hayata dair herşey

Arif Şentürk

2022-02-16T00:30:00.000-08:00

1970 li yılların başlarıydı. Benim de ilkokul yıllarım. O yıllarda İstanbul Zeytinburnu'nda oturuyoruz. Komşularımız çoğunlukla Arnavutlar. Benim köyümde de mübadele ile Yunanistan'dan gelen komşularımız çok olduğundan Balkan Göçmenlerine karşı hep sempati duymuşuzdur. Burada da komşularımızla çok güzel ilişkilerimiz vardı. O zamanlar evlerde su olayı yok. Genellikle mahalle çeşmelerinden alınırdı su. Ama Arnavutların oturdukları semtlerde evler genellikle bahçe içinde olurdu ve her bahçede ya kuyu ya tulumba bulunurdu. Çok çalışkan ve temiz insanlardı komşularımız.

Mahallemizin berberiydi Arif Şentürk. Zaten iki tane berber dükkanı vardı rahmetli babamın gittiği. Birisi memleketlimiz Berber Hamit. geçen yıl kaybettiğimiz rahmetli Hamit Özkan amca. O biraz daha uzaktı bize. Diğeri de hemen bitişik komşumuz Arif abi, kızı İnci ile aynı okula giderdik. O benden bir iki yaş daha küçüktü. Bu Arif abi çok güzel saz çalardı boş zamanlarında. Sazı dükkanının bir parçası gibiydi. Ya elinde yada duvarda asılı olurdu.

Televizyon adını yeni duyduğumuz zamanlardı. Görenler anlatıyordu biz de çok merak ediyorduk açıkçası. Bir gün okul dönüşü çocukların Arif abinin dükkanının önünde biriktiğini gördüm bende yanaştım. Dükkanın camında bir televizyon ekranda yüzme yarışları vardı. Olimpiyatlardı sanırım. İlk televizyonu orada gördüm. Aslında o yıllarda TRT nin gündüz yayınları yoktu büyük ihtimal yabancı yayınları gösteriyordu. Sonraları imkanı olanlar tek tük evlerine almaya başladılar. Telesafir dediğimiz televizyon misafirliği de böylece başlamış oldu. Arif abi bir müddet dükkanın camında biz mahallenin çocuklarına izlettirdi bu televizyonu. Konuşma engelli bir kalfası vardı arada bizi kovalardı yalandan.

Çok güzel günlerdi. Artık herkesin hayali evine bir televizyon alabilmekti. Tabi bizim de. Bir gün yine okuldan geldim. Annemde bir muzip gülümseme. Ne oldu dedim. Hiç bir şey dedi. Sonra üzerimi değiştirip oturma odasına geçtiğimde büyük sürprizle karşılaştım. Annemle babam bir televizyon almışlar. Allahım o gün akşam olmak bilmedi. Bir an önce açılsın istedim.

Aradan bir zaman geçti. Bu arada biz başka semte taşındık. Bizim yaş gurubu bilir cumartesi akşamları müzik programları olurdu. O kuşakta bizden size diye bir müzik programı vardı. Zamanın ünlü sanatçıları çıkar arada amatörlere de yer verilirdi. Programları pür dikkat izliyoruz malum. Pat diye karşımıza Arif abi çıktı. Çok büyük heyecan ve şaşkınlık yaşadık. O gece ilk kez Aman Bre Deryalar diyerek tüm Türkiye'ye seslendi. Ve ondan sonra Rumelinin sesi oldu Arif abi. Ne zaman izlesem çocukluğumun o güzel yıllarını ve Arif abinin berber dükkanının camına adeta yapışarak televizyon izlediğimiz gelir aklıma. Umarım sağlığı iyidir. Daha çok türküler estirir Rumeli'den.

İki yıl önce yazmışım bu yazıyı. Hakkın rahmetine kavuşmuş Arif Şentürk. Çok üzüldüm. Rumeli Türküleri öksüz kaldı. Mekanı cennet olsun. Sevenlerinin başı sağ olsun.

Köylüm TARZAN KEMAL

2019-10-18T08:55:00.000-07:00

Köylüm TARZAN KEMAL

Evlerimiz birbirini görüyordu. Onun evi tepenin en üstünde bizimki en altta. Aramızda tek bir ev vardı. Omzunda tırpanı ardında, 1-2 koyunu ve köpeği ile tüm köyü dolaşır patika yolların bile kenarlarındaki dikenlikleri tırpanıyla temizlerdi.

