια της κρίσης είναι πολύ βαθύτερα από το δημόσιο τομέα και τους συνδικαλιστές, καλά θα κάνετε να παρακολουθήσετε την αρθρογραφία σήμερα των υπέρμαχων του μνημονίου. Περιληπτικά αναφέρουν, Μην ανησυχείτε και σε 10 χρόνια όλα θα είναι καλύτερα, λανθασμένα ασχολούμαστε με το θέμα του χρέους και πρέπει να επικεντρωθούμε στα δημοσιονομικά, και ότι η Ευρώπη μας τιμωρεί για την διαχείριση της αξιοποίησης ( τέτοια βάναυση συμπεριφορά στην ελληνική γλώσσα δεν γίνεται ούτε από παράνομο μετανάστη με 3 μηνη παρουσία στην Ελλάδα ) της κρατικής περιουσίας. Με βάση αυτή τη λογική, η Enron μετά από την κατάρρευση της, αξιοποίησε την περιουσία της για να πληρώσει τους πιστωτές και δεν την εκποίησε / ξεπούλησε.

Στο συγκεκριμένο σημείο κάνω μια παρένθεση. Γράφοντας αυτό το post, είχα ανοικτή την τηλεόραση και θαύμασα για ακόμα μια φορά την απίστευτη ικανότητα της δημιουργικής μεσαίας τάξης να ανατρέπει τα δεδομένα. Σε ερώτηση λοιπόν της δημοσιογράφου σε αναλυτή/δημοσιογράφο υπέρμαχο της αξιοποίησης ( είδατε το λέω scic) κρατικής περιουσίας αν υπό αυτά τα δεδομένα μιλάμε για εκποίηση δήλωσε ότι αυτό είναι σχετικό και ότι πρέπει να σκεφτούμε ότι εφόσον θα πουλήσουμε υπό αυτές τις συνθήκες πιο φτηνά θα έχουμε την δυνατότητα να αγοράσουμε και πιο φτηνά τα δικά μας ομόλογα.

Συνεχίζοντας, ουδείς από τους έγκριτους αναλυτές μας, που βρίσκουν όλα τα δίκια του κόσμου στην Ευρωπαική ενωση ( ακόμα και για θέματα που τα εθνικά τους media κάνουν κριτική) δεν εγραψε έστω και δύο γραμμές για το θέμα της αβτιμετώπισης του Ελληνα πρωθυπουργού. Βλέπεται, εγω ως γνήσιος νεοέλληνας, εμεινα αηδιασμένος από το γεγονός οτι οι δύο συνομιλητές του πρωθυπουργού ήταν σφίγγα για το τι θα συμβεί με το δάνειο, η έστω τις προτάσεις τους, τις οποίες και αναμένει να πληροφορηθεί σήμερα και να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει. Πόσο νεοελληνικό είναι να έχεις πληροφόρηση για θέματα που σε αφορούν άμεσα και να μην τα συζητάνε όλοι οι άλλοι μεταξύ τους?

Το πρόβλημα δεν είναι στη συγκεκριμένη περίπτωση αν οι μεταρρυθμίσεις είναι αναγκαίες. Αυτό είναι προφανές. Δεν νομίζω ότι υπάρχει άνθρωπος ο οποίος να πιστεύει ότι η φοροδιαφυγή δεν πρέπει να παταχθεί, ότι το άνοιγμα των επαγγελμάτων δεν είναι στη σωστή κατεύθυνση η ότι οι ενέργειές που έγιναν για τη διακοπή του πάρτυ με τα ασφαλιστικά ταμεία είναι στη σωστή κατεύθυνση. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να πιστεύει ότι δεν πρέπει να σταματήσουν οι λαμογιές πάσης φύσεως, ότι δεν πρέπει ο φορολογικός νόμος να απλοποιηθεί για να μπορεί να εφαρμοστεί. Αλλά αυτό όσο και περίεργο να σας ακούγεται είναι ΆΣΧΕΤΟ!!!!!!!!!!!!!!!!!

Υπάρχουν δύο ζητήματα που τρέχουν παράλληλα στην Ελληνική οικονομία. Το πρώτο είναι το δημοσιονομικό έλλειμμα και η αντιμετώπιση του. Το δεύτερο είναι το αν η χώρα είναι χρεωκοπημένη η όχι και αν υπάρχει ελπίδα να εξυπηρετήσει, ΚΑΙ ΜΕ ΠΟΙΟΥΣ ΟΡΟΥΣ, τα υφιστάμενα χρέη της.

Σε αυτή τη βάση, καλό θα είναι να δούμε τα στοιχεία που είναι μπροστά μας. Επαναλαμβάνω τα στοιχεία και όχι τις εικασίες και τα συμφέροντα του καθενός.

Η Ελλάδα είχε ένα μεγάλο δημοσιονομικό έλλειμμα της τάξης του 15%. Για να αντιμετωπιστεί υπογράφτηκε ένα μνημόνιο για δανειοδότηση 110 δις με 3 έτη διάρκεια και με επιτόκιο 5%. Το ποσό καλύπτει τις ανάγκες του Ελληνικού Δημοσίου σε επαναχρηματοδότηση δανείων που λήγουν σε αυτό το διάστημα καθώς και τις επιπλέον ανάγκες χρηματοδότησης που έχει το Ελληνικό Δημόσιο με βάση τα προβλεπόμενα δημοσιονομικά ελλείμματα του μνημονίου.Στόχος και σκοπός του μνημονίου ήταν η σχετικά άμεση μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος σε επίπεδα χαμηλότερα του 3% και η δυνατότητα της Ελλάδας να ξαναβγεί στις αγορές από το 2012. Το δάνειο δεν ήταν, όπως είναι λογικό, ένα κλειστό δάνειο. Το ελληνικό κράτος θα έχει τριμηνιαίους ελέγχους από την τρόικα και κάθε δόση του δανείου θα έπρεπε να εγκριθεί με βάση την πρόοδο σε σχέση τους προβλεπόμενους στόχους.

Σκοπός του μνημονίου επίσης ήταν να ηρεμήσουν οι αγορές και να πέσουν τα spreads τα οποία είχαν αυξηθεί και επηρέαζαν αρνητικά τις Ευρωπαϊκές οικονομίες, και ιδίως αυτές που είχανε δημοσιονομικό πρόβλημα. Σκοπός επίσης ήταν η προστασία του Ευρω και της Ευρωπαϊκής Ένωσης η οποία εικαζόταν ότι θα είχε προβλήματα σε περίπτωση κατάρρευσης σε κάποιας από τις χώρες που είχανε πρόβλημα.

Ο στόχος προφανώς και δεν επετεύχθη και τα γεγονότα είναι γνωστά. Ο λόγος είναι απλός αν και ιδιαίτερα δύσκολα κατανοητός (ηθελημένα η όχι) από τους υπέρμαχους του μνημονίου που είναι και υπέρμαχοι των αγορών. Ουδείς πείστηκε ότι το δάνειο αυτό είχε οποιαδήποτε σχέση με την σωτηρία της Ελλάδος. Ήταν μια προσπάθεια ένα πρόβλημα να πάρει παράταση, για να επιλυθεί σε κάποια βολικότερη στιγμή αργότερα. Βολικότερη όχι απαραίτητα για εμάς αλλά για τους άλλους. Προφανέστατα και αποτελούσε μια προσπάθεια να διασωθούν η να προστατευτούν την παρούσα στιγμή τα πιστωτικά ιδρύματα της Ευρώπης, τα οποία είχαν μεγάλη έκθεση σε ελληνικά τραπεζικά ομόλογα και τα οποία προέρχονταν από μια τεράστια τραπεζική κρίση και είχαν ήδη εξασθενημένους ισολογισμούς.

