Ioannina Tango

Federico Naveira & Ines Muzopappa

2012-02-10T22:40:00.002+02:00

Desde el Alma (Vals)

2012-02-10T22:39:00.000+02:00

Στίχοι: http://letrasdetango.wordpress.com/2011/08/01/desde-el-alma/

Συνθέτης: Rosita Melo

Murga Argentina - Caceres

2012-02-10T12:04:00.001+02:00

Murga (wikipedia): http://en.wikipedia.org/wiki/Murga

Murga Argentina by Caceres

La tubatango

2012-01-28T19:08:00.002+02:00

tubatango.com

Paciencia

2012-01-28T18:59:00.001+02:00

La Milonga de Moran

2012-01-28T18:53:00.000+02:00

http://lamilongadelmoran.blogspot.com

http://junandomilongas.blogspot.com/

http://junandomilongas.com.ar/

Tango salon - Elegance and style

2012-01-18T01:45:00.001+02:00

Tango Ardiente Group

2012-01-02T02:27:00.001+02:00

Το συγκρότημα «Tango Ardiente» ιδρύθηκε στα τέλη του 2003 στα Ιωάννινα. Στη σημερινή του μορφή αποτελείται από τους: Δήμητρα Ηγουμενίδη (πιάνο), Αλέξανδρο Λώλη (βιολί) και Γιάννη Σιούτη (ακκορντεόν). Τα μέλη του συγκροτήματος, με μεγάλη αγάπη για το Tango αλλά και για τη μουσική γενικότερα, αποφάσισαν να εξερευνήσουν τα μονοπάτια του Αργεντίνικου Tango, μιας μουσικής που συγκίνησε και εξακολουθεί να συγκινεί εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Οι «Tango Ardiente» εμφανίστηκαν για πρώτη φορά σε παράσταση τον Ιούλιο του 2004 στα Ιωάννινα. Ακολούθησαν πολλές εμφανίσεις στα Ιωάννινα και στην Αθήνα. Έχουν συνοδεύσει ζωντανά τους «Los Ocampo», διάσημο ζευγάρι χορευτών, που έχουν θριαμβεύσει με το περίφημο «Tango Passion».

Touch and Go - Tango in Harlem

2011-12-27T16:02:00.002+02:00

Carnaval de mi Barrio

2011-11-30T15:06:00.001+02:00

Total Disquise

2011-11-30T13:42:00.001+02:00

Under the blue sky
It’s just you and I
And I wonder why
I can’t be with
Anyone else but you

Is it something in your eyes
Or your innocent lies
That makes me feel like I’m lost here
I’m wandering around in total disguise

It was extraordinary
And for one too many
I loved you sevdim seni
Sen de sev beni, sev beni

Since you could make me smile
Then you could stop the world for a while
Sometimes you make me cry
Then you give me wings and make me fly

Na na na na na
Na na na na na
Na na na na na

I hope is true
and i'm with you
we both wanna trip
that'll never be true
whatever you do
tell me you feel the same way too...

Since you could make me smile
Then you could stop the world for a while
Sometimes you make me cry
Then you give me wings and make me fly

Since you could make me smile
Then you could stop the world for a while
Sometimes you make me cry
Then you give me wings and make me fly

Tango Vals - Con Tus Besos

2011-11-09T14:45:00.000+02:00

Sin Rumbo

2011-10-01T18:16:00.002+03:00

Sin Rumbo - La catedral del Tango

http://sinrumbotango.com.ar

Sunderland Club

2011-10-01T18:11:00.003+03:00

Sunderland Club - La Milonga del Mundo

http://sunderlandclub.com.ar

Fado - Tango

2011-09-22T18:50:00.000+03:00

Fado - Tango milonga στο Βέλγιο

Οταν το χασάπικο συναντά το τάνγκο

2011-09-21T09:27:00.000+03:00

http://www.nostosonline.gr/el/eventos/eventos-realizados/tango-jasapico-pelicula-gr.html

ΤΑΝΓΚΟ – ΧΑΣΑΠΙΚΟ: Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΛΙΜΑΝΙΩΝ
Ντοκιμαντέρ γύρω από το Χορογραφικό Έργο του Γιώργου Δερμιτζάκη

Ο Γιώργος Δερμιτζάκης με τη σύζυγό του

Γιώργος Δερμιτζάκης : Ο Κρητικός που μαθαίνει τους Αργεντινούς... τανγκό και χασάπικο

Ο 77χρονος, Γιώργος Δερμιτζάκης, με καταγωγή από τα Χανιά, ανέβασε το περασμένο φθινόπωρο στο Μπουένος Άιρες την παράσταση με τίτλο "Τάνγκο-Χασάπικο", όπου συνδύασε αριστοτεχνικά τη μουσική δύο κορυφαίων συνθετών, του Μίκη Θεοδωράκη και του Άστορ Πιατσόλα.