1960 lı yıllar Anadolu'nun küçük bir köyü. Sıra dışı yaşamı ve giyim tarzıyla rahatlıkla tüm köyde dolaşır kapı önlerinde sohbet ederdi herkesle. Onun sıra dışı giyim tarzını kimse de yadırgamazdı anladığım kadarıyla. Belki de kabullenmeleri zaman almıştır ama benim çocukluğumda öyle bir sıkıntı yoktu.

Bazen 1-2 gün ortalıklarda görünmezdi. Sinop a giderdi. Çünkü orada da ailesi ve evi vardı. Gelirken bir sürü gazete ve dergiler getirirdi şehirden. Sanırım güncel tarihi geçmiş gazeteleri toplayıp getiriyordu. ( Yıllar sonra dayımdan duymuştum: ''Okunmayan her gazete yenidir'' dermiş.) Bunu köylüyle paylaşıp okumalarına vesile oluyordu. Sinop'tan geldiğini anladıklarında teyzem, (o zamanlar genç kızdı) Kemal Ağa gelmiş deyip bizi gönderir gazete dergi aldırırdı. Bunlar genellikle Hürriyet Gazetesi, Milliyet Gazetesi, Cumhuriyet Gazetesi, Hayat ve Ses mecmuaları olurdu. Genç kızların ilk tercihi mecmualar olurdu tabi. Magazin sayfaları hatmedilir. dönemin modasına da aşina olunurdu. Daha o yıllarda, Sinop'un Erfelek ilçesine bağlı küçük bir köy olan Karaca köyün komşu köylerden hep bir farkı olduğunu düşunmüşümdür. Bunun nedenlerinin başında Yunanistan'dan mübadil yoluyla gelenlerin getirdikleri bir kültür, Yine köyümüzde yaşayıp mübadil yoluyla Yunanistan'a giden Rumların bıraktıkları kültür. Bir de Tarzan Kemal'in o yıllarda köyümüze sürekli getirdiği gazete ve dergilerden köylünün edindiği ülkemize ve dünyaya ait bilgiler. Bunlar sayesinde Karaca köyün biraz farklı olduğunu düşünmüşümdür.

Tarzan Kemal köyümüze sağladığı bu katkıların yanında benim ve benim gibi çocukların hayatında da çok önemli bir değer olmuştur. İlk önce hiç farkında olmadan çevre sevgisini bilincini bizler onun sayesinde öğrendik. Hayvanlara çok değer verirdi mesela. Hep birkaç koyunu olurdu. Onların hepsinin isimleri olur isimleriyle seslendiği yanına gelirdi. Bazen koyunların eve girdiğine tanık olurduk. pencereden bakarlardı. Çok komiğimize giderdi. Sonraki yıllarda Kuzu bebektir kesilmez sözü onun hayvan sevgisinin sloganı olmuştu. Elinde tırpanı ile yol güzergahlarını dikenlerden temizler insanların ve hayvanların rahat yürümelerini sağlardı. Okulumuzun etrafını temizlerdi. onun temizlediği yerleri biz de temiz tutmak için özen gösterirdik.