Γιατί όμως δεν ήταν λύση? Και γιατί οι αγορές δεν πείστηκαν? Αντιπαρέρχομαι τα δεδομένα για την δανειακή σύμβαση που υπογράφτηκε τον 2010 και μετατρέπει ακάλυπτες ομολογίες σε ενυπόθηκα δάνεια. Ας υποθέσουμε ότι αυτά είναι νεοελληνικές, αριστερές και συνδικαλιστικές αηδίες. Αντιπαρέρχομαι επίσης το γεγονός ότι μια τέτοια σύμβαση, τόσο σημαντική, θεωρήθηκε από κάποιους έγκριτους αναλυτές μας και εκπροσώπους της υγιούς, δημιουργικής μεσαίας τάξης που θα μας σώσει, ότι πρέπει να υπογραφεί με πλειοψηφία 151 βουλευτών και όχι 180. Ούτε το γεγονός ότι προβλεπόταν ότι 3 άνθρωποι, καταλύοντας κάθε έννοια κοινοβουλευτισμού έχουν δικαίωμα να υπογράψουν και να δεσμεύσουν το Ελληνικό δημόσιο. Αντιπαρέρχομαι το γεγονός ότι, από όσο γνωρίζω τουλάχιστον, η δανειακή σύμβαση δεν έχει φτάσει ακόμα στο κοινοβούλιο. Έτσι και αλλιώς οι αγορές δεν πολυσκοτίστηκαν για όλα αυτά.

Αντιπαρέρχομαι επίσης, για άλλους λόγους, όλα αυτά τα μαγικά που έχουν ακουστεί όλα αυτο τον καιρό για τα πετρέλαια, για το φυσικό αέριο, για τα ορυκτά και εν πολλοίς για όλα αυτά που αν οι κακοί ξένοι μας αφηναν, θα έφταναν το ΑΕΠ μας στα επίπεδα της Κίνας και της Αμερικής. Αντιπαρέρχομαι επίσης το γεγονός ότι η Ρωσία μας πρότεινε δάνειο 300 δις με μηδενικό επιτόκιο, ότι ένα νορβηγικό consortium μας πρόσφερε άλλα 300 δις για τα δικαιώματα εξόρυξης, ότι η Κίνα ήθελε να αγοράσει όλα τα ελληνικά ομόλογα για να μας βοηθήσει και ότι το Κατάρ σε αντάλλαγμα για το Ελληνικό θα μας δώσει άλλα 50 δις. Μπορεί να έχω χάσει μερικά επεισόδια, αλλά συγχωρέστε με , άνθρωπος είμαι και δεν τα προλαβαίνω όλα.

Οι αγορές δεν πείστηκαν γιατί θεωρούσαν ότι τα δεδομένα του μνημονίου ήταν τόσο σκληρά και στη βάση τους αντι αναπτυξιακά, που αυτό που θα συνέβαινε ήταν η Ελλάδα να μπει σε double dip. Οποιοδήποτε οικονομολόγο και να ρωτήσεις θα σου απαντήσει ότι αυτό που καταρχήν πρέπει να επιδιώξεις είναι η διατήρηση και/ή αύξηση του ΑΕΠ. Σε μια χώρα βασισμένη στην εσωτερική κατανάλωση και με τέτοια δημοσιονομική κατάσταση, έχεις να αντιμετωπίσεις μερικά περίεργα πράγματα. Η λογική μείωση της δαπανών οδηγεί και σε αυτόματη μείωση της κατανάλωσης. Αυτή δε η μείωση είναι συνήθως μεγαλύτερη από τις όποιες περικοπές γιατί μεγεθύνεται από την φοβία των καταναλωτών για την περιρρέουσα οικονομική κατάσταση.Την ίδια στιγμή η ανεργία θα κινηθεί σε υψηλά επίπεδα,όπως άλλωστε κινείται. Η ανεργία δεν είναι μόνο κοινωνικό πρόβλημα αλλά και οικονομικό-δημοσιονομικό. Επηρεάζει όχι μόνο την κατανάλωση αλλά και τα ασφαλιστικά ταμεία, τα έξοδα του κράτους πρόνοιας κ.α.

Αντι λοιπόν να μπούμε στη διαδικασία να ελέγξουμε τα φορολογικά μας έσοδα και να μειώσουμε τις δαπάνες μας / σπατάλες δεν κάναμε ούτε το ένα ούτε το άλλο. Η αλόγιστη αύξηση της φορολογίας και των ειδικών φόρων σε συνδυασμό με οριζόντιες μειώσεις μισθών και άλλες δημοσιονομικές κινήσεις της κυβέρνησης όπως το δεν πληρώνω τίποτα έχει στραγγαλίσει την ελληνική οικονομία. Παράδειγμα μέγιστο, που η ελίτ των αναλυτών που εκπροσωπούν το δημιουργικό αύριο της μεσαίας τάξης δεν μπορεί να δε, αποτελεί η αύξηση του φόρου κατανάλωσης στο πετρέλαιο. Αντί για οιοιδήποτε άλλο σχόλιο σας παραθέτω το status update μιας φίλης στο facebook που ζει και εργάζεται στην Γαλλία το τελευταίο διάστημα. «Η Υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας αρνήθηκε να επιβάλλει φόρο στη βενζίνη με το πρωτάκουστο επιχείρημα πως θα επηρεάσει αρνητικά την ανταγωνιστικότητα όλου του παραγωγικού κλάδου και πως ήδη οι πιέσεις της πετρελαιαγοράς έχουν αρνητικές συνέπειες. Άκουσον, άκουσον...» προσπαθεί να αστειευτεί η καυμένη αλλά τα σχόλια δεν ήταν τόσο αστεία.

Και έρχονται χειρότερα. Το περίεργο είναι ότι αυτά έρχονται ενώ το αρχικό μνημόνιο πηγαίνει σύμφωνα ή περίπου σύμφωνα με τους στόχους. Που σημαίνει ότι ενώ η επιχειρηματολογία ότι βρισκόμαστε στο χειρότερο σημείο της κρίσης χρησιμοποιείται από όλους τους υπέρμαχους της συγκεκριμένης οικονομικής επιλογής τα δεδομένα δείχνουν διαφορετικά.

Κάποιος θα ρωτήσει πολύ λογικά. Και τι πρέπει να κάνουμε ? Για αυτό ακριβώς είπα ότι το ζήτημα του δημοσιονομικού ελέγχου είναι ΑΣΧΕΤΟ. Εδώ που έχουμε φτάσει, με δικά μας λάθη, η δημοσιονομική προσαρμογή θα έρθει είτε το θέλουμε είτε όχι. Δεν είναι θέμα προς συζήτηση. Θέμα προς συζήτηση είναι πολύ απλά το αν και κατά πόσο οι προσπάθειες μας θα οδηγήσουν σε πτώχευση η όχι. Οποιοσδήποτε δεν έχει ιδιοτελή συμφέροντα από την μη πτώχευση της χώρας καταλαβαίνει ότι αυτό που κάνουμε σκοπό δεν έχει εμάς, ως Έλληνες, αλλά τους άλλους. Την ικανοποίηση της αντιπολίτευσης τους, του κατάλληλου timing, και της αντιμετώπισης των συνεπειών.

Σε αυτή τη κουβέντα όμως δεν βρίσκω πουθενά το δικό μας timing. Αν παλεύουμε για να γλυτώσουμε την χρεωκοπία θα πρέπει να δούμε αν αυτό είναι εφικτό. Οι αγορές (ακόμα και αν κάνουμε ότι λέει το μνημόνιο) λένε πως όχι, μάλλον δεν θα γλυτώσουμε. Και αν έχουν δίκιο, όπως πιστεύω και εγώ, δεν βρίσκω κανένα λόγο γιατί αυτό να γίνει αργότερα παρά νωρίτερα. Και για αυτό λέω ότι στην παρούσα συζήτηση το δημοσιονομικό είναι όχι ασήμαντο αλλά άσχετο.

