tag:blogger.com,1999:blog-42928184647880096942013-07-12T13:59:51.614+03:00Όταν σου παίρνει το ραβδί η τράπεζα, ο Οδυσσέας ξυρίζει τα πόδια του και η Sirina κάνει τσόντες τότε η Ιθάκη δεν σε γέλασε, σε απέλασε. I need a χοίρο!Μάγισσα Κίρκηhttp://www.blogger.com/profile/09951709374080417178noreply@blogger.comBlogger216125tag:blogger.com,1999:blog-4292818464788009694.post-21228581472755473182013-07-01T11:05:00.002+03:002013-07-03T09:58:54.304+03:002013-07-03T09:58:54.304+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="MsoNormal"> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-Nfdn7HEXxHQ/UdE4TvNKJuI/AAAAAAAAAVo/oqTXVGh-XDw/s1600/the-forgetful-beetle.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="180" src="http://1.bp.blogspot.com/-Nfdn7HEXxHQ/UdE4TvNKJuI/AAAAAAAAAVo/oqTXVGh-XDw/s320/the-forgetful-beetle.jpg" width="320" /></a>Όταν γίνεσαι μαμά δεν έχει σημασία αν έχεις περίοδο, αν ξερνάς κι αν χάνεσαι αγαπητέ φίλε, όχι. Και στον λάκκο να σε βάζουν τα κοράκια, σύσσωμη η οικογένεια είναι ικανή να σου φέρνει στον τάφο, λίστες σούπερ μάρκετ και πουκάμισα για σίδερο ακόμη κι αν είσαι-κυριολεκτικά-πτώμα! Κάπως έτσι λοιπόν, πρώτη ημέρα περιόδου με 40 βαθμούς έξω, είπα να πάω τον Γιώργο μέχρι το εμπορικό κέντρο να παίξει στις κούνιες και στα φουσκωτά παιχνίδια διότι «κρίμα το παιδί, θέλει να παίξει με τον δράκο» (και με τα νεύρα μου).<br /> <br /></div> <div class="MsoNormal"> Φτάνουμε στο εμπορικό κέντρο και αποφασίζω το ζώον να παρκάρω ακριβώς απ’έξω ενώ βλέπω ότι απαγορεύεται, διότι με περίοδο και ζέστη δεν ήθελα να περπατήσω (αλλά να πληρώσω). Ο Γιώργος μες στη γκρίνια-πήγαινέ με στον δράκο-α, δεν θέλω θέλω κούνιες-παιδάκι κατέβα να κάνω κούνια-αααα γιατί με κατεβάζεις, μα για να κάνει το άλλο παιδάκι βρε Γιώργο μου, αααααμπουαααα-θέλω τσουλήθρα-θέλω μπαλόνι, πού είναι το μπαλόνι;-πάμε να φύγουμε Γιώργο; Όχι θέλω δράκο-α δεν θέλω δράκο θέλω κούνια! <br /> <br /> <span lang="EN-US"><o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> Κάπου μεταξύ παιδικής χαράς και δράκου που δεν με κάνει προσάναμμα να ησυχάσουμε, βλέπω στις κούνιες ένα παιδάκι που είναι ίδιο με το παιδί μιας φίλης στο <span lang="EN-US">facebook</span>. Ρίχνω ένα μπουκαλάκι Κορπή στο κεφάλι μου καθώς σκέφτομαι πως πρέπει να κόψω το <span lang="EN-US">facebook</span><span lang="EN-US"> </span>για κανα μήνα να συνέλθω και συνεχίζω να κουνάω τον Γιώργο που ταρακουνάει το νευρικό μου σύστημα. Τελικά όντως το παιδάκι ήταν αυτό της φίλης μου και όντως η φίλη μου ήταν εκεί. Η χαρά μου, ανείπωτη. Αγκαλιές, φιλιά, τα νέα μας, τα αγόρια μας.Κάποια στιγμή αποφασίζουμε να φύγουμε.<br /> <br /></div> <div class="MsoNormal"> Ανεβαίνουμε τα σκαλιά με τον Γιώργο να κλαίει και να φωνάζει για τον δράκο που δεν πήγε (!), για τα πόδια του που χτύπησε στα σκαλοπάτια, για το μπαλόνι του.Δεν δίνω σημασία και ανεβαίνουμε. Πλησιάζω στο αυτοκίνητο και τι να δω…μου έχουν πάρει την πίσω πινακίδα και στο παρ μπρίζ, μου έχουν αφήσει την κλήση και το πλαίσιο της πινακίδας, χωρίς όμως να έχουν πάρει την μπροστινή. Αρχίζω να κατεβάζω όλες τις Παναγίτσες της αξιοσέβαστης θρησκείας μας (την Τσαμπίκα, την Προυσιώτισσα, την Εκατονταπυλιανή) ο Γιώργος τσιρίζει για το μπαλόνι του, εγώ τσιρίζω στον Γιώργο κι οι δυο μαζί τσιρίζουμε στην τροχαία καταμεσίς της Κηφισίας με περίοδο και 45 βαθμούς.<br /> <br /></div> <div class="MsoNormal"> Επιστρέφω σπίτι αναψοκοκκινισμένη και χάλια, με μπαλόνι, κλήση 80 ευρώ, παιδί σε πρόθυρα νευρικής κρίσης και αμάξι χωρίς πινακίδα, δηλαδή από μία τυπική οικογενειακή βόλτα.Διαβάζω την κλήση, δεν καταλαβαίνω Χριστό. Ελάτε λέει σε τρείς μέρες στην τροχαία της περιοχής και εντός δέκα ημερών, πληρώστε την κλήση. Και γιατί να έρθω πρώτα από εκεί και μετά να τους πληρώσω; Και γιατί μου πήραν μόνο τη μία πινακίδα, άλλαξε κανένας νόμος και σε αφήνουν μονο-πινάκιδη; Ο άντρας μου απάντησε γελώντας "Μέρες τώρα σε παρακαλάω να το πλύνεις, καλά να πάθεις, τους χάλαγες τη βιτρίνα και κάλεσαν την τροχαία!" &nbsp;κι εγώ σήκωσα το τηλέφωνο (για να του το φέρω στο κεφάλι).</div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> Παίρνω που λές τηλέφωνο, ευτυχώς πετυχαίνω μία πολλή καλή και εξυπηρετικότατη κοπέλα που μου εξηγεί ότι δεν μπόρεσαν να βγάλουν την μπροστινή πινακίδα και για αυτό θα πρέπει να πάω εντός τριών ημερών να τους καταθέσω την μπροστινή (άμα δεν μπορέσατε να τη βγάλετε εσείς, ποιος είμαι εγώ να τη βγάλω, ο Τρομάρας;) και αν τις θέλω νωρίτερα από 20 ημέρες, να κάνω μία αίτηση η οποία σε περίπτωση που εγκριθεί θα πρέπει να ξαναπάω για να τις παραλάβω. Δηλαδή αφού πληρώσω, να πηγαινοέρχομαι στην Τροχαία να αφήνω και να παίρνω πινακίδες γιατί άλλη δουλειά δεν είχα.</div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> Τώρα βέβαια θα με ρωτήσεις πως είναι δυνατόν να μην βγαίνει η μπροστινή πινακίδα. Μα για μένα μιλάμε αγαπητέ μου, είναι δυνατόν;! Λοιπόν άκου τι θυμήθηκα ότι είχε γίνει πρίν 5 χρόνια. Που λες, κάποτε ένας «καλός» κύριος πέταξε στο αμάξι μου έναν κουβά καφέ μπογιά επειδή τόλμησα να παρκάρω λίγα μέτρα (όταν λέω μέτρα, κυριολεκτώ) μακριά από την πόρτα του πάρκινγκ του. Επιστρέφοντας από τη δουλειά και παθαίνοντας εγκεφαλικό, παίρνω το αμάξι και διανύω τη διαδρομή Μαρούσι-Κέντρο Αθήνας με καφέ μπογιά στους καθρέφτες δηλαδή χωρίς καμια ορατότητα επειδή αυτός ο «καλός» κύριος πιστεύει πως οτιδήποτε σταματάει σε ακτίνα 50 χλμ. από το σπίτι του, πρέπει να πεθαίνει σε τροχαίο.Ο πατέρας μου σιγά σιγά με διαλυτικό έβγαλε τη μπογιά αλλά μαζί έβγαλε και τις πινακίδες για να τις καθαρίσει.Το πλαίσιο της μπροστινής&nbsp; πινακίδας έσπασε οπότε για να μπορέσει να την βάλει στο αυτοκίνητο, πήγε και την κάρφωσε με κάτι ούπα ΝΑ! Έτσι μου΄ρχεται να το κάνω και στην πίσω να μην μπορούν να πάρουν ποτέ καμία κι αντί να πηγαίνω εγώ στην τροχαία, να΄ρχονται εκείνοι σπίτι μου με <span lang="EN-US">Black</span> &amp; <span lang="EN-US">Decker</span>!</div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> <i><span style="color: red;"><b>Update 1:</b> </span><b>Πήγα σήμερα το πρωί στα ΕΛΤΑ πλήρωσα την κλήση και υποτίθεται ότι δεν πρέπει να κυκλοφορώ το αυτοκίνητο για 20 ημέρες μέχρι να έχω το δικαίωμα να πάρω την πινακίδα μου, από την τροχαία. Βέβαια οι μπάτσοι όταν είναι να σε σταματήσουν για έλεγχο, σε βλέπουν από μπροστά και εγώ μπροστά έχω μια χαρά πινακίδα, δεν ξέρω τι μου λέτε. Αν με σταματήσουν, έκπληκτη θα φωνάξω «Βοήθεια, κάποιος μου πήρε την πινακίδα!» και μετά θα επικαλεστώ το αγανακτισμένο-Ελληνικό «εμένα βρήκατε να πιάσετε και τους πολιτικούς που μας κλέβουν, τους αφήνετε!!».<br /><br /><span style="color: red;">Update 2: </span>Για να μην παρα-πληροφορούμε και το φιλοθεάμων κοινό, τελικά η κοπελίτσα στο τηλέφωνο ευγενική αλλά άσχετη. Ευτυχώς που ένας καλός φίλος με ενημέρωσε και πρόλαβα δεύτερο πρόστιμο, διότι μέσον στην τροχαία μπορεί να μην έχω, έχω όμως στο facebook! Που σημαίνει αγαπητέ αναγνώστη πως αν σου πάρουν τη μία πινακίδα ή και τις δύο ακόμη, θα πρέπει να πας στην τροχαία της περιοχής σου εντός τριών ημερών να καταθέσεις είτε τη δεύτερη πινακίδα ή/και την άδεια ειδάλλως τρώς δεύτερη ποινή. Τα κατέθεσα όλα χθες και σήμερα με πήγε στη δουλειά ο άντρας μου με κάτι μούτρα μέχρι το σασμάν. Μέχρι να περάσει το 20ημερο, το΄χω σίγουρο το διαζύγιο!</b></i></div> <div class="MsoNormal"> <br /> Άιντε καλό μας μήνα, να' μαστε καλά να πληρώνουμε!</div> <br /> <div class="MsoNormal"> <br /></div> </div> Μάγισσα Κίρκηhttp://www.blogger.com/profile/09951709374080417178noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-4292818464788009694.post-36014972541836917902013-06-23T11:19:00.001+03:002013-06-23T11:39:01.213+03:002013-06-23T11:39:01.213+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="MsoNormal"> <a href="http://2.bp.blogspot.com/-NGjluCDAR0w/UcayUoXst7I/AAAAAAAAAVQ/bADW9UbI7s8/s1600/ntisou+mori.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://2.bp.blogspot.com/-NGjluCDAR0w/UcayUoXst7I/AAAAAAAAAVQ/bADW9UbI7s8/s200/ntisou+mori.jpg" width="200" /></a><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Με αφορμή την πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση με μία </span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EN-US;">blogger</span><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"> σχετικά με το τι σημαίνει ανατροπή και ποιότητα, αποφάσισα να ξανασυστηθώ για όσους δεν με γνωρίζουν ή για όσους με γνωρίζουν όπως θα ήθελαν.<o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <br /></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Το </span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EN-US;">blog</span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"> </span><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">αυτό το άνοιξα τον Οκτώβρη του 2008, σε μια πολλή δύσκολη φάση της ζωής μου. Είχα κάνει το λάθος της έκτρωσης και μερικούς μήνες μετά έχασα και τη δουλειά μου. Τον καιρό εκείνο το μόνο που ζητούσα απελπισμένα, ήταν να γίνει καλά το μέσα μου και το γράψιμο με βοήθησε πολύ. Σιγά σιγά τα γραπτά μου, έβρισκαν απήχηση και έφτασα σε σημείο ένας άνθρωπος μόνος μου με ένα κείμενο την εβδομάδα, να έχω &nbsp;4.000 </span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EN-US;">unique</span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"> </span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EN-US;">visitors</span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"> </span><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">και 17.000 </span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EN-US;">page</span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"> </span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EN-US;">views</span><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"> τον μήνα. Δεν αναφέρω τα νούμερα για να καυχηθώ, εξάλλου στη μόνη περίπτωση που θα είχαν σημασία θα ήταν αν χτυπούσα πόρτες για να μου δώσουν διαφήμιση κάτι που δεν έκανα ποτέ. &nbsp;Όχι επειδή είμαι κατά της επαγγελματικής εξέλιξης, αλίμονο, αλλά επειδή ακόμη και εγώ που είμαι χύμα και έχω εκμυστηρευτεί πολλά από τα προσωπικά μου, κάποιες στιγμές είναι πολύ ιερές για να τις απλώνω στα μανταλάκια του ίντερνετ. <o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><br /></span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Θα μπορούσα που λέτε αυτή την απήχηση να την εκμεταλλευτώ και να «απλώσω» τη θλίψη μου ανεβάζοντας φωτογραφίες από τους υπερήχους εκείνου του μωρού, από την ψυχολόγο που πήγαινα όντας σε βαριά κατάθλιψη, άλλες φωτογραφίες δικές μου στις οποίες έκλαιγα και κάπνιζα κάτι «ωραία» βράδια που δεν ξημέρωναν και ύστερα βίντεο και φωτογραφίες του γάμου μου, της μετέπειτα εγκυμοσύνης μου, των υπερηχογραφημάτων, του τοκετού, της τραμπάλας και της βάφτισης. Είχα όλα τα φόντα γι αυτό και δεν το έκανα (παρένθεση: παρόλο που πολλές φορές μου « χρέωσαν» ότι χρησιμοποιώ το μπλόγκ για να πουλήσω το βιβλίο μου λες και είχα κανένα </span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EN-US;">eshop</span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"> </span><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">εδώ μέσα ή πήρα κανέναν με το ζόρι, για να μην αναφέρω ότι το βιβλίο βγήκε τρία χρόνια μετά. Βέβαια αν ήμουν κόρη ή γυναίκα του Χ </span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EN-US;">celebrity</span><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"> θα είχα το ακαταλόγιστο, διότι στην Ελλάδα αν κάτι μέτραγε πάντα είναι ποιος σε γέννησε και με ποιόν πηδιέσαι-κλείνει η παρένθεση). <o:p></o:p></span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><br /></span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Που λες δεν το άπλωσα το θέμα, πρώτον διότι το οικονομικό μου στάτους δεν μου επέτρεπε να περιμένω πότε θα καρποφορήσει το χόμπι μου για να ζήσω, καθώς η ανάγκη να εργαστώ ήταν επιτακτική και δεν μπορούσα να έχω τέτοιες «πολυτέλειες». Κατά δεύτερον ακόμη κι αν τις είχα, δεν είχα τα κότσια. Δεν μου πήγαινε να κάνω την σελίδα μου προέκταση του σαλονιού μου και δεν πήγαινε και στον άντρα που αργότερα παντρεύτηκα και που επειδή είναι τρομερά χαμηλών τόνων, ήταν εξαρχής κάθετος με τη δημοσιοποίηση οποιασδήποτε στιγμής μας.Και είχε δίκιο. Τη δουλειά σου μπορείς να την κάνεις και χωρίς υπερβολές, για αυτό εξάλλου μερικά από τα πιο πετυχημένα σε επισκεψιμότητα </span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EN-US;">site</span><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">, είναι αυτά που κάνουν ριάλιτι. Ευτυχώς βέβαια υπάρχουν και αρκετά που έχουν πετύχει αξιοπρεπώς (όπως πχ το "Συνταγές Παρέας" στο οποίο κάνω άπειρα respect) κάτι που με κάνει ακόμα να ελπίζω.</span><br /> <span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"><br /></span></div> <div class="MsoNormal"> <span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Μερικές φορές λοιπόν σαν την χθεσινή πραγματικά νιώθω σαν εξωγήινος.Αισθάνομαι ότι όλα γύρω μου μπορούν να ξεπουληθούν και μάλιστα αυτό το παζάρι να ονομαστεί ποιότητα και ανατροπή (??) κι αν πείς και τίποτα, σε κατηγορούν για ζήλια. Διαφωνείς με αυτό που βλέπεις; Ζηλεύεις. Πιάνεις κάποιον να λέει απανωτά ψέμματα; Ζηλεύεις. Ένας φαύλος κύκλος νηπιαγωγείου, που προσπαθεί να σε αφοπλίσει και να σου κλείσει το στόμα μπροστά στο προφανές που όλοι βλέπουν αλλά αποδέχονται και επικροτούν επειδή έτσι «πρέπει». Πρέπει να δέχεσαι ότι μαλακία σου σερβίρουν και να την ονομάζεις και καινοτομία, είτε επειδή κατά βάθος το ήθελες και για σένα αλλά δεν το τόλμησες είτε απλά επειδή δεν θέλεις να μένεις εκτός<b> (και αυτό δεν το λέω για την blogger που είχαμε τη συζήτηση και που έχει αποδείξει πως είναι άτομο με δική της άποψη, για να μην παρεξηγηθώ)</b>. Κι επειδή μιλάμε για ανατροπή, η λογική του στρατού και η πλειοψηφία δεν μου είπαν ποτέ τίποτα διότι είχα πάντα δική μου άποψη για τα πράγματα και δεν ένιωσα ποτέ την ανάγκη να την προσαρμόσω για να αρέσω στους άλλους κάτι που με στοχοποίησε χιλιάδες φορές. Εξάλλου μην ξεχνάμε πως από την πλειοψηφία βγήκαν και τα κόμματα που μας κυβερνάνε σήμερα και που μας έχουν κάνει το μπουρδέλο που είμαστε. Το να σερβίρεις αυτό που σου ζητάει ο άλλος ονομάζεται </span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EN-US;">marketing</span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;"> </span><span lang="EN-US" style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%; mso-ansi-language: EN-US;">plan</span><span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">, διδάσκεται στα Πανεπιστήμια και σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί ανατροπή, αντι-εξουσιασμό και βία στη βία της εξουσίας.<o:p></o:p></span></div> <br /> <div class="MsoNormal"> <span style="font-size: 12.0pt; line-height: 115%;">Είμαι πολλή ευχαριστημένη από τη ζωή μου, δεν μετανιώνω για τίποτα, δεν θα ήθελα να ήμουν αλλιώς και περνάω πολύ καλά σε αυτό που έχω φτιάξει. Για αυτό και δεν αισθάνομαι την ανάγκη &nbsp;να επιβεβαιώνομαι μες από αυλές και μάζες. Όλες οι επιλογές στη ζωή είναι απολύτως σεβαστές μέχρι το σημείο που ξεκινάνε να προσβάλλουν τη νοημοσύνη σου κι αν μη τί άλλο, αυτό δεν είναι καθόλου τιμητικό προς τους ανθρώπους που όχι μόνο σε έχουν για πρότυπο αλλά και που έχουν συμβάλλει στο να βάζεις κάθε μέρα φαί στο τραπέζι σου.<o:p></o:p></span></div> </div> Μάγισσα Κίρκηhttp://www.blogger.com/profile/09951709374080417178noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-4292818464788009694.post-46395787134007874132013-05-17T11:11:00.002+03:002013-05-19T19:48:08.429+03:002013-05-19T19:48:08.429+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <a href="http://3.bp.blogspot.com/-GB7h0ytmAUU/UZXji3XRbsI/AAAAAAAAAUw/02XEbvdZknc/s1600/tsokaro.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://3.bp.blogspot.com/-GB7h0ytmAUU/UZXji3XRbsI/AAAAAAAAAUw/02XEbvdZknc/s200/tsokaro.jpg" width="200" /></a><br /> Όλα ξεκίνησαν όταν η Κούλα τσακώθηκε με τη Ρία / επειδή η Ζουζούνα έκραζε τη Γιαγιά Αντιγόνη που έκανε ραδιόφωνο/και η Ρία έκανε μια ανάρτηση με την οποία εγώ διαφωνούσα και το είπα / αλλά η Ρία παρεξηγήθηκε γιατί νόμιζε ότι υπερασπιζόμουν την Κούλα / ενώ εγώ δεν ήξερα για ποιόν τα έγραφε/ κι έτσι στα σχόλια, μου απαντούσε και καλά ανωτέρου αλλά πήρε φωτιά το inbox της / από το οποίο έστελνε email στα οποία με έθαβε/ και μετά η Στέλλα έβγαλε ένα τέτοιο email στη φόρα / που η Ρία της έλεγε ότι είμαι κλίκα με την Κούλα και τη Γιαγιά Αντιγόνη, η οποία δεν είναι αυτό που φαίνεται και να με προσέχει / και τότε η Ρία σφύριζε κλέφτικα κι άρχισε να γράφει για ανύπαρκτα προξενιά και για την κολλητή της, τη &nbsp;Ζουζούνα ότι είναι καραγκομενάρα με μόνιμο σύντροφο και σέξι φλάτ πασούμι / δηλαδή επιστημονική φαντασία / και μετά πήραν μαζί σβάρνα τους μπλόγκερς και τους έλεγαν ότι είμαι κλίκα και ψάχνω για γκόμενο να με πηδήξει / και μετά σε άσχετη φάση ανακάλυψα ότι η Ζουζούνα χλεύαζε τη Ginger όταν ήταν άρρωστη / κι εγώ τα πήρα και μπήκα στης Ζουζούνας και της είπα πως δεν είναι ωραία πράγματα αυτά / και μετά αυτή έσβησε το σχόλιο κι άρχισε να με βρίζει&nbsp;δεξιά&nbsp;αριστερά, δουλεύοντας το chat υπερωρίες / κι επιτέθηκε στον homemade επειδή με διαβάζει/ κι εκείνος άρχισε να βρίζει κι εμένα, που ούτε τον ήξερα ούτε τον πείραξα/ κι όταν του έστειλα mail να τον ρωτήσω τον λόγο, μου τα γύρναγε και μου έλεγε ότι "μας ανακάτεψαν οι τσούχτρες" και δεν ξαναπατάει στα blog τους/ μέχρι που τον είδα να ξαναμπαίνει και να γλείφει πότε εμένα πότε εκείνες, και σιχάθηκα τη μάνα που μ’ έκανε / και μετά η Ζουζούνα είπε την ElenaG μαιντανό και επιτέθηκε στο Παλιοκόριτσο επειδή με διαβάζει / και μετά το Παλιοκόριτσο έβαλε την Λιακάδα να μεσολαβήσει μεταξύ εκείνης και της Ζουζούνας για να λύσει την παρεξήγηση / χωρίς να ξέρει ότι η παρεξήγηση έγινε απ' το μαιευτήριο/ και μετά η Λιακάδα έστειλε email στη Ζουζούνα στην οποία εξηγούσε ότι το Παλιοκόριτσο μπορεί να λέγεται παλιό αλλά είναι καλό / και πως το κακό είναι ότι κάνει παρέα μαζί μου που έχω σφιγγοφωλιά και διαγράφω όποιον κάνει παρέα με τη Ζουζούνα/ και μετά η Ζουζούνα που είχε ενεργοποιήσει στα email της την αυτόματη απάντηση ότι απουσιάζει, απαντούσε πάνω από αυτήν ενώ απουσίαζε / και είπε η κουτσομπόλα την κουτσομπόλα, κουτσομπόλα/ και μετά η Ζουζούνα έβγαλε τη συνομιλία στη φόρα / και τότε το Παλιοκόριτσο έβρισε μέσω του μπλόγκ της την Ζουζούνα / και μετά ζήτησα τον λόγο από τη Λιακάδα γιατί με έβρισε στο τσατ με την Ζουζούνα, χωρίς να με ξέρει / αλλά έσβησε τα σχόλιά μου από το μπλόγκ της και πήγε και μου έστειλε κρυφά, email / στο οποίο έλεγε πως είμαι πολλή χαρισματική συγγραφέας / τόσο, που ξεμπροστιάζω οποιονδήποτε έχει αντίθετη γνώμη απ’ τη δική μου κι ότι κάνω δημόσιες σχέσεις για να πουλήσω το βιβλίο μου (πώς γίνονται αυτά τα δυο μαζί δεν ξέρω) / αλλά δεν με έβρισε ποτέ / κι ήταν σαν να μιλάω με διαταραγμένο σε στύλ «πότε σε έβρισα εγώ μωρή καριόλα;» / κι ότι είμαι μάνα και πρέπει να δείξω ωριμότητα / δηλαδή να δέχομαι να με κοροιδεύει στα μούτρα μου, ο κάθε καμένος / κι ότι προσπάθησε να λειτουργήσει πυροσβεστικά / όπως είχε κάνει παλιότερα με τη Φούλη και τη Σερενάτα/ αφού πρώτα τις ανακάτεψε και άρπαξαν, έφερε και τη μάνικα / κι όταν της είπα πως έχει θράσσος, με αποκάλεσε πουτάνα.<br /> Πότε θα περάσει ο μπόγιας να μας μαζέψει όλους, δεν ξέρω. Εγώ πάντως είμαι ντυμένη….<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-8NjEnBXdX4o/UZXkWUMeRvI/AAAAAAAAAU8/nLsqb9KvdVQ/s1600/go+to+hell.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" src="http://1.bp.blogspot.com/-8NjEnBXdX4o/UZXkWUMeRvI/AAAAAAAAAU8/nLsqb9KvdVQ/s320/go+to+hell.jpg" width="320" /></a></div> Υ.γ. 1 Όποιος διάβασε ως εδώ, είναι ήρωας, κι αν κατάλαβε κιόλας, κερδίζει ένα chatbox να το δουλέψει υπερωρίες.<br /> Υ.γ.2 Αυτά για να σας λυθεί επιτέλους η απορία, γιατί ορισμένα μπλόγκς ανοιγοκλείνουν σαν παραθυρόφυλλα και για ποιο λόγο τους τελευταίους μήνες γίνεται εδώ μέσα της πουτάνας το κάγκελο. Ιδού η πουτάνα, να το και το κάγκελο!<br /> Υ.γ.3 Κι ως τέτοια που είμαι, έχω παραγγείλει κι ένα φέρετρο Ύψιλον για να χωράνε τα ανοιχτά μου πόδια, τόσο που με θάβετε. Σαν τη Lancia ένα πράγμα….<br /> Υ.γ.4 Εδώ που τα λέμε φταίω κι εγώ. Όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα, τον τρώνε οι φώκιες....<br /> Υ.γ.5 Σχόλια ανωτερότητας τύπου "Εγώ στενοχωριέμαι που χάνω ανθρώπους που εκτιμώ" ή "Δεν μιλάω για σένα βρε κουτό, γενικά μιλάω" και "δεν έχω τίποτα να χωρίσω, είμαστε όλοι μια παρέα" θα διώκονται ποινικά.<br /> Υ.γ.6 Τι το ήθελα το μπλόγκ, δεν άνοιγα μία πιτσαρία καλύτερα;<br /> Υ.γ.7 Με μια απορία θα πάω: Η Σερενάτα και η Φούλη, ποιές είναι ρε παιδιά;<br /> <br /> <br /></div> <left><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="250" src="http://www.youtube.com/embed/sxewYgVTGao" width="300"></iframe></left></div> <br /> <left><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="250" src="http://www.youtube.com/embed/sJY_g7-eo10" width="300"></iframe></left></div> Μάγισσα Κίρκηhttp://www.blogger.com/profile/09951709374080417178noreply@blogger.com104tag:blogger.com,1999:blog-4292818464788009694.post-84528191463427341382013-04-15T16:46:00.000+03:002013-04-15T21:17:10.175+03:002013-04-15T21:17:10.175+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> Εξαφανίστηκε από τη ζωή μου αργά και σταθερά. Όχι επειδή μεγάλωσα- ως είθισται-αλλά επειδή έτσι, άσχετα που τα τελευταία χρόνια, όποτε με έβλεπε έλεγε το αποστομωτικό "Χάθηκες"! Ήταν μια παρουσία ενεργή κάθε Πάσχα και Χριστούγεννα της ζωής μου, σε γιορτές και γενέθλια, τότε που νόμιζα πως αυτό είναι νονά. Σήμερα 33 χρόνια μετά, πιστεύω πως αυτό είναι μόνο λεφτά (....