Köy evleri ahşaptan malum tahtaların aralarından kışın soğuk girerdi. Büyüklerimiz buna önlem olarak un ve sudan yaptıkları yapışkanlarla Tarzan Kemalin getirdiği ve zamanla biriken gazeteleri duvarlara yapıştırırlardı. Soğuk kış günlerinde biz çocuklar yapacak hiç bir işimiz olmadığından o odaların içine hapsoluyorduk. Ve bizim en büyük kurtarıcımız duvardaki gazeteler oluyordu. İlk önce gazetelerdeki bütün fotoğrafları ezberliyorduk. Sonra karikatürleri. Bütün fotoğraflar ezberlendikten sonra sıra yazılara geliyordu. Haber başlıklarını merak etmeye başlardık. Şurada ne yazıyor burada ne yazıyor diye diye büyüklerimizi darlardık. Bize en çok da bizden önce okula giden ablalarımız abilerimiz yardımcı olurdu bu konuda. Biz zaman içinde o başlıkları da ezberlerdik. Başlıklar yetmezdi tabi o yıllarda gazetelerde çizgi bant serileri olurdu. Bizimkiler adlı seri bantta Basri İle Fatoş diye karakterler vardı. Bu sefer onları okuturduk. Burada Basri ne diyor Fatoş ne diyor diyerek. Büyükler de bir süre sonra bu işten bıktıkları için artık kendi başımızın çaresine bakmak zorunda kalıyorduk ki dönüyorduk o ezberlediğimiz gazete başlıklarına. Oradaki harfleri sesleri inceleye inceleye biz okumayı kendi kendimize öğrenmiş oluyorduk. Tabi ki bu Tarzan Kemal sayesinde oluyordu. Ben ilkokula başladığımda okuma yazma biliyordum. Yaşı küçük olduğu için okula kaydı yapılmayan ama ara sıra kayıtsız da olsa okula giden benden bir yaş büyük merhum abimi de sene sonu kayıt yapıp direk 2. sınıftan başlattıklarını hatırlıyorum.

Onun o dönemlerine denk geldiğimiz için kendimi çok şanslı hissediyorum. Mekanı cennet olsun güzel insan Tarzan Kemal in.

Not: Şayet bugün yaşamış olsaydı Sinop'a kurulması planlanan Nükleer Santral projesine karşı çıkanların başını çekerdi.

DUYARLI OLMAK

2018-05-17T03:02:00.000-07:00

Efendim konu engellilerin yaşam hakkı. Biz neden böyleyiz. Zaten yeterince ağırlık verilmiyor engellilerin sorunlarına. Onlara ayrılan az sayıdaki kullanım alanlarını da hiç ihtiyacımız yokken keyif için gasp ediyoruz. Kaldırımlara çıkışlarını engelledik yıllarca. Son zamanlarda yenilenen yolların kaldırımlarına engellilerin çıkışlarını kolaylaştırmak için yapılan yerler var. Onlar için önemini tahmin etmek zor değil. Ama bakın kaldırım kenarlarına. Arabalar park ediyor ve o geçişleri de kapatıyorlar. yine kaldırımlardaki görme engelliler için konulan sarı parke taşları, onlarda park eden araçların gaspı altında. Üst geçitlerde ve metro alt geçitlerinde engelliler için yapılmış asansörlere sağlıklı insanlardan sıra bulup da binemiyor engelliler. Umumi tuvaletlere klozetler konuyor, Kapısınada kocaman yazıyorlar engelliler için diye. Ama o tuvaletlere ya beş merdiven çıkarak yada beş merdiven inerek girilebiliyor. Bunun gibi bir sürü hatalarımız var. Lütfen biraz daha duyarlı olalım bu konuda. Çünkü hepimiz bir engelli adayıyız.

ASKIDA

2018-05-16T07:29:00.000-07:00

İtalya'da Venedik'in kenar mahallelerinden birinde, bir Cafe-Bar'da, espressolarımızı içiyorduk. İçeri giren müşterilerden biri barmene, "iki kahve, biri askıda!" dedi; iki kahve parası verdi, bir kahve içip gitti. Barmen de duvar üzerinde asılı duran çiviye bir küçük kağıt astı. Biraz sonra içeri iki kişi girdi. Onlar da "Üç kahve, biri askıda" dediler; Üç kahve parası verdiler ve iki kahve içtikten sonra gittiler. Barmen "askı"ya yine bir küçük kağıt astı. Bunun gün boyu böyle sürdüğü anlaşılıyordu. Bir süre sonra kahveye, üstü başı biraz eski-püskü, belli ki yoksul bir kişi girdi ve Barmen'e "Askıdan bir kahve!" dedi. Barmen hemen bir kahve hazırladı ve yeni müşterinin önüne koydu. Yoksul kişi, kahvesini içtikten sonra para ödemeden çıktı, gitti. Barmen'se, duvardaki askıya taktığı kağıtlardan birini kopardı, parçalayıp çöp kutusuna attı. Bu günün sonunda, gözlerimizi yaşartan bir "İtalyan toplumsal terbiyesi" öğrendik: Bir Venedikli için yaşamsal olmasa da, kahve, günlük yaşamda önemli bir yer tutmaktadır. Kahve içecek kadar parası olmayan kişilere yardım edebilecek düzeydeki kişiler, bir kahve parası daha ödüyorlar. Yardım ettiği kişiyi görmedikleri için bu kişiler de daha mutlu oluyorlar; kimden geldiğini bilmedikleri bu ikramı kabul edenler de daha huzurlu!