Καλύτερα λοιπόν οι αναλυτές μας να μην προσπαθούν να μας πείσουν για την ορθότητα κάποιων δεδομένων του μνημονίου. Οσι και αν τους φαίνεται περίεργο μάλλον δεν το χρειαζόμαστε. Το καταλαβαίνουμε και μόνοι μας. Ας προσπαθήσουν να εξηγήσουν τι συμβαίνει. Και κάνοντας αυτό καλό θα είναι να μην στέκονται κριτικά ΜΟΝΟ απέναντι στις κακές αγορές στους κακούς οίκους αξιολόγησης και στους κακούς αναλυτές. Κριτικά πρέπει να αντιμετωπίσουν και την στάση της ευρωπαϊκής Ένωσης και της Γερμανίας.

Όχι γιατί είχαν καμιά υποχρέωση να μας βοηθήσουν. Φυσικά και δεν είχαν. Αλλά από την άλλη, το ότι το έκαναν δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είναι και άγιοι. Και όπως υπάρχουν συμφέροντα στις αγορές, μάλλον υπάρχουν και εκεί.

Και τέλος πάντων. Διεκδικώ ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΣ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΤΟΥ ΝΕΟΕΛΛΗΝΑ λέγοντας ‘οτι αν η επιλογή μου είναι να κάνω μια προσαρμογή δημοσιονομική , να πουλήσω /αξιοποιήσω /εκποιήσω την δημόσια περιουσία μου μόνο και μόνο για να πτωχεύσω σε ένα ή δύο χρόνια για να μειώσω τις συνέπειες των πιστωτών μου, προτιμώ να πτωχεύσω τώρα. Και όποιος δεν είναι συνδικαλιστής και κρατικοδίαιτος, και έχει ξοδέψει έστω και ένα χρόνο δουλεύοντας στην ελεύθερη αγορά θα μπορέσει να σας βρει σε δέκα λεπτά, δέκα παραδείγματα για το με ποιους όρους οι εταιρείες αντιμετωπίζουν τέτοιες καταστάσεις. Και αν είναι κρατικοδίαιτοι και συνδικαλιστές και δεν έχουν φίλους από την ελεύθερη αγορά, ας ρωτήσουν και κανένα δικηγόρο για να τους εξηγήσουν με ποια κριτήρια διαπραγματεύονται οι προβληματικές επιχειρήσεις και ποια είναι τα στοιχεία που αξιολογούν για να πάρουν την απόφαση τους.

Γιατί η επιλογή όπως μας δίνετε τώρα δεν είναι πτώχευση η επιβίωση. Είναι ξεκάθαρα πτώχευση τώρα η σε λίγο διάστημα. Όποιο διάστημα είναι βολικό για τους άλλους.

Για αυτό και καλό θα είναι, τώρα που ο πρωθυπουργός μας που, πέρα από πολιτικάντηκες αναλύσεις και την προσπάθεια καλλωπισμού της κατάστασης , καταλαβαίνει έστω και αργά τι συμβαίνει, να βάλει τα πράγματα σε μια σειρά από σήμερα κιόλας και να ξεκαθαρίσει την κατάσταση. Αν μη τι άλλο έχει το πλεονέκτημα ότι εδώ που έχουμε φτάσει, δεν έχει απολύτως τίποτα να χάσει. Αντιθέτως έχει πολλά να κερδίσει, και εκεί και εδώ.

Ποιος θα διαλέξει το πιάτο με το κουτόχορτο?

2011-03-10T18:07:00.000+02:00

Δεν νομίζω ότι υπάρχει κανένας ο οποίος θεωρεί την αναδιάρθρωση ως μια καλή λύση. Ξέρετε σε αυτά τα ζητήματα η αναδιάρθρωση προκύπτει συνήθως μετά από μια σειρά αδιεξόδων στις υπόλοιπες λύσεις. Και έτσι συνήθως φτάνουμε σε αυτή τη λύση η οποία πάντα παίρνεται με αυστηρά οικονομικά και λογικά κριτήρια.

Είναι επίσης σαφές ότι στην διαδικασία επίλυσης παρόμοιων προβλημάτων, σημαντικό ρόλο παίζει και το ατομικό, εθνικό και/η εταιρικό συμφέρον. Απώλειες πάντα υπάρχουν για όλους αλλά υπάρχει και μια κατανόηση ότι στο τέλος αυτή είναι η λύση με τις μικρότερες δυνατές απώλειες, χωρίς αυτό να σημαίνει πάντα ότι αυτές είναι ισομερείς για τους αντισυμβαλλόμενους.

Στην Ελλάδα, έχουμε μπερδέψει δύο πράγματα, που επιτρέψτε μου να πω ότι είναι άσχετα μεταξύ τους. Το ένα είναι η ανάγκη αλλαγής ενός συγκεκριμένου μοντέλου που οδήγησε την χώρα σε αυτό το χάλι, και το άλλο είναι η αντιμετώπιση αυτής της κρίσης. Επιτρέψτε μου να τονίσω ότι σε γενικές γραμμές αυτή είναι η διαφορά μεταξύ των κακών αγορών και των πολιτικών. Οι αγορές επικεντρώνονται ξεκάθαρα στο δεύτερο , οι πολιτικοί ακροβατούν συνέχεια μεταξύ των δύο.

Παράδειγμα της ακροβασίας και της επικινδυνότητας των πολιτικών είναι η στάση των Γερμανών. Δεν θέλανε να βοηθήσουν, τελικά βοήθησαν, δεν ΄ξταν σίγουροι για το Ευρώ αλλά τώρα λένε ότι θα τους κοστίσει η διάλυση του, τελικά υπέγραψαν ένα μνημόνιο με τριετή διάρκεια που είχε τους πιο παράλογους στόχους. Το αποτέλεσμα ήταν ότι κάναμε μια τρύπα στο νερό. Ούτε η αγορά ομολόγων ησύχασε, ούτε οι αλλαγές προωθήθηκαν.

Παράδειγμα λογικής είναι η στάση των αγορών. Φωνάζανε από την αρχή ότι το πρόγραμμα είναι υπερβολικά αισιόδοξο και ουδέποτε πείστηκαν για το αντίθετο. Δεν αντιλαμβανόντουσαν πως μια χώρα θα βγει να δανειστεί με 157% χρέος το 2013 στις αγορές. Εμείς ανακαλύψαμε τώρα ότι το χρέος δεν είναι διαχειρίσιμο. Και δεν καταλαβαίνανε ποια η χρησιμότητα ενός δανείου με 3ετή ορίζοντα και επιτόκιο 5%? Για να φτάσουμε στο παλαβό σημείο να κατηγορούμαι την Moodys (που θα μπορούσε να κατηγορηθεί για μυριάδες ζητήματα) για την πολύ λογική κίνηση της υποβάθμισης. Πραγματικά η μοναδική κατηγορία είναι γατί άργησε τόσο να το κάνει.

Έτσι λοιπόν για να μπορέσουμε να βρούμε μια άκρη με τις μεταρρυθμίσεις που πραγματικά έχουμε να κάνουμε στο εσωτερικό, το σημαντικότερο βήμα είναι να κατανοήσουμε ως Έλληνες τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή και να χρησιμοποιήσουμε την κριτική μας ικανότητα όχι μόνο στα εσωτερικά μας ζητήματα αλλά και σε αυτά που συμβαίνουν στο εξωτερικό.

