Monkie magazine

The Lies of Bernard-Henri Lévy (Article): Ένας αμερικάνος γκρινιάζει...

2010-11-12T06:33:00.000-08:00

Μιας και τη Δευτέρα που μας έρχεται, όχι μόνο θα ξέρουμε ποιος είναι ο δήμαρχός μας για 4 χρόνια, αλλά θα έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε από κοντά, στο Γαλλικό Ινστιτούτο, τον απόλυτο μιντιακό διανοούμενο Bernard-Henri Levy, ας θυμηθούμε την άποψη ενός αμερικάνου για το American Vertigo, τα απομνημονεύματα ενός προνομιούχου ευρωπαίου τουρίστα απ' το ταξίδι του στις ΗΠΑ...

Μεταξύ άλλων, ο Doug Ireland, αναφέρεται και στα λεγόμενα των γάλλων δημοσιογράφων που έχουν ανοίξει μέτωπο με τον γάλλο περιφερόμενο διανοούμενο:

Two French journalists—Nicolas Beau of Le Canard Enchainé and Olivier Toscer of Le Nouvel Observateur—have just published in Paris Une Imposture Francaise (A French Imposter), an inquest into how BHL has built his success. They write:

A philosopher who’s never taught the subject in any university, a journalist who creates a cocktail mingling the true, the possible, and the totally false, a patch-work filmmaker, a writer without a real literary oeuvre, he is the icon of a media-driven society in which simple appearance weighs more than the substance of things. BHL is thus first and foremost a great communicator, the PR man of the only product he really knows how to sell: himself.

The flaws in BHL’s work have been evident from the beginning. His third book, the 1979 Le Testament de Dieu, was shot down in flames by Hellenist historian Pierre Vidal-Naquet (a moral leader of the French left) in a famous Nouvel Observateur article that detailed BHL’s numerous errors. To take just two, BHL cited texts he claimed were from the decline of the Roman Empire (fourth century) which were actually from the first century B.C., and cited Heinrich Himmler’s “deposition” at the Nuremburg trials, which opened six months after the SS leader’s suicide. Interviewed 20 years later by Jade Lindgaard and Xavier de la Porte, the authors of Le B.A. BA du BHL (The ABCs of BHL), Vidal-Naquet said sadly, “We have passed from the Republic of Letters into the non-Republic of Media. I thought I had ‘killed’ BHL. I hadn’t. I consider that a defeat.”

Το ενδιαφέρον της υπόθεσης είναι ο πομπώδης ισχυρισμός του Levy ότι έχει επαναλάβει κάτι αντίστοιχο με το διάσημο οδοιπορικό (Η Δημοκρατία στην Αμερική) του Alexis De Toqueville. Δε νομίζω, αλλά για να το δηλώνει, δε μπορεί... έτσι θα είναι!

(φωτό από: www.olivierroller.com)

Loose Balls (Book): Παλιά ήταν καλά...

2010-11-03T02:45:00.000-07:00

Ναι, μιλώ για μπάσκετ την ώρα που η αθλιότητα του ελληνικού πρωταθλήματος απλώς γιγαντώνεται και σημειώνω ότι η αφραγκία και η κατάντια δεν είναι πάντα λόγοι για να μιζεριάζει κανείς. Στη χώρα των ευκαιριών υπήρξε κάποτε ένα πρωτάθλημα, άθλιο και άφραγκο, όπου οι ομάδες ήταν μαγαζιά και για να φέρουν κόσμο στο κατώφλι τους έπρεπε να ντύνουν τους παίκτες τους κάπως έτσι...

Την ώρα που το NBA προσπαθούσε να διατηρήσει μια καθαρή εικόνα του αθλήματος περιορίζοντας εξάρσεις και υπερβολές, στον τρελό κόσμο του ABA η υπερβολή ήταν ο μοναδικός στόχος και όποια ιδέα έκανε το πρωτάθλημα πιο θεαματικό ήταν ευπρόσδεκτη, ακόμα και ως πείραμα. Η δικαίωση του τρελού ήρθε κάποτε, όταν, μετά τη διάλυση του πρωταθλήματος, το NBA πήρε κάποιες απ' τις ιδέες, πολλούς απ' τους παίκτες και προπονητές και λίγη απ' την απρόβλεπτη ιδιοσυγκρασία του ABA για να ζήσουν τελικά οι μπασκετόφιλοι εκείνη την υπέροχη δεκαετία του αμερικάνικου μπάσκετ, τα ανεπανάληπτα 80ζ.

Στο υπέροχο βιβλίο του Terry Pluto, Loose Balls, η ιστορία ξεδιπλώνεται απ' τις αφηγήσεις των πρωταγωνιστών και, χωρίς καμία υπερβολή, δε νομίζω ότι υπάρχει μπασκετόφιλος που, διαβάζοντάς την, δε θα νιώσει εκείνη την περίεργη λανθάνουσα νοσταλγία για μια εποχή που δεν έζησε ποτέ του. Θυμάμαι ακόμη ότι όταν το διαβαζα, πριν από αρκετά χρόνια, άφησα small 'fro φαβορίτα, μουστάκι και goatee, ενώ φόρεσα και την πρώτη μου καβαδούρα, μια συνήθεια που με ακολουθεί από τότε...

Δείτε στο καπάκι το Semi-Pro με τον Will Ferrell και να έχετε στο νου ότι η περίφημη αφίσα...

...βασίστηκε σε αληθινά γεγονότα:

The Very Closed Circle (Comics): Καθαρή, ανόθευτη, συμπαγής...

2010-10-27T09:37:00.000-07:00

Τέσσερις δημιουργοί κόμικς (ναι, ανάμεσά τους κι ο Τάσος ο Ζαφειριάδης) έφτιαξαν ένα blog όπου δημοσιεύουν στριπάκια σαν κι αυτό...

Το blog λέγεται The Very Closed Circle και γενικά έχει πολύ πλάκα. Χα, χα!

The Press Project Weekly Report: Το περιοδικό που γεννιέται απ' το site

2010-10-27T03:24:00.000-07:00

Είχα καιρό να μπω στο Press Project, το εξαιρετικό ελληνικό ειδησεογραφικό site με τον σχεδιασμό και τη λειτουργικότητα που κάνει τα υπόλοιπα να μοιάζουν παμπάλαια και ανεπίκαιρα. Πάνω στη λογική του Twitter, ένα θέμα με το οποίο καταπιάνεται το site, εμπλουτίζεται διαρκώς με αρθρογραφία, φωτογραφίες, βίντεο ή και ήχο με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορεί κανείς να το παρακολουθεί εύκολα, χωρίς να φύγει καθόλου απ' τη σελίδα του θέματος.

Μπαίνοντας, λοιπόν χθες, διαπίστωσα ότι, εκτός από ακόμη καλύτερη λειτουργία και ροή link και multimedia, το Press Project έχει και το δικό του, πολύ καλοφτιαγμένο, εβδομαδιαίο pdf περιοδικό, το Weekly Report (εδώ το τελευταίο τεύχος), το οποίο περιέχει αρθρογραφία σχετική με όσα έχουν καλύψει οι συνεργάτες του μέσου το προηγούμενο επταήμερο. Πολύ ωραίο, καθαρό design και καλογραμμένα κείμενα με σχετικά links που σε οδηγούν απ' το pdf στο διαδίκτυο. Παρατήρησα, βέβαια, ότι το τελευταίο τεύχος είναι από τις 08/10 κι ελπίζω να μην έχει αναβληθεί το side-project του περιοδικού...

Ακόμη μία λίστα με τα καλύτερα άρθρα περιοδικών (ever)

2010-10-22T07:04:00.000-07:00

Σ' ένα απ' τα διάφορα blog του, το Cool Tools, ο Kevin Kelly και οι αναγνώστες του έφτιαξαν μια μεγάλη λίστα από άρθρα περιοδικών που εκείνοι θεωρούν τα καλύτερα που έχουν διαβάσει ποτέ τους.

Gay Talese: Δε μίλησε ποτέ με τον Sinatra, αλλά έγραψε
το πιο διάσημο άρθρο στην ιστορία των αμερικάνικων περιοδικών.

Η τεράστια λίστα έχει αρχειοθετηθεί ανά δεκαετίες, ενώ αυτά που ακολουθούν είναι τα πρώτα 10 που επέλεξαν:

- Gay Talese, Frank Sinatra Has a Cold - Esquire, April 1966
- Hunter S. Thompson, The Kentucky Derby is Decadent and Depraved - Scanlan's Monthly, June 1970
- Neal Stephenson, Mother Earth, Mother Board: Wiring the Planet - Wired, December 1996
- David Foster Wallace, Federer As Religious Experience - The New York Times, Play Magazine, August 20, 2006
- David Foster Wallace, Consider the Lobster - Gourmet Magazine, August 2004
- John Updike, Hub Fans Bid Kid Adieu - The New Yorker, October 22, 1960
- Hunter S. Thompson, Fear and Loathing in Las Vegas: A Savage Journey to the Heart of the American Dream - Rolling Stone, Part I: November 11, 1971, Part II: November 25, 1971
- Richard Ben Cramer, What Do You Think of Ted Williams Now? - Esquire, June 1986
- Jon Krakauer, Death of an Innocent: How Christopher McCandless Lost His Way in the Wilds - Outside Magazine, January 1993
- Susan Orlean, The American Man at Age Ten - Esquire, December 1992

Διαβάζονται και ξαναδιαβάζονται.

The Thick Of It (TV): Ο κέρβερος με το ένα, στενό και άσχημο κεφάλι

2010-10-20T04:47:00.000-07:00

Ο Malcolm Tucker είναι εδώ για να βάλει μια τάξη στην Κυβέρνηση, να συμμαζεύει τους ανίκανους που βρέθηκαν σε καρέκλες, απλώς για να τις γεμίζουν. Βρίζει σε εξευτελιστικό βαθμό πολιτικούς, παρατρεχάμενους, πολιτικάντηδες και δημόσιους υπαλλήλους με τρόπους που μόνο αυτός μπορεί να σκαρώσει υπό τέτοια πίεση και τους χειρίζεται σα μαριονέτες στα πολιτικά παιχνίδια, στις σχέσεις με τα ΜΜΕ και στα άλλα μαγειρέματά του. Συγχρόνως, βέβαια, φροντίζει και τη δική του καρέκλα, αφού το επαγγελματικό του περιβάλλον είναι ιδιαίτερα ρευστό. Στο The Thick Of It του Armando Iannucci, οι προκαταλήψεις, οι φόβοι και οι υποψίες που έχουμε για τα ενδότερα του κόσμου της πολιτικής (και ειδικότερα της κυβερνητικής λειτουργίας) διογκώνονται σε ασύλληπτο βαθμό κι ο μόνος λόγος που δεν οδηγούν σε μια τεράστια έκρηξη είναι η βαλβίδα αποσυμπίεσης που λέγεται Malcolm Tucker.

Σοβαρά, δε νομίζω ότι έχει υπάρξει κανείς που να βρίζει τόσο πολύ και τόσο καλά στην παγκόσμια ιστορία της τηλεόρασης...

Και δεν είναι μόνος του... Jamie fuckin' McDonald in the House:

Σώστε τον Walter Benjamin απ' τους οπαδούς του (Article)

2010-10-19T00:56:00.000-07:00

Δεν έχω διαβάσει ποτέ μου Walter Benjamin, παρ' ότι νομίζω ότι κάπου έχω ένα βιβλίο του, αλλά νιώθω σα να τον ξέρω προσωπικά μετά από τις τόσες φορές που έχω ακούσει κάποιον να τον επικαλείται. Είναι μάλλον από τα ονόματα που, αν αναφερθείς σ' αυτά την κατάλληλη στιγμή, δίνουν άμεσο κύρος σε ότι λες.

Οπότε το χάρηκα, όταν διάβασα την σύντομη απομυθοποιητική απόπειρα του συγγραφέα Stephan Wackwitz στο Sign and Sight (μέσω Die Welt) με τίτλο Save Benjamin from his fans!. Αυτό που λέει πάνω-κάτω ο γερμανός είναι ότι ο Benjamin ήταν καλύτερος συγγραφέας ή ποιητής απ' ότι επιστήμονας κι η ρομαντικοποίηση των θεωριών του δεν τις κάνει λιγότερο ξεπερασμένες ή συγκεχυμένες.

Today the bureaucratisation, didactisation and trivialisation of the humanities in the wake of the Bologna reform have reduced the hipness factor of academic environments and careers. The "Benjaminisation" as you could call the process, of creating poetic effects through scientific means. Catalogue texts, art theoretical "essays", curatorial concepts cite Benjamin's texts ad infinitum and occupy an intellectual no-man's-land between scholarship and poetry.

I'm sure you know the reluctance to continue reading a text if the first paragraph is sat under a chunky quote from Benjamin's book on tragedy, and the remaining porridgy thoughts are generously sprinkled with words like "aura", "flaneur" or "shock". You want nothing more to do with it. The mixture of poetising process with scientific claim to truth feels impure if not downright unsavoury.

Eastbound and Down (TV): Ένας αληθινός ήρωας

2010-10-17T15:49:00.000-07:00

Ο Kenny Powers είναι ένας αμερικάνος ήρωας. Δεν ξέρω αν είναι σπουδαιότερος απ' τον Ricky Bobby ή τον Ron Burgundy, αλλά σίγουρα είναι σπουδαίος μέσα απ' τη δική του οπτική για τον κόσμο. Ποια είναι αυτή; Το ωμό του ταλέντο θα έπρεπε να είναι αρκετό όχι μόνο για να έχει μια ευκαιρία να βρεθεί στην κορυφή, αλλά να την κατακτήσει κιόλας και να μείνει εκεί για πάντα. Ο Kenny Powers ακούει τις συμβουλές που ο ίδιος δίνει στους άλλους μέσα απ' το audio-book του και δεν μπορεί να καταλάβει τι πήγε λάθος και δεν τον λατρεύει όλη η Υφήλιος, δηλαδή η Αμερική. Μοιράζει κωλοδάχτυλα κι έχει μια απάντηση για όλα, αλλά δεν μπορεί να συμβιβαστεί με την επιστροφή στο κωλοχώρι απ' όπου έφυγε θριαμβευτής. Η περιπέτειά του προς την αυτογνωσία και την επάνοδό του στο επαγγελματικό μπέιζμπολ, μόλις άρχισε...

Το Eastbound and Down είναι η σειρά που βγήκε απ' τη συνεργασία των Jody Hill, Ben Best, Danny McBride, David Gordon Green, Will Ferrell και Adam McKay. Σε όποιον δε λένε τίποτε αυτά τα ονόματα, μπορεί να συνεχίσει να ζει ήσυχος στο σκοτάδι που έχει φτιάξει για την άχρωμη ζωούλα του (συναγερμός αστικού πατερναλισμού). Σε όποιον πάλι λένε κάτι, μπορεί να τρέξει αμέσως και να βρει όλα τα επεισόδια του έπους που αποτελεί η ζωή του Kenny Powers για να γεμίσει κι άλλες ώρες με ασήμαντα έργα σπαταλημένου ανθρώπινου πνεύματος.

Ακολουθούν λίγα λόγια απ' τους εμπνευστές:

Από συνέντευξη του Danny McBride στο NYMag:

Is there anything that's off-limits for Kenny Powers? Have you ever talked with [co-creator] Jody Hill about drawing foul lines? Could Kenny kill a guy?
We honestly let Kenny Powers lead. We don't have any sort of boundaries. Jody and I have a very fucked-up sense of humor, so it takes a lot for us to feel like something is too far. We don't really set out to try to make things that are fucked up, but Kenny Powers can do pretty much anything he wants, so that entails everything that becomes fucked up.
Have you ever filmed anything and cut it because it felt like too much?
We haven't. The things that we ever cut out of the show have never been content. It's only been, like, because the episode's too long and we need to trim it down. Yeah.