Με αφορμή την παράσταση και με πρωτοβουλία του Ελληνικού Πολιτισμικού Κέντρου "Νόστος" γυρίστηκε ένα ντοκιμαντέρ που έρχεται να αναδείξει τη σχέση του μαέστρου με τους χορευτές και την προσπάθεια του να μεταβιβάσει και να ενώσει την ελληνική και αργεντίνικη κουλτούρα, μέσω του χορού.

Γιος μεταναστών

Έτσι μεγάλωσε, άλλωστε, ο Γιώργος Δερμιτζάκης στο Μπουένος Άιρες, όπου οι γονείς του πήγαν το 1925, από τα Χανιά. Ο πατέρας, υπάλληλος στα τραμ, η μητέρα μεγάλωνε τα δύο παιδιά, στο σπίτι, όπου μιλούσαν μόνο ελληνικά. Πίστευαν ότι μία μέρα θα γυρίσουν στην Ελλάδα, ένα όνειρο που ακύρωσε, τελικά, ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος…

Ο Γιώργος Δερμιτζάκης σπούδασε πολιτικός μηχανικός στο πανεπιστήμιο του Μπουένος Άιρες, όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε, και ανέλαβε μεγάλα έργα στην Αργεντινή. Το πάθος του, όμως, ήταν ο χορός. Ένα πάθος που γεννήθηκε στα εφηβικά του χρόνια, βλέποντας αμερικάνικα μιούζικαλ, δουλεύοντας ως πωλητής σοκολάτας στους κινηματογράφους. Αλλά και οι χοροεσπερίδες, που οργάνωναν οι Έλληνες μετανάστες, με κάθε αφορμή, ήταν "μαγευτικές" για το μικρό Γιώργο, που στόχο είχε βάλει να γίνει χορευτής.

"Φυσικά, εμένα μου άρεσαν οι ελληνικοί χοροί, που έχουν λεβεντιά, αλλά και το τάνγκο. Προσωπικά, με μάγευαν οι κρητικοί χοροί, που ξεκίνησα να χορεύω στα 14 μου χρόνια, κρυφά από τους γονείς. Αργότερα, και ενώ είχα ήδη ολοκληρώσει τις σπουδές μου και εργαζόμουν ως πολιτικός μηχανικός, ξεκίνησα τη συστηματική ενασχόλησή μου με το χορό", αφηγείται ο Γιώργος Δερμιτζάκης.

Ξεκίνησε να χορεύει σε θεατρικές παραστάσεις. Άρεσε πολύ η εμφάνισή του, και έτσι χόρεψε και σε κάποιες ταινίες. Από τις αρχές της δεκαετίας του ΄60 δημιούργησε και χορευτικό συγκρότημα, στην Πανελλήνια Κοινότητα, με Ελληνόπουλα και Αργεντινούς.

Παράλληλα, άρχισε να κάνει δικές του χορογραφίες.

Με τη σύζυγό του, Αγγελική, συνέλαβαν την ιδέα για το "Τάνγκο-Χασάπικο", το 1985, ακούγοντας μία κασέτα που τους είχαν στείλει από την Ελλάδα, με τη μουσική από την ταινία "Τα Πέτρινα Χρόνια".

Ένας Έλληνας ναύτης, χαρακτηριστική φιγούρα με το μαύρο κασκέτο του, χορεύει σε κάποιο λιμάνι χασάπικο. Εικόνες σαν αυτή, από μια Ελλάδα που … χάνεται, “ντυμένες” με τη μουσική δύο κορυφαίων συνθετών, του Μίκη Θεοδωράκη και του Άστορ Πιατσόλα- και όχι μόνο- “πάντρεψε” επί σκηνής ο ομογενής Γιώργος Δερμιτζάκης, σε μια μοναδική παράσταση, με τίτλο “Τάνγκο-Χασάπικο”, που ανέβασε το περασμένο φθινόπωρο στο θέατρο Γκλόμπο του Μπουένος Άιρες. Μια παράσταση που “έκλεψε” την καρδιά όλων όσοι την παρακολούθησαν.

Στα 77 του χρόνια, ο Γιώργος Δερμιτζάκης, γιος μεταναστών από την Κρήτη, συνέθεσε αριστουργηματικά τις χορογραφίες του πάνω σε δύο χορούς, το τάνγκο και το χασάπικο, που έχουν ως “πατρίδα” τους το … λιμάνι (Πειραιάς-Μπουένος Άιρες), αλλά και κοινή ρυθμική αναλογία- δυο επί τέσσερα.

Η πολύ μεγάλη απήχηση του έργου ήταν και το έναυσμα για τα γυρίσματα ενός ντοκιμαντέρ, με πρωτοβουλία του Ελληνικού Πολιτισμικού Κέντρου “Νόστος” του Μπουένος Άιρες, που ολοκληρώθηκαν μέσα σε λίγους μόνο μήνες. Ένα ντοκιμαντέρ, που έρχεται να αναδείξει τη σχέση του μαέστρου με τους χορευτές και την προσπάθεια του να μεταβιβάσει και να ενώσει την ελληνική και αργεντίνικη κουλτούρα, μέσω του χορού.

