माहिती सेवा ग्रूप पेठवडगाव , Mahiti seva group pethvadgaon

विनोदी गावाची नावे

2025-07-03T22:07:00.001+05:30

विनोदी गावाची नावे

प्रत्येक गावाचे नाव हे त्याची आोळख असते. गावाला नाव नसेल तर त्याला आोळखणार तर कसे? पण काही गावाची नावे ही खुप विचित्र,विनोदी असतात.काही नावे वाचली तर हसु येते किंवा विचित्र वाटते. महाराष्ट्रच नव्हे तर देशाच्या अनेक भागात ही नावे आपली आोळख टिकवुन आहेत. गावांची नावे अनेक प्रकारची आहेत काही गावांची नावे ही खूप गंमतीशीर, विचित्र वाटतील अशी आहेत. जसे की वांगी, भाकरी, विहीर, कन्नड, साखर, गुळपोळी, सावली, सापे, पावणे, ढोणे, अशी अनेक गंमतीशीर गावांची नावे आहेत.

वानगीदाखल ही नावे पहा, दिवा, दहिगाव, झाडघर, आंबेघर,

सांगली जिल्ह्यात तर दुधाच्या पदार्थावरून दुधारी, दहयारी, ताकारी, तुपारी ही गावे आहेत.तर झाडावरून गावाची नावे पहा - पिंपळाची झाडे असणारे पिंपळगाव, करंजी असणारे करंजफेण, वडगाव (वड), म्हाळुंगे (म्हाळुंग), वेखंडवाडी (वेखंड), बेलेवाडी (बेल), हळदी (हळद), कवठेगुलंद (कवठे), शेंद्री (शेंद्री), फणसवाडी (फणस), रुई (रुई), आल्याचीवाडी (आले), पळसंबे (पळस),

महाराष्ट्रातील गंमतीशीर गावांची नावे

भंडारा जिल्यातील गावे:-- लोभी, टांग, पाहुनी, चांदी, सोनी, ताई, पाऊनगाव, सासरा.

गोंदिया जिल्यातील गावे :-- पुजारी टोला,उष्ण टोला, धोबी टोला, बाजार टोला, महारी टोला, महाजन टोला, भुसारी टोला, टेकडी टोला, डोंगरी टोला, बोरी टोला, चिंच टोला,चुतिया.

चंद्रपूर जिल्यातील गावे :-- धाबा, सावली, टिटवी, मंगी.

गडचिरोली जिल्यातील गावे :-- पेकिंग कसा, घोट, परकी, लगाम, झेंडा, लंका वेन, रमेश गुडम, बिडी.

ठाणे जिल्यातील गावे:--अननस.कोन, गाणे, फिरंगपाडा, भोकरी, वळ, हिवाळीआवळे, चाविंद्रे, चाणे, डुंगे, डोहळे, पाये,

रायगड जिल्यातील गावे :--रामराज, सहान.

सिंधुदुर्ग जिल्यातील गावे:--पुरळ, मागवली,आई ,भांडकुली, . या शिवाय कोकणात कोण, गाणे, नाचणे, डेट नावाची गावे आहेत.

जळगाव जिल्यातील गावे:-- टिटवी,चोरगाव,पाल,लोणी,वाकडी,उंदिरखेडा, वेळ, कका, लंगडा आंबा,उंदीरखेड.

पालघर जिल्यातील गावे - आंबटपाडा, आपटी, केळघर, गांजे, गुंडाळी, दांडा

धुळे जिल्यातील गावे:--लकड्या हनुमान, वारूळ, विसरणे, भांडणे, धाडणे, खट्याळ, कुत्तरखांब, हट्टी,बुडकी विहीर.

नंदुरबार जिल्यातील गावे-- काठी, वैरी, कात्री, शहाणे, लंगडी भवानी, खोल विहीर,खेकडा.

नासिक जिल्यातील गावे :--भेलपुरी, रगतपुरी, इगतपुरी.लुल्ले-गरबडे.,नागडे

अहमदनगर जिल्यातील गावे:--दाढ, कृष्णधवल, गाभणवाडी, खर्डा,धांदरफळ.

पुणे जिल्यातील गावे:--नवलाख उंबरे, चादर, साखर,तक्रारवाडी, विहीर, लोणी, मांजरी ,घोळ, राहू, अंथूरणें, नाव्ही,राख.

सातारा जिल्यातील गावे:--शेणवडी, वनवास माची,मढे, आंधळी, अटक,

कोल्हापूर जिल्यातील गावे :--लोळणे, साजणी, इंगळी,डुक्करवाडी, नागवे,

सोलापूर जिल्यातील गावे:--कुत्रेवाडी, आगलावेवाडी,धोत्री, वांगी बार्शी - गुळपोळी , इंचगाव,

औरंगाबाद जिल्यातील गावे:--लिहा, नक्षत्रवाडी,कन्नड

जालना जिल्यातील गावे:--नळ विहिरी,चिकनगाव, माहेर भायगाव,माहेर जवळ.

परभणी जिल्यातील गावे:--डाकू पिंपरी,सोस, कुऱ्हाडी ,वरणगाव, पुरणगाव ,दहिगाव ,तुपगाव ,दहिवडी

हिंगोली जिल्यातील गावे:--पिंपळाचोऱ्या, इंजनगाव,वरुड वक्रपान

.नागपूर जिल्यातील गावे : सुंदर, नक्षी, खिडकी, चिंचकाढा, सोनाली ,सातनवरी

नांदेड जिल्यातील गावे:--हुंडा, सुजलेगाव.

लातूर जिल्यातील गावे:--कोपरा, तोंडचिरा,कोपरा, वरवंटी, जाऊ,नणंद, काळमाथा.

उस्मानाबाद जिल्यातील गावे:-- इडापीडा,ताकविकि,.हगलूर, गोंधळवाडी.

बीड जिल्यातील गावे:-- सांडस, पुडी, काडी.

अकोला जिल्यातील गावे:-- हात, कोळसा, हातरुन, कट्यार, दहातोंडया, जमुना.

वाशीम जिल्यातील गावे:--कोतवाल, दिल्ली, जयपूर, हरला.

अमरावती जिल्यातील गावे:-- बैलमारखेडा,भातकुली , ऐकताई, थुगाव, दाढी, तेलपाणी.

यवतमाळ जिल्यातील गावे:-- गाडी.

वर्धा जिल्यातील गावे:-- सावली, फुकटा,गारपीट, जुनापाणी.

स्मशानातील हॉटेल

2025-05-05T22:34:00.002+05:30

स्मशानातील हॉटेल

गुजरात राज्यातील अहमदाबाद येथे एक अनोखे रेस्टॉरंट असुन त्याचे नाव लकी रेस्टॉरंट असे आहे. हे रेस्टॉरंट स्मशानात आहे.खुप वर्षापुर्वी हे कब्रस्थान होते ,आता त्याचा वापर होत नसला तरी येथे दफन करण्यात आलेल्या कबरींच्या आजूबाजूलाच टेबल आणि खुर्च्या आहेत.येथे येणारे ग्राहक अवतीभोवती असणाऱ्या कबरीसोबतच चहा नाष्टयाचा आस्वाद घेतात.

१९५० च्या सुमारास या ठिकाणी के. एच. मोहमद यांनी लहानशी चहा टपरी सुरू केली होती. हळुहळू त्यांनी टपरीभोवती टेबल खुर्ची टाकुन व्यवसाय सुरू केला.लोकांनीपण प्रतिसाद दिला व येथे चहा नाष्टयासाठी लोक गर्दी करू लागले. नंतर मोहमद यांनी ही जागा कृष्‍णन् कुट्टी नायर यांना विकली.

येथे असणाऱ्या कबरीबाबत लोंकाना काही वाटत नाही.येथे एकुण २६ कबरी असुन दररोज सकाळी कबरीला फुले हार घालुन पुजा केली जाते.

अनेक लोकांना हे रेस्टॉरंट नावाप्रमाणेच लकी वाटते व येथे आल्यानंतर त्यांची कामे होतात अशी श्रध्दा असल्याने खुप लोक या हॉटेल मध्ये येऊन चहा नाष्टयाचा आस्वाद घेतात.

काहीना येथे आल्यामुळे मानसिक शांतता मिळते म्हणुन अनेकजण रात्री उशीरा येथे येतात.हे हॉटेल सकाळी ८ ते रात्री १२ पर्यन्त चालू असते.

या हॉटेलला प्रसिद्ध चित्रकार एम एफ हुसेन यांनी भेट दिली होती.व एक चित्र दिले होते ते हॉटेल मालकांनी तेथे लावले आहे.

तुम्ही कधी अहमदाबादला गेलात तर या लकी रेस्टॉरंटला जाऊन चहा नाष्टयाचा आस्वाद घ्या.

संगीतोपचार

2024-12-22T08:04:00.010+05:30

संगीतोपचार

🎼 संगीतोपचार

आौषधोपचार सारखाच संगीतोपचार पण आहे हे बरयाच जणाना माहिती नाही. संगीतोपचार म्हणजे विविध प्रकारच्या संगीताने केलेले उपचार. हे उपचार माणसाच्या मानसिक आणि शारीरिक दुर्बलतेला भरून काढतात.यासाठी आपले कान व मन चांगले हवेत.पुर्वी राजे लोक आपल्या दरबारी गायक लोक ठेवत असत ते यासाठीच. संगितरत्न तानसेन आपणास माहित असेलच.

कोणत्या रोगावर कोणते संगीतोपचार केला पाहिजे त्याची माहिती पहा.

त्या रागावर आधारित गाणी पण देत आहे.

❤️ हृदयरोग करिता

राग दरबारी व राग सारंग

१) झनक झनक तोरी बाजे पायलिया
(मेरे हुजूर)
२) तोरा मन दर्पण कहलाए (नाही काजल )
३) बहुत प्यार करते है, तुमको सनम
(साजन)
४) जादूगर सईया छोडो मेरी (फाल्गुन)
🔹विस्मरण
लक्षात रहात नाही त्यांनी शिवरंजनी राग ऐकावा.
१) मेरे नयना सावन भादों
(मेहबूबा)
२) ओ मेरे सनम (संगम)
३) दिल के झरोखे मे तुझको बिठाकर
(ब्रह्मचारी)
४) जाने कहा गये वो दिन
(मेरा नाम जोकर)
🌹 मानसिक ताण
ज्यांना मानसिक ताण भरपूर प्रमाणात असेल त्यांनी राग बिहाग आणि राग मधुवंती वर आधारित गाणी ऐकावीत.
१) पिया बावरी (खूबसूरत)
२) मेरे सूर और तेरे गीत
(गूँज उठी शहनाई)
३) मतवारी नार ठुमक ठुमक चली
(आम्रपाली)
४) तेरे प्यार मे दिलदार
(मेरे मेहबूब)
🌹 ब्लड प्रेशर
हाय ब्लड प्रेशर साठी हळू (धीमी गती) चालीची, तर लो ब्लड प्रेशर साठी जलद चालीची गाणी फायदेशीर ठरतात.

🌹 हाय ब्लड प्रेशर

१) चल उड़ जा रे पंछी

(भाभी)
२) चलो दिलदार चलो
(पाकीजा)
३) नीले गगन के तले
(हमराज)
४) ज्योती कलश छलके
(भाभी की चूड़ियाँ)
🌹 लो ब्लड प्रेशर
१) जहाँ डाल डाल पर
(सिकंदरे आज़म)
२) पंख होती तो उड़ आती रे
(सेहरा)
३) ओ निंद ना मुझको आये
(पोस्ट बॉक्स नं. ९०९)

🌹 रक्ताची कमतरता

अशा वेळी राग पिलू वर आधारलेली गाणी ऐकावी.

१) खाली शाम हाथ आई है
(इजाजत)
२) आज सोचा तो आँसू भर आये
(हँसते जख्म)
३) नदियाँ किनारे
(अभिमान)
४) मैने रंग ली आज चुनरिया
(दुल्हन एक रात की)
🌹 विकनेस
शक्ती ताकद कमी झालेली वाटतेय ,उत्साहाचा अभाव काही करण्याचा कंटाळा येतो अशा वेळी राग जयजयवंती वरील आधारित गाणी ऐकावी.
१) मोहब्बत की राहों मे चलना संभलके
(उड़न खटोला)
२) मनमोहना बड़े झूठे
(सीमा)
३) साज हो तुम आवाज हूँ मै (चंद्रगुप्त)
🌹 ॲसिडिटी
ॲसिडीटीवर उपाय म्हणून राग खमाज वर आधारित असलेली गाणी ऐकावीत.
१) छूकर मेरे मन को
(याराना)
२) तुम कमसीन हो नादा हो
(आई मिलन की बेला)
३) आयो कहाँ से घनश्याम
(बुढ्ढा मील गया )
४) तकदीर का फसाना जाकर किसे सुनाये
(सेहरा)
तुम्हाला संगित राग कळो ना कळो पण ही गाणी कानावर गेल्यावर कसे वाटते ते जरूर अनुभवा.सुरेल आणि शांती देणारे संगीत ऐकणे म्हणजे, आपण काहीतरी चांगले केल्याचे समाधान आहे.

🌟 Welcome to My Super Colorful Blog! 🌟

ब्लॉगसाइट काय आहे ?

2024-12-01T21:49:00.008+05:30

ब्लॉगसाइट काय आहे ?

ब्लॉगिंग हा स्वत: ला व्यक्त करण्याचा आणि संप्रेषण करण्याचा, इतरांशी माहिती सामायिक करण्याचा चांगला मार्ग आहे. जेव्हा आपण लिहितो,मग ती कथा असेल, कविता असेल ते लिहिताना आपल्या मनात शब्द येऊ लागतात आणि यामुळे आपल्या आत्मविश्वास वाढतो जो आपल्या बोलण्याच्या कौशल्यांमध्ये पूर्णपणे प्रतिबिंबित होतो.

वेगवेगळ्या विषयावर ब्लॉग च्या माध्यमाने सतत लिहत राहणे आणि ते प्रकाशित करणे यालाच ब्लॉगिंग असे म्हणतात.

तुम्हाला ज्या विषयाचे ज्ञान आहे, तुमची आवड, छंद, तुमची रुची असलेल्या कोणताही क्षेत्र हा तुमच्या ब्लॉगसाठी एक उत्तम विषय असु शकतो

ब्लॉग तुम्ही कोणत्याही विषयावर लिहु शकता, व्यवसाय, तंत्रज्ञान, प्रवास. इ.

तुम्हाला जर बातमीशी संबधित साइट बनवायची असेल तर तुम्ही ब्लॅागरवर तुमचे बातमीपत्र सादर करू शकता.

ब्लॉग एक अशी ऑनलाईन जागा आहे जिथे आपण आपल्या विचारांना कोणत्याही भाषेतील लेख आणि चित्रांच्या माध्यमाने इंटरनेटवर प्रकाशित करू शकतो. ब्लॉग वर कोणत्याही प्रकारचा लेख लिहिला जाऊ शकतो. ब्लॉग वर तुम्ही वैयक्तिक जीवनातील प्रसंग, उपयुक्त माहिती तसेच लोकांना ज्या गोष्टी वाचण्यात आवड असेल त्या गोष्टी तुम्ही लिहू शकता.

आणि ही लिहिलेली माहिती तुम्ही सोशल मिडीयावर शेअर करू शकता.

तुमची लिखाणाची पध्दत व तुम्ही देत असणारी माहिती विशेष असेल तर गुगलपण याची दखल घेते व तुमच्या नावासह प्रसिद्धी देते.

म्हणजे तुम्ही लिहिलेली माहिती जर फक्त तुमचीच असेल तर, कोणीही गुगलवर सर्च केल्यास तेथे त्याला तुमची साइट दिसते.