İnternet te başı boş gezen alıntı yazılardan biri bu yazdığım. İlk okuduğumda çok hoşuma gitmişti. Neden bizde de yok böyle uygulamalar diye. Kahve olayı çok güzel tabi de özellikle fırınlarda da ekmek ihtiyacı olanlara yapılsa diye düşünmüştüm. Gerçi bizim millet olarak yardımseverlik duygularımız çok gelişmiş. yardım için geleni geri çevirenimiz çok azdır. Tabi imkanlarımız ölçüsünde. ama burada başka bir şey var. İhtiyaç sahibi ezilip büzülmeden, başkaları tarafından sağlansa da kendi hakkı olan bir şeyden faydalanıyor. Bir gazetenin köşe yazısında okudum (adını unuttum vallahi gazetenin) Meğer bizde çok eskiden böyle bir uygulama varmış. Ramazan aylarında fırının kapısına asılan bir torbaya isteyen ekmek alıp koyuyormuş. İhtiyaç sahipleri de oradan gelip ekmek alırmış. Şimdilerde özellikle ramazan aylarında hayırseverler büyük yardımlar yapıyor. Belediyeler büyük iftar çadırları kuruyor. ama nedense beni hiç tatmin etmiyor bu yardım olayları. Ya bir kamyon erzak götürüp milleti birbirine çiğnettiriyorlar. Ya da tv den gördüğüm kadarı ile aileler giyinip kuşanıp bir değişiklik olsun diye çadıra iftara gidiyorlar ihtiyacı olsun olmasın. Böyle şeyler şova dönüşmeden ve ramazan ayı ile sınırlı kalmadan yapılsa ne güzel olur değil mi. Gerçek hayırseverlerin gerçek ihtiyaç sahipleri ile buluşmalarını dileği ile herkese hayırlı ramazanlar.

dumansız ızgara

2018-03-03T06:39:00.000-08:00

Bizzat kullanıp memnun kaldığım bir ürünü paylaşmak istedim sizinle. Profilo nun dumansız ızgarası. Ev için oldukça kullanışlı ve ideal. Üzerinde her türlü et ve sebzeleri ızgara tadında yapabileceğiniz gibi aynı zamanda hamur işlerinde de saç görevini üstlenebiliyor. Mesela kreplerinizi büyüklüğüne göre aynı anda dört veya altı tane yapabilir değerli vaktinizi boşa harcamamış olursunuz. Temizlemesi kolay. Dik olarak dayadığınızda da dolabınızda oldukça az yer kaplar. Daha ne olsun. :)

GAZIYAK

2016-02-29T12:37:00.000-08:00

Şimdi tam mevsimi. Ekme dikme derdi yok. Doğanın ikramlarından biri. Yöresel şivemizle ( Sinop- Erfelek ) biz gazıyak deriz. namı diğer KAZAYAK. Başka yerlerde başka adı var mı bilmiyorum. Çok lezzetlidir kendisi. Haşlayıp una bulayarak kızartırız. Üzerine yoğurt -sirke- sarımsak karışımından sos hazırlayıp dökeriz. Bir-iki dakika tıkırattıktan sonra ocaktan alırız. Gazıyak sirkelisi olur. haşlayıp turşusunu kurarız. Haşlayıp sadece yoğurtlusunu yaparız en sağlıklısından.

soda şişesinde domates sosu

2015-09-18T08:18:00.000-07:00

Ne yalan söyliyeyim ben öyle harıl harıl kışlık hazırlayanlardan değilim.Ucundan kıyısından biraz biraz çokta kendimi yormadan yapıyorum işte bir şeyler. Bu konuda eskiler kadar çokta bilgili değilim açıkçası. Salçamı sosumu abartmadan yapıyorum yine de. Bu arada internette dönen şu soda şişesinde domates sosuna bende bulandım. :) Hiç aklımda yokken arkadaşım şu resimde gördüğünüz kapak takma aparatını hediye etti. Söylemesi ayıp dükkanlarında yok yok. https://www.facebook.com/Ayvacılar-Ticaret-132900980142990/timeline/ Haliyle soda şişesinde domates sosu yapmak ta şart oldu. Artık hazır girişmişken şundan biraz bundan biraz kışlıklara başlamış oldum bende.