Έτσι μεγάλωσε, άλλωστε, ο Γιώργος Δερμιτζάκης στο Μπουένος Άιρες, όπου οι γονείς του πήγαν το 1925, από τα Χανιά της Κρήτης. Ο πατέρας, υπάλληλος στα τραμ, η μητέρα να μεγαλώνει τα δύο παιδιά, στο σπίτι, όπου μιλούσαν μόνο ελληνικά. Πίστευαν ότι μία μέρα θα γυρίσουν στην Ελλάδα, ένα όνειρο που ακύρωσε, τελικά, ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος…

Ένας πολιτικός μηχανικός, δεινός χορευτής

Ο Γιώργος Δερμιτζάκης σπούδασε πολιτικός μηχανικός στο πανεπιστήμιο του Μπουένος Άιρες, όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε, και ανέλαβε μεγάλα έργα στην Αργεντινή. Το πάθος του, όμως, ήταν ο χορός. Ένα πάθος που γεννήθηκε στα εφηβικά του χρόνια, βλέποντας αμερικάνικα μιούζικαλ, δουλεύοντας ως πωλητής σοκολάτας στους κινηματογράφους. Αλλά και οι χοροεσπερίδες, που οργάνωναν οι Έλληνες μετανάστες, με κάθε αφορμή, ήταν “μαγευτικές” για το μικρό Γιώργο, που στόχο είχε βάλει να γίνει χορευτής.

“Φυσικά, εμένα μου άρεσαν οι ελληνικοί χοροί, που έχουν λεβεντιά, αλλά και το τάνγκο. Προσωπικά, με μάγευαν οι κρητικοί χοροί, που ξεκίνησα να χορεύω στα 14 μου χρόνια, κρυφά από τους γονείς. Αργότερα, και ενώ είχα ήδη ολοκληρώσει τις σπουδές μου και εργαζόμουν ως πολιτικός μηχανικός, ξεκίνησα τη συστηματική ενασχόλησή μου με το χορό”, αφηγείται στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, από το Μπουένος Άιρες, ο Γιώργος Δερμιτζάκης.

Ξεκίνησε να χορεύει σε θεατρικές παραστάσεις. Άρεσε πολύ η εμφάνισή του, και έτσι χόρεψε και σε κάποιες ταινίες. Από τις αρχές της δεκαετίας του ΄60 δημιούργησε και χορευτικό συγκρότημα, στην Πανελλήνια Κοινότητα, με Ελληνόπουλα και Αργεντινούς.

Παράλληλα, άρχισε να κάνει δικές του χορογραφίες. Έτσι, τη δεκαετία του ΄70 ανέβασε το δικό του “Ζορμπά, El griego”, που γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Ακολούθησαν άλλες χορογραφίες, όπως η “Φαίδρα”, η “Ψυχοκόρη”, η “Ταβέρνα”, κ.ά. Τα έργα ανέβαιναν πάντα με χορηγίες Ελλήνων μεταναστών που τον στήριξαν, όπως ο μεγαλοεπιχειρηματίας Οδυσσέας Γεωργάλος, για τον οποίο τρέφει ιδιαίτερη αγάπη. Ο “Ζορμπάς”, όμως, του Δερμιτζάκη, συνεχίζει και σήμερα να παίζεται, με επιτυχία, όχι μόνο στην Αργεντινή, αλλά και στην Ουρουγουάη, το Περού, τη Βραζιλία, τη Χιλή κ.ά.

Παντρεύτηκε την Αγγελική Σιδεράκη, ομογενής κι αυτή, με ρίζες στη Χίο και την Καππαδοκία, της Μικράς Ασίας, με την οποία ευτύχησε να αποκτήσει δύο παιδιά και τέσσερα εγγόνια. Η Αγγελική, εκτός από καλή σύζυγος και μητέρα, είναι και παρτενέρ του στο χορό.

Μαζί συνέλαβαν την ιδέα για το “Τάνγκο-Χασάπικο”, το 1985, ακούγοντας μία κασέτα που τους είχαν στείλει από την Ελλάδα, με τη μουσική από την ταινία “Τα Πέτρινα Χρόνια”.

“Όταν την άκουσε η γυναίκα μου, στην αυλή του σπιτιού μας, μού είπε: Γιώργο αυτό είναι τάνγκο. Έτσι γεννήθηκε το Τάνγκο-Χασάπικο”, λέει ο Γιώργος Δερμιτζάκης. Και συνεχίζει: “Θα γνωρίζετε ασφαλώς ότι οι Αργεντινοί αγαπούν την ελληνική μουσική, την Ελλάδα γενικότερα. Αρκεί να σας πω ότι προτού ξεσπάσει η κρίση στο Μπουένος Άιρες υπήρχαν εννέα ελληνικά μαγαζιά, όπου πήγαιναν όλοι για να ακούσουν ελληνική μουσική.