ब्लॉगरवर ब्लॉग लिहिणे खूप सोपे आहे कारण ब्लॉग लिहिण्यासाठी कोणतीही प्रोग्रामिंग भाषा माहित असणे आवश्यक नाही म्हणूनच बहुतेक ब्लॉगर्सना ते आवडते. वेबसाईडचा इंटरफेस अगदी सोपा आहे आणि काही निवडक पर्यायांद्वारे अगदी कमी वेळेमध्ये येथे प्रकाशित करू शकतो. म्हणूनच जर तुम्ही ब्लॉगिंग सुरवात करणार असाल तर ब्लॉगर सेवेचा अवश्य वापर करा.

नावाचा महिमा

2024-10-25T18:51:00.010+05:30

नावाचा महिमा

हल्ली मुला-मुलींची कोणतीही आणि कशीही नावे ठेवली जाऊ लागली आहेत. वास्तविक प्रत्येक नावाला विशिष्ट अर्थ असतो. त्यामुळे मुला-मुलींची नावे साजेशी, अर्थपूर्ण असायला हवीत. त्याचा विचार करता काही नावे अनर्थकारक तर काही अर्थहीन असल्याचे दिसून येते.
काही स्त्रियांची नावे पुल्लींगी तर काही पुरुषांची नावे स्त्रीलिंगी असेही प्रकार दिसतात. नावांच्या अर्थाविषयी पुरेशी माहिती नसल्यानेच हे घडते. उदाहरणादाखल काही नावे आणि त्यांचे अर्थ देत आहोत.

नाव	अर्थ
वृषाली	चांडाळीण
अमिषा	मांसाचा तुकडा,
आश्लेषा	अलिंगन देणारी
श्लेष्मा	शेंबूड
अंकिता	कोणाच्या तरी ताब्यात असणारी, पारतंत्र
निषाद	पारधी
श्वेताी	पांढरी, कोडभरलेली
चारुशिला	सुंदर दगड
सुशीला	चांगला दगड
मिथुन	जोडपे,मैथुन
अनिता	अनित म्हणजे रहित
प्रियंका	अंक म्हणजे मांडी.जिची मांडी सर्वांना प्रिय आहे अशी
सुचिता	चांगली चिता

काही नावे अर्थहीन असतात. ती असलेल्यांना अर्थ विचारला तर ते कानावर हात ठेवतात. अशी काही नावे विचारात घेऊ. अनुष्का, नीना, निकिता (हे रशियन भाषेतील पुल्लिंगी नाव आहे, मराठीत हे स्त्रीचे नाव आहे). लैलेश, सुष्मिता (सुस्मिता हवे), तनिष्का, अनुभा, सुहेल, सानिका, कतरिना, साईना.

मुलीचे नाव ठेवताना निदान ते स्त्रीलिंगी असावे एवढे तरी भान ठेवायला हवे. पण मुलीचे नाव पुल्लिंगी आहे हे अनेकांना कळत नाही. सामान्यपणे स्त्रीचे नाव उकारान्त असते. पण तसे असू नये असा संकेत आहे. त्यानुसार नावे कशी असावीत याची काही उदाहरणे.मुलांमध्ये लहानपणी चिंटय़ा, पिंटय़ा, गोटय़ा, बाळ्या, किंच्या, गटय़ा ही नावे ठीक असतात. पण ती मोठी झाली, शिकली. इंजिनिअर, डॉक्टर, मोठे अधिकारी, प्राध्यापक झाली तरी त्या नावाने कसे हाक मारणार? म्हणून मुला-मुलींची नावे अर्थपूर्ण ठेवावीत.

उदा. काळ्या मुलीचे नाव गौरी, तिरळ्या मुलीचे नाव सुनेत्रा, बटबटीत डोळ्याच्या माणसाचे नाव कमलनयन, जाडजुड बाईचे नाव पुष्पलता या नावाची आणि व्यक्तीची सुसंगती लागत नाही. काही नावे लहानपणी ठीक असतात. उदा. बेबी म्हणजे लहान मूल. पण ती मोठी झाली, तिला मुले झाली तरीही बेबीताई, बेबीआत्या, बेबीमावशी इतकेच काय बेबीआजी म्हटले जाते तेव्हा कपाळावर हात मारून घ्यावा असे वाटते.

साहित्य, दूरदर्शन मालिका, चित्रपट यातून सध्या चुकीची, अशुद्ध, निरर्थक नावे रुढ होत आहेत आहेत. ज्योति हे मुलीचे नाव म्हणून इतके रुढ झाले आहे की ते पुल्लिंगी असून त्याचा अर्थ सुर्य असा आहे हे सांगूनही खरे वाटणार नाही. हेमामालिनी हे नटीचे इतके प्रसिद्ध झाले आहे पण ते अशुद्ध आहे. खरे तर ते हेममालिनी असे पाहिजे. कारण ते श्रीसूक्तातील आहे. तसेच जयाप्रदा हे नाव चुकीचे असून ते जयप्रदा हवे.

मृणालऐवजी मृणालिनी नाव हवे. याच पध्दतीने स्नेहलचे स्नेहला, मृदुलचे मृदुला, रेणुऐवजी रेणुका, रुपलऐवजी रुपाली, सुहासऐवजी सुहासिनी, प्रीतमऐवजी प्रितिमा, वेदान्तीऐवजी वेदवती असा नावात बदल व्हायला हवा. याशिवाय नावे शुध्द स्वरूपात लिहिली जातील याचीही काळजी घेणे गरजेचे आहे.

बाबु, गजरा, सारंगी, सारंग, शिल्पा, जेमित, रेनेसा अशी अनेक अर्थहीन आणि तुच्छतादर्शक नावे सांगता येतील.

अशुद्ध नावे शुद्ध नावे

सुनिता सुनीता

दिपक दीपक

सुशिला सुशीला

चारुशिला चारुशीला

नितीश नीतिश

शरश्चंद्र शरच्चंद्र

घनःश्याम घनश्याम

मेघःश्याम मेघश्याम

नेहा स्नेहा

हरिष हरीश

प्रितीश प्रीतीश

रिद्धी ऋध्दी

सुष्मिता सुस्मिता

शनैश्वर शनैश्चर

प्रल्हाद प्रलहाद

प्रणोति प्रणीति

सुचिता शुचिता

ऋषिकेश हृषिकेश

मेघा मेधा

रुता ऋता

मंदा मंदाकिनी

_________________________________

वक्फ बोर्ड म्हणजे काय

2024-08-18T09:14:00.003+05:30

वक्फ बोर्ड म्हणजे काय

केंद्रातील मोदी सरकार वक्फ बोर्डाच्या अधिकारांवर निर्बंध आणण्याची योजना आखत आहे.

लवकरच संसदेत वक्फ बोर्ड अधिनियम कायद्यातील सुधारणा विधेयक सादर केले जाईल. या नव्या विधेयकात कुठल्याही जमिनीला स्वत:ची संपत्ती घोषित करण्याच्या वक्फ बोर्डाच्या अधिकारावर नियंत्रण ठेवले जाईल. कॅबिनेटमध्ये ४० सुधारणांवर चर्चा करून या प्रस्तावाला मंजुरी देण्यात आली. सध्याच्या कायद्यातून अनेक तरतुदी हटवल्या जाऊ शकतात. वक्फ बोर्ड काय आहे, त्याला कोण कोणते अधिकार मिळालेत हे जाणून घेऊया.

वक्फ बोर्ड काय आहे?

वक्फचा अर्थ आहे अल्लाहच्या नावे...म्हणजे अशा जमिनी जी कुठल्याही व्यक्ती अथवा संस्थेच्या नावे नाही. वक्फ बोर्ड एक सर्वेक्षक असतो, तो कोणती संपत्ती वक्फची आहे कोणती नाही हे ठरवतो. साधारण ३ आधारे हे ठरवले जाते. जर कुणी त्यांची संपत्ती वक्फच्या नावे केली असेल, जर कुणी मुस्लीम अथवा मुस्लीम संस्थेची जमीन दिर्घकाळापासून वापरली जात असेल आणि सर्व्हेवर जमीन वक्फची संपत्ती असल्याचं सिद्ध होईल. वक्फ बोर्ड मुस्लीम समाजाच्या जमिनीवर नियंत्रण ठेवण्यासाठी बनवलं गेले होते. या जमिनींचा गैरवापर आणि त्यांची अवैध मार्गाने होणारी विक्री थांबवण्यासाठी तयार करण्यात आली होती.

🔖वक्फ बोर्ड कसं काम करतं?

वक्फ बोर्ड देशभरात जिथे जिथे कब्रिस्तान तिथं कुंपण घालते, तिथे त्याच्या आजूबाजूची जमीनही आपली मालमत्ता म्हणून घोषित करते. वक्फ बोर्ड या कबरी आणि आजूबाजूच्या जमिनींचा ताबा घेते. १९९५ चा वक्फ कायद्यानुसार, जर वक्फ बोर्डाला जमीन वक्फ मालमत्ता आहे असे वाटत असेल तर ती ही जमीन वक्फची कशी नाही हे स्पष्ट करण्याची जबाबदारी जमिनीच्या खऱ्या मालकावर आहे. वक्फ बोर्ड कोणत्याही खाजगी मालमत्तेवर हक्क सांगू शकत नाही असं १९९५ चा कायदा नक्कीच सांगतो, पण ही मालमत्ता खाजगी आहे हे कसे ठरवले जाईल? वक्फ बोर्डाला केवळ मालमत्ता वक्फची आहे असे वाटत असेल तर त्याला कोणतेही दस्तऐवज किंवा पुरावा सादर करण्याची गरज नाही. आत्तापर्यंत दावेदार असलेल्या व्यक्तीला सर्व कागदपत्रे आणि पुरावे द्यावे लागतील. अनेक कुटुंबांकडे जमिनीची पक्की कागदपत्रे नाहीत हे ठाऊक नसते. ताबा घेण्यासाठी कोणताही कागद सादर करावा लागत नसल्याने वक्फ बोर्ड याचा फायदा घेते.

१९५४ साली वक्फ बोर्डाची स्थापना करण्यात आली होती. १९९५ मध्ये त्यांनी अमर्यादित अधिकार मिळाले. नरसिम्हा राव यांच्या काँग्रेस सरकारनं १९५४ साली सुधारणा करत नवनवीन तरतुदी वक्फ बोर्डाला देत शक्ती वाढवली. वक्फ बोर्ड अधिनियम १९९५ नुसार, जर एखादी संपत्ती कुठल्याही उद्देशाशिवाय मुस्लीम कायद्यानुसार पवित्र, धार्मिक आणि चॅरिटेबल मानली गेली तर ती वक्फची संपत्ती असेल.

🔖वक्फ बोर्डाला काय अधिकार आहेत?

जर तुमच्या संपत्तीवर वक्फ बोर्डाने दावा केला तर त्याविरोधात कोर्टातही जाऊ शकत नाही. त्यासाठी तुम्हाला वक्फ बोर्डाकडे अपील करावे लागते. वक्फ बोर्डाचा निकाल तुमच्याविरोधात आला तरी त्याला कोर्टात आव्हान देऊ शकत नाही. अशावेळी तुम्ही वक्फच्या अपील न्यायाधिकरणाकडे जाऊ शकता. तिथे प्रशासकीय अधिकारी असतात ते गैर मुस्लीमही असू शकतात. ट्राइब्यूनलच्या निकाला हायकोर्ट, सुप्रीम कोर्ट कुठेही आव्हान देता येत नाही

देशात एक सेंट्रल आणि ३२ स्टेट बोर्ड आहेत. केंद्रीय अल्पसंख्याक मंत्री हे वक्फ बोर्डाच्या पॅनेलचे अध्यक्ष असतात. आतापर्यंत सरकारमध्ये वक्फ बोर्डाला अनुदान दिले जात आहे. मोदी सरकारनेही अनुदान सुरूच ठेवले. जर वक्फ बोर्डाच्या जमिनीवर शाळा, हॉस्पिटल असं काही बनत असेल तर त्याचा खर्च सरकार देईल असा नियम सेंट्रल वक्फ बोर्डाने बनवला आहे.

मोदी सरकारच्या तिसऱ्या कार्यकाळात वक्फ बोर्डाच्या अधिकारांवर नियंत्रण आणण्याचा प्लॅन सरकार करत आहे. त्याबाबत वक्फ बोर्ड कायद्यात सुधारणा करण्याचा प्रस्ताव आहे. त्यामुळे वक्फ बोर्डाला संपत्तीचं वेरिफिकेशन करावे लागेल. यात संपत्तीचा दुरुपयोग होण्यावर रोक लावण्यात आला आहे. देशात ८.७ लाखाहून अधिक संपत्ती, जवळपास ९.४ लाख एकर जमिनीवर वक्फ बोर्डाचा अधिकार आहे.

स्वातंत्र्यदिन आणि प्रजासत्ताक दिन ध्वजारोहण फरक काय आहे

2024-08-11T12:56:00.005+05:30

स्वातंत्र्यदिन आणि प्रजासत्ताक दिन ध्वजारोहण फरक काय आहे

भारतात १५ आॉगष्ट व २६ जानेवारी या दोन खास दिवशी तिरंगा फडकवला जातो.राष्ट्रध्वज हा राष्ट्राचा मानबिंदू आहे आणि देशाची ती ओळख असते. या राष्ट्रध्वजाचा मान राखणे हे केवळ सैनिकच नाही तर देशातील प्रत्येक नागरिकाचे कर्तव्य असते.पण स्वातंत्र्यदिन आणि प्रजासत्ताक दिनी ध्वजारोहण करण्यात फरक आहे.

काय आहे फरक

स्वातंत्रदिनाला दिल्लीच्या लाल किल्ल्यावर पंतप्रधान झेंडावंदन करतात. पहिल्या स्वातंत्रदिनी ब्रिटीशांचा युनियन जॅक( झेंडा) खाली उतरवून आपला भारतीय राष्ट्रध्वज त्याजागी चढविला गेला आणि मग तो फडकाविला गेला. झेंडा खालून वर चढवून वर नेऊन फडकविण्याचा या कृतीस ध्वजारोहण म्हटले जाते.१५ ऑगस्टला ध्वजवंदनाचा मान पंतप्रधानांना असतो कारण ते देशाचे प्रमुख राजनितीक असतात.

१५ ऑगस्ट म्हणजेच स्वातंत्र्य दिनानिमित्त ध्वज खालून दोरीने वर खेचला जातो, नंतर तो उघडला जातो आणि फडकवला जातो, याला ध्वजारोहण म्हणतात. हे १५ ऑगस्ट १९४७ या दिवशीच्या ऐतिहासिक घटनेचा सन्मान करण्यासाठी केले जाते.

२६ जानेवारी हा दिवस देशात संविधानाच्या अंमलबजावणीच्या स्मरणार्थ साजरा केला जातो.२६ जानेवारीला हा मान राष्ट्रपतींचा असतो कारण ते देशाचे संवैधानिक प्रमुख असतात. २६ जानेवारी १९५० ला स्वतंत्र भारताची घटना लागू झाली. त्यापूर्वी देशाला घटना नव्हती आणि राष्ट्रपती नव्हते. या दिवशी संविधान प्रमुख म्हणजेच राष्ट्रपती ध्वज फडकावतात.२६ जानेवारी प्रजासत्ताक दिनानिमित्त, ध्वज शीर्षस्थानी बांधलेला असतो, जो उघडला जातो आणि फडकवला जातो. घटनेत याला ध्वजांकित म्हणतात.तर २६ जानेवारीला ध्वज वरच्यावर फडकाविला जातो आणि हे ध्वजवंदन राष्ट्रपतींच्या हस्ते राजपथावर होते.

१५ ऑगस्टच्या ध्वजारोहण समारंभानंतर पंतप्रधान देशाला उद्देशून भाषण करतात पण या दिवशी परेड होत नाही आणि १४ ऑगस्ट रोजी पूर्वसंध्येला राष्ट्रपती देशाला संदेश देतात.

२६ जानेवारीला राष्ट्रपती झेंडा फडकवितात पण भाषण करत नाहीत. या दिवशी राजपथावर तिन्ही सेनांचे संचलन होते.यावेळी अनेक राज्यांचे रथ आपल्या संस्कृतीचे दर्शन घडवितात.