Bu bizim buralarda karaca erikten yaptığımız bir erik tatlısı. Çekirdekleri çıkartılan erik biraz şeker katılarak bir taşım kaynatılır. Arzuya göre yerken içine süt yada kaymak katılır.

Domates Salçalarım

Yine domatesle yapılan acılı biber sosu.

Kiren namı diğer kızılcık turşusu. Ben bu turşunun suyunu marul salatasında sirke olarak kullanıyorum. çok güzel bir lezzet veriyor.

MEYVE VE SEBZE KURUTMA MAKİNASI

2014-12-19T11:46:00.002-08:00

Çocukluğumuzda uzun kış gecelerinin eğlencelik çereziydi meyve kuruları. Hoşaf kurusu da denirdi. Kaynatılıp kompostusuda yapılırdı. Son yıllarda meyve kuruları tekrar moda oldu. En sağlıklı çerez olarak. Tabi iklim gereği her yörede meyve sebze kurutmak kolay değil. Bunu düşünen profilo evde meyve sebze kurutma makinası icat ettmiş. Yıkayıp pakladığınız meyve ve sebzeleri temiz temiz kurutuyorsunuz.

Bir Panayır Macerası

2014-10-07T01:15:00.001-07:00

Daha 4-5 yaşlarında falandım herhalde. Evde sürekli bir panayır konuşması. Panayır geliyor, panayır başladı gibi. Panayır köyümüzün bağlı olduğu ilçede ( ki şimdi orada oturuyorum) her yıl bir hafta süre ile yapılan şenliklerdi. Yani şimdiki festivaller gibi. O zamanlar panayırlar çok önemli tabi. Neredeyse köylü yıllık alışverişini panayırlarda yapıyordu. Giyecek, kap kacak gibi. Panayırlarda hayvan pazarı da olur, köylü satmak istediği hayvanları varsa bunları da panayıra götürürdü. Bunun yanında sebze pazarları da kurulur yine köylü satabileceği hangi ürün varsa getirip satardı.

Hadi yaşımın ortaya çıkmasını da göz önüne alarak köyümüzde suyun kuyulardan çekildiği elektriğin telefonun olmadığı televizyon diye bir şey duymadığımız yıllardı diyeyim. Teknolojinin sadece radyo kısmını biliyorduk. Kocaman bir radyomuz vardı. Teyzemin üzerine özenerek kılıf diktiği içinde minicik insanların yaşadığını zannettiğim. Kocaman vidaları vardı radyonun. Kocamanda pilleri. Pilleri bittiğinde törenle değiştirilirdi. Ailenin bütün çocukları dizilirdik radyonun etrafına. arka kapağının vidalarını çıkartan büyüğümüzü pür dikkat izlerdik. Kapak açılınca içindeki minik insanları ilk hangimiz görecek diye iddialara girerdik. Her seferinde o insanların gün ışığını görünce radyonun içindeki o küçücük girintili çıkıntılı yerlere saklandıklarını düşünürdük. Biraz saf mıydık ne? Ama büyüklerimiz de bize hiç bir şeyi izah etmezlerdi ki. Yani lafı uzattım 1960 lı yıllardı.

Bir akşam babam sabah erken kalkın sizi Karasu'ya ( bugünkü Erfelek'e o zamanlar Karasu deniyordu) panayıra götüreceğim dedi. Siz dediği ben, benden bir yaş büyük abim ve ondan 4 yaş büyük ablam. O gece heyecandan uzun süre uyku tutmamıştı hepimizi. diğerlerini bilmiyorum ama ben ilk defa kasabaya gidecektim. kasabanın ve panayırın nasıl bir yer olduğunu bilmiyordum. Ama benim asıl merakım ve heyecanım, kasabaya gidecek olmamdan değil oraya otobüsle gidecek olmamdan kaynaklanıyordu. Köyümüze araba yolu yapılalı çok olmamıştı. Yol yapımının devam ettiği yerlere taş, çakıl taşıyan nafa arabaları dediğimiz sarı kamyonlar geçerdi çokça köyden. Ara sıra da şehre giden bir otobüs. O zamanlar babamın da ortağı olduğu bir otobüsümüz vardı ama ben henüz yolculuk yapmamıştım onunla. Sinop-Erfelek-Ayancık arasında çalışıyordu.