Από συνέντευξη του Jody Hill στο Slashfilm:

Obviously, when you first came up with the show you guys couldn’t gauge the cultural impact Kenny would have, if any. But, I mean, now there are writers from The New Yorker attempting to explain why they dig the show, and you have these drunken plebes running around getting arrested in Kenny Powers T-shirts at baseball games. A lot of different types of people have connected with this character and the show…

Jody Hill: Yeah, that photo with the butt-crack is amazing. (linked above) It’s crazy that this show has taken off. I certainly didn’t expect it. I mean, The Foot Fist Way, people didn’t exactly flock to the theater to go see it. And even Observe & Report, it did well, but it didn’t become this huge blockbuster. So, [Eastbound] is our first thing that has taken off, and right now, that’s a good feeling, it’s good to have that. I’ll admit. It runs the full-spectrum. One thing I hear a lot, especially from writers, is that they didn’t expect the show to be emotional. And I think that’s the thing that keeps people coming back to it. We designed the show to have these redneck jokes that are the gateway, you know—big side-splitting laughs—but we take our time building any change with the character. We didn’t want it to be a quick change, like [My Name is] Earl or something. We are a lot more subtle. We wanted it to feel like a three-hour movie, so we structured it like a movie arch—it’s about one bigger thing—rather than in each episode this guy becomes a “new man.” But, you’ve seen it, and that’s one of the things we thought was really funny: Kenny is always talking about how he’s mastered these lessons, but he never learns the lessons. Instead, he just allows the lessons to make him feel however he wants to.

Stack: Κάθε μήνα κι άλλο περιοδικό

2010-10-15T11:49:00.000-07:00

Ένας απ' τους λόγους που βγάζουμε περιοδικό, είναι γιατί μας αρέσουν τα περιοδικά και διαβάζουμε ότι πέσει στα χέρια μας. Το ίντερνετ, βέβαια, έχει κάνει τη λίστα να εκτείνεται στο άπειρο και την επιλογή των περιοδικών που ταιριάζουν στον καθένα ιδιαίτερα χρονοβόρα. Γι' αυτό κάτι έξυπνοι τύποι σκαρφίστηκαν την υπηρεσία Stack: Magazines that matter, η οποία λειτουργεί ως εξής: Όποιος γραφτεί συνδρομητής παίρνει κάθε μήνα με το ταχυδρομείο ένα διαφορετικό περιοδικό μέσα από μια λίστα με εκλεκτά ανεξάρτητα έντυπα, προσεκτικά διαλεγμένα απ' τους ανθρώπους του Stack.

Χθες το βράδυ γράφτηκα κι εγώ στη λίστα των συνδρομητών κι όπως με ενημέρωσαν με email το πρώτο μου περιοδικό είναι ήδη στο δρόμο για το σπίτι μου. Με κάθε περιοδικό που έρχεται, λοιπόν, θα ενημερώνω αυτό εδώ το blog με τις εντυπώσεις μου. Για να δούμε...

The editor is excited

Popshot: Ποίηση και εικονογράφηση

2010-10-14T15:31:00.000-07:00

Το Popshot (popshotpopshot.com) είναι ένα βρετανικό περιοδικό που αποτελείται από ποιήματα και εικονογραφήσεις. Απλό και αποτελεσματικό. Ο αρχισυντάκτης επιλέγει μερικά ποιήματα από τα πάρα πολλά που έρχονται στο mail του μετά από κάθε ανακοίνωση του κεντρικού θέματος που θα διατρέχει το επόμενο τεύχος κι ύστερα αναθέτει το καθένα απ' αυτά σε έναν εικονογράφο, ώστε να το ερμηνεύσει και να το συνοδεύσει οπτικά με το δικό του προσωπικό ύφος.

Κάτι τέτοιο, βέβαια, προσπαθούμε να κάνουμε κι εμείς με τα κείμενά μας και τoυς εικονογράφους μας κι έτσι ένιωσα μια σύνδεση με τον 23χρονο (εντάξει, ίσως εμείς ν' αργήσαμε λίγο) εμπνευστή και αρχισυντάκτη του Popshot, Jacob Denno, που μίλησε πρόσφατα στον Tom Chatfield του περιοδικού Prospect (άλλο ένα εξαιρετικό βρετανικό περιοδικό για τρέχοντα θέματα) για τη δουλειά του και τη θέση της σύγχρονη ποίησης στο ανεξέλεγκτο και υπερφορτωμένο ιντερνετικό ανθολόγιο, όπου ο αναγνώστης αφιερώνει ελάχιστο χρόνο στο να δεθεί και να κατανοήσει ένα έργο του πνεύματος.

"I think for those people who go out of their way to read poetry online, the way they read has definitely changed. One downside to the internet is the fact that there is a saturation of content and no real editing process. Anyone can post up their poems and get people reading them within minutes. That lack of editing means that our perception of poetry and the amount of time we dedicate to it changes dramatically. This makes it all the more important for poetry magazines to present poetry in such a way that people will give their full attention to it. I wanted the poems to sit side by side with the illustrations as a way of allowing breathing space and increasing attention. Beyond that, I also hope it allows the illustrator the opportunity to create a further dimension to the poem—one which you may not have come up as the reader."

Fuck yeah!

Longshot: Περιοδικό σε 48 ώρες;

2010-09-20T07:43:00.000-07:00

Η αλήθεια είναι ότι σε κάποια πράγματα είμαι απόλυτος. Ταινία σε 48 ώρες δε γίνεται. Κόμικς σε 24... Δύσκολο. Ένα κείμενο όμως; Μπορείς να γράψεις ένα καλό κείμενο σε 24 ώρες; Νομίζω πως μπορείς, αν έχεις ήδη το υλικό, τις πληροφορίες ή την έμπνευση κι όσο πιο εμπειρος είσαι τόσο πιο εύκολα γίνεται. Νομίζω ότι χιλιάδες αξιοπρεπή έως απίθανα κείμενα έχουν γραφτεί μέσα σε λίγες μόνο ώρες υπό την επήρεια έμπνευσης, οίστρου, καφέ, υπερέντασης ή άλλων διεγερτικών...

Ένα περιοδικό; Μπορείς να στήσεις ένα περιοδικό μέσα σε 24 ώρες (αν έχεις όλο το υλικό στα χέρια σου) και το αποτέλεσμα να μη μοιάζει με πείραμα σχολικού εργαστηρίου; Απ' ότι φαίνεται μπορείς, αν έχεις το προσωπικό που είναι διατεθειμένο να δουλέψει σε φουλ ρυθμό για ένα 24ώρο κι έχει την εμπειρία να το κάνει σωστά, χωρίς λάθη που καθυστερούν ανεπανόρθωτα μια τέτοια πιεστική διαδικασία.

Κάτι τύποι στην Αμερική το έκαναν πρόσφατα, όχι μία, αλλά δύο φορές. Η πρώτη ήταν τον προηγούμενο Μάιο κι η δεύτερη τον προηγούμενο Αύγουστο. Μέσα σ' ένα Σαββατοκύριακο κι αφού είχαν δημοσιεύσει το κεντρικό θέμα, ξεδιάλεξαν όσα κείμενα μπόρεσαν από τις πάρα πολλές συμμετοχές, τα επιμελήθηκαν, τα στόλισαν με εικονογραφήσεις και φωτογραφίες και μέχρι τη Δευτέρα είχαν στα χέρια τους, στημένο κι έτοιμο για εκτύπωση, ένα κανονικό περιοδικό (Longshot Magazine #Zero). Αμέσως, βγήκε προς πώληση με εκτύπωση On-Demand απ' τη σελίδα του Magcloud όπου έσπασε τα ταμεία ανοίγοντας την όρεξη στους δημιουργούς για ακόμη μία προσπάθεια (Longshot Magazine #One).

Διαβάστε τα επιλεγμένα κείμενα στις σελίδες των δύο πρώτων τευχών (αυτό εδώ π.χ.) και θα δείτε ότι πρόκειται για μια υπέροχη δουλειά.

Η κρίση των Πανεπιστημίων στο Miller-McCune

2010-07-19T03:58:00.000-07:00

Συζητούσαμε αυτές τις ημέρες με ένα φίλο για την κατάσταση στο Πανεπιστήμιο και τις βλέψεις που μπορεί να έχει κάποιος για επαγγελματική καριέρα σ' αυτό το χώρο. Εκτός απ' το εύλογο ερώτημα, αν οι συνθήκες που σου προσφέρει η ελληνική εκδοχή με τα διαλυμένα κτίρια, τις μίζερες διαδικασίες και τις στρεβλές σχέσεις των φοιτητών με μαθήματα, θεσμούς και διδάσκοντες, είναι στο ελάχιστο ελκυστικές πια, τίθεται κι ένα άλλο: Πόσο εφικτό είναι για κάποιον να έχει μια ανταποδοτική καριέρα αναλογικά με τα χρόνια και την απλήρωτη εργασία που πρέπει να σπαταλήσει για να φτάσει σ' αυτήν;

Φαίνεται ότι, όπως γίνεται συνήθως, το πρόβλημα αυτό προέκυψε στις ΗΠΑ πολύ πιο πριν από εδώ. Σε ένα άρθρο της στο Miller-McCune η Beryl Lieff Benderly περιγράφει το πως η ακαδημαϊκή καριέρα έγινε από βιώσιμη επιλογή, σωστή ταλαιπωρία και ομηρία σε λίστες αναμονής, αφού ένας υποψήφιος διδάκτορας κάνει πλέον δουλειές κλητήρα ένω έχει ν' ανέβει πολύ περισσότερα σκαλιά με πολύ μεγαλύτερο ανταγωνισμό για να φτάσει κάποτε στην πολυπόθητη θέση του Καθηγητή. Ένα από τ' αποτελέσματα που είναι ορατά σε όλους, στους απαισιόδοξους και τους αισιόδοξους μαζί, είναι η διστακτικότητα που παρατηρείται στους νέους να το κυνηγήσουν σοβαρά με απώτερο σκοπό να ριχτούν στην επιστημονική έρευνα σε κάθε τομέα.

"America’s schools, it turns out, consistently produce large numbers of world-class science and math students, according to studies by Harold Salzman of the Heldrich Center for Workforce Development at Rutgers University and his co-author, B. Lindsay Lowell, director of policy studies for the Institute for the Study of International Migration at Georgetown University. But the incentives that once reliably delivered many of those high scorers into scientific and technical careers have gone seriously awry.

If the nation truly wants its ablest students to become scientists, Salzman says, it must undertake reforms — but not of the schools. Instead, it must reconstruct a career structure that will once again provide young Americans the reasonable hope that spending their youth preparing to do science will provide a satisfactory career.

“It’s not an education story, it’s a labor market story,” Salzman says."

Όχι βέβαια ότι στην Ελλάδα έχουμε επενδύσει σοβαρά στην έρευνα, αλλά το να αποτρέπεται κάποιος απ' το να γίνει διδάσκων Πανεπιστημίου για λόγους βιοπορισμού, αδυναμίας να υπομείνει την αβεβαιότητα που συνοδεύει την αναμονή ή αποστροφής για τις προοπτικές που βλέπει στο μελλοντικό χώρο εργασίας του είναι σοβαρή ήττα του συγκεκριμένου συστήματος και εθελούσια εξομοίωσή του με μια δυσκίνητη παρακμάζουσα αγορά εργασίας.

The Editor

Ο νέος Πρύτανης φλυαρεί στο Κ

2010-07-18T05:24:00.000-07:00

Προφανώς, το Ελληνικό Πανεπιστήμιο και ο ρόλος, η λειτουργία κι η πιθανή αναδιάρθρωσή του αποτελούν μια τεράστια κουβέντα που δεν ξέρεις από πού ν' αρχίσεις και που να τελειώσεις. Τα προβλήματά του έχουν γιγαντωθεί, τα χρήματα δε φτάνουν ποτέ, η ακαδημαϊκή καριέρα είναι πλέον μια αβέβαιη και χρονοβόρα προσωπική επένδυση και οι λύσεις που δίνονται δεν αποβλέπουν σε μακροπρόθεσμες αλλαγές στη νοοτροπία διδασκόντων και διδασκομένων, αλλά σε πρακτικά μπαλώματα.

Διάβασα σήμερα στο περιοδικό Κ τη συνέντευξη του νέου Πρύτανη του Αριστοτελείου και μου έκανε έντυπωση η προσεκτική επικοινωνιακή του γλώσσα, ο αέρας του πολιτικού με τον οποίο μιλούσε για τη διοίκηση ενός Πανεπιστημίου λες και μιλούσε για τη διακυβέρνηση ενός Κράτους και η έντεχνη μετακύληση των ευθυνών στη νοοτροπία των φοιτητών, στις απαιτήσεις των παρατάξεων και γενικά σε όλους εκτός από τους θεσμικά υπεύθυνους, τους προκατόχους και τους συναδέλφους του. Πιο πολύ, όμως, με εντυπωσίασαν τα ευχολόγια περί ενός Πανεπιστημίου που μορφώνει αντί να εκπαιδεύει, αν και η εκπαίδευση χρειάζεται κι αυτή, όμως η ψυχή μπλα μπλα μπλα... που μου θύμιζαν νουθεσίες παππούδων μετά από κυριακάτικη λειτουργία, λόγια αγνά και αγαθά, άτρωτα σε κριτική απ' όλες τις μπάντες, που μας τοποθετούν εκτός του κόσμου στον οποίο ζούμε και μας προτρέπουν να το δούμε "έτσι" για να γίνει "έτσι".

Παολοκοελιές και ξερό ψωμί και μαγικός ρεαλισμός αντί για πραγματικές απόψεις. Όπως η ιδέα περί εκδηλώσεων, διαλέξεων κλπ που θα κρατούν το ΑΠΘ χώρο ζωντανό όλο το 24ωρο, κάθε μέρα υποθέτω, κι έτσι θα εκλείψουν τα φαινόμενα της εγκληματικότητας στα σκοτεινά σοκάκια της ανώτατης εκπαίδευσης. Ο λόγος, λέει, που οι φοιτητές δεν προσήλθαν κατά συρροήν στις Πρυτανικές εκλογές είναι η γενικότερη απαξίωση της πολιτικής απ' τους νέους, ενώ η δική του γενιά πίστευε ότι θ' αλλάξει τον κόσμο με τη συμμετοχή της. Τώρα τι να σχολιάσεις απ' αυτή την παπαριά; Είναι τόσο εύκολο που, αυτή τη φορά σίγουρα, θα το έβαζε κι η γιαγιά μου.

Κάποτε θυμάμαι, το πενταμελές του τμήματός μου (ακόμη μια μεγάλη άσκηση στην πολιτική αγωγή απ' το εκπαιδευτικό μας σύστημα) αιτήθηκε και πήρε συνέλευση την τελευταία ώρα με θέμα τον καλλωπισμό της αίθουσάς μας. Φυσικά, ο καθηγητής που έπρεπε να επιβλέπει τη συνέλευση προτίμησε να πάει νωρίς σπίτι του για φαΐ και ύπνο. Μείναμε, λοιπόν, μόνοι μας και όχι μόνο συνομιλήσαμε κι επιχειρηματολογήσαμε σα σωστοί μικροί μαθητευόμενοι πολίτες για τον καλλωπισμό της τάξης αλλά αναλάβαμε άμεση δράση για να δείξουμε ότι δεν είμαστε όλο λόγια. Πήραμε τους χοντρούς μαύρους ανεξίτηλους μαρκαδόρους μας και την καλλωπίσαμε κανονικά, από πάνω μέχρι κάτω. Την επόμενη μέρα κάποιος καθηγητής το σφύριξε στον Διευθυντή ο οποίος εμφανίστηκε ξαφνικά στην τάξη κι έπαθε συγκοπή με το αίσχος που είδε πάνω στους πανέμορφους τοίχους του.