Αλλά και ελληνικές παραστάσεις. Θυμάμαι, στο θέατρο ‘Alvear’, ανέβηκε το 1988 η παράσταση “Μία ελληνική νύχτα”, όπου με κάλεσε ο Μαραγκός και εμφανίστηκα με την Αγγελική και χορέψαμε τάνγκο-χασάπικο. Ο κόσμος έκλαιγε”.

Τι είναι, τελικά το Τάνγκο-Χασάπικο;

Να πώς περιγράφει ο Γιώργος Δερμιτζάκης το “πάντρεμα” αυτό των δύο χορών, συμβόλων της Αργεντινής και της Ελλάδας:

“Το τάνγκο και το χασάπικο είναι αστικοί χοροί, με ρυθμό δυο τέταρτα(quatro). Είναι χοροί που έχουν σχεδόν όμοια κοινωνικά, γεωγραφικά και πολιτισμικά χαρακτηριστικά. Το εφαλτήριο αυτής της πολιτισμικής ανταλλαγής και στις δυο χώρες είναι το λιμάνι (puerto). Αλλά και το νόημα των στίχων είναι στην ουσία το ίδιο. Βρέχει στη φτωχογειτονιά, βρέχει και στη καρδιά μου’, είναι στίχοι τάνγκο… Τελικά, συνοψίζει την ταυτότητα μας, την ταυτότητα μου, την ταυτότητα όλων των Ελλήνων, που ζούμε στο Μπουένος Άιρες. Είμαστε Αργεντινοί και Έλληνες ταυτόχρονα.

Αυτή η σύνθεση παρουσιάζεται μέσα από το τάνγκο- χασάπικο.

Μέσα από το χορό μεταδίδονται οι δυο πολιτισμοί, τα συναισθήματα των δυο λαών, οι δυο ζωτικές ενέργειες, που έχουν ως αποτέλεσμα να παράγεται η συμβίωση του τάνγκο με το χασάπικο”.

Η γνωριμία με το Μίκη

Στάθηκε τυχερός στο να ακούει καλή ελληνική μουσική, χάρη σ’ έναν Έλληνα διπλωμάτη, που του προμήθευσε μπομπίνες με έργα του Θεοδωράκη και του Χατζηδάκι, έργα σπουδαία, όπως λέει. Με το Θεοδωράκη είχε, μάλιστα, την τύχη να γνωριστεί το 1993, στο Μπουένος Άιρες, όπου είχε πάει ο μεγάλος μας συνθέτης.
“Η εθνική μας ταυτότητα είναι το ζεμπέκικο και το χασάπικο”. Τα λόγια αυτά, που του είπε ο Μίκης σ’ αυτή τη μοναδική συνάντησή τους, εκφράζουν και τον ίδιο τον Δερμιτζάκη, γι΄ αυτό και τον άγγιξαν ιδιαιτέρα, όπως και ο μεγάλος μας δημιουργός.
“Ήμασταν όλοι ενθουσιασμένοι από το μεγάλο αυτό πολιτιστικό γεγονός, που μας έκανε διπλά υπερήφανους”, θυμάται ο Δερμιτζάκης.

“Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση- μας λέει- η απλότητα του Θεοδωράκη. Γνωριστήκαμε στις πρόβες. Από τη συνάντησή μας αυτή κρατώ, μέχρι σήμερα, τη ζεστασιά και τη φιλικότητά του. Ενδιαφέρθηκε και για τη δουλειά μου, γεγονός που φυσικά με κολάκευσε. Μάλιστα, μου είπε ότι, όταν ξαναπαρουσιάσω το δικό μου ‘Ζορμπά, El griego’ να του πω με πόσα όργανα θα ήθελα να είναι η ενορχήστρωση, ώστε να μου στείλει την παρτιτούρα.
Τελικά, ο Μίκης κράτησε την υπόσχεση. Μου έστειλε, αργότερα, την ενορχήστρωση του έργου, που την κρατώ ως φυλαχτό”.

Οι Έλληνες της Αργεντινής προσπαθούν να κρατήσουν την πολιτιστική τους ταυτότητα, παρ΄ όλες τις αντιξοότητες, επισημαίνει ο Γιώργος Δερμιτζάκης, επισημαίνοντας πως η οικονομική κρίση, ασφαλώς, έχει αρνητικό αντίκτυπο, αν όμως θέλεις να προσφέρεις, τίποτα δεν σε σταματά.