Büyüklerimiz öğretmişti bir araba geçerken yolun en uzak kenarına gidecek hazır ol vaziyette bekleyecek ve araba geçerken şoföre başımızla selam verecektik. Hele şoför de selamımıza karşılık verdi ise bizde de bir gurur bir gurur sormayın. Bu uygulamanın saygının yanında arabaya alışkın olmayan biz çocukların yola fırlayıp herhangi bir kazaya sebep olmamızı engellemenin bir yolu olduğunu çok daha sonra öğrenecektik. İşte yanımızdan geçerken içinde oturan insanlara gıpta ile baktığım önünde onu çeken hayvanlar olmadan nasıl gittiğini çok merak ettiğim otobüse binecektim bende. çok heyecanlıydım çoook.

Gece zor da olsa uyuduk. Sabah gün ışımadan annem bizi kaldırdı hazırladı. Zorla bir şeyler yedirdi aç gitmeyelim diye. Sonra yine karanlıkta babamın peşine takılarak araba yoluna kadar olan yokuş yolu yürüyerek çıktık. Köyün merkezi sayılan ; kahve , bakkal, cami ve okulun olduğu yerdeydi otobüs. Biz oraya kadar yürüdük. Orada bir kısım yolcu otobüste bir kısmı dışarda bekleyenler vardı. Gürültülü bir şekilde, çalışır vaziyette bekliyordu otobüs. Babam bizi de bindirdi. Birazda ürkerek bindiğimi hatırlıyorum. Ben ablamın yanına cam kenarına oturdum. Ama oturmamla kalkmam bir oldu, çünkü cam yukarıda kalmıştı dışarısını göremiyordum. Otobüs bir müddet yolcuların toplanmasını bekledi ve nihayet hareket etti. Tabi ben düşeceğim korkusu ile tekrar oturdum yerime. Hoplaya zıplaya giderken bir müddet sonra çokta korkulacak bir durum olmadığını kavradım. Önümdeki koltuğun arkasına sıkı sıkı sarılırsam düşmeden ayakta da gidebileceğimi tahmin etmem de çok sürmedi tabi ki. Yarı ürkerek başladığım o yolculukta duyduğum mutluluğu her halde kelimelerle anlatmam mümkün değil. Benim daha önce gıpta ile baktığım otobüs yolcularının arasında bende vardım. Gün ışımaya başlayınca komşu köyleri görmek, yollarda bekleyen yolcuların otobüsü durdurmaları binmeleri, herkesle merhabalaşıp hemen sohbete başlamaları yolculuğu zevkli hale getirdi. Farklı köylerden de olsalar herkes birbirini tanıyordu.

Uzun sayılabilecek yolculuğumuz boyunca yola yarısı boş çıkan otobüsümüz neredeyse dolmuştu. Bu arada gün ağarmış yol güzergahında bulunan evlerin önlerinde insanlar görmeye başlamıştık. yol boyunca da panayıra satmak için hayvanlarını götüren köylülere rastlıyorduk. Satışa giden hayvanların boyunlarında alınlarında dizi dizi boncuklar süsler takılıydı.

Bir müddet sonra geçtiğimiz köylerin aksine evlerin birbirine çok yakın olduğunu görmeye başladık. Ablam yaklaştık artık dedi. Otobüs hızını azalttı. Evler hemen yolun dibindeydi. ototbüs evlere çarpacak korkusu yaşadığımı hatırlıyorum.

Nihayet otobüs bir yerde durdu ve biz de herkesle bir otobüsten indik. Babamın peşine takılarak yürümeye başladık. Ablamın elini sıkı sıkı tutuyordum. Çok kalabalıktı ve bu kalabalıkta kaybolurum korkusu yaşıyordum. Kasabanın merkezinde bir köprüden geçerken köprüde gördüğüm bir adam bana günün ilk şokunu yaşattı. Kısa kollu bir gömlek giymişti adam ve kolunun dirseğinden aşağısı yoktu. Hayatımda gördüğüm ilk özürlü insandı. Bir insanın vücudunun bir parçası olmadan nasıl yaşayacağını tahayyül edemiyordum. Çok üzülmüştüm. bütün gün ve onu takip eden günlerde gözümün önünden gitmedi adam. Sürekli nasıl yemek yiyebiliyor, çorabını giyebiliyor mu gibi sorular kafamda döndü durdu.