Ποιος τιμωρήθηκε γι' αυτό; Εμείς φυσικά που κληθήκαμε να ξαναβάψουμε τους τοίχους κι έτσι πήραμε και τον πρώτο μας επαγγελματικό προσανατολισμό ως μπογιατζήδες. Οι βλακώδεις θεσμοί του πενταμελούς και της συνέλευσης της τάξης που, κάτω απ' την εθελοτυφλία των ενήλικων, δίνουν δήθεν αρμοδιότητες σε ανθρώπους που δεν ξέρουν τι να τις κάνουν και δε νοιάζονται γι' αυτές, ο καθηγητής που δεν ανέλαβε ποτέ την ευθύνη να διεξαχθεί το θέατρο σωστά και ο Διευθυντής ο οποίος συναίνεσε να χαθεί μια ώρα μάθημα για έναν τόσο ανούσιο, γελοίο και ανέφικτο λόγο, όπως ο καλλωπισμός (τι σκατά σημαίνει αυτό;) μιας αίθουσας, δεν ένιωσαν το παραμικρό ταρακούνημα.

Ας είναι. Σημασία είχε η καθολική συμμετοχή (φάτε τη σκόνη μας Πρυτανικές εκλογές) αφού, έστω και για λίγες ώρες, δίπλα στους αδιαφιλονίκητους βασιλιάδες Iron Maiden, ο τοίχος έγραψε και Βασίλης Καρράς.

Αυτοκαθαριζόμενα ουρητήρια στο Wired

2010-07-12T05:49:00.000-07:00

Ουρητήριο. Αυτό το σεξιστικό είδος υγιεινής που αποσυμφορίζει τις τουαλέτες στα μπαρ και συχνά γίνεται αφορμή για νέες γνωριμίες και για ασύμφορες συγκρίσεις. Οι παραλλαγές πολλές. Απ' το ομαδικό σε στιλ στέρνας για τις δύσκολες ώρες που ακολουθούν την δέκατη μπίρα, μέχρι το ψυχαγωγικό με μικρό τερματάκι και μπαλίτσα δεμένη με πετονιά, ώστε να βάζεις γκολ και να μην πιτσιλάς απ' έξω. Εκτός, βέβαια, αν ξεχαστείς και πανηγυρίσεις.

Στο τελευταίο Wired, μπορεί κανείς να διαβάσει την ιστορία του αυτοκαθαριζόμενου ουρητηρίου, μιας πατέντας ενός γερμανού μηχανικού, στην οποία πίστεψε ο αμερικάνος επιχειρηματίας James Krug και μαζί βάλθηκαν να αλλάξουν τον τρόπο που καθαρίζουμε τις βρωμιές μας και, παράλληλα, να εξοικονομήσουν τόνους νερού. Στο δρόμο τους, όμως, για να γίνουν οι βασιλιάδες της δημόσιας τουαλέτας και της πράσινης αφόδευσης, βρήκαν τα σωματεία των υδραυλικών που είχαν αντίθετη άποψη για το πώς πρέπει να γίνεται η δουλειά και για τον τρόπο με τον οποίο οι δύο οραματιστές αποφάσισαν να εισβάλλουν στα χωράφια τους.

Απ 'ότι φαίνεται πάντως, παρά τις δυσκολίες αλλά και τα προβλήματα που παρουσιάστηκαν σε κάποιες περιπτώσεις, το σύστημα μάλλον δουλεύει και πολλοί γκλαμουράτοι πελάτες έχουν πειστεί για την ποιότητα λειτουργίας και τον μακροπρόθεσμο αντίκτυπο στους προϋπολογισμούς τους. Άραγε τις έχει φέρει κανείς εδώ; Και τι θα έλεγαν γι' αυτό οι δικοί μας υδραυλικοί;

The Editor

photo via www.wired.com

Ο Βασίλης Παπαβασιλείου στο ΕΦ

2010-07-11T08:04:00.000-07:00

Μέσα στην μαντμαξική δυστοπία της Ελλάδας κατόπιν ΔΝΤ, έχει δημιουργηθεί τελευταία μια κόντρα μεταξύ όσων πιστεύουν στη συλλογική ευθύνη των πολιτών της χώρας και σ' εκείνους που θεωρούν ότι αυτό είναι ένα ηθικολογικό κατασκεύασμα που μας καλεί να σηκώσουμε το βάρος της ανάκαμψης χωρίς γκρίνιες προς εκείνους που είναι οι πραγματικοί υπεύθυνοι.

Κι εσύ δίκιο έχεις, όπως είπε κι ο Χότζας, αφού το ότι όλοι μετείχαμε του μεταπολιτευτικού φαγοποτιού, στον ένα ή τον άλλο βαθμό, δε σημαίνει ότι έχουμε περισσότερη ευθύνη από 'κείνους που είχαν τη δύναμη (μια δύναμη που, προφανώς, τους δόθηκε απ' το εκλογικό σώμα) να ελέγξουν, να περιορίσουν ή και να εξαλείψουν τα φαινόμενα που θα οδηγούσαν μαθηματικά προς αυτό που βιώνουμε σήμερα.

Σίγουρα, η οπτική που βλέπει την προσχώρησή μας σ' αυτή την κατάσταση ως συλλογική τιμωρία, παρ' ότι αναγνωρίζει το συλλογικό δίκαιο ως κάτι θεμιτό, αρνείται την ύπαρξη της έννοιας της συλλογικής ευθύνης υπέρ μιας κατάστασης όπου ομάδες απόδοσης δικαιοσύνης θα λιντσάρουν εκείνους που είναι πιο ύποπτοι από άλλους και όλα θα φτιάχνονται ως διά μαγείας. Παράλληλα, ο πολιτικός κόσμος λυγίζει υπό την πίεση και κάνει ανθρωποθυσίες για τον κατευνασμό της συλλογικής οργής (ακόμη μια "θεμιτή" έκδοχή του συλλογικού), ενώ ομάδες ανθρώπων που αναμένεται να "αδικηθούν" από τα μέτρα, επιδίδονται σε ένα τελευταίο φαγοπότι στην υγειά της αργοκίνητης γραφειοκρατίας.

Δεν ξέρω κατά πόσο όλα αυτά είναι καινούργια, αφού πάντα είχα την υποψία ότι από τότε που ιδρύθηκε το Νέο Ελληνικό Κράτος κάποια φαινόμενα επαναλαμβάνονται διαρκώς κρατώντας μας σε μια κατάσταση που παρωδεί την έννοια του κράτους και κρύβεται πίσω απ' το κακέκτυπό της αντί να την εξελίσσει σε σχέση με τις ιδιαιτερότητες του τόπου. Η καλύτερη ευκαιρία για κάτι τέτοιο ήταν, προφανώς, την περίοδο μετά το '74 και σήμερα αντιλαμβανόμαστε ότι την τινάξαμε στον αέρα όπως, επανειλημμένως (αλλά με αρκετά καλύτερες δικαιολογίες), οι κοντινοί πρόγονοί μας.

Οι σκέψεις αυτές μου γεννήθηκαν όταν διάβασα τη συνέντευξη του Βασίλη Παπαβασιλείου στο τελευταίο ΕΦ (το περιοδικό του Ελληνικού Φεστιβάλ), μια πολύ εμπεριστατωμένη γνώμη για τα παραπάνω θέματα, που σχετίζεται άμεσα και με την τρέχουσα παράστασή του για το Φεστιβάλ Αθηνών, το σατιρικό έργο Ο τυχοδιώκτης... βασισμένος στον Χουρμούζη. Βρείτε το και διαβάστε την. Σπάνια οι άνθρωποι μιλούν στις συνεντεύξεις με τέτοιο ιρμό και συνοχή, σα ν' αρθρογραφούν επί τόπου.

The Editor admires.

Δυο κινέζοι ποιητές στο Believer

2010-07-08T23:48:00.000-07:00

Οι ποιητές στην Κίνα μάλλον έχουν περάσει πολλά και κυρίως, αυτό που ονομάστηκε Πολιτιστική Επανάσταση, τη γνωστή "επιχείρηση σκούπα", δηλαδή, για όσους είχαν το θράσος να εκφράζονται με ύφος και περιεχόμενο που δεν ταίριαζε στη Λαϊκή Δημοκρατία του Μάο. Τη δεκαετία του '80 μια νέα γενιά τόλμησε να κανει κάτι διαφορετικό, αλλά βρήκε μπροστά της τη βία της πλατείας Τιεναμέν. Η επόμενη γενιά, αυτή που δημιουργεί μέσα στο διαμορφούμενο κινέζικο καπιταλιστικό μοντέλο, τώρα αρχίζει να αντιλαμβάνεται την απήχηση που έχει στη Δύση.

Στο Believer του Ιουνίου, ο Robert Hass παρουσιάζει δύο κινέζους ποιητές αυτής της γενιάς, τον Yu Jian και τον Xi Chuan. Φαίνεται μάλιστα ότι ένα πρόβλημα παραμένει άλυτο και γι' αυτούς, όπως για όλους τους απανταχού δημιουργούς. Το κοινό περιμένει απ' αυτούς πολλά, όχι μόνο να γράψουν καλή ποίηση (ότι κι αν σημαίνει αυτό) αλλά ν' ανταποκριθούν και στην ιστορική συγκυρία...

"Talking to them in Beijing, and listening to them and to other Chinese poets talk to each other, I sensed that they were only mildly curious to hear that they were beginning to receive some attention from the academy and in the literary magazines in the US and Europe. They were very much aware that the interest in the “Misty Poets” had been political as much as, or more than, aesthetic. There seemed to be a sense that they were judged for the political content of their work inside as well as outside China. They didn’t speak about this in terms of censorship so much as in terms of the high expectations that the historical reverence for poetry placed on their work. Meanwhile, they were trying to figure out how to slip the noose of both kinds of expectation and make an aesthetically fresh poetry in a very quickly changing cultural landscape."

Κάποτε στην πολυκατοικία μου, κάποιος αποφάσισε να βάλει τα ονοματεπώνυμα των κατοίκων επάνω στα ταχυδρομικά κουτιά. Μετά τη φιλότιμη ομολογουμένως προσπάθειά του, σ' ένα απ' αυτά αναγραφόταν πλέον η λέξη "κινέζοι". Υποθέτω ότι αυτό είναι αρκετό για να βάλει το σωστό φάκελο στο σωστό κουτί ο ταχυδρόμος, αλλά όταν λέμε "κινέζοι", "ποιητές" και "η γενιά" καλό είναι να θυμόμαστε πως, όσο κι αν μοιάζουν ίδιοι, έχουν ονοματεπώνυμο και, ίσως, και διαφορετικές πολιτικές πεποιθήσεις, οπτικές κι επιθυμίες. Και καμία, μα καμία, υποχρέωση ν' αναταποκριθούν στις προσδοκίες μας.

The Editor

Weekly mag crawl: Ο σκουπιδοφάγος της τέχνης

2010-06-25T08:59:00.000-07:00

Τι παίζει στο Prospect, στο Outlook India, στο Spiegel και άλλα ενδιαφέροντα θέματα από τα περιοδικά του κόσμου, έντυπα και online.

* * *

- Στο Prospect, ο Ben Lewis αφορίζει τη σύγχρονη τέχνη, αφού βρίσκει ότι ένα μεγάλο τμήμα της είναι απλώς κακό, αμήχανο, αυτοαναφορικό και ενδεικτικό μιας νέας παρακμής στην ιστορία της τέχνης. Με αφορμή την πρόσφατη έκθεση του Damien Hirst που λοιδωρήθηκε από πολλούς κριτικούς και μιας και τυχαίνει το μουσείο που τη φιλοξένησε να φιλοξενεί και μια πλούσια συλλογή έργων Ροκοκό, ο Lewis κάνει παραλληλισμούς ακόμη και με την γενικότερη κρίση του τότε που έφερε μια επανάσταση και το τέλος ενός πολιτικοοικονομικού συστήματος. Προς το παρόν, άλλωστε, μέσα στην αντίστοιχη σημερινή κρίση, η παραφουσκωμένη αγορά της τέχνης δεν έχει ακόμη δεχτεί τα πιο σοβαρά πλήγματα...

- Στο Outlook India, ο Pranay Sharma ανατρέχει σε πρόσφατες περιπτώσεις φονταμενταλιστών ισλαμιστών που επιχείρησαν να φέρουν εις πέρας τρομοκρατικές ενέργειες (επιτυχώς ή όχι) για να καταδείξει τη μεταφορά του προβλήματος στα σπλάχνα του Δυτικού κόσμου, αφού πλέον, λίκνο τρομοκρατών είναι οι μεσαίες κι ανώτερες οικονομικές τάξεις. Άνθρωποι με πτυχία από Δυτικά Πανεπιστήμια και μαθημένοι στον Δυτικό τρόπο ζωής, αυτομολούν και γίνονται βασιλικότεροι του βασιλέως, ώστε να διαλύσουν το σύστημα από μέσα. Καθόλου παράξενο φαινόμενο, αφού το ίδιο παρατηρείται και στις Δυτικού τύπου εκφάνσεις της αντιεξουσιαστικής πολιτικής κουλτούρας. Μου θυμίζει εκείνο που είπε κάποιος κοινωνιολόγος για να περιγράψει συντόμως την πολιτική άποψη στην καρδιά του Πανκ: "(Το Πανκ, ως κίνημα) δημιουργήθηκε από παιδιά που ήταν μέσα στο σύστημα και ήθελαν να βγουν έξω απ' αυτό...". Μόνο που δε ρώτησαν ποτέ εκείνους που ήταν έξω αν ήθελαν να παραμείνουν έξω.

- Η Suzanne Menghraj διδάσκει δημιουργική γραφή στο New York University. Σε συνεργασία με το περιοδικο Guernica θα δημοσιεύσει 6 κείμενά της, δείγματα προφανώς της δικής εκδοχής του καλού γραψίματος. Απ' τα πρώτα 3 τα 2 (Twin Peeks, Calypso Awakenings) είναι πραγματικά υπέροχα, ατμοσφαιρικά, με προσωπική χροιά και λεπτή ειρωνεία. Το 3ο είναι μια μετάφραση της εισαγωγής του βιβλίου Comment améliorer les oeuvres ratées του Pierre Bayard, που φέρει τον τίτλο Hélas!, δηλαδή Alas! ή σε μια εναλλακτική εκδοχή της Menghraj: Wow. That Sucked.

- Για το γράψιμο μιλά κι ο συγγραφέας Geoff Dyer (monkie #12) σ' ένα άρθρο του στον Guardian. Συγκεκριμένα, περιγράφει με παραδείγματα από πρόσφατα βιβλία δημοσιογράφων που βασίζονται στις εμπειρίες τους ως ανταποκριτές ή ενσωματωμένοι σε μονάδες του αμερικανικού στρατού, το πώς ο δημοσιογραφικός λόγος έχει εξελιχθεί ώστε να περιγράφει χαρακτήρες αληθινούς ακόμη καλύτερα και πιο πολυεπίπεδα απ' τη λογοτεχνία. Αναφέρεται μάλιστα και στο Generation Kill του Evan Wright, που τυχαίνει να έχω διαβάσει τα υπέροχα άρθρα (Parts 1, 2, 3) απ' τα οποία προέκυψε το βιβλίο και να έχω δει την απολαυστική μίνι-σειρά που προέκυψε με τη σειρά της απ' αυτό.

- Στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού Bidoun, απ' τη Μέση Ανατολή, ο Alexander Provan περιγράφει την τάση που αναπτύσσεται μέσα στον Ισλαμικό κόσμο υπέρ της εν δυνάμει επικράτησης επί του Δυτικού Καπιταλισμού, "όχι στο πεδίο των μαχών αλλά σ' εκείνο της ελεύθερης αγοράς". Στο ίδιο του δηλαδή το γήπεδο και με όπλο τις οικονομικές πρακτικές που είχαν υποδειχθεί στους πιστούς απ' τον ίδιο τον Προφήτη Μωάμεθ. Ενδιαφέρουσα ματιά σ' έναν κόσμο που τον γνωρίζουμε μόνο με όρους τρομολαγνείας και τρομοκρατίας.

- Στο eXileD-online, ο Yasha Levine επιστρέφει μετά από καιρό στις ανταποκρίσεις του απ' την πόλη της Victorville στην Καλιφόρνια, όπου ζει με το τροχόσπιτό του παρακολουθώντας μια πολίχνη (που ήταν ουσιαστικά ένα προάστιο για φτωχούς) να πέφτει σε απόλυτη παρακμή, σταθερά μετά απ' το κτηματομεσιτικό κραχ προ διετίας (εδώ το άρθρο που τα ξεκίνησε όλα). Περιγραφές με κυνισμό, χιούμορ και πολιτικό σχόλιο απ' τον πιο χοτ Gonzo γραφιά του eXileD.

- Στο Spiegel, στην αγγλική έκδοση του site, ο Jörg Kramer σκιαγραφεί τον πρόεδρο της FIFA Sepp Blatter με καχυποψία και σκεπτικισμό για το κατά πόσο ενδιαφέρεται να βοηθήσει απ' τη θέση του όλους τους αναξιοπαθούντες της γης ή απλώς να προωθήσει τον εαυτό του ως υπερφιλάνθρωπο του αθλητικού κόσμου και άγγελο της ειρήνης. Καθόλου δύσκολη απάντηση νομίζω...

Καλή βόλτα!

Weekly mag crawl: Πώς η Ελλάδα χάλασε την Ευρώπη

2010-06-20T03:16:00.000-07:00

Τι παίζει στο Wire, στο Standpoint., στο Prospect και στο Mother Jones και άλλα ενδιαφέροντα από τα περιοδικά του κόσμου, έντυπα και online.

* * *

The Wire

Το Invisible Jukebox είναι μία απ' τις καλύτερες στήλες συνέντευξης που έχω συναντήσει ποτέ. Ένας μουσικός καλείται ν' αναγνωρίσει τα τραγούδια που του βάζουν ν' ακούσει κι αυτό γίνεται αφορμή για φλυαρία που τελικά δεν είναι ποτέ αδιάφορη, ενώ εκβιάζει (με την καλή έννοια) έναν πολύ διασκεδαστικό αυθορμητισμό. Στο φρέσκο τεύχος του Wire ακούει και μιλάει ο Daniel Lopatin ή Oneohtrix Point Never. Ξαφνιάζεται ιδιαιτέρως όταν αποτυγχάνει ν' αναγνωρίσει με ακρίβεια το μουσικό θέμα του Escape from New York του John Carpenter και δηλώνει φαν του Tupac όταν ακούει το Kick in the Door του Biggie...

Το πρόσωπο του εξωφύλλου είναι ο Kevin Martin, ένας μουσικός που, απ' ότι αντιλαμβάνομαι, εμφανίζεται με διαφορετικά πρόσωπα κατά καιρούς και κινείται, φυσικά, στη σφαίρα του πειραματισμού. Έχει ενδιαφέρον ο τρόπος με τον οποίο ανοίγεται σχετικά αβίαστα στην Lisa Blanning, αυτά που λέει για τη μουσική και τον εαυτό του. Άλλωστε έχει κάνει κι εκείνος το δημοσιογράφο: "It helps me in an interview, because i know that journalists aren't the enemy, because i was one of them. I know a lot of musicians are very uncomfortable when interviewed. I'm totally comfortable with it, because i analyse things to the nth degree myself and i don't mind publicly doing that."

Στο άλλο μεγάλο αφιέρωμα του Wire ο Biba Kopf ανατρέχει στην ιστορία της Πολωνικής πειραματικής μουσικής σκηνής και περιφέρεται στο τοπίο της όπως αυτό έχει διαμορφωθεί σήμερα. Πολλά άγνωστα ονόματα και συζήτηση για τη μουσική που σου ανοίγει την όρεξη να βρεις το χρόνο, να ψάξεις δείγματα και ν' ακούσεις τι παίζει, ξαναδιαβάζοντας το κείμενο.

Standpoint.

Το τελευταίο Standpoint. ασχολείται με τη συμμαχία που καλείται να βγάλει τη Βρετανία απ' το τούνελ, αλλά και τον πραγματικό ρόλο που πλέον παίζει η άλλοτε κραταιά δύναμη στα τεκταινόμενα ανά τον κόσμο. Ο Daniel Johnson εξιστορεί τα ενδιαφέροντα παρασκήνια που οδήγησαν τελικά στην κυβέρνηση συνεργασίας Συντηρητικών-Φιλελεύθερων, διερευνά όσα πρέπει να κάνουν οι Cameron και Clegg για να πετύχουν ως κυβέρνηση και ν' αναστρέψουν τη δυσφορία και αναρωτιέται τι θα κάνουν στην επόμενη μεγάλη διεθνή κρίση που θα χρειαστεί να συνταχθούν είτε με τις ΗΠΑ είτε με τους Ευρωπαίους. Πάνω σ' αυτό ακριβώς το ζήτημα, ο Johnson φέρνει στο ίδιο τραπέζι δύο Πανεπιστημιακούς, τους Norman Stone και Jeremy Black, που συζητούν για το που στέκεται η Βρετανία σε σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο και αν υπάρχει περίπτωση με την αλλαγή στην ηγεσία της να ξαναγίνει υπολογίσιμη και να ξαναποκτήσει επιρροή σε όσα συμβαίνουν στις τέσσερις γωνιές του πλανήτη, χωρίς να μοιάζει με ουρά των Αμερικάνων.

Mother Jones

Στο τελευταίο τεύχος, το κυρίως θέμα είναι η συνεχής αύξηση του πληθυσμού της γης και η διαρκής κατανάλωση περισσότερων πόρων απ' όσους ο πλανήτης μπορεί να διαθέτει και ν' ανανεώνει. "What unites the Vatican, lefties, conservatives, environmentalists, and scientists in a conspiracy of silence?" αναρωτιέται η Julia Whitty και απαντά "Population." Είνα ένα θέμα καυτή-πατάτα που περιφέρεται στο περιθώριο των μεγάλων συζητήσεων της εποχής μας, αφού η προαπαιτούμενη πλέον πολιτική ορθότητα δεν ανιχνεύεται σε όσα μπορεί να φέρνει στο μυαλό μας το άκουσμα και μόνο της φράσης "Έλεγχος πληθυσμιακής αύξησης". Στο πολύ πυκνογραμμένο κι εμπεριστατωμένο άρθρο της ασχολείται με τα θέματα του υπερπληθυσμού σε χώρες όπως η Ινδία, με την πτώση του ρυθμού γεννήσεων ύστερα από πολιτικές πρωτοβουλίες σε χώρες όπως το Ιράν και με τις προοπτικές μιας ανάλογης πτώσης σε κοινωνίες που ενδυναμώνουν τη θέση της γυναίκας (The Girl Effect) στην οικονομική και ακαδημαϊκή ζωή. Το άρθρο της Whitty συνοδεύεται από ένα απολαυστικό timeline της ιστορίας της αντισύλληψης διά χειρός Elizabeth Gettelman, μια σειρά απαντήσεων ανθρώπων από διάφορους τομείς στην ερώτηση "Γιατί ο έλεγχος του ρυθμού αύξησης του πληθυσμού είναι τόσο αμφιλεγόμενο θέμα;", το άρθρο της Frances Kissling για τη σύντομη εποχή που το Βατικανό επέτρεψε την αντισύλληψη και μια φωτογραφική έκθεση γύρω απ' το περίφημο "Girl Effect" και την εφαρμογή του στην Ινδία.

Prospect

Ο Joshua Kurlantzick αναρωτιέται πώς οι μεσαίες τάξεις που, θεωρητικά, θα ήταν αυτές που θα διασφάλιζαν τη λειτουργία της δημοκρατίας έφτασαν στο σημείο να ζητούν την ανατροπή της ή να συγκρούονται με τις τωρινές κατώτερες για τη διατήρηση των προνομίων τους. Το πρόσφατο παράδειγμα της Ταϊλάνδης, αλλά και άλλες περιπτώσεις απ' όλον τον κόσμο δείχνουν πόσο εύκολα πολιτικοί που ανέβηκαν στην εξουσία στα χέρια της μεσαίας τάξης έγιναν απολυταρχικές φιγούρες με την ευλογία της, που δεν είναι άλλη από την εξάπλωση στη βάση της του πολιτικού κυνισμού και της αδιαφορίας.

Σ' ένα πολύ ωραίο άρθρο πριν απ' το τρέχον Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου ο David Goldblatt ανατρέχει στην ιστορία των Μουντιάλ για να διαβάσει ποιος μπορεί να είναι ο αντίκτυπος του φετινού και τι μπορεί να σημαίνει για τη διοργανώτρια χώρα, που κατεβαίνει με ομάδα που παραπαίει εν μέσω μιας διαρκούς κοινωνικής αναταραχής που εξαπλώνεται. Για την περίεργη πολιτική κατάσταση στη Νότιο Αφρική, που μοιάζει πιο δυσοίωνη κι απ' το μέλλον της ομάδας στο τουρνουά, γράφει σ' ένα άλλο άρθρο ο Stephen Chan.

Κάπου εδώ μπαίνουμε κι εμείς. Ο Bronwen Maddox, κάτω απ' τον εύγλωττο τίτλο, How the Greeks broke Europe αναλύει το ρόλο της Ελλάδας στην Ευρώπη και τη σημερινή κατάστασή της, απ' την πρόωρη κιόλας ένταξή της στην παλιά ΕΟΚ, τον τρόπο που η τοπική οικονομία οδηγήθηκε στα σημερινά αδιέξοδα και το πώς είναι δυνατόν να σωθεί η κοινή οικονομία του Ευρώ από την τρέχουσα κρίση. Σίγουρα, έχουμε μπει πλέον στο στόχαστρο όλων και έχουμε γίνει παράδειγμα προς αποφυγήν, κάτι που θα έπρεπε να έχουμε προβλέψει εδώ και χρόνια, αλλά και που μπορεί να έχει και θετικές συνέπειες μακροπρόθεσμα, όπως την εγκαθίδρυση μιας νέας νοοτροπίας στη σχέση Πολίτη-Κράτους-Ευρώπης. Όλα αυτά, βέβαια, αφού λύσουμε τα τρέχοντα προβλήματα.

Καλή βόλτα!

Weekly mag crawl: Η επικράτηση των σπορ

2010-06-11T08:09:00.000-07:00

Τι παίζει στο Intelligent Life, στο TANK, στο NY Times Magazine και στο Sign and Sight και άλλα ενδιαφέροντα από τα περιοδικά του κόσμου, έντυπα και online.

* * *

Intelligent Life

Στο περιοδικό που βγάζει ο Economist, στο τεύχος του καλοκαιριού (όλα τα άρθρα θα είναι διαθέσιμα online όταν βγει το επόμενο), δεσπόζει το άρθρο του αρχισυντάκτη Tim de Lisle γύρω απ' τα σπορ, την κουλτούρα της θέασής τους και το πώς αυτή εξελίχθηκε σε κυρίαρχη απ' τις πρώτες εκφάνσεις της εμπορευματοποίησής της μέχρι σήμερα. Αρκετά ενδιαφέρον μιας και είμαστε έτοιμοι να βυθιστούμε σε ένα μήνα Μουντιάλ κι ενώ, εν μέσω οικονομικής κρίσης, οι δυο μεγαλύτερες πόλεις της Ελλάδος είδαν τις τελευταίες μέρες τους οπαδούς μιας ποδοσφαιρικής ομάδας, του Ηρακλή, να διαδηλώνουν ενάντια σε αποφάσεις που θεωρούν άδικες σε βάρος της.

Ενδιαφέρον είναι και το άρθρο της Fiona Neill (με την υπέροχη εικονογράφηση του Vince McIndoe) που ασχολείται με τις τελευταίες παρατηρήσεις των Δανών επιστημόνων οι οποίοι διερευνούν την υποχώρηση των ορίων της βιολογικής εφηβείας και το συνδυασμό με την καθυστέρηση της συναισθηματικής ωρίμανσης των νέων. Απ' ότι φαίνεται, στο Δυτικό κόσμο τουλάχιστον, το στήθος των κοριτσιών αναπτύσσεται πλέον πιο νωρίς και η φωνή των αγοριών γίνεται πιο βαριά, με σοβαρές επιπτώσεις στη σύνθεση των παιδικών χωρωδιών. Εντάξει, ίσως δημιουργούνται και πιο σοβαρά προβλήματα, όμως αυτά δεν έχουν ακόμη σκιαγραφηθεί επαρκώς και οι κινδυνολογίες γύρω απ' τη σεξουαλική δραστηριότητα των τέκνων μας δε βοηθούν τη συζήτηση.

Το φωτογραφικό θέμα του τεύχους είναι μια συλλογή εκπληκτικών πορτραίτων σκύλων του Tim Flach, ο οποίος αποτυπώνει με τρομερή καθαρότητα τα μάτια, το τρίχωμα και το δέρμα τους, μαζί με κάποιες περίεργες παρεμβάσεις των ανθρώπων στην εμφάνιση των κατοικίδιών τους. Μπορείτε να δείτε τη συλλογή και στο προσωπικό του site...

TANK

Σ' ένα άρθρο που είναι διαθέσιμο σε pdf μορφή, ο Peter Lyle εξετάζει τη σκιά που άφησε ο Andy Warhol στην ποπ-κουλτούρα και στην τέχνη του σήμερα, το πώς η επίμονη προσπάθειά του να περνά ως απλός παρατηρητής, ούτε μέντορας ούτε ηγέτης, έκανε την επιρροή του στον τρόπο που διαβάζουμε τις εικόνες ακόμη πιο δυνατή και διαχρονική.

Ένας τύπος που λέγεται Ξέρξης, ο Xerxes (είναι ακόμη πιο κουλ με λατινικούς χαρακτήρες) Cook γράφει για την ιρανή καλλιτέχνιδα (πολλές ξεφυτρώνουν τελευταία) Shirin Aliabadi η οποία επιχείρησε να φωτογραφήσει τα κορίτσια της πλουσιότερης και αστικότερης Βόρειας Τεχεράνης, που τα Σαββατόβραδα βγαίνουν ντυμένες γκλαμουράτα, βαμμένες ξανθές και φεροντας τσιρότο στη μύτη ως ένδειξη ότι έχουν κάνει ή πρόκειται να κάνουν πλαστική. Τα περσικά κορίτσα είναι σίγουρα μερικά απ' τα πιο όμορφα στον κόσμο και οι μύτες τους δεν είναι σε καμία περίπτωση γαλλικές. Ως λάτρης της ποικιλομορφίας στις μύτες, όμως, λυπάμαι γι' αυτή την εμμονική και επιφανειακή υιοθέτηση της, απαγορευμένης στο Ιράν, δυτικής κουλτούρας της εμφάνισης.

Στη σειρά με τις μίνι συνεντεύξεις, μιλούν, μεταξύ άλλων, ο Joe Sacco, ο Atom Egoyan και ο τεράστιος Hugh Heffner... "XC: When did you first start having multiple girlfriends living with you at the mansion? HH: I think it began after my marriage ended in 1998, which left me a little beat up and bruised emotionally. And I think it was something that made the transition a little easier, to have more than one girlfriend. It became the kind of way of things, and the girls were attracted to that and it has worked very well for me."