१५ ऑगस्टच्या कार्यक्रमाला परदेशातून प्रमुख पाहुणे बोलावले जात नाहीत तर २६ जानेवारीला परदेशातील सन्मान्य नेत्यांना प्रमुख पाहुणे म्हणून आमंत्रित केले जाते.

ह्रदयविकार असणाऱ्या साठी आवर्जुन हे करा

2024-06-30T09:18:00.006+05:30

ह्रदयविकार असणाऱ्या साठी आवर्जुन हे करा

आधुनिक जीवनशैलीमुळे सर्वच आर्थिक-सामाजिक स्तरांमधील लोकांच्या आयुष्यात मोठे बदल झालेले दिसून येतात. यामुळे उच्च रक्तदाब, मधुमेह, हृदयरोग, लठ्ठपणा असे अनेक आजार सर्वच वयोगटातील लोकांमध्ये वाढलेले दिसत आहेत.

हृदयविकाराचा झटका येण्याची बरीच कारणं आहेत. त्यात हृदयाला रक्तपुरवठा करणाऱ्या रक्ताच्या धमन्यांमध्ये फॅट जमा (कॅल्शियम कमी असल्याने) झाल्यामुळे हृदयाला होणारा रक्तपुरवठा खंडित होतो. अशा परिस्थितीत, रक्तवाहिन्यांमधील अडथळा वेळेवर दूर केला नाही तर शरीरात ऑक्सिजनची कमतरता निर्माण होते. आणि छातीत वेदना जाणवू लागतात. यालाच हृदयविकाराचा झटका म्हणतात आणि तो जीवघेणा ठरू शकतो.

हे पाकीट तयार करून कायम खिशात ठेवावे.

Tab. Sorbitrate 10 mg
(जिभेखाली ठेवण्यासाठी)

Tab. ecosprin 325 mg
(चाऊन खाणे किंवा गिळणे)

या आौषधाचे पाकीट कायम जवळ बाळगा.एका व्यक्तीला लोकलने प्रवास करत असताना हृदयविकाराचा झटका आला, पण त्याच्या खिशात या गोळ्या असल्याने त्याने त्यातील एक गोळी जिभेखाली ठेवली आणि तो सुखरूप हॉस्पिटल पर्यंत पोहोचला व पुढील उपचार यथावकाश तज्ञांमार्फत पार पडुन काही दिवसांनी पुर्ण बरा होऊन घरी गेला.

या गोळ्यांमुळे रक्तवाहिन्या तात्पुरत्या डायलेट होतात आणि थांबलेला रक्तप्रवाह तात्पुरता काही प्रमाणात सुरु होतो त्यामुळे अनर्थ टळुन रुग्ण हॉस्पिटलपर्यंत पोहोचण्याची शक्यता वाढते, गोल्डन विंडो मोठी होते असं तज्ञांच म्हणणं आहे.

कृपया सर्वांना शेअर करा म्हणजे आमच्या त्या सहकाऱ्याचा जीव वाचला तसा इतर अनेकांचा वाचु शकेल.

-डॉ प्रशांत भामरे.

पावशा पक्षी

2024-06-11T10:43:00.003+05:30

🦅 पावशा पक्षी 🦅

पावशा पक्षी

Facebook link https://parg.co/UDAN

पावसाळा सुरू होण्यापूर्वी शेतकरयाचे कान हा आवाज ऐकायला आसुसले असतात.

पावसाच्या आगमनाची वर्दी देणारा पावशा! पक्षी. पावसाचा शुभसंदेश घेऊन येणारा पावश्या पक्षी जुन महिन्यात खेडोपाडी विविध भागांत शीळ घालताना दिसतो. पावशाच्या मंजुळ शीळेने शेतशिवारामध्ये शेतकऱ्यांची कामाची लगबग वाढलेली असते. शेतकामांना आता वेग आलेला असतो. पावसाळ्याच्या सुरुवातीला शेतकऱ्यांना 'पेरते व्हा, पेरते व्हा' असा संदेश पावशा पक्षी देत असतो.कबुतराएवढा असणार्‍या ‘कॉमन हॉक कुकू’या पक्ष्याचे पावसाळ्याशी नाते जोडले आहे म्हणून त्याला शेतकरी ‘पावशा’असं म्हणतात.

पावशा हा पक्षी केवळ पावसाचे थेंबच तोंडात झेलतो. त्यावर तो आपली तहान भागवतो. नर पावशापेक्षा मादीचा आवाज थोडा कर्कश असतो. रात्रीही तो आवाज काढत असतो. पावसाळ्याच्या तोंडावर हा पक्षा दृष्टीस पडतो. पूर्वीच्या काळी पावसाचा अंदाज वर्तविण्याची पुरेशी साधने नव्हती. त्यावेळी शेतकरी निसर्गातील संकेतांवर किंवा पशु-पक्षांच्या हालचालींवर अवलंबून राहत असत. आपल्या मंजूळ आवाजाने पिहूँ पिहूँ असा आवाज काढतो. ‘पेरते व्हा, पेरते व्हा’असे त्याचे आवाहन हा पक्षी शेतकर्‍यांना करतो असा समज महाराष्ट्रामध्ये आहे.

पावश्या म्हणतो "पेरते व्हा पेरते व्हा"किती सुंदर रचना केली आहे भगवंताने.

अशा या मंजुळ पक्षाचा आवाज ऐकायचा असेल तर खालील व्हिडिओ पहा. 👇

दहावीचा निकाल कुठे आणि कसा पाहाल?

2024-05-25T18:55:00.011+05:30

दहावीचा निकाल कुठे आणि कसा पाहाल?

महाराष्ट्र राज्य माध्यमिक व उच्च माध्यमिक शिक्षण मंडळाच्या पुणे, नागपूर, औरंगाबाद, मुंबई, कोल्हापूर, अमरावती, नाशिक, लातूर व कोकण या नऊ विभागीय मंडळांमार्फत मार्च -२०२५ मध्ये या परीक्षा घेण्यात आल्या होत्या.

परीक्षेत बसलेल्या सर्व विद्यार्थ्यांचे विषयनिहाय गुण अधिकृत वेबसाइटवर उपलब्ध होणार आहेत.

१३ मे रोजी दुपारी १ वाजता निकाल जाहीर होईल.

पुढील वेबसाइटवर पाहता येईल निकाल -

🌐 या वेबसाईटवर पाहा निकाल :

👉 https://results.digilocker.gov.in

👉 https://mahahsscboard.in

👉 https://mahresult.nic.in

👉 http://sscresult.mkcl.org

👉https://sscresult.mahahsscboard.in

वरील पैकी कोणत्याही लिंकवर टच करा कि तुम्ही अधिकृत साइटवर पोहचाल.

कसा पाहाल निकाल?

स्टेप 1 : महाराष्ट्र राज्य माध्यमिक आणि उच्च माध्यमिक शिक्षण मंडळाच्या mahresult.nic.in या वेबसाईटला भेट द्या.

स्टेप 2 : होमपेजवरील बारावीच्या निकालाच्या लिंकवर क्लिक करा.

स्टेप 3 : तुमच्या लॉगीन डिटेल्स, परीक्षा क्रमांक, आईचं नांव नोंदवा.

स्टेप 4 : स्क्रीनवर तुमचा निकाल उपलब्ध होईपर्यंत थांबा.

स्टेप 5 : निकाल उपलब्ध झाल्यानंतर तो पीडीएफ फॉरमॅटमध्ये डाऊनलोड करा किंवा त्याची प्रिंट आऊट घ्या.

ठीक १ वाजता निकाल जाहीर होईल.

जून-जुलै 2025 मध्ये आयोजित करण्यात येणाऱ्या दहावी पुरवणी परीक्षेसाठी पुनर्परिक्षार्थी, श्रेणीसुधार व खाजगीरित्या प्रविष्ट होणाऱ्या विद्यार्थ्यांचे गुरूवार 15 मे 2025 पासून मंडळाच्या संकेतस्थळावरुन ऑनलाईन पध्दतीने आवेदनपत्र भरुन घेण्यात येणार आहेत. त्याबाबतचे परिपत्रक स्वतंत्रपणे काढण्यात येणार आहे. आज दहावीचा निकाल असल्याने विद्यार्थ्यांमध्ये थोडीशी धाकधुक आहे. किती गुण मिळतील, विशेष श्रेणी मिळणार का, अशा एक ना अनेक प्रश्नांनी विद्यार्थ्यांना त्रस्त केले आहे.

पेठवडगावची पुस्तकशाळा : 'श्री महालक्ष्मी नगर वाचनालय पेठवडगाव

2024-05-24T22:34:00.003+05:30

पेठवडगावची पुस्तकशाळा : 'श्री महालक्ष्मी नगर वाचनालय पेठवडगाव

वारणामाईच्या निसर्ग सुंदर हिरवाईने नटलेल्या परिसरात वडगाव गाव वसले आहे.कसबा वडगाव, राजाचे वडगाव अशी नावे वागवित या गावी पेठ वसल्याने आता पेठवडगाव म्हटले जाते.सरसेनापती धनाजीराव जाधव यांचे स्मूतीस्थळ येथेच आहे.शतकोत्तर रौप्य महोत्सवी नगरपरिषद असलेल्या या वडगाव मध्ये गावच्या विकासाच्या किंवा जनमानसांच्या बौद्धिक विकासाच्या दृष्टीने तत्कालीन लोकल बॉडीने १ जानेवारी १९७० रोजी 'श्री महालक्ष्मी नगर वाचनालय' या नावाने या गावासाठी वाचनालय सुरू केले.त्यावेळी या वाचनालयाची सुरुवात म्हणुन १२१ पुस्तके खरेदी केली गेली ,सुरूवातीला ५ दैनिके दै पुढारी, दै समाज, दै सत्यवादी,दै सकाळ दै मॅचेस्टर(सध्याचे महासत्ता)येत असत, नंतर पाक्षिके साप्ताहिके येऊ लागली लोक नियमित वाचनालयात येऊन वाचन करत असत. तेथून या प्रवासास सुरुवात झाली ती आज पुस्तकांची संख्या २०,००० हुन जास्त आहे.भारतीय ग्रंथ ग्रंथालय शास्त्राचे जनक डॉक्टर शियाली रामामृत रंगनाथन यांनी ग्रंथालयाची संकल्पना साकारली त्यांनी याबाबत पाच सूत्रे तयार केली यामध्ये त्यांनी पाचवे सूत्र हे म्हणजे ग्रंथालय ही वर्धिष्णू संस्था आहे याचा अर्थ वाढत जाणारी संस्था आहे असा होतो.त्यांच्या प्रेरणेने व महाराष्ट्र शासनाच्या मदतीने वाचनालय चळवळीचा पाया वडगाव मध्ये घातला गेला. या ग्रंथालयात असणारे नियम हे पालिकेचे असून त्यानुसार वाचनालय चालू असते.
ग्रंथपाल सुनील काशीद

वाचनालयाची वर्गवारी पाहिली तर इतर ब या वर्गात आहे. सुरूवातीस वाचनालया साठी स्वतंत्र इमारत नव्हती. त्यानंतरच्या काळात सन २००१ मध्ये इमारत मंजूर झाली.व वाचनालय सुसज्ज इमारतीत सुरू झाले. वाचनालयामध्ये ग्रंथालयाचे वर्गवारी पाहिली असता मराठी कथा, कादंबरी इत्यादींची संख्या दहा हजार हुन जास्त इतकी तर इंग्रजी तीन हजार इतकी व हिंदी २००० आहे.त्याचबरोबर ,बालसाहित्य,धार्मिक ग्रंथ इतर ४१८२ सरासरी होती त्यामध्ये एकूण २२,००० इतकी पुस्तके आज रोजी वाचनालयात आहेत. त्याचबरोबर मासिके त्रैमासिके, साप्ताहिके पाक्षिके व वर्तमानपत्र अशी एकूण सुमारे ३५ अंक वाचकासाठी दररोज उपलब्ध असतात. वाचकांची सरासरी संख्या ही रोज शंभर ते सव्वाशे पर्यंत असुन नियमित सभासद सुमारे ६०० आहेत.त्याचबरोबर अभ्यासू किंवा स्पर्धा परीक्षा देणारया विद्यार्थ्यांसाठी त्या अभ्यासाची पुस्तके व अभ्यासिका ऊपलब्ध करून दिली आहे. वडगावकरांचा शिरस्ता म्हणजे दिवसभराचं काम धाम आटोपले की सहज बाजारपेठेत फेरफटका मारावा कधी वाचनलयात जावं.वाचनालयाच्या वरच्या मजल्यावर बसून वृत्तपत्रं वाचावीत. अगदी हवी तेवढी.तुम्ही जर सभासद असाल तर घरी न्यावीत.काही वाचकप्रेमी लोकांचे कधी कधी फिरायला जायचं निमित्त असायचं पण जायचे असायचे ते वाचनालयात.काहींना तर इतकी सवय की घरातून विशिष्ठ कामास्तव बाहेर पडले की काम विसरून पावले आपसुख इकडे वाचनालयात वळायची.वाचनवेड संपल्यावर घरी गेल्यावर लक्षात यायचे की अरेरे ते आपले काम राहिले. प्रारंभीला काहि थोडक्या पुस्तकानिशी सुरू झालेली हि लायब्ररी आज हजारो पुस्तकांनी समृद्ध आहे. कोणाहि इच्छूकाने येथे यावे आणि खुशाल पुस्तक वाचावे. त्यासाठी फार काहि करावे लागत नाही.सभासद वाचकांना अगदी नगण्य मासिक शुल्कात पुस्तके घरी नेवून वाचता येतात.येथील मासिक वर्गणी अजुनही फक्त १० रूपये आहे इथे साहित्याचे अनेकविध प्रकारची पुस्तके आहेत. इतिहास, काव्य, धार्मिक, विविध शास्त्रे, कादंबरी, प्रवासवर्णने, चरित्रे, आत्मचरित्रे, वैचारिक असे अनेकविध प्रकारची ग्रंथसंपदा इथे आहे. धार्मिक ग्रंथामध्ये तर पुराणांपासून सांप्रतचे विविध पंथापावेतो अनेक ग्रंथ आहेत. चिकित्सक अभ्यासकांना लागणाऱ्या कोषाचा तर स्वतंत्र विभागच इथे आहे. त्यांनी यावे आणि बसून कोणताही ग्रंथ अभ्यासावा. त्याला प्रत्यावाय नाही. त्याशिवाय अनेक जुनी दुर्मिळ संपदा आहे. मराठी बरोबरच हिंदी, इंग्रजीचाही स्वतंत्र संपन्न विभाग आहे.

५० वर्षाकडे यशस्वीपणे वाटचाल

हे वाचनालय करत आहे. दैनिके, साप्ताहिके, मासिके यायारख्या नियतकालिकांची तर गणनाच नाही. दैनिके वाचायला येणारा वाचकवर्ग आजही मोठा आहे.

हल्ली घराघरात इडियट बॉक्स (टिव्ही) आणि हाती चेटूक यंत्र ( स्मार्टफोन) आल्यापासून वाचकवेडा प्राणी दुर्मिळ झाला असला तरी खरा वाचक येथे येतोच येतो. इथल्या वाचन संस्कृतित हजारो वाचक घडले आहेत.तासोनतास वाचनालयात रमायचे.आपल्या बुद्धीबलावर नगरसेवक, नगराध्यक्ष झालेले, अनेकविध विषयांचा दांडगा व्यासंग असणारे नगरपालिकेचे आधिकारी, नगरसेवक वडगावास मिळाल्याने त्यांनी युवकांना वाचनाकडे वळते केले. त्यांच्या जाणत्या ज्ञानाने आणि कार्य कतृत्वाने हे वाचनालय समृद्ध होत गेले.अशी किती नांवे सांगावित. त्यामुळेच अनेक वाचनवेडे सामान्य नागरिकांपासून ते डॉक्टर, विधिज्ञ, चार्टर्ड अकाऊंटंट, प्रतिथयश व्यवसायी, येथे आपली ज्ञानतृष्णा भागविण्यासाठी अन् विविधांगी वाचनवेड जपण्यासाठी आवर्जुन येतात.इथे असणारे ग्रंथपाल सुनिल काशिद साहेब सहकाऱयाने वावरत असतात. वाचकाशी आपुलकीने पुस्तकाबद्दल बोलत असतात. तुम्ही पुस्तकाचे नाव वा लेखक सांगा ते पुस्तक उपलब्ध आहे की नाही लगेच सांगतात अन् शोधून द्यायला मदतही करतात. वाचकांना सदैव त्यांचा आधार वाटतो.