“Χρειάζονται θαρραλέα βήματα, όπως πράττει η πρόεδρος του Ελληνικού Πολιτισμικού Κέντρου ‘Νόστος’, Χριστίνα Τσαρδίκος. Πρέπει να κάνουμε το παν, ώστε να κρατήσουμε, πρωτίστως, ζωντανό το ενδιαφέρον των Αργεντινών για τον πολιτισμό μας και αυτό κάνει ο ‘Νόστος’, σημειώνει.

“Η Ελλάδα και οι χοροί της είναι η ζωή μου”

Η Ελλάδα και η Κρήτη, ειδικότερα, είναι για την οικογένεια Δερμιτζάκη κάτι το ξεχωριστό. Τα τελευταία χρόνια, οι επισκέψεις έχουν αραιώσει αισθητά, λόγω της οικονομικής κρίσης, αυτό όμως δεν μειώνει τη λαχτάρα και το νόστο για την πατρίδα της καρδιάς.

Και τι καλύτερο από το να συνεχίσει αυτό που δημιούργησε, με το να μυεί νέους χορευτές, ελληνικής και μη καταγωγής, στο μαγικό κόσμο που του επιφύλαξε τόσες χαρές.

Ένας από αυτούς είναι και ο 30χρονος Μάριος Κουτσοβίτης, ο οποίος συνεργάζεται με το Γιώργο Δερμιτζάκη τα τελευταία οκτώ χρόνια. Χορογράφος, με σπουδές στο Μπουένος Άιρες, ο Μάριος δηλώνει ξετρελαμένος με το χασάπικο και το ζεϊμπέκικο, κορυφαίους χορούς για τον ίδιο, που τους βάζει ακόμη και πάνω από το τάνγκο.

“Όταν χορεύω ελληνικούς χορούς, αισθάνομαι απόλυτα Έλληνας. Δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω, αλλά νιώθω ότι οι χοροί αυτοί ρέουν στο αίμα μου, είναι η ζωή μου όλη. Μ’ αυτούς μεγάλωσα και νοιώθω τυχερός που μπόρεσα να κάνω επάγγελμά μου τη διδασκαλία τους”, δηλώνει με υπερηφάνεια ο Μάριος, στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

“Είμαι χαρούμενος που πέρα από το γκρουπ του Δερμιτζάκη, διδάσκω σε πέντε χορευτικά, στο ‘Νόστο’ και σε ελληνικές κοινότητες, εδώ στο Μπουένος Άιρες”, συμπληρώνει.

Δεν είναι, όμως, μόνο οι χοροί, αλλά και τα ήθη, τα έθιμα και η ελληνορθόδοξη πίστη, που με ευλάβεια τού μεταλαμπάδευσαν οι γονείς του, Χρήστος και Φρόσω, με ρίζες στη Σπάρτη και τον Πειραιά.

Το όνειρο του Μάριου, είναι να ανέβει το “Τάνγκο- Χασάπικο” στην Ελλάδα, που έχει να επισκεφθεί ο ίδιος από το 2001. Έως τότε, αρκείται να “σερφάρει” στο διαδίκτυο, για να χορτάσει τη δίψα που τον βασανίζει γλυκά, όπως λέει.

Μία νεαρή πολίτης του Κόσμου σκηνοθετεί το “Τάνγκο-Χασάπικο”
Το πτυχίο οικονομικών επιστημών, που έλαβε από την ΑΣΟΕΕ, δεν ήταν αυτό που τελικά αναζητούσε η Κωνσταντίνα Μπούσμπουρα. Έτσι, αποφάσισε να συνεχίσει τις σπουδές της στο πανεπιστήμιο της Σαλαμάνκα, ακολουθώντας λατινοαμερικανικές σπουδές και στη συνέχεια στο πανεπιστήμιο της Σεβίλλης, απ’ όπου πήρε πτυχίο Ανθρωπολογίας.

Σήμερα, ασχολείται επαγγελματικά με την έρευνα στο χορό, τον οποίο αντιλαμβάνεται, όπως λέει, ως ένα δυναμικό πεδίο σχέσεων και αντιθέσεων.

“Πιστεύω στη δύναμη του χορού να παράγει και να προάγει πολιτισμό και κυρίως Τέχνη. Με ενδιαφέρει ο χορός ως επάγγελμα, πώς αντιλαμβανόμαστε κοινωνικά το επάγγελμα του χορευτή, χορογράφου, η θέση του επαγγέλματος στον ευρύτερο χώρο της Τέχνης και της κουλτούρας”, τονίζει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η Κωνσταντίνα Μπούσμπουρα.

Ασχολήθηκε με τον κλασικό χορό από την ηλικία των έξι ετών. Στη Σεβίλλη σπούδασε και φλαμένγκο, για έξι χρόνια, και γενικά έκανε ανθρωπολογική έρευνα και πρότζεκτ πάνω στο φλαμένγκο.
Ζώντας στο εξωτερικό από το 2000, η Κωνσταντίνα είχε βάλει ως σκοπό να ενθαρρύνει κάποια επαγγελματική σχέση με την Ελλάδα, σε διαπολιτισμικό επίπεδο. Η κατάλληλη αφορμή δόθηκε το 2009, με το ντοκιμαντέρ της “Εl Sentir desde afuera” (Feeling from outside), που παρουσιάστηκε στο πρώτο φεστιβάλ εθνογραφικού ντοκιμαντέρ της Αθήνας.