κι ούτε καν αυτό!).<br /> <br /> Από τότε λοιπόν που με βάφτισε ,μέχρι πρίν επτά χρόνια, βρισκόμασταν κάθε Πάσχα και Χριστούγεννα, κυρίως για να μου δώσει το δώρο μου και να τα πούμε. Δεν ερχόταν στο σπίτι μου, δεν πήγαινα στο δικό της και πέρα από τις γιορτές δεν είχαμε καμία άλλη επαφή, παρ' όλα αυτά το θεωρούσα φυσιολογικό διότι πίστευα πως αυτή είναι η σχέση νονάς-παιδιού. Το παράπονό μου ότι, ενώ ήξερε πως προέρχομαι από φτωχή οικογένεια-κατά περιόδους άνεργη- εκείνη ως ιδιοκτήτρια μεγάλων επιχειρήσεων&nbsp;προσλάμβανε&nbsp;όλους τους άσχετους εκτός από εμένα, το έβαζα στην άκρη. Σκεφτόμουν πως επειδή ήταν πνευματική μου μητέρα δεν σήμαινε πως ήταν και υποχρεωμένη γι' αυτό και ότι ίσως ως συγγενής, δεν ήθελε να παρακολουθώ από κοντά τα οικονομικά ή τα προσωπικά τους. Αρλούμπες δηλαδή για να δικαιολογήσω τα αδικαιολόγητα.<br /> <br /> Κάποια στιγμή, συνειδητοποίησα ότι μόνο εγώ επεδίωκα να μαθαίνω νέα της, οπότε και σταμάτησα να τηλεφωνώ. Όχι από πείσμα αλλά γιατί δεν ήθελα να γίνομαι φορτική. Ένα βράδυ που είδα στον ύπνο μου ότι δεν ήταν καλά, δεν ξέρω γιατί, ανησύχησα και αποφάσισα να της τηλεφωνήσω. Απάντησε στην κλήση μου με μεγάλη χαρά αλλά και λύπη καθώς μου αποκάλυψε ότι χειρουργήθηκε και περνούσε δύσκολα. Νιώθοντας ενοχές για τα&nbsp; "υπερβολικά" μου συμπεράσματα και πιστεύοντας ότι εξαφανίστηκε εξαιτίας της αρρώστιας της, αποφάσισα να την επισκεφθώ. Και το έκανα. Και πήγα ξανα σπίτι της, και την πήρα τηλέφωνο. Μία δύο τρείς φορές. Χαιρόταν με τις κλήσεις και τις επισκέψεις, αλλά μέχρι εκεί. Οι δε συνεργάτες-κομήτες συνέχιζαν να την προδίδουν αλλά εκείνη αντί να προσλάβει το βαφτιστήρι της που ζούσε άνεργο σε τρώγλη, προτιμούσε να παίρνει την γκόμενα του γιού του Γκέκα και μετά απορούσε γιατί της φέρονταν σκατά. Ώσπου κατάλαβα πως μόνο υπερβολική δεν ήμουν, οπότε και αποτραβήχτηκα οριστικά. Αν ήθελε, ήξερε που να με βρεί.<br /> <br /> Ο καιρός πέρασε και τη συνάντησα τυχαία σε ένα επαγγελματικό συνέδριο. Μόλις με είδε, φανερά θιγμένη, με "μάλωσε" ότι χάθηκα. Όταν της είπα πως δεν ήθελα να την ενοχλώ, με αντιμετώπισε ως το μαλακισμένο που λέει δικαιολογίες ενώ&nbsp;απλώς&nbsp;της έλεγα αυτό που γνώριζε κι εκείνη. Ότι δηλαδή από τις δυο μας, ήμουν η μόνη που προσπαθούσε να κρατήσει επαφή, τί (έκανε πως) δεν καταλάβαινε;! Το τραγελαφικό ήταν πως τη δική της απουσία, την στήριξε στο γεγονός ότι είχα αλλάξει αριθμό κινητού (το τελευταίο δίμηνο που άλλαξα νούμερο, βρήκε να ξεσκιστεί στα τηλέφωνα οκ...) και όταν της είπα πως θα μπορούσε να με πάρει στο σταθερό, μου απάντησε "Ε, σπίτι δεν παίρνω!". Δεν ξέρω γιατί απάντησε έτσι, μάλλον επειδή ζούσα στην τρώγλη που λέγαμε, τί να πω....<br /> <br /> Παρά το γεγονός ότι της έδωσα το νέο μου νούμερο, το οποίο διατηρώ μέχρι και σήμερα, όσο με πήρες εσύ αγαπητέ αναγνώστη άλλο τόσο με πήρε και εκείνη. Η δε κόρη της γέννησε, βάπτισε, ξαναγέννησε, ξαναβάπτισε, η άλλη της κόρη παντρεύτηκε αλλά τη χαρά τους επέλεγαν να τη μοιράζονται με τις γκόμενες του γιού του Γκέκα ή με τις γειτόνισσες-γραμματείς της εταιρίας. Και αφού δεν προσκλήθηκα ποτέ πουθενά, χωρίς μάλιστα να έχει προηγηθεί κάποιος τσακωμός ή κάτι κακό μεταξύ μας, ήταν περισσότερο από ξεκάθαρο πως όχι μόνο δεν με ήθελε στη ζωή της αλλά με έβγαζε και τρελλή από πάνω.<br /> <br /> Όταν έμεινα έγκυος, το ήξεραν μόνο οι δικοί μας άνθρωποι αφενός μεν διότι περνούσα μια πολλή δύσκολη εγκυμοσύνη με αιμορραγία μέχρι τον τρίτο μήνα και θλάση στα πλευρά μέχρι τον όγδοο που με καθήλωσαν στο κρεβάτι με αφόρητους πόνους και αφετέρου διότι δυστυχώς, η νονά μου, είχε με τον τρόπο της επιλέξει να μην συγκαταλέγεται σε αυτούς. Στον έβδομο λοιπόν μήνα της εγκυμοσύνης, και έχοντας συνέλθει κάπως, θεώρησα σωστό να μην το μάθει από τρίτους (οι τύποι με μάραναν) οπότε έκανα το λάθος να της τηλεφωνήσω για να της το πώ. Φυσικά οι κοινοί μας γνωστοί, της το είχαν ήδη πει εδώ και καιρό και όχι μόνο είχε παρεξηγηθεί αλλά ουσιαστικά, την είχα πάρει για να μου ευχηθεί αφού δεν το έκανε εκείνη όταν το έμαθε. Περιττό να σας πω δε, ότι επί δέκα λεπτά και στην κατάστασή μου, απολογούμουν γιατί δεν της το είχα πεί νωρίτερα (πόσο νωρίτερα, όταν έχυνα ας πούμε;) και γιατί το "έκρυβα" όλον αυτόν τον καιρό (που δεν το έκρυβα αλλά ακόμη κι αν το έκανα, θα ήταν δικαίωμά μου ειδικά με όσα τραβούσα-από τα οποία απείχε ακριβώς επειδή δεν έδινε δεκάρα αν ζω ή πεθαίνω). Έκλεισα το τηλέφωνο&nbsp;συγχυσμένη&nbsp;αλλά σίγουρη ότι είχα εξαντλήσει όλα τα περιθώρια της "σχέσης" μας και κυρίως, είχα ξεκαθαρίσει οριστικά μέσα μου ότι η γυναίκα, πώς να το κάνουμε, δεν ήθελε.....<br /> <br /> Δεν την ξαναπήρα. Ποτέ. Ούτε όταν γέννησα, ας το μάθαινε από τρίτους κι από τέταρτους κι απ'&nbsp; τα κανάλια, αυτή το είχε διαλέξει και δεν παρακαλάω κανέναν. Όταν ο μικρός ήταν μερικών ημερών, μου τηλεφώνησε (ναι ξαφνικά το βρήκε το νούμερό μου) από απόκρυψη (!) για να μου ευχηθεί. Δέχτηκα την κλήση της και τις ευχές της με την ίδια χαρά που δεχόταν κι εκείνη τις δικές μου και μάλιστα της είπα, και το εννοούσα, ότι είναι πάντα ευπρόσδεκτη στο σπίτι μου να έρθει να δεί το μωρό. Η απάντησή της ήταν "Καλά καλά άστο αυτό". Αν και δεν είναι απάντηση αυτή στον οποιονδήποτε σε καλεί σπίτι του, ποσώ δε μάλλον στο βαφτιστήρι σου, πράγματι κι εγώ το άφησα. Δεν ξέρω τί της έκανα, τί έγινε και πού ακριβώς στράβωσε η ιστορία. Ξέρω μόνο ότι σαν κι αυτή, χιλιάδες γύρω μου.<br /> <br /> Χιλιάδες νονές που έχουν να ακούσουν και να δούν τα βαφτιστήρια τους απ' την ημέρα που τα βάφτισαν. Χιλιάδες νονές που θυμούνται τα βαφτιστήρια τους κάθε Πάσχα και Χριστούγεννα, ή καθόλου ή ακόμη χειρότερα στέλνουν τα δώρα τους με άλλον εξαργυρώνοντας τις ευθύνες τους στα Jumbo. Χιλιάδες γονείς που δίνουν σημασία στο πόσα ξόδεψε η νονά, αν τα λαδόπανα ήταν Lapin κι αν ο σταυρός είχε μπριγιάν. Χιλιάδες νονές που για δώρο βάπτισης ζητάνε τα δάνεια της Αγγλίας. Χιλιάδες βαφτιστήρια που κλαίνε στην εξώπορτα τη Μ. Εβδομάδα περιμένοντας τη νονά που δεν έρχεται. Χιλιάδες βαφτιστήρια που για να μην στενοχωριούνται, τους φέρνει λαμπάδα ο νονός του αδερφού ή ο μπαμπάς και η μαμά προσποιούμενοι ότι η νονά πέρασε αλλά βιαζόταν......<br /> <br /> Η νονά δεν βιάζεται, δεν μετριέται και δεν λήγει. Όταν το μαρτυρικό βγαίνει απ΄το πέτο και τα βαπτιστικά&nbsp;μπουν&nbsp;στο κουτί, το μόνο που μένει είναι η σχέση της με το παιδί. Για αυτό λοιπόν, αν ορισμένοι δεν είστε σίγουροι ότι μπορείτε να βαφτίσετε ένα παιδάκι, να το βάλετε βαθιά μες στη ζωή σας, να το αγαπήσετε και να το συμβουλέψετε δίχως τέλος και υπεκφυγές, αφήστε κάποιον άλλον να το κάνει. Όπως έγραψα και στην προηγούμενη ανάρτηση, τα εισοδηματικά κριτήρια είναι για τα δάνεια όχι για τους νονούς. Μην δίνετε τα παιδιά σας σε ανθρώπους που δεν εκτιμάτε διότι θα το βρείτε μπροστά σας αλλά στο τέλος θα την έχει πληρώσει το παιδί!<br /> <br /> <i><b>Αφιερωμένο εξαιρετικά για τα γενέθλιά της, στην κολλητή μου και κουμπάρα μου που βάφτισε τον Γιώργο (με απίστευτα καλή συνεννόηση και πολύ γέλιο, σε όλη τη διαδικασία) και τον αγαπάει σαν δικό της παιδί. Κουμπάρα χρόνια πολλά και τα βυζιά στα κάγκελα! ;p;p;p</b></i><br /> <i><b><br /></b></i> <br /> <center> <iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="250" src="http://www.youtube.com/embed/ypfnqbUyVsQ" width="300"></iframe></center> <br /> <span style="color: red;"><b>Υ.γ.1 Διαφημίσεις των Jumbo: Κάθε πέρσι και καλύτερα.......</b></span><br /> <span style="color: red;"><b>Υ.γ.2&nbsp;</b></span><b style="color: red;">Εκκαθάριση ντουλάπας: Το να μην σου κάνουν τα περσινά ρούχα, παλεύεται. Το να μην σου κάνουν ούτε τα παπούτσια, όχι. Ζητείται Προκρούστης για τράβηγμα κουτεπιέ, μόνο σοβαρές προτάσεις.<br />Υ.γ.3 Αυτό που τα τελευταία τρία χρόνια ξυπνάω ένα πρωί κι έχω χάσει ανθρώπους από τη ζωή μου, πρέπει να το κοιτάξουν σοβαρά (εκείνοι που την κάνουν νύχτα. Άλλοι τουλάχιστον λένε ότι πάνε για τσιγάρα....).</b><br /> <span style="color: red;"><b>Υ.γ.4&nbsp;</b></span><b style="color: red;">Καλό Πάσχα σε όλους, να ξεκουραστείτε, να φάτε και δίαιτα από τη Δευτέρα (...παρουσία)!</b><br /> <div> <span style="color: red;"><b><br /></b></span></div> </div> Μάγισσα Κίρκηhttp://www.blogger.com/profile/09951709374080417178noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-4292818464788009694.post-68833502339583362962013-04-02T10:50:00.001+03:002013-04-02T12:56:00.001+03:002013-04-02T12:56:00.001+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> Τη βλέπω την αγωνία σου στο μάτι αγαπητέ αναγνώστη που΄χες μια καούρα, μια φαγούρα, μια&nbsp;βλέννα&nbsp;στο δεξί κι έτσι δεν θα μπορούσα να μην μοιραστώ τα νέα μου, μαζί σου. Τώρα και σε&nbsp;ακροστοιχίδα:<br /> <br /> <b>Αρχίδια (καπαμά): </b>Αυτό σημαίνει πολλή δουλειά, πράγμα ευχάριστο, αλλά τα ίδια λεφτά, πράγμα δυσάρεστο. Δεν προλαβαίνω ούτε να βγάλω τα φρύδια μου που σε λίγο θα τραγουδάνε "Είμαι άστατος πολύ". Τουλάχιστον πηγαίνω κάπου όταν ξυπνάω και παίρνω και στον Γιώργο σκατολοίδια που τον κάνουν να χαίρεται. Α! και γνωρίζω και ανθρώπους που μ΄αρέσουν.<br /> <b>Βαρεμένες: </b>Πολλές, σε διάφορα σχέδια και χρώματα. Μου στέλνουν link και γελάω, τον τελευταίο καιρό βαρέθηκα και δεν τις διαβάζω καν. Είναι θλιβερό να βλέπεις την άλλη να τσακώνεται με τον εαυτό της. Τόση οργή κι επανάληψη, ούτε στο Extra3.<br /> <b>Γάμα τα:</b> Πολύ σεξ αγαπητέ φίλε, πολύ. Παντρεύτηκα τον καλύτερο εραστή ever.<br /> <b>Δημόσιο: </b>Ζητάει συνέχεια λεφτά, έχει επτά γράμματα και μηδέν υπαλλήλους, μεταφέρει αργίες όταν πέφτουν Σαββατοκύριακο.<br /> <b>Ευρώ: </b>400 ο οδοντίατρος, 250 το φυσικό αέριο κι υπάρχουν ακόμη μαγαζιά με βαπτιστικά που σου λένε "450 ευρώ το πακέτο βάπτισης, με ρούχο επιλογής μας"! Κοινώς "δως μου ένα μισθό να σου πώ τί θα πάρεις". Ούστ! (πού να φτάσουμε και στο όμικρον).<br /> <b>Ζήλια:</b> Μεγάλη και σίγουρη. Για ό,τι δεν μπορούμε να κατακτήσουμε, για ό,τι είναι ο άλλος και δεν είμαστε εμείς. Την ώρα που νομίζεις πως την τρώς, σε τρώει.<br /> <b>Ησαίας: </b>Δεν τον χόρεψα με δόξα και τιμή αλλά μετά και τα τελευταία μέτρα, σκέφτομαι να τον χωρίσω πανηγυρικά. Ο λευκός γάμος φεύγει, το διαζύγιο Τρύλετ έρχεται! <br /> <b>Θάνατος: </b>Πέθανε η τσέπη μου. Και η υπομονή μου. Αιωνία τους η μνήμη.<br /> <b>Ίκτερος:</b> Θα τον πάθω από υπερκόπωση. Ξυπνάω 06.00 το πρωί και κοιμάμαι 23.00 το βράδυ τρέχοντας στο μεσοδιάστημα σαν σβούρα (δουλειά-γυμναστήριο-σούπερ μάρκετ-μαγείρεμα-βόλτα το παιδί). Και τα Σαββατοκύριακα. Αν δείτε πουθενά στον Σκλαβενίτη, μία τύπισσα με πορτοκαλόμαυρο μαλλί, μπλούζα με λεκέδες και μάτι μισοβαμμένο-μισοχυμένο να κρατάει δίχρονο και να μυρίζουν οι μασχάλες της, δεν είμαι εγώ. Είναι ότι απέμεινε από μένα! #leipsano VS lesi<br /> <b>Κουμπαριές: </b>Της πλάκας. Να τις βλέπεις και να μην ξέρεις αν πρέπει να γελάσεις ή να κλάψεις. Μην δίνετε τα παιδιά σας σε ανθρώπους που δεν εκτιμάτε. Τα εισοδηματικά κριτήρια είναι για τα δάνεια, όχι για τους νονούς. Μια μέρα θα το βρείτε μπροστά σας αλλά αντί για εσάς, θα την έχει πληρώσει το παιδί.<br /> <b>Λόου Προφάιλ: </b>Ή αλλιώς "χαμηλών τόνων". Ονομάζονται έτσι, διότι τα λένε πίσω από την πλάτη σου τόσο χαμηλόφωνα, όσο χρειάζεται για να τα έχουν καλά με όλους. Τα ντεσιμπέλ, μονάδα μέτρησης της κατινιάς.<br /> <b>Μαλλιά: </b>Μάλλον θα επαναφέρω το καστανό. Το νέο χρώμα που έκανα είναι γαμάτο αλλά κάθε ενάμιση μήνα βγαίνει από μέσα η μαύρη ρίζα κι είμαι δίχρωμη σαν τεντόπανο Ten Cate. Και θέλω και 50 ευρώ τη φορά.<br /> <b>Νονά: </b>Έχουμε την καλύτερη του κόσμου. Κολλητές από το νηπιαγωγείο, αγαπάει και κακομαθαίνει τον Γιώργο. Νοιάζεται για το παιδί μου και της το χρωστώ (πρέπει να είμαστε οι μόνοι που πήραμε λαμπάδα ενάμιση μήνα νωρίτερα, λες και θα΄ρθει πόλεμος!) ;p<br /> <b>Ξαγρυπνώ:</b> Αυτή η αλλαγή ώρας, με έχει κάνει ρετάλι. Τη μέρα κοιμισμένη και το βράδυ άγρυπνη. Αι σιχτίρ.<br /> <b>Ορχήστρα: </b>Τα νεύρα μου.<br /> <b>Παιδική χαρά:</b> Χώρος στον οποίο βλέπεις τα πάντα, όπως τις προάλλες μια μαμά που λίγο έλειψε να έρθει με τον στιλίστα της. Χτένισμα κομμωτηρίου, ποδηλατική φόρμα σε ίδιο χρωματικό συνδυασμό με το t-shirt και το φούτερ (φίρμας εννοείται), αλυσιδωτό ροζ τσαντάκι LYDC και γυαλιά Jackie O'. Γύρω γύρω όλοι, στη μέση η Λατόγια! Κοιτούσε αμέτοχη τον άντρα της να παίζει μπάλα με τον γιό της από φόβο ότι αν πλησιάσει θα βγάλει ψαλίδα, ενώ που και που έριχνε ματιές γύρω της να δεί αν την κοιτάνε. Τα χρόνια περνάνε, οι τρικέφαλοι κρεμάνε και τα παιδιά μας μεγαλώνουν και φεύγουν.Παίξε μαζί του, τώρα που σου δίνει σημασία.<br /> <b>Ρόδα: </b>Είναι και γυρίζει.<br /> <b>Σκατά (με φράουλες): </b>Τα πάτησα έξω από την παιδική χαρά με αποτέλεσμα να ξεκολλήσει ο πάτος του παπουτσιού λες και στο σημείο έχεσε πυρηνικά απόβλητα, ο σκύλος του Σούπερμαν. Έτσι και ξαναδώ καμιά φιλόζωη του κώλου να φεύγει χωρίς να τα μαζεύει, θα τη βάλω να τα φάει!<br /> <b>Τ'</b> ορκίζομαι!<br /> <b>Υστερεκτομή: </b>Είναι η τομή που κάνεις στο "ύστερα" , για να δείς που έσφαλες. Κι ακόμη κι αν θες να απολογηθείς, όταν βλέπεις την άλλη πλευρά να ζητάει απ' την οικοδέσποινα να μην σε καλέσει στο πάρτυ μην τυχόν βρεθείτε στον ίδιο χώρο και κολλήσει λέπρα, αρχίζεις να σκέφτεσαι πως τελικά το μόνο σου λάθος ήταν ότι με ένα της τηλεφώνημα, πηδούσες κι απ' το μπαλκόνι. Αντί να απολογείσαι, απομακρύνσου.<br /> <b>Φίλοι: </b>Η<b>&nbsp;</b>απόσταση από ορισμένους ανθρώπους, ακόμη κι αν αρχικά ήταν επιλογή τους, μακροπρόθεσμα σου κάνει περισσότερο καλό απ' όσο φαντάζεσαι. Αρχίζεις να καταλαβαίνεις τί ένιωθε ο άλλος για σένα και νιώθεις μαλάκας που δεν το 'βλεπες νωρίτερα. Ειδικά όταν τα κριτήριά τους, δεν έχουν κριτήριο.<br /> <b>Χάσιμο: </b>Κιλών και λεφτών. Διότι όσο αδυνατίζεις τόσα περισσότερα ρούχα θέλεις, αλλά αυτό έχει και μια λογική. Αυτό που δεν έχει λογική, είναι να θες καινούρια παπούτσια διότι μίκρυνε το πόδι σου.Και δεν μίκρυνε ένα ολόκληρο νούμερο όοοοχι, ήρθε κι έκατσε η μπίλια στο 36.5 μωρή, σαν θερμοκρασία σώματος και δεν βρίσκω κανένα παπούτσι σε αυτό το μέγεθος. Ή θα πάρω το 37 και θα περπατάω πάνω σε καμιά 20αριά πάτους του Μπακάκου ή θα πάρω το 36 και θα με πάρει το ΚΑΤ, να μου κάνει φόκους με την κάμερα και η Σκατιάνα που φοβάται μη βγεί ο Τόμας Πρωτόπαππας από το κώμα και δεν το μάθει πρίν τον ίδιο. Εωσότου ψωνίσω φοβόμουν μη μου πέσει το παντελόνι, τώρα θα φοβάμαι μη μου πέσει το κότσι!<br /> <b>Ψωλοκορόιδο: </b>Μετάφραση του υπότιτλου dick sucker, που είδα σε <a href="http://fridge.gr/64072/stiles/spaz-modelling/" target="_blank"><b>άρθρο </b></a>του Peslac κι έπεσα τ' ανάσκελα σαν τη μικρή Τερέζα. Το μόνο που μένει&nbsp;είναι&nbsp;να δούμε και το son of a bitch ως ο γιός της παραλίας (μα εγώ δεν ζω γονατιστός είμαι της παραλίας γιός, είμαι της παραλίας γιός......τιρι τι τι τι τι τίν).<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-KpoJrij84Oo/UVpXZ5W3iqI/AAAAAAAAAT4/As28LQaobgw/s1600/dick+sucker.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="207" src="http://4.bp.blogspot.com/-KpoJrij84Oo/UVpXZ5W3iqI/AAAAAAAAAT4/As28LQaobgw/s400/dick+sucker.jpg" width="400" /></a></div> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <div style="text-align: left;"> <b><br />Ώρα: </b>Να φεύγω....<br /> <br /> Υ.γ. Καλό μήνα! (...λέμε τώρα)</div> <br /></div> Μάγισσα Κίρκηhttp://www.blogger.com/profile/09951709374080417178noreply@blogger.com35tag:blogger.com,1999:blog-4292818464788009694.post-88924366011059562652013-03-29T13:25:00.000+02:002013-03-30T07:03:46.135+02:002013-03-30T07:03:46.135+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-bebn6a5pcGA/UVWn16TaLzI/AAAAAAAAATk/gG8xNPd8Hu4/s1600/merkel-suckling.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-bebn6a5pcGA/UVWn16TaLzI/AAAAAAAAATk/gG8xNPd8Hu4/s320/merkel-suckling.jpg" width="209" /></a></div> Παραδέχομαι ότι υποστηρίζω με πάθος αυτό που πιστεύω, αυτό που μου συμβαίνει ή αυτό που συμβαίνει στους άλλους αλλά φανατισμένη –ή ακόμα χειρότερα, φαντασμένη-δεν είμαι και δεν θα γίνω ποτέ, ειδικά σε λεπτά θέματα τροφής και ανατροφής. Δεν νιώθω ξεχωριστή ούτε επιτελώ κοινωνικό έργο επειδή είμαι μητέρα, δεν έχω το πιο όμορφο-έξυπνο παιδί του κόσμου, δεν θήλασα για 100 χρόνια επειδή έτσι γούσταρα έτσι μου βγήκε και έτσι συνέβη. Οι επιλογές μου είναι συνειδητές άρα δεν νιώθω καμία ενοχή για τίποτα, δεν αισθάνομαι λιγότερο μαμά επειδή έκανα τον Γιώργο με καισαρική (πάνω στην οποία κόντεψα να πεθάνω διότι δεν έπιασε η επισκληρίδιος αλλά παρ’ όλα αυτά όχι, δεν μου χρωστάει ούτε το παιδί μου ούτε το σύμπαν) και τις περισσότερες μαμαδο-σελίδες τις&nbsp;σιχαίνομαι&nbsp;. Για την ακρίβεια θεωρώ κι αυτές και τη σαβούρα που μαζεύουν, εντελώς εκτός πραγματικότητας και ταυτόχρονα ό,τι καλύτερο μπορεί να διαβάσει σήμερα μια μαμά που θέλει να κοιμίσει το ένστικτό της και να μεγαλώσει το παιδί της σύμφωνα με τα κομπλεξικά στερεότυπα των άλλων. Αν δε υπολογίσεις ότι υπάρχουν άνθρωποι που λόγω συνθηκών, πολλές φορές «κρέμονται» από αυτές, είναι συν τοις άλλοις και επικίνδυνες.<br /> <br /> Είμαι υπέρ του θηλασμού και υπέρ του μη θηλασμού αλλά πάνω απ’ όλα είμαι υπέρ του δικαιώματος κάθε ανθρώπου να αποφασίζει για το πώς θέλει να θρέψει και να μεγαλώσει το παιδί του. Στο μυαλό μου όλοι οι γονείς αγαπούν τα παιδιά τους και επιλέγουν το καλύτερο για αυτά ακόμη κι αν καμιά φορά ο τρόπος τους είναι άγαρμπος, απότομος ή λάθος. Επίσης δημόσιος θηλασμός για μένα, νοείται ο τρόπος τροφής ενός μωρού σε δημόσιο χώρο όταν αυτό πεινάσει. Ορδές μαμάδων που σύσσωμες μαζεύονται σε πλατείες και εμπορικά κέντρα για να το κάνουν επί τούτου σαν ένδειξη διαμαρτυρίας, δεν είναι δημόσιος θηλασμός αλλά δημόσια υστερία. Μαμά που στήνεται on camera με μαλλί κομμωτηρίου, μακιγιάζ ala πωλήτρια στα Hondos και επιτηδευμένα στοργικό ύφος με το μωρό στο στήθος για την πόζα, δεν είναι μήνυμα διάδοσης του θηλασμού αλλά sms ματαιοδοξίας. Και το θέμα είναι ότι ενώ κάποια άτομα μπήκαν σε αυτό το τριπάκι με καθαρά εμπορικό σκοπό, κάποια άλλα «μάσησαν» και θεωρούν δεδομένο πως αφού το κάνει η τάδε και η δείνα έτσι πρέπει να είναι. Φαντάζομαι ότι ο τρόπος που συμμετέχουν σε τέτοιου τύπου συζητήσεις (δεν διαβάζω ΠΟΤΕ τι γράφεις παρά μόνο περιμένω να ορμήσω) και ο οποίος δείχνει ότι δεν ξέρουν ούτε να φέρονται ούτε να σέβονται, προφανώς δεν παίζει κανένα ρόλο αφού θηλάζουν και μάλιστα δημόσια. Όταν εκτός από μαμάδες, αποφασίσουμε να γίνουμε και άνθρωποι, ας με ενημερώσει κάποιος…… <br /> <br /> Δεν σας κρύβω ότι πολλές φορές γελάω τρελλά με την εμμονή ορισμένων να αποδείξουν ότι ο θηλασμός είναι σώνει και ντε δακτυλοδεικτούμενος ή έχουν υποστεί τον απόλυτο ρατσισμό-τύφλα να΄χει το κάτουρο του Χρυσαυγίτη στο Μέγκα- επειδή ο μπάρμπας από την Άνω Τσαράμπαινα τόλμησε να τις ρωτήσει γιατί θηλάζουν ακόμα ή επειδή κάποιος κάπου στο δρόμο (θεώρησαν ότι) τις κοίταξε στραβά. Και γελάω ακόμη περισσότερο όταν οι ρατσιστικές απόψεις που συνήθως διαβάζω στο διαδίκτυο, προέρχονται κυρίως από τις ίδιες τις θηλάζουσες προς όσες δεν θήλασαν καθόλου ή όχι τόσο, ώστε να είναι αποδεκτές στη μυστική τους σέχτα σύμφωνα με την οποία σωστή μητέρα είναι αυτή που ασχολείται 24/7 με το σπλάχνο της, πιστεύει πως όλος ο κόσμος έχει του βυζιού της τον χαβά και προσπαθεί να κάνει τους άλλους να νιώσουν τύψεις για να κατευνάσει εκείνη τις δικές της . Αν μάλιστα , σε συνδυασμό με τις ορμόνες σου που τον πρώτο καιρό παίζουν φλάουτο, πάρεις και λίγο σοβαρά όσα γράφουν , δεν θα θελήσεις ούτε να θηλάσεις ούτε καν να (ξανα)γεννήσεις ποτέ σ' αυτή τη ζωή.<br /> <br /> Η αλήθεια είναι πως δεν έχω γράψει ποτέ έως τώρα πως βιώνω τη μητρότητα, τι αλλαγές έφερε στη ζωή μου ο Γιώργος, πως νιώθω σήμερα τρία χρόνια μετά και τι λάθη κάνω. Ίσως γιατί είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που δεν μπορώ να περιγράψω με καμία λέξη όσα ζω και αισθάνομαι. Το μόνο που ξέρω να πω είναι πως ο θηλασμός είναι απλά ένας φυσικός τρόπος τροφής του ανθρώπου τα πρώτα χρόνια της ζωής του και μία ιδιαίτερη στιγμή ανάμεσα στη μητέρα και στο παιδί και όχι ανάμεσα στη μητέρα στο παιδί και στους χρήστες zouzounarxidaki34, mama_katerinas και mama_paparinas. Τέλος, η μητρότητα για μένα είναι απλά ένας ρόλος που επιλέγεις να παίξεις (άρα δεν σου χρωστάει κανείς τίποτα) δηλαδή να μεγαλώσεις έναν άνθρωπο και να του δώσεις όσο πιο καλά στοιχεία μπορείς. Οτιδήποτε πέρα από αυτό, ποια θήλασε ένα μήνα και ποια θήλασε πέντε και ποιά γέννησε φυσιολογικά με επισκληρίδιο και ποια στη νερατζιά του γείτονα απέναντι και ποια είναι πιο μάνα κι απ’ τις μάνες, είναι (μα)μαλακίες από μαλακισμένα μυαλά που πολλαπλασιάζονται σε μαλακισμένα παιδάκια. Ο καλύτερος τρόπος να διαδόσεις τον θηλασμό, δημόσιο και μη, είναι να σταματήσεις να κρίνεις τους ανθρώπους από αυτόν.