Geçtiğimiz cadde ve sokaklar adeta insan seli gibiydi. Babam bizi biraz dolaştırdıktan sonra yemeğe gidelim dedi. Ömrümde ilk defa bir lokantaya gitmiştim. Çok tatlı dilli bir amca bizi karşıladı. O zamanlar bilmiyordum ama sonradan o lokantanın erfeleğin sayılı aşçılarından aşçı Yaşar'ın lokantası olduğunu öğrendim. Şimdilerde Erfeleğin meşhur Öztürk lokantası Sebahattin Öztürk'ün babasının lokantasıydı. Babam bize ne yemek istediğimizi sordu. Benim köprüde gördüğüm adamdan sonra bir şey yiyecek halim kalmamıştı. Belki çekingenlikte vardı ben bir şey yemeyeceğimi söyledim. Boğazına düşkünlüğü ile bilinen abim mi istedi babam mı söyledi bilmiyorum bizim hepimize de ciğer yemeği geldi. O gün nedense ablamda bir şey yemedi. ben de yemedim. Abim bizim tabaklarımızdakini de yemişti ve günlerce konuşup gülünmüştü nasıl yedin o kadar ciğeri diye.

Babam bizi mutlu etmek için elinden geleni yaptı. Benim aklıma ara sıra köprüdeki adam gelse de ilgimi çeken bir şey görünce unutuyordum. Karasu rengarenk cıvıl cıvıl dı. Her yerde insanlar vardı. tezgahlar da cıvıl cıvıl dı. ne ararsan var. Bir tane sabun satıcısı vardı. Ahenkli ahenkli bağırıyordu. ''Ayvalık marka sabunlar'' diyerek. 80 li yıllarda gelin olarak geldiğim Erfelek'te pazara gittiğimde aynı sabuncuyu yine aynı ahenkle ''Ayvalık marka sabunlar'' diye bağırırken bulmam benim için büyük sürpriz olmuştu. Babam, ablam eve bir şeyler alıyorlardı. Sonra plastik bebeklerin tahta arabaların olduğu oyuncak tezgahının önüne geldik. Babam bize bir şey alacaktı sanırım. Abim hemen arabalara bakmaya başladı babam da '' al bir tane'' dedi. bana da '' sende bebek beğen bakalım '' Ben bebeklere bakarken bütün oyuncaklardan farklı olan ve küçük bir platformun üstünde olan değişik bir şey vardı. İnsan vücudu gibi kolları bacakları ve kafası olan( şimdiki oyuncak robotları andırıyordu biraz) erkek kıyafetleri giydirilmiş küçük bir erkek figürü oyuncak bir sandalyede oturuyordu. Satıcı benim baktığımı görünce Sandalyenin bir yerine dokundu ve o şey tuhaf sesler çıkartarak oturup kalkmaya başladı. Ben korktuğumu belli etmemeye çalışıyordum insanlar ilgiyle izliyorlardı. o gün oradan bir bebek almayı o kadar arzu ettiğim halde, bebeğinde canlanabileceği korkusundan istemem diye tutturmuştum. Belki de benden daha fazla bebek almak isteyen ablam da benim tepkim yüzünden alamamıştı bir bebek.

Babam bizi bir müddet sonra çadır gibi bir yere götürmüştü. Çadırın içinde izleyiciler vardı. Bir perde açıldı. iki adam, biri yarı beline kadar çıplaktı. Birbirlerine bağırarak bir şeyler söylediler. Sonra yarı çıplak olan adama diğeri aniden bir kılıç sapladı kılıcın ucu adamın sırtında göründü ve hemen perde kapandı. çok korkmuştum. Ablam eğilip gerçek değil bu dedi ama yine de korkunçtu. Sonra perde yine açıldı. Bu sefer ortada üzeri tamamen örtülü bir masa, onun zerinde de kocaman tencere kapağı gibi bir şey. Adamın biri masanın başında bir şeyler yapıyordu. Sonra birden kapağı kaldırdı. Kapağın altında bir genç kız kafası vardı. Kız sağa sola bakıyordu. Sonra perde tekrar kapandı ve biz çadırdan çıktık. Artık tek isteğim bir an önce eve gitmekti.