Η αλήθεια είναι ότι υπογράψαμε ένα μνημόνιο που δεν είχε καμία σχέση με εμάς. Είχε σχέση με τις ανάγκη να μην υπάρξει πτώχευση , με τη διατήρηση του Ευρώ σε λογικά επίπεδα, με την ρευστότητα των τραπεζών των βασικών πιστωτών μας. Το τεράστιο λάθος μας είναι ότι το δεχτήκαμε. Όχι γιατί είμαστε μάγκες και θα τους αναγκάζαμε να μας χαρίσουν τα χρέη αλλά γιατί ουδέποτε αποτελούσε λύση. Αλλά και γιατί ποτέ δεν βάλαμε όρια για να καθορίσουμε το σημείο εκείνο, όσο δυσάρεστο και αν ήταν, που θα αλλάζαμε γραμμή πλεύσης.

Δεν πρέπει να ντρέπεσαι να παραδέχεσαι τα λάθη σου. Είναι λάθος να προσπαθείς να τα κρύψεις όπως κρύβεται ο στρουθοκάμηλος. Καλά θα κάνουμε λοιπόν να σοβαρευτούμε γιατί εκεί που οδηγούμαστε με μαθηματική ακρίβεια είναι η δημιουργία αριστερού μετώπου χωρίς να καταλάβουμε το γιατί. Οι μοναδικοί που δεν έχουν γίνει ρεζίλι σε αυτή την ιστορία είναι αυτοί και τα αποτελέσματα θα φανούν νομίζω στις εκλογές, όποτε και αν γίνουν αυτές. Και όσο η φερεγγυότητα τους ανεβαίνει από τις σωστές προβλέψεις τους , τόσο θα επηρεάζουν ολοένα και περισσότερο την κοινωνία σε ακραίες ενέργειες, όπως αυτές του ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ. Η οποία έχει αποκτήσει και θεωρητικό υπόβαθρο αν δεν το έχετε καταλάβει.

Διάβαζα σήμερα ένα άρθρο του κ. Παπαχελά στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ με τίτλο Δεν τρώνε κουτόχορτο. Συγκεκριμένα στην τελευταία παράγραφο αναφέρει

Αν θέλουμε να σωθούμε, πρέπει να αλλάξουμε επειγόντως και να πείσουμε τους εαυτούς μας και μετά τους δανειστές μας ότι το εννοούμε. Γιατί ο κίνδυνος είναι πρώτα να καταλάβουν ότι εμείς θέλουμε τα λεφτά τους για να συνεχίσουμε να ζούμε και να λειτουργούμε όπως πριν και μετά, αφού έχουν βεβαιωθεί ότι δεν κινδυνεύουν από μια δική μας κατάρρευση, να μας αφήσουν να δοκιμάσουμε να σωθούμε μόνοι μας...

Το ζουμί είναι στις τελευταίες δύο γραμμές. αφού έχουν βεβαιωθεί ότι δεν κινδυνεύουν από μια δική μας κατάρρευση, να μας αφήσουν να δοκιμάσουμε να σωθούμε μόνοι μας... Σοφό και ακριβές. Με ένα και μοναδικό πρόβλημα. Μήπως αυτό κάνουν ήδη? Μήπως περιμένουν να βεβαιωθούν ότι δεν κινδυνεύουν για να μας αφήσουν αποκομίζοντας και τα μεγαλύτερα δυνατά οφέλη? Μήπως αυτό το επιχείρημα θα έπρεπε να τεθεί στο τραπέζι και τον Μάιο του 2010? Και για να εξασφαλιστούμε ότι δεν προσπαθούμε για άλλους και όχι για τους εαυτούς μας θα έπρεπε να είχαμε απαιτήσει μια άλλη λύση, με μεγαλύτερο ορίζοντα.?

Και τέλος πάντων μήπως τρώμε εμείς κουτόχορτο? Μήπως αυτό το μνημόνιο (που ο παραλογισμός του τουλάχιστον στους συμβατικούς του όρους είναι δεδομένος) τους βοηθάει να κερδίσουν χρόνο? Αν ναι, πως καλυπτόμαστε απέναντι σε αυτό? Και τελικά εμάς μας συμφέρει να περιμένουμε ή όχι?

Μια πλημμύρα και τα διδάγματα της

2011-03-10T16:26:00.001+02:00

Διαβάστε μια πολύ σωστή απεικόνιση της κατάστασης στην ελληνική οικονομία που παρομοιάζει την κατάσταση με ένα πλημμυρισμένο σπίτι. Σας το μεταφέρω από το σημερινό άρθρο στο www.capital.gr του κ. Στούπα.

Η Ελλάδα μοιάζει με ένα υπόγειο που έσπασαν οι σωλήνες και πλημμύρισε. Το νερό έχει σκεπάσει ήδη το μέτωπο και αναπνέουμε με τον αναπνευστήρα της τρόικα... Η στάθμη του νερού όμως συνεχίζει να ανεβαίνει...

Το δίλημμα αναδιάρθρωση χρέους ή μεταρρύθμιση είναι ψευδές...

Η αναδιάρθρωση χρέους είναι η είσοδος μιας αντλίας στο υπόγειο και η αφαίρεση του ενός τρίτου του νερού ή το άνοιγμα και άλλων δωματίων στο νερό, με αποτέλεσμα να πέσει η στάθμη...

Όσο όμως δεν επιδιορθώνονται οι σπασμένοι σωλήνες για να σταματήσει να τρέχει το νερό, η αναδιάρθρωση είναι δώρο άδωρο καθώς το μόνο που επιτυγχάνει είναι η παράταση του πνιγμού...

Πολύ σωστά. Αλλά ας δούμε τις ενέργειες που κάνουμε όταν καταλαβαίνουμε αργοπορημένα, είτε από αμέλεια είτε από απρόβλεπτες συνθήκες, ότι το σπίτι μας βάζει νερά.

Πρώτον. Παίρνουμε τηλέφωνο την Πυροσβεστική. Παρά την ‘εκδοση πολλαπλών δελτίων ακραίων και επικίνδυνων καιρικών φαινομένων (έλλειμμα), το τηλεφωνικό κέντρο της πυροσβεστικής δεν μπορούσε να μας απαντήσει γιατί.

Α) Η πυροσβεστική αναρωτιόταν αν ήθελε και αν έπρεπε να κάνει απ άντληση υδάτων

Β) Η πυροσβεστική αναρωτιόταν αν θα ήθελε να συνεχίσει την εργασία της γιατί της φαινότανε ότι δεν την συμφέρει.

Γ) Η πυροσβεστική είχε πρόβλημα γιατί οι εργαζόμενοι της και τα συνδικάτα της (εσωτερική αντιπολίτευση)διαφωνούσαν στο αν η περιοχή και το περιστατικό θα έπρεπε να καλυφθεί.

Δ) Επιχειρηματολόγησε (σωστά) στο ότι ο λόγος της πλημμύρας ήταν τα χαλασμένα υδραυλικά.

Ε) θεώρησε ότι στη μέση της πλημμύρας πρέπει να συγκληθεί το ανώτατο Συμβούλιο του πυροσβεστικού σώματος για να αποφασίσει την αλλαγή στη διαχείριση ακραίων και επικίνδυνων καιρικών φαινομένων και μέχρι οι αλλαγές αυτές να αποφασιστούν δεν υπήρχε θέμα απάντλησης των υδάτων.