<br /> <br /> <br /> <left> <iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="250" src="http://www.youtube.com/embed/hSEPA6TIgzc" width="300"></iframe></left> <br /> <br /> Υ.γ.1 Να βγάλουμε έξω τις μητρότητές μας, να τις μετρήσουμε. <br /> Υ.γ.2 Οι ρώγες σου με καιν, γιατί είσαι μανεκέν.<br /> Υ.γ.3 Όποιος θιχτεί επί προσωπικού, θα ήθελα να του πω πολλά αλλά μου βγαίνει μόνο ένα: στους όρχεις μου! </div> Μάγισσα Κίρκηhttp://www.blogger.com/profile/09951709374080417178noreply@blogger.com31tag:blogger.com,1999:blog-4292818464788009694.post-77342657657432105332013-03-14T10:48:00.002+02:002013-03-14T11:07:06.280+02:002013-03-14T11:07:06.280+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> Όσοι φίλοι, και προπάντων stalkers, θέλετε να παρακολουθείτε χωρίς ενοχές (μην ξεροσταλιάζετε στέλνοντας αιτήματα με nicknames τύπου "Peos Peou", κρίμα είναι!) πατήστε "Like" στην καινούρια fan page του μπλόγκ <span style="color: red;"><b><a href="http://www.facebook.com/magissakirkikaigourounia" target="_blank">εδώ </a></b></span>και δείτε σε ποιά ανήκουν τα βυζιά της φωτογραφίας και ποιό πανάγνωστο μοντέλο-τραγουδίστρια, συνελήφθη να χέζει στις αντρικές.<br /> <br /> Επίσης το 200ο like, κερδίζει ένα βιβλίο <b>"Πάρτα μωρή άνεργη"</b> για το οποίο θα βρείτε πληροφορίες <span style="color: red;"><b><a href="http://magissa-kirki.blogspot.gr/2010/11/blog-post_10.html" target="_blank">εδώ </a></b></span>ενώ όποιος θέλει να το προμηθευτεί ταχυδρομικώς με αντικαταβολη και ιδιόχειρη αφιέρωση απ' την αυτόχειρα, μου στέλνει email στο <b><a href="http://magissa%2Ekirki@yahoo.gr/" target="_blank">magissa.kirki@yahoo.gr</a></b><br /> <br /> Γαλάζιο και λευκό ρε! <br /> (με τέτοιο τίτλο και τέτοια περιβολή, δεν μπορώ να βρώ πιο ταιριαστή <strike>ξεκωλιάρα</strike>&nbsp; τραγουδιάρα, για την επόμενη προεκλογική εκστρατεία του Άδωνη) #to arxaiotero epaggelma <br /> <br /></div> <left> <iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/UQBX3iU1WiQ" width="420"></iframe></left> </div> Μάγισσα Κίρκηhttp://www.blogger.com/profile/09951709374080417178noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-4292818464788009694.post-80144758048366201382013-02-26T10:50:00.000+02:002013-02-27T13:14:03.953+02:002013-02-27T13:14:03.953+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-oCTHquedBgg/USyqSB2xz7I/AAAAAAAAATA/LjjSm9TTfCg/s1600/ikea+horse2.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/-oCTHquedBgg/USyqSB2xz7I/AAAAAAAAATA/LjjSm9TTfCg/s320/ikea+horse2.jpg" width="225" /></a></div> Τον τελευταίο καιρό σκέφτομαι πολύ σοβαρά να κλείσω το μπλόγκ μου. Ειλικρινά δεν έχει πλάκα πια. Ούτε μια σοβαρή συζήτηση δεν μπορείς να κάνεις. Πολλή κακία, πολλή αγένεια και πολλή διπροσωπία. Συμφωνώ και μαζί σου αλλά και με τον από πάνω άσχετα αν λέτε εντελώς διαφορετικά πράγματα, μη και χάσουμε κανέναν αναγνώστη.Αν φερόμαστε έτσι άγνωστοι μεταξύ αγνώστων, φαντάσου τί κάνουμε μεταξύ γνωστών.<br /> <br /> <span data-ft="{&quot;tn&quot;:&quot;K&quot;}" id=".reactRoot[68].[1][2][1]{comment391282940969167_2170723}.0.[1].0.[1].0.[0].[0][2]"><span class="UFICommentBody" id=".reactRoot[68].[1][2][1]{comment391282940969167_2170723}.0.[1].0.[1].0.[0].[0][2].0"><span id=".reactRoot[68].[1][2][1]{comment391282940969167_2170723}.0.[1].0.[1].0.[0].[0][2].0.[0]">Πάντα στη ζωή μου επεδίωκα καθαρές σχέσεις για αυτό έχω και τόσο λίγους φίλους, διότι οι φορές που το κατάφερνα είναι ελάχιστες. Από τη στιγμή που έγινα μαμά και τα χρήματά μου περιορίστηκαν, ο ελεύθερός μου χρόνος περιορίστηκε κι αυτός στο ίντερνετ.Αν δηλαδή έχω 10 λεπτά ελεύθερα μέσα στην ημέρα, μπαίνω στο facebook ή στα blogs να διαβάσω καμιά είδηση να γελάσω και να ενημερωθώ αλλά δυστυχώς καταλήγω να τσακώνομαι. Και καταλήγω να τσακώνομαι διότι η κάθε κότα σήμερα ανοίγει ένα μπλόγκ για να πεί τη μαλακία της και να κατηγορήσει τους άλλους ακριβώς για αυτά που κάνει και η ίδια ενώ από κάτω άλλες κότες χύνουν από ταύτιση απόψεων τη στιγμή που για ένα περίεργο λόγο οι απόψεις τους ταυτίζονται και με μένα και με σένα και με τον απέναντι κι ας λέμε ο καθένας κάτι άλλο για το ίδιο θέμα. Πολλές απόψεις ίσον καμία και καμία άποψην ίσον PR, μην μας περνάτε για χαζούς. Όσοι κάνετε δημόσιες σχέσεις για να είστε αρεστοί ή για να σας ανταποδώσουν το χειροκρότημα σε μια αντίστοιχη δική σας άποψη, σόρρυ είστε για κλάμματα.&nbsp;</span></span></span><br /> <br /> <span data-ft="{&quot;tn&quot;:&quot;K&quot;}" id=".reactRoot[68].[1][2][1]{comment391282940969167_2170723}.0.[1].0.[1].0.[0].[0][2]"><span class="UFICommentBody" id=".reactRoot[68].[1][2][1]{comment391282940969167_2170723}.0.[1].0.[1].0.[0].[0][2].0"><span id=".reactRoot[68].[1][2][1]{comment391282940969167_2170723}.0.[1].0.[1].0.[0].[0][2].0.[0]">Παλιότερα χαριζόμουν ακόμη και στο ίντερνετ, έλεγα "έλα μωρέ σιγά μήπως τον ξέρω;". <b>Τελικά δεν παίζει ρόλο αν ξέρεις κάποιον προσωπικά αλλά πόσο ποιοτικά συναναστρέφεσαι</b>. Κι εγώ έγκωσα </span></span></span><span data-ft="{&quot;tn&quot;:&quot;K&quot;}" id=".reactRoot[68].[1][2][1]{comment391282940969167_2170723}.0.[1].0.[1].0.[0].[0][2]"><span class="UFICommentBody" id=".reactRoot[68].[1][2][1]{comment391282940969167_2170723}.0.[1].0.[1].0.[0].[0][2].0"><span id=".reactRoot[68].[1][2][1]{comment391282940969167_2170723}.0.[1].0.[1].0.[0].[0][2].0.[0]">από επαναστάτες του πληκτρολογίου κι </span></span></span><span data-ft="{&quot;tn&quot;:&quot;K&quot;}" id=".reactRoot[68].[1][2][1]{comment391282940969167_2170723}.0.[1].0.[1].0.[0].[0][2]"><span class="UFICommentBody" id=".reactRoot[68].[1][2][1]{comment391282940969167_2170723}.0.[1].0.[1].0.[0].[0][2].0"><span id=".reactRoot[68].[1][2][1]{comment391282940969167_2170723}.0.[1].0.[1].0.[0].[0][2].0.[0]">από "ειλικρινείς". Δεν έχω χρόνο για άλλα τέτοια άτομα και δυστυχώς το διαδίκτυο έχει γεμίσει απο δαύτα. Τις προάλλες πάρα πολλή γνωστή blogger, εν όψει των απεργιακών κινητοποιήσεων της ΑΜΕΛ, φώναζε να γίνει εμφύλιος στην Ελλάδα, απ' την ασφάλεια της χώρας που μετακόμισε. Παρακάτω άλλη blogger στα 25 της με μηδενικά χρόνια δουλειάς και έτοιμα λεφτά, κουνάει το δάχτυλο απ' το εξωτικό Παρίσι σε μία άνεργη 33χρονη που ξυπνάει το πρωί και δεν έχει πού να πάει. Δεν είμαι ο καλύτερος άνθρωπος του κόσμου αλλά ποτέ δεν χάρηκα με το κακό του άλλου ούτε το ευχήθηκα και δυστυχώς το βλέπω να συμβαίνει κι αυτό. Είμαι τρελλή ιδιόρρυθμη και εκρηκτική αλλά σκοτεινή και δίκωλη δεν υπήρξα ποτέ και δεν θα γίνω επειδή το θέλετε εσείς, μη σώσετε και με συμπαθήσετε. Συγγνώμη αλλά καιρό τώρα αισθάνομαι πως με κάποιους από σας δεν (θέλω να) έχω καμία σχέση.&nbsp;</span></span></span><br /> <br /> <span data-ft="{&quot;tn&quot;:&quot;K&quot;}" id=".reactRoot[68].[1][2][1]{comment391282940969167_2170723}.0.[1].0.[1].0.[0].[0][2]"><span class="UFICommentBody" id=".reactRoot[68].[1][2][1]{comment391282940969167_2170723}.0.[1].0.[1].0.[0].[0][2].0"><span id=".reactRoot[68].[1][2][1]{comment391282940969167_2170723}.0.[1].0.[1].0.[0].[0][2].0.[0]"><span style="color: red;"><b>Υ.γ. </b></span><b><span style="color: red;">1</span> </b>Άμα δεν θέλετε ή δεν μπορείτε να βοηθήσετε αυτή τη χώρα και τους ανθρώπους της, δικαίωμά σας αλλά τουλάχιστον μην κρίνετε. Ευχαρίστως να αναλάβω τις ευθύνες μου αλλά να είναι οι δικές μου. Όχι για μια ληστεία να παραδεχτώ και άλλες δέκα που δεν έκανα για να νιώθετε εσείς γαμάτοι. </span></span></span><br /> <span data-ft="{&quot;tn&quot;:&quot;K&quot;}" id=".reactRoot[68].[1][2][1]{comment391282940969167_2170723}.0.[1].0.[1].0.[0].[0][2]"><span class="UFICommentBody" id=".reactRoot[68].[1][2][1]{comment391282940969167_2170723}.0.[1].0.[1].0.[0].[0][2].0"><span id=".reactRoot[68].[1][2][1]{comment391282940969167_2170723}.0.[1].0.[1].0.[0].[0][2].0.[0]">Κεφτεδάκι ΙΚΕΑ ρε!</span></span></span><span data-ft="{&quot;tn&quot;:&quot;K&quot;}" id=".reactRoot[68].[1][2][1]{comment391282940969167_2170723}.0.[1].0.[1].0.[0].[0][2]"><span class="UFICommentBody" id=".reactRoot[68].[1][2][1]{comment391282940969167_2170723}.0.[1].0.[1].0.[0].[0][2].0"><span id=".reactRoot[68].[1][2][1]{comment391282940969167_2170723}.0.[1].0.[1].0.[0].[0][2].0.[0]"><br /><br /><b><span style="color: red;">Υ.γ.2 </span></b>Μου φαίνεται θα αλλάξω όνομα και θα το κάνω "Η Μάγισσα Κίρκη και τα γαιδούρια"!</span></span></span><br /> <span data-ft="{&quot;tn&quot;:&quot;K&quot;}" id=".reactRoot[68].[1][2][1]{comment391282940969167_2170723}.0.[1].0.[1].0.[0].[0][2]"><span class="UFICommentBody" id=".reactRoot[68].[1][2][1]{comment391282940969167_2170723}.0.[1].0.[1].0.[0].[0][2].0"><span id=".reactRoot[68].[1][2][1]{comment391282940969167_2170723}.0.[1].0.[1].0.[0].[0][2].0.[0]"><br /></span></span></span> <span data-ft="{&quot;tn&quot;:&quot;K&quot;}" id=".reactRoot[68].[1][2][1]{comment391282940969167_2170723}.0.[1].0.[1].0.[0].[0][2]"><span class="UFICommentBody" id=".reactRoot[68].[1][2][1]{comment391282940969167_2170723}.0.[1].0.[1].0.[0].[0][2].0"><span id=".reactRoot[68].[1][2][1]{comment391282940969167_2170723}.0.[1].0.[1].0.[0].[0][2].0.[0]"><span style="color: red;"><b>Πηγή εικόνας: </b></span>Ευχαριστώ τον <b><a href="http://aswtosgios.blogspot.gr/" target="_blank">Άσωτο </a></b>που την κοινοποίησε από τη σελίδα <span style="color: #0b5394;"><b><a href="http://www.facebook.com/pages/%CE%9C%CF%80%CF%81%CE%B1%CF%86-by-Mikeius/199675626801749" target="_blank">Μπράφ </a></b></span></span></span></span> <span data-ft="{&quot;tn&quot;:&quot;K&quot;}" id=".reactRoot[68].[1][2][1]{comment391282940969167_2170723}.0.[1].0.[1].0.[0].[0][2]"><span class="UFICommentBody" id=".reactRoot[68].[1][2][1]{comment391282940969167_2170723}.0.[1].0.[1].0.[0].[0][2].0"><span id=".reactRoot[68].[1][2][1]{comment391282940969167_2170723}.0.[1].0.[1].0.[0].[0][2].0.[0]"><br /></span></span></span></div> <br><center><iframe width="300" height="250" src="http://www.youtube.com/embed/eqxzaqe4B5A" frameborder="0" allowfullscreen></iframe> </center> Μάγισσα Κίρκηhttp://www.blogger.com/profile/09951709374080417178noreply@blogger.com49tag:blogger.com,1999:blog-4292818464788009694.post-998956673216823062013-02-20T11:41:00.001+02:002013-02-22T08:02:58.395+02:002013-02-22T08:02:58.395+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> Σήμερα είχα στο facebook μία διαφωνία, από αυτές που ο συνομιλητής σου (νομίζει ότι) τα ξέρει όλα αλλά σε προσβάλλει με το γάντι κι εσύ τον μπλοκάρεις με τον γάντζο για να μην του βρίσεις τη μάνα και τον πατέρα. Κι αν κάτι κατάλαβα όχι μόνο από τη συγκεκριμένη «συζήτηση» αλλά και από όλες αυτές τις συζητήσεις, είναι ότι <b>ορισμένοι </b>μόλις φεύγετε από την Ελλάδα, διακατέχεστε από μία νέα πάθηση που ονομάζεται "μεταναστευτικό κόμπλεξ" το οποίο τροφοδοτείτε μια χαρά ξερνώντας όλη σας τη χολή&nbsp; απέναντι σε έναν λαό (που αυτή τη στιγμή μένει άστεγος ή αυτοκτονεί) μέρος του οποίου (ξεχνάτε ότι) είστε τόσο οι ίδιοι όσο και οι οικογένειες που αφήνετε πίσω. Κάτι σαν το τζετ λάγκ αλλά με περισσότερες μαλακίες, για τον πόνο του άλλου.<br /> <br /> Η έπαρση και το μίσος με το οποίο μιλάτε για <b>ΟΛΟΥΣ </b>τους Έλληνες <b>ορισμένοι </b>Έλληνες&nbsp; που μεταναστεύσατε πρόσφατα, είναι ασύλληπτα. Προφανώς έχετε δίκιο σε πολλά, προφανώς υπήρξαν/υπάρχουν άνθρωποι που μπήκαν/μπαίνουν στο δημόσιο με ρουσφέτια, που έχτισαν/χτίζουν αυθαίρετα, που έπαιρναν/παίρνουν επιδόματα χωρίς να τα δικαιούνται, που έλεγαν/λένε καλημέρα στις 14.00 και ξύνονταν/νται αλλά αυτό είναι το 1/3 της αλήθειας. Τα 2/3 είναι ότι πολύ πιθανόν στους βολεμένους χαραμοφάηδες με τα ρουσφέτια να ανήκουν και οι γονείς ή οι παππούδες σας, πολύ πιθανόν και εσείς ίδιοι, τότε που μπαίνατε στις ΠΑΣΠ-ΔΑΠ-ΣΚΑΤΑΠ για να περνάτε τις εξεταστικές στα πάλαι ποτέ φοιτητικά σας χρόνια. Τα 3/3 είναι ότι το να αφορίζετε κρυμμένοι πίσω από την ασφάλεια του «γενικά μιλάω» είναι η δική σας αλήθεια για να δικαιολογήσετε τους λόγους που φύγατε (και καλά κάνατε). Προσωπικά δεν ξέρω μόνο την πλευρά που αναδεικνύετε. Ξέρω φίλους γνωστούς και συγγενείς που διπλώνουν μπλουζάκια με τρία μεταπτυχιακά, που δεν επιστρέφουν σπίτια τους πρίν τις 19.00 και που παρακαλάνε να κουβαλήσουν καφάσια στην λαχαναγορά αλλά προτιμώνται -όπως πάντα- οι Αλβανοί κι οι Πακιστανοί που τους συμφέρει να πάνε με 5 ευρώ καθώς δεν πληρώνουν ούτε τέλη ούτε χαράτσια. Η πλάκα είναι που για όλα τα παραπάνω επιχειρηματολογείτε και σε δεύτερο πρόσωπο πληθυντικού, τύπου «Εσείς που δεν δουλεύε<b>ΤΕ</b>» ή «Εσείς που τόσα χρόνια κλέβα<b>ΤΕ</b>» λες και τα τελευταία τριάντα χρόνια ζούσατε αλλού, κάτι σαν τον άπιστο που νομίζει πως σε ξένο έδαφος, το κέρατο δεν πιάνεται! <br /> <br /> Οι μετανάστες λοιπόν που νιώθετε λιγότερο Έλληνες και περισσότερο έντιμοι, από τα λεφτά των χαραμοφάηδων ζούσατε τόσα χρόνια, απ’ τα λεφτά των χαραμοφάηδων σπουδάσατε και απ’ τα λεφτά των χαραμοφάηδων μαζεύατε για να φύγετε έξω, διότι κακά τα ψέμματα οι εποχές που πήγαινες με 10 δολλάρια στην Αμερική ξεκινούσες να πλένεις πιάτα και κατέληγες εστιάτορας, έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Λατρεύω τους τολμηρούς ανθρώπους, έχω γνωρίσει αξιοπρεπέστατους Έλληνες του εξωτερικού και είμαι ευτυχής γι’ αυτό, έχω συγγενείς και φίλους μετανάστες στη Γερμανία και στην Αυστραλία και χάρηκα πολύ που βρήκαν μια καλύτερη ζωή, με τη διαφορά ότι δεν ξεχνάνε πού μεγάλωσαν κι από πού ξεκίνησαν. <b>Ορισμένοι, </b>μου θυμίζετε κάτι τύπισσες που ενώ πάνω στη λύσσα τους να βρούν γκόμενο παίρνουν όλη την Αθήνα, μόλις κάνουν οικογένεια λοβοτομούνται δηλαδή κόβουν από όλους παριστάνοντας ότι τις φύτρωσε ο υμένας. <span data-ft="{&quot;tn&quot;:&quot;K&quot;}" id=".reactRoot[97].[1][2][1]{comment388910091206452_2152335}.0.[1].0.[1].0.[0].[0][2]"><span class="UFICommentBody" id=".reactRoot[97].[1][2][1]{comment388910091206452_2152335}.0.[1].0.[1].0.[0].[0][2].0"><span id=".reactRoot[97].[1][2][1]{comment388910091206452_2152335}.0.[1].0.[1].0.[0].[0][2].0.[0]"><u>Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τους ανθρώπους που προκόβουν.Το να τρίβεις όμως τις " προκοπές" σου στη μούρη κάποιων που για τον ένα ή τον άλλο λόγο δε φεύγουν και υπομένουν την ανεργία, τη μιζέρια κι όλα τα άλλα και να τους λες κι απο πάνω "είστε χαζοί που κάθεστε ακόμη εκεί!" το θεωρώ το ίδιο ανήθικο με το να τρως κρουασάν μπροστά σε πεινασμένο</u>. <b>Πάρ' το Molto σου και βάρα με!</b></span></span></span><br /> <br /> Καταλαβαίνω τον πόνο όσων έφυγαν και μάλιστα άρων-άρων, όσων αναγκάστηκαν μετά από χρόνια δουλειάς και σπουδών να ξεπουλήσουν τα πάντα και να αποχωριστούν τους αγαπημένους τους για να πάνε στην άλλη άκρη και άγνωστοι μεταξύ αγνώστων να αποδείξουν (απ’ ότι φαίνεται, πρώτα στους εαυτούς τους) ότι δεν είναι οι βολεμένοι χαραμοφάηδες. Αυτό όμως δεν τους κάνει περισσότερο έντιμους ή καλύτερους από όσους αναγκάζονται να μένουν εδώ άνεργοι ή να εργάζονται 12ωρα με τρείς κι εξήντα στον ιδιωτικό τομέα κάνοντας κάτι εντελώς άσχετο με το πτυχίο τους για να πληρώνουν έξι διαφορετικούς φόρους, ή να επιβιώνουν χωρίς ρουσφέτια, μαύρα λεφτά και χλιδάτα ακίνητα ή να προσπαθούν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους σε ένα κράτος που τα βάζει τεκμήριο κι από πάνω-εκτός απ’ το μαντήλι- να τους κουνάνε και το δάχτυλο όσοι απλώς είχαν έξι χιλιάρικα να κάνουν ένα βήμα παραπέρα. Για εμάς τους Έλληνες λοιπόν, της γενιάς μας και πίσω, που μένουμε εδώ μόνο και μόνο επειδή δεν έχουμε πτυχίο ή χρήματα άρα και καμία άλλη επιλογή, το θεωρώ τρομερά προσβλητικό να μπαίνουμε στο ίδιο τσουβάλι επειδή κάποιοι θέλουν να κατευνάσουν τις ενοχές τους.<br /> <span data-ft="{&quot;tn&quot;:&quot;K&quot;}" id=".reactRoot[97].[1][2][1]{comment388910091206452_2152335}.0.[1].0.[1].0.[0].[0][2]"><span class="UFICommentBody" id=".reactRoot[97].[1][2][1]{comment388910091206452_2152335}.0.[1].0.[1].0.[0].[0][2].0"><span id=".reactRoot[97].[1][2][1]{comment388910091206452_2152335}.0.[1].0.[1].0.[0].[0][2].0.[0]"><br /><b><span style="color: red;"><i>Υ.γ. Ευχαριστώ τη <a href="http://interpreter-stella.blogspot.gr/" target="_blank">Στέλλα </a>για τον τίτλο αυτού του κειμένου</i></span></b></span></span></span><b><span style="color: red;"><i><span data-ft="{&quot;tn&quot;:&quot;K&quot;}" id=".reactRoot[97].[1][2][1]{comment388910091206452_2152335}.0.[1].0.[1].0.[0].[0][2]"><span class="UFICommentBody" id=".reactRoot[97].[1][2][1]{comment388910091206452_2152335}.0.[1].0.[1].0.[0].[0][2].0"><span id=".reactRoot[97].[1][2][1]{comment388910091206452_2152335}.0.[1].0.[1].0.[0].[0][2].0.[0]"> και τη φίλη Ελένη, για την άδειά της να δημοσιεύσω το πολύ εύστοχο επιχείρημα που βλέπετε με underline στο συγκεκριμένο κειμένο!</span></span></span></i></span></b><br /> <span data-ft="{&quot;tn&quot;:&quot;K&quot;}" id=".reactRoot[97].[1][2][1]{comment388910091206452_2152335}.0.[1].0.[1].0.[0].[0][2]"><span class="UFICommentBody" id=".reactRoot[97].[1][2][1]{comment388910091206452_2152335}.0.[1].0.[1].0.[0].[0][2].0"><span id=".reactRoot[97].[1][2][1]{comment388910091206452_2152335}.0.[1].0.[1].0.[0].[0][2].0.[0]"></span></span></span><br /></div> <center> <iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="250" src="http://www.youtube.com/embed/iKvHwiTV5-I" width="300"></iframe></center> <br /> <b><span style="color: red; font-size: large;">Απντέιτ:</span></b> Μάλλον έχει γίνει κάποια παρανόηση. Δεν έχω απολύτως κανένα πρόβλημα με όσους φεύγουν, πολύ καλά κάνουν κι εγώ μπορεί να φύγω αύριο. Τίθεται θέμα επιβίωσης και ο καθένας μας θα προσπαθήσει να το λύσει όπως και όπου μπορεί, δεν το συζητάμε.Αλλά με το να καταδεικνύει κανείς μόνο τη μία πλευρά ή να υπερβάλλει για να δικαιολογήσει την απόφασή του-που με την υπάρχουσα κατάσταση δεν χρειάζεται καμία δικαιολογία, είναι προφανής ο λόγος που φεύγουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι-θυμώνω.Θυμώνω όταν έρχεται ο άλλος και μου λέει "εσείς που μένετε με τους γονείς σας μέχρι τα 40" όταν μέχρι πρότινος κι αυτός ο 35άρης, 700 ευρώ έπαιρνε κι έμενε με τη μάνα του διότι δεν έβγαινε οικονομικά να μείνει μόνος του. Την μετανάστευση τη δέχομαι. Τη λοβοτομή όχι! :)</div> Μάγισσα Κίρκηhttp://www.blogger.com/profile/09951709374080417178noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-4292818464788009694.post-64903670418141452912013-02-18T16:19:00.000+02:002013-02-18T16:36:44.180+02:002013-02-18T16:36:44.180+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-58g5EGoi7vk/USI1_8iU6WI/AAAAAAAAARM/DzkOWsIL0Pg/s1600/smiley-penis.jpeg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://4.bp.blogspot.com/-58g5EGoi7vk/USI1_8iU6WI/AAAAAAAAARM/DzkOWsIL0Pg/s1600/smiley-penis.jpeg" width="200" /></a>Δυστυχώς ανήκουμε στις οικογένειες που δεν έχουμε βοήθεια σχεδόν από κανέναν. Και λέω "σχεδόν" διότι -δεν ξέρω τί σχέσεις έχουν οι περισσότερες νύφες με τις πεθερές τους-εγώ στην δική μου που φυλάει τον μικρό από τριών μηνών, πρέπει να στήσω εικόνισμα και να το προσκυνάω. Αν δεν ήταν εκείνη, εγώ θα αναγκαζόμουν να παραιτηθώ. Παρόλα αυτά η κατάσταση παραμένει δύσκολη.<br /> <br /> Yπάρχουν στιγμές που ένας άνθρωπος μόνος του δεν αρκεί κι άμα δεν έχεις και δεύτερο και τρίτο, συνήθως καταλήγεις την τελευταία στιγμή, εν μέσω δουλειάς και ραντεβού, να ψάχνεις απεγνωσμένα κάποιον να σου κρατήσει το μωρό, κι όταν δεν βρίσκεις, να αναγκάζεσαι να παίρνεις άδεια και άδεια και άδεια. Για καριέρα λοιπόν, ούτε λόγος. Έρχεται ο Αύγουστος του 2012 κι εσύ λείπεις έναντι απ' το 2013 ή πηγαίνεις στο γραφείο με σαράντα πυρετό αφού έχεις εξαντλήσει και τις αναρρωτικές.&nbsp; Πώς να κάνεις καριέρα, όταν κουβαλάς το απροσδόκητο του παιδιού και το βλέπουν όλοι; Τις δε τύψεις που αισθάνομαι για όλες τις φορές που τελευταία στιγμή τον κάνω μπαλάκι, πότε να τον φυλάει η μπέιμπι σίτερ (που κι αυτή είναι φοιτήτρια, οπότε δεν μπορεί ολες τις μέρες) και πότε να τον πηγαίνω στην άλλη άκρη της Αθήνας για να το φυλάξει η μάνα μου, να μην τις περιγράψω καλύτερα. Άμα καμιά μέρα δείτε μια τρελλή με μωρό στο πίσω κάθισμα να γαμοσταυρίζει στο κινητό και να'χει σταματήσει το αμάξι της στη μέση του δρόμου, είμαι εγώ που τελευταία στιγμή ψάχνω άνθρωπο να κρατήσει τον Γιώργο και δεν ξέρω προς τα πού να οδηγήσω: Πεθερά, νταντά ή&nbsp; τρελλάδικο; <br /> <br /> Πρίν βιαστείς να με πείς γιούφτισσα που προσπαθεί να κάνει τη δουλειά της με μια πεντάρα στου Κωνσταντάρα, να σε ενημερώσω ότι α) την μπέιμπι σίτερ προφανώς την πληρώνω και β) ναι τον έχω πάει δοκιμαστικά μια εβδομάδα και σε παιδικό σταθμό, οι περισσότεροι από τους οποίους δεν κατάλαβα ποτέ για ποιές υπηρεσίες ακριβώς χρεώνουν 400 και 500 ευρώ τον μήνα όταν δεν προσφέρουν ούτε τις βασικές. Περιττό να σας πω ότι από τις λίγες μέρες που τον άφησα εκεί, τις μισές τον βρήκα σκασμένο στο κλάμα με την δασκάλα να΄χει γυρίσει τον κώλο της και να μην τον παίρνει καν αγκαλιά και τις άλλες μισές παρκαρισμένο στο καθισματάκι φαγητού να μας περιμένει μέχρι τις 17.30 να τον πάρουμε (αν μάλιστα συνυπολογίσουμε ότι αρκετές μαμάδες τη συγκεκριμένη επιχείρηση την επευφημούν κιόλας, φαντάσου πως είναι οι υπόλοιπες!). Από τότε λοιπόν και για ένα μήνα ο μικρός ξύπναγε στον ύπνο του κλαίγοντας, δεν καθόταν στην γιαγιά και γενικώς τρόμαξε να συνέλθει, όχι μόνο επειδή έζησε τα χάλια του μέσου Ελληνικού ιδιωτικού σταθμού ("νοικιάζω ένα ερείπιο νεοκλασικό- κρεμάω και μια ταμπέλα με χαρούμενο όνομα τύπου "Το γελαστό καυλί"-πετάω και δυο τραμπάλες σε πάρκινγκ που το βαφτίζω "αυλή" -κι έχω σταθμό") αλλά κυρίως επειδή εκείνο τον καιρό δεν μπορούσα να πάρω μια εβδομάδα άδεια για να περάσουμε φάση προσαρμογής και να του έρθει η μετάβαση φυσιολογικά. Κοινώς τον πέταξα σε δέκα αγνώστους κι έφυγα. Σκατά στα μούτρα μου, ήθελα και παιδί.