Sonunda gitme vakti gelmiş otobüse dönmüştük. O kadar yorgundum ki dönüş yolunda hiç ayağa kalkıp camdan dışarı bakmamıştım herhalde. Başım ablamın omzunda yarı uyuklarken hiçbir gücün beni bir daha şehre getiremeyeceğini düşünüyordum. Tabi ondan birkaç yıl sonra hayat şartlarının bizi uzun yıllar yaşayacağımız İstanbul gibi dev bir şehrin göbeğine düşüreceğini tahmin bile edemezdim. O gün dönüş yolunda ben uyuklarken abim bir daha ne zaman geleceğinin hesaplarını yapıyor olmalıydı. Ablamda bizim ne zaman büyüyeceğimizi kendinin de bizim sorumluluğumuz olmadan özgürce ne zaman bir yere gidebileceğini düşünüyordu büyük bir ihtimalle. Babam da her baba gibi çocuklarına değişik ve güzel bir gün geçirtmiş olmanın mutluluğu ve huzuru içinde dönüyordu eve. Ben o günden sonra uzun bir müddet köprüdeki adama bakacak birinin olup olmadığını, kılıç saplanan adamın iyileşip iyileşmediğini, kapağın altındaki kızın bedeni olmadan nasıl yaşayabildiğini düşünüp durmaktan kendimi alamamıştım. Bu gün baktığım zaman o gün şok üzerine şok yaşamış olsam da iyi ki böyle bir anım da var hayatımda diyorum. Nur içinde yat babacığım. Mekanın cennet olsun.

keçeden sarkaç

2012-01-10T23:54:00.001-08:00

İnci tanesine

2011-11-14T04:55:00.000-08:00

Örgü örmeyeli uzun zaman oldu. Bir başlangıç yapayım dedim. Kısmet küçük yeyen inci hanımaymış. İyi ve sağlıkla giysin.

gölgesi de yeter

2011-11-10T01:32:00.000-08:00

ölümünün 73.yılında özlemle anıyoruz.

deyiştirdim dönüştürdüm

2011-05-22T15:27:00.000-07:00

oynamaya devam

2011-05-01T06:29:00.000-07:00

yeni hobilerim

2011-02-05T10:24:00.000-08:00

Değişim

2011-01-08T14:25:00.000-08:00

Bir değişim dönüşümde benden olsun. Değiştirmek için gerekenler: Kızınızın giymediği bir triko süveter, astar için az bi miktar herhangi bir kumaş, varsa birde tahta görünümlü bir çift çanta kulpu.

Sonuçta böyle bir şey işte.

hanım dilendi bey beyendi

2010-11-04T07:49:00.001-07:00

Çok oldu bir şey paylaşmıyalı buradan. Bir başlangıç yapayım dedim. Devamının geleceğini umuyorum. Evdeki eski pufu hanım dilendi bey beğendi örgüsü ile kapladım. (Gerçi benim beyim pek beğenmedi ama olsun :) )

bebekler

2010-09-12T12:31:00.000-07:00

proje kırlent

2009-12-15T10:01:00.000-08:00

Kırlent çalışmalarına başlıyorum nihayet. Kafamda yapmak istediğim modeller var fakat bi süre daha beklemek zorunda. Şimdilik bu tafta kırlentleri, aşağıdaki yapım aşamaları ile veriyorum. Devamı inşallah kısa zamanda gelir.

pazenden

2009-12-09T12:52:00.000-08:00

yemeni fularlar

2009-12-03T10:30:00.001-08:00

havalar soğudu.aman ayaklar üşümesin.

2009-11-30T16:20:00.000-08:00

bayramınız kutlu olsun

2009-11-26T14:26:00.000-08:00

küçük bakliyat torbaları

2009-11-16T10:20:00.001-08:00

küçük hanımlara polardan panço

2009-11-02T13:23:00.001-08:00

Kadife gibi polarları görünce dayanamadım.her renginden aldım ikişer metre. İlk bu çıktı elimden. Ama aklımda var başka projelerde. Paylaşırım zamanı gelince.