Το ντοκιμαντέρ ήδη είχε αποσπάσει το πρώτο βραβείο “video art”, στο διαγωνισμό “Σύνορα χωρίς χαρτιά”, που διοργάνωσε ο δήμος της Σεβίλλης. Συμμετείχε, επίσης, στην Μπιενάλε νέων καλλιτεχνών στα Σκόπια, το 2009 και σε πολλά διεθνή φεστιβάλ.

“Αυτή ήταν και η αφετηρία για όλα τα επόμενα πρότζεκτ μου στο επίπεδο του εθνογραφικού ντοκιμαντέρ”, αναφέρει η κα Μπούσμπουρα και προσθέτει: “πλέον, ασχολούμαι σε επαγγελματικό επίπεδο με το ταγκό και η έρευνά μου εστιάζεται στον σύγχρονο χορό”.

Οι επαφές της νεαρής σκηνοθέτιδας με την Αργεντινή ξεκίνησαν το 2001, όταν φοιτήτρια ακόμη γνώρισε τον Αργεντινό σύντροφό της, στο πανεπιστήμιο της Salamanca.

“Έκανα το πρώτο μου ταξίδι τον Αύγουστο του 2001, λίγους μήνες πριν ξεσπάσει η γνωστή σε όλους μας κρίση της Αργεντινής. Το Μπουένος Άιρες με συνεπήρε, αρχικά, σαν πολυπολιτισμική πόλη, όπως και η μουσική του Πιατσόλα”, αναφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, η Κωνσταντίνα Μπούσμπουρα.
Την απόφαση για οριστική εγκατάσταση την πήρε το 2008, όταν ένιωσε ότι η σχέση της με την Ισπανία είχε ολοκληρωθεί και αναζητούσε πλέον νέους ορίζοντες.

“Ήταν η πιο καλή και ώριμη επιλογή της ζωής μου. Σταθμός στην ολοκληρωτική μου εγκατάσταση στο Μπουένος Άιρες στάθηκε η συνεργασία μου με δύο γυναίκες: την Χριστίνα Τσαρδίκος και την Τζούλια Χάιμαν. Η Χριστίνα με κάλεσε να κάνω μαθήματα στο ‘Νόστο’ και μέσα από τη δυναμικότητά της γνώρισα τον Ελληνισμό του Μπουένος Άιρες. Η Τζούλια Χάιμαν είναι η επαγγελματική συνεργάτης μου και πολύ καλή μου φίλη. Γνωριστήκαμε στο πανεπιστήμιο και αρχίσαμε αμέσως να δουλεύουμε σε εθνογραφικά, οπτικοακουστικά πρότζεκτ πάνω στο χορό”, τονίζει.
Τι σημαίνει για την ίδια ο ελληνισμός που συνάντησε στην άκρη αυτή του κόσμου;

“Είναι- μας λέει- ο ‘Νόστος’, η ψυχή και τα μάτια της Χριστίνας, το έργο του Δεμιρτζάκη, οι Αργεντινοί που ενθουσιάζονται μόλις ακούσουν Ελλάδα, οι δρόμοι με τις ελληνικές ονομασίες, το ταγκό της Νεφέλης, που το χορεύουν στον πολυσύχναστο δρόμο ‘Florida’. Αλλά και η ελληνική μουσική που ακούγεται και σήμερα στα αρμενικά εστιατόρια, το ελληνικό σχολείο, οι Έλληνες του Μπουένος Άιρες, που ταξιδεύουν με τη μνήμη τους, οι μαθητές μου που λατρεύουν τη γλώσσα και την κουλτούρα μας…”.

Οπότε η πρόταση της Χριστίνας Τσαρδίκος για τα γυρίσματα του ντοκιμαντέρ “Τάνγκο-Χασάπικο” βρήκε γόνιμο έδαφος. “Όταν μιλάμε στην Αργεντινή για ελληνικούς χορούς, σίγουρα μιλάμε για το Γιώργο Δερμιτζάκη”, της είπε.

“Το τάνγκο και το χασάπικο ενώνονται στο λιμάνι, μέσα από τους μετανάστες. Εκεί, οι ρυθμικές τους αναλογίες βρίσκουν και τις πολιτισμικές και δημιουργείται η συμβίωση. Αυτή είναι η βασική ιδέα του ντοκιμαντέρ”, σημειώνει η κα Μπούσμπουρα.