Δεύτερον. Κάποια στιγμή η πυροσβεστική μας απάντησε. Μας συμβούλευσε πολύ σωστά ότι εφόσον ήταν πρακτικά αδύνατο να σταματήσουμε την παροχή νερού θα έπρεπε να την μειώσουμε.. Όταν λοιπόν ήρθανε, μας δείξανε το κεντρικό ρολόι παροχής νερού και μας παρέδωσαν ένα σχέδιο αντιμετώπισης της πλημμύρας. Μαζί μας έδωσαν και μια έγγραφη δήλωση να υπογράψουμε ότι δεν φέρουν καμία ευθύνη για οτιδήποτε συμβεί στο σπίτι από το σχέδιο αντιμετώπισης που μας έδωσαν και μαζί μια άλλη υπεύθυνη δήλωση ότι αποποιούνται τις ευθύνες τους (αν και όσο υπάρχουν) για το τι οδήγησε στην πλημμύρα. Όσο αναφορά για την απ άντληση των υδάτων θα το συζητούσαμε αργότερα

Τριτον¨Πήγαμε λοιπόν στον κεντρικό διακόπτη και μειώσαμε την παροχή νερού. (μνημόνιο). Η μειωμένη παροχή νερού φυσικά και είχε παρενέργειες. Έτσι η ΕΥΔΑΠ που παρακολουθεί την κατανάλωση νερού είδε τα έσοδα της να μειώνονται δραματικά περισσότερο από την μείωση της ροής του νερού στο κεντρικό ρολόι. Σε κάποια δωμάτια του σπιτιού που υπήρχε ροή του νερού, οι κάτοικοι φοβόντουσαν να κάνουν μπάνιο ενώ σε κάποια άλλα δωμάτια δεν υπήρχε ροή νερού καθόλου και δεν μπορούσαν να κάνουν μπάνιο. Έτσι η ΕΥΔΑΠ διαμαρτυρήθηκε γιατί ενώ τα χαλασμένα υδραυλικά προσέφεραν έσοδα τώρα αντιμετώπιζε υστέρηση εσόδων και πιθανές ζημιές.

Το θέμα της αντλίας ήταν πιο περίπλοκο. Ενώ η πυροσβεστική αναγνώριζε τον κίνδυνο στα παράπλευρα οικήματα από τη διαρροή, για να χρησιμοποιήσει την αντλία που θα επιχειρούσε την απάντληση των υδάτων θα έπρεπε πρώτα να αντιμετωπιστούν διάφορα εσωτερικά προβλήματα και κενά στη νομοθεσία της λειτουργίας της πυροσβεστικής καθώς και της επερχόμενης επικαιροποίησης των συνθηκών αντιμετώπισης ακραίων και επικίνδυνων καιρικών φαινομένων. Έτσι μπορούσαν να μας διαθέσουν μία αντλία με περιορισμένη δυναμικότητα. Αποτέλεσμα ήταν και το νερό να παραμείνει μέσα και η διαρροή να συνεχίζεται . Όταν οι συγγενείς της οικογένειας (αντιπολίτευση και αριστεροί πάσης φύσεως) διαμαρτυρήθηκαν ότι η Πυροσβεστική λόγω θέσης είχε κάνει πολλαπλές αυτοψίες στον χώρο και δεν είχε διαπιστώσει πρόβλημα, μας απάντησαν ότι δείχναμε άλλο σπίτι στην πυροσβεστική και ότι αυτό ήταν περίπου άσχετο με την συζήτηση.

Τεταρτον. Το σχέδιο υπό αυτές τις συνθήκες του υπευθύνου της πυροσβεστικής ήταν εντυπωσιακό. Επειδή το σπίτι ήταν ήδη γεμάτο νερό και για λόγους βασικής υγιεινής της οικογένειας θα έπρεπε να έχουμε μια έστω και μειωμένη ροή νερού και το βυτιοφόρο ήταν στο συνεργείο και απάντληση υδάτων δεν μπορούσε να πραγματοποιηθεί την συγκεκριμένη περίοδο έπρεπε να βρούμε τρόπο να βγάλουμε το νερό που έμπαινε. Έτσι με την σύμφωνη γνώμη του υπευθύνου αρχίσαμε να κάνουμε τρύπες στον τοίχο έτσι ώστε να φύγει το νερό, Αλλά το σχέδιο της πυροσβεστικής είχε ένα πρόβλημα. Οι τρύπες ήταν ψηλά και έτσι το νερό δεν έφευγε. Την ίδια στιγμή όσο και να χτύπαγαν δεν βρίσκανε σωλήνες και αυτούς που βρίσκανε τους κατεστρεφανε με τέτοιο τρόπο που ήταν αδύνατο να καταλάβεις αν αυτοί φταίγανε για την διαρροή. Και για να κάνει τα πράγματα δυσκολότερα, η στάθμη του νερού αντί να μειώνεται συνέχιζε να αυξάνετε παρά την μειωμένη κατανάλωση νερού με αποτέλεσμα να προταθεί η ακόμα πιο μειωμένη κατανάλωση νερού για να βρεθεί το πρόβλημα.

Αυτό ενώ δεν ήταν πρόβλημα αλλά η λύση σύμφωνα με το αρχικό πλάνο του υπευθύνου της πυροσβεστικής κατέληξε να είναι πρόβλημα.

Πέμπτον. Στο μεσοδιάστημα η ανώτατη διοίκηση της Πυροσβεστικής τελείωνε το επικαιροποιημένο σχέδιο αντιμετώπισης έκτακτων καιρικών συνθηκών για σπίτια με χαλασμένα υδραυλικά το οποίο και για να διασφαλιστεί το νόμιμο της ΄λειτουργίας της έπρεπε να κατατεθεί στην βουλή προς έγκριση.

Αλλά οι υδραυλικοί αντί να ψάχνουν να βρουν τα αίτια της διαρροής συνέχιζαν να κάνουν τρύπες στον τοίχο χωρίς σχέδιο. Αποτέλεσμα ήταν και η ΕΥΔΑΠ να συνεχίζει να έχει σημαντικά προβλήματα από την μειωμένη κατανάλωση αλλά και τα νερά να αυξάνονται. Στη συζήτηση μπήκαν και μεσίτες και πολιτικοί μηχανικοί που είπαν ότι η καταστροφή κάποιων δωματίων στην εξωτερική πλευρά του σπιτιού όχι μόνο θα βοηθούσαν το νερό να βγει έξω αλλά θα βοηθούσαν και στην ανοικοδόμηση του σπιτιού. Θα μπορούσαν κάλλιστα να καλύψουν, με την πώληση τους , τα έξοδα ανοικοδόμησης του σπιτιού.

Παράλληλα, και άλλα σπίτια με άλλα προβλήματα παράπλευρα του δικού μας άρχιζαν να μπάζουν νερά, Αυτά είχανε τα δικά τους προβλήματα αλλά επιβαρυμένα από την πολύμηνη παραμονή του νερού είχαν αρχίσει να έχουν επιπρόσθετα προβλήματα.

Η οικογένεια που κατοικούσε στο σπίτι καταλάβαινε ότι ούτε τα υδραυλικά φτιαχνόντουσαν (όπως έπρεπε) ούτε τα νερά έφευγαν παρά το γεγονός ότι πλέον είχαν μειώσει την κατανάλωση τους και θα έπρεπε να την ξαναμειώσουν. Έτσι άρχισαν να σκέφτονται αν, όσο επώδυνο και αν ήταν, μήπως έπρεπε να γκρεμίσουν το σπίτι και να το ξαναφτιάξουν. Αφού απάντληση δεν γινόταν, η στάθμη του νερού ήταν ψηλά και έκανε το σπίτι ουσιαστικά μη κατοικήσιμο, και το εμπνευσμένο σχέδιο της πυροσβεστικής αντιμετώπιζε ως πρόβλημα αυτό που ήταν μέχρι τώρα το σχέδιο του, οι λύσεις δεν ήταν πολλές.

Η πυροσβεστική όμως δεν το ήθελε ούτε και αυτό. Υπήρχαν πολλές επιτροπές και τάσεις μέσα στην πυροσβεστική που εξέταζαν το θέμα αλλά άκρη δεν έβρισκαν.