The NY Times Magazine

"The freegans’ mansion is populated by a small number of residents who live there year-round. They ride out the winters in a single room equipped with a wood-burning stove, and when necessary, they use an auger to drill through the ice that forms in the toilets. In the summer, though, the mansion’s population swells, as drifters, backpackers from as far away as Europe and traveling musicians arrive almost daily. A few harder cases pass through, too. One visitor I met was a former drug addict who had tried to kill himself more than once; another was an anemic-looking young woman who had been living under a bridge for four months. The majority, however, seemed to be iconoclastic young people from middle-class backgrounds living some version of the freegan dream." Τα ίδια παντού και πάντα, η μεσοαστική τουριστική βόλτα από κάθε μορφή εναλλακτικής κουλτούρας και πρακτικής επιβίωσης, που την εξυψώνει σε κάτι άλλο απ' αυτό που είναι και τη νοηματοδοτεί όπως εκείνη θέλει πριν την παρατήσει για να μεταβεί στην επόμενη. Παρ' όλ' αυτά το πολύ ωραίο κείμενο του Jake Halpern για τους Freegans που βρήκαν τη χαρά τους με τα παρατημένα παλιά ακίνητα που άφησε εδώ κι εκεί η κτηματομεσιτική κρίση, δεν ρομαντικοποιεί ούτε δαιμονοποιεί, απλώς καταγράφει μία περίπτωση κατάληψης που δούλεψε.

Ενόψει του ποδοσφαιρικού μήνα που αρχίζει σήμερα, ορίστε κι ένα άρθρο του Michael Sokolove για την περίφημη ακαδημία ποδοσφαίρου του Άγιαξ και τη διαδικασία με την οποία η ολλανδική ομάδα παράγει και εκμεταλλεύεται οικονομικά τα ταλέντα της. Όλ' αυτά σε παραλληλισμό με τις αντίστοιχες διαδικασίες που λαβαίνουν χώρα στις ΗΠΑ που δεν έχουν καταφέρει να μετατρέπουν σε αποδοτικό βαθμό τους ταλαντούχους ερασιτέχνες σε πετυχημένους επαγγελματίες.

Sign and Sight

Ο Joachim Gauck, ένας πάστορας υπέρμαχος της δημοκρατίας και της ελευθερίας του λόγου μέσα στην καρδιά του Ανατολικογερμανικού καθεστώτος, μιλά για τη δράση του και τη δυσκολία του να μεταδώσει όσα πιστεύει σε ανθρώπους που δεν έζησαν παρόμοιες καταστάσεις. Εξαιρετικό ενδιαφέρον έχει το ότι οι γονείς του ήταν ναζιστές που αναγκάστηκαν να ζήσουν στιγματισμένοι υπό κομμουνιστικό καθεστώς. Μοιραία, εκείνος βρήκε το δρόμο έξω απ' αυτές τις στμπληγάδες και προς τον πολιτικό ακτιβισμό μέσω της θεολογίας και τη θρησκείας (εδώ το αυθεντικό άρθρο στα γερμανικά απ' το περιοδικό NZZ).

Σ' ένα θέμα που απασχόλησε το λογοτεχνικό κόσμο πριν από λιγους μήνες, ο καθηγητής Philipp Theisohn εξηγεί για ποιον ακριβώς λόγο τα αποσπάσματα από έργα άλλων συγγραφέων στο μπεστ-σέλερ της Helene Hegemann Axolotl Roadkill δεν αποτελούν εφαρμοσμένη διακειμενικότητα όπως μια πληθώρα κριτικών και λογοτεχνών έσπευσαν να ισχυριστούν, αλλά καθαρή αντιγραφή. Απ' ότι λέει ο Theisohn στη συζήτηση ακούστηκε κι η φράση που λέει ότι η Hegemann "χρησιμοποιεί τη γύμνια της ως πανοπλία", κάτι που αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της αμφιλεγόμενης διανοουμενίστικης γλώσσας που οπλίζεται συχνά για να δικαιολογήσει τ' αδικαιολόγητα με βάση την ερμηνεία και όχι τα γεγονότα. Χώσε Philipp (εδώ το αυθεντικό άρθρο στα γερμανικά απ' το περιοδικό NZZ)...

Πιο σοβαρά αμφιλεγόμενο είναι το θέμα που πιάνει ο αυστριακός συγγραφέας Josef Haslinger, εκείνο της σωρείας σκανδάλων παιδεραστίας στην Καθολική Εκκλησία. Θύμα κι ο ίδιος παιδοφιλικής παρενόχλησης σε εκκλησιαστικό οικοτροφείο, προτείνει μια οπτική που διαφοροποιείται απ' τον προνογραφικό τρόπο με τον οποίο αρέσει στο κοινό και τους ταγούς του να αντιλαμβάνονται και να εξιστορούν τα γεγονότα κι εκλιπαρεί να μη μετατραπεί η διαδικασία της κάθαρσης σε κυνήγι μαγισών. Η γνώμη του Haslinger μοιάζει πραγματικά μοναχική, αφού το θέμα αυτό είναι από εκείνα που κάνουν το καθένα να εξεγείρεται υπέρ δικαίου και ηθικής, σχεδόν αντανακλαστικά. Αλλά είναι και χρήσιμη αφού προέρχεται από κάποιον με πρωτοχεράτη εμπειρία ενδοεκκλησιαστικής κακοποίησης, όχι μόνο ερωτικής φύσεως, αλλά και σωφρονιστικής ή διδακτικής (εδώ το αυθεντικό άρθρο στα γερμανικά από την Die Welt).

Καλή βόλτα!

Weekly mag crawl: Η ηθική της φωτογραφίας

2010-06-04T04:51:00.000-07:00

Τι παίζει στο Believer, στο New York Review of Books, στο Athens Review of Books και στο Frieze και άλλα ενδιαφέροντα από τα περιοδικά του κόσμου, έντυπα και online.

* * *

The Believer

Πριν γίνει σύζυγος της Virginia, ο Leonard Woolf ήταν δημόσιος υπάλληλος του αποικιοκρατικού καθεστώτος στην Κεϋλάνη. Στο τεύχος του Μαΐου, που τώρα έπεσε στα χέρια μου, ο Lev Grossman κάνει μια ανασκόπηση της περιόδου εκείνης που ο προμοντερνικός Woolf συγκατοίκησε με κάποιον BJ Dutton, έναν άλλο δημόσιο υπάλληλο με ταπεινή καταγωγή και λογοτεχνικές φιλοδοξίες, σ' ένα άλλο είδος όμως, εκείνο της λογοτεχνίας του φανταστικού. Ο υπότιτλος του άρθρου In 1905 modernism and fantasy met in the jungles of colonial Ceylon φανερώνει απόλυτα το πνεύμα με το οποίο ο Grossman συγκρίνει και αφηγείται τις ιστορίες των δύο αυτών ανθρώπων. Η αφήγηση είναι όπως πάντα στο Believer, απολαυστική.

Ninjas i have known: Στο κείμενο του για τους Νίντζα (απόσπασμα εδώ...), ο Stephen Phelan μιλά για την αγνώστου προελεύσεως ιαπωνική υποκουλτούρα που μέσω των φτηνών αναγνωσμάτων, του βίντεο, του Sho Koshugi και του Franco Nero πέρασε στη δύση κι ενέπνευσε πολλούς πολεμοτεχνίτες να επιχειρήσουν να ανακαλύψουν και να κατακτήσουν την τέχνη που, εύλογα, ονομάστηκε Νιντζίτσου. Μιλά με κάποιους απ' αυτούς και δίνει το στίγμα τους, για να γνωρίζει κανείς που μπορεί να βρει την πιο κοντινή στην, χαμένη στα βάθη των προφορικών αφηγήσεων, αυθεντική εκδοχή των θρυλικών Νίντζα.

The New York Review of Books

Σε ένα άρθρο που είναι διαθέσιμο και online, ο Mark Lilla εξετάζει πώς η νέα συντηρητική αφύπνιση που εκφράζεται με το ψευδοκίνημα του Tea-Party ταιριάζει μέσα στην σιωπηλή, αλλά καταγεγραμμένη, ευρύτερη πρόοδο της αμερικάνικης κοινωνίας σε θέματα που αποτελούν παραδοσιακά σημεία εστίασης των λαϊκίστικων πολιτικών. Σημαντικό, βέβαια, είναι και το πώς ο φιλελευθερισμός και ο ατομικισμός πάνω στον οποίο χτίστηκε η αμερικάνικη κοινωνία και οικονομία ερμηνεύεται τελείως διαφορετικά από διαφορετικές μερίδες του πληθυσμού με κοινό παρονομαστή τη μηδενική εμπιστοσύνη στην παρέμβαση του κράτους ή των διάφορων ελίτ. Σήμερα πάντως, σύμφωνα με τον Lilla, οι άνθρωποι αυτοί απορρίπτουν το κράτος των πολιτών και θέλουν να αποτελούν, οι ίδιοι, ένα κατακερματισμένο κράτος εν κράτει που μπορεί να κάνει ότι θέλει όποτε θέλει χωρίς παρεμβάσεις και προστασία.

Στο ίδιο τεύχος (επίσης διαθέσιμο online) υπάρχει και το άρθρο-αναφορά των Nick Steinberg και Daniel Wilkinson για τις συνθήκες μέσα στις οποίες καταπνίγονται οι φωνές των διαφωνούντων στην Κούβα του Raul Castro. Παράλληλα, ασκούν την κριτική τους στο επί πολλών ετών αμερικάνικο εμπάργκο, μια κατά τα φαινόμενα αποτυχημένη πολιτική διαρκείας που δίνει άλλοθι στην κυβέρνηση της Κούβας να συντηρεί το καθεστώς εκτάκτου ανάγκης ως χώρα ανάδελφη βαλλόμενη από παντού. Το θέμα έχει πάντα ενδιαφέρον, αφού μέσα απ' όλη αυτή την ατελείωτη κόντρα με τις ΗΠΑ και τον καπιταλισμό, η Κούβα απολαμβάνει μιας ρομαντικοποίησης που έχει μετατρέψει τον αποκλεισμένο σοσιαλιστικό παράδεισο σε ιδαιτέρως ελκυστικό τουριστικό προορισμό για Δυτικούς ονειροπόλους, σεξοτουρίστες ή απλώς συλλέκτες ταξιδίων.

The Athens Review of Books

Στο φρέσκο τεύχος του Ιουνίου, ο Γρηγόρης Πασχαλίδης ασχολείται με το βιβλίο του Μπερνάρ Πουλέ Το Τέλος των Εφημερίδων και το μέλλον της ενημέρωσης διερωτώμενος τι πρόκειται να συμβεί με τον Τύπο σε μια εποχή που η αναγνωσιμότητα στο Δυτικό κόσμο πέφτει ως επακόλουθο της αυθαίρετης ανάληψης απ' τις εφημερίδες του ρόλου της υπερεξουσίας αντί εκείνου της αντεξουσίας. Η κουλτούρα του δωρεάν, η αδυναμία να πληρωθεί η ποιότητα σε γραφή και ενημέρωση λόγω της κάθετης πτώσης των διαφημιστικών εσόδων, ο πληθωρισμός που προκαλεί το ίντερνετ συνδυάζονται με την απαισιόδοξη προοπτική να αποκτήσουμε κυβερνήσεις χωρίς εφημερίδες απ' τις οποίες να ελέγχονται, αλλά μόνο να τις ελέγχουν. Θα δημιουργηθεί μια νέου τύπου 4η εξουσία ή η παλιά θα προσαρμοστεί και θα ορίσει ξανά το παιχνίδι;

Με το βλέμμα στην επικαιρότητα και την πραγματικότητα της κρίσης και της αντιμετώπισής της, ο Αρίστος Δοξιάδης κάνει μια πολύ ενδιαφέρουσα ανάλυση του ελληνικού οικονομικοκοινωνικού τοπίου, εντοπίζοντας τις ελληνικές ιδιομορφίες που θα πρέπει να ληφθούν υπόψιν σε κάθε είδους αναδιάρθρωση που θα ακολουθήσει αναπόφευκτα τις τρέχουσες εξελίξεις. Σε ένα θέμα με αρχιτεκτονικό, ιστορικό και πολεοδομικό ενδιαφέρον, η Άννα Δαμιανίδη ανατρέχει στον τρόπο με τον οποίο χαράχτηκε, διασκευάστηκε κι εν τέλει καταστρατηγήθηκε το μοναδικό πολεοδομικό σχέδιο της Αθήνας, στο ρόλο των Γερμανών στη νεοκλασσική αισθητική που διατρέχει την πόλη της Αθήνας και στις ελληνικές "ιδιαιτερότητες" που οδήγησαν στο σημερινό Αθηναϊκό τοπίο, μιας πόλης που πέρα απ' το κέντρο της δεν ορίζεται από τίποτα αναγνωρίσιμο και άξιο λόγου.

Κι ο Στάθης Καλύβας αρπάζει την ευκαιρία να τα χώσει στον Slavoj Zizek για την αντιμετώπιση, στο βιβλίο του Έξι Λοξοί Στοχασμοί, της βίας με τον γνωστό σχετικιστικό διανοουμενίστικο κι αποστασιοποιημένο τρόπο που έχει τεθεί σε τόση συζήτηση τον τελευταίο καιρό, όχι μόνο στην περίπτωση των αστικών συγκρούσεων αλλά και στο ευρύτερο θέμα του νέου κύματος της ισλαμικής παρουσίας εντός των Δυτικών κοινωνιών.

Frieze

Σ' ένα πραγματικά υπέροχο άρθρο στο νέο τεύχος του Frieze, η Christy Lange διερευνά τα όρια του φωτορεπορτάζ και την ηθική της καλλιτεχνικής αναπαράστασης. Με μια επιλογή από κάθε τύπου απεικονίσεις της φρίκης ή της τραγωδίας των σύγχρονων πολέμων, είτε αυτές είναι αυστηρά δημοσιογραφικές είτε για προσωπική μνήμη είτε για ενσωμάτωση σε ευρύτερα καλλιτεχνικά έργα περιγράφει όλες τις πτυχές της ενασχόλησης μ' αυτό το "σπορ", τα ηθικά διλήμματα και τις παρεξηγήσεις που ίσως προκύπτουν, αλλά το κόστος της αποστασιοποίησης.

"Alongside aftermath photography, another group of images falls outside the usual spectrum of war reportage – those not made by photojournalists or artists: the views of Saddam’s hideout, snapped by the soldiers who first raided it; the unauthorized images of soldiers’ flag-draped coffins returning home, documented by a private contractor on a cargo plane; and the photographs taken by military personnel of prisoners at Abu Ghraib. This last group of images were taken by amateurs, staged for the camera, and not intended for public viewing. Once leaked to the media, their photographs were supplied as evidence of torture perpetrated by American military against detainees at Abu Ghraib, and resulted in prison sentences for many of those directly involved. In an essay titled ‘The Photographs Are Us’, published in The New York Times in 2004, Sontag argues that these pictures show how the act of photography itself at Abu Ghraib became immoral: ‘The horror of what is shown in the photographs cannot be separated from the horror that the photographs themselves were taken.’"

Καλή βόλτα!

Διαβάστε το τελευταίο μας τεύχος, monkie #13...

Weekly mag crawl: Η δίκη των εντεκάχρονων

2010-05-28T05:10:00.000-07:00

Τι παίζει στο The Walrus, στο New Perspectives Quarterly, στο London Review of Books και στο Sp!ked και άλλα ενδιαφέροντα από τα περιοδικά του κόσμου, έντυπα και online.