वाचनाने संस्कृतता,सहिष्णूता माणसाच्या अंगी अगदी वाऱ्याच्या स्पर्शासारखी लागते आणि त्याची सुखद जाणीव इतरांनाही दिसुन येते.एकंदरीतच काय 'पुस्तक’ आपला'मित्र'आहे असे आपण म्हणवतो.आणि अर्थातचं मित्राला भेटायची जागा म्हणजे कट्टा,नाका..पण पुस्तकरूपी या मित्राला भेटायाची जागा म्हणजे हे वाचनालयं.

वाचनालयाच्या काही अडीअडचणी आहेत त्या सोडवण्यासाठी ग्रंथपाल सुनिल काशिद हे कायम प्रयत्नशील असतात. सभासद संख्या संख्या ही लोकसंख्येच्या प्रमाणात पाहिले तर अत्यल्प आहे, लोकसंख्येच्या मानाने या ठिकाणी दीड-दोन हजार च्या ही वरती सभासद यायला हवे आहे परंतु हे प्रमाण कमी आहे आजच्या मोबाईल योगामुळे तसेच टीव्ही च्या वापराने मोबाईल वापराने वाचनाकडे दुर्लक्ष झालेले दिसून येते आहे वाचक कमी झालेला आहे

सुमारे ४० वर्ष पूर्ण केलेली ही पुस्तकशाळा म्हणजे वडगाव नगरीचे जिते जागते विद्यापिठ आहे. शारदेचे स्थान आहे. त्याच्या छत्रछायेत यापुढेही साहित्यीक, राजकारणी विधिज्ञ, अभियंते, व्याख्याते, डॉक्टर आदी विद्वान निर्माण व्हावेत.व वडगावची किर्ती दिगंतात न्यावी.

अनिल पाटील, पेठवडगाव, कोल्हापूर 9890875498

दै व्रतसत्ता दि २३ मे २०२४

दै हिंदुसम्राट दि १९ मे २०२४

साप्ताहिक अकलुज वैभव २७ मे २०२४

जेव्हा निघते बुलेटची स्वारी,वाट देते दुनिया सारी

2024-04-01T07:26:00.005+05:30

जेव्हा निघते बुलेटची स्वारी,वाट देते दुनिया सारी

बुलेटची शान आणि बुलेट असणाऱ्यांचा एक वेगळाच मान असतो. त्यामुळे या बुलेटला मोठी मागणी असल्याचं पहायला मिळतं.

ती जर नाही मिळाली तर मोटरसायकल प्रेमी एक आस कायम बाळगून असतो.ती म्हणजे एकदा तरी बुलेट फिरवायची.मग काय बुलेट असणाऱ्याकडे वशिला लावुन बुलेट घेऊन एक फेरी मारायची.तिच्याबरोबर फोटो काढून घ्यायचे हा उद्योग अजुनही काहीजण करताना दिसतील.

बुलेटचा रूबाबच न्यारा

कारण बुलेट चालवायचा एक वेगळाच रूबाब आहे.बुलेट एक शानकी सवारी म्हणून तरुण वर्गात कमालीची आवडती मोटार सायकल आहे.

वजनदार भरभक्कम दणकट मोटरसायकल म्हणजे "बुलेट".हिचा आवाजच तिचा वेगळेपणा दाखवुन देतो.आजही रस्त्यावरून "धाकधाक" आवाज करत बुलेट निघालेली दिसली की,आपसुक सगळयांच्या नजरा तिच्याकडे वळतात.

चाळीस वर्षापूर्वी देखील या बाईकची लोकप्रियता काही कमी नव्हती. या बाईकची प्रिंट मीडियातील जाहिरात वाचली तर याची कल्पना नक्की येईल."जेव्हा निघते बुलेटची स्वारी,वाट देते दुनिया सारी" अशी केली जात असे. पुरुषांची आवडती बाईक असे या बाईकचे वर्णन केले होते.

बुलेट पूर्वी मोजक्याच घरी दिसायची.(आत्ताही ठरविक घरीच बुलेट आहे.) गावातल्या प्रतिष्ठीत घराणी म्हणजे पाटील देशमुखांकडे तसेच पोलिस स्टेशनमधल्या पिळदार मिशीतल्या बलदंड ठाणेदाराकडे 'वजनदार' बुलेट असायची. 'फोर स्ट्रोक'आवाज ऐकून कुणावरही 'इम्प्रेशन' पडत होते.त्याकाळी आत्ताएवढा इतर मोटारांच्या आवाजाचा गोंगाट नसल्याने दुरवरूनही बुलेटचा आवाज आोळखु येई.पूर्वीही भारतीयांनी या बाईकला खूपच चांगला प्रतिसाद दिला होता. आताही देताच यात वादच नाही.

बुलेटची क्षमता

बुलेटला ३५० सीसीचे भलेमोठे इंजिन असते.या गाडीची लांबी रुंदी इतर मोटरसायकलच्या तुलनेत जास्त असते.भलीमोठी पेट्रोल टाकी असते.पुर्वी ही मोटरसायकल कीकस्टार्ट प्रकारात येत होती.पण चालू मोटरसायकली बटणस्टार्ट प्रकारात येतात.या गाडीला किक मारताना हलक्या पायाने मारून चालत नाही.नाहीतर बॅक आलीच म्हणुन समजा. Royal Enfield हि जगातील पहिली कंपनी आहे जिने ४ स्ट्रोक इंजिनचा वापर मोटरसायकल करिता सुरु केला. १९९० साली Enfield India ने डीझलपासून चालणारे मोटरसायकल इंजिनची निर्मित केली ज्याचे नाव Taurus हे होते. परंतु या मोटरसायकलला बाजारात जास्त यश मिळाले नाही. त्यामुळे २००२पासून डिझेल इंजिन मोटरसायकल निर्मिती बुलेटने बंद केली.भारतामध्ये टूव्हीलर मध्ये रेअर डिस्क ब्रेकचा पहिला प्रयोग करणारी कंपनी Royal Enfield आहे. १९६५ मध्ये भारत सरकारने आपल्या देशातील पोलीस आणि सैन्यास चांगल्या मोटरसायकल देण्याचा विचार सुरु केला. त्याकरिता सगळ्यात चांगली गाडी म्हणून बुलेटची निवड झाली. Royal Enfieldचा वापर आजही भारतीय सैन्याकरिता केल्या जातो. बुलेटला एक प्रकारचा दमदार असा आवाज असतो.हिच बुलेटची खरी आोळख आहे.या गाडीचा पिस्टन over square असतो. त्यामुळे या गाडीच्या पिस्टन चा स्ट्रोक जास्त असतो आणि बोर कमी असतो.एका सिलिंडर प्रमाणे. स्ट्रोक जास्त असल्यामुळे पिस्टन ला सिलिंडर हेड मध्ये १ राऊंड पूर्ण करण्या साठी जास्त वेळ लागतो,यामुळे बुलेट चा आवाज इतर गाड्यांच्या तुलनेत जास्त मोठ्याने येतो.या गाडीच्या मागे सायलेन्सर पासुन तुम्ही २ फुटावर जर उभे असाल तर हिचा स्ट्रोक तुम्हाला जाणवल्याशिवाय राहणार नाही.

अशा या बुलेटचे खरे पाळण्यातले नाव म्हणाल तर "रॉयल एनफिल्ड" असे आहे. Royal Enfield चा लोगो तोफ होता आणि त्यांची टॅगलाईन होती तोफी सारखी दिसणारी व बंदुकीच्या गोळी सारखी चालणारी. Made like a gun goes like a bullet.हिला बंदुकीच्या गोळीची उपमा दिल्याने "बुलेट" हे नामकरण झाले.

अशा या कंपनीची सुरुवात म्हणावी तर रॉयल एनफिल्ड ही कंपनी ब्रिटिश कंपनी आहे.हिची स्थापना १९०१ साली ग्रेट ब्रिटनमधील रेडीच या ठिकाणी Albert Eadie आणि Robert Walker Smith यांनी केली होती. या पूर्वी एनफिल्ड या नावाने ते १८५१ पासून शिवणकाम करायची मशीन, सुई, सायकलचे सुटेभाग आणि ब्रिटिश सैन्यासाठी शस्त्रे बनवत होते.त्याला प्रचंड मागणी पण होती.पण काही कारणाने पहिल्या महायुद्धाच्या काळात Albert Eadie यांनी स्वतःचे सगळे अधिकार १९०७ साली BSA या कंपनीस विकले.मग BSA या कंपनीने महायुद्धात सैन्यासाठी दणकट अशा बुलेट बनवून दिल्या.

पुढे १९४१ ते १९४५ या दुसऱ्या महायुद्धाच्या काळात एनफिल्ड मोटर मनुफॅक्चर या कंपनीने पुन्हा रॉयल एनफिल्ड या मोटरसायकल कंपनीला ताब्यात घेतले.१९५५ साली मद्रास मोटर कंपनी सोबत करार करून पहिला "एनफिल्ड इंडिया लिमिटेड" या नवीन कंपनीचा कारखाना भारतात मद्रास येथे उघडला. त्यानंतर भारतात त्याचा प्रवास सुरू झाला.१९७१ साली मुख्य कंपनी रॉयल एनफिल्ड बंद करण्यात आली. तरी भारतातील "एनफिल्ड इंडिया लिमिटेड"चा प्रवास सुरूच होता. १९९४ साली एनफिल्ड इंडिया लिमिटेड या कंपनीला भारतीय कंपनी एशर मोटर लिमिटेड या कंपनीने खरेदी केली.१९९९ साली रॉयल हे नाव लावण्यास कंपनीला परमिशन मिळाली आणि सध्या भारतातच नव्हे तर इतर बरेच देशात या कंपनीचा प्रवास चालू आहे.

या मोटरसायकलला ३५० सीसीचे इंजिन असल्याने साहजिकच मायलेज कमी म्हणजे १ लिटरला ३५ ते ४० किमी एवढे आहे.(जुनी मॉडेल तर फक्त २५) यामुळे पण सामान्य माणूस हा पांढरा हत्ती घेताना दहावेळा विचार करतो.म्हणुन याबाबतीत ही मोटरसायकल काहीशी मागे पडते. तरीही आज या बुलेट मोटरसायकलची क्रेझ टिकून आहे.

- अनिल पाटील,पेठवडगाव

9890875498

ज्या देशात सुर्य मावळत नाही,तेथे रोजे कधी सोडले जात असतात?

2024-03-31T15:30:00.005+05:30

ज्या देशात सुर्य मावळत नाही,तेथे रोजे कधी सोडले जात असतात?

फेसबुक लिंक http://bit.ly/3eJjC9m

मुस्लिम लोक रमजान महिन्यात रोजे ठेवतात म्हणजे उपवास धरतात.यास रमजान’चा अर्थात ‘बरकती’चा महिना म्हणतात. मनामनातील दरी कमी करून परस्परांमध्ये स्नेहभाव, सद्वभाव वाढविणारा हा महिना. संयम, त्याग, शांती, सहिष्णुता, चांगुलपणा, प्रामाणिकपणा माणसांच्या ठायी रुजविणारा हा महिना.संपूर्ण महिनाभर अत्यंत कडकडीत रोजे, पाच वेळेचा नियमित नमाज, कुराणपठण अन् अल्लाहचे स्मरण,चिंतन करायचे असते.

या तीस दिवसात उपासधारकांच्या तनमनाची शुद्धी होते. म्हणून इस्लाम धर्मात रमजान महिन्याला अनन्साधारण महत्त्व देण्यात आले आहे.रोजा असताना पूर्ण दिवस त्यांना उपवास धरावा लागतो. सूर्य मावळत नाही तोवर हा रोजा असतो.सुर्य मावळल्यानंतर त्या दिवसाचा रोजा समाप्त होतो.

पण जिथे सूर्य मावळतच नाही? तिथे हे लोक रोजा कसे ठेवत असतील?

रमजान महिन्यात सूर्योदया पासून ते सूर्यास्तापर्यंत काहीही खाल्लं जात नाही, पाणीही पिलं जात नाही. सूर्य निघाल्यानंतर पहिले सहरी होते, म्हणजे सकाळच्या अजानपूर्वी सहरी खाऊ शकतात. सहरीनंतर सूर्यास्तापर्यंत काहीही खाणे-पिलं जात नाही. सायंकाळी नमाज पठनानंतर इफ्तारी असते. यादरम्यान लोक अल्लाहची इबादत करतात.सर्वच देशात रोजाची वेळ ही सूर्योदय आणि सूर्यास्त ह्यावर अवलंबून असते.त्यामुळे ती सगळीकडे वेगवेगळी असते.पण काही देशात सुर्य मावळत नाही तेथे किंवा अल्पकाळ सुर्य असतो तेथे म्हणजे ते कधी सहरी खाणार आणि कधी इफ्तार करणार कधी नमाजपठण करणार, कधी तरविह करणार?

फिनलंड आणि स्वीडन हे देखील असेच देश आहेत जिथे सूर्य का खूप कमी वेळेकरिता मावळतो. फिनलंड येथे राहणाऱ्या मुस्लिमांची संख्या इथल्या लोकसंख्येच्या ३ टक्के आहे. इथे वर्षातून ३६५ दिवसांपैकी उन्हाळ्यात ७३ दिवस सूर्य राहतो. तर स्वीडन येथे ६ लाख मुस्लीम वास्तव्यास आहेत.इंडिपेंडेंटच्या रिपोर्टनुसार नॉर्दन फिनलंडमध्ये उन्हाळ्याच्या काळात सूर्य केवळ ५५ मिनिटांसाठी मावळतो. येथे दिवससकाळी १:३५ ला सुरु होतो तर १२:४० ला संपतो. म्हणजे येथे राहणाऱ्या मुस्लिमांना फक्त ५५ मिनिटे मिळतात. ज्यात त्यांना जे काही खायचे प्यायचे असेलं ते करू शकतात. म्हणजेच त्यांना २३ तास ५ मिनिटांपर्यंत रोजा ठेवावा लागतो. विचार करा तिथे राहणाऱ्या लोकांना किती ह्याचा किती त्रास होत असेल.जिथे सूर्य मावळतच नाही तिथे लोक वेगवेगळ्या युक्त्या वापरून आपली कामे पूर्ण करतात. काही ठिकाणी वेळेनुसार रोजा ठेवला जातो. जे मुस्लीम लैपलंदडमध्ये राहतात त्यापैकी अनेकजण हे मिडिल इस्टच्या टाईम टेबलला फॉलो करतात.एकाच देशात देखील वेगवेगळ्या ठिकाणी वेगवेगळ्या वेळी रोजा पाळला जातो.व पवित्र रमजान महिन्याची पुर्तता केली जाते.सेहरी आणि इफ्तार बाबत भारतात सुध्दा मुंबई व दिल्ली च्या वेळेत दोन ते चार मिनिटाचा फरक असतो तो अॅडजस्ट केला जातो.

*●▬▬▬▬๑۩۩๑▬▬▬▬▬●

. ጦඹիiᎢi

उन्हाळी लागणे आणि लघवीचा त्रास

2024-03-29T21:21:00.008+05:30

उन्हाळी लागणे आणि लघवीचा त्रास !

फेसबुक लिंक http://bit.ly/2O5eBNQ
आपल्या घरातल्या मोरीची आणि शरीरातल्या मूत्रसंस्थेची तुलना करून पहा. मोरी धुण्यासाठी फिनेल वगैरे सर्व गोष्टी वापरल्या पण मूळ पाणीच उपलब्ध नसेल तर?..अर्थातच ती स्वच्छ होणारच नाही. तसेच काहीसे आपल्या मूत्रसंस्थेचे आहे. उन्हाळ्यात घाम अधिक येतो आणि शरीरातील पाण्याचे प्रमाण कमी होते त्यामुळे या दिवसात लघवीत क्षारांचे प्रमाण अधिक असते.