ΧΡΗΣΙΜΑ ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

Όταν δεν προσέχεις τα υδραυλικά σου κάποια στιγμή θα έχεις πρόβλημα και θα ζημιωθείς για να το λύσεις.
Για την διαρροή φταίνε κάποιοι σωλήνες που έσπασαν. Δεν φταίνε όλοι οι σωλήνες, όπως δεν φταίνε τα τούβλα, τα έπιπλα, τα φωτιστικά, η τηλεόραση, το στερεοφωνικό και το τζάκι.
Μπορεί να βλέπεις υγρασία σε ένα σημείο του σπιτιού αλλα η διαρροή να έρχεται από αλλού
Η ταχύτητα και ο τρόπος επέμβασης της πυροσβεστικής δεν δημιουργεί το πρόβλημα αλλά επηρεάζει σημαντικά τις συνέπειες του.
Η πυροσβεστική στα πλαίσια μιας πολιτείας, ενός κράτους η μία ένωσης πρέπει να σε βοηθήσει παρά το γεγονός ότι δεν την πληρώνεις απευθείας με την λογική που πληρώνεις την ΔΕΗ.
Για να λύσεις ένα πρόβλημα πρώτα αντιμετωπίζεις το πρόβλημα και μετά βελτιώνεις τις συνθήκες που το δημιούργησαν και φτιάχνεις καινούργιο κανονισμό έκτακτης ανάγκης διαχείρισης διαρροών. Με αυτή τη λογική, αντί να εφαρμόζονται τα σχέδια αντιμετώπισης αναγκών για να αντιμετωπίσουμε ένα πρόβλημα θα συνεδρίαζε η Βουλή για να αναθεωρήσει τα προγράμματα αντιμετώπισης αναγκών.
Σε ένα πλημμυρισμένο σπίτι, τα πάντα ξεκινούν από την απάντληση των υδάτων. Για να μην ξανασυμβεί πρέπει να ελέγξεις και να διορθώσεις και τα υδραυλικά. Αλλα με αυτή τη σειρά.
Η ΕΥΔΑΠ ξέρει ότι καταναλώνεις πολύ νερό προτού η διαρροή αρχίζει να γίνετε εμφανής.
Ένα πρόγραμμα της πυροσβεστικής που προτείνει να μπούν και άλλα νερά σπίτι δεν είναι απαραίτητα κατακριτέο. Αλλά σίγουρα προβληματίζει.
Στην περίπτωση διαρροής, ο ιδιοκτήτης έχει πρόβλημα. Πρόβλημα έχουν και αυτοί όμως που ελέγχουν το σπίτι και δίνουν πιστοποιητικά άριστης λειτουργίας.
Για την απάντληση υδάτων από το πλημμυρισμένο σπίτι δεν είναι απολύτως απαραίτητο να μεταφέρεις τα ύδατα αλλού. Μπορείς κάλλιστα να καλέσεις ένα βυτιοφόρο και να τα αποθηκεύσεις προσωρινώς με το βυτιοφόρο παρκαρισμένο δίπλα στο σπίτι.
Η οικογένεια κάποια στιγμή θα πρέπει να αποφασίσει αν είναι επωφελέστερο να ξαναφτιάξει το σπίτι η να το γκρεμίσει. Και το ένα και το άλλο έχει κόστος. Ο προσδιορισμός του κόστους και των συνεπειών για όλα τα μέρη της οικογένειας είναι ο υπεύθυνος τρόπος για να αποφασίσεις τι θα κάνεις αλλά σημαντικότερα με ποιο τρόπο θα επιλέξεις τι θα κάνεις.
Για να φτιάξεις το σπίτι, κάποια στιγμή να κοιτάξεις και τα δικά του υδραυλικά. Το να μειώσεις τις δραστηριότητες της οικογένειας σε κατανάλωση νερού (μπάνιο, φαγητό, πόσιμο νερό) προφανώς και δεν λύνει το πρόβλημα. Επίσης το να μην έχει νερό το σπίτι αντιμετωπίζει το πρόβλημα της διαρροής αλλά δεν λύνει το πρόβλημα. Όπως το πρόβλημα δεν λύνεται με το να συνεχίσεις την ροή του νερού με τον ίδιο τρόπο.
Για να βρεις την διαρροή δεν κάνεις τρύπες στον τοίχο. Πρέπει να κάνεις τρύπες στο σημείο του τοίχου που περνάνε σωλήνες και να δεις ποιοι από αυτούς έχουν πρόβλημα. Διαφορετικά δεν βοηθάς στη λύση αλλά μάλλον προσθέτεις προβλήματα.
Όταν κοιτάς την διαρροή, ελέγχεις τους σωλήνες μέσα στο σπίτι αλλά και τους εξωτερικούς που μεταφέρουν το νερό από την κεντρική παροχή
Ο πυροσβέστης και η οικογένεια μπορεί να έχουν κάλλιστα διαφορετικά κίνητρα. Ο πυροσβέστης θέλει να τελειώνει για να πάει σπίτι του να ξεκουραστεί και να χαρεί την οικογένεια του και ο κάτοχος του σπιτιού θέλει να λύσει το πρόβλημα με τέτοιο τρόπο που το σπίτι του να είναι κατοικήσιμο ( όχι χλιδάτο).
Τα ίδια με τα ανωτέρω ισχύουν και για μεσίτες και πολιτικούς μηχανικούς. Και αυτοί μπορεί να έχουν διαφορετικά κίνητρα.
Το να περιμένεις το σπίτι σου να είναι ακριβώς το ίδιο μετά την πλημμύρα με αυτό που ήταν πριν δεν είναι δείγμα αντικειμενικής και σωστής σκέψης. Το αντίθετο μάλιστα.
Σε ένα σπίτι πλημμυρισμένο και χωρίς πρόγραμμα απάντλησης των υδάτων δεν φταίει η πολεοδομία (Moodys) που το κρίνει επικίνδυνο. Απλά είναι, όσο και αν αυτό εκνευρίζει την οικογένεια και την πυροσβεστική.
Η επιλογή της κατεδάφισης, επισκευής και αναδιαμόρφωσης του χώρου ανήκει στο νόμιμο κάτοχο του σπιτιού.

China's five-year plan and the outlook for the country’s economy

2011-03-08T15:25:00.000+02:00

March 7 Eswar Prasad, a senior fellow at the Brookings Institution and a professor at Cornell University, discusses China's five-year plan and the outlook for the country’s economy. Prasad speaks with Betty Liu on Bloomberg Television's "In the Loop." (Source: Bloomberg)

Future contracts of OIL. Rising number of contracts for US 200 Oil (Bloomberg chart of the day)

2011-03-08T15:17:00.001+02:00

Saudi Arabia's `Day of Rage' Lures Record Bets on $200 Oil

Να ηρεμήσετε όταν σταματήσουνε να βρίζουνε την Moodys

2011-03-07T21:48:00.000+02:00

Λένε ότι ο λαός είναι σοφός. Και πολλά από τα γνωμικά και τις εκφράσεις του του βρίσκουν καθημερινή εφαρμογή στα τεκταινόμενα στην Ελλάδα. Αλλά αυτό που ταιριάζει περισσότερο στην κατάσταση εδώ και καιρό είναι το εξής «Στραβά πάει ο γιαλός η στραβά αρμενίζουμε». Ακολουθεί πολύ κοντά το «από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλλα».

Άλλη μια υποβάθμιση λοιπόν από την Moodys. Για να επιβεβαιώσει άμεσα το δεύτερο γνωμικό του ( αυτό της κανέλας) οι κατάρες ήταν έτοιμες από την Ελληνική κυβέρνηση για τους κακούς οίκους αξιολόγησης που δεν εκτιμούν την προσπάθεια της Ελληνικής κυβέρνησης και την επιτυχή (έως τώρα) εφαρμογή του μνημονίου. Στο ίδιο μοτίβο και το ΔΝΤ και η Ευρωπαϊκή Ένωση. Απάντηση επί της ουσίας καμία.