<br /> <br /> Φέτος τον Σεπτέμβρη εννοείται ότι ο μικρός θέλει δεν θέλει θα γραφτεί στον παιδικό κι έχω υπολογίσει να μην το κάνω στην ξεπέτα αλλά και πάλι, όταν οι δημοτικοί παιδικοί σταθμοί κλείνουν βαριά στις 16.00 ενώ τον μισό χρόνο κάνουν στάσεις, αργίες και απεργίες, προφανώς απευθύνονται στον δημόσιο υπάλληλο. Απ'την άλλη ο ιδιωτικός που τον πληρώνεις κι έναν σκασμό λεφτά, κλείνει σχεδόν δύο μήνες τον χρόνο που σημαίνει πως μαζί με οποιονδήποτε παιδικό σταθμό πρέπει να πληρώνεις και κοπέλα να σου το κρατάει όταν δεν θα μπορεί ο πρώτος, κοινώς έχουμε: <br /> -Λεφτά για δημοτικό σταθμό+λεφτά για baby sitter=μισός μισθός ή <br /> -λεφτά για ιδιωτικό σταθμό+λεφτά babysitter=ενάμισης μισθός. <br /> Τώρα μάλιστα που μου έβαλαν και το παιδί τεκμήριο, είμαι στο τσάκ να το γυρίσω πίσω σε φάση "Συγγνώμη, λάθος" ή ακόμη καλύτερα να ανοίξω κι εγώ έναν σταθμό, να ονομάζω τις κωλοτούμπες στο προαύλιο "ενόργανη" και τις νερόβραστες φακές "εξειδεικευμένο διαιτολόγιο" και να χρεώνω και έξι χιλιάρικα τον χρόνο. Γαμώ;<br /> <br /> Δεν σας κρύβω ότι για όλους τους παραπάνω λόγους φοβάμαι πολύ την ανεργία κι άλλες φορές αναρωτιέμαι αν συμφέρει να εργάζεσαι μόνο για τα δίδακτρα. Απ' την άλλη αγαπώ πολύ τη δουλειά μου κι είμαι πολλή ευχαριστημένη από αυτήν, έχω έναν προιστάμενο με τρομερή κατανόηση στο θέμα του παιδιού, το να βγαίνω από το σπίτι κάνει καλό σε όλους μας και το πιο βασικό, μας βοηθάει να τρώμε. Επίσης όταν βγαίνεις από την αγορά εργασίας-ή έστω ό,τι υπάρχει αυτή τη στιγμή-δύσκολα ξαναμπαίνεις, ειδικά μετά από 3 ή 5 χρόνια, στα 40 σου. Όσο για αυτό το μπουρδέλο που ονομάζεται κράτος και που πλέον έχει φτάσει σε σημείο να τιμωρεί την οικογένεια και την ιδιοκατοίκηση, νομίζω είναι περιττό να μιλήσω, φαντάζομαι όσοι ακόμη εργαζόμαστε τα΄χουμε δεί στις μισθοδοσίες μας! Αν τη σήμερον ημέρα<br /> α) δεν είσαι στο δημόσιο ή <br /> β) δεν έχεις βγάλει το "Dachtirdi College of Southeastern Souachili" να΄χεις πέντε-δέκα γνωριμίες που θα ανοίγουν θέσεις για σένα ή <br /> γ) δεν μένεις κοντά στους γονείς σου (που πλέον υποκαθιστούν το αυτονόητο) <br /> απλώς δεν κάνεις παιδιά κι αν κάνεις, δεν κάνεις καριέρα. Όλες αυτές που βγαίνουν στα κανάλια και στα περιοδικά και λένε ότι η καριέρα μπορεί να συνδυαστεί επάξια με την μητρότητα, όπου "μητρότητα" βάλε "Φιλιππινέζα". Δέκα-δέκα τις αδειάζει ο ΗΣΑΠ στην Κηφισιά, χαίρω πολύ.....<br /> <br /> Δεν παραπονιέμαι που έχω τον Γιώργο μου, τουναντίον! Ευχαριστώ την καλή μου τύχη, που τον έφερε στη ζωή μου για να την αλλάξει και κυρίως που είναι γερός, που περνάμε λίγο χρόνο αλλά υπέροχα μαζί, που παίζουμε, που μαλώνουμε (εννοείται!), που μετά φιλιώνουμε με αγκαλιές και σάλια, που με πιάνει με τα μικρά του χεράκια να χορέψουμε Ακαντού και Γιάνκα, που βλέπει την βιτρίνα του ζαχαροπλαστείου και μου ζητάει επιτακτικά "κατότο" (βλ. μπισκότο) κι εγώ σκοτώνομαι να του πάρω γιατί δεν τρώει ποτέ τίποτα, που τον βλέπω να κάνει τα πρώτα του πράγματα και δακρύζω κρυφά. Υπάρχουν φορές που απορώ πώς την πάλευα τόσα χρόνια και άλλες πάλι που φοβάμαι πώς θα την παλέψει αυτός τα επόμενα.<br /> <br /> <br /> <span style="color: red;"><b>1. </b><span style="color: black;">Η πιο πετυχημένη ατάκα </span></span> στον φούρνο της γειτονιάς, την ημέρα του Αγ. Βαλεντίνου: <br /> <br /> <u>Πελάτης στην υπάλληλο:</u> Καλημέρα και χρόνια πολλά.<br /> <u>Υπάλληλος: </u>Ευχαριστώ αλλά δεν γιορτάζω, είμαι παντρεμένη!<br /> <br /> Μπουχαχα! <br /> <br /> <b><span style="color: red;">2.</span> </b>Σκέψου ότι β<span id="yui_3_7_2_1_1361195305377_2642">ρήκα σταθμό που στις φωτογραφίες του site ποζάρει η ιδιοκτήτρια αγκαλιά με τον Σεφερλή. Άμα δηλαδή της πάω να μου φυλάξει τον Μπιμπίλα, θα μου κάνει καλύτερη τιμή; Και δεν καταλαβαίνω στην τελική, ποιό είναι το προτέρημα. Να τρώει το παιδί σου δίπλα στο δικό του και να φοβάσαι μην κολλήσει "χιούμορ"!&nbsp; ;p</span><br /> <br /></div> <center> <iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="300" src="http://www.youtube.com/embed/VSfgQzU88b4" width="350"></iframe> </center> </div> Μάγισσα Κίρκηhttp://www.blogger.com/profile/09951709374080417178noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-4292818464788009694.post-20146756389360107642013-02-07T16:22:00.000+02:002013-02-07T16:31:08.841+02:002013-02-07T16:31:08.841+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <a href="http://3.bp.blogspot.com/-OMWJSKyyaVc/URO4yTYu0cI/AAAAAAAAAQ4/PjV5mbcJo8I/s1600/358---May-4---May-10,-2008,-happy-birthday.png" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-OMWJSKyyaVc/URO4yTYu0cI/AAAAAAAAAQ4/PjV5mbcJo8I/s320/358---May-4---May-10,-2008,-happy-birthday.png" width="222" /></a>Σαν σήμερα πρίν δύο χρόνια, η μάνα μου περίμενε με τούρτα έξω απ' το χειρουργείο του Λητώ ενώ εγώ μέσα Χριστοπανάγιαζα αναισθησιολόγο και μαιευτήρα. <br /> Σήμερα λοιπόν που ο Γιώργος μου κλείνει τα δύο του χρόνια κι εγώ τα 33, θα' θελα να σας ευχαριστήσω όλους που με θυμηθήκατε και μου ευχηθήκατε και να σας κεράσω φυσικά το ανάλογο βίδεο!<br /> <br /></div> <iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/WoDcbxWqruM" width="420"></iframe><br /> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-JmU4N3wsBKw/URO3nCiT6tI/AAAAAAAAAQw/N5co2dwWiQE/s1600/275px-Thomas-the-tank-engine-logo.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"></a><br /> Τέλος, τα νέα μου για όσους με ρωτάτε (που σκασίλα σας, αλλά λέμε τώρα) είναι τα εξής:<br /> <br /> 1. Πήρα από <b><a href="http://www.avenueshoes.gr/" target="_blank">εδώ </a></b>κάτι φανταστικές μπότες Killah δώρο στον εαυτό μου για τα φετινά γενέθλια και για άλλα δύο ακόμα!<br /> 2. Επίσης ψάχνω τσάντα γιατί η δική μου έχει ξεχαρβαλωθεί και μας αφήνει χρόνους το λουρί της μάνας, αλλά πέφτω συνέχεια σε κάτι πλαστικές (έχουν ήδη απορριφθεί Accessorize -σε τί κόσμο ζούν αυτοί κι έχουν τέτοιες τιμές;-, Axel, Doca και Makgio). Δεν αγοράζω καλύτερα την ισοθερμική του Βασιλόπουλου που κρατάει και το ψάρι; ;p<br /> 3. Είμαστε όλοι καλά στην υγεία μας και το ίδιο ευχόμαστε και για σας.<br /> 4. Και οι δουλειές καλά πάνε, επίσης το ίδιο ευχόμαστε και για εσάς.<br /> 5. Τη&nbsp; μισή μέρα βλέπουμε "Μαμούνια" (έτσι φωνάζει ο Γιώργος τα Ζουζούνια) τον Μπαρμπα Μπρίλιο τον Μπαρμπα Μαθιό και τον Μπαρμπαρχίδη! Την άλλη μισή πάμε βόλτες με το τρένο. Ναι ναι, η χαζομαμά. Κάθε Σαββατοκύριακο πληρώνουμε 1.40 και πάμε σαν μαλάκες πέρα δώθε με τον ΗΣΑΠ. Σκέφτομαι να πάρω ακορντεόν να "βγάλω" και τις μπότες!<br /> 6. Πήγαμε στα Jumbo να πάρουμε στον μικρό το "Thomas the train"&nbsp; και μόλις είδαμε την τιμή&nbsp; φρικάραμε. Τόμας να΄ναι οι ώρες τους! Με 30 ευρώ, παίρνω το ίδιο το Intercity για Θεσσαλονίκη!<span id="goog_694749943"></span><span id="goog_694749944"></span><br /> 7. Εννοείται ότι όση ώρα ψάχναμε για τρένο, ο μικρός έσκουζε και κυλιόταν στο πάτωμα οπότε αφήσαμε το ψάξιμο και πιάσαμε έναν μίνι εξορκισμό με αεροπλανάκια και με μουσική υπόκρουση την πανάθλια διαφήμιση "Μεθάου πίνου μεθάου πίνου τζάμπο θα της πάρω του Αγ. Βαλεντίνου". ΈλεΟΥς!<br /> 8. Σεξ κάνω μπόλικο παράπονο δεν έχω (αλλά πάντα θα θέλω περισσότερο, εννοείται)<br /> 9. Το Σάββατο λέω να πάω να κάνω ρίζα γιατί βγαίνουν οι άσπρες τρίχες ανάμεσα απ' τις μαύρες που βγαίνουν ανάμεσα απ' τις μελί κι είμαι σαν να παίζω στο "Ο Φρου Φρού κι ο Ξυλουργός".<br /> <br /> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-F3jmGOkDYHU/UROwu-RdjEI/AAAAAAAAAQc/epl6pWmxOdg/s1600/frou.png" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="152" src="http://4.bp.blogspot.com/-F3jmGOkDYHU/UROwu-RdjEI/AAAAAAAAAQc/epl6pWmxOdg/s200/frou.png" width="200" /></a><br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> 10. Είπαμε λίγες μέρες να χαρούμε ήλιο, λύσσαξε πάλι.<br /> 11. Πάλι κόλλησε η ζυγαριά. Να γαμιέσαι στα βάρη, να τρώς λιγότερο κι απ' την Νανά Καραγιάννη και να μην χάνεις ούτε το σάλιο που έφτυσες γκρρρρ.....<br /> 12. Τις προάλλες με βρίσκει γνωστός του άντρα μου να μπαίνω στο σπίτι με το μωρό:<br /> -Γειά σας, μου λέει<br /> -Γειά σας, του λέω.<br /> -Συγγνώμη να σας ρωτήσω, εσείς είστε η γυναίκα του Γιάννη ή του Δημήτρη;<br /> -Του Γιάννη.<br /> -Α...σίγουρα; Γιατί εγώ άλλη κοπέλα θυμάμαι...<br /> -Κι εγώ, άλλη κοπέλα ήμουν!<br /> (τα καλά του γυμναστηρίου και της δίαιτας χεχε!) ;p<br /> <br /> Σας φιλώ και μην ξεχνάτε: Ο Yves Saint Laurent έχει αντιγράψει τον Κουτρούμπα!</div> Μάγισσα Κίρκηhttp://www.blogger.com/profile/09951709374080417178noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-4292818464788009694.post-18184533564853411062013-02-05T10:38:00.002+02:002013-02-05T15:00:44.151+02:002013-02-05T15:00:44.151+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-tB1539rcOcA/URDGAkoZfbI/AAAAAAAAAQI/Mk1RckO-mVY/s1600/9468898-cartoon-of-mean-old-woman-with-a-rolling-pin-isolated-on-white.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://1.bp.blogspot.com/-tB1539rcOcA/URDGAkoZfbI/AAAAAAAAAQI/Mk1RckO-mVY/s200/9468898-cartoon-of-mean-old-woman-with-a-rolling-pin-isolated-on-white.jpg" width="200" /></a></div> Τις τελευταίες μέρες μάλλον περνάμε Κρόνο κι έχουν εδώ μέσα πλακωθεί οι μισοί με τους άλλους μισούς. Στην αρχή έμεινα αποστασιοποιημένη διότι πρώτον έχω πήξει στη δουλειά και δεύτερον διότι βαριόμουν να ασχοληθώ ξανά με <b><a href="http://magissa-kirki.blogspot.gr/2011/01/blog-post_21.html" target="_blank">κάτι </a></b>που έχω ασχοληθεί και στο παρελθόν. Ώσπου το μάτι μου έπεσε πάνω σε μία ανάρτηση στην οποία η συγκεκριμένη blogger χαρακτήριζε "περούκα" μια κοπέλα που εξαιτίας προβλήματος με την υγεία της, έχασε τα μαλλιά της. Πες μου μετά, και να θες να αγιάσεις μπορείς;<br /> <br /> Στην πολυκατοικία που έμενα με τους γονείς μου, ζεί μια γυναίκα γύρω στα 50+. Από τότε που την θυμάμαι, κάθε μα κάθε μέρα της φταίνε όλα. Η μπουγάδα της από πάνω, τα κοινόχρηστα που είναι διπλωμένα "λάθος", ο ταχυδρόμος που δεν αφήνει την αλληλογραφία στην αριστερή πλευρά της εισόδου αλλά στη δεξιά, ο ανελκυστήρας που δεν σταματάει καλά στον πρώτο. Και να οι ανακοινώσεις στον καθρέφτη του ασανσέρ και οι επιπλήξεις για το ζαβό χαλάκι Welcome. Όλη μέρα με μια καφέ φούστα μέχρι το γόνατο, την ίδια πλεκτή ζακέτα και γυαλιά πρεσβυωπίας με τα κορδονάκια στο πλάι για να μπορεί να τα βγάζει και να σε αντιμετωπίζει χωρίς να της πέφτουν. Χαμογελαστή και χαρούμενη δεν την θυμάμαι ποτέ. Δεν θυμάμαι ποτέ να μου είπε μια καλημέρα και να την εννοούσε. Και ξέρω πολλές τέτοιες διαχειρίστριες που για έναν εντελώς συμπτωματικό λόγο οι εννιά στις δέκα ζούν μόνες τους και αγαπούν φανατικά τα ζώα, τη στιγμή που δεν μπορούν να αγαπήσουν τα άντερά τους. Μιζέρια....<br /> <br /> Δεν με εντυπωσιάζει η κακία που ειδικά λόγω κρίσης εξαπλώνεται σε ρυθμούς disco. Εδώ ένα ζευγάρι μπότες παίρνεις κι αντί να χαρούν που κινείς την αγορά, σε κατηγορούν ότι προκαλείς κοιτάζοντάς τες με φθόνο λες και κέρδισες το Τζόκερ. Με εντυπωσιάζει που υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που ονομάζουν την σκατοψυχιά "διαφορετική γνώμη" ή "δικαίωμα στην άποψη". Κι άμα τους πείς και τίποτα σου λένε "Γιατί εσύ δεν λες την γνώμη σου για ότι σε ενοχλεί;" ή "Δεν θα μου πείς εσύ με ποιόν θα κάνω παρέα" και άλλες κωλοτούμπες για να μην κεντράρουμε στο θέμα μας. Ποιό είναι το θέμα μας;<br /> <br /> Το θέμα μας είναι ότι τα χουμε βάλει όλα στο ίδιο τσουβάλι κατά πώς μας βολεύει για να δικαιολογήσουμε τα αδικαιολόγητα. Δεν είναι ίδιο το κράξιμο για το φόρεμα κάποιας με το κράξιμο σε έναν άνθρωπο που αρρώστησε. Δεν είναι ίδιο το μπλόγκ που από τις 100 αναρτήσεις οι 50 χλευάζουν για χαβαλέ ακόμη και τον ίδιο τον γράφοντα, με το μπλόγκ που από τις 100 αναρτήσεις οι 101 ξεχειλίζουν από κακία, φθόνο και ζήλια για όσους έβγαλαν βιβλίο ή κεντάνε ή κάνουν ραδιόφωνο ή υφαίνουν τον αργαλειό. Μάλλον έχετε μπερδέψει το μπλόγκινγκ με το Ενιαίο Μισθολόγιο. Είτε πέσεις πάνω στο μπλόγκ της Δεκέμβρη είτε Μάρτη, το ένα και το αυτό, σαν τις σειρές του Ρώμα ένα πράγμα. Και υπάρχουν και άνθρωποι που επικροτούν την έλλειψη ηθικών φραγμών και σου την λένε κιόλας παριστάνοντας τον ψυχαναλυτή. Δεν φταίει χρυσή μου η φαρμακόγλωσσα, όχι. Εσύ φταίς που την πήρες σοβαρά γιατί κατά βάθος δεν ξέρεις ποιά είσαι και περιμένεις να μάθεις απ' τους άλλους. Μου θυμίζει το "Εσύ φταίς που δεν του έκατσες και σε χώρισε" που λέγαμε στο Γυμνάσιο για να δικαιολογήσουμε τον γαμίκουλα της τάξης που ονόμαζε τις ξεπέτες, σχέση. Τέτοια αίσθηση δικαιοσύνης και ψυχανάλυση του ποδαριού, ούτε σε εκπομπή του Μικρούτσικου. <br /> <br /> Κάποτε πολύ παλιά, μία πασίγνωστη μπλόγκερ-νυν ιδιοκτήτρια site και υποψήφια βουλευτής με το κόμμα "Δημιουργία Ξανά", χωρίς καν να με γνωρίζει, θεώρησε σωστό να διαδώσει σε όλο το ελληνικό ίντερνετ ότι λέω ψέμματα για ένα προσωπικό μου πρόβλημα και ότι έχω πάρει εξιτήριο από τρελλάδικο, κατόπιν να ανεβάσει φωτό μιας άσχετης και αρκετά ευτραφούς κοπέλας για να με γελοιοποιήσει και τέλος να παραστήσει κάποιον Κώστα που δήθεν "εκβίαζα" για 2.500 ευρώ σχολιάζοντας στο μπλόγκ μου με 4.562 διαφορετικά ψευδώνυμα και κάνοντας τους αναγνώστες να κυλιούνται από τα γέλια. Ο οποιοσδήποτε στη θέση μου θα είχε αυτοκτονήσει. Εγώ αρκέστηκα στο να κλείσω το μπλόγκ μου, να κλειστώ για μήνες στον εαυτό μου, να θρηνήσω το μωρό που έχασα και να πάψω να εμπιστεύομαι ακόμη και τον κώλο μου. Ποιός θα' ρθει μετά από αυτό να μου πεί πως φταίω; <br /> <br /> Χρόνια τώρα ξέρω πως η κακία είναι μία και πως αν κάποιος θέλει ψυχανάλυση είναι αυτός που την έχει μέσα του, όχι αυτός που αντιδρά σ΄αυτήν. Η αντίδραση είναι υγεία. Η αποδοχή τέτοιων βίαιων συμπεριφορών, όχι. Οι μπλόγκερς δεν είναι pixels. Είναι κι αυτοί άνθρωποι με αισθήματα, με οικογένειες, με παιδιά, με παρέες, με ζωή. Όι υπόλοιποι που δεν έχετε, μπορείτε να αποκτήσετε αυτά και άλλα τόσα. Αρκεί να αφήσετε τους άλλους στην ησυχία τους και να ασχοληθείτε λίγο με τον εαυτό σας, εκτός αν φοβάστε να μείνετε μόνοι μαζί του.<br /> <br /></div> Μάγισσα Κίρκηhttp://www.blogger.com/profile/09951709374080417178noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-4292818464788009694.post-75112622162049665262013-01-26T14:43:00.000+02:002013-01-28T11:16:28.410+02:002013-01-28T11:16:28.410+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-DHSQLB5uAmE/UQKV-ulnvTI/AAAAAAAAAPo/oYLPl-a_71s/s1600/images.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-DHSQLB5uAmE/UQKV-ulnvTI/AAAAAAAAAPo/oYLPl-a_71s/s1600/images.jpg" /></a></div> Όλοι προφανώς διαβάσαμε την είδηση για το μωρό που πέθανε επειδή, <b>όπως ειπώθηκε</b>, δεν το φρόντιζε η μητέρα του. Δυστυχώς μαζί με αυτό -και ως είθισται σε τέτοιες περιπτώσεις να τρώμε στη μάπα όλες τις κακιασμένες και τους ξερόλες- διαβάσαμε και τα συμπεράσματα της κάθε πικραμένης τα οποία είχαν τόση σχέση με την πραγματικότητα, όση είχαν και εκείνες με την υπόθεση και μάλιστα μόλις μερικές ώρες από τη στιγμή που το άτομο αυτό, υπαίτιο ή μή, έχασε ό,τι πολυτιμότερο έχει κανείς στη ζωή του (και αν έχουμε και μια στάλα λογική, καταλαβαίνουμε πως δεν έχει μείνει και κάτι άλλο να χάσει, σε αντίθεση με την άλλη πλευρά).<br /> <br /> Το χειρότερο δε, είναι πως όλες αυτές οι τέλειες κότες που "στόλισαν" την "κακιά" και "άσπλαχνη" μάνα, είναι επίσης μαμάδες δηλαδή άτομα που έχουν αναλάβει να μεγαλώσουν και να περάσουν-ένας Θεός ξέρει τί-αρχές στα παιδιά τους για να γίνουν χρήσιμα και ολοκληρωμένα άτομα στην κοινωνία. Είναι οι "ίδιες" που απευθύνονται στα παιδιά τους λες κι είναι ο χειρότερος εχθρός τους, που πάνε στις παιδικές χαρές όχι για να βγάλουν βόλτα το παιδί αλλά τον νταλκά τους καπνίζοντας το’ να πίσω απ’ το άλλο και πετώντας και τις γόπες κάτω, οι "ίδιες" νευρωτικές φάλαινες που κάνουν μαθήματα βρεφικής διατροφής τη στιγμή που τρώνε τον άμπακο, που ενοχλούνται όταν ακούνε τα παιδιά των άλλων να τσιρίζουν ενώ εκείνες γκαρίζουν στα δικά τους το ίδιο και χειρότερα, οι ίδιες που πάτησαν με το δωδεκάποντο πάνω στον πόνο μιας μαμάς για να μαζέψουν clicks και page views. Διότι e-μάνα, είναι μόνο μία!<br /> <br /> Έτυχε λοιπόν πρίν τον θάνατο του βρέφους, η μαμά του να ζητήσει βοήθεια μέσω διαδικτύου για να λάβει κάποιες συμβουλές και οδηγίες από "γλυκιές μανούλες" που αρχικά την αντιμετώπισαν με το σας και με το σείς και που στην πορεία, όταν το μωρό πέθανε οπότε εκείνη σταμάτησε να γράφει, έγιναν ξανά ο έξω από δώ, δηλαδή κατέληξαν να την σκυλοβρίζουν εκ του ασφαλούς και χωρίς αντίλογο. Η δε εθνική μας e-μάνα, αυτός ο master της μητρότητας της ρώγας και του λίκνου, μετά από ένα τόσο τραγικό συμβάν και πολύ πρίν βγει κάποιο επίσημο πόρισμα από επίσημο φορέα, αντί να προστατέψει τη συγκεκριμένη μητέρα ως όφειλε, θεώρησε σωστό την ίδια κιόλας μέρα, να τρέξει να επιβεβαιώσει μέχρι και στα κανάλια, ότι αυτή ήταν που εμπιστεύτηκε η μαμά του βρέφους για την ενημέρωσή της ( κάτι σαν το «πρώτοι εμείς αποκαλύψαμε») &nbsp;και καπάκι την ίδια επιβεβαίωση να κοινοποιήσει και στη σελίδα της, δίνοντας τη μαμά του βρέφους βορά στην κάθε κομπλεξική καθώς στα σχόλια από κάτω, έγινε της τελειότητας και της Χριστοπαναγίας (ότι πάνω-κάτω γίνεται και στα θέματα περί θηλασμού ή έκτρωσης). Κι ενώ το επίμαχο μήνυμα μαζί με τη φωτογραφία του μωρού, μέχρι αυτή την ώρα δεν έχουν αφαιρεθεί με αποτέλεσμα να περιφέρονται ανεξέλεγκτα στο διαδίκτυο κάνοντας τσάμπα διαφήμιση, βγήκε η τύπισσα και για να καλύψει τα νώτα της, δήλωσε το βαρύγδουπο: «Σεβασμός στην μάνα» (τρελανέ μας λίγο!). Πάλι καλά να λέμε, που δεν κόλλησε επάνω και το εταιρικό της λογότυπο όπως κάνουν στο Hello όταν θέλουν να δείξουν ότι οι φωτό της Μενεγάκη είναι δικές τους, αν και εδώ που τα λέμε, δεν εκπλήσσομαι και πολύ. Κάποιος που για να βγάλει λεφτά, δημοσιοποιεί μέχρι και το πότε χέζει το παιδί του, πώς να σεβαστεί των άλλων;<br /> <br /> Ο σεβασμός λοιπόν δεν είναι μια δήλωση εκ των υστέρων και σίγουρα δεν αρκεί για να καλύψει το ποιόν σου (ή το πύον σου;). Όταν εκμεταλλεύεσαι τον θάνατο ενός μωρού για να φέρεις πελάτες στο μαγαζί σου, όταν τρέχεις να πάρεις την αποκλειστικότητα και στήνεις τηλε-δίκες επιτρέποντας στον κάθε άσχετο να «σταυρώνει» έναν άνθρωπο που έχασε το παιδί του μόνο και μόνο για να κάνεις γνωστότερη τη φίρμα σου, όταν στην προσπάθειά σου να ενισχύσεις το φιλολαικό σου προφίλ τύπου «είμαι μία από εσάς», στηθοδέρνεσαι υπέρ του φυσιολογικού τοκετού και των δημοσίων μαιευτηρίων αλλά στην πράξη γεννάς με καισαρική στο καλύτερο ιδιωτικό, βγάζει μάτι ότι οι δηλώσεις σου &nbsp;είναι προσεκτικά στρατηγικές, δηλαδή &nbsp;λένε στον κόσμο ακριβώς αυτό που θέλει να ακούσει, και δείχνουν κιόλας ότι τελικά κοράκι δεν είναι μόνο η Τατιάνα.<br /> <br /> Και για να "ξεκαθαρίσω" και τη θέση μου- επειδή το έχω διαβάσει άπειρες φορές ως «επιχείρημα» (έλλειψης αυτογνωσίας) από άτομα που αντί να κοιτάξουν πως θα γίνουν πιο σωστοί γονείς και άνθρωποι, νομίζουν πως είναι και αξιοζήλευτοι από πάνω- ε, ναι λοιπόν "τ’ ομολογώ", ζηλεύω. Δεν φταίει που δεν έχεις ούτε ιερό ούτε όσιο ούτε που κάνεις τούμπες για το χρήμα, όχι. Φταίει που δεν"κατάφερα" να παντρ€ύτώ κι εγώ όπως τόσα άλλα κορίτσια, για να μπορώ να ξεπουλάω την οικογενειακή μου «ευτυχία» με χορηγό τα γάλατα τα λούνα παρκ και τα γιαούρτια. Επίσης για να σας προλάβω, ναι τα κάνω όλα για να τραβήξω τα φώτα της δημοσιότητας από αυτό το πρότυπο μητέρας που επιτελεί κοινωνικό έργο (στο πώς να ξ€φτιλίζεσαι και να πλακώνεσαι με όλους για όλα), &nbsp;είμαι 50 χρονών, 250 κιλά, κι έχω και μια ελιά στη μύτη. Τώρα λοιπόν που ακούσατε αυτό που θέλατε, το βυζί μου να το τραβήξω ανφάς ή προφίλ; (Ωραία μας μπήκε η νέα χρονιά. Απεργούν τα τρένα, απεργεί κι η ανθρωπιά.....)<br /> <br /> Υ.γ 1 Αδυνατώ να πιστέψω ότι σήμερα εν έτη 2013 υπάρχουν άτομα που την έχουν για πρότυπο &nbsp;και μάλιστα την περιφέρουν και στην τηλεόραση σαν εκπρόσωπο των μαμάδων (από πού κι ως πού με αντιπροσωπεύει εμένα αυτό το βλήμα και ποιά είναι αυτή που θα μου επιβάλλει πως πρέπει να γεννήσω και πότε; Ρε ούστ! ).<br /> <br /> Υ.γ.2 Ακόμη χειρότερα όταν εμπιστεύονται την κρίση της για την ανατροφή του παιδιού τους.<br /> <br /> Υ.γ.3 Ορισμένες έχετε μπερδέψει το δικαίωμα της άποψης με την αντίληψη του πότε πρέπει κάποιος να το βουλώνει.<br /> <br /> Υ.γ.4 &nbsp;Μωρέ δεν το' δινα στο σάψαλο ούτε για δέκα ολοσέλιδες "σαλόνι".....<br /> <br /> Υ.γ. 5 Εγώ θα γελάω να τους "τραβήξει" κάποιος μια αγωγή να ισιώσουν, διότι υπάρχει κι ένα όριο στο τί λες για ποιόν και πότε (γι αυτό εξάλλου έχουν και την "ανάξια" μάνα από κοντά).<br /> <br /> Υ.γ. 6 Ζητώ συγγνώμη που τα σχόλια στη συγκεκριμένη ανάρτηση είναι απενεργοποιημένα αλλά<br /> α) δεν θέλω να δώσω συνέχεια, αφήνοντας το ξεκατίνιασμα να ρέει<br /> β) ούτε να μαζευτούμε όλοι εδώ να αρχίσουμε να κράζουμε χωρίς αντίλογο, ala αγέλη του Parents. <br /> γ) Ο βασικότερος δε λόγος , είναι ότι δεν θέλω να ειπωθεί κάτι άσχημο για τη μαμά που έχασε το μωρό της ή για τους άμεσα εμπλεκόμενους στην υπόθεση, ειδικά όταν αυτή δεν έχει ξεκαθαριστεί. Όποιος κόπτεται οπωσδήποτε να τοποθετηθεί επί του θέματος, μπορεί να το κάνει μέσω email. Σας ευχαριστώ για την κατανόηση και περαστικά μας!