त्यामुळे मूत्रसंस्थेच्या तक्रारींचे प्राथमिक कारण शरीरात पाणी कमी जाणे हे असते.’उन्हाळ्यात मुतखडय़ाचा त्रास अनेकांना उद्भवतो. लघवीतले क्षारांचे घटक, खर निघून जाण्यासाठी पुरेशा पाण्याची आवश्यकता असते. त्यामुळे मूत्रनलिकेत खडा अडकून पोट दुखण्याचा त्रास होऊ शकतो. २५ ते ५० वयोगटातल्या पुरूषांमध्ये प्रॉस्टेट ग्रंथींना सूज येऊन लघवीला आग आणि जळजळ होण्याची तक्रार दिसते. स्त्रियांमध्ये लघवीला आग होण्याबरोबरच ठणका लागणे, कळ येणे, क्वचित लघवीतून रक्त जाणे अशी लक्षणेही दिसू शकतात. याला बोली भाषेत ‘उन्हाळी लागणे’ असे म्हणतात.

उन्हाळीच्या विकारात मूत्रमार्ग रचनेत कोणताही दोष नसतो. स्त्रियांमध्ये मूत्रमार्गाची लांबी कमी असते. त्याचबरोबर मूत्रमार्ग आणि जननमार्ग एकाच ठिकाणी उघडतात. गुदमार्गातील जिवाणू जननमार्गात प्रवेश करत असतात. तिथून हे जिवाणू मूत्रमार्गात जातात आणि मूत्रदाह निर्माण करतात. ज्या रुग्णात स्थानिक प्रतिबंधक शक्ती कमी असते, त्यांना हा त्रास होतो. काही रुग्णांमध्ये जननमार्गाचे काही आजार असतील, तर त्यामुळेही उन्हाळीचा त्रास होऊ शकतो.

त्याबरोबर मूत्रमार्गाचा संसर्गही होऊ शकतो. लहान मुलांनाही ‘शू’च्या जागी आग होण्याचा त्रास होतो.’उन्हाळ्याच्या दिवसांत पचनशक्ती थोडीशी मंद झालेली असल्यामुळे भूक कमी होते. खाण्यात काही अबरचबर आले की पोट बिघडते. पोट बिघडले की लघवीच्या तक्रारीही वाढतात. आतडय़ात ई- कोलाय नावाचे जीवाणू असतात. पोट बिघडते तेव्हा हे जीवाणू उपद्रवी बनतात. या जीवाणूंनी उत्सर्जित केलेल्या विषारी द्रव्यांचा मूत्रसंस्थेवरही परिणाम होतो. मूत्रमार्गाला सूज आलेली असली तर त्या ठिकाणी जीवाणूंना वाढण्याचीसंधीच मिळते आणि मूत्रमार्गाच्या संसर्गासाठीही ते कारणीभूत ठरतात.
प्रतिबंधासाठी= पाणी पिणे अर्थातच गरजेचे. काहींना घाम अधिक येतो तर काहींना कमी.
पण सर्वसाधारणपणे चोवीस तासांत शरीरात तयार होणाऱ्या मूत्राचे प्रमाण कमीत कमी दोन ते अडीच लिटर असावे या हिशेबाने द्रवपदार्थ घ्यावेत. माठातले वाळ्याचे पाणी प्यायले तरी चांगले.,शहाळ्याचे पाणी उत्तम,नीरा देखील लघवी वाढवणारी असते परंतु ती शुद्ध असावी.,कलिंगडाचा रस.

डॉक्टरांकडे केव्हा जावे

लघवीला होणारा त्रास अंगावर न काढता डॉक्टरांना दाखवलेले चांगले. उन्हाळी लागल्यावर काहींना लघवीतून रक्त जाण्यासारखे लक्षण दिसत असले तरी लघवीतून रक्त जाण्याची इतर कारणेही असू शकतात. त्रास नेमका कशामुळे होतो आहे याबद्दलची शंका दूर करण्यासाठी डॉक्टरांकडे जावे. मूत्रमार्गाचा संसर्ग असल्यास त्यावर वेळीच उपचार होऊ शकतील.

''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''

मुत्युनंतर संजय दत्तच्या नावावर संपत्ती करणारी चाहती : निशा पाटील

2024-03-14T07:34:00.003+05:30

मुत्युनंतर संजय दत्तच्या नावावर संपत्ती करणारी चाहती : निशा पाटील

हिंदी चित्रपटसृष्टीत संजय दत्त हा यशस्वी अभिनेता आहे. त्याने आजवर १५० पेक्षा जास्त चित्रपटात काम केले आहे.याशिवाय त्याला १८ पेक्षा जास्त पुरस्कारही मिळाले आहेत.संजय दत्तच्या आयुष्यावर ‘संजू’ नावाचा चित्रपट आला. रणबीर कपूरने या चित्रपटात संजय दत्तचा रोल साकारलेला होता. बॉक्स ऑफिसवर सुद्धा हा चित्रपट यशस्वी ठरला होता.संजय दत्तचे अनेक फॅन असुन निशा पाटील नावाची एक फॅन मुंबईत राहत होती २०१८ मध्ये तिचे निधन झाल्यावर संजय दत्तला मुंबई पोलिसांचा फोन आला.

पोलिसांनी सांगितलं की, निशा पाटील म्हणून एका महिलेचा मृत्यू झालाअसुन मृत्यूपूर्वी तिने तिची सर्व संपत्ती संजय दत्तच्या नावावर केली आहे.हे एेकताच संजय चक्रावला.त्याने प्रत्यक्ष पोलीस ठाण्यात जाऊन खातरजमा केली हे खरे होते की निशा पाटील या महिलेने मुत्युपुर्वी आपली सर्व संपत्ती संजय दत्तच्या नावावर केली होती.

कोण होती निशा पाटील

निशा पाटील ही मुंबईत मलबार हिल येथे राहत होती तिला वडिलोपार्जित बरीच संपत्ती मिळाली होती तिचा संजय दत्तकडे आोढा होता.संजयचा प्रत्येक चित्रपट ती पाहत असे.पण निशा सामान्य स्त्री असल्याने संजयची भेट घेऊ शकत नव्हती.निशा पाटील यांनी बँकेला पत्र लिहुन आपल्या मुत्यु पश्चयात आपली सर्व संपत्ती संजय दत्त याला मिळावी अशी इच्छा व्यक्त केली होती. अभिनेता संजय दत्तची चाहती असलेल्या असलेल्या निशा पाटील बँकेच्या लॉकरमध्ये ठेवलेल्या दागिन्यांसह एकूण ७२ कोटी रुपये संजयच्या नावे केले होते. १५ जानेवारी २०१८ रोजी दीर्घ आजाराने तिचा मृत्यू झाला.

संजय दत्तला हे सर्व समजल्यावर त्याने मुंबईतील बॅंक ऑफ बडोदा शाखा वाळकेश्वर येथे संपर्क साधुन ती सर्व संपत्ती पाटील कुटुंबाकडेच सोपवली जावी अशी व्यवस्था केली.

"गॉड इज वुमन" शांताबाई यादव

2024-03-10T17:13:00.006+05:30

पुरुषांचे केस कापणाऱ्या 'शांताबाई यादव'
"गॉड इज वुमन"

फेसबुक लिंक http://bit.ly/3xmFvTf

कोरा लिंक http://bit.ly/3aIP19j

कोल्हापूर जिल्ह्यातील गडहिंग्लज तालुक्यात हसुर नावाचे गाव असुन या गावात शांताबाई यादव राहतात. असचं एकदा बोलताना या खेड्यात एका बाईचं केशकर्तनालय आहे, असं माझ्या कानावर आलं.आणि माझी उत्सुकता चाळवली. आपण पाहतो की, शहरांत मोटरसायकल, कार चालवणाऱ्या बायका दिसतात; पण या बायकांकडं पूर्वी जितक्या कुतूहलानं पाहिलं जाई, तसं आज पाहिलं जात नाही. पण केवळ पुरुषांचंच म्हणून गणलं जाणारं हजामतीचं काम करणारी बाई कोठेतरी असेल, हे जरा आश्चर्यच वाटत होतं. कारण, परपुरुष-परस्त्री असल्या कल्पना अभिमानानं मिरवणारी आपली खेडी. आजही गावगाड्यात पुरुष समोरून येताना दिसला तर बाईनं पदर डोक्यावर घ्यायचा रिवाज आहे. अशा वातावरणात सतत पुरुषाशी संपर्क येणारा व्यवसाय ही बाई का करत असेल? पुरुषही या बाईकडे केस कापायला, दाढी करायला कसे जात असतील? खरंच अशी बाई असेल का? की आपल्या कानावर आलेली अफवा आहे, असे प्रश्न मनात येत होते. तरीही ओळखीनं ओळख काढत त्या बाईचा अपुरा पत्ता मिळवला आणि अवलिया बाईला शोधायला निघालो.

कोल्हापूर जिल्ह्यातील गडहिंग्लज तालुक्यातला महागाव-वडरगे परिसर. त्या परिसरात एका साखर कारखान्यासमोर एक सलूनचं दुकानं दिसलं. आत जाऊन चौकशी केली.

‘पाव्हणं. या भागात गड्यांची केस दाढी करणारी बाई कोन्त्या गावात हाय?’
‘शांताबाई व्हय? इथनं वैराटवाडीत जावा. तिथनं हसूरवाडी. मग सासकीर. तिथं हाय बघा ती. तिथं जाऊन कुणालाबी इचरा फेमस हाय.’ सलूनवाल्यानं सागितलं.
त्याच्या बोलण्यानं मला धीर आला. म्हणजे ती बाई अस्तित्वात आहे, याची खात्री पटली. त्यानं सांगितलेल्या रस्त्यानं निघालो.
चावडीजवळ चौकशी केली, ‘शांताबाईच घर कुठं आहे?
रस्त्याच्या कडेलाच घर होतं. घरासमोर गेलो. आत ६५ वर्षांची म्हातारी बसलेली. मला म्हणाली, ‘ ये आत.’ मग मला बसायला सांगून आत गेली. पाणी घेऊन आली. खोलीत कापलेले केस पडले होते. भिंतीवर दोन मानचित्रे टांगलेली होती. स्मृतिचिन्हेही दिसत होती.
मी तिला ओळख सांगितली. तिला भेटायला आल्याचं सांगितलं. थोडा वेळ गेल्यावर मी म्हणालो,
‘मला तुमचं आक्रितच वाटत होतं मावशी.’
‘म्हंजी हजामतीचं म्हणतूस? आरं बाबा सगळं पोट कराय लावतं बघ माणसाला.’ तिनं पोटावर हात मारला.शांताबाई श्रीपती यादव. तिच्या नवऱ्याचं गाव, अरदाळ. तिच्या नवऱ्याला भाऊबंदकीच्या भांडणात गावं सोडावं लागलं. तो जगण्यासाठी हसूर या गावात आला. या गावातील लोकांनी गावात कारागीर नसल्यामुळं त्याला राहायला जागा दिली. मग गावात बलुतं गोळा करून गावकऱ्यांच्या हजामती करून उदरनिर्वाह करू लागला. लोक पैशांऐवजी धान्य द्यायचे. अशीच बलुत्याची पद्धत तेव्हा गावात होती. हे दोघे नवरा-बायको आणि चार मुली असा सहा माणसांचा संसार. एक दिवस श्रीपती आजारी पडला. अनेक ठिकाणी औषधपाणी केलं, पण गुण आला नाही.

पुरूषांची मक्तेदारी मोडली

शांताबाईचा संसार उघड्यावर पडला. समोर मोठं संकट उभं राहिलं. त्या गावात शेतमजुरी करून जगावं तर तसे तालेवार शेतकरी नव्हते. त्यामुळं मजुरीच काम मिळणार नव्हतं. मग विचार करत असतानाच मनात विचार आला, आपणच जर केस दाढी कापायचा व्यवसाय सुरू केला तर? पण या विचारासोबत तिच्या अंगावर काटा आला. समाज निंदानालस्ती करेल, अशी भीतीही वाटली. तिचा बाप नामांकित कारागीर होता. लहान असताना बापाचं हजामत करणं तिनं मन लावून पाहिलं होतं. तिला विचार करताना असं वाटलं, जमेल आपल्यालाही हजामत करायला. मग तिनं शेजारच्या म्हातारीला मनात आलेला विचार बोलून दाखवला. तिनंही संमती दिली. ती स्वत:च्या नातवाला घेऊन शांताबाईकडे आली. घरात असलेल्या नवऱ्याच्या कात्रीने त्याचे केस कापण्याचा प्रयत्न केला. एका रेषेत जमलं नाही, मग चमनगोटा (पूर्ण केस कापले) केला. मग, त्या म्हातारीच्या नवऱ्याचे केस कापले. त्या म्हाताऱ्या बाईनं तिला आधार दिला. गावात ज्यांची हजामत करायची आहे, त्यांना शांताबाईच्या घरी घेऊन येऊ लागली. संकटकाळी हा जगण्याचा नवा मार्ग सापडला. पण शांताबाई हे काम चोरून करत होती. हे गुपित फक्त ठरावीक लोकांनाच माहीत होतं. एक दिवस शांताबाईची जगण्याची ही धडपड गावचे पुढारी हरिभाऊ कडूकर यांना समजली. ते तालुक्याचे सभापतीही होते. एका सकाळी ते शांताबाईच्या दारात येऊन म्हणाले, 'लेकी, मला समद माहीत झालंय. आजपासनं माझी हजामत त्वा करायची.’
त्यांचं बोलणं ऐकून शांताबाई घाबरली. हरिभाऊना कसं समजलं? एवढ्या मोठ्या माणसाची हजामत आपण कशी करायची? पण त्यांनी खूप आग्रह केला. मग शांताबाईनं सराईत कारागीर करतो, तशी त्यांची हजामत केली. त्यांनी दवंडी पिटून साऱ्या गावाला बोलावून सांगितलं, ‘शांता आपल्या पांढरीची लेक हाय. आजपस्नं समद्यानी तिच्याकडं हजामती करायच्या आणि तिच्या पोटाला बक्कळ घालायचं.’ त्यांनी गावासमक्ष शांताबाईलाही सांगितलं, ‘लेकी, गाव पांढर तुला काय कमी पडू देणार न्हाय. कुणाला भिव नकोस. वस्तरा चालवून जग. वेळ पडली, तर वस्तरा उलटा करायला मागंपुढं बघू नकोस.’ त्यानी सलूनचं साहित्य घेऊन दिलं. त्या दिवसापासून हसूर सासकीरे गावात स्वत:ला श्रीपती समजून शांताबाईच त्याची जागा चालवू लागली. Ⓜ
गावातील काहींना हा बदल रुचणारा नव्हता. पण तिच्या पाठीशी सभापती कडूकर असल्यानं तिला उघड कोणी विरोध केला नाही. सगळ्या गावकऱ्यांची ती शांताक्का झाली. तिचा संसार पुन्हा मार्गी लागला. आधुनिक विचाराची सुरुवात शहरात होते, पण शांताबाईच्या कामानं एका खेड्यात त्याची सुरुवात झाली.
गेल्या ३५ वर्षांपासून तिचे सलून सुरू आहे. Ⓜ
आगळीवेगळी वाट चोखाळणाऱ्या शांताबाईची अनेक संस्था-संघटनांनी दखल घेतली आहे. तिचे सत्कारही केले आहेत. नवरा मेल्यानंतर खचून न जाता त्याचाच सलूनचा व्यवसाय करणारी शांताबाई एकमेव महिला आहे. याच व्यवसायावर तिने चार मुलींची लग्ने केली आहेत. ती आता थकली आहे, तरीही तिचा व्यवसाय सुरू आहे.
मी शांताबाईसोबत बोलत असतानाच एक जण आला.
‘का रं मारूती?’ तिनं विचारलं.
‘अक्का गावाला चाललुया. दाढी करायची हाय.’
‘ये की मग.’ शांताबाई उठली. खुंटीला अडकवलेली पिशवी घेतली. तिच्यातून ब्रश, वस्तरा, साबण काढला. मारुती पाटावर बसला. त्याच्यासमोर बसून तिनं त्याच्या तोंडाला साबण लावला आणि त्याची दाढी करू लागली. मी आश्चर्यानं तिच्याकडं बघायला लागलो. मारुतीला विचारलं, ‘तुम्हाला भीती नाही का वाटत? बाई वस्तरा कापल म्हणून.’
‘हं... आवं २५ वर्षांपासून हिच्याकडं दाढी करतुया मी. कायतरीच इचारताय तुम्ही.’ मी असं विचारलेलं त्याला आवडलं नव्हतं. तिच्यावर त्याचा विश्वास होता.Ⓜ
आम्ही बोलत होतो, तोवर एक बाई येऊन बसली होती. तिनं सांगायला सुरुवात केली, ‘लय जिद्दीची बाई हाय ही. एक एक दिवस चूल पेटली नाही, पण कोणाच्या दारात गेली नाय. काम केलं तवाच मागितलं. एवढ्या तरण्याताठ्या पोरी जगवल्या, पण कुणाचं आरं म्हणून घेतलं नाय. कसं दिस काढलं असत्याली तिलाच माहीत? आता पार पडली.’Ⓜ
तिच बोलणं ऐकून शांताबाईच्या डोळ्यांतून पाणी यायला लागलं.
‘लेका लय जण येत्याती तुझ्यासारखी. कुठ कुठं नेऊन हार-तुरं घालत्याती. त्यास्नी वाटतंय, म्या कायतरी येगळं केलंया. पर मला जगायचं हुतं. नवऱ्याच्या माघारी पोरींना संबळायचं हुतं. म्हणून वस्तरा घेतला हातात. लोकांच्या दाढ्या करून जगलो बघ. माणसं इचारत्यात, ही कामं करताना लाज वाटत नव्हती का? लाज कसली? लाज धरली असती, तर इख खाऊन मरावं लागलं असतं पोरींना घेऊन. बाळा जवानीत हुतो तवापासनं हे काम करतुया, पण गावानं भावाची माया दिली. अक्काशिवाय कोण बोलवतं न्हाय मला.’ शांताबाई सांगत होती.
तिची भेट घेऊन निघालो. घराच्या बाहेर उभी राहिलेली शांताबाई मला हात उंचावून निरोप देत gहोती. ‘लेका ये पुन्हा’, असं सांगत होती. चाकोरीच्या पलीकडं गेलेली, पुरुषांचा हुकमी म्हणून गणल्या गेलेल्या केशकर्तनाच्या व्यवसायात ३५ वर्षे रमलेली, स्त्रीवादाच्या आधुनिक विचारापासून दूर असलेली पण या वादाच्या अभ्यासकांचा विषय बनलेली, एक बाई चार मुलीसोबत संसाराचा गाडा स्वत:च्या हिमतीवर हाकू शकते, असा विश्वास पुरुषसत्तेच्या छायेखाली वावरणाऱ्या तमाम बायांच्या मनात पेरणारी शांताबाई. जिचं नावं वाऱ्याच्या वेगानं सर्वत्र गेलं आहे आणि तिच्यासोबत तिला आसरा देणाऱ्या गावाचाही.
गाडीच्या आरशात मला शांताबाई दिसत होती. उजव्या बाजूला तात्याबाचा डोंगर होता. डाव्या बाजूला भीमाचा डोंगर होता. मी जिला शोधत आलो होतो, ती आगळवेगळं आयुष्य जगणारी शांताबाई, मला डोंगराएवढी मोठी भासत होती.
स्वाभिमानाने जगण ह्या साठी मला आवडला हा लेख म्हणून पोस्ट करत आहे
स्त्री-पुरुषांमधील विषमत्तेची रेषा ५० वर्षांपूर्वी शांताबाई यांनी पुसून टाकली. त्यांनी विविध अडचणींवर मात केली. आपल्यातील वेगळी स्त्री त्यांनी बाहेर काढली.म्हणुन ती "गाॅड इज वुमन"