Οι έγκριτοι αναλυτές (ξερετε η δημιουργική τάξη αυτού του τόπου που αντιστέκεται στους κηφήνες σαν και εμάς) αφού χωνέψουν τα νηστίσιμα εδέσματα τους θα πέσουν με τα μούτρα στη δουλειά για να μας διαφωτίσουν και να μας εξηγήσουν είτε τα προβλήματα με τα ιδιοτελή συμφέροντα των οίκων αξιολόγησης και τις απαράδεκτες πρακτικές τους είτε την ανάγκη για περισσότερα μέτρα. Κάπου ενδιάμεσα θα εξηγείται ότι τι σύμφωνο ανταγωνιστικότητας είναι σωστό, και ότι η Γερμανία έχει απόλυτα δίκιο.

Όπως σωστά θα προβλέψετε τα ιδιοτελή συμφέροντα είναι προνόμιο των οίκων αξιολόγησης. Το πονηρό μυαλό των αναλυτών μας δεν πρόκειται να αναρωτηθεί αν υπάρχουν ιδιοτελή συμφέροντα στην Γερμανία. Διεστραμμένα και αριστερά μυαλά θα αναρωτηθούν αν το μνημόνιο ήταν λύση και αν ήταν για ποιόν ήταν. Αυτά είναι σκέψεις συνδικαλιστών και κρατικοδίαιτων λαμόγιων τα οποία δεν είναι ικανά να τραβήξουν τη προσοχή και το ενδιαφέρον τους. Με την ίδια επιχειρηματολογία που μπορούν να μιλάνε γιατί η Γερμανία έχει δίκιο να μην γίνει επιμήκυνση ή αναδιάρθρωση τώρα μπορούν να τα γυρίσουν όλα ανάποδα αν η Γερμανία αποφασίσει αιφνιδιαστικά να την κάνει.

Η καυμένη Moodys είπε το προφανές. Έχετε κάνει πολλές περικοπές, χρειάζονται περισσότερες, αλλά ακόμα και αν ξεπεράσουμε το ρίσκο της απόδοσης των νέων μέτρων το ερώτημα παραμένει. Πως θα αποφύγετε το default εκεί που θέλετε να φτάσετε? Δεν χρειάστηκε να σχολιάσει ιδιαίτερα την προοπτική haircut ή αναδιάρθρωσης. Φαντάζομαι ότι αντιλαμβάνεστε ότι αυτή η προοπτική δεν είναι θετική για την αξιολόγηση της πιστοληπτικής μας ικανότητας.

Εμείς από την μεριά μας δεν κάνουμε τέτοιες ερωτήσεις. Θυμόμαστε το χρεος και το έλλειμμα όταν μιλάμε για περικοπές. Όταν αυτό το χρέος συμπεριλαμβανόταν στους στόχους του μνημονίου, σφυρίζαμε αδιάφορα και λέγαμε ότι θα βγαίναμε στις αγορές. Και έτσι φτάσαμε στο κυριολεκτικά αστείο και οξύμωρο να μας υπενθυμίζουν οι εγχώριοι και ξένοι υπέρμαχοι του μνημονίου ότι το επίπεδο του χρέους είναι απαράδεκτο. Λες και το μνημόνιο δεν προέβλεπε 157% χρέος αλλά κάπου στο 60% .

Και πολύ σωστά θα ρωτήσετε ποια είναι η λύση? Προφανώς και μια από τις παραμέτρους της λύσεις είναι το συμμάζεμα των οικονομικών. Και προφανώς θα πρέπει να μειωθεί το έλλειμμα τουλάχιστον στο 3%. Αλλά προφανώς ξέρετε, χωρίς να χρειάζεται να έχετε διδακτορικό στα μαθηματικά ότι το έλλειμμα υπολογίζετε ως το πηλίκο μιας διαίρεσης που στον αριθμητή έχει το ετήσιο δημοσιονομικό έλλειμμα και στον παρονομαστή έχει το ΑΕΠ.

Εμείς έχουμε μέτρα που μειώνουν το αριθμητή αλλά και πολλά μέτρα που μειώνουν τον παρονομαστή. Τον οποίο επίσης μας πιέζουν να μειώσουμε περισσότερο με περικοπές μισθών στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Πόσα διδακτορικά στα οικονομικά και στα μαθηματικά χρειάζονται για να καταλάβεις ότι σε μια οικονομία με μοναδικό όπλο την εσωτερική ζήτηση αυτό συνεπακόλουθα σημαίνει και περαιτέρω συρρίκνωση του ΑΕΠ?

Η απάντηση της φωτισμένης, δημιουργικής γενιάς είναι ότι έτσι θα γίνουμε πιο ανταγωνιστικοί και θα αυξηθούν οι εξαγωγές μας. Εξαιρετικά. Την ίδια απάντηση ψάχνουν να βρούν και στην Ρουάντα και σε κάποιες άλλες χώρες. Είναι εξαιρετικά φτηνοί αλλά δεν έχουν εξαγωγές.

Το λάθος μας είναι ότι δεν είχαμε μέτρο για ακόμα μια φορά. Υπογράψαμε ένα μνημόνιο κάνοντας τραγικά λάθη. Τώρα παλεύουμε για να πείσουμε (αν παλεύουμε) ότι δεν πρέπει να βγάλουμε στο σφυρί τα κρατικά ακίνητα, ότι δεν πρέπει να πάρουμε νέα μέτρα, ότι πρέπει να πάρουμε επιμήκυνση σε ένα απαράδεκτο δάνειο και ένα απαράδεκτο επιτόκιο και πολλά άλλα.

Εγ΄ω απλά αναρωτιέμαι αν αυτό το δάνειο ήταν λογικό πριν από 10 μήνες και παράλογο τώρα. Το επιτόκιο το ίδιο? Η ανάγκη νέων μέτρων δεν υπήρχε τότε και υπάρχει τώρα? Το επίπεδο του χρέους στο 157% ήταν λογικό τότε και θάνατος τώρα? Και που στο καλό (για να μην πω το άλλο το πιο βαρύ) ήταν όλοι αυτοί οι αναλυτές τόσο καιρό?

Και για αυτούς τους αναλυτές που συμφωνούν με την αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας δεν καταλαβαίνουν άραγε ότι άλλο να την εκποιείς οικειοθελώς και άλλο με το ζόρι? Δηλαδή είναι πυρηνική φυσική ότι είναι διαφορετικό να πουλήσεις ένα από τα οικόπεδα σου σε κατάσταση ελεύθερης αγοράς και διαφορετικό να το κάνεις γιατι σε κυνηγάει η τράπεζα. Δηλαδή και στις δύο περιπτώσεις θα λέγαμε ότι ο ιδιώτης αξιοποιεί την περιουσία του? Ποιόν κοροϊδεύουμε άραγε?

Αυτό που πρέπει να κάνουμε άμεσα είναι να θέσουμε τα όρια μας. Το να μην πτωχεύσουμε τώρα και να πτωχεύσουμε (με όποια πολιτισμένη λέξη θέλετε να το θέσετε) σε ένα, δύο η τρία χρόνια δεν λέει τίποτα και δεν μας κάνει καλό. Ακόμα και αν το κάνουμε, θα πρέπει να πάρουμε τα ρίσκα μας με ένα τρόπο που ικανοποιεί εμάς και φυσικά και τους Ευρωπαίους. Αλλά με αυτή τη σειρά. Για να γίνει αυτό όμως θα πρέπει να είμαστε γιουσουφάκια της Γερμανίας και της κάθε Γερμανίας. Και για να γίνει αυτό όπως λέει και ο λαός πρέπει να « σπάσεις αυγά για να κάνεις ομελέτα»

Αν πιστεύουμε λοιπόν ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε καλά θα κάνουμε να περιγράψουμε το πώς. Και φυσικά αυτό το πώς να είναι ρεαλιστικό όχι μόνο για τα προνόμια που μπορεί να έχουμε αλλά και για τις απαράδεκτες λαμογιές που συνέβαιναν και συμβαίνουν σε όλα τα επίπεδα.