<br /> <br /> <span style="color: red;"><b><u>Update 1-πιό psycho πεθαίνεις:</u> </b></span>Το πόσο<b> άρρωστο </b>είναι να κάθεσαι να παρακολουθείς τί κάνει η μάνα του βρέφους στον λογαριασμό της στο facebook για να μπορείς να στηρίξεις τις κατηγορίες σου εις βάρος της, δεν θα το κρίνω εγώ. Μιλάει η πράξη μόνη της......<br /> <br /> <span style="color: #3d85c6;"><u><b>Update 2-πιο γκάου πεθαίνεις:</b> </u></span>Εν τω μεταξύ όλα τα γελάδια επιδίδονται σε εκδηλώσεις αγάπης και λατρείας <i>"για τη σελίδα που τόσο αγαπήσαμε και είναι κρίμα να χαθεί"</i> προσφέροντας στιγμές απείρου κάλου. Πόσο γκάου είστε να μην καταλαβαίνετε ότι σας κοροιδεύει στη μάπα και σας γράφει στ' αρχίδια της διότι τα κάνει ΟΛΑ για τα λεφτά; Δεν είστε οι φίλοι που τη στηρίζουν, είστε απλά ένας αριθμός στον ετήσιο τζίρο της και δυστυχώς πέρα για πέρα ικανοί, να σας το πεί στα μούτρα και να γελάτε.ΓΙΔΙΑ!<br /> <br /> <br /></div> Μάγισσα Κίρκηhttp://www.blogger.com/profile/09951709374080417178noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4292818464788009694.post-55973746835905759302012-12-12T11:20:00.000+02:002012-12-12T12:06:37.952+02:002012-12-12T12:06:37.952+02:00<b>Μαμά:</b> <i>Λέω να μην στολίσουμε δέντρο φέτος. </i><br /> <b>Μπαμπάς: </b><i>Δηλαδή; </i><br /> <b>Μαμά:</b> <i>Να μωρέ, είδα ένα Χριστουγεννιάτικο χαρτονένιο δέντρο στα ΙΚΕΑ με 20 ευρώ. Φέτος που το παιδί περπατάει και τα διαλύει όλα, μήπως να βάλουμε αυτό αντί για το κανονικό; </i><br /> <b>Μπαμπάς:</b> <i>Όχι όχι, μια φορά έρχονται Χριστούγεννα, άσε το παιδί να χαρεί!!&nbsp;</i><br /> <br /> <br /> <center> <i></i></center> <center> <i></i></center> <center> <i><iframe allowfullscreen="allowfullscreen" frameborder="0" height="250" src="http://www.youtube.com/embed/63yay7q-3Ss" width="333"><br><br><br><br></iframe></i></center> <i> </i><br /> <br /> Κι έκτοτε η μόνη που χαίρεται είναι η ηλεκτρική σκούπα.<br /> Θυμάσαι; <br /> <br /> <br /> Καλά Χριστούγεννα, καλή Πρωτοχρονιά σε όλους, του χρόνου σπίτια σας! (και όχι σε κούτα).<br /> Υγεία, αγάπη, σεξ, θέρμανση! <br /> <br /> <b>Υ.γ.1</b> Αναζητείται πρωινό φόρεμα για βάφτιση που να μην είναι μπορντώ, μαύρο ή κυπαρισσί λες και θα με στρώσουν τσόχα για 31. Κάθε Χριστούγεννα τιγκάρουν τα μαγαζιά με μαύρα μπορντώ κυπαρισσί και κάθε Πάσχα με μαύρα άσπρα κόκκινα. Απ' το κουμ καν στη ρουλέτα και πίσω, φτάνει πια γκώσαμε! ;p <br /> <b>Υ.γ.2 </b>Επίσης αναζητείται και η ανάλογη γόβα που να μην έχει 20ποντο τακούνι-τσιμεντόλιθο-περπατάω-και-βλέπω-το-παπούτσι-από-δορυφόρο. Ένα ζευγάρι γόβες που να μην ανήκουν στην τραγουδίστρια των Dee Lite υπάρχουν ή να τραγουδήσω το Groovy is in the Heart; <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <i><a href="http://2.bp.blogspot.com/-Mhxyn9akRhA/UMhLUonBoYI/AAAAAAAAAOc/p6pRE9LiAGI/s1600/Deee-Lites-Lady-Miss-Kier.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-Mhxyn9akRhA/UMhLUonBoYI/AAAAAAAAAOc/p6pRE9LiAGI/s320/Deee-Lites-Lady-Miss-Kier.jpg" width="275" /></a></i></div> <i> </i><br /> <b>Υ.γ.3</b> Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τα σχόλια, τις ευχές, το ενδιαφέρον, την αγάπη του κόσμου. Συγγνώμη που δεν σχολιάζω πάντα, δεν το κάνω επειδή μου σηκώθηκε η μύτη αλλά η φούστα, κοινώς, τρέχω και δεν φτάνω!<br /> <b>Υ.γ. 4 </b>Χρόνια πολλά είπα; (είπα).Μάγισσα Κίρκηhttp://www.blogger.com/profile/09951709374080417178noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-4292818464788009694.post-90719490664588488682012-12-05T15:18:00.001+02:002012-12-05T15:23:16.181+02:002012-12-05T15:23:16.181+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://2.bp.blogspot.com/-MDsO1Bb0j48/UL9DIvvQVoI/AAAAAAAAAOA/iLM6osll1VM/s1600/best-breast-cartoon.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-MDsO1Bb0j48/UL9DIvvQVoI/AAAAAAAAAOA/iLM6osll1VM/s1600/best-breast-cartoon.jpg" width="239" /></a></div> Με κάλεσαν που λες σε μια βάφτιση και εννοείται ότι τώρα που αδυνάτισα (απ' τα 90 στα 64 κι απ' το extra large στο medium δεν το λες και λίγο!) είπα να βάλω μια εξώπλατη μπλούζα που τόσα χρόνια το΄χα μαράζι να τη δείξω η ρουφιάνα. Την παίρνω λοιπόν, όλα ωραία και καλά, αλλά τη στιγμή που τη δοκίμαζα δεν πρόσεξα ότι το άνοιγμα της πλάτης φτάνει μέχρι την μέση ενώ το βυζί μέχρι το γόνατο.Τί διάφανο σουτιέν να βάλεις όταν κλωτσάς τη ρώγα και κάνεις τρίπλα; #provlimata pou' xei o kosmos.<br /> <br /> Γνωστό ψαχτήρι του ίντερνετ, και ειδικά σε ό,τι έχει να κάνει με ρούχα-παπούτσια, πληκτρολογώ στη Google <i>"σουτιέν για εξώπλατο φόρεμα" </i>και μου βγάζει διάφορα, όλα τίγκα στην τιράντα που ξεκινάει απ' το στήθος, δένει πίσω, δένει στη μέση, δένει στη γάμπα, κάνει ναυτικό κόμπο στον αστράγαλο και κάποια στιγμή&nbsp; κουμπώνει στο μικρό δακτυλάκι και σε κάνει γαρδούμπα. Μετά βλέπω κάτι αυτοκόλλητα σιλικόνης χωρίς πλάτη που κολλάνε λέει στο βυζί, να δω μωρή το μαρτυρικό να τρυπάει το αυτοκόλλητο και να σκάει η σιλικόνη στα μούτρα του Παπά και τί στον κόσμο! Απορρίπτοντας όλες τις πανηλίθιες και καλά "λύσεις" στο κοσμοιστορικό πρόβλημα της χαμηλομπροστόβαρης που τολμάει να θέλει εξώπλατο, μου λέει μια συνάδελφος <i>"Βάλε μπουστάκι στο χρώμα του δέρματος"</i> κι εκεί αρχίσαν όλα.<br /> <br /> Μπαίνω λοιπόν στο site γνωστής εταιρίας εσωρούχων και πράγματι βλέπω ένα μπουστάκι στράπλες χωρίς τιράντες πολύ περιποιημένο για την περίσταση, οπότε μια και δυο, παίρνω τηλέφωνο.<br /> <br /> <u><i><b>Κατάστημα Χαλανδρίου-εσωτερικό γραφείου-μπουστάκι στο pc- βυζοκουβέντα νούμερο 1 </b></i></u><br /> <br /> <b><i>Ντρίν</i></b><br /> <b><i><br /></i></b> Χαμηλομπροστόβαρη-εξώπλατη: <i>Γειά σας. Θα ήθελα να μου πείτε αν έχετε αυτό το προιόν με κωδικό τάδε.</i><br /> Πωλήτρια Χαλανδρίου: <i>Τί είναι αυτό; </i><br /> Χαμηλομπροστόβαρη-εξώπλατη: (Μανιτάρι μαγικό) <i>Είναι μπουστάκι χωρίς τιράντες σε απόχρωση nude με δαντέλα γύρω-γύρω.</i><br /> Πωλήτρια Χαλανδρίου: <i>Εμ μισό λεπτό.</i><br /> <b>Παύση<br />Παύση</b><br /> <b>Μεγαλύτερη παύση</b><br /> <b>Παύση επί άπειρο</b>.....<br /> <b>.......ώσπου ξεκινάει το βυζο-conference....</b><br /> <br /> Πωλήτρια Χαλανδρίου: <i>Μαρίαααα πες μου λίγο αυτό με τον κωδικό τάδε το έχουμε;</i><br /> Μαρία η πωλήτρια:<i> Τί είναι αυτό;</i><br /> Πωλήτρια Χαλανδρίου:<i> Μπουστάκι λέει η κοπέλα.</i><br /> Μαρία η πωλήτρια: <i>Το είχαμε δεν το έχουμε τώρα, έχει τελειώσει.</i><br /> Πωλήτρια Χαλανδρίου με echo: <i>Το είχαμε δεν το έχουμε τώρα, έχει τελειώσει.</i><br /> Χαμηλομπροστόβαρη-εξώπλατη: <i>Μήπως υπάρχει σε κάποιο άλλο κατάστημ...</i><br /> Πωλήτρια Χαλανδρίου με echo: <i>Όχι όχι δεν υπάρχει πουθενά.</i><br /> Χαμηλομπροστόβαρη-εξώπλατη: <i>Μα πού το ξέρετε, αφού δεν πληκτρολογήσατε καν τον κωδικό για να το δείτε.</i><br /> Πωλήτρια Χαλανδρίου με echo: <i>Το ξέρω, το ξέρω ήρθε κι έφυγε</i> (σαν να λέμε"πέντε λεπτά νωρίτερα να ρχόσουνα...").<br /> Χαμηλομπροστόβαρη-εξώπλατη: <i>Σας ευχαριστώ, γειά σας.</i><br /> <br /> Καθώς δεν εμπιστεύομαι τις πωλήτριες<i> "ό,τι-βλέπετε-εδώ" </i>( κλασσική fast food απάντηση την οποία χρησιμοποιούν όταν βαριούνται να κοιτάξουν μήπως υπάρχει αυτό που θες σε άλλο νούμερο-χρώμα-σύμπαν), που επειδή σχεδόν δεν πληρώνονται την πληρώνει ο πελάτης, παίρνω τηλέφωνο σε άλλο κατάστημα.<br /> <br /> <u><b><i><i><b>Κατάστημα </b></i>The Mall-εσωτερικό γραφείου-μπουστάκι στο pc- βυζοκουβέντα νούμερο 2 </i></b></u><br /> <br /> <b><i>Ντρίν</i></b><br /> Χαμηλομπροστόβαρη-εξώπλατη: <i>Γειά σας. Θα ήθελα να μου πείτε αν έχετε αυτό το προιόν με κωδικό τάδε.</i><br /> Πωλήτρια The Mall: <i>Τί είναι αυτό;</i> (αυτό 1-0)<br /> Χαμηλομπροστόβαρη-εξώπλατη: <i>Συγγνώμη γιατί με ρωτάτε συνέχεια τί είναι; Σας δίνω τον κωδικό, δεν έχετε υπολογιστή να το δείτε;</i><br /> Πωλήτρια The Mall: <i>Ε, έχουμε πολλά σχέδια γι΄αυτό!</i><br /> Χαμηλομπροστόβαρη-εξώπλατη: <i>Γι' αυτό υπάρχουν οι κωδικοί...τέλος πάντων, είναι μπουστάκι χωρίς τιράντες σε απόχρωση nude με δαντέλα γύρω-γύρω.</i><br /> Πωλήτρια The Mall: <i>Εμ μισό λεπτό....</i><br /> <b>Παύση</b><br /> <b>Παύση.....</b><br /> <b>........ματα-ξανα ξεκινάει δεύτερο βυζο-conference στο οποίο οι μόνοι που δεν συμμετέχουν είναι οι περαστικοί του εμπορικού..... </b><br /> <br /> Πωλήτρια The Mall: <i>Κατερίνα η κυρία θέλει ένα μπουστάκι με δαντέλα σαν σουτιέν...</i><br /> Κατερίνα η πωλήτρια: <i>Μπουστάκι;!!! Κάτσε περίμενε...Βάσω έχουμε εμείς εδώ μπουστάκι με δαντέλα σαν σουτιέν;</i><br /> Βάσω η πωλήτρια: <i>Αυτό που έχει ύφασμα από μέσα;</i><br /> Κατερίνα η πωλήτρια με echo: <i>Αυτό που έχει ύφασμα από μέσα;</i><br /> Πωλήτρια The Mall με echo: <i>Αυτό που έχει ύφασμα από μέσα;</i><br /> Χαμηλομπροστόβαρη-εξώπλατη: <i>Αυτό, αυτό!</i> (αλαλάζω ενθουσιασμένη σαν πρόβατο της Crunch που επιτέλους το βρήκα....ναι καλά!).<br /> Πωλήτρια The Mall με echo: <i>Κατερίνα αυτό αυτό!</i><br /> Κατερίνα η πωλήτρια με echo: <i>Βάσω αυτό αυτό!</i><br /> Βάσω η πωλήτρια με echo: <i>Αυτό; Αααα δεν υπάρχει.</i><br /> Χαμηλομπροστόβαρη-εξώπλατη: (έχοντας ακούσει τη συνομιλία απ' το ακουστικό) <i>Σας έχει τελειώσει;</i><br /> Πωλήτρια The Mall με echo: <i>Κατερίνα μας έχει τελειώσει;</i><br /> Κατερίνα η πωλήτρια με echo: <i>Βάσω μας έχει τελειώσει;</i><br /> Βάσω η πωλήτρια με echo: <i>Όχι όχι δεν το είχαμε ποτέ αυτό εδώ.</i><br /> Κατερίνα η πωλήτρια με echo: <i>Όχι όχι δεν το είχαμε ποτέ αυτό εδώ.</i><br /> Πωλήτρια The Mall με echo: <i>Όχι όχι δεν το είχαμε ποτέ αυτό εδώ.</i><br /> Χαμηλομπροστόβαρη-εξώπλατη: <i>Και πώς ξέρετε ότι έχει ύφασμα από μέσα, αφού δεν ήρθε ποτέ.... δεν ήρθε ποτέ.... δεν ηρθε ποτέ....;</i><br /> <br /> Παύση επί άπειρο-σ' αυτό ακριβώς το σημείο της το κλείνω στα μούτρα για να μην την λούσω&nbsp; καντήλια στράπλες στο τετράγωνο!<br /> <br /> Με τα νεύρα 80C, αποφασίζω να κάνω με τη σειρά μου μια τελευταία απόπειρα να βρώ αυτό που θέλω εν μέσω άσχετων ή -ακόμη χειρότερα- βαριεστημένων πωλητριών που αρνούνται να εξυπηρετήσουν τον πελάτη με αποτέλεσμα αντί να τον κυνηγάνε για να έχουν δουλειά, να τις κυνηγάει αυτός!<br /> <br /> <u><b><i>Κατάστημα Κηφισιάς-εσωτερικό γραφείου-νεύρα μπουστάκια- βυζοκουβέντα νούμερο 3 </i></b></u><br /> <br /> <b><i>Ντρίν</i></b><br /> Χαμηλομπροστόβαρη-εξώπλατη: <i>Γειά σας. Θα ήθελα να μου πείτε αν έχετε αυτό το προιόν με κωδικό τάδε.</i><br /> Πωλήτρια Κηφισιάς: <i>Μπορείτε να μου το περιγράψετε;</i><br /> Χαμηλομπροστόβαρη-εξώπλατη: <i>Ναι αμέ! Έχει καστανά μαλλιά, μεγάλα μαύρα μάτια, ύψος νομίζω εκεί γύρω στο 1.70 και τη μέρα που εξαφανίστηκε φορούσε μαύρο μπουφάν και σκούρο τζήν παντελόνι.</i><br /> Πωλήτρια Κηφισιάς: <i>Με δουλεύετε;</i><br /> Χαμηλομπροστόβαρη-εξώπλατη: <i>Γιατί εσείς τί κάνετε; Είστε το τρίτο μαγαζί που ενώ δίνω τον κωδικό, με ρωτάτε τί είναι!</i><br /> Πωλήτρια Κηφισιάς: <i>Μισό λεπτό να δω..μμμ..ένα μπουστάκι είναι χωρίς τιράντες;</i><br /> Χαμηλομπροστόβαρη-εξώπλατη: <i>Ναι.</i><br /> Πωλήτρια Κηφισιάς:&nbsp; <i>Με φάσα από μέσα;</i><br /> Χαμηλομπροστόβαρη-εξώπλατη: <i>Ναι.</i><br /> Πωλήτρια Κηφισιάς: <i>Δεν το έχουμε εδώ αλλά μπορώ να σας πω ποιό κατάστημά μας το έχει.</i><br /> Χαμηλομπροστόβαρη-εξώπλατη: <i>Είστε σίγουρη;</i><br /> Πωλήτρια Κηφισιάς: <i>Βεβαίως.</i> <i>Είμαι η Προισταμένη των καταστημάτων</i> (βρε βρε, καλώς τη!) <i>και μπορώ να σας πω με σιγουριά...να δώ μισό λεπτό....ναι..υπάρχει στο The Mall</i> (euλα δεν το πιστεύω!!)<br /> Χαμηλομπροστόβαρη-εξώπλατη: <i>Το μπουστάκι υπάρχει στο The Mall. Η πωλήτρια υπάρχει στο κατάστημα;</i><br /> Πωλήτρια Κηφισιάς:<i> Τί εννοείτε;</i><br /> Χαμηλομπροστόβαρη-εξώπλατη: <i>Πρίν από λίγο μιλούσα μαζί της και μου είπε πως δεν ήρθε ποτέ κάτι τέτοιο στο κατάστημά τους. Τα ίδια και με το κατάστημα του Χαλανδρίου.</i><br /> Πωλήτρια Κηφισιάς: <i>Ξέρετε οι πωλήτριες είναι καινούριες και δεν γνωρίζουν.</i><br /> Χαμηλομπροστόβαρη-εξώπλατη: <i>Δεκτό. Αν δεν γνωρίζουν μπορούν να πούν "δεν γνωρίζω" και να ρωτήσουν εσάς. Όχι να λένε ό,τι τους κατέβει και να γίνομαι μπαλάκι.</i><br /> Πωλήτρια Κηφισιάς: <i>Ναι έχετε δίκιο. Θέλετε να πάρω στο κατάστημα να σας το κρατήσουν;</i><br /> Χαμηλομπροστόβαρη-εξώπλατη: <i>Σας παρακαλώ αν μπορείτε.</i><br /> Πωλήτρια Κηφισιάς: <i>Τί νούμερο; Small/Medium ή Medium/Large; </i><br /> Χαμηλομπροστόβαρη-εξώπλατη: <i>Medium / Large.</i><br /> Πωλήτρια Κηφισιάς: <i>Ωραία.</i> <i>Μπορείτε να μου δώσετε το κινητό σας να σας πάρω σε λίγο;</i><br /> <br /> Και της το έδωσα. Και με πήρε σε πέντε λεπτά. Και κάπως έτσι, με ένα τηλεφώνημα της Προισταμένης, το μπουστάκι που δεν ήρθε ποτέ (τρίς), βρέθηκε ως δια μαγείας στο The Mall αλλά η ιστορία δεν τελειώνει εδώ.<br /> <br /> Σκάω μύτη το απόγευμα να το πάρω. Χαμογελαστή ψύχραιμη και σίγουρη ότι μετά απ' όλο αυτό έχουν ρίξει ροχάλα στις μπανέλες, κατευθύνομαι σε μία πωλήτρια, δίνω το όνομά μου και η πωλήτρια χαμογελαστή κι εκείνη μου δίνει το μπουστάκι να το δοκιμάσω.Μπαίνω στο δοκιμαστήριο, πάω να το βάλω, να μην χωράει ούτε στοναμουνύχι. Κάνω να το στρώσω λίγο πάνω μου, τίποτα, είχε στουμπώσει το στήθος σαν της Μενεγάκη σε καλλιστεία του Αντένα!&nbsp; Απογοητευμένη ότι τελικά έκανα τόση φασαρία για το τίποτα, κρεμάω το μπουστάκι και ξεκινάω να ντυθώ έτοιμη να φύγω ώσπου το μάτι μου πέφτει στο καρτελάκι "Small / Medium" αλλά η ασχετοσύνη δεν κορυφώνεται εδώ, όχι. Η πλήρης αποβλάκωση μας έχυσε στην μάπα, όταν ζήτησα το&nbsp; Medium/Large κι ενώ η υπαλληλος επέστρεψε με το σωστό νούμερο έδωσε το μπουστάκι σε λάθος δοκιμαστήριο και το ψάχναμε σε όλο το κατάστημα να δούμε ποιός το δοκιμάζει! Χαλάλι τους τα 15.90, καιρό είχα να γελάσω έτσι. Μόνο μην ξανακούσω έμπορο να κλαίγεται ότι κλείνει ή δεν βγαίνει, τη στιγμή που προσλαμβάνει προσωπικό με μοναδικό κριτήριο ποιός έρχεται με πεντακόσια. Δεν τους λυπάμαι, είναι άξιοι της μπύρας τους (γιατί μόνο μεθυσμένη θα ξαναψωνίσω από κει μέσα...από κει μέσα....από κει μέσα...).<br /> <br /> <br /> Υ.γ.1 Για την βρεφική παπλωματοθήκη που αναζητώ σε όλη την Αθήνα και μου ζητάνε από 50 ευρώ και πάνω, θα σκυλοβρίσω σε άλλη ανάρτηση.<br /> Υ.γ.2 Αφού πρώτα γράψω το "Ξεστολίζοντας πρίν τα Χριστούγεννα" και πώς σε λιγότερο από 48ώρες καίγονται τα λαμπάκια και μένουν τα στολίδια κουλά, κουτσά και αόματα (sponsored by mikros Giorgakis).<br /> Υ.γ.3 Οι διαφημίσεις των Jumbo κάθε χρόνο γίνονται όλο και πιο γελοίες.....<br /> Υ.γ.4 ....και το Last Christmas όλο και πιο προβλέψιμο. Κάθε Last και καλύτερα. Βοήθειά μας! <br /> Υ.γ.5 Καλές γιορτές να έχουμε. Υγεία, αγάπη, Καμπά, ξυλόσομπα!<br /> <br /> Πηγή εικόνας: <b><a href="http://www.generalcomics.com/medical-cartons-funny-pictures-jokes/10.php" target="_blank">Εδώ</a></b><br /> <br /></div> <left><iframe allowfullscreen="allowfullscreen" frameborder="0" height="250" src="http://www.youtube.com/embed/5Ug7iD5aoL0" width="300"></iframe></left> </div> Μάγισσα Κίρκηhttp://www.blogger.com/profile/09951709374080417178noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-4292818464788009694.post-38488613006796716512012-11-19T16:39:00.001+02:002012-11-20T14:13:15.709+02:002012-11-20T14:13:15.709+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <a href="http://4.bp.blogspot.com/_UeKHfUtq5NQ/TIK7RSJGPYI/AAAAAAAAAtE/ASWuJIspm9c/s1600/economist_doll_crying.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5513174799457074562" src="http://4.bp.blogspot.com/_UeKHfUtq5NQ/TIK7RSJGPYI/AAAAAAAAAtE/ASWuJIspm9c/s320/economist_doll_crying.jpg" style="float: left; height: 180px; margin: 0pt 10px 10px 0pt; width: 320px;" /></a><i><b>Με αφορμή τη σημερινή παγκόσμια ημέρα κατά της παιδικής κακοποίησης, η Αιμιλία θυμάται......</b></i><br /> <br /> Το μόνο πράγμα που θυμάμαι έντονα απ' τον "πατέρα" μου όταν ήμουν παιδί, ήταν τα απειλητικά του χέρια επάνω μου, έτοιμα να με κατασπαράξουν. Και όχι μόνο τα χέρια του αλλά και ό,τι άλλο έβρισκε μπροστά του....ζώνες, παππούτσια, καλώδια, καλάμια που ξερίζωνε στις εκδρομές που πηγαίναμε σαν άλλη "ευτυχισμένη" οικογένεια. Τρέμω όταν σκέφτομαι τί θα γινόταν αν στο σπίτι, υπήρχε όπλο. Δεκαέξι χρόνια ξύλο με τη δικαιολογία ότι έβγαζα γλώσσα. Πόση γλώσσα μπορεί να βγάλει ένα παιδί τεσσάρων-πέντε-δέκα-ετών, σε σημείο να αξίζει τόση βία; Φορούσα πάνα ακόμη, όταν έριξα την αδερφή μου απ' τα σκαλιά του εξοχικού μας γιατί, μόλις 17 μηνών μωρό, το νόμιζα για παιχνίδι. Μπροστά σε όλο τον κόσμο, με έσυρε στο δωμάτιο και με χτυπούσε ανελέητα με όλη του τη λύσσα για πάνω από μισή ώρα καθώς η συνεργός του, του φώναζε να σταματήσει. Κάπου διάβασα πως ελάχιστα παιδιά αυτής της ηλικίας έχουν μνήμες κι όμως...έπαθα τέτοιο σόκ που θυμάμαι τα πάντα με κάθε λεπτομέρεια, όπως ακριβώς θυμάμαι ότι από τότε και για τα επόμενα δεκαπέντε χρόνια με έκανε να πιστεύω, πως όλο αυτό μου άξιζε.<br /> <br /> Το ξύλο συνεχίστηκε, κάθε φορά και για άλλο "λόγο". Συνήθως επειδή "έβγαζα γλώσσα". Κάποιες μετά από επίσκεψη σε φιλικό σπίτι απ' το οποίο μας γύριζε-ένας Θεός ξέρει πώς- οδηγώντας τύφλα στο μεθύσι. Άλλες απλά επειδή επηρεάστηκε (!) από μια ταινία που είδε ή γιατί δεν του άρεσε κάτι που είπα ή γιατί παραπονέθηκα που δεν με άφηνε να πάω στο πάρτυ κάποιας φίλης ή γιατί βγήκα έξω να παίξω παρά τη θέλησή του ή επειδή έκανα φασαρία ενώ κοιμόταν. Σαδιστής να 'σαι κι από δικαιολογίες ένα σωρό! <br /> <br /> Ο "πατέρας" μου στις ζωγραφιές μου, είχε πάντα τεράστια χέρια, χοντρά, μακριά. Δεν θα ξεχάσω ποτέ, πόσο έτρεμα-την ταχυκαρδία και την έξαψη του πανικού στα μάγουλά μου - κάθε φορά που έπινε λίγο παραπάνω. Κάθε φορά που με πλησίαζε απειλητικά κι έβρεχα τα ρούχα μου απ' τον φόβο μου. Που φοβόμουν να ζητήσω κάτι μην τυχόν με χτυπήσει ή μου σπάσει το χέρι όπως τότε, όταν ήμουν επτά. Που απειλούσε ότι θα με κλείσει σε αναμορφωτήριο λες και ήμουν κανένας εγκληματίας, όπως τότε που ήμουν δώδεκα. Που μου έριχνε μπουνιές στην πλάτη και στο κεφάλι κι ανάμεσα στην ανάσα μου που κοβόταν και στις πληγές που μ' έτσουζαν, εγώ του φώναζα "Σταμάτα μπαμπά σ' αγαπάω" όχι γιατί το εννοούσα αλλά από ελπίδα ότι θα συγκινηθεί και θα σταματήσει. Μέχρι και σήμερα αισθάνομαι έντονα τον τρόμο, το τσούξιμο, σχεδόν μυρίζω το αίμα στα ρουθούνια μου...σχεδόν ακούω το παιδάκι μέσα μου να ουρλιάζει ανάμεσα σε γδούπους και αναφιλητά, τον ήχο της βίτσας επάνω στo δέρμα μου......<br /> <br /> Όσο κι αν τον συνέφερε να μένω παιδί, έφτασα στην εφηβεία, κι όσο κι αν με ήθελε σκοτωμένη, παρέμενα ζωντανή. Κάπως έτσι στα δεκαπέντε μου έκανα το "λάθος" να ερωτευτώ. Μόλις το κατάλαβε, άρχισε για άλλη μια φορά να με απειλεί πως θα με κλείσει σε αναμορφωτήριο και να με αποκαλεί "πουτάνα" επειδή ακολουθούσα τη φύση μου. Κι όσο αυτός απειλούσε, τόσο εγώ ερωτευόμουν. Ξεκίνησε πάλι να με χτυπά, και μάλιστα μια μέρα που γύρισα σπίτι δέκα λεπτά αργότερα, μου τράβηξε το σκουλαρίκι και μου έσκισε το αυτί. Παρ' όλα αυτά συνέχισα να βλέπω τον φίλο μου, ώσπου άρχισε να μας παρακολουθεί. Έβγαινε δύο λεπτά αφού έβγαινα, επέστρεφε πέντε λεπτά αφού επέστρεφα κι όταν είδε πως η απειλή του δεν πιάνει, ζήτησε να τον βρει και να του μιλήσει για να μάθει όπως είπε "τί σκοπεύει να κάνει μαζί σου"! Σαν τί σκοπό να είχε ένας 20χρονος με τον οποίο είχαμε βγει δέκα φορές, ακόμη αναρωτιέμαι. Από φόβο μήπως με κλειδώσει στο σπίτι και δεν ξαναβγώ, μετέφερα την παράλογη απαίτησή του στον φίλο μου, σίγουρη ότι θα φύγει, κι όμως....επειδή στ' αλήθεια μ' αγαπούσε και δεν ήθελε να έχω περισσότερα προβλήματα στο σπίτι, δέχτηκε, όχι όμως κι ο πατέρας μου! Από τη στιγμή που του είπα πως ο φίλος μου δεν είχε πρόβλημα να γνωριστούν, μας έδινε ραντεβού, περιμέναμε από στιγμή σε στιγμή να έρθει και τελικά στις συναντήσεις που ο ίδιος ζήτησε, δεν εμφανίστηκε ποτέ. Δεν του αρκούσε που είχε καταστρέψει τη σχέση μου με τον εαυτό μου, ήθελε να αποτελειώσει και οποιαδήποτε σχέση μου με τους άλλους.<br /> <br /> Φυσικά και το παιδί κάποια στιγμή σταμάτησε να ανέχεται τα απανωτά ξευτιλίκια της "οικογένειάς" μου οπότε δύο μήνες μετά, μου ζήτησε να χωρίσουμε.Έκανα χρόνια να το ξεπεράσω. Όχι μόνο γιατί ήμουν τρελά ερωτευμένη μαζί του αλλά γιατί δεν μπορούσα με τίποτα να δεχτώ ότι αυτόν τον χωρισμό, τον είχαν αποφασίσει με τη βία αυτοί που κατά τα άλλα μ' αγαπούσαν. Από τη στενοχώρια μου, έκανα απουσίες, έμενα στα μαθήματα, αδιαφορούσα κι εκείνος με έσπαγε στο ξύλο. Μια μέρα πήγα στο σχολείο κλαμμένη και πρησμένη απ' τις μπουνιές κι όταν η καθηγήτρια με ρώτησε τί μου συνέβαινε, ξέσπασα σε λυγμούς και της τα είπα όλα. Η γυναίκα έφριξε, μου μίλησε για τα δικαιώματά μου και ζήτησε να παρέμβει. Όταν τον πήρε τηλέφωνο να του πει πως πρέπει να τον δει ειδικός, είχε το θράσσος να τσαντιστεί, να τα αρνηθεί όλα και να της πει "Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα κυρία μου" κλείνοντάς της το τηλέφωνο στα μούτρα ενώ η συνεργός του με κατηγόρησε ότι τους έκανα ρεζίλι. Εγώ, όχι οι πράξεις τους......