Από την πρώτη στιγμή ενθουσιάζεται με το πάθος και την αγάπη του Γιώργου Δερμιτζάκη και του Μάριου Κουτσοβίτη για τους ελληνικούς χορούς, που έχουν ιδιαίτερη σημασία για τους Έλληνες της διασποράς. Η επαφή με το έργο και την προσωπικότητα του Γιώργου Δερμιτζάκη, της έβγαλε αγάπη, ταύτιση και ανάγκη να μιλήσει στην Ελλάδα για την πολιτισμική δύναμη αυτού του ανθρώπου.

“Ταυτίστηκα γιατί κι εγώ νιώθω, όπως ο Δερμιτζάκης, ότι η ταυτότητά μου είναι ελληνική στη μήτρα της, αλλά εμπλουτισμένη με πολλά πολιτισμικά στοιχεία. Όπως δηλαδή και το τάνγκο-χασάπικο, που αντιπροσωπεύει την ταυτότητα των Ελλήνων που ζουν στην Αργεντινή”, σημειώνει η νεαρή σκηνοθέτιδα.

Και συμπληρώνει: “Ανακάλυψα, παράλληλα, την απόλυτη ταύτιση στα ενδιαφέροντά μου: την αγάπη για το χορό και τη δημιουργία μιας νέας ταυτότητας, μέσω του τάνγκο, και το χασάπικο που ανέκαθεν θεωρούσα μέρος της παγκόσμιας ελληνικής κληρονομιάς. Τα γυρίσματα οργανώθηκαν πολύ γρήγορα, χάρη στην ομάδα που συνεργάστηκα και κυρίως τη συμπαραγωγό Τζούλια Χάιμαν”.

http://www.athina984.gr/node/135038

Εκφώνηση είδησης

Ο Αργεντίνος ζωγράφος Fabian Perez

2011-07-15T13:01:00.001+03:00

fabianperez.com

Fabian Perez

Otros Aires - Percanta

2011-06-28T16:18:00.003+03:00

La viruta

2011-06-28T16:18:00.000+03:00

Lejos de tí

2011-05-21T09:46:00.000+03:00

Hoy que la lluvia
entristeciendo está la noche,
y las nubes en derroche
tristemente veo pasar,

Viene a mi mente
la que lejos de mi lado,
El cruel destino ha posado
solo por verme llorar.

Y a veces pienso
que es tal vez mi desventura,
La causa de esta amargura
que no puedo soportar,

Quiero estar al lado de ella
para decirle que es bella,
Para decirle que nunca
podré dejarla de amar.

Pero estoy lejos de ti
sin saber como estarás,
Si estarás pensando en mi
o no me recordarás.

Solo sé que yo te quiero
con una inmensa pasión
Y que mi más grande anhelo
es que no olvides mi corazón.
*bis*

El Huracan

2011-05-21T09:42:00.002+03:00

http://www.youtube.com/watch?v=xdhGgKdUskk

"El Huracan" Tango
Música: Osvaldo Donato y Edgardo Donato
Letra: Nolo López
Fuente: canal Solo Tango
.................................
El huracán desrraigó con crueldad
el rosal que planté en el jardín
de mi amor que cuidé con afán
y, al nacer una flor, la traición
le cortó sin piedad su raíz
y el rosal nunca más floreció.
Como al rosal mi ilusión la mató
un amor de mujer que mintió.
Cristo soy con mi cruz al andar,
compasión solo doy al pasar.
Vendaval que arrasó mi querer,
huracán transformao en mujer.

Fueron sus caricias
llenas de mal y traición,
labios que mintieron despiadados
y al besar su falsa boca
se me helaba el corazón.
Ilusión que se fue,
amor que mató.
Una mala mujer que lleva
el veneno escondido
en su negro corazón.

Te perdoné porque odiar yo no sé,
ni rencor para ti guardaré
sólo sé que su mal derrumbó
el Edén que hilvané con fervor,
luz de amor que jamás volverá
a alumbrar a mi fiel corazón.
Vago sin fe con mi cruz de dolor,
hoy vivir para mí es crueldad
juventud que le di sin dudar
y jugó sin piedad con mi amor.
Vendaval que arrasó mi querer,
huracán transformao en mujer.

Eugenia Ramirez Miori

2011-05-10T18:55:00.000+03:00

Eugenia Ramirez Miori is an Argentinian tango dancer and actress, who stars in the new film La Cantante de Tango. She also runs the Nosotros Tango Club in Brussels

A love story brought me to Brussels – a love story which happened because of a film.

In 2002 Brussels-based filmmaker Diego Martinez Vignatti (pictured with Eugenia) returned to his native Argentina to make a documentary, Nosotros, about the people and culture of Buenos Aires. In the film, he followed my work as a tango dancer and, while we were filming, we fell in love. Diego lived 15,000km away in Brussels, but I immediately decided to leave everything behind to be with him.

When I arrived in Brussels, I was charmed by the city. I also realised that a blank page had opened in front of me and that I could write whatever I wanted on it.