* * *

The Walrus

Σε ένα εκτενές κείμενό του, ο David Macfarlane ταξιδεύει στα γήπεδα χόκεϊ των ΗΠΑ, σε κλίματα θερμά όπως εκείνα της Φλόριντα ή της Αριζόνα, για να διαπιστώσει τις διαφορές και τις ομοιότητες της κουλτούρας του Καναδά με την ντόπια, μέσω του εθνικού σπορ της χώρας του. Πολύ ωραίο το οδοιπορικό, κατάλληλο για όλων των ειδών τους φιλάθλους και πολύ ενδιαφέρουσες οι παρατηρήσεις για την τελείως διαφορετική προσέγγιση σε ένα καθαρό θέαμα, όταν αυτό δε βαρύνεται απ' το ιδεολογικοπολιτισμικό φορτίο της ταύτισής του με την εθνική ταυτότητα.

Η Jamie Lee Hamilton είναι μια τρανσέξουαλ πόρνη στα 50 της, μια δυναμική φωνή για το δικαίωμα των επαγγελματιών του αγοραίου σεξ να εργάζονται χωρίς κινδύνους στον τόπο τους και η πρώτη γυναίκα με τη συγκεκριμένη ιδιαιτερότητα που δοκίμασε να εκλεγεί σε δημόσια θέση, και μάλιστα τρεις φορές, αν και χωρίς επιτυχία. Ο Michael Harris μίλησε μαζί της με αφορμή τον πρόσφατο ισχυρισμό ότι, με σκληρούς νόμους που συνιστούν αντισυνταγματικό τρόπο, το κράτος έθεσε σε κίνδυνο τη ζωή των ιερόδουλων που δολοφονήθηκαν βίαια από έναν κατά συρροή δολοφόνο πριν από κάποια χρόνια.

Ένα πρόγραμμα για υποδοχή προσφύγων απ' τη Μπούρμα ολοκληρώνεται σε λίγο καιρό στο κράτος του Καναδά. Η Karen Connelly γράφει για τον εμφύλιο που άλλαξε τη ζωή χιλιάδων ανθρώπων και την προσπάθεια όσων κατάφεραν να φτάσουν στη χώρα της, να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα και ν' αρχίσουν απ' την αρχή με καλύτερους όρους. Το κείμενό της συνοδεύεται από ένα πολύ όμορφο φωτογραφικό αφιέρωμα στους πρόσφυγες Κάρεν του Καναδά, απ' τον φωτογράφο Brennan O’Connor.

NPQ

Η Κίνα, το Google και ο Κομφούκιος συνθέτουν το κεντρικό θέμα του ανοιξιάτικου New Perspectives Quarterly, ενός περιοδικού που κάποτε είχε κι ελληνική έκδοση. Πιο μεγάλο ενδιαφέρον έχει το άρθρο του Καθηγητή Daniel Bell που, ως ειδικός επί του θέματος, εξετάζει την άνοδο του Κομφουκιανισμού στη μετακομμουνιστική Κίνα και το ρόλο που μπορεί να παίξει ως κυρίαρχη φιλοσοφική τάση (με φιλελεύθερες αποχρώσεις) στη διαμόρφωση μιας κινεζικού τύπου δημοκρατίας, αντί μίας απομίμησης του δυτικού μοντέλου. Ο ρόλος τώρα της Google σε όλο αυτό είναι προφανώς σημαντικός, αφού αποτελεί σημείο αναφοράς της άρνησης της Κίνας να εφαρμόσει ένα στοιχειώδες καθεστώς ελευθερίας της έκφρασης, της κριτικής και της πολιτικής τοποθέτησης, δείχνοντας ότι είναι ικανή να εγκαθιδρύσει μία οποιουδήποτε τύπου δημοκρατία. Η ψηφιακή επίθεση σε αμερικανικούς στόχους, αλλά και στα ενδότερα της Google, για ψάρεμα πληροφοριών από email και αρχεία που έγινε από κινέζικα χέρια δε βοήθησε στο χτίσιμο εμπιστοσύνης ενώ οι συνεχιζόμενες φυλακίσεις διαφωνούντων με γελοίες, παρανοϊκές αφορμές, τοποθετούν την Κίνα στον πάτο των δεικτών σεβασμού στα θεσμοθετημένα ανθρώπινα δικαιώματα. Σύμφωνα δε με ένα κάπως κινδυνολογικό άρθρο του Gordon Chang, η Κίνα θα είναι το επόμενο Dubai αφού, παρά τα όσα ισχυρίζεται Martin Jacques, αποτελεί έναν γίγαντα με πήλινα πόδια και δεν έχει πλεονέκτημα στο δρόμο για τη νέα οικονομική κυριαρχία έναντι των ΗΠΑ.

Σούπερ έξτρα μπόνους για έλληνες: Απόσπασμα απ' το λόγο του Γιώργου Παπανδρέου στο Ίδρυμα Μπρούκινγκ στην Ουάσινγκτον κατά των κερδοσκόπων που υπονομεύουν τις απανταχού δημοκρατίες.

The London Review of Books

Η επόμενη μέρα των βρετανικών εκλογών διά χειρός David Runciman, ο οποίος αναλύει τις πιθανότητες που έχει η συμμαχία να κρατηθεί ισχυρή σε μια νέα επερχόμενη οικονομική κρίση, τις αλλαγές που απαιτούνται στο βρετανικό σύστημα εκπροσώπησης, τις προοπτικές της αναγέννησης των Εργατικών, αλλά και της ανόδου των Εθνικιστών και θέτει ένα μάτσο ερωτήματα προς μελλοντική απάντηση. Σαφής και κατανοητός, ακόμη και για μη γνώστες των λεπτών ισορροπίων του βρετανικού πολιτικού χάρτη.

Σε ένα εξαιρετικά λεπτομερές και καλογραμμένο άρθρο, ο Adam Shatz κάνει μια ανασκόπηση της πολιτικής κατάστασης της Αιγύπτου στα 29 χρόνια της δικτατορίας του Μουμπάρακ, περιγράφει τις σημερινές συνθήκες όπου η κοσμική πολιτική εξουσία συνεργάζεται με τους ισλαμιστές για τη συντήρηση ενός ανελεύθερου καθεστώτος, καταδεικνύει τον αιγύπτιο Obama ως πρόσωπο που μπορεί να ηγηθεί μιας αλλαγής και επισημαίνει τον τρόπο με τον οποίο ο πραγματικός Obama έχει σαμποτάρει κάθε ελπίδα της χώρας για ουσιαστική πολιτική μεταρρύθμιση.

Sp!ked

Είναι συγκλονιστικό και σοκαριστικό το πώς οι ενήλικοι ερμηνεύουν και κρίνουν την παιδική συμπεριφορά σύμφωνα με όσα συμβαίνουν στο δικό τους κόσμο και το πώς ο υπερπροστατευτισμός που διέπει τις δυτικές κοινωνίες μετατρέπεται σε κυνήγι μαγισσών στο άψεσβήσε και χωρίς ίχνος συστολής ή αμφιβολίας. Ο Frank Furedi ασχολείται με τη βρετανική δίκη-παρωδία ενός 10χρονου κι ενός 11χρονου για το βιασμό μιας 8χρονης, όπου, εφόσον δεν υπήρχαν επαρκή στοιχεία κι η μικρή ανακάλεσε όσα ισχυρίστηκε στη μητέρα της, τα δύο παιδιά καταδικάστηκαν τελικά για "απόπειρα βιασμού" και διατάχθηκαν να εγγραφούν στη λίστα των "ενόχων για εγκλήματα σεξουαλικής φύσεως". Δύο παιδιά καταδικάζονται, προφανώς με σκοπό τον παραδειγματισμό, για προθέσεις που μόνο κάποιος με ενεργή σεξουαλική ζωή θα μπορούσε να διαθέτει και να προσπαθεί να τις επιβάλλει σε κάποιον άλλο. Εξοργιστικό με την πρώτη ματιά, είναι ένα θέμα που ζητά πολλές εξηγήσεις όσον αφορά τον σημερινό παιδαγωγικό ρόλο των γονέων και των δασκάλων που βάλλονται από παντού με συμβουλές και οδηγίες και την αντικατάστασή τους, εν τέλει, από δικαστήρια, πολιτικούς, αστυνομικούς και δικηγόρους.

Στο καπάκι ορίστε κι ένα κείμενο της Lenore Skenazy, της γυναίκας που σόκαρε τους σύγχρονους νεοϋορκέζους γονείς, με την πρόταση που απηύθυνε από μέσο της πόλης, ν' αφήσουν όλοι μία ορισμένη μέρα τα παιδιά τους να παίξουν ελεύθερα στο πάρκο με τ' άλλα παιδιά, χωρίς επίβλεψη και υστερίες. Εδώ εξηγεί ακριβώς γιατί το είπε και τι εννοούσε πριν την αντιμετωπίσουν ως κάποιου είδους μάγισσα.

Η χρήση της λέξης "Επιστήμη" ώς μια αρχή την οποία κανείς δε μπορεί να αμφισβητήσει ή η οποία μπορεί να καθορίζει πολιτικές αποφάσεις από μόνη της είναι κάτι που έχουμε λουστεί σε ρυθμό χαλαζιού στο θέμα της Κλιματικής Αλλαγής και της επίδρασης των ανθρώπου στο περιβάλλον. Ο Tim Black μιλά με τον Mick Hulme, Καθηγητή στο παραπάνω αντικείμενο και συγγραφέα του Why We Disagree About Climate Change, γύρω απ' το ποια είναι η πραγματική θέση της επιστημονικής συζήτησης και των επιστημονικών συμπερασμάτων στον ευρύτερο διάλογο περί περιβάλλοντος και σχετικών πολιτικών μεταρρυθμίσεων. Γιατί, όπως κανείς άλλος, έτσι κι η επιστήμη δε μπορεί να αναλαμβάνει το ρόλο του μέντιουμ ή του αντιρρησία που προσπαθούν να της αποδώσουν σε κάθε ευκαιρία και οι δύο πλευρές.

Κι ένα εκπληκτικό άρθρο του Brendan O'Neill γύρω από ακόμη μία βλακώδη συλλογική αντίδραση στη μουσουλμανική λογοκριτική μηχανή που όσο παρωδεί τον Προφήτη και τους ευέξαπτους οπαδούς του, άλλο τόσο παρωδεί την έννοια της ελευθερίας του λόγου: "This points to a powerful irony in the shit-on-Muhammad lobby: it is far more reliant on irate Muslims than it realises. Indeed, these two camps – the Muhammad-knockers and the Muslim offence-takers – are locked in a deadly embrace. Islamic extremists need Western depictions of Muhammad as evidence that there is a new crusade against Islam, while the Muhammad-knockers need the flag-burning, street-stomping antics of the extremists as evidence that their defence of the Enlightenment is a risky, important business. And as this mutually masturbatory performance of a new culture clash continues, the true threat to freedom and Enlightenment goes unanalysed and unexplained."

Καλή βόλτα!

Weekly mag crawl: Η κληρονομιά των Εργατικών

2010-05-21T03:36:00.000-07:00

Τι παίζει στο Prospect, στο Guernica, στο Atlantic και στο In These Times και άλλα ενδιαφέροντα από τα περιοδικά του κόσμου, έντυπα και online.

* * *

Prospect

Το τεύχος του Μαΐου, προφανώς, συντάχθηκε πριν τις βρετανικές εκλογές. Σήμερα γνωρίζουμε σίγουρα αυτό που όλοι, σχεδόν, περίμεναν, την επάνοδο των Τόριζ στην κυβέρνηση και την πρώτη πρωθυπουργική θητεία του David Cameron, με τη συνεργασία των Φιλελεύθερων του Nick Clegg. Στο εν λόγω τεύχος, βρίσκουμε μια ανασκόπηση διά των στατιστικών της 13χρονης θητείας των εργατικών στην κεφαλή του βρετανικού κράτους και μια σύγκριση του χάους που παρέλαβαν μ' εκείνο που μόλις παρέδωσαν. Λίγο παρακάτω, η Wendell Steavenson ξεδιπλώνει την προσωπική και πολιτική ιστορία του David Cameron, σε ένα πολύ καλογραμμένο προφίλ, κατάλληλο για άσχετους με το βρετανικό κλίμα νοτιοευρωπαίους σαν κι εμένα.

Σ' ένα πολύ ενδιαφέρον προσωπικό κείμενο, που είναι διαθέσιμο online μόνο σε συνδρομητές, ο Hugh Pope, για χρόνια ανταποκριτής στη Μέση Ανατολή, αφηγείται την "επικίνδυνη" συνάντησή του μ' έναν πραγματικό μαθητή του Osama Bin Laden. Στο άλλο, άσχετο με τα εκλογικά, μεγάλο άρθρο του Μαΐου, ο Peter Popham αναπολεί τα χρόνια που ο αρχαιολογικός χώρος της Πομπηίας αποτελούσε πραγματική χρονομηχανή και γκρινιάζει για την εγκατάλειψη και την κατάντια ενός μνημείου που αργοπεθαίνει. Το προφανές που επισημαίνεται εδώ, είναι ότι όλα αυτά που άντεξαν στο χρόνο λόγω της φυσιολογικής ταφής τους κάτω απ' τη γη, άρχισαν να ξαναπεθαίνουν απ' τη στιγμή που τα ξεθάψαμε για να τα σώσουμε...

Guernica

Στο αγαπημένο διαδικτυακό περιοδικό, ο Joel Whitney επιχειρεί να στριμώξει τον, επίσης αγαπημένο, Paul Berman, σε μια συζήτηση γύρω απ' τις θέσεις του στο θέμα της σχετικιστικής προσέγγισης στο Ισλάμ από μερίδα ευρωπαίων διανοούμενων και της πίστης τους στον Tariq Ramadan για μια μεταρρύθμιση, έναν ισλαμικό Διαφωτισμό. Η κουβέντα περιστρέφεται πολύ γύρω απ' τις ρίζες του Ramadan στο φονταμενταλιστικό ισλαμικό μπλοκ, στη μερίδα που κάποτε συνεργάστηκε με τους Ναζί στην ανάπτυξη μιας μεταφυσικού τύπου αντισημιτικής ρητορικής που δεν είναι καθόλου ξένη και σε μας ακόμη. Συζητιούνται όμως και οι αντιφάσεις του Berman ως διανοούμενου, στον αντίποδα των δικών του επισημάνσεων για τις αντιφάσεις των παραστρατημένων, κατά 'κείνον, συναδέλφων του. Στο καπάκι, αν δε χορταίνει να χαζεύει αντιφάσεις, μπορεί κανείς να διαβάσει το πλούσιο σε πληροφορία χρονικό της συνεργασίας, σε διάφορα επίπεδα, που είχαν κάποτε η κυβέρνηση του Ισραήλ με την κυβέρνηση του Απαρτχάιντ στη Νότιο Αφρική.

Σε πιο επίκαιρους τόνους, πολύ ενδιαφέρουσα είναι η συζήτηση του David Cay Johnston με τον οικονομολόγο Καθηγητή Moshe Adler γύρω από ονόματα, θεωρίες και έννοιες που χορεύουν τον τελευταίο χρόνο στα κεφάλια μας, χωρίς να μπορούμε να εξηγήσουμε ακριβώς τι σημαίνουν. Πότε ακριβώς εγκαταλείφθηκαν τα οικονομικά μοντέλα που στόχευαν σε κοινωνική συνοχή και δικαιοσύνη δια των διάφορων μεθόδων αναδιανομής του κέρδους για λογαριασμό εκείνων που χάκεψαν τη σχετική επιστήμη ώστε να κρατάν, απροκάλυπτα, το πολύ χρήμα στη μία πλευρά.

Πολύ ωραίο και το απόσπασμα απ' το αυτοβιογραφικό βιβλίο (One More Theory About Happiness) του τετραπληγικού λογοτέχνη Paul Guest. Είναι ουσιαστικά το πρώτο κεφάλαιο, όπου ο Guest αφηγείται το ποδηλατικό του ατύχημα και τη σταδιακή συνειδητοποίηση της νέας τροπής που θα έπαιρνε η ζωή του από εκεί και πέρα. Υπέροχη γραφή για ένα γεγονός τόσο συντριπτικό, που κι ο ίδιος δεν είχε καταφέρει ν' αντιμετωπίσει ως αναγνώστης παρόμοιας αφήγησης, λίγες μέρες πριν συμβεί σ' εκείνον.