<br /> <br /> Λίγο καιρό αργότερα, έκανα μια άλλη σχέση και ορκίστηκα πως αυτή θα την κρατούσα ό,τι κι αν έλεγε, ό,τι κι αν έκανε. Πολύ σύντομα αποδείχτηκε ότι δεν είχα άδικο, αφού πράγματι συνέχισε να κάνει τα ίδια και μεγαλύτερα καραγκιοζιλίκια. Γυρνούσα σπίτι και είτε τον έβρισκα μεθυσμένο έτοιμο για καυγά είτε με πέταγε έξω και αναγκαζόμουν να κοιμάμαι σε συγγενείς. Μου έλεγε ψέμματα ότι δήθεν έβαλε ντετέκτιβ κι έμαθε πως ο φίλος μου ήταν εγκληματίας ή απατεώνας που με κοροιδεύει, μόνο και μόνο για να με τρομοκρατήσει αλλά την απόλυτη ταπείνωση την ένιωσα τη στιγμή που με έπιασε να το σκάω από το σχολείο και ολόκληρη κοπέλα με χτυπούσε μπροστά στον κόσμο, στους καθηγητές, στους συμμαθητές μου. Πολλές φορές σκέφτηκα να τον σκοτώσω κι άλλες τόσες να σκοτωθώ.<br /> <br /> Θα αναρωτιέστε φυσικά, ποιά είναι η συνεργός που αναφέρω συχνά πυκνά στην ιστορία μου. Μα η.........."μάνα" μου. Αυτή που ενώ ήξερε πως ο "πατέρας" μου δεν θέλει και πολύ για να με σπάσει στο ξύλο, πήγαινε και με "έδινε" φανερά "συντετριμμένη" για την πιο ηλίθια σκανταλιά που θα μπορούσε να κάνει ένα παιδί και μετά έμπαινε στη μέση δήθεν να τον εμποδίσει. Αυτή που αντί να τον χωρίσει ή στην καλύτερη να τον θάψει τρία μέτρα κάτω απ' τη γη για να με προστατέψει, ενδιαφερόταν μόνο να μη χάσει τον άντρα. Αυτή που επέλεξε εκείνον για..."πατέρα" μου και επέμενε στην επιλογή της ακόμη κι όταν εξαιτίας του με έτρεχε στο Παίδων κι έλεγε ψέμματα στους γιατρούς ότι έπεσα και χτύπησα.<br /> <br /> Τον ανέχτηκα μέχρι τα 28 μου. Μέχρι τη στιγμή που στον δεύτερο μήνα της εγκυμοσύνης μου, με πέταξε έξω απ' το σπίτι ΤΟΥ, αυτό που μια ζωή ολόκληρη φρόντιζε να μου θυμίζει και να μου δείχνει με κάθε τρόπο πως ήταν μόνο δικό του. Αυτό από το οποίο με είχε πετάξει εκατό φορές έξω γνωρίζοντας ότι δεν είχα που να πάω, αυτό που δεν ένιωσα ποτέ δικό μου. Η συνεργός του στην αρχή απλός παρατηρητής και στη συνέχεια Υποψήφια για Όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου. Τάχα στενοχωρημένη, τάχα κλαμμένη, τάχα της έλειπα, τάχα δεν με έδιωξε (!), τάχα μου φάνηκε, τάχα δεν κατάλαβα, τάχα με στηρίζουν. Με έδιωξε ξεκάθαρα με ένα μωρό στην κοιλιά κι όμως ακόμη και τότε τον δικαιολογούσε. Ούτε μια συγγνώμη μέχρι σήμερα, ούτε ίχνος μεταμέλειας για αυτά που έκαναν πάνω μου, μέσα μου, ούτε ένα ευχαριστώ για το γεγονός ότι αντί να τους καταγγείλω, έζησαν τη ζωή τους ελεύθεροι να με κακοποιούν δίχως έλεος, όπως και όποτε τους έκανε κέφι.<br /> <br /> Σήμερα στα 35 μου, βλέπω ψυχολόγο για να σταματήσω να είμαι το επιθετικό και αρνητικό εκείνο πλάσμα που δεν εμπιστεύεται τους ανθρώπους, που αδυνατεί να διαχειριστεί το θυμό του και που ονομάζει τον πόνο, αγάπη. Ο ειδικός που με παρακολουθεί μου είπε πως έχω δικαίωμα να μην τους&nbsp; ξαναμιλήσω αλλά έτσι κι αλλιώς δεν σκοπεύω. Έκοψα κάθε επαφή μαζί τους απ' όταν ζήτησα να τους απαγορέψουν την είσοδο στο δωμάτιο του μαιευτηρίου που ήρθαν να παραστήσουν τους παππούδες, τότε που γέννησα την κόρη μου. Την κόρη μου που σήμερα μεγαλώνω προσπαθώντας πάση θυσία να νιώσει την ασφάλεια, την ευτυχία και την αγάπη που δεν ένιωσα εγώ δίπλα τους. Ίσως γι' αυτό χαίρομαι να κάνω τους άλλους να γελάνε....ίσως γιατί σαν παιδί εγώ δεν γέλασα......<br /> <br /> <span style="font-style: italic;"><br /></span> <br /> <br /></div> Μάγισσα Κίρκηhttp://www.blogger.com/profile/09951709374080417178noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-4292818464788009694.post-3597747324364378992012-11-14T13:02:00.000+02:002012-11-14T16:44:14.288+02:002012-11-14T16:44:14.288+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://2.bp.blogspot.com/-pKFdYBqP6tU/UKOMUlD7ugI/AAAAAAAAAK8/-ka9mlvfoYw/s1600/agriogourouno.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="256" src="http://2.bp.blogspot.com/-pKFdYBqP6tU/UKOMUlD7ugI/AAAAAAAAAK8/-ka9mlvfoYw/s400/agriogourouno.jpg" width="400" /></a></div> Απόγευμα Τρίτης, ώρα 19.45. Μπαίνω στον Βασιλόπουλο να ψωνίσω τα μισά -ίσως και λιγότερα-απ' όσα μας λείπουν, το budget συγκεκριμένο. 40 ευρώ. Πρώτα παίρνω γάλα και γιαούρτι για το παιδί, ύστερα ψωμί και τέλος κατευθύνομαι στο χασάπικο. "Μισό κιλό κιμά και ένα κοτόπουλο" λέω στον υπάλληλο και πρόθυμος ξεκινάει να κόβει, να ζυγίζει, να κολλάει το bar code στο χαρτί. Ξαφνικά βλέπω μπροστά μου μπριζόλες. Έχω ένα μήνα να φάω και τις λαχτάρισα.Του δείχνω το κομμάτι και του ζητάω τρείς. Εκείνος βγάζει το κομμάτι κι όπως τις κόβει, βλέπω ότι βγαίνουν μεγάλες αλλά ντρέπομαι να του πω να βάλει τη μία πίσω, εξάλλου πόσο κάνουν τρείς μπριζόλες; "16 ευρώ" μου λέει και δαγκώνομαι να κρύψω την αμηχανία μου. Τις βάζω στο καρότσι προσπαθώντας να δείξω πως όλα είναι οκ και προχωρώ, αλλά στην πραγματικότητα σκέφτομαι πώς να τις ξεφορτωθώ. Να τις βάλω κάπου να μην χαλάσουν, κάπως που να μην φανεί ότι τις άφησα εγώ και την επόμενη φορά με θυμηθούν.....<br /> <br /> Σε έναν διάδρομο πιο κάτω, κρατάω το καρότσι και κοιτάζω τάχα προβληματισμένη τα ράφια παριστάνοντας ότι σκέφτομαι τί να ψωνίσω ενώ στην πραγματικότητα περιμένω να φύγει ο κόσμος για να μείνω μόνη. Μόλις γυρίζει την πλάτη του και ο τελευταίος, ανοίγω ένα συρτάρι με κατεψυγμένες πατάτες, σκίζω το barcode του πακέτου με τις μπριζόλες τις πετάω μέσα και επιταχύνω το βήμα μου με την έξαψη της "σκανταλιάς", σαν παιδάκι δημοτικού που χτύπησε το κουδούνι του γείτονα κι έφυγε τρέχοντας να μην το δεί. Δουλεύω από 18 χρονών κι όμως αντί για οργή ή θλίψη, αυτή εδώ τη στιγμή αισθάνομαι ανακούφιση. <br /> <br /> Φτάνω στο ταμείο. Βγάζω τα πράγματα από το καρότσι, έχοντας προηγουμένως σταθεί άπειρες φορές από πάνω τους μετρώντας και κάνοντας υπολογισμούς με το κινητό, μην τυχόν και υπερβώ τα χρήματα που έχω μαζί μου. "45,75" μου λέει η ταμίας και κοκκινίζω. "Έχω μόνο 40 -της λέω χαμηλόφωνα σαν να'χω βάλει πράγματα στις τσέπες μου-να βγάλουμε αυτά;" και της δείχνω ένα πακέτο ψωμί του τοστ και ένα σακουλάκι καλαμπόκι. Με όλη της τη "διακριτικότητα", αρχίζει να γκαρίζει στην Προισταμένη δείχνοντας τα αντικείμενα και ρωτώντας να μάθει εκείνη ακριβώς την ώρα (προφανώς οι υπάλληλοι πλέον, προσλαμβάνονται αποκλειστικά με κριτήριο, πόσα λιγότερα χρήματα και πόσες περισσότερες ατομικές συμβάσεις, δέχονται)&nbsp; πώς να κάνει επιστροφή ενώ η ουρά έχει "κολλήσει" κοιτάζοντας με δυσαρέσκεια τη φτώχια να τους καθυστερεί. Δεν μπορώ να αναπνεύσω.<br /> <br /> Επιτέλους αφαιρεί τα προιόντα από τον λογαριασμό, της δίνω 40 ευρώ και κάτι ψιλά και εκείνη φανερά πειραγμένη, μου πετάει την απόδειξη σχεδόν στα μούτρα. Όχι δεν μου φάνηκε, μου την πέταξε. Η υπάλληλος των πεντακοσίων ευρώ που για τους δικούς της λόγους υπέκυψε στον ψυχολογικό εκβιασμό του "έτσι κάνω και παίρνω όποιον θέλω με πεντακόσια" επειδή είχε ανάγκη τη δουλειά κι εκείνοι είχαν ανάγκη φθηνούς πλήν ανειδίκευτους που φωνάζουν διευθυντές για να κάνουν μια επιστροφή. Η υπάλληλος των πεντακοσίων ευρώ που εμφανίζεται συνεχώς μπρος στα μάτια σου , ξανά και ξανά, ντυμένη "συνέπεια της φθήνιας" και "ό,τι πληρώνεις παίρνεις". Άμα ο επιχειρηματίας δίνει πεντακόσια, κι ο πελάτης του εξυπηρέτηση των πεντακοσίων θα λάβει και δεν θα ξαναρθεί αλλά για το κάθε λαμογιολαμόγιο, που παίρνει τρία χιλιάρικα τον μήνα κι έχει και τη γυναίκα σπίτι να μεγαλώνει τα παιδιά, αυτά είναι πράγματα πολύ αληθινά για να ειπωθούν. Εξάλλου κοιτάζοντας γύρω του βλέπει τον ψυχολογικό πόλεμο και τις απειλές να "πιάνουν". Έφυγα ντροπιασμένη. <br /> <br /> Κατευθύνομαι στο αυτοκίνητο με έναν παράξενο εκνευρισμό. Για μένα που έφτασα σε σημείο να μην μπορώ να πάρω λίγο κρέας παραπάνω, για το κάθε άχρηστο βίσμα που πιάνει θέσεις που δεν αξίζει,&nbsp; για το "τρομερό" μου λάθος να αγοράσω ένα ζευγάρι μπότες επειδή είχαν όλες παλιώσει και σκιστεί. Για τις δικαιολογίες που λέω στους φίλους μου ότι δεν&nbsp; μπορώ να τους δω επειδή δεν έχω χρόνο και όχι επειδή ντρέπομαι να πηγαίνω στα σπίτια τους με άδεια χέρια, για το ψάρι του Γιώργου που πλέον το εξασφαλίζω "τραβώντας" απ' την κάρτα και πληρώνοντας την τσιπούρα με visa. Για μένα που δουλεύω για να μπορώ να χρωστάω. <br /> <br /> Δεν τα γράφω όλα αυτά για να ζητιανέψω ή να κάνω τον (κ)Λαζόπουλο (εμετός!), αφού έχουμε ακόμη σπίτι φαί και την υγειά μας, πάλι καλά.Τα γράφω γιατί τον καιρό που έδινα τριακοσαριές στα Χόντος, δεν πίστευα ποτέ πως όλα αυτά θα συνέβαιναν σε εμένα. Τα γράφω γιατί νιώθω μια βαθιά απογοήτευση για την οικογένεια που γέμιζε ξένοιαστη το καρότσι της, γελώντας στη θέα του μωρού που τραβούσε τις καραμέλες απ' τα ράφια. Για την μάνα μου που με πήρε σήμερα το πρωί, στα 32 μου, να μου πεί πως έρχεται να μου φέρει μπριζόλες χωρίς να γνωρίζει τίποτα για το χθεσινό, απλά και μόνο επειδή καταλαβαίνει όσα δεν καταλαβαίνουν αυτοί που κάνουν ταμείο.<br /> <br /> <br /></div> <left><iframe allowfullscreen="allowfullscreen" frameborder="0" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/tos2Ad3qPLs" width="420">Υ.Γ. </iframe></left> <br /> <br /> <b>υ.Γ. 1 </b>Μη μου αρχίσετε τα μηνύματα-email-sms τύπου "δως μου αρ.λογαριασμού" ή "να σου στείλω φαί και ρούχα" γιατί σας ευχαριστώ εκ των προτέρων αλλά θα χεστούμε εκ των υστέρων! Καλά είμαστε, άμα φτάσουμε στο χαρτόκουτο θα σας ενημερώσω. Ελπίζω μόνο η παλέτα να΄χει wireless!<br /> <b>υ.Γ.2 </b>Δεν ξέρω τί έχει γίνει με τους νεκρούς του Πολυτεχνείου<b> </b>και δεν μπορώ να πάρω θέση, αλλά μπορώ να σας πω τί έγινε με τους ζωντανούς......<b><br /></b></div> Μάγισσα Κίρκηhttp://www.blogger.com/profile/09951709374080417178noreply@blogger.com38tag:blogger.com,1999:blog-4292818464788009694.post-65796408510250525852012-09-14T10:16:00.001+03:002012-09-14T14:30:55.124+03:002012-09-14T14:30:55.124+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> Εκεί γύρω στα τέλη Μαίου και φεύγοντας από το σπίτι για να πάω στη δουλειά, ένα μύδι απ' αυτά που νομίζουν πως το αμάξι είναι προέκταση της στύσης τους κι όπως τους ανήκει η γκόμενα τους ανήκει κι ο δρόμος, παραβίασε το stop έπεσε πάνω μου και με χτύπησε στη δεξιά πλευρά. Γυρίζοντας το κεφάλι μου το μόνο που κατάφερα να δω απο μακριά, ήταν τον τύπο να έχει στρίψει αντίθετα για να την "κάνει" ενώ καθώς εγκατέλειπε τον τόπο του ατυχήματος, έκανε νόημα απ' το παράθυρό του και με αγανακτισμένο τόνο κιόλας φώναζε "Που πας;".<br /> <br /> Εγώ λοιπόν που πήγαινα στη δουλειά μου αλλά η τύχη τα έφερε έτσι να πέσει πάνω μου το αρχίδι leasing (το΄χε με μίσθωση το Audi να δηλώνει και έξοδα στην εταιρία του ο Καραγκιόζης Μονοπρόσωπη) αναγκάστηκα να σταματήσω στην άκρη του δρόμου να δω τη ζημιά και να του πάρω τον αριθμό οπότε μόλις το βλέπει αυτός, κάνει επί τόπου αναστροφή σταματάει μπροστά μου και κατεβαίνει κάτω.<br /> <br /> Στέλεχος από αυτά που κρατάνε σκληροτράχηλο βαλιτσάκι με υποψία laptop και σε φλομώνουν στο ψέμμα για το τελευταίο ασφαλιστικό τους πρόγραμμα, γύρω στα 45 -δηλαδή ακριβώς μια διετία πρίν το Viagra-κοστουμαρισμένος με την ανάλογη κάλτσα Πουρνάρα και όλα τα ακουστικά iPhone- iPod-<br /> iGamisou να κρέμονται απ' τον σβέρκο του, έρχεται προς το μέρος μου κι αρχίζει να με κράζει επειδή λέει "έτρεχα" (ναι με 40χλμ. πράγματι είσαι κίνδυνος-θάνατος). Του "κόβω" τον αέρα λέγοντάς του ότι πέρασε stop και με χτύπησε οπότε να αφήσει τα σάπια για να πάρω την απάντηση "Εγώ σε χτύπησα; Τί λες κοπέλα μου;". Και όχι μόνο με χτύπησε αλλα ακριβώς επειδή υπάρχει νησίδα στη μέση του δρόμου που οδηγούσα, με την πρόσκρουση ευτυχώς έπεσα πάνω σε αυτήν και όχι σε εκείνους που έρχονταν από το αντίθετο ρεύμα ειδάλλως τώρα θα ήμουν σούπα. Παρόλα αυτά με τις γρατζουνιές ακόμη νωπές στην πόρτα του αυτοκινήτου, αυτός αρνούνταν κατηγορηματικά ότι έπεσε πάνω μου, επιμένοντας "Εγώ σε χτύπησα; Πότε;" και κρίμα που δεν μου βγήκε εκείνη ακριβώς τη στιγμή να του δώσω μια κλωτσιά σ' αυτά που δεν έχει και καθώς σφαδάζει να πάω από πάνω του και να του πω "Εγώ σου κλώτσησα τ' αρχίδια; Πότε;"!<br /> <br /> Παρά το γεγονός ότι το πρω(κ)τοφανές του θράσσος, μου φτάνει την πίεση 800, καλώ αμέσως την τροχαία και την ασφαλιστική μου οπότε μόλις εκείνος βλέπει ότι η ιστορία θα΄χει και συνέχεια, πρώτα ξεστομίζει "Εγώ δεν κάθομαι να περιμένω την αστυνομία και να με καθυστερείς" για να του απαντήσω "Ε, να μην σε κρατάμε τότε, γεια" και μετά πάει σαν τα 5χρονα και παίρνει κι αυτός τηλέφωνο την αστυνομία (Νια νια νια στο δικό μου κάνει κρος στο δικό σου μοτοκρός) για να δείξει ότι και καλά δεν έχει πρόβλημα να αναλάβει τις ευθύνες του (που εννοείται δεν έχει). Κατόπιν σκύβει στο παράθυρο του αυτοκινήτου μου και αρχίζει να με κατηγορεί ο Τσαγανέας, πως τα κάνω όλα για να βγάλω λεφτά (φαντάσου να 'μενες έγκυος με έναν τέτοιο τύπο χωρίς εξακρίβωση DNA το '50!) κι εγώ με τα νεύρα ζάντες κάνω το λάθος να του απαντήσω "Τί να βγάλω, 10 ευρώ;". Τότε αυτός βγάζει πράγματι 10 ευρώ απ' την τσέπη και τη στιγμή που πάει να μου τα δώσει του πετάω το μπινελίκι "Άντε και γαμήσου ρε μαλάκα" στο άκουσμα του οποίου, του θίγεται το κομ-ιλ -φο και ψελλίζει "Εγώ δεν εκφράστηκα έτσι" παίρνοντας ύφος ξινισμένου Λονδρέζου μπάτλερ που με μισόκλειστα μάτια και κεφάλι όρθιο σαν μπετόβεργα αναρωτιέται "Why don't you like your soup madame?". Ουρτ ρε γαμιόλη Mίστερ Μπήν!<br /> <br /> Αφού η αστυνομία μας βρίζει από μέσα της για το κουλό να την πάρουν τηλέφωνο και οι δύο εμπλεκόμενοι στο ατύχημα (μιας που ο μαλάκας νόμιζε πως εκτός από τον δρόμο, του ανήκει και το 100) αλλά ταυτόχρονα μακαρίζει την τύχη της που δεν την κάλεσαν για τετραπλή καραμπόλα να πάρει φωτιά το τηλεφωνικό της κέντρο, έρχεται μέσα σε πέντε λεπτά μαζί με την ασφαλιστική μου, που εμφανίζεται για να κάνει την αυτοψία.<br /> <br /> Τη στιγμή που έρχονται οι μπάτσοι, βλέπω τον τύπο να σηκώνεται απ' το πεζούλι που΄χει αράξει και να τρέχει προς το μέρος τους να με προλάβει και φυσικά να γλείψει. Σου λέει "Ενάμιση χιλιάρικο έσκασα στον Βάρδα, δεν θα τους θαμπώσει το μεταξωτό ρεβέρ;" οπότε αρχίζει ένα παραλήρημα ότι οι γρατζουνιές πάνω στο αμάξι μου είναι από παλιά (αυτό θα πεί "Τράκαρα σήμερα έναν γνωστό μου";) και μετά αραδιάζει το κλασσικό παραμύθι αλα κανάλι της Βουλής, ότι δηλαδή εκείνος σταμάτησε στο stop, εγώ έτρεχα και μετά εγώ σταμάτησα από μόνη μου αλλά αυτός δεν με χτύπησε. Και επειδή μια μέση Γερμανική τσόντα με όλες τις πρωταγωνίστριες να τα καταπίνουν γελαστές, είναι πιο πιστευτή από την εκδοχή του μαλάκα που η "ιλιγγιώδη" ταχύτητα με την οποία έτρεχα δεν τον εμπόδισε να δεί τις γρατζουνιές από παλιά, φυσικά ο μπάτσος δεν τον πίστεψε κι έγραψε τη δική μου εκδοχή δηλαδή της γύφτισσας που ήθελε να κερδίσει 10 ευρώ.<br /> <br /> Μην σας τα πολυλογώ, σε κάποια φάση από το ένα μανίκι με τραβούσε ο αστυνομικός να υπογράψω το δελτίο συμβάντος και από το άλλο ο πραγματογνώμονας της ασφαλιστικής στον οποίο ο Μαλακαντρέας αρνήθηκε να δώσει τα στοιχεία του (λες και δεν τα μάθαμε έτσι κι αλλιώς, απ΄την τροχαία!) όπως ακριβώς αρνήθηκε να δώσει και το δίπλωμα οδήγησης απλούστατα διότι δεν είχε! Η αστυνομία παρά το γλείψιμο τύπου "Φοράω κοστούμι, κρατάω Starbucks και ψηφίζω και ΠΑΣΟΚ κοιτάξτε μην σας μεταθέσω στον Έβρο-ξέρειςποιόςείμαι'γωρε!" του αφαίρεσε την άδεια οδήγησης για ένα μήνα, υπογράψαμε και φύγαμε. Ο δε πραγματογνώμονας της "AXA" μου ζήτησε το δελτίο συμβάντος της τροχαίας για να τον συμπεριλάβει στον φάκελο λέγοντάς μου πως αν θέλω μπορούν να το κρατήσουν εκείνοι και κατόπιν να μου στείλουν ένα αντίγραφο με fax οπότε δέχτηκα, του το έδωσα και έφυγα.<br /> <br /> Την επομένη με ενημερώνουν από το ασφαλιστικό πρακτορείο, ότι ο μαλάκας πήγε το ίδιο απόγευμα στην ασφαλιστική του τη <span style="color: #cc0000;"><b><a href="http://www.diethnisenosis.gr/" target="_blank">"Διεθνή Έκκένωση"</a> </b></span>και έκανε αρνητική δήλωση, ότι δηλαδή μεν πέρασε το stop αλλά δεν με χτύπησε, σαν να λέμε "πέρασε και δεν ακούμπησε". Επομένως έπρεπε να κλείσουμε ραντεβού με τον πραγματογνώμονα στο πρακτορείο προκειμένου να&nbsp; δεί το αυτοκίνητο και να έχω μαζί μου και το δελτίο συμβάντος της τροχαίας. Του εξηγώ ότι το δελτίο συμβάντος το έχει η "AXA" και τότε μου λέει πως δεν πειράζει, θα πάρουν εκείνοι ένα αντίγραφο από την ασφαλιστική και χαίρεται.<br /> <br /> Πράγματι λοιπόν χάνω μια μέρα απ' τη δουλειά, κατεβαίνω στην άλλη άκρη για να δουν το αμάξι, το βλέπουν (ξανά), παίρνουν φωτογραφίες (ξανά) υπογράφω και τότε ο λοβοτομημένος του πρακτορείου μου ζητάει το δελτίο συμβάντος της τροχαίας, το οποίο κατά τα άλλα "θα έπαιρνε εκείνος από την ασφαλιστική". Μόλις του θυμίζω την απάντησή του, ξαφνικά θυμάται πως θα πρέπει να κατέβω εγώ η ίδια στη Συγγρού κι εκτός από πιάτσα να κάνω και μια παλικαριά μέχρι την "AXA" να πάρω το δελτίο από μόνη μου διότι εν έτει 2012 δεν υπάρχουν ούτε fax ούτε mail και κυρίως τον πληρώνω για να έχω το ασφαλιστήριο, στίκερ στο πίσω τζάμι δεξιά!<br /> <br /> Αποφασίζω λοιπόν να κάνω εγώ τη δουλειά του πράκτορα οπότε παίρνω τηλέφωνο την AXA, τους ξεχέζω, μου στέλνουν το δελτίο συμβάντος με mail και του το στέλνω. Περνάνε <b>ΔΥΟ </b>μήνες χωρίς καμία ενημέρωση από κανέναν για να με πάρουν σήμερα από το πρακτορείο και να μου πουν πως πρέπει να ξανακατέβω στα γραφεία τους ώστε αυτή τη φορά να το δουν πραγματογνώμονες της "Διεθνούς Εκκένωσης" η οποία , επειδή προφανώς δεν θέλει να με αποζημιώσει, αμφισβητεί το γεγονός με τη "λογική" ότι η φράση&nbsp; "stop στην πλευρά της οδού τάδε επί της οποίας κινούνταν ο αρχίδης που έχουμε για πελάτη"&nbsp; που αναφέρεται στο δελτίο, είναι ασαφής και δεν καλύπτει τους Αλβανόφωνους-αυτιστικούς υπαλλήλους της. Φυσικά όλη αυτή την ταλαιπωρία θα την είχα γλιτώσει αν η "AXA" έστελνε στην ασφαλιστική του μαλάκα τον φάκελό μου αλλά μαντέψτε: Αρνούνται! Χωρίς να έχουν κανένα δικαίωμα, δεσμεύουν τις φωτογραφίες του αυτοκινήτου <b>ΜΟΥ </b>και τις αναλυτικές λεπτομέρειες του ατυχήματος που συνέβη σε <b>ΕΜΕΝΑ </b>και αρνούνται να διευκολύνουν τη διαδικασία, επαληθεύοντας το ανέκδοτο "Με μένα είσαι ή με το θηρίο;". <br /> <br /> Κι εγώ που κατά τα άλλα πληρώνω πρακτορείο για αυτές τις δουλειές, πρέπει να χάσω άλλη μια μέρα απ' τη ζωή μου για να ματα-ξαναξεχέσω την "AXA"&nbsp; ώστε να αποδεσμεύσουν τον φάκελο και κατόπιν να ξεχέσω και τη "Διεθνή Εκκένωση" που επειδή της κάβλωσε να θέλει συμπληρωματική πραγματογνωμοσύνη, πρέπει να ταλαιπωρούμαι εγώ πάνω-κάτω για τις λαμογιές της. Ο δε λοβοτομημένος πράκτορας, θεώρησε απόλυτα φυσιολογικό να περάσει το αμάξι τρίτη πραγματογνωμοσύνη και γιατί όχι και τέταρτη και πέμπτη και εικοστή, μήπως με τον καιρό εξαφανιστούν οι γρατζουνιές και τελικά όλοι μαζί αποφανθούν σώνει και ντε ότι "εκείνος σταμάτησε στο στοπ εγώ έτρεχα και μετά εγώ σταμάτησα από μόνη μου αλλά αυτός δεν με χτύπησε".<br /> <br /> Εννοείται πως εκτός από πρακτορείο αλλάζω και ασφαλιστική επειδή όμως σκέφτομαι να μην το αφήσω να περάσει έτσι αναρωτιέμαι: Να του γ@μήσω το μουνί που τον πέταγε ή να του στείλω μια επίσκεψη το ΣΔΟΕ που έτσι κι αλλιώς στις μέρες μας, σου κάνει το ίδιο; Κάθε άλλη πρόταση δεκτή!<br /> <br /> <br /> <b>Υ.γ1</b>&nbsp; Τα γαμοσταυρίδια που έριξα σήμερα, στην τηλεφωνήτρια του πρακτορείου δεν περιγράφονται ούτε με παντομίμα!<br /> <b>Υ.γ2 </b>Νομίζω είναι η πρώτη ανάρτηση, που έχει τόσα κοσμητικά επίθετα για ένα μόνο άτομο!<br /> <b>Υ.γ3</b> Στα 12 χρόνια που οδηγώ και που έχω τρακάρει είτε με δική μου υπαιτιότητα είτε με του άλλου, πρώτη μου φορά συναντώ τόση αλητεία σε "άνθρωπο"!<br /> <br /></div> <left><iframe allowfullscreen="allowfullscreen" frameborder="0" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/3DgbSIEX5DM" width="420"></iframe></left> </div> Μάγισσα Κίρκηhttp://www.blogger.com/profile/09951709374080417178noreply@blogger.com30tag:blogger.com,1999:blog-4292818464788009694.post-20924113455001154012012-07-11T10:39:00.000+03:002012-07-11T10:39:01.645+03:002012-07-11T10:39:01.645+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div dir="ltr" style="text-align: left;"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://2.bp.blogspot.com/-Dw5JmFbGO9g/T_d29HF0e2I/AAAAAAAAAEo/5bAJyALLu-s/s1600/countsheep.gif" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-Dw5JmFbGO9g/T_d29HF0e2I/AAAAAAAAAEo/5bAJyALLu-s/s1600/countsheep.gif" /></a></div> -Ο Σπύρος κλείδωσε την πόρτα; <br /> -Κάτσε να σηκωθώ...<br /> -Αμάν ρε Σπύρο ποτέ δεν κλειδώνεις...<br /> -Α, εντάξει τσάμπα τον έβρισα κλείδωσε......<br /> <br /> -300 θερμίδες το πρωινό και 100 η μπάρα δημητριακών, 420<br /> και 430 το μεσημεριανό πόσο;........πόσο;;;<br /> <br /> -Τρίτη αύριο, να πάω γυμναστήριο;<br /> -Ή να μην πάω και να πάω μεθαύριο;<br /> -Πάω να ζυγιστώ.<br /> <br /> <i><b>Γκράπ, ντβββββββζζζζζζ Κράτς....67,300</b></i><br /> -Πόσο να ζυγίζουν το μπλουζάκι με το σορτσάκι;<br /> -Κάτσε να γδυθώ και να ξανανέβω.<br /> -67.500; Να βγάλω και τις κάλτσες.<br /> -Αααα...δεν φοράω κάλτσες...<br /> -Καλά, ντυμένη είμαι πιο ελαφριά απ' ότι γυμνή;!<br /> -Σκατά, αύριο πρέπει να πάω.<br /> <br /> -Ωχ τί είναι αυτό που ακούγεται!<br /> -Την πόρτα, δεν κλειδώσαμε την πόρτα του παιδιού....<br /> -Λες να πήραν το παιδί;<br /> -Παναγία μου, πήραν το παιδί!!! <br /> -Πάω να δω...<br /> -Το παιδί δεν είναι στο κρεβ......α όχι εδώ είναι, εντάξει....<br /> -.......................... <br /> -Αμάν δεν ανασαίνει...το παιδί δεν ανασαίνει...Γιώργο, Γιώργο μου!<br /> -...α εντάξει ανασαίνει...<br /> <i><b>-Γιώργος: Ουάααααα</b></i><br /> -Ωχ&nbsp; τον ξύπνησα τώρα...