Nobody knew anything about me here. In Brussels, I became a woman without a past, so I could start again and rebuild myself as I wished. The streets of Brussels didn’t remind me of anything, so I could erase all my bad memories.

At the same time, I had a strange feeling that another Eugenia could continue to live a parallel life in Argentina – a feeling which was enhanced by the birth of my daughter. Perhaps that’s a feeling which is shared by many women and especially by people who leave their native land for a new country.

This idea is one of the themes of Diego’s new film, La Cantante de Tango (The Tango singer), which is currently showing in cinemas. I play Helena, a tango singer whose heart has been broken. She is faced with the choice of staying in Argentina, where everything reminds her of her heartbreak, or going into exile in Europe in order to escape the memories and rebuild herself. By following two parallel storylines, the film explores a question which everyone asks themselves at some point: what would have happened if I had chosen a different path?

People always ask me if it’s difficult working with my husband as director. Actually, I love working with Diego, and I love his projects as if they were our children. We have a guaranteed artistic intimacy which leaves no room for egotism, and I have complete trust in him. When Diego is filming, the camera seems to become capable of x-raying an actor’s soul.

For the role of Helena, I needed to be convincing as a professional tango singer. Although I’ve always loved singing, my voice wasn’t on that level. I prepared myself by taking lessons from tango singing coaches for eighteen months and exercising my voice every day without fail. It required a lot of discipline, but it was worth it because it gave my performance depth and soul.

I trained as an actress at the Conservatorio Nacional de Arte Dramatico in Buenos Aires, and played all sorts of theatre roles from classical to modern. Since moving to Brussels, though, I’ve channelled my energies into the Nosotros Tango Club, which Diego and I founded in 2003.

Nosotros is not just a tango school, but really a club where people can experience the spirit of the tango, whether they’re learning to dance, listening to the music or dancing the night away at one of our milongas. It’s a little corner of Buenos Aires in Brussels where everyone can feel at home. We also organise trips to Argentina for those who want to experience the tango culture in its native setting.

Diego and I love living in Brussels. At home we always speak Spanish, but we’re very proud of our little bilingual daughter, who is two years old and speaks French at school. And we go back to Argentina very often, whether it’s for filming or just to visit.

Nosotros Tango Club,
27 Avenue des Saisons, Brussels (Ixelles).
www.tangoargentino.be

Interview by Jennifer Landsbert-Noon
Portrait by Griet Hendrickx

Leonardo Lerman "Petaca"

2011-05-10T18:35:00.002+03:00

Petaca ήταν το παρατσούκλι του milonguero Leonardo Lerman.

Petaca σημαίνει ταμπακιέρα.

http://jantango.wordpress.com/2010/12/03/leonardo-lerman/

2ος Ευρωπαϊκός διαγωνισμός & φεστιβάλ Τάνγκο

2011-04-15T06:35:00.002+03:00

H οικονομική κατάρρευση της Αργεντινής!

2011-04-01T13:23:00.001+03:00

Watch live streaming video from freeandrealtv at livestream.com

Ένα ντοκυμαντέρ που περιγράφει τα γεγονότα που οδήγησαν στην οικονομική κατάρρευση της Αργεντινής το 2001, που εξαφάνισε τη μεσαία τάξη και ανέβασε το επίπεδο της φτώχειας στο 57,5%.

Βασική αιτία της κατάρρευσης ήταν η εφαρμογή νεο-φιλελεύθερων πολιτικών και συνταγών του ΔΝΤ, που επέτρεψαν την αρπαγή δισεκατομμυρίων δολλαρίων από ξένες τράπεζες και οργανισμούς.

Πολλά από τα περιουσιακά στοιχεία της Αργεντινής και τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της λεηλατήθηκαν. Το οικονομικό της σύστημα χρησιμοποιούνταν για ξέπλυμα χρήματος από τη Citibank, τη Credit Suisse και τη JP Morgan.

Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν η μαζική μεταφορά πλούτου και η υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου που κορυφώθηκε με πολλούς θανάτους λόγω της καταπίεσης και του υποσιτισμού.

To ντοκυμαντέρ ξεκινάει από την εξέγερση του λαού της Αργεντινής τον Δεκέμβριο του 2001 και εξιστορεί τα γεγονότα που οδήγησαν σε αυτή την κατάσταση κάνοντας ιστορική αναδρομή...

Προτότυπο: Μemoria de Saqueo του Fernando Solanas (2003)

Ο Solanas παρουσίασε το νοκυμαντέρ το 2004 στο διεθνές φεστιβάλ κιν/φου του Βερολίνου και βραβεύτηκε με τη Χρυσή Άρκτο. Η ταινία έλαβε επίσης το βραβείο καλύτερου ντοκυμαντέρ στο 8ο φεστιβάλ Λατινο-αμερικανικού κιν/φου του Λος Άντζελες.