The Atlantic

Το τεύχος του Ιουνίου είναι ήδη διαθέσιμο για online ανάγνωση, μιας και το ιστορικό περιοδικό δεν έχει φάει ακόμη κόλλημα με συνδρομές κι άλλες τέτοιες αποκλειστικότητες. Το βασικό του θέμα είναι η Google και η προσπάθεια που γίνεται απ' τους φωστήρες της να σκαρώσουν ένα νέο μοντέλο λειτουργίας των εφημερίδων που δε μεταφέρει απλώς το παλιό online, αλλά εκμεταλλεύεται τους όρους και τις ιδιαιτερότητες του διαφορετικού μέσου επαναπροσδιορίζοντας και τη διαφημιστική αγορά, ώστε να είναι και βιώσιμο. Καυτό θέμα για το διεθνή Τύπο, που προσπαθεί ν' ακολουθήσει την τεχνολογική επανάσταση, αλλά τις περισσότερες φορές με βιασύνη και ελάχιστη κατανόηση των λεπτών σημείων μιας τέτοιας μετεπιβίβασης.

Το άλλο πιο ενδιαφέρον άρθρο είναι πιο κατάλληλο για τεχνοφοβικούς και υποχόνδριους της τεχνολογίας, αφού μιλά για τον ιό-worm που ανακάλυψαν κάποιοι προγραμματιστές το 2008, ο οποίος από τότε δεν έχει επιτεθεί παρά μόνο μια φορά και κανείς δεν έχει την παραμικρή ένδειξη για τον εμπνευστή του και το σκοό του. Ιδιαιτέρως διασκεδαστικός είναι ο τρόπος που ο Mark Bowden βρήκε για να εξηγήσει τι σημαίνει ακριβώς ο όρος worm στους λιγότερο εξοικειωμένους αναγνώστες, με όρους ποπ κουλτούρας. Κάνει έναν παραλληλισμό με το διαστημόπλοιο Enterprise του Star Trek και τον έλεγχο που πραγματικά έχει ο Capten Kirk επάνω του, με δεδομένο ότι γνωρίζει μόνο όσα χρειάζεται για τη δαιδαλώδη και πολύπλοκη κατασκευή και λειτουργία του. Κάποια στιγμή ένας νέος Kirk εγκαθίσταται στη γέφυρα, μόνο που αυτός γνωρίζει καλά τα πάντα για το διαστημόπλοιο και περιμένει απλώς την κατάλληλη στιγμή να το χρησιμοποιήσει όπως θέλει. Εφιαλτικό;

In These Times

Στο πιο πρόσφατο τεύχος του In These Times γίνεται λόγος για την επιστροφή των τρομοκρατικών μεθόδων που οι λατινοαμερικάνοι δικτάτορες χρησιμοποιούσαν στις λεγόμενες Μπανανίες. Στην Ονδούρα συγκεκριμένα, οι δολοφονίες συνδικαλιστών, πιθανότατα από μισθοφόρους, πληθαίνουν τελευταία και η κυβέρνηση, που χαίρει της υποστήριξης του στρατού, δεν κάνει τίποτε γι' αυτό. Μια άλλη λατινοαμερικάνικη πληγή ανοίγει σε περίπτωση που εγκριθεί η εκδίκαση της μύνησης κατά του Κράτους των ΗΠΑ, από τους κατοίκους των νησιών Βικ όπου οι αμερικανοί είχαν στρατιωτική βάση και δοκίμαζαν όλων των ειδών τις βόμβες στα σκοτεινά σέβεντιζ. Μέχρι σήμερα οι συνέπειες για την υγεία των κατοίκων, αλλά και των στρατιωτών, είναι ανυπολόγιστες.

Ακόμη: Δύο συνεργάτες του περιοδικού ασκούν κριτική στις πολιτικές Obama για τη μεταρρύθμιση στο σύστημα υγείας και ασφάλισης, καθώς και στη θεραπεία που εφάρμοσε στην κρίση της αγοράς ακινήτων. Η ιστορικός Nicole Anderson-Cobb, που στήριξε με θέρμη την προεδρία Obama, μιλά για τις προσδοκίες που δημιουργήθηκαν και για το πώς εκείνος έχει ανταποκριθεί μέχρι σήμερα κατά τη γνώμη της.

Καλή βόλτα!

Weekly mag crawl: Η ηθική των βρεφών

2010-05-14T02:57:00.001-07:00

Τι παίζει στο Eurozine, στο Walrus, στο IndeX on Censorship και στο New York Times Magazine και άλλα ενδιαφέροντα από τα περιοδικά του κόσμου, έντυπα και online.

* * *

Eurozine

Ο Martin Simecka και ο Laszlo Rajk είναι γόνοι παλιών κομμουνιστών που υπέστησαν διωγμούς απ' τα καθεστώτα που είχαν αρχικά στηρίξει. Οι δυο τους, που ήταν και παραμένουν διαφωνούντες, συζητούν με τη δημοσιογράφο Eva Karadi για τον παλιό, τον νέο, τον ανατολικό και τον δυτικό Κομμουνισμό, για τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζουμε ιστορικά την Ανατολική Ευρώπη αυτής της περιόδου, καθώς και τη σημερινή κατάσταση στην διασπασμένη ευρωπαϊκή αριστερά. Διαβάζοντας, αντιλαμβάνεται κανείς πόσο ενδιαφέρον έχουν οι ιστορίες και οι απόψεις όσων έζησαν πραγματικά πίσω από το παραπέτασμα σε σχέση με τις βαρετές και παρωχημένες πολιτικολογίες όσων το εβλεπαν απ' έξω.

Σε ένα άρθρο του (απ' το σουηδικό περιοδικό Fronesis), ο Magnus Ryner θυμάται τον "Τρίτο Δρόμο" που θα πάντρευε τις πολιτικές του Σοσιαλισμού με τις πρακτικές της ελεύθερης αγοράς και αναλύει τους λόγους που η Ευρώπη βυθίστηκε στη δίνη της κρίσης όταν προσπάθησε να εντάξει το αμερικάνικο μοντέλο ανάπτυξης στη δική της κοινωνική πραγματικότητα. Πολύ εμπεριστατωμένη διερεύνηση και σχετικά κατανοητή παρά το ότι θέτει πάρα πολλά ζητήματα για να αρκεί μια απλή ανάγνωση. Σε παρόμοια επίκαιρα οικονομικά μονοπάτια βαδίζει κι ο εσθονός ακαδημαϊκός Rein Müllerson που (στο εσθονικό περιοδικό Vikerkaar) εξετάζει την ανοδική πορεία της Κίνας προς το να γίνει η πρώτη οικονομική υπερδύναμη του πλανήτη, τις αποχρώσεις του ανταγωνισμού της με τις ΗΠΑ και τις πολιτιστικές προεκτάσεις που μπορεί να έχει μια πιθανή επιτυχία του σύγχρονου κινέζικου καπιταλιστικού μοντέλου. Όσα χρειάζεται να ξέρει κανείς για τον γίγαντα που περνά το ποτάμι βότσαλο-βότσαλο για να μην πνιγεί, όπως είχε πει κάποτε κι ο Deng Xiaoping.

INDEX on Censorship

Μια εκτενής συνέντευξη του David Drummond της Google στην Rebecca MacKinnon φέρνει στο φως το σκεπτικό της κατά την αποδοχή των περιοριστικών όρων της Κίνας για τη συνεργασία τους στο Google.cn, αλλά και τις προθέσεις της στο πώς θ' αντιμετωπίσει το κύμα λογοκρισίας που μοιάζει να έρχεται σε ολον τον κόσμο όσο οι αρχές και οι κυβερνήσεις κατακτούν τη γνώση γύρω απ' το τι είναι ίντερνετ. Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα είναι η προσέγγιση με την οποία προωθούν το θέμα του ελεύθερου ίντερνετ στις κυβερνήσεις των ΗΠΑ και της Βρετανίας, ως ζήτημα ελεύθερου εμπορίου που κινδυνεύει από πιθανή απώλεια της εμπιστοσύνης των χρηστών.

Σε ένα άρθρο τους που μοιάζει να καθρεφτίζει τα λόγια του Evgeny Morozov, οι συνεργάτες του OpenNet Initiative, Ron Deibert και Rafal Rohozinski, κάνουν έναν απολογισμό του κυβερνοπολέμου μεταξύ ακτιβιστών και κυβερνήσεων. Απ' ότι φαίνεται οι λογοκριτές δεν αρκούνται πια στο να χτίζουν ψηφιακά τείχη (σαν εκείνο της Κίνας), αλλά χρησιμοποιούν κάθε εργαλείο που χρησιμοποιούν κι οι αντιπαλοί τους σε μια νέα μορφή σαμποτάζ και αντικατασκοπείας. Σε ένα άλλο άρθρο, που στην έντυπη έκδοση το βρίσκει κανείς σε πιο εκτενή μορφή, ο παλιός αρχισυντάκτης του περιοδικού, Michael Scammell, αναπολεί το πώς γεννήθηκε το INDEX on Censorship, με αφορμή την ανοιχτή επιστολή δύο σοβιετικών πολιτών και διαφωνούντων υπό την απειλή δίωξης, του Pavel Litvinov και της Larisa Bogoraz. Classic!

The Walrus

Έχει πάντα ενδιαφέρον, το πώς βλέπουν οι άνθρωποι ενός μακρινού μέρους τον έξω κόσμο. Ακόμα περισσότερο ενδιαφέρον έχει το πώς τον βλέπουν οι καναδοί! Στο τελευταίο Walrus βρίσκει κανείς ένα πολύ καλογραμμένο, απολαυστικό κείμενο της Kaitlin Fontana για τη σύντομη περίοδο που έζησε ως κάτοικος της Νέας Υόρκης, εργαζόμενη σε μουσικό περιοδικό. Σε ένα μακροσκελές οικολογικό οδοιπορικό ανά την Ευρώπη, ο Chris Turner βρίσκει τις πόλεις εκείνες που ανεβάζουν τον πήχη στην ποιότητα ζωής με τις φιλικές προς το περιβάλλον πολιτικές τους και τις καινοτομίες στην αστική ανάπτυξη και τις μαζικές εταφορές. Περνά λίγο καιρό εκεί, μιλά με πρόσωπα κλειδιά και δίνει παραδείγματα που θα μπορούσαν να ακολουθήσουν κι οι υπόλοιποι. Σύμφωνα με τον ίδιο, η Ευρώπη, μετά από πολύ καιρό, σταματά να είναι ο μουσειακός προορισμός για λάτρεις της ιστορίας, της φιλοσοφίας και της τέχνης και γίνεται καζάνι όπου βράζουν καινούργιες ιδέες αντιμετώπισης του μεγαλύτερου προβλήματος του 21ου αιώνα. Της εναρμόνισης του αστικού τρόπου ζωής με τα στοιχεία της φύσης.

The New York Times Magazine

Ο Paul Bloom, καθηγητης ψυχολογίας στο Yale, μιλά για την εκτεταμένη έρευνα γύρω απ' την ηθική των βρεφών και την όποια έμφυτη κριτική τους ικανότητα να ξεχωρίζουν το καλό απ' το κακό. Τα ευρήματα τέτοιων ερευνών μοιάζουν πάντα πολύ ενδιαφέροντα και προσθέτουν πολλά κομμάτια στο παζλ της ανθρώπινης ύπαρξης, από βιολογικής αλλά και ψυχολογικής σκοπιάς. Όταν όμως περνούν στη σφαίρα του εκλαϊκευμένου και τροφοδοτούν συζητήσεις μεταξύ θεϊστών και αθεϊστών, ο έλεγχος χάνεται και η οπτική διαστρεβλώνεται με απλοϊκότητες και υποθέσεις.

Μετά τον ολέθριο σεισμό του 2008 στην περιοχή του Σιτσουάν της Κίνας, η αποδεκατισμένη τοπική κοινωνία έπρεπε να βρει έναν τρόπο να ανοδιοργανωθεί. Ο Broook Larmer μιλά για τα συνοικέσια μεταξύ των χήρων του σεισμού με σκοπό να γίνουν νέες οικογένειες απ' τα ερείπια, οι πληγέντες να βρουν παρηγοριά και στήριξη κι έτσι η ζωή στον τόπο να συνεχιστεί όπως πριν. Μόνο οι κινέζοι θα μπορούσαν να κάνουν κάτι τέτοιο τόσο άμεσα και δεν ξέρω αν ο τελείως διαφορετικός ρόλος που παίζει η θρησκεία τους στη ζωή τους έχει να κάνει μ' αυτήν την ευκολία. Πάντως, αυτό είναι κάτι που αναφέρεται και στο άρθρο που λίνκαρα παραπάνω, εκείνο του Rein Müllerson απ' το Eurozine, για το πέρασμα της Κίνας σε έναν ιδιαίτερο τύπο καπιταλισμού.

Δύσκολοι καιροί για δημοσιογράφους κι εκδότες. Ο Andrew Rice μιλά για τους ανθρώπους που πειραματίζονται με διαφόρων ειδών μοντέλα ιντερνετικού Τύπου που μπορούν να επιτύχουν οικονομική ανεξαρτησία και καλή δημοσιογραφία και να επαναλάβουν την επιτυχία που είχαν κάποιες καινοτόμες ιδέες στην ιστορία των εντύπων. Η περίπτωση του Sam Apple και των Faster Times εξετάζεται από πιο κοντά, με όχι και τόσο ελπιδοφόρα συμπεράσματα.

Καλή βόλτα!

Weekly mag crawl: Η ουτοπία του διαδικτύου

2010-05-07T09:05:00.000-07:00

Τι παίζει στο Atlantic, στο Wired, στο Reason και στο Foreign Policy και άλλα ενδιαφέροντα από τα περιοδικά του κόσμου, έντυπα και online.

* * *

The Atlantic

Στο Atlantic του Μαΐου, ο David Freed αφηγείται τη συγκλονιστική περιπέτεια του Dr. Steven J. Hatfill, του πρώτου ανθρώπου που κατηγορήθηκε ως υπαίτιος της υπόθεσης των επιστολών που περιείχαν βακτήρια άνθρακα και ταλαιπωρήθηκε βάναυσα από τις αρχές και τον Τύπο για 6 ολόκληρα χρόνια, μέχρι το FBI να στρέψει την προσοχή στον άνθρωπο που δε θα μάθουμε ποτέ αν ήταν ο πραγματικός ένοχος, τον αυτόχειρα Bruce Edward Ivins.

Ακόμη: Ο Howard French γυρίζει την Αφρική με σιδηρόδρομο, διερευνώντας την ανερχόμενη παρουσία της Κίνας στη βιομηχανία υποδομών και αναπτυξιακών έργων κι ο Marc Ambinder μιλά για την αμερικάνικη περιπέτεια με την παχυσαρκία, τη δική του μάχη με το πάχος και το εγχείρημα της Michelle Obama να απαλλάξει τις επόμενες γενιές απ' αυτό το εκφυλιστικό φαινόμενο. Πολύ ενδιαφέρον είναι και το σύντομο άρθρο του Steve Nadis για τα υπόγεια γραφεία εταιρειών του Κάνσας Σίτυ που εξοικονομούν ενέργεια και δεν επιβαρύνουν το περιβάλλον.