<br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://2.bp.blogspot.com/-uyXT6_8S6KE/T_0qz8IgFNI/AAAAAAAAAE0/eFaUH0TqHFw/s1600/4yfvl.jpg" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-uyXT6_8S6KE/T_0qz8IgFNI/AAAAAAAAAE0/eFaUH0TqHFw/s1600/4yfvl.jpg" /></a></div> &nbsp;<i><b>Σκύλος Fisher price γκαρίζει εκστασιασμένος: <br />ΚΙΤΡΙΝΟ ΠΟΔΙ!!</b></i><br /> <br /> -Σσσσσ αι γαμήσου κι εσύ, κίτρινο πόδι και φούξια πάγκρεας σκάσε!<br /> <i><b>Γιώργος: Μπουάαααααααα</b></i><br /> -Σώπα σώπα λουλούδι μου σώπα τσουκ τσουκ τσούκ λα λα λα ναναα<br /> -Αχ ωραία κοιμήθηκε....<br /> -...πάω κι εγώ για ύπνο τώρα....<br /> <br /> -Με το μεσημεριανό 750 και μια μπανάνα το απόγευμα.<br /> -850 θερμίδες και μια σαλάτα το βράδυ;<br /> -Μμμμ.... και μια σαλάτα το βράδυ;<br /> <br /> -Το χάπι για το φυλικό οξύ το πήρα;<br /> -Αχ δεν το πήρα. <br /> -Κι αν το έχω πάρει και δεν θυμάμαι; <br /> <br /> -Ψίτ Σπύρο...Σπύρο<br /> <b><i>-Σπύρος: Ε...τί έγινε; Το παιδί;</i></b><br /> <span style="background-color: white;">-</span>Αν πάρω και δεύτερο χάπι για το φυλικό οξύ, παθαίνω κάτι;<br /> -.................<br /> -ΠΑΘΑΙΝΩ ΚΑΤΙ;<br /> <i><b>Σπύρος: Πάρε και ψόφα, χέσε μας</b></i> (αλλαγή πλευρού).<br /> -...................<br /> -Κανείς δεν μ' αγαπάει. <br /> <b><i>-Σπύρος: Το παιδί να σκεπάσεις....</i></b><br /> <br /> -Τί να βάλω στη βάφτιση της Βίκυς;<br /> -Να βάλω το μπλέ το φόρεμα που πήρα από τα Lynne ή να πάρω ένα καινούριο που είδα στα BSB;<br /> -Και με τί παπούτσια να το συνδυάσω;<br /> -Τσάντα φάκελο δεν έχω ρε γμτ.<br /> -Να δω έχει ο Σπύρος λεφτά στο κομοδίνο;<br /> (σηκώνομαι) <br /> <b><i>-Σπύρος: Τί έγινε;</i></b><br /> -Τίποτα τίποτα κοιμήσου.<br /> -Έχει...μμμ.....βγαίνουν 54......<br /> -....κάτσε να πάρω τα 50.....<br /> <br /> -150 η δόση του δανείου και 120 τα pampers, 270<br /> -Και 90 θερμίδες η μπάρα δημητριακών...και 90 η μπάρα δημητριακών...<br /> -Τί λέω μωρέ, λεφτά μετράω τώρα.<br /> -Πάμε απ' την αρχή.....<br /> <br /> -Πεινάω. Τί να φάω;<br /> -Κάτσε να υπολογίσω....<br /> -...πόσες θερμίδες έχω φάει συνολικά σήμερα;<br /> -Δεν με παίρνει χέστο.... <br /> -Πάω να πιώ λίγο γάλα.<br /> <br /> <b><i>ΧρΑΑΑου ζζζζζζζζζζζχράουυυυυ χρρρρρρρρρρρ</i></b><br /> -Πω ρε πούστη μου<br /> <b><i>ΧρΑΑΑου ζζζζζζζζζζζχράουυυυυ χρρρρρρρρρρρ</i></b><br /> -Ψίτ ψίτ<br /> <b><i>ΧρΑΑΑου ζζζζζζζζζζζχράουυυυυ χρρρρρρρρρρρ</i></b><br /> -Ψίτ Σπύρο...ΣΠΥΡΟ!<br /> <b><i>-Σπύρος: Ε..έλα! Τί;</i></b><br /> -Ροχαλίζεις , δεν μπορώ να κοιμηθώ!<br /> -Ποιός ροχαλίζει; Εγώ ροχαλίζω;<br /> -Ναι εσύ ροχαλίζεις αυτός ροχαλίζει, σταμάτα!<br /> <b><i>ΧρΑΑΑου ζζζζζζζζζζζχράουυυυυ χρρρρρρρρρρρ</i></b><br /> (κλωτσιά στον κώλο)<br /> <b><i>Φσσσσσσσσσσσσσσσσσσσσςςςςςςςςςςςςς</i></b><br /> <br /> -Ουφ δεν μπορώ ζεσταίνομαι.<br /> -Θέλω νερό....<br /> <i><b>(γκράπ γκρούπ ξεκλείδωμα πόρτας)</b></i><br /> -.....αμάν ρε Σπύρο, πάλι δεν γέμισες το μπουκάλι.Τί θα πιώ τώρα;<br /> -Κάτσε, θα πιώ χυμό.<br /> -Γκλού γκλούπ...αααααα.....<br /> <br /> -850 το μεσημεριανό και 90 η μπάρα, 940<br /> -Και 100 θερμίδες ο χυμός; Και 100 ο..... χυμός;<br /> -.....100; .....Χυμός;&nbsp;<b><i><br />-Σπύρος: Πήρες το πενηντάρικο απ' το κομοδίνο;</i></b><br /> -Ζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζ...................<br /> <br /> <b><i><br /></i></b><br /> <div style="color: purple;"> <b>Υ.γ 1: Το "Σκέψεις που κάνω πρίν κοιμηθώ part I" θα το βρείτε <a href="http://magissa-kirki.blogspot.gr/2010/04/blog-post_25.html" style="color: magenta;" target="_blank">εδώ </a></b></div> <div style="color: #741b47;"> <b style="color: purple;">Υ.γ 2: Χθες μας ήρθε η εφορία. Χάρηκα που σας γνώρισα όλους. Αντίο...<br />Υ.γ 3: ΜΠΑΜ!</b></div> <div style="color: #741b47;"> <br /></div> </div> </div> <br /> <left><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="250" src="http://www.youtube.com/embed/D-I0W_isl8o" width="300"></iframe></left> </div>Μάγισσα Κίρκηhttp://www.blogger.com/profile/09951709374080417178noreply@blogger.com36tag:blogger.com,1999:blog-4292818464788009694.post-29319312996193596972012-07-03T10:21:00.000+03:002012-07-03T14:11:51.825+03:002012-07-03T14:11:51.825+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-0aNkpm7wEsI/T_Ka6GZWLNI/AAAAAAAAAEc/wDvXeWzp3Hc/s1600/Kids_smiling_girl_cartwheel.jpg" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/-0aNkpm7wEsI/T_Ka6GZWLNI/AAAAAAAAAEc/wDvXeWzp3Hc/s320/Kids_smiling_girl_cartwheel.jpg" width="189" /></a></div> Εδώ και λίγο καιρό, νιώθω πως πιέζομαι αφόρητα, πως σκάω. Ξέρω πως δεν δικαιούμαι να γκρινιάζω, πως υπάρχουν πολύ χειρότερα, πως άνθρωποι χάνουν τις δουλειές ακόμη και τις ζωές τους και πως θεωρητικά θα έπρεπε να είμαι ευτυχισμένη με την τύχη μου. Αλλά δεν είμαι. Γιατί εδώ και λίγο καιρό, έχω εγκλωβιστεί στον νέο μου ρόλο και νιώθω πως χωρίς να το θέλω το κορίτσι μέσα μου, μένει πίσω…..<br /> <br /> Φέτος είναι το τέταρτο καλοκαίρι χωρίς διακοπές.Δεν ξέρω πως θα την παλέψω. Την πρώτη χρονιά ήμουν άνεργη, τη δεύτερη ήμουν έγκυος, την τρίτη το παιδί ήταν πολύ μικρό και φέτος ήρθε η εφορία.Και οι λογαριασμοί.Κι όση κατανόηση κι αν έχω, κι όση επίγνωση της κατάστασης, όχι διακοπές αλλά ούτε για ένα μπάνιο δεν μπορώ να πάω. Κάποιος δεν θέλει. Ούτε διακοπές ούτε μπάνια. Δεν έχει σημασία αν τρία χρόνια τώρα ζω τον απόλυτο εγκλεισμό, αν πέρασα μια άθλια εγκυμοσύνη ξερνώντας μένοντας σε ακινησία και πεθαίνοντας από αφόρητους πόνους, αν πέρσι ψήθηκα στην Αθήνα με ένα μωρό, αν δεν μπορώ να βγω ούτε για έναν καφέ, όχι. Πρέπει για άλλη μια χρονιά να στερήσω από τον εαυτό μου το δικαίωμα να αλλάξει παραστάσεις και επιτέλους να ξεκουραστεί. Μήνες τώρα είμαι μονίμως κουρασμένη. Πήγα στην παθολόγο, με βρήκε σε κακό χάλι, μου έγραψε εξετάσεις. Μηδέν φυλικό οξύ, μηδέν μαγνήσιο, ελάχιστη φεριτίνη.Ούτε κιλά χάνω πια, από το στρες έχω μπλοκάρει. Όλη μέρα καταπίνω βιταμίνες και προσπαθώ να σταθώ.Με το ζόρι σηκώνομαι το πρωί κι όμως τρέχω σαν τρελλή. Μαράζι το΄χω να ξυπνήσω ό,τι ώρα θέλω, χωρίς φωνές και κλάμματα, χωρίς να πρέπει να αλλάξω, να βράσω, να ταίσω, παρά μόνο να πάρω την πετσέτα μου, τον καφέ μου και πέφτοντας στη θάλασσα να πλύνω λίγη μάνα από πάνω μου. Έτσι απλά.<br /> <br /> Κι έγιναν δύσκολα τα απλά. Έχω χάσει τους φίλους μου. Μου λείπουν οι φίλοι μου.Τους ακούω στο τηλέφωνο μια φορά το τρίμηνο, θυμόμαστε πράγματα, γελάμε σαν να βρεθήκαμε χθες αλλά τους βλέπω σπάνια πια. Μετά από 7 μήνες, μόλις προχθές πήγα για φαγητό ενώ για ποτό και σινεμά ούτε που θυμάμαι από πότε έχω να πάω, πρέπει να' ναι τέσσερα χρόνια. Για να βγω με έναν άνθρωπο, πρέπει να καταστρώσω ολόκληρο σχέδιο εξόδου αλλά ακόμη και τις σπάνιες φορές που προλαβαίνω, βλέπω την άλλη πλευρά να μ' έχει βγάλει από τη λίστα και να «χάνεται». Δεν με καλούν σε βραδινή έξοδο επειδή λέει έχω το μωρό. Ε, και; Πατέρα αυτό το μωρό δεν έχει ή όποια το γεννάει, τάσσεται δια παντός στις υπηρεσίες του;&nbsp;Οι μαμάδες δεν πάνε για ποτό. Μα είμαι μόνο 32 και δεν θέλω να γίνω σαν τη μαμά μου, τη μαμά σου, τη μαμά του απέναντι που δεν χάρηκαν τίποτα για να μας μεγαλώσουν λες κι αν έβγαιναν θα μέναμε μικροί. Βλέπω στην τηλεόραση παρέες, κορίτσια στην ηλικία μου να χορεύουν, να λιάζονται, να γελάνε και τα νιώθω όλα αυτά τόσο μακρινά, τόσο έξω από μένα. Εδώ και λίγο καιρό έχω χάσει τη διάθεσή μου, το χιούμορ μου γι΄αυτό και δεν γράφω. Δεν έχω τί να πω.<br /> <br /> Σήμερα έχω ραντεβού με δερματολόγο. Τα μισά μου μαλλιά έχουν πέσει κι αν συνεχίσω έτσι θα φορέσω το περουκίνι του Τζων Τίκη. Βοήθεια δεν έχω από κανέναν παρά μόνο από τον άντρα μου. Σαν ζευγάρι έχουμε να βγούμε απ’ τον Νοέμβρη κι αυτό ήταν για μία ώρα στο πόδι, καταναγκαστικό έργο για να μην ξεχνιόμαστε. Μου λείπει πολύ ο άντρας μου. Θέλω να γυρίσω πίσω σ' εκείνες τις εποχές που πηγαίναμε για μπάνιο απ' το πρωί μέχρι το βράδυ και στο γυρισμό κάναμε σεξ στα βουνά και στα λαγκάδια. Θέλω να πάμε ξανά εκεί που γελούσαμε και κράζαμε και αστειευόμασταν και πειραζόμασταν και αγαπιόμασταν. Αλλά κι εκείνος έχει χάσει το χιούμορ του, ίσως και τη διάθεσή του για μένα...για μας. Πολλά νεύρα κι απ' τους δύο.&nbsp; Τα Σαββατοκύριακα κάνουμε τις δουλειές που δεν προλάβαμε όλη την εβδομάδα και τρέχουμε σαν τους τρελούς απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ. Λαική, σούπερ μάρκετ, ψαραγορά, πλυντήρια, μαλακίες. Βαρέθηκα. Μας συμβαίνει κάτι όμορφο και ζούμε σαν να μας βρήκε συμφορά. Πολλές φορές έχω φτάσει στο τσακ να ανοίξω την πόρτα και να μην ξαναγυρίσω. Έχω κουραστεί όσο δεν έχω κουραστεί ποτέ στη ζωή μου. Σπίτι- δουλειά, δουλειά-σπίτι και πάλι απ’ την αρχή, τα ίδια κάθε μέρα, η ίδια διαδρομή τις ίδιες ώρες. Αν δεν είχα και το γυμναστήριο θα είχα τρελλαθεί. Πηγαίνω και νομίζω πως κάτι κάνω, πως βγήκα και διασκέδασα. Κι ας μη μιλάω σε κανέναν. Κι ας σηκώνω τα βαράκια μηχανικά. Κι ας βάζω μπρός τον διάδρομο κι ας τρέχω κοιτάζοντας έξω τον δρόμο με ένα βλέμμα άτονο, χαμένο στους υπολογισμούς. Να γυρίσω στις 18.00 για να ξεκουραστεί ο άντρας μου, να μαγειρέψω και να΄χω τελειώσει ως τις 19.30 για να ταίσω το παιδί στις 19.45 και......είμαι 32 ρε! Κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη. Έχασα 23 κιλά αλλά δεν είμαι αδύνατη, είμαι αδύναμη. Έσπασα, γέρασα, τα μάτια μου απ’ την εξάντληση πέφτουν.Δεν είμαι εγώ.<br /> <br /> Κι αν δεν έχω ανοίξει την πόρτα ως τώρα, είναι που σκέφτομαι τον Γιώργο. Τον αγαπώ υπερβολικά, δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτόν κι ας ζω χωρίς εμένα. Θέλω να ουρλιάξω ότι κουράστηκα, ότι βαρέθηκα, ότι μου λείπει ο εαυτός μου, ότι δεν με καταλαβαίνεις αλλά δεν μπορώ γιατί το παιδί κοιμάται. Γιατί το παιδί πεινάει. Το παιδί νυστάζει, χέζει, διψάει, πεινάει, κλαίει, με χρειάζεται. Και μεταξύ μας, το χρειάζομαι κι εγώ. Αλλά δεν με βρίσκω να μου το πω. </div>Μάγισσα Κίρκηhttp://www.blogger.com/profile/09951709374080417178noreply@blogger.com77tag:blogger.com,1999:blog-4292818464788009694.post-74227699553156816912012-06-13T10:33:00.003+03:002012-06-13T10:48:31.154+03:002012-06-13T10:48:31.154+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://2.bp.blogspot.com/-kRqT4FA3JVg/T9g_6OgIngI/AAAAAAAAAEQ/Zq0qt7KuPCc/s1600/smurf+tromponi.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-kRqT4FA3JVg/T9g_6OgIngI/AAAAAAAAAEQ/Zq0qt7KuPCc/s1600/smurf+tromponi.jpg" /></a></div> Παλιά όταν έμενα με τους γονείς μου, ξυπνούσα το πρωί, έπινα το καφεδάκι μου, έκανα την τουαλέτα και το μπανάκι μου, έριχνα και μια μάσκαρα κι αφού μετά το γραφείο πήγαινα για καφέ πέμπτη φορά μες στη βδομάδα, επέστρεφα σπίτι στάνταρ γύρω στις 20.00, κουβαλώντας σχεδόν πάντα και μια τσαντάρα από τα Hondos. Μόλις δύο χρόνια μετά, τα πράγματα είναι πιο πολύπλοκα, εντελώς διαφορετικά και σχεδόν ακατόρθωτα.<br /> <br /> Σήμερα Ιούνιος του 2012 με ξυπνάει απ' το μαύρο χάραμα η κλαούνα του μωρού που πονάνε τα δόντια του-πεινάει-χέζεται-νυστάζει, οπότε και σηκώνομαι να του φτιάξω το γάλα ενώ ψάχνω τα παυσίπονα να ρίξω ένα στο νερό να το πιώ να πάω στο διάολο. Μιας που σηκώθηκα φτιάχνω καφέ και φρυγανιές ώστε να μην με πιάσει κόψιμο την ώρα που ταίζω τον μικρό ο οποίος με τόσα που έχει δεί να διαδραματίζονται στην τουαλέτα φόρα παρτίδα, θα νομίζει ότι ο κόσμος χέζει και πλένεται δημόσια. Ανοίγοντας τον υπολογιστή να διαβάσω καμιά είδηση και ρημαδοπίνοντας μια γουλιά καφέ, ακούω το κλάμα του μικρού και την γκαρίλα του μεγάλου <i>"Κίρκηηηηη το γάλα του είναι έτοιμοοοοοο;".</i> Με το βλέμμα στην εξώπορτα έτοιμη να την κάνω με τα σώβρακα σαν εραστής-υδραυλικός σε βιντεοταινία 80's, φωνάζω <i>"Όχι ακόμαααααα"</i> και συνεχίζω να τρώω με χρονοδιακόπτη (μετά μου λέτε πώς αδυνατίζω).Δεν έχω τελειώσει αλλά πρέπει να πάω τουαλέτα οπότε πλησιάζοντας, βλέπω τον μικρό να γελάει με τον μεγάλο κι οι δυο τους να με κοιτάνε σε φάση <i>"Μαρούσκα το μπιμπερό και μόλις τελειώσεις, μια πίπα στα όρθια".</i> Κάνω πως δεν βλέπω, μπαίνω στο μπάνιο και μόλις βγαίνω ταίζω το μικρό που δεν πίνει το γάλα του αν δεν του βάλω Mazoo&amp;The zoo, ποιός εγώ που τέτοια ώρα γυρνούσα από την Πάολα και τον Οικονομόπουλο τρεκλίζοντας και τραγουδώντας-εγώ-άλλα-για-μας-φαντάστηκα- μα-έπεσα-έξω-ξανά (στίχος όχι και πολύ άσχετος με την κατάσταση).Ακούμε 45.879 φορές τον γάιδαρο μέχρι να μας φυτρώσουν πέταλα (σαμάρι έχουμε πλέον όλοι, έτσι κι αλλιώς) αλλά πίνει το μισό, πάει σε μια γωνιά χέζει κι αρχίζει ο μεγάλος να γκαρίζει <i>"Κίρκη μωρομάντηλαααααα"</i> τη στιγμή που θέλω να τα κάνω σεντόνι γύρω απ' τον λαιμό μου και να κρεμαστώ απ' την αλλαξιέρα με ουδέτερο Ph!<br /> <br /> Χωρίς τελικά να έχω πιεί τον καφέ μου και με τη μύτη της φρυγανιάς να γδέρνει τον οισοφάγο, αλλάζω τον μικρό ενώ ο μεγάλος κάνει μπάνιο ώστε να φύγει για δουλειά. Προσπαθώ να του δώσω το υπόλοιπο γάλα βάζοντας ξανά μανά γαιδάρους, κότες και γουρούνια κι αφού επιτέλους το πίνει και τον ετοιμάζω, τελειώνει ο μεγάλος απ' το μπάνιο παρφουμαρίζεται και βγαίνει από το σπίτι α-τσα-λά-κω-τος αφήνοντας με πίσω αναμαλλιασμένη αμπανιάριστη και λέτσα μόλις μισή ώρα πρίν φύγω για το γραφείο. Το πάτωμα είναι γεμάτο καλώδια, κονσέρβες, μπουκάλια και ό,τι άλλο σκαρφίστηκε ο μικρός να βγάλει από τα συρτάρια για να παίξει, την ώρα που πλένω τα δόντια μου σφηνώνει το κεφάλι του στην πόρτα της τουαλέτας για να με αναγκάσει να του ανοίξω και να μπει στο μπάνιο να κρεμαστεί απ' την κουρτίνα, βγαίνω απ' το μπάνιο κλείνοντας την πόρτα πίσω μου, ο μικρός τσιρίζει που δεν τον άφησα να κάνει τον Ταρζάν, πάω να φορέσω το παντελόνι μου, με τραβάει απ' το βρακί (ναι καμιά φορά, φοράω) κι επειδή μπλέκεται στα πατζάκια μου, πέφτει κάτω χτυπάει και κλαίει.<br /> <br /> Προσπαθώ να τον ηρεμήσω και ταυτόχρονα να ντυθώ διότι έχει πάει 08.10. Φιλάω το κεφαλάκι του, χτυπάω το παρκέ χαμογελώντας με σφιγμένα δόντια σε φάση -τελείωνε-την-κλάψα-να-φεύγουμε-γαμώ-την-τρέλλα-μου και αναφωνώ <i>"Ντα ντα παλιοπάτωμα που χτύπησες το παιδί μου" </i>(μου<b>tz</b>ώστε!). Παράλληλα κοιτάζω το ρολόι και βάζω α) στον μπέμπη την μπλούζα του, β) το φαί σε τάπερ γ) τα παππούτσια μου σε μένα δ) το κινητό στην τσάντα μου. Αφού τον κυνηγάω για να του φορέσω τα παπούτσια που μόλις τα βλέπει κόβει λάσπη, ζαλώνομαι τσάντα γραφείου, τσάντα με τάπερ, μωρό και σκουπίδια και επιτέλους ρημαδο-βγαίνω από το σπίτι -το οποίο έχω αφήσει μπουρδέλο εννοείται-συνειδητοποιώντας ότι φοράω το πάνω μέρος της πυτζάμας αλλά (να σε αποτελειώσω;) έχω κλείσει την πόρτα κι έχω ξεχάσει τα κλειδιά μέσα! Με σοβαρό εργασιακό dress code (δηλαδή τη στάμπα του Garfield) , πλησιάζω στον κάδο και προσπαθώ α) να θυμηθώ να πετάξω τα σκουπίδια και όχι το φαί ή ακόμη χειρότερα το παιδί και β) μέχρι να φτάσουμε στο αμάξι, να τον ξεκολλήσω από τις μάντρες, τις ζαρντινιέρες και οτιδήποτε του τραβάει την προσοχή και που κάνει τη γλώσσα μου να μαλλιάζει από τα απανωτά <i>"Γιώργο δεν πειράζουμε τα λιγούστρα" Γιώργο προχώρα και μην σέρνεσαι" "Γιώργο άσε το δέντρο" "Γιώργο κοίτα μια γατούλα" "Γιώργο μην τρώς τις πέτρες" "Γιώργο θα σε επιστρέψω στο Λητώ" "Γιώργο της μάνας σου".</i> Γυρίζω πίσω στο αμάξι, πετάω παιδί στο καθισματάκι αυτοκινήτου και τσάντες στο κάθισμα του συνοδηγού (με φόβο για το αντίστροφο) βάζω μπροστά και ξεκινάμε ακούγοντας αρκουδοτράγουδα πανηγυριώτικου πάγκου με κασσέτες.<br /> <br /> Κάπου εκεί στην μόλις πεντάλεπτη διαδρομή του΄ρχεται να χέσει οπότε ζέχνει το αυτοκίνητο αλλά κάνω το κορόιδο γιατί βιάζομαι. Παρκάρω κάτω απ' το σπίτι της γιαγιάς, κατεβαίνω, λύνω τον Γιώργο και μέχρι να φτάσουμε, προσπαθώ να τον ξεκολλήσω από τις μάντρες, τις ζαρντινιέρες και οτιδήποτε του τραβάει την προσοχή καθώς τραβάει το σώμα του προς το έδαφος δήθεν ότι θέλει να κάτσει, για να με κάνει να μην του κρατάω το χέρι και να πάει μόνος του όπου θέλει αυτός (δηλαδή στο Παίδων). Σέρνοντας πλέον το παιδί σαν Ούνος που τραβολογάει γκόμενα στη σπηλιά του απ' το μαλλί, μπαίνουμε στην πολυκατοικία κι όπως ανεβαίνουμε με το ασανσέρ-το οποίο βρωμάει τσιγαρίλα διότι κάθε Αθηναική πολυκατοικία που σέβεται τον εαυτό της, έχει τουλάχιστον έναν μαλάκα που δεν αντέχει χωρίς τσιγάρο ούτε για δυο πατώματα- γλείφει το ειδωλό του στον καθρέφτη μαζί με το χαρτί της απολύμανσης κι όλο το Azax που΄χει περάσει η καθαρίστρια.<br /> <br /> Μόλις χτυπάω το κουδούνι και εμφανίζεται η γιαγιά, εκείνος φωνάζει <i>"Γκιά-γκιά",</i> σχεδόν της τον πετάω στα μούτρα με ύφος-αχου-το-γλυκούλι-πόσο-σας-αγαπάει, κι εξαφανίζομαι ενώ τη στιγμή που μπαίνω στο φούρνο να πάρω κουλούρι, η φουρνάρισσα κοιτάζει το σετ μπλουζοπιτζάμα-filofax και με ρωτάει αν έχω άδεια (.... απ' το Δαφνί). Της λέω ένα βαριεστημένο "Ναι" και μισή ώρα μετά βρίσκομαι στην τουαλέτα του γραφείου στην οποία μπουκάρω από νωρίς για να πλυθώ και να χτενιστώ όπως ο Γιώργος Κωνσταντίνου στην Ελληνική ταινία "Γάμος αλα Ελληνικά" που επειδή δεν προλάβαινε σπίτι του, ξυριζόταν στο γραφείο ζητώντας από τον διευθυντή του να του κατεβάσει το ραντάκι απ' τη φανέλα κι αν σε κάτι διαφέρω είναι που δεν έχω κουνιάδο με τρομπόνι!<br /> <br /> <i><b><span style="color: magenta;">Σημείωση: </span></b>Περιττό να πω τί γίνεται όταν πρέπει να βγούμε και οι τρείς από το σπίτι. Μπροστά οι μυρωδάτοι-ατσαλάκωτοι, πίσω ο βρωμιαρέος καταιδρωμένος και ζαλωμένος Χάνς να ακολουθεί μονοσάνδαλος την αγέλη για Λαγανά....</i></div> <br /> <left><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="200" src="http://www.youtube.com/embed/CCDPetHUta0" width="300"></iframe></left> <left><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="200" src="http://www.youtube.com/embed/bxxr5XN7uQg" width="300"></iframe></left> </div>Μάγισσα Κίρκηhttp://www.blogger.com/profile/09951709374080417178noreply@blogger.com37tag:blogger.com,1999:blog-4292818464788009694.post-32409561174514989752012-05-12T16:07:00.000+03:002012-05-13T03:17:43.210+03:002012-05-13T03:17:43.210+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <br /> <div dir="ltr" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-N8CttDwNa48/T65VrFZnCFI/AAAAAAAAAEA/SdWf_2h4_kk/s1600/582177_10150872744874795_9129004794_9648889_237656588_n.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-N8CttDwNa48/T65VrFZnCFI/AAAAAAAAAEA/SdWf_2h4_kk/s320/582177_10150872744874795_9129004794_9648889_237656588_n.jpg" width="163" /></a></div> Το πατιρντί ξεκίνησε τη Τρίτη οπότε από εκείνη την ημέρα μέχρι και σήμερα είμαι στο κρεβάτι (λέμε και καμιά μαλακία) με οξεία φαρυγγίτιδα και πυρετό 39 σχεδόν ακατέβατα ενώ η γιατρός που γενικά βρήκε τον οργανισμό μου σε κακό χάλι, είπε πως από τα μάτια μου φαίνεται ότι ο σίδηρος κι η φεριτίνη μου πρέπει να είναι στο γεροδιάολο, πιο κάτω πεθαίνεις. Βέβαια δεν ξέρω τί διαφορά έχουν τα μάτια με σίδηρο κι αν δακρύζουν φακές, αλλά δεν ρώτησα κιόλας βιαζόμουν να πάω να ξαπλώσω.<br /> <br /> Τετάρτη πρωί κι ενώ κάνουμε μια πρωτοφανή συζήτηση (δηλαδή χωρίς να βριζόμαστε) με τον άντρα μου για το τί θα κάνουμε με το παιδί που δεν μπορεί κανείς να το κρατήσει την άλλη βδομάδα, μου' ρχεται αναλαμπή από κάτι που΄χα διαβάσει στο ίντερνετ ότι υπάρχουν παιδικοί σταθμοί με ημερήσια φύλαξη όπου δηλαδή πληρώνεις μόνο τον αριθμό των ημερών που στο φυλάνε. Ψάχνω στο google, βρίσκω έναν για τον οποίο έχω διαβάσει καλά σχόλια, παίρνω τηλέφωνο."Το και το" λέω, κανένα πρόβλημα μου λέει, 18 ευρώ την ημέρα είναι περάστε όποτε θέλετε να τα πούμε από κοντά. Εγώ ξέρω ότι για να δείς έναν σταθμό κλείνεις πρώτα ραντεβού αλλά λέω από μέσα μου ο Μπέκας "Όχι αγάπη μου, θα σου ρθω ξαφνικά να δω τί παίζει". Μια και δυο την επομένη, με 40 πυρετό, γαιδουρινό βήχα και ντυμένη κρεμμύδι στουμπηχτό που συνοδεύει φασολάδα, φορτώνω μωρό στο αυτοκίνητο και πάω στον σταθμό.<br /> <br /> Μικρός οικογενειακός, με δύο χώρους έναν για νήπια από 2.5 ετών και πάνω και άλλον έναν για βρέφη μέχρι 2 ετών (τα έχουν χωριστά σαν τον ψωριάρη).Για τα νήπια κλείνουν στις 18.00 και για τα βρέφη στις 17.30 αλλά αν δεν εμφανιστείς λένε οκ δεν το στέλνουν στο χωριό SOS, σε περιμένουν μήπως το μετάνιωσες. Τελικά τη φαεινή ιδέα να σκάσω ξαφνικά λες κι είμαι το ΣΔΟΕ την έβαλα στον πάτο μου διότι η υπεύθυνη που δεν είχε του σταθμού μου τον χαβά, έλειπε και "αχ χίλια συγγνώμη δεν ήξερα ότι έπρεπε να κλείσω ραντεβού" αλλά ήταν εκεί οι κοπέλες οι οποίες προσφέρθηκαν να μας κατατοπίσουν. Μας έδειξαν τον χώρο, μου είπαν τί πράγματα να έχει μαζί του ο μικρός και ότι μεν έχουν ένα γενικό πρόγραμμα αλλά σε πολλές περιπτώσεις τηρούν το πρόγραμμα του εκάστοτε παιδιού.Γενικά τις είδα καλές, ο μικρός έκατσε και χάζεψε λίγο εκεί που η νηπιαγωγός τραγουδούσε κάτι αυτιστικά τύπου "φεγγαράκι μου λαμπρό φέγγε μου να περπατώ κι αν δεν μου φέξεις χέστηκα έχω και γιο-γιο" και φύγαμε.<br /> <br /> Επιστρέφοντας σπίτι, ο άντρας μου είχε τη φαεινή ιδέα στην κατάστασή μου, να κάνω σταθμογκάλοπ οπότε μου λέει "Δεν πετάγεσαι μέχρι το Κουρδιστό Κ@υλί να ρωτήσεις κι εκεί;" διότι τον χάλασε που δεν πλακωθήκαμε και πήγαινε γυρεύοντας.