Αφού το κάνουμε αυτό, τότε θα πρέπει να το βάλουμε στο τραπέζι. Και με ένα τρόπο που θα εξηγεί ότι καταλαβαίνουμε ποιοι ήμασταν, ποιοι είμαστε και που θέλουμε να πάμε. Αλλά επίσης και ότι καταλαβαίνουμε και ποιοι είναι οι άλλοι και που θέλουνε να πάνε. Τέρμα πια οι ιστορίες για μικρά παιδιά με καλούς και κακούς. Και η ελληνική αρθρογραφία είναι γεμάτη με κακούς Έλληνες και δυστυχώς όχι πάντα αδικαιολόγητα.

Στην διαδρομή αυτή , πολλοί θα αντιληφθούμε ότι η Moodys δεν είναι άγια αλλά αυτά που λέει μάλλον έχουν περισσότερα λογική από αυτά που λέει η κυβέρνηση μας, η Ευρώπη και το ΔΝΤ. Διαφωνείτε ?

Αν διαφωνείτε θα πρέπει να το εξηγήσετε. Με τον κίνδυνο να χαρακτηριστώ άκρο αριστερός θα πρέπει να βρείτε οικονομικά επιχειρήματα και όχι την εσωτερική πολιτική σκηνή της Γερμανίας. Και την ώρα που οι προβλέψεις σας δεν θα συμβαδίζουν με την δημοσιονομική κατάσταση της χώρας, αυτό σημαίνει ότι κάτι κάναμε και κάνουμε λάθος. Ας ξεκινήσουμε από αυτό. Θα είναι ένα γιγάντιο βήμα για την Ελλάδα. Ακόμα μεγαλύτερο από το να μας ανακοίνωναν ότι είχαν κάνει λάθος και το χρέος της Ελλάδας είναι στο 100% του ΑΕΠ.

Η Moodys φυσικά και δεν είναι άγγελος όπως άγγελοι δεν είναι οι Γερμανοί και οι άλλοι. Να ηρεμήσετε όταν σταματήσουν να βρίζουν την Moodys ή όταν ο καγκελάριος γράψει μία παράγραφο για τα προβλήματα της συγκεκριμένης οικονομικής πολιτικής ή όταν θα χρησιμοποιήσει έστω και έναν από τους χιλιάδες χαρακτηρισμούς που πολλές φορές έχει χρησιμοποιήσει δικαιολογημένα για τους ΄Ελληνες και για την Γερμανία. Τότε ξεκινάμε για να λύσουμε το πρόβλημα μας. Πρώτα εμείς ως κοινωνία και έπειτα η κάθε κυβέρνηση,Μέχρι τότε θα ασχολούμαστε με το να λύσουμε τα προβλήματα των δανειστών μας.

Tough times for Portugal's banks

2011-03-07T17:02:00.000+02:00

As Portugal's finance minister says Lisbon doesn't need a bailout, the country's debt means its banks are being shut out of funding markets.(Reuters)

Michael Moore joins Wisconsin

2011-03-07T16:08:00.000+02:00

Michael Moore Joins Wisconsin Union Protests Union solidarity rallies continue outside the Wisconsin Capitol as filmmaker Michael Moore tells the crowd that America is not broke, but that the elite controls the money.

UK. Are government spending enough to get the economy back on track.

2011-03-07T16:01:00.000+02:00

With two weeks to go before the U.K. chancellor George Osborne delivers his inaugural budget, there are growing questions about whether government spending cuts were enough to get the economy back on track.

Interesting articles 7/3/2011

2011-03-07T14:38:00.000+02:00

"A Healthy Financial System Cannot Be Built on the Expectation of Bailouts", Simon Johnson. The Huffington Post

Greek Debt Rating Cut 3 Steps by Moody’s on Rising Default Risk, By Marcus Bensasson and Andrew Davis, Bloomberg

Internal Opposition Grows to Further Bailout Measures, By Christian Reiermann and Michael Sauga, Spiegel International

Pressure grows for independent audit of Greek debt, LEIGH PHILLIPS, EUobserver,

Are buybacks an efficient way to reduce sovereign debt? Stijn Claessens Giovanni Dell'Ariccia, VOX

Trichet’s real reasons for a rate rise. Wolfgang Münchau, Financial Times

Coming rate hike shows Germany runs ECB, David Marsh, MarketWatch

The EU’s Band-Aid on a Bullet Hole, Daniel Gros, Project Syndicate

From “Plan B” to “Plan V”: What the UK economy needs to reboot and rebalance growth, John Van Reenen, VOX

The Young and the Perceptive, JOSEPH T. HALLINAN, New York Times

The Unemployment Decrease Is An Aberration, Alfred Tella, RealClearMarkets

Why Social Security Is Welfare, Robert Samuelson, RealClearMarkets

“Necessary” Bank Bailouts Harm the Economy, Wreck the Banks, John Tamny, Forbes

Fed Unlikely to Remove Its Economic Stimulus Just Yet . JON HILSENRATH, Wall Street journal

H HSBC σκέφτεται σοβαρά να εγκαταλείψει το Λονδίνο.

2011-03-06T18:50:00.001+02:00

Η HSBC φαίνεται ότι ετοιμάζεται να εγκαταλείψει το Λονδίνο, σε μια κίνηση σοκ που από ότι φαίνεται είναι πιθανότερη από ποτέ. Η HSBC που ιδρύθηκε το 1885 στο Χονγκ Κονγκ, μετέφερε την έδρα της στο Λονδίνο το 1992 μετά την απόκτηση της Midland Bank. Η HSBC, η μεγαλύτερη τράπεζα της Βρετανίας, η οποία έχει την έδρα της Λονδίνο για 19 χρόνια, προειδοποίησε το βασικό επενδυτικό κοινό ότι τα απογοητευτικά αποτελέσματα της περασμένης εβδομάδας για το σύνολο του έτους έχουν ενισχύσει τα επιχειρήματα για τη μετατόπιση της έδρας της HSBC στο Χονγκ Κονγκ

Tα κέρδη της ήταν 1 δις δολάρια λιγοτερα από αυτά που ανέμεναν οι αναλυτές και η μετοχή της εταιρείας υποχώρησε κατά 4,7% . Τα λειτουργικά έξοδα αυξήθηκαν κατά 9,6% φτάνοντας στα $ 37.7 δις. Μόλις την περασμένη εβδομάδα, η τράπεζα είπε ότι η απόδοση των ιδίων κεφαλαίων σε ποσοστά μεταξύ 15% να 19% δεν ήταν πλέον εφικτή. Ο οικονομικός διευθυντής Iain Mackay τόνισε ότι αυτό συμβαίνει λόγω των υψηλότερων κεφαλαιακών απαιτήσεων που απαιτούνται από τις βρετανικές ρυθμιστικές αρχές. Οι κεφαλαιακές απαιτήσεις που ισχύουν στη Βρετανία είναι πλέον τις αυστηρότερες στον κόσμο και, με την εισαγωγή των κανονισμών της Βασιλείας ΙΙΙ, αναμένεται να γίνουν υψηλότερες.

Μία κορυφαία θεσμικός επενδυτής στην HSBC είπε στην The Sunday Telegraph: «Η HSBC έχει μια ανασκόπηση για την έδρα της κάθε τρία χρόνια. Κατά κανόνα πρόκειται για μια τυπική διαδικασία, αλλά αυτή τη φορά μας είπαν ότι η κίνηση είναι σήμερα περισσότερο από πιθανή." Τα χρηματοικονομικά οφέλη από μια τέτοια κίνηση θα ήταν σημαντικά. Εκτιμάται ότι τα οφέλη στην τιμή της μετοχής θα έφταναν το 30 % στο άμεσο διάστημα. Ο λόγος σύμφωνα με τον οικονομικό διευθυντή της Τράπεζας είναι το φορολογικό καθεστώς σε Αγγλία και Γαλλία