Foreign Policy

Ο Aaron David Miller, για χρόνια σύμβουλος των αμερικανικών κυβερνήσεων σε θέματα Μέσης Ανατολής, αναγνωρίζει τις δικές του λάθος εκτιμήσεις και παίρνει θέση κόντρα στην εμμονή των ΗΠΑ να επιτύχουν την ειρηνική συμβίωση των κρατών της περιοχής (υπό της δική της επιρροή φυσικά). Πολύ ενδιαφέρουσα σκοπιά από κάποιον που πίστεψε επίσης σ' αυτόν τον στόχο ως κάτι εφικτό και συμφέρον. Πακέτο μ' αυτό το άρθρο παν και οι σύντομες απαντήσεις που απέσπασε το περιοδικό από εξέχοντα πρόσωπα, σχετικά με το θέμα, για το που ακριβώς οφείλεται η διαρκής αποτυχία των ειρηνευτικών διαδικασιών.

Ένας άλλος αρνητής, ο Evgeny Morozov, ανακεφαλαιώνει σε σύντομες παραγράφους όλους τους λόγους για τους οποίους διαφωνεί με τους ουτοπιστές που βλέπουν στο ίντερνετ ένα λίκνο παγκόσμιας ειρήνης και αντίστασης σε κάθε μορφής εξουσιαστική βία ή καταπίεση. Είναι μια οπτική που με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο, αφού στην ουσία της είναι η λογική του δίκοπου μαχαιριού η οποία επιβεβαιώνεται πλέον σε πάρα πολλές περιπτώσεις, τώρα που και ο "εχθρός" έμαθε να χρησιμοποιεί αυτό το "μαχαίρι". Ακόμη: Ένα φωτογραφικό αφιέρωμα του ντοκιμαντερίστα Tomas Van Houtryve στην μαοϊκή Κίνα που επιμένει να συντηρείται στην καρδιά της αχανούς χώρας.

reason

Ο Brian Doherty κάνει μια ανασκόπηση της περιόδου από τότε που η μαριχουάνα επιτράπηκε για ιατρική χρήση στην Πολιτεία της Καλιφόρνια. Περιγράφει τις πολιτικές μάχες και τις συγκρούσεις μεταξύ επιχειρηματιών, ακτιβιστών και πολιτικών για τη μορφή του νέου καθεστώτος. Ένα καθεστώς που γρήγορα εξελίχθηκε σε ένα είδος μονοπωλίου της νόμιμης κάνναβης και μια σειρά "παραθυράκια" το έκαναν να ομοιάζει εξαιρετικά με το άλλο, της παράνομης. Ενδιαφέρον παράδειγμα για όποιο κράτος αποφασίσει να επιχειρήσει κάτι αντίστοιχο.

Σε μια εξαιρετική ματιά στη επετειακή έκδοση (10 χρόνια πέρασαν) του No Logo της Naomi Klein, με μια νέα εισαγωγή της δημοσιογράφου, ο Andrew Potter σημειώνει και σχολιάζει τις διαπιστώσεις της. Όπως όλοι πια έχουμε αντιληφθεί, οτιδήποτε είχε θεωρηθεί επαναστατικό, αντάρτικο (guerilla) ή εναλλακτικό (πείτε το όπως θέλετε) την εποχή που το βιβλίο της έγινε βίβλος του "κινήματος κατά του καταναλωτισμού και της κυριαρχίας της αγοράς" έχει ενσωματωθεί στις τακτικές κάθε πολυεθνικής και κάθε διαφημιστικής εταιρείας που σέβεται τον εαυτό της. Έχει ακυρωθεί δηλαδή πλήρως. Σημειωτέον: Η Klein καταδεικνύει τον υπέρμετρο επικοινωνισμό που έφερε τον Obama στην αιχμή των "πολιτικών της ελπίδας" χωρίς στέρεους λόγους για κάτι τέτοιο.

Wired

Ο Steven Levy επιστρέφει στο παλιό του πόνημα με τον τίτλο (Hackers, 1984) και ασχολείται εκ νέου με τα πρόσωπα που είχαν απασχολήσει τότε την έρευνά του (Bill Gates, Steve Wozniak, Richard Stallman κλπ) καθώς και με τη νέα γενιά που αντιπροσωπεύουν πρόσωπα όπως ο Mark Zuckerberg. Θυμάται τις αρχές των Hackers όπως τις είχε μάθει από 'κείνους κι εξετάζει κατά πόσο τηρούνται πια ή έχουν ενσωματωθεί στο mainstream μαζί με το πιο εκμεταλλεύσιμο κομμάτι της κουλτούρας. Μιλά για πολλούς από λίγο, αλλά είναι πραγματικά ενδιαφέρον.

Το πιο χτυπητό θέμα του τεύχους πρέπει να είναι το αφιέρωμα στο Lost (παίζει να είμαι ο τελευταίος που δεν έχει δει ούτε δευτερόλεπτο) μιας και οι δημιουργοί του ετοιμάζονται να το κλείσουν και λογικά θ' αναρωτιούνται με ποιο τρόπο θα απαντήσουν όλα τα ερωτήματα που έχουν προκαλέσει (και τ' ακούω σε σχετικές συζητήσεις όπου δε μπορώ να συνεισφέρω ούτε λέξη). Αλλά η βαρβάτη έρευνα είναι εκείνη του Vince Beiser, γύρω απ' το πως έχει εξελιχθεί η τεχνογνωσία και η οργάνωση της αντιμετώπισης κρίσεων, όπως το Τσουνάμι του 2004 ή ο τυφώνας Κατρίνα. Η περίπτωση που εξετάζει είναι η πρόσφατη της Αϊτής σε ένα πολύ πλούσιο σε πρωτοχεράτη πληροφορία και άποψη από ανθρώπους που εμφανίζονται σε τέτοιες καταστάσεις για να κάνουν τη σχετική βρωμοδουλειά. Ως παλιός ηλεκτρονικός δε θα μπορούσα να μη χύσω ένα δάκρυ με το κείμενο του Jon Mooalem για τους χαμένους χομπίστες του Radioshack, αυτούς που λέγαμε ραδιοερασιτέχνες, οι οποίοι δε μπορούν να βρουν την πληθώρα των υλικών που έβρισκαν κάποτε πολύ εύκολα, λόγω της εμπορικής στροφής του αγαπημένου τους πολυκαταστήματος. Σνιφ!

Καλή βόλτα!

Weekly mag crawl: Η ανεργία στις ΗΠΑ

2010-04-30T03:18:00.000-07:00

Τι παίζει στο Athens Review of Books, στο Standpoint, στο n+1 και στο Wire και άλλα ενδιαφέροντα από τα περιοδικά του κόσμου, έντυπα και online.

* * *

The Athens Review of Books

Στο καινούργιο τεύχος του Athens Review of Books, το έβδομο ήδη, υπάρχει μια πολυ ενδιαφέρουσα, σύντομη και περιεκτική, συνέντευξη του Καθηγητή Φιλοσοφίας Ray Monk στην Τίνα Μανδηλαρά γύρω απ' τον φιλόσοφο Ludwig Wittgenstein, του οποίου τη βιογραφία έχει γράψει κιόλας ο Monk. Συνοδεύεται κι από ένα άρθρο του Μιλτιάδη Θεοδοσίου για τρία ακόμη βιβλία που αναλύουν το έργο και τη ζωή του Wittgenstein. Απολαυστικό και ιδιαίτερο στη δομή του είναι και το άρθρο της Τζένης Μαστοράκη γύρω απ' τη ζωή του ιδιόρρυθμου αμερικανού συγγραφέα J.D. Salinger (η Μαστοράκη είχε μεταφράσει το Φύλακα στη Σίκαλη για την έκδοση του '77).

Ανάμεσα στην πλούσια αρθρογραφία βρίσκουμε μια εμπεριστατωμένη κριτική ανάλυση του Mark Mazower για το βιβλίο του αμερικανού ιστορικού Perry Anderson, The New Old World, που αναφέρεται προφανώς στην Ευρώπη και την εξέλιξη της Ένωσής της κι ένα κείμενο του Απόστολου Δοξιάδη για το βιβλίο του Νίκου Μαραντζίδη, Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας. Ο Δοξιάδης δίνει συνέχεια στη συζήτηση περί Εμφυλίου που τρέχει στο Athens Review απ' την αρχή της κυκλοφορίας του, αλλά διαπιστώνει εδώ κανείς πόσο υποβαθμισμένη είναι ακόμη αυτή η συζήτηση, έξω απ' τα αμφιθέατρα τουλάχιστον, αφού ο αρθρογράφος νιώθει ότι οφείλει να εξηγήσει πράγματα αυτονόητα για να μην παρεξηγηθεί η εκτός ιδεολογιών ανάλυσή του και η στήριξη που παρέχει στο εν λόγω έργο του φίλου του και πολιτικού επιστήμονα. Πάλι καλά που υπάρχει συζήτηση δηλαδή...

Όπως και για ένα άλλο θέμα, αυτό της περιόδου της Δικτατορίας που αποτελεί κατ' εξοχήν ζήτημα για το οποίο η επιφανειακή, ιδεοληπτικής προέλευσης και μανιχαϊστικού τύπου γνώση θεωρείται επαρκής. Στο πολύ καλό σχετικό άρθρο, ο Νίκος Καραγιαννακίδης παίρνει αφορμή απ' τη μελέτη του Σωτήρη Ριζά (Η ελληνική πολιτική μετά τον εμφύλιο πόλεμο. Κοινοβουλευτισμός και δικτατορία.) και μιλά για το τι γνωρίζουμε και τι θα έπρεπε να διερευνήσουμε περαιτέρω με το μάτι πάντα του ιστορικού κι όχι του καθοδηγητή ή του πολιτικοφιλόσοφου του καφενείου.

Standpoint.

Φαίνεται ότι όσοι δεν ασχολούνται με την κρίση, αυτόν τον καιρό ασχολούνται με το Ισλάμ. Το καινούργιο Standpoint. έχει τρία σχετικά άρθρα. Η Julie Bindel διερευνά τα αυξημένα νούμερα των βρετανίδων που αποφασίζουν ν' ακολουθήσουν το δρόμο του Ισλάμ, αδυνατεί να καταλάβει πλήρως μια τέτοια επιλογή κι αναρωτιέται τελικά πώς μπορεί να συμβαίνει μετά από τόσους αγώνες για ίσα δικαιώματα. Η Ruth Dudley Edwards γράφει για την ισλαμική παρουσία στην Ιρλανδία, κινδυνολογεί για την πιθανή εμπλοκή τους σε εξτρεμιστικές δράσεις, αλλά τονίζει και την ευθυνόφοβη αφέλεια με την οποία αντιμετωπίζουν το θέμα οι ιθύνοντες. Αναφέρεται και σε έναν ένθερμο γαλανομάτη όψιμο ισλαμιστή, τον Liam Egan, που πριν αυτομολήσει με τη σύζυγό του, ήταν μέλος φανατικής χριστιανικής σέχτας και τώρα αποτελεί φωνή διαμαρτυρίας κατά πάντων, των ΗΠΑ, της Δύσης, του Ισραήλ, των μικτών σχολείων κλπ. Στο τρίτο άρθρο ο Peter Whittle καταδεικνύει την εσωτερική σύγκρουση του αριστερού προστατευτισμού για κάθε τι "διαφορετικό" φέρνοντας δίπλα-δίπλα τα μέτωπα των γκέι και των ισλαμιστών. Οι δεύτεροι δεν είναι έτοιμοι να δεχτούν τους πρώτους, πόσο μάλλον οι μουσουλμάνοι γκέι να δεχτούν τον εαυτό τους μέσα στο πλαίσιο της θρησκείας και των παραδόσεών τους:

But many gay Muslims live in a largely invisible world, one which can be fraught with conflicts between two aspects of their identities. A study of gay British Pakistani Muslims, published earlier this year in the British Journal of Social Psychology, found that some saw their homosexuality as a test from Allah, some believed the religious texts had been misunderstood, others blamed their British upbringing, but most of them expressed guilt, the desire to stop and the hope to marry women. Said one of the participants (who, again, were all given anonymity): "I'm gay 'cos I was brought up here (in Britain) but I reckon if I'd been brought up in Pakistan, then I would have turned out straight because this doesn't happen that much there."

n+1

Στο νέο τεύχος του εξαιρετικού, αραιής περιοδικότητας, έντυπου n+1, απ' το οποίο έχουμε αναδημοσιεύσει παλιότερα κι εμείς (Γιατί οι ρεπουμπλικάνοι δε γράφουν μυθιστορήματα - monkie #07), δεσπόζει ένα άρθρο του Benjamin Kunkel για το ανερχόμενο πρόβλημα της ανεργίας (πραγματικής και πλασματικής) στις ΗΠΑ, που ποτέ απ' το κραχ κι ύστερα δεν υπήρξε τόσο έντονο και δυσεπίλυτο (απόσπασμα εδώ...).

Εξαιρετικό ενδιαφέρον έχουν δυο πολύ επίκαιρα κείμενα, σχετικά με τον πόλεμο των ναρκωτικών που έχει ξεσπάσει στο Μεξικό μεταξύ κυβέρνησης και καρτέλ. Μία ανώνυμη μαρτυρία για τον κύκλο της βίας (απόσπασμα εδώ... και ολόκληρη η ισπανική έκδοση εδώ...) κι ένα εξαιρετικό άρθρο του μεξικανού δημοσιογράφου Juan Villoro για τον τρόπο με τον οποίο η κουλτούρα των ναρκογκάνγκστερ του Μεξικού έχει εξελιχθεί σε μυθολογία και αποκλειστικό τρόπο ζωής. Ακόμη, μια ματιά στη γυναίκα που τράβηξε όλα τα βλέμματα απ' την κρίση με τα οκτάδυμά της σχεδόν ένα χρόνο πριν (απόσπασμα εδώ...) κι ένα κείμενο για τη Σαμαρκάνδη (απόσπασμα εδώ...), την πόλη με το παραμυθένιο όνομα, που όλοι εκπλήσσονται όταν μαθαίνουν ότι υπάρχει κι είναι στο Ουζμπεκιστάν!

The Wire

Το κεντρικό θέμα που έχει και το περισσότερο ενδιαφέρον για τους μη σκληροπυρηνικούς μουσικόφιλους είναι το αφιέρωμα του Nat Roe στην πειραματική, αβάντ-γκαρντ μουσική σκηνή της Σεούλ, η οποία κρύβεται πολύ καλά πίσω απ' το μοντέρνο πολυάσχολο παρουσιαστικό της πρωτεύουσας της Νοτίου Κορέας (...της καλής δηλαδή). Οι πολιτισμικές προεκτάσεις γύρω απ' τη μουσική δίνουν μια ματιά ακόμη σ' αυτή τη γοητευτική χώρα που όπως η Ιαπωνία, φτιάχνει το δικό της ιδιόρρυθμο/αστείο/μεταμοντέρνο μίγμα δυτικού και απωανατολικού πολιτισμού.

Το προφίλ του γνωστού-άγνωστου σαξοφονίστα Daniel Carter απ' τον Chris Montalini είναι από εκείνα τα άρθρα που σε κάνουν (αν δεν έχεις ήδη παραδοθεί στην τρέλα της) να θες να δώσεις ακόμη μια ευκαιρία στη free jazz, ενώ στη στήλη Invisible Jukebox, αυτός που καλείται ν' αναγνωρίσει και να σχολιάσει μια σειρά τραγουδιών που δεν του έχουν ανακοινωθεί, είναι ο κοτσωνάτος August Darnell ή Kid Creole με τις καρύδες του. Στην πορεία της κουβέντας αποκαλύπτει πολλά πράγματα για τη μουσική σκηνή η οποία τον γέννησε και τον έθρεψε, εκείνη της Νέας Υόρκης του '70 και του '80 (crisis tip: στην Πολιτεία το The Wire πωλείται φθηνότερα, αλλά εξαφανίζεται αμέσως).

Καλή βόλτα!