Αφήνω το παιδί και με θερμοκρασία φούρνου στο Άουσβιτς που είναι και επίκαιρο, πάω στον δεύτερο σταθμό ονόματι Kussifer&nbsp;που για κάποιο λόγο μου θυμίζει σκίουρο σε δημητριακά, και&nbsp;ο οποίος απ' ότι έμαθα στην πορεία ανήκει σε μεγάλο εκπαιδευτήριο (ναι όπως καταλάβατε για μια βδομάδα baby sitting, μόνο στο Γέηλ δεν ρωτήσαμε). Η κυρία Ψωριάροβα που είδα, μου είπε με στόμφο ότι έτσι κι αλλιώς δέχονται από δύο ετών και πάνω αλλά αν με ενδιαφέρει εγκυκλοπαιδικά, κλείνουν στις 17.00, καθώς επίσης μια βδομάδα το Πάσχα μία τα Χριστούγεννα κι ένα μήνα τον καλοκαίρι "500 ευρώ τον μήνα και με σχολικό συν 100", για να πάρουν την απάντηση "Δηλαδή να πληρώνω ιδιωτικό με παροχές δημοσίου". "Μα γιατί το λέτε αυτό;" μου λέει. "Συγγνώμη εσείς που τελειώνετε στις 17.00, τα παιδιά σας τί ώρα τα παίρνετε;" τη ρωτώ αλλά εισπράττω ένα "Όπως νομίζετε". Πήρα τα ωραία μου πλήν νοερά πεντακόσια ευρώ κι έφυγα βρίζοντας. Ό,τι τους γουστάρει ζητάνε τελικά αλλά θα πάρουν τα βελανίδια μου και ο Τσήπ και ο Ντέηλ!<br /> <br /> Τελικά θα τον πάμε στον πρώτο σταθμό, πήραμε και μια βεβαίωση από την παιδίατρο ότι έχει κάνει όλα τα εμβόλια και δεν έχει τύφο, λύσσα, τσιμπούρια ή άλλη μεταδοτική ασθένεια-εκτός από τη γκρίνια-και τη Δευτέρα ξεκινάμε.Προβλέπω όλη την εβδομάδα να κρεμόμαστε απ' τα κάγκελα του σταθμού όπως έκαναν στις Ελληνικές ταινίες οι τύπισσες που έδιναν τα παιδιά τους για υιοθεσία κι όταν τα θυμόντουσαν 500 χρόνια μετά φόραγαν μαύρα γυαλιά και κρυφοκοιτάζοντας πίσω απ' τα κάγκελα του σχολείου, έκλαιγαν στα διαλείμματα με το δάκρυ να στάζει πάνω στις τρείς σειρές μαργαριτάρια αγορασμένα από γκόμενο εποχής (δηλαδή μαυραγορίτη). Εν τω μεταξύ χθες βράδυ δεν κοιμήθηκα διότι μάντεψε: ΚΟΛΛΗΣΕ ΚΑΙ Ο ΜΠΕΜΠΗΣ. Που σημαίνει ότι δεν μπορεί να αναπνεύσει και εκτός που κλαίει βρήκε κι ευκαιρία να μην τρώει κι εγώ ξεκωλιάστηκα στον βήχα, έβγαλα το πνευμόνι μου στο κατωσέντονο κι όλη τη νύχτα στον καναπέ λες και περίμενα τον έφηβο να έρθει από το after. Σήμερα αφού άλλαξα αντιβίωση μόνη μου (το ζώον η γιατρός μου έδωσε μία των 250mg λες κι είμαι 10 χρονών) είμαι καλύτερα αλλά και πάλι έτρεχα να ταίσω, να μαγειρέψω, να καθαρίσω εμετούς κι ένα κάρο πίπες, άσε που πρέπει να κάνω κερί γιατί σε λίγο δεν θα το βλέπω. Ημέρα της μητέρας και μαλακίες. Τί να την κάνω την ανθοδέσμη και την ψωροζωγραφιά, μια βδομάδα διακοπές θέλω να΄ρθει ο πισίνα boy να κάνει πους απς επάνω μου να πώ την φεριτίνη, ασπιρίνη!<br /> <br /> -Άντε χρόνια πολλά σε όλες τις μαμάδες, να μας χαιρόμαστε και μην αρχίσετε να γράφετε "εμένα ο σταθμός που πάω το μπιζελάκι μου μπλα μπλα μπλα" διότι χέστηκα (πλάκα κάνω καλέ, γράψτε ό,τι θέλετε σιγά μην τα διαβάσω!) ;p<br /> <br /> -Η ανάρτηση είναι εξαιρετικά αφιερωμένη στην<a href="http://goneismecolikous.wordpress.com/"><b><span style="color: purple;">&nbsp;"Γονείς με κολικούς"</span></b>&nbsp;</a>διότι εκτός που γράφει γαμάτα, το συγκεκριμένο κείμενο ξεκίνησε για mail κι έγινε post, κάτι σαν το ρέψιμο που έχασε τον δρόμο κι έγινε κλάσιμο!<br /> <br />-Επίσης, όπως μπορείτε να διαβάσετε κι εδώ <a href="http://www.mama365.gr/1519/dorean-exetaseis-apo-to-mhtera-gia-thn-hmera-ths.html"><b><span style="color: purple;">http://www.mama365.gr/1519/dorean-exetaseis-apo-to-mhtera-gia-thn-hmera-ths.html</span></b></a>&nbsp;σήμερα 13 Μαΐου 2012 στο νοσοκομείο Μητέρα, οι μαμάδες μπορούν να κάνουν <b>δωρεάν </b>εξετάσεις από τις 9 το πρωί μέχρι τις 5 το απόγευμα.<br /> <br /> -Αξίζει να δείτε το παρακάτω βίντεο.Όχι μόνο για τη δύναμη αυτής της μαμάς να φέρει στον κόσμο ένα τυφλό παιδί αλλά κυρίως για την απίστευτη χολή που- όπως μπορείτε να δείτε στα σχόλια-βγάζουν ορισμένα άτομα, επειδή δεν το έριξε.Τέτοια διαβάζω και καταλήγω πως δεν θα γίνουμε άνθρωποι ποτέ.......<br /> <br /></div> <left><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="220" src="http://www.youtube.com/embed/aeItyVFx0Zo" width="433"></iframe></left></div>Μάγισσα Κίρκηhttp://www.blogger.com/profile/09951709374080417178noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-4292818464788009694.post-1021006391850195932012-05-07T12:18:00.002+03:002012-05-07T20:52:21.813+03:002012-05-07T20:52:21.813+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://3.bp.blogspot.com/-rIBRHJULiio/T6eR1X3ceaI/AAAAAAAAADY/42pS24eYJOw/s1600/575181_354568611270378_100001517264944_963727_1150129637_n.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="194" src="http://3.bp.blogspot.com/-rIBRHJULiio/T6eR1X3ceaI/AAAAAAAAADY/42pS24eYJOw/s320/575181_354568611270378_100001517264944_963727_1150129637_n.jpg" width="320" /></a></div> Το ξέρω πως δεν σας έχω συνηθίσει στις πολιτικές αναλύσεις-συζήσεις όπως ξέρω ότι έχετε ήδη διαβάσει τη γνώμη του κάθε πικραμένου αλλά ως πρόσφατα τριχο-πικραμένη (πήγα για καστανή και βγήκα δαμασκηνί, έτοιμη να τσουγκρίσω το κρανίο μου για Χριστός Ανέστη) θα διαβάσετε και τη δική μου κ.....τρυπίδα αφού ως γνωστόν ο κάθε ένας έχει από μία!<br /> <br /> Που λέτε πήγα χθες το πρωί να ψηφίσω κι ήταν όλα ήσυχα. Χωρίς φωνές χωρίς φανφάρες ο κόσμος έμπαινε, ψήφιζε κι έβγαινε με τέτοια "συνομωτική" σιωπή σαν να σε δέρνει ο άντρας σου και να μαζεύεις χρήματα στα κρυφά με την ελπίδα να φύγεις παίρνοντας τα παιδιά σου. Στο προαύλιο διάφορα παρεάκια έπιναν καφέ και γελούσαν, ίσως με το γεγονός πως όσοι τσακώθηκαν με το κόμμα τους και έκαναν δικά τους πίστεψαν πως έπεισαν τον κόσμο ότι είναι άλλοι. Ο κόσμος δείχνει να έχει καταλάβει πως το σπίτι που αλλάζει ιδιοκτήτες, το πολύ να αλλάξει διακόσμηση μα τα ντουβάρια μένουν ίδια. Έστω και για λίγο είδα την Ελλάδα που θέλω. <br /> <br /> Το βράδυ καθίσαμε να δούμε τα αποτελέσματα με μερικά διαλείμματα από μωρό που σπάραζε επειδή πονούσε-κρύωνε-φοβόταν. Αρχικά ξενέρωσα που είδα άτομα στο facebook να θεοποιούν τα μικρά κόμματα πρίν καν αυτά προσφέρουν έργο.Με πήγε πίσω στα 80's, τότε που έβγαιναν όλα τα πρόβατα στην Ομόνοια κορνάροντας και κυματίζοντας σημαίες και μετά από μερικούς μήνες έβαζαν τα κοντάρια στον πάτο τους.Ας δούμε πρώτα τί ντέφι βαράνε και μετά χορεύουμε διότι η εμπειρία μου σε πολλά επίπεδα, μου έχει διδάξει πως πιο επικίνδυνη κι απ' την παλιά πουτάνα είναι η παρθένα.<br /> <br /> Κάτι άλλο που με έκανε να ξενερώσω τρομερά ήταν διάφορα "διαγγέλματα" facebookικών φίλων που μετά τα εκλογικά αποτελέσματα βγήκαν και ζήτησαν <span class="commentBody" data-jsid="text">να τους διαγράψουν όσοι ψήφισαν τον τάδε ή τον δείνα. Περιττό να πω πόσο ανούσιο θεωρώ να με κάνεις παρέα μόνο όταν μοιάζουμε ή πόσο φασιστικό</span><span class="commentBody" data-jsid="text"> να διαχωρίζεις τους ανθρώπους σε κόμματα- το θεωρώ ίδιο με το να τους διαχωρίζεις σε φύλο θρησκεία ή κιλά-ποσώ δε μάλλον όταν στο τέλος τους πετάς και το μπαλάκι να σε διαγράψουν εκείνο</span>ι (σαν να λέμε π.χ. "Αν είσαι μαύρος, σβήσε με"). Το μόνο που έχω να πω είναι ότι τέτοιες νοοτροπίες , που θυμίζουν επισκέψεις σε σπίτια συγγενών οι πιο φανατισμένοι από τους οποίους χάλαγαν τη γιορτή επειδή τσακώνονταν για τα πολιτικά, ευθύνονται κατά πολύ για τη σημερινή μας κατάσταση. Κάτι άλλο που επίσης ευθύνεται είναι η κοντόφθαλμη άποψη ανάμεσα στους τυφλούς να επιλέγεις τον μονόφθαλμο, όπως το "Ψήφισε τον Χ για να μην βγεί ο Ψ"&nbsp; που σου είπε ο παππούς σου ή η μάνα σου την πρώτη σου φορά, στρατηγική που δεν βγάζει σοβαρό Πρωθυπουργό αλλά τον Τσάκα στο Big Brother!<br /> <br /> Κατά τα άλλα το Mega έγινε Jenga, το ΠΑΣΟΚ έγινε ΣΟΚ, ο Βενιζέλος βγήκε να μιλήσει κάτασπρος με τα λευκά αιμοσφαίρια να βαράνε-κυριολεκτικά-κόκκινο, ο Πρετεντέρης όσο περνούσε η ώρα γινόταν επίσης όλο και πιο κόκκινος-μάλλον για να πηγαίνει ασορτί με το αποτέλεσμα ώστε να διασφαλίσει τη θέση του-και τέλος τρόμαξα με όσους στήριξαν Χρυσή Κραυγή. Δεν τους κατακρίνω, ίσως μπορώ να τους "καταλάβω". Ίσως ήταν όντως μια κραυγή απόγνωσης, ένας τρόπος ορισμένων να εκφράσουν τον θυμό τους για όλα τα χρόνια που δεν τολμούν να βγούν από τα σπίτια τους από φόβο μην τους (ξανα)επιτεθούν ή τους (ξανα)κλέψουν ή απλά από τη βρώμα των ούρων που αφήνει ο καθένας χύμα στο δρόμο όπου βρεί. Όταν σε μια περιοχή που'χει καταντήσει Texas αντί να σε φυλάει ο αστυνομικός σε φυλάει ο Χρυσαυγίτης, τον ψηφίζεις μετά ή όχι; Δυστυχώς τον ψηφίζεις όταν&nbsp; ξεχνάς ότι ο ακροδεξιός δεν είναι ακροδεξιός μόνο σε ότι σε βρίσκει σύμφωνο αλλά σε όλα του. Σήμερα τρώει ξύλο ο μετανάστης, αύριο θα τρώς κι εσύ.Θέλω να πιστεύω πως δεν θα τους ξαναδώ στη βουλή και πως η εκλογή τους είναι μια καύλα της στιγμής, μια γκόμενα που ξέρεις πως δεν έχει τίποτα να σου πεί μόλις τελειώσετε αλλά που θα σε βοηθήσει να "εκδικηθείς" την πρώην σου , έστω και στο μυαλό σου.<br /> <br /> Τέλος, θα ήθελα να παρακαλέσω να με διαγράψετε όσοι (καμμένοι) ψηφίσατε Καμμένο, όσοι έχετε άποψη για το κέντρο χωρίς να ξέρετε ούτε που πέφτει, όσοι πάτε με 150 πράγματα στο ταμείο express και όσες έχετε να το ξυρίσετε πάνω από μήνα. <b>Διεγέρθητω!!</b><br /> <br /> <b>Υστερ(ι)όγραφο 1:</b> Διαπιστώνοντας από την παραπάνω φωτογραφία ότι τα μέλη της συγκεκριμένης παράταξης αποτελούνται απ' ότι ξέβρασε το Balux, προτείνω το κόμμα τους να μετονομαστεί σε Χρυσά Στεροειδή.<br /> <br /> <b>Υστερ(ι)όγραφο 2: </b>Όταν έμαθα ότι ο πρόεδρός του, βρέθηκε πρόεδρος Δ.Σ πονηρού ξενοδοχείου στη Λιοσίων (εξου και το ΧΧΧ στην αρχή του τίτλου) απόρησα. Πρώτον διότι δεν ήξερα ότι τέτοιες επιχειρήσεις έχουν και Δ.Σ. και δεύτερον, τί αλήθεια συζητάνε σε μια συνεδρίαση γαμηστρώνα; Ποιά κάμερα τραβάει καλύτερα το πισωκολλητό ή πώς καθαρίζει το σπέρμα απ΄τα σεντόνια; Μήπως περνάνε και ISO; <br /> <br /> <b>Υστερ(ι)όγραφο 3:</b> Το μεγαλύτερο γέλιο θα είναι στις επόμενες εκλογές να ψηφίσουμε (πα)ΣΟΚ να τους τρολλάρουμε όλους μπουχαχα!<br /> <br /> <b>Υστερ(ι)όγραφο 4:</b>Όποιον και να ρωτήσεις σήμερα, κανείς δεν ψήφισε Τσίπρα. Πώς βγήκε, άγνωστο.....<br /> <b><br /></b><br /> <b>Υστερ(ι)όγραφο 5-και άσχετο:</b> Σε συνέχεια της <a href="http://magissa-kirki.blogspot.com/2012/04/blog-post.html">συγκεκριμένης </a>ανάρτησης,&nbsp; η ιδιοκτήτρια της εν λόγω επιχείρησης από φόβο μη και χάσει κανα πελάτη, έπιασε φίλους μου στο facebook και τους ζήτησε να με διαγράψουν ενώ σε άλλες περιπτώσεις διέγραψε όσους φίλους μου στο facebook&nbsp; ήταν μέλη της σελίδας της. Ή είσαι γλυκιά μανούλα ρε παιδί μου ή δεν είσαι τέλος! ;p<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> </div> <left><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="250" src="http://www.youtube.com/embed/BWdoy1L3Z3I" width="300"></iframe></left></div>Μάγισσα Κίρκηhttp://www.blogger.com/profile/09951709374080417178noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-4292818464788009694.post-38562920200350392582012-04-16T17:55:00.001+03:002012-04-16T18:02:33.238+03:002012-04-16T18:02:33.238+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://3.bp.blogspot.com/-9ASpuBSvZNE/T4wxnT73ICI/AAAAAAAAAC8/1X8TwU_Yuvs/s1600/prost+%25281%2529.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-9ASpuBSvZNE/T4wxnT73ICI/AAAAAAAAAC8/1X8TwU_Yuvs/s320/prost+%25281%2529.jpg" width="218" /></a></div> Κατεβαίνω την Κηφισίας, τρέχω να προλάβω. Θυμάμαι τον γιό μου, κάτι που είπε, κάτι που έκανε και χαμογελώ. Σταματημένη στο φανάρι σκέφτομαι πως έχω καιρό να σε σκεφτώ και χαίρομαι. Η ελπίδα είναι μεγάλη πουτάνα αλλά η ρουτίνα μεγαλύτερη. Μες στη ρουτίνα μου σε ξέχασα κι αυτό είναι πρόοδος για μένα. Δεν σε βλέπω πια στον ύπνο μου και δεν σε φέρνω στις κουβέντες μου. Καμιά φορά μόνο θυμάμαι κάτι που έλεγες και γελάω μα μετά πάλι θυμώνω.Αυτός ο θυμός μου μαζί σου, νομίζω δεν θα φύγει ποτέ από μέσα μου κι αν κάτι με βασανίζει είναι πια μόνο αυτός. Τελικά ξέρεις δεν με πείραξε που χάθηκες. Θέλω να είσαι πάντα καλά. Με πείραξε που με έκανες να πιστέψω πως υπήρξες. Πως είχα κι εγώ έναν άνθρωπο δικό μου που μ’ αγαπούσε ειλικρινά και δεν θα μ’ άφηνε ποτέ. Που έχεις κάνει τους πάντες να φαντάζονται ότι να΄ναι.Που μέχρι και σήμερα αρνείσαι να φανείς ειλικρινής.<br /> <br /> Κατεβαίνω ακόμη την Κηφισίας. Μου αρέσει να οδηγώ, μου δίνει την αίσθηση του ελέγχου που δεν έχω. Αυτή η πίκρα μου μαζί σου, νομίζω δεν θα φύγει ποτέ από μέσα μου. Πολλές φορές λέω στον εαυτό μου πως έχεις πεθάνει μα δεν με πείθω. Είμαι πολύ οργισμένη για να μην είσαι ζωντανή. Η ιστορία μας, μου έκανε κακό. Φοβάμαι να κάνω νέους φίλους και πολλές φορές τα βάζω με τους παλιούς επειδή αφού κι εσύ με πούλησες, θα το κάνουν όλοι. Αποφεύγω καφέδες γλέντια συναντήσεις γιατί φοβάμαι μη δεθώ, κι αν δεθώ θα πληγωθώ. Καλά είμαι κι έτσι. Σκέφτομαι που έχω καιρό να σε σκεφτώ και νιώθω ασφαλής.<br /> <br /> Τι τα σκαλίζω τώρα…δεν ξέρω. Ίσως γιατί κάποτε ένα Πάσχα σαν κι αυτό, τίποτα δεν έδειχνε πως δεν θα υπήρχε άλλο. Καμιά φορά νομίζω πως ξεχνάω τη μορφή σου, πως αν σε δω στον δρόμο μπορεί να μην σε δω. Καμιά φορά νομίζω πως δεν θυμάμαι καν τα πρόσωπά σου και κάπως έτσι νιώθω ασφαλής. Κόβω ταχύτητα και κάνω αναστροφή. Τελικά είμαι καλά. <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> </div> Χριστός Ανέστη, χρόνια αυγά σε όλους!<br /> <br /> Πηγή εικόνας: <b><a href="http://derveniotis.wordpress.com/2012/02/"><span style="color: purple;">εδώ</span></a></b><br /> <br /></div>Μάγισσα Κίρκηhttp://www.blogger.com/profile/09951709374080417178noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-4292818464788009694.post-38881411372061124312012-04-05T15:29:00.000+03:002012-04-06T15:13:57.984+03:002012-04-06T15:13:57.984+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-GRtWcraDSB0/T32NwW6EPaI/AAAAAAAAAAc/33dPmt2kfWw/s1600/wolf+mom.bmp" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-GRtWcraDSB0/T32NwW6EPaI/AAAAAAAAAAc/33dPmt2kfWw/s1600/wolf+mom.bmp" /></a></div> Με αφορμή το θέμα "μαμά" έχω δεί πολλά site και μπλόγκ, τάχα μου παρεΐστικα-τί-ωραία-που-περνάμε-σκουπίζοντας-μύξες, να ξεφυτρώνουν το ένα μετά το άλλο γεμίζοντας το διαδίκτυο με απανωτές τετριμμένες και χαζοχαρούμενες (μα)μαλακίες που δεν θα τις έγραφε ούτε το 13 μηνών μωρό μου, αλλά δεν είναι τόσο αυτό που με ξενίζει. Για την ακρίβεια αυτό που με εξοργίζει είναι κάτι αετονυχούδες που καλυμμένες πίσω από τον ρόλο τους, εκμεταλλεύονται το κόλλημα της Ελληνίδας μάνας με το σπλάχνο της, μετατρέποντάς το σε μπίζνα μέσω κατά τ' άλλα αθώων προσκλήσεων τύπου "Πείτε μας και τη δική σας ιστορία γέννας-βάφτισης-γαστρεντερίτιδας" για την οποία, εντελώς μεταξύ μας, χέστηκαν. Δεν θέλω να σε στενοχωρήσω αλλά τη στιγμή που εσύ νομίζεις ότι κάποιος ενδιαφέρεται να μάθει πώς έκανες παιδί, κάποιος άλλος σε βλέπει σαν unique visitor που θα μοσχοπουλήσει σε πελατάκι έναντι διαφήμισης πολλών σεβαστών ευρώ κι αν δεν έχεις καταλάβει τόσο καιρό ότι με όσα εσύ στέλνεις ο άλλος κονομάει, κάτσε και μέτρα γύρω σου τα διαφημιστικά (banners και άρθρα) και πες μου ειλικρινά: Πιστεύεις πως όλα αυτά "παίζουν" δωρεάν; <br /> <br /> Καταρχάς έτσι και ξαναδιαβάσω ατάκες όπως: "πρωτόγνωρα συναισθήματα" "όταν βλέπω το γέλιο του τα ξεχνάω όλα" "εγκυούλες" "γλυκιές μανούλες" "αγαπουλίνια" "κουκλάκια" "ζουζουνάκια" "νεραιδάκια" "βρεφάκια" "προωράκια" "διδυμάκια" "αγγελουδάκια" "αρχιδάκια" συνοδευόμενα από άπειρα ορθογραφικά λάθη, θαυμαστικά και "χι χι χι" λες και γράφουν αναλφάβητα καρτούνς απευθείας απ' το στούντιο της Warner Bros, θα ξεράσω θήλαστρα. Κατά δεύτερον είναι τρομερά εκνευριστικό-πες το "δούλεμα"- να σου πλασάρουν μόνιμα την εξιδανικευμένη εικόνα της μαμάς που μιλάει και φέρεται λες κι έχει καταπιεί MDMA επειδή έχουν πάρει χαμπάρι ότι κάτι τέτοιο "πουλάει" και τρίτον δεν μπορώ να καταλάβω για ποιόν ακριβώς λόγο αρκετές αναγνώστριες αποθεώνουν, σχεδόν γλείφουν τον κώλο των ιδιοκτητών τέτοιων σελίδων. Για να λένε στις φίλες τους ότι μιλάνε με την τάδε; (τρίχα κάτσε κάτω), για τις χιλιοειπωμένες και άνευρες εμπειρίες που σε ρίχνουν στα ναρκωτικά μια ώρα αρχύτερα <i>["....σήμερα ξυπνήσαμε με το μωρουλίνι μου φάγαμε τοστάκι Νουνού Gouda-</i><b>χορηγός γαρ</b><i>-ήπιαμε γαλατάκι Βλάχας-</i><b>ξανά μανά χορηγός γαρ</b><i>-βάλαμε την τσαντούλα μας και πήγαμε στον σταθμούλη μας. Πόσο συγκινημένη είμαι που μεγαλώνει το τσουρεκάκι μου</i>" (τσουρέκια!)] ή που κονομάνε με ιστορίες τρίτων; <br /> <br /> Highlight -και ταυτόχρονα συμπέρασμα για το κοινό στο οποίο απευθύνονται- αποτελεί η φωτογραφία συμπαθέστατης και πολύ όμορφης μαμάς που στη βάφτιση του παιδιού της έκρινε ότι η λεοπάρ τουαλέτα ντάλα καταμεσήμερο- 90 κιλά ακατέβατα, την κολάκευε και καθόλου δεν την έκανε να μοιάζει με τριτοκλασσάτο γατόπαρδο πλανόδιου τσίρκου σε νησί, έτοιμο να φάει τουρίστες. Καλά για το πόσο βλαμμένες είστε κάποιες που εμπιστεύεστε τις προσωπικές σας φωτογραφίες σε έναν άσχετο χωρίς να ξέρετε που θα καταλήξουν και χωρίς τη δυνατότητα να μπορείτε να τις διαχειριστείτε στο μέλλον, νομίζω είναι περιττό να αναλύσω. Εξάλλου ποιός γ@μ@ει τα προσωπικά δεδομένα άμα είναι να δείξουμε το φόρεμα απ' τη Raxevsky και την μπούκλα απ' τον Τέλη Κίκερη; Σημασία έχει να θηλάζεις αποκλειστικά, να μην "χαλάσεις το σπίτι σου" αν ο άντρας σου την κάνει κάθε βράδυ λάστιχο στο ίντερνετ και όλες μαζί να ανήκουμε οπωσδήποτε στην αγέλη...μπρρρρ κιτς κιτς..... <br /> <br /> Φυσικά η συγκεκριμένη στάνη δεν θα μπορούσε να μην επεκταθεί μέσω σχετικής ομάδας και στο facebook , ώστε οι λοβοτομημένες να μπορούν να εκφράζονται με πιο δημιουργικούς τρόπους όπως η ανάρτηση παιδικών ασμάτων για αυτιστικούς αλά χασικλίδικο playlist από Ζουζούνια που τραγουδάνε Μάρκο Βαμβακάρη με φωνή Σπύρου Μπιμπίλα ή σοβαρότατων αιτημάτων για ενήλικες όπως "Πατήστε like αν κάποτε θέλατε και εσείς να ζήσετε στο μικρό σπίτι στο λιβάδι!" (αν και για το συγκεκριμένο γκρούπ θεωρώ καταλληλότερο "Το μικρό τούβλο στο κοπάδι") ή "Πατήστε Like αν κάθε μεσημέρι μετά το σχολείο βλέπατε Καρουζέλ" που μου θύμισε μία άλλη ομάδα ονόματι "Έβλεπα κι εγώ Beverly Hills στον σεισμό του '99". Ξεπερνώντας το πρώτο πολιτισμικό σοκ, εντύπωση μου έκανε φωτογραφία εγκυμονούσας η οποία θεώρησε "αστείο" ή "τρυφερό" (ή κι εγώ δεν ξέρω υπό ποιά επήρρεια θεώρησε τί) να ζωγραφίσει ένα τεράστιο μωρό ακριβώς επάνω στην κοιλιά-τούρλα και να την απαθανατίσει θανατώνοντας και τα τελευταία μας εγκεφαλικά κύτταρα, ενώ φαντάζομαι ότι το επόμενο στάδιο θα είναι bodypainting πλακούντα. Κι αφού στον χαζοχαρούμενο προβληματισμό, βγαλμένο από λεύκωμα της Τσικιτίτας "Πού θα βάζατε Like; Στην Bibibo ή στην Βarbie;" κρατήθηκα μην απαντήσω το αυτονόητο, αναρωτήθηκα: Στον ευρύτερο κύκλο μου υπάρχουν τόσες μαμάδες, φίλες γνωστές συνάδελφοι, δεν έχω γνωρίσει ούτε μία πυροβολημένη. Τόσες μαζεμένες, από πού κατέβηκαν; <br /> <br /> Για να επανέλθουμε στο θέμα "μπίζνα", γνωρίζω πολύ καλά τί πάει να πεί "κηδεία με ξένα κόλυβα" καθώς αυτός ήταν και ο βασικός λόγος που τα "έσπασα" με πολύ γνωστό περιοδικό το οποίο το έριχνε στην κλασσική τακτική "γράμματα αναγνωστών" που όμως μια χαρά πουλούσε γεμίζοντας την ύλη του στο τσάμπα. Αυτός που πραγματικά ενδιαφέρεται να μοιραστεί ανιδιοτελώς την εμπειρία της μητρότητας με τους άλλους, δεν τιγκάρει τη σελίδα του πληρωμένες διαφημίσεις ούτε αυτοσυστήνεται ως "μπλόγκ" ενώ πρόκειται για καθαρή επιχείρηση ούτε απολαμβάνει δωρεάν υπηρεσίες με ξένα γραπτά και αν θέλει να κερδίσει από αυτό, μαγκιά του αλλά να γράφει μόνος του. Χαρακτηριστικό το παράδειγμα "γλυκιάς μανούλας" που φιλοξένησε γνωστή εταιρία φωτογράφισης στη σελίδα της με αντάλλαγμα να φωτογραφηθεί με το παιδί της δωρεάν και κάτσε εσύ κορόιδο να της γράφεις πώς σου έραψαν τον κόλπο. <br /> <br /> Την επόμενη λοιπόν φορά που θα θελήσεις να πείς οπωσδήποτε πόσα "αγκού" έκανε ο γιός σου και πόσα "μαμ" η κόρη σου επιδεικνύοντας παράλληλα όλο τους το βιός (ρούχα-δωμάτια-βαφτίσια-κέρατα) μπορείς κάλλιστα να ανοίξεις ένα μπλόγκ και να τα αποτυπώνεις στον δικό σου χώρο, χωρίς να θησαυρίζεις τον κάθε μαμαδέμπορο που κάνει μάρκετινγκ με τη μήτρα σου, συμπάσχοντας με το αζημίωτο.Τέλος, επειδή το συναντώ πολύ συχνά από μαμάδες που μπορεί να φτιάχνουν και γαμώ τα σουτζουκάκια αλλά αύριο θα κληθούν να μάθουν στα παιδιά τους τουλάχιστον τα βασικά, στην <b>ενεργητική </b>φωνή ανήκουν τα ρήματα που τελειώνουν <b>σε –ω</b> (π.χ. βελάζω, κράζω κ.λ.π.) και στην <b>παθητική </b>φωνή ανήκουν τα ρήματα με κατάληξη <b>–μαι </b>(π.χ. αυθυποβάλλομαι, γ@μιέμαι κλπ.) με εξαίρεση το Β' πρόσωπο πληθυντικού που γράφεται ως "Γ@μιέστ<b>Ε</b>". Το καταλάβατ<b>Ε </b>μανουλίτσες μουυυυ ή να κάνω και κακάκια;;;;;;; Χιχιχιχι!!!!!! <br /> <br /> <b style="color: #741b47;">Υστερ(ι)όγραφο 1:</b> Πατήστε like αν την ώρα που διαβάζατ<b>Ε</b> αυτή την ανάρτηση, την παίζατ<b>Ε</b> στον σύζυγο με το αριστερό. <br /> <br /> <b><span style="color: #741b47;">Υστερ(ι)όγραφο 2: </span> </b>Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις δεν είναι καθόλου συμπτωματική. Τουναντίον τα έβγαλα-κυριολεκτικά-από μέσα μου, διότι έχω βαρεθεί να βλέπω όλον αυτόν τον συρφετό να παραληρεί σαν υπνωτισμένος και να μην μιλάει κανείς για το Ρεξόνα λες κι αν είσαι "επώνυμος" δεν πρέπει να σ' ακουμπάει ούτε σαλιάρα. <br /> <br /> <b><span style="color: #741b47;">Υστερ(ι)όγραφο 3: </span></b>Παρ' όλα αυτά οφείλω να ομολογήσω ότι το να δίνεις σε 50.000 καθυστερημένες ακριβώς αυτό που θέλουν να διαβάζουν, αποτελεί ταλέντο. Και μόνο για το επιχειρηματικό δαιμόνιο, υποκλίνομ<b>ΑΙ</b>. <br /> <br /> <b><span style="color: #741b47;">Υστερ(ι)όγραφο 4: </span></b>Καλό το Πάσχα αλλά μην ψήνεστ<b>Ε</b>!<br /> <br /> Πολλές ευχές σε όλους, να περάσετε όμορφα!<br /> <br /></div> <iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="250" src="http://www.greektube.org/gtplayer.php?id=122593&amp;autostart=0" title="Greektube Video" width="300"></iframe></div>Μάγισσα Κίρκηhttp://www.blogger.com/profile/09951709374080417178noreply@blogger.com50