बीबीसीने केलेला खास व्हिडिओ पहा👇

_____________________________

माहिती सेवा ग्रूप पेठवडगाव

_____________________________

व्हॉटसअपवर नोकरीची माहिती मिळवा या नंबरवरून

2024-03-06T06:36:00.000+05:30

व्हॉटसअपवर नोकरीची माहिती मिळवा या नंबरवरून

आजकाल नोकरी शोधण्यासाठी अनेक प्लॅटफॉर्म उपलब्ध आहेत. लोक विविध करिअर गाईडन्स वेबसाइट्स, अ‍ॅप्स आणि ग्रुप्सद्वारे स्वतःसाठी सर्वोत्तम नोकरी शोधत असतात.

यासाठी सायन्स अँड टेक्नोलॉजी डिमार्टमेंटच्या टेक्नोलॉजी इनफॉर्मेशन फॉरकास्ट अँड इव्हॉल्युशन काउंसिल (TIFAC) ने श्रम शक्ती मंच (SAKSHAM) नावाचे एक पोर्टल तयार केले आहे. या पोर्टलच्या माध्यमातून त्या भागातील मजुरांना सूक्ष्म, लघु आणि मध्यम उद्योगांशी (MSME) जोडण्याचे काम व्हॉट्सअ‍ॅपच्या माध्यमातून केले जाईल.

यानंतर, लोकांना त्यांच्या क्षेत्रातील नोकरी आणि संधींबद्दलची माहिती मिळेल.

या सुविधेचा लाभ घेण्यासाठी, 7208635370 या व्हॉट्सअ‍ॅप नंबर ‘Hi’ असे लिहून पाठवावे लागेल. त्यानंतर, त्यांच्या कामाच्या अनुभवाची आणि कौशल्याची माहिती त्या व्यक्तीकडून चॅटबॉटद्वारे घेतली जाईल. मिळालेल्या माहितीच्या आधारे, आर्टिफिशिअल इंटेलिजन्स सिस्टीम युझरला त्याच्या सभोवतालच्या उपलब्ध नोकऱ्यांबद्दल माहिती देते.

सध्या केवळ इंग्रजी आणि हिंदी या दोन भाषांमध्येच उपलब्ध आहेत. ते इतर भाषांमध्ये विस्तारित करण्याचे काम चालू आहे
सरकारच्या या पुढाकाराने व्हॉट्सअ‍ॅपवर केवळ ‘Hi’ पाठविल्यास त्या व्यक्तीला त्याच्या कौशल्यानुसार घरबसल्या नोकरीबद्दलची माहिती मिळेल

---------------------------------------------------

मराठीतील हेमामालिनी - रंजना

2024-03-03T08:59:00.003+05:30

मराठीतील हेमामालिनी रंजना

अभिनेत्री रंजना ही प्रसिद्ध अभिनेत्री वत्सला देशमुख यांची कन्या. 23 जुलै रंजना देशमुख उर्फ रंजनाचा जन्मदिन, अतिशय सुंदर, देखनी, गोरी, ऊंच बांधा, गोल चेहरा, खानदानी सौंदर्य , आणि गालवर असणारा मोहक असा तीळ, आणि या सौंदर्या बरोबर, जबरदस्त अश्या अभिनयाची जोड़ अशी ही मर्दानी अभिनेत्री होती. रंजना म्हणजे मराठी सिनेसृष्टिल पडलेल एक देखने स्वप्न होत.

आज जे पस्तीस-चाळीस वर्षाचे आहेत त्यांना रंजना व तिचे चित्रपट नक्कीच आठवत राहतील.

मराठी चित्रपट सृष्टिचा ७०,८० चा काल हा म्हणजे सोनेरी काल होता, खुप कल्पकता, विद्वान, जागरूक, असलेले लेखक,दिग्दर्शक, आणि कलाकार, आणि संगीतकार होते, त्या कलाकार मध्ये हीरो कोणी ही असो पन हिरॅाइन रंजना असायचीच. कारण नृत्य, मुद्राअभिनय, देहबोली, अश्या अनेक असलेल्या गुणाच्या जोरावर तिने त्या वेळी मराठी चित्रपट सृष्टिवर अधिराज्य गाजवले,अशा या गोड अभिनेत्रीचां जन्म गोवर्धन देशमुख व वत्सला देशमुख यांच्या पोटी 23 जुलै १९५५ साली मुंबई येथे झाला, आई वत्सला देशमुख त्या काली मराठी चित्रपटातील एक उत्तम अभिनेत्री, आणि वडील गोवर्धन देशमुख हे गुजराती रंगभूमि वरील बाल गंधर्व म्हणून प्रसिद्ध होते, आणि हिन्दीतिल सुप्रसिद्ध अभिनेत्रि संध्या ही रंजनाची सख्खी मावशी, म्हणजेच तिची मावशी ही प्रख्यात अभिनेता, दिग्दर्शक व्ही शांताराम यांची पत्नी चित्रपती व्ही.शांताराम हे तिचे काका होत.
रंजनाचां जन्म आणि शिक्षण परेल मुंबई येथे झाले . घरामधे वातावरण अभिनय, नृत्य, कथा, पटकथा, दिग्दर्शन, रंगभूमि असे असल्यामुळे तिच्या ही मनात अभिनय ची उर्मी निर्माण झाली, घरातून अभिनयचे बाल कडू, मिळाले होते पन आपली ओळख स्वत:त निर्माण करायची या एकमेव कारणामुळे तिने इतर फ़िल्म मधे छोटे मोठे रोल केले, पन तिचा दमदार अभिनय पाहुनच शांताराम यानी तिला संध्या हेरोइन असलेल्या "चंदनाची चोळी माझ्या अंग अग जाळी" या चित्रपटात छोटासा रोल वसंत शिंदे बरोबर दिला. तिचा तो लहान रोल सुद्धा भाव खाऊन गेला, आणि शांताराम यानी १९७५ मधे लगेच पुढच्या फ़िल्म ,झुंज मधे रविन्द्र महाजनी यांची हेरोइन म्हणून मुख्य रोल दिला, त्या फ़िल्म मधे एवढे मोठे कलाकार असून ही रंजना ने आपली अभिनयाची छाप पाडली, विशेष म्हणजे त्या चित्रपटामध्ये तिच्या आई ने वत्सला देशमुख यानीच तिच्या आई ची भूमिका साकारली होती, या झुंज मधील एक आदर्श शिक्षिका तिने चांगली च रंगवली आणि तिची मराठी फिल्म सृष्टीने दखल घेतली त्यां नंतर मात्र तिने मागे वळून पहिले नाही, नंतर एकापेक्षा एक चित्रपट तिने केले. रविंद्र महाजनी बरोबर तिची चांगलीच जोडी जमली.

मराठीतील धर्मेन्द्र-हेमामालिनी

रविंद्र महाजनी व रंजना या जोडीला त्या काळात मराठीतील धर्मेन्द्र-हेमामालिनी म्हणत असत. असला नवरा नको ग बाई, मुंबईचा फौजदार, एक डाव भुताचा, जख्मी वाघिन, भुजंग, केला इशारा जाता जाता, गुपचुप गुपचुप, गोंधळात गोंधळ, बिन कामाचा नवरा, खिचड़ी, सुशीला, चानी, भालू, बहुरूपी, सासु वर चढ़ जावई, सावित्री, लक्ष्मी, लक्ष्मीची पावले, इथे मराठी च्या नगरी, सगे सोयरे, बायको असावी अशी, देवघर, अरे संसार संसार, हल्दी कुंकु, दैवत, मर्दानी, कश्यला उद्याची बात, हीच काय चुकल, आली लहर केला क़हर, कुलस्वामीनि अंबाबाई, हे दान कुंकवाचे, ग्यानबाचि मेख, दुनिया करी सलाम, तमासगीर, पाटलीन,हे चित्रपट तिने आपल्या कारकिर्दीत खुप लोकप्रिय झाले.

रविन्द्र महाजनी, अशोक सराफ, कुलदीप पवार, राजा गोसावी, वसंत शिंदे, निळु फुले, श्रीराम लागू, सुहास खांडके, नाना पाटेकर, यांचेबरोबर तिने अभिनय केला.वैयक्तिक जीवनात तिची खरी जोड़ी जमली ति अशोक सराफ बरोबर, अशोक सराफ बरोबर तिने गोंधळात गोंधळ, सासु वरचढ जावई हे विनोदी चित्रपट केले.

एखादी गोष्ट जर आपल्याला येत नसेल तर त्यासाठी कितीही मेहनत करण्याची तिची तयारी असायची. एखादी गोष्ट करताना जर ती डावी- उजवी झाली तर तिला आवडायचं नाही. ही गोष्ट मला जमत नाही म्हणजे काय असा सतत प्रश्न ती विचारायची. काहीही झालं तरी मी ती गोष्ट करणारच असा दुर्दम्य आशावाद तिचा असायचा. तिच्या याच स्वभावामुळे तिने आयुष्यात अनेक नवनवीन गोष्टी केल्या.या काळात अशोक सराफ आणि रंजना यानी खुप एकत्र चित्रपट केले ,ते एकमेकाच्या खुप जवळ आले आणि त्या दोघाच्ंयात प्रेमाचा हळुवार गंध कधी फूलला ते दोघाना ही समजले नाही. पण नियतीला ते मान्य नव्हते.

रंजना १९८७ मध्ये झुंजार या चित्रपटाच्या चित्रीकरणासाठी बंगलोरला जात होत्या. त्यावेळी त्यांच्या गाडीला अपघात झाला आणि त्यांचे दोन्ही पाय लुळे पडले. त्यांचा डावा हातही निकामी झाला. हा अपघात घडला, त्यावेळी मराठी इंडस्ट्रीतील काही कलाकार देखील त्यांच्यासोबत गाडीत होते. पण त्यांना काहीही झाले नाही. हा अपघात घडला त्यावेळी रंजना या केवळ ३२ वर्षांच्या होत्या. रंजना या अपघातानंतर अनेक वर्षं व्हीलचेअरवरच होत्या.या पडत्या काळात अशोक सराफने आधार दयायला हवा होता तसा दिला नाही.

अपघातानंतर त्या अभिनयक्षेत्रा पासून दूरच राहिल्या. पण त्यांच्या मृत्यूच्या काही वर्षं आधी त्यांनी फक्त एकदाच या नाटकात काम केले होते. त्यांनी त्यांच्या आयुष्याची शेवटची १३ वर्षं ही एकाकी अवस्थेत व्हीलचेअरवर काढली. ३ मार्च २००० मध्ये परेल मुंबई येथील त्यांच्या घरी वयाच्या ४५ व्या वर्षी त्यांचे हृदय विकाराने निधन झाले.

अस्तित्वात नसुनही प्रसिद्ध असलेले कोल्हापूरचे ;तावडे हॉटेल

2024-02-27T22:27:00.001+05:30

अस्तित्वात नसुनही प्रसिद्ध असलेले कोल्हापूरचे "तावडे हॉटेल"

फेसबुक लिंक http://bit.ly/3dd3c8I

काही ठिकाणे अशी असतात की त्यांची अोळख फक्त नावावरून होते.तावडे हॉटेल आणि कोल्हापूरचं नातं असं एक नव्हं, दोन नव्हं, तर तब्बल 75 ते 77 वर्षे जपलं गेलं आहे.कोल्हापुरात येण्यासाठी मुंबईपासून कन्याकुमारी पर्यंतच्या महामार्गाकर कोणत्याही ट्रकमध्ये बसायचं. ट्रक ड्रायव्हर कन्नड, तामीळ, मल्याळी, केरळी बोलणारा असू दे, त्याचा एक शब्दही तुम्हाला नाही कळू दे, कोल्हापुरात उतरायचं असेल तर कोल्हापूर नक्हे, फक्त ‘तावडे हॉटेल’ असं म्हणायचं. तो ट्रक बरोबर कोल्हापूरच्या फाटय़ावर येऊन थांबणार. म्हणजेच आपण ‘तावडे हॉटेल’ केवळ या एका शब्दाच्या पत्त्यावर कोल्हापुरात येऊन पोचणार.‘तावडे हॉटेल’चं अस्तित्व संपून वीस वर्षे झाली आहेत. ‘तावडे हॉटेल’च्या खुणा नव्या चौपदरी महामार्गाखाली पूर्ण गाडल्या गेल्या आहेत. तरीही ‘तावडे हॉटेल’ केवळ आपल्या नावावर ओळख टिकवुन आहे.गांधीनगर कडे जाणारा रस्ता ज्या ठिकाणी येऊन मिळतो, तो फाटा म्हणजे ‘तावडे हॉटेल’ फाटा.

आज या फाटय़ाला हॉटेलचे अस्तित्व सांगणारा एकही प्रत्यक्ष पुरावा नाही, पण ‘तावडे हॉटेल’ माहीत नाही असा एकही ट्रक, लक्झरी, एसटी ड्रायव्हर मुंबईपासून कन्याकुमारीपर्यंत मिळणार नाही.
दुसऱ्या महायुद्धा दरम्यान १९४५ दरम्यान शंकर कदम तथा तावडे यांनी एका खोपटात ‘हॉटेल’ सुरू केलं. हॉटेल साधं छपराचं, पांढऱया रंगाच्या भिंतींचं. दारात दोन लाकडाची बाकडी, रात्री एका बांबूला अडकवलेला मिणमिणता कंदील. त्या काळात ते हॉटेल म्हणजे जाणाऱया-येणाऱयांसाठीचा क्षणभराचा विसावाच होता. या हॉटेलात चहा, भजी आणि बिस्किटाचा पुडा मिळायचा. शंकर कदम आणि त्यांची बायको गिरिजाबाई हॉटेल चालवायचे व सहकुटुंब हॉटेलच्या मागेच एका छपरात राहायचे. दुसऱ्या महायुद्धाच्या काळात पोलंडचे निर्वार्सित वळिवडय़ाला निर्वार्सित छावणीत राहायचे.त्यांच्या साठी सरकार कडुन काहीना काही मदतीचे सामान याच फाटयावर म्हणजे तावडे हॉटेलच्या दारात उतरविले जायचे. हे तावडे हॉटेल म्हणजे रात्री-अपरात्री येणाऱ्या-जाणाऱ्या वाटसरूंचा आधार होतं. हॉटेलच्या दारातील मिणमिणता कंदील हे एकटय़ा-दुकट्या वाटसरूला आधाराचं वाटायचा. या मार्गाकरून जाणाऱ्या प्रत्येक ट्रक ड्रायक्वरचं हक्कानं थांबण्याचं ठिकाण म्हणजे ‘तावडे हॉटेल’.ऍल्युमिनियमच्या पेल्यातलं पाणी आणि कपभर चहा येथे मिळायचा.मग हळुहळू मागणीवरून चिवडा मिळु लागला.व काही ट्रक ड्रायव्हर येथे थांबु लागले.त्यावेळी ढाबा संस्क्रूती नव्हती.हे हॉटेल म्हणजे कोल्हापूरची अोळख बनले.येथील थांब्याला आपसुकच "तावडे हॉटेल" हे नाव मिळाले.

१९८० च्या सुमारास शंकर कदम यांचे निधन झाल्यावर त्यांची मुले पांडुरंग, बाबासाहेब, निवृत्ती , केरबा,आणि मुलगी हौसाबाई यांनी काही काळ हे हॉटेल चालवलं.एव्हाना चहाबरोबर फरसाण,बर्फी,चिवडा,भजी हे खाद्यपदार्थ मिळु लागले होते.पण पांढरपेशी लोक या हॉटेल कडे वळत नव्हते.१९९९ ला अटलबिहारी वाजपेयी पंतप्रधान असताना पुणे बेंगलोर महामार्ग चार पदरी मंजूर झाला. याचे काम सुरू असताना जमीन संपादनात या हॉटेलचे अस्तित्व पुसले गेले.. त्या रस्त्याखालीच ‘तावडे हॉटेल’च्या खोपटाचा शेवट झाला. या गोष्टीला वीस वर्षे झाली, ‘तावडे हॉटेल’चं इथं कसलंही अस्तित्व नाही, पण ‘तावडे हॉटेल’च्या आठवणी जाग्या आहेत. त्यामुळेच ‘तावडे हॉटेल’ नसले तरीही त्याची ओळख मात्र राहिली अन् राहणारच आहे. आज येथे हॉटेल नाही पण "तावडे हॉटेल" चा थांबा आहे.आजही मी गांधीनगरला जातो त्यावेळी तावडे हॉटेलची हटकुन आठवण होते.
शब्दांकन-अनिल पाटील पेठवडगाव

9890875498

डॅशिंग खासदार उदयनराजे

2024-02-24T10:58:00.001+05:30

डॅशिंग खासदार उदयनराजे

राजा म्हटले की, रयतेला सांभाळून घेणारा, त्यांच्या अडीअडचणीला धावून येणारा, मदत करणारा, असा असावा. जनतेचे पाठबळ असलेले नेते राजकारणात फारच दुर्मिळ असतात. समाजकारणी, दानशूर व्यक्तिमत्व म्हणून त्यांना ओळखले जाते. सामाजिक बांधिलकी हे तत्व त्यांनी सुरुवातीपासून अंगिकारले आहे. राजेसाहेबांकडे आलेली व्यक्ती रिकाम्या हाताने परत कधीच जात नाही. अनेकांचे अश्रू पुसण्याचे काम राजेसाहेब करतात.

नावाप्रमाणेच नितीज्ञ, धर्मज्ञ, ध्येयसक्त, ज्ञानी, पराक्रमी असे महाराष्ट्राचे लाडके व्यक्तिमत्व म्हणजे खासदार उदयनराजे.

स्पष्टवक्ते, कुणाची भीड न ठेवणारे, सामान्य लोकांच्या अडचणींना धावून जाणारे अशावेळी कोणतीही जातपात, धर्म न बघणारे, भ्रष्टाचारी अधिकारी, वाईट प्रवृत्ती च्या विरोधात उभे राहणारे एकमेव राजकारणी, शिवछत्रपतीचे वंशज खासदार उदयनराजे भोसले.नजर जाईल तेव्हढी प्रजा अन् त्या प्रजेचा एकच राजा म्हणजे खासदार उदयनराजे भोसले.
खासदार उदयनराजे भोसले यांच्या कामाची पद्धत सातारकरांसाठी विशेषतः शासकीय अधिकारी आणि कर्मचारी यांना नवीन नाही. एखादे काम हाेत नसेल तर नागरीक उदयनराजेंकडे धाव घेतात. ते काम हाेवू अगर नये परंतु नागरीकांना उदयनराजेंना भेटल्यानंतर दिलासा मिळताे. उदयनराजेंच्या जलमंदिर पॅलेस येथे नागरीकांची गर्दी असते. आपले काम झाल्यानंतर नागरीक उदयनराजेंसमवेत छायाचित्र काढण्यास उत्सुक असतात. उदयनराजेही छायाचित्रसाठी शक्यताे काेणाला नाही म्हणत नाहीत.
उदयनराजेंनी मात्र आपल्याकडे पद असाे अथवा नसाे मी अखेरच्या श्वासापर्यंत तुमचाच राहीन. सेवा करीन असे समाजमाध्यमातून जाहीर केले आहे. त्यांच्या बेधडक स्टाईलचे व्हिडिअाे व्हायरल झालेच आहेत.गोरगरिबांचे उद्धारकर्ते, समस्यांचे मूळ माहित असल्याने आपल्या व्यापक दूरदृष्टीतून समस्या निवारण करणारे लोकव्यासंगी उदयनराजे अनेकांच्या गळ्यातील ताईत आहेत.

उदयनराजे यांनी सातारा शहरासाठी व जिल्ह्यासाठी बरेच काम केले आहे. साताऱ्यात खंडाळा तालुक्यातील शिरवळ, खंडाळा व लोणंद येथील औद्योगिक क्षेत्राचा विकास त्यांच्या काळातच झाला. सातारा शहर झोपडपट्टी मुक्त करण्यासाठी त्यांनी प्रयत्न केले आहेत. झोपडपट्टी धारकांना पक्की घरे बांधून देण्यात ते प्रयत्नशील आहेत.उदयनराजे यांना सत्तेची दारे नेहमीच उघडी राहिली, याला कारण त्यांचे समाजकारण. प्रत्येक कामात उत्कृष्टता यायला हवी हा त्यांचा आग्रह असतो म्हणूनच राजकारणापलिकडे जाऊन शैक्षणिक, क्रीडा, सामाजिक, औद्योगिक, सांस्कृतिक, अध्यात्मिक अशा ज्या क्षेत्रात त्यांनी पाय ठेवला तेथे उल्लेखनीय कामगिरी करून दाखविली.

लोकसभा, विधानसभेची असो महापालिकेची कोणतीही निवडणूक न लढवण्याची घोषणा करणारे उदयनराजे हेच ’किंग’मेकर ठरतात. विषय जिथे गंभीर तिथे लोकनेते उदयनराजे खंबीर! त्यामुळे कोणतेही प्रश्न सोडविले जातात.

उदयनराजेंची बिनाधास्त स्टाइल आणि बेधडक स्वभाव अनेकांना आवडतो. त्यात उदयनराजे भाषणाला उभे राहिले की मग त्यांच्या प्रत्येक डायलॉगवर टाळ्या आणि शिट्ट्यांचा आवाज सुरु होतो.

🔹 उदयनराजेंचे गाजलेले डायलॉग

⌨️ "यांना काय जमतं? धऱणात पाणी नाय साठलं की तिथं मुतायचं. नाही तर या रामराजेंनी सांगायचं की मी सर्व नीरा देवघर कोळून प्यायलोय"
⌨️ एक युगपुरुष कधीतरी जन्माला येतो ते म्हणजे शिवाजी महाराज, जाणता राजा फक्त आणि फक्त शिवाजी महाराजच आहेत. इतर कुणालाही जाणता राजा उपाधी देणं याचाही मी निषेध करतो"
⌨️ पक्षबिक्ष गेला खड्ड्यात, साताऱ्याची जनता हाच माझा पक्ष. उदयनराजे स्वतंत्र आहेत. मी राष्ट्रवादीकडे तिकीट मागायला गेलो नव्हतो'
⌨️ "खूप प्रेम करतो तुमच्या सातारकरांवर माना अगर न माना. फरक पडणार नाही…तेव्हा आणि आजसुद्धा… स्टाईल इज स्टाईल"
⌨️ एक बार जो मैने कमिटमेंट कर दी तो मै अपने आप की भी नही सुनता, स्टाईल इज स्टाईल"
⌨️ चुकीला माफी नाही आणि उदयनराजेकडून तर अजिबात नाही...कोणीही आणि कोणताही पक्ष असू द्या..कोणीही कितीही मोठा असला तरी चुकीला माफी नाही
⌨️ "अजून काय केस होणार आणि काय...लोकांसाठी केसेस छाताडावर झेलण्याची माझी तयारी आहे"
⌨️ आमच्या मुसक्या बांधण्याची मजल आज नाय उद्या नाय आणि भविष्यकाळात कुणाची नसणार…कॅमेऱ्यात सांगतोय…परत सांगितलं नाय म्हणून सांगायचं नाय
⌨️ "मला हवं तसंच मी राहणार. राजघराण्यात जन्माला आलो असलो तरी मी स्वतःला हवं तसंच राहतो. दुसरे लोक काय बोलतात याची मला पर्वा नाही"
⌨️ "माझ्याविरोधात ब्र शब्द काढला तर ध्यानात ठेवा मी बांगड्या घातलेल्या नाहीत आणि घालणार नाही. कोणी काहीही बोलायचं आणि मी ऐकून घ्यायचं असं कोणी सांगितलं"

एक आठवण.रेडिआोची, जी मला खास बनवते

2024-02-13T19:46:00.001+05:30

एक आठवण रेडिआोची, जी मला खास बनवते.

आज खूप दिवसांनी मला आमच्या फिलिप्स रेडीओची आठवण झाली. आठवण एवढ्याच साठी म्हटलं आपल्या प्रत्येकाच्या आयुष्यात त्याचं एक वेगळ स्थान होतं ....कारण त्या रेडिओच्या जमान्यात आपण लहान होतो. आणि रेडिओ आपल्या घराचा कुटुंबाचा एक सदस्य होता.
मला नक्की आठवत नाही मी तिसरीला होतो तेव्हापासून आमच्या घरात रेडीओ होता.....फिलिप्स कंपनीचा तो रेडिओ त्याला चामड्याच एक भक्कम कव्हर होतं..आणि गळ्यात अडकावायला त्याला चामड्याचा एक पातळ पट्टा होता
त्या काळी रेडिओला वर्षाला सहा रुपये लायसन्स असायचे .... आणि घरात आमचा मुलांचा हात पोहोचणार नाही अश्या ठिकाणी लाकडी खुंटीला त्याचे स्थान असायचे..!!
आमचा हा रेडिओ शेलावर चालायचा.... एकाचवेळी तीन शेल टाकावे लागायचे... तेव्हा एव्हरेडी आणि निप्पो कंपनीचे शेल मिळायचे.....एव्हरेडी च्या त्यावरच काळं मांजर ९ च्या आकड्यातून उडी मारताना अजुनही डोळ्यासमोर आहे...!!काही दिवसांनी हे शेल उतरायचे म्हणजे त्यांची पावर संपायची मग हे शेल आम्हाला गाडी गाडी खेळायला मिळायचे....
आमच्या रेडिओला खालच्या बाजुला एक चालु-बंद करण्याचे चे व आवाजाचे असे एकच बटन होते.....त्याच्या वरती केंद्र बदलवण्याचे एक बटण असायचे.... वरच्या बटनाच्या फिरवण्यानुसार एक काचेच्या आत असणारी लाल पांढरी काडी मागे पुढे व्हायची.....व त्यानुसार कार्यक्रम बदलायचे...!!
रेडिओला पाठीमागून एक छोटा खटका होता त्याला आम्ही बँड बटन म्हणायचो....तो खटका मागे-पुढे केला कि आम्हाला न समजणाऱ्या भाषा ऐकू यायच्या...मग, त्यामुळे आम्ही त्या खटक्याला सहसा हात लावत नसायचो...
पहिले दोन तीन वर्ष मला कुणी रेडिओला हात लावून दिल्याचे आठवत नाही, पण मला कळायला लागलं आणि माझा हात खुंटीला पोहचला तसा घरातला रेडीओ माझा दोस्त बनला....मी सहावीला गेल्यानंतर मग मी घरात असताना कुणाला रेडिओला हात लावून देत नव्हतो...
सकाळी सहा वाजता एका विशिष्ट धुन ने घरातील रेडिओ चालू व्हायचा.....एक मिनिटाची ती धून बंद होताच –आपोआप ‘’वंदे मातरम्’’ सुरु व्हायचा अन मग दिल्ली केंद्रावरुन प्रक्षेपित होणार्‍या व पुणे केंद्राहुन सहक्षेपित हिंदी बातम्या प्रसारित व्हायच्या... --- "”ये (थोडा श्वास घ्यायचा,मग ) आकाशवाणी है" अब देवकी नंदन पांडे से समाचार सुनिये””...हा आवाज तेव्हा देशाचा आवाज झाला होता...!!
मग प्रभात वंदन व लगेच भक्तीगीतांचा कार्यक्रम सुरु व्हायचा----
पंडित भीमसेन जोशी यांची ‘’भेटी लागी जीवा लागलेसी आस,...पाहे रात्रंदिवस वाट तुझी---’भेटी लागी जीवा लागलेसी आस’’’ ---किंवा---मोठी ताण आवळत '”जे का रंजले गांजले' त्यासी म्हणे जो आपुले...” अशी भक्ती गीते ऐकू येऊ लागताच शेतातली ,रानावनातली,गावातली माणसं जागी होवू लागायची...

घनश्याम सुंदरा, श्रीधरा अरुणोदय झाला....उठी लौकरी वनमाळी उदयाचळीं मित्र आला....आनंदकंदा प्रभात झाली..उठी सरली राती...काढी धार क्षीरपात्र घेऊनी..धेनू हंबरती... लक्षीताती वांसुरेंहरी धेनुस्तनपानाला.....या भूपाळी बरोबर आमचा शेतकरी चरवी आणि बदली घेवून गोठ्ठ्याकडे निघायचा....गाईची धार काढता काढता या भक्तिरसात न्हावून जायचा...
लता मंगेशकर यांची “'रंगा येई वो रे...विठाई विठाई माझी कृष्णाई---कान्हाई $$”' किंवा “पैल तोहे कावू कोकताहे, शकून गे माहे सांगताहे... पैल तोहे कावू कोकताहे.”” ..अशी अनेक गाणी ऐकत आमची माय घरातील सडा-सारवन करायला सुरुवात करायची..... आम्ही गोधडीत असतानाच हे सारं ऐकायचो...गोधडीत असतानाच हि गाणी ऐकत ऐकत आम्ही मोठ्ठं झालो....अन नकळत अध्यात्माचे संस्कार आमच्यावर घडून गेले...!!
सकाळी चहा पीत असताना ६:५५ ला संस्कृत बातम्या चालू व्हायच्या ते आम्हाला काही कळत नव्हतं पण दररोज ते सुरुवातीच पठण ऐकून--- "इयं आकाशवाणी | संप्रति वार्ता: श्रूयन्ताम् | प्रवाचकः बलदेवानन्द सागरः |..." हे आमचं पाठ झाल होतं.....पुढे आम्ही कॉलेजला जाईपर्यंत किती तरी वर्षे तोच आवाज होता..!!. संस्कुत कुणाला काही समजत नसल्याने जनावरांचा चारापाणी तेव्ह्ढया वेळेत होवून जायचा..आपण वाचत आहात माहिती सेवा ग्रूप पेठवडगावची पोस्ट,सकाळी सात वाजता पाच मिनिटाच्या हिंदी बातम्यांच्या सुरुवातीला बातमीदार एक आवंढा गिळून--- "”ये (थोडा श्वास घ्यायचा, मग) आकाशवाणी है" अब सुब्रम्हन्यन स्वामी से समाचार सुनिये””...अन घराघरातून चला शाळेत निघा अशी आकाशवाणी निघायची...
बरोब्बर सात वाजून पाच मिनिटांनी घोषणा ऐकू यायची...
आकाशवाणी पुणे! भालचंद्र कुलकर्णी आपल्याला प्रादेशिक बातम्या देत आहेत!!"—ठळक बातम्या--:

असं त्यांनी म्हंटली की बरोबर आमचा शाळेत जायचा टाईम व्हायचा.....!!
कधी कधी सकाळी शाळेला उशीर होतोय असं वाटल्यानं आई म्हणायची---“”आवर मेल्या ”” –तर मी तिला म्हणायचो अजून बातम्या नाही लागल्या.....असं रेडिओ वर आमच्या वेळा चालू व्हायच्या..... घड्याळ कुणाच्या घरी होतं.????
सकाळी सव्वा सातला आम्ही पोरं शाळेत जायचो ते पुन्हा अकरा वाजता घरी यायचो.
संध्याराळी साडेसहा वाजता “कामगारांसाठी” असा पुन्हा एक विरुगंळ्याचा कार्यक्रम लागायचा...त्यात लोकसंगीत, लोकगीतं, कोळीगीत,भारुडे,अशा गाण्यांचा भरणा असायचा..थकून भागून घरी आल्यावर जमिनीला पाठ टेकवून ..शाहीर विठ्ठल उमप, अनंत फंदी यांची कितीतरी गाणी त्यावेळी ऐकलीय --- “”बिकट वाट वहिवाट नसावी, धोपट मार्गा सोडु नको---संसारामधी असा आपला, उगाच भटकत फिरु नको”” हे गाणं आजही कानात गुणगुणतय..!!
संध्याकाळी साडेसहाला शेतकऱ्यांच्या साठी दररोज एक आपली शेती नावाचा अर्ध्या तासाचा प्रायोजित कार्यक्रम लागायचा.....लहान असल्यानं शेतीतील कार्यक्रमाचा काहीच कळायचं नाही पण-------“”झुळझुळ पाणी आणायचं कुणी??---सांगतो राणी---फिनोलेक्सनं आणलं पाणी, शेतं पिकली सोन्यावाणी.... फिनोलेक्स””...हि मध्येच वाजणारी जाहिरात बरोबर म्हणायचो...

रात्री घरात अंगणात/घरात गाद्या, गिरद्या, गोधड्या, वाकळ असं काही बाही टाकून झोपण्याची तयारी केलेली असायची अन नेमकं त्याच वेळी जुन्या हिंदी गीतांचा कार्यक्रम चालू व्हायचा....मग मोकळ्या हवेत अंथरुणावर लोळत पडत हि सुमधुर श्रवणीय गाणी ऐकत कधी झोपी जायचो ते कळत पण नसायचं....!!
रेडिओच्या खुप आठवणी आपण साऱ्यांनीच जपल्या आहेत.....निर्जीव असला तरी, घराघरातील तो एक हक्काचा आपलेपणाचा सदस्य होता.....एकवेळ आपण चुकू पण तो कधीच चुकत नव्हता......अचूकता तर इतकी की,-----
"तीनशेअठ्ठ्यात्तर अंश सात आठ मीटर्स अर्थात सातशेब्याण्णव किलोहर्ट्झ" वर ऐकू येणार्‍या आकाशवाणी पुणे केंद्रातून "सकाळचे सात वाजून पंचावन्न मिनिटं आणि अठरा सेकंदं झाली आहेत" हा सकाळच्या आवाजाचा तपशील आजही कानात अन मनात घट्ट बसलाय....
समोर रेडिअो असायचा--:”स्वये श्रीरामप्रभु ऐकती..कुश लव रामायण गाती....कुश लव रामायण गाती...” ग दि माडगुळकर आणि सुधीर फडके यांनी सादर केलेला आणि वर्षभर चाललेल्या गीतरामायणाची धून घराघरातून ऐकू यायची....... ते सादरीकरण इतकं प्रभावी असायचं कि प्रत्यक्षात काही जण ते ऐकत असताना भावुक व्हायचे....काही डोळ्यांच्या कडा पुसायचे....!!!
दर बुधवारी रात्री रेडिओ सिलोनवर लागणारी बिनाका गीत माला हा कोणतं गाणं या आठवड्यात किती नंबरला आहे..???. याबाबतचा एक तासाचा कार्यक्रम लागायचा.... त्यात ते अमिन सयानीचे निवेदन----“”भाईयो और बहेंनो, तो चलो देखते है, इस हप्ते में पायदान नंबर चार पे कौनसा गाना है..????””
हे असं त्यांनी म्हंटल कि, आमच्या मुलांच्या त्या गाण्यावरुन पैजा लागायच्या.....कोण जिंकतंय कोण हरतयं यापेक्षा आपला अंदाज बरोब्बर आल्याचा आनंद अधिक असायचा.....तो अमीन सयानी म्हणजे प्रत्येकाला आपल्या घरातील माणूस वाटायचा--- इतकं जिवंत ते सादरीकरण कानाला अन मनाला भावायचं..!!
असाच रात्री ९ वाजता प्रसारीत होणारा आणखी एक साप्ताहिक लोकप्रिय कार्यक्रम मराठी चित्रपट संगीताचा कार्यक्रम “आपली आवड” ---- ज्यात पत्राने लोक मराठी गाणी आकाशवाणी केंद्राला कळवायचे आणि मग ज्या गाण्यासाठी जास्त पत्रं आलीत ती गाणी मग आपल नावं घेवून त्या कार्यक्रमात लावली जायची....!!
सूर्य मावळतीला गेल्यावर संध्याकाळी सांजधारा म्हणून एक भावगीतांचा कार्यक्रम चालू व्हायचा—“”अशी पाखरे येती, आणिक स्मृती ठेवुनी जाती----”” किंवा ‘’”संथ वाहते कृष्णामाई, तीरावरल्या सुख दुःखाची जाणीव तिजला नाही..... संथ वाहते कृष्णामाई’’’’ ही आणि अशी अनेक अरुण दाते आणि सुधीर फडके यांनी गायलेली भावगीते आजही मनात घर करून उभी आहेत..!!
दुपारी बारा वाजता नाट्यगीतांचा कार्यक्रम असायचा तो सुरु झाला कि आमच्या डोळ्याला तार यायची....घरातील मोठी माणसं ते ऐकतच दुपारची वामकुक्षी घ्यायचे.....
रविवारी सकाळी नऊ वाजता मुंबई केंद्रावर “बालदरबार” हा एक तासाचा आमच्या आवडीचा कार्यक्रम लागायचा.....आम्ही गल्लीतील आणि गावातील मित्र मैत्रिणी रेडिओच्या भोवती गोल बसून तर काही तोंडाची हनुवटी दोन्ही हाताच्या पंज्यावर ठेवून पोटावर पसरुन हा कार्यक्रम ऐकायचे.....हा कार्यक्रम आवडला म्हणून मुंबई केंद्राला सर्वात जास्त पत्रं पाठवणारा माझ्या गावातून मीच असायचो....!

असाच एक साडेनऊ वाजता रेडिओवर 'गम्मत-जम्मत' हा लहान मुलांचा कार्यक्रम लागायचा....”'गम्मत जम्मत. या या या गम्मत जम्मत. ऐका हो गम्मत जम्मत. या या या ढिण्चॅक ढिण्ण, ढिण्चॅक ढिण्चॅक ढिण्ण'” अशी त्या कार्यक्रमाची सुरुवात सुरु व्हायची.... त्यातलं शेवटचे 'गम्मSSSSत जम्मSSSSत' हे शब्द कानावर आले कि आम्ही मुलं हात वर करून ते शब्द त्या रेडिओ सोबत म्हणायचो---!!
पुढे कॉलेजला गेल्यावर कार्यक्रमाची आवड बदलली.....पण रेडिओची आवड तशीच राहिली, मग त्याकाळी रात्री ११ वाजता विविध भारतीवर जुनी गाणी लागायची ती गाणी लागली कि ती ऐकावी वाटायची मग आमची आई म्हणायची—“”मेल्या मुडद्या,झोप आता... काईम रेडव बोकांडी लागतो----.”” ती असं म्हणाली कि, मी गोधडीत रेडिओ घेवून ती गाणी ऐकायचो...व तसाच रेडिओ सोबत झोपी जायचो...!
सकाळी उठून पाहिलं कि रेडिओ खुंटीला अडकवलेला दिसायचा....
क्रिकेट समजायला लागल्यावर जेव्हा कधी भारताचा सामना पाकिस्तान बरोबर असेल त्यावेळी रेडिओ ची क्रेझ वाढायची....ज्यांच्याकडे रेडिओ नाही ते सर्व मित्र एकत्र गोळा होवून माझ्याकडे यायचे किंवा ज्यांच्याकडे रेडिओ आहे तिथे सामना सुरु होण्यापूर्वीच जमायचे....
मग आम्ही ते सामन्याचं ‘धावतं वर्णन’ ‘आँखो देखा हाल’ अर्थात कॉमेंट्री रेडिओवर ऐकायचो.... धावतं वर्णन करणारा अगदी रसभरीत वर्णन करीत असल्यामुळे डोळ्यांसमोर संपूर्ण चित्र उभं राहायचं......
बीस या बाईस कदमोंका लंबा रनअप’ असं म्हटलं रे म्हंटल की डोळ्यांसमोर हातात चेंडून घेऊन धावणारा तो वासीम अक्रम डोळ्यापुढे उभा रहायचा......और गेंद को सिधी दिशा से खेल दिया है मिडॉन कि तरफ एक रन के लिये.......””फिर अगली गेंद गावसकर के लिये .........और बहोत हि शानदार ढंग से खेला है इस गेंद को----‘बंदूक से निकली गोली की तरह गेंद बाऊंड्री लाईन के बाहर”” असं म्हटलं की अत्यंत वेगाने सीमारेषेकडे जाणारा चेंडू दिसायचा.....आणि आम्ही सारे चक्क मैदानात असल्यासारखे ओरडायचो.....”फोर्र्रर्र्रर्र रन...”
षटक संपायचं--- कपिलदेव बँटिंग ला आलेला असायचा...
ओव्हर कि पहली गेंद,--इम्रान कि गेंद का सामना कर रहे है, कपिलदेव -------“‘और ये......?????…’”
????????????????????
असं म्हणून थबकणारा धावत वर्णन करणाऱ्याचा आवाज हृदयाची धडधड वाढवायचा.......नक्की काय होतंय ते कळायला मार्ग नसायचा कारण प्रत्यक्षात स्टेडीयम वर असलेल्या लोकांचा आवाज पार आमच्या रेडिओ मधून बाहेर यायचा......गलका थांबेपर्यंत मध्ये घेतलेली हि क्षणभर विश्रांती आम्हांला पोटात गोळा आणायची......
बहुतेक ‘आऊट’ असंच आमच्या सर्वांच्या मनात यायचंच... आणि त्याचवेळी ‘”ये लगा सिक्सर’’ ...बॉल सिधी बॉन्ङी लाईन के उपर से दर्शको में “”....असे काहीतरी शब्द यायचे आणि जीव भांड्यात पडायचा....!!....अशा वेळी नेमका माझा बाप मला तंबाकू ची पुडी आणायला सांगायचा....
तुमच्या हि रेडिओच्या काही आठवणी नक्की असतील..... या आणि अशा कितीतरी रेडिओच्या आठवणी मनात आजही घर करून उभ्या आहेत......
खूप काही लिहावं वाटतं,पण शब्दाला खरंच मर्यादा पडल्या आहेत म्हणून आता पुन्हा थांबतो -----:
खरं सांगायचं तर रेडीओ एकेकाळचा सखा आज अडगळीत गेलाय.... आणि मनाचा तो रसिक कोपरा सुना झालाय..... रेडीओची जागा टिव्हीने घेतली पण टिव्ही वरची गाणी श्रवणीय होण्यापेक्षा प्रेक्षणीय होत गेली डोळे सुखावले पण कान आणि मन मात्र त्या जुन्या आठवणीत गुरफटुन राहिले
-अनिल पाटील पेठवडगाव
_____________________________
फेसबुक लिंक http://bit.ly/2ZbbiGT

कोरा लिंक http://bit.ly/2LQa8NU

प्रभू श्रीरामजन्माची जन्मतारीख किती आहे?

2024-01-22T10:39:00.004+05:30

प्रभू श्रीरामजन्माची जन्मतारीख किती आहे ?

भारतीय पुराणांमधील ज्या महाकाव्यांना धर्मशास्त्रा इतका महत्वाचा दर्जा दिला आहे, त्यातील एक म्हणजे रामायण.
आदर्श संस्कार आणि नीतिमूल्यांचा ठेवा म्हणून रामायण नेहमीच शिरोधार्य मानलं गेलं आहे. प्रभू श्रीरामचंद्रांना साक्षात् देव मानलं जातं. तरीही त्यांच्या अस्तित्वावर नेहमीच प्रश्नचिन्ह उभं केलं गेलं होतं. अयोध्येतील राममंदिराच्या वादावरही रामजन्माच्या सत्यतेविषयी शंका उपस्थित होत होती.

मात्र, दिल्ली येथील ‘इन्स्टिट्यूट फॉर सायंटिफिक रिसर्च ऑन वेदाज’ या संस्थेने प्रत्यक्षात प्रभू श्री रामचंद्रांच्या अस्तित्वाचे पुरावे मिळवले असल्याचा दावा केला आहे. ‘प्लॅनेटेरियम’ सॉफ्टवेअरच्या मदतीने संशोधकांनी हे पुरावे शोधले असल्याचं सांगितलं जात आहे.
या संस्थेच्या संचालक सरोज बाला यांनी या संदर्भात माहिती दिली. प्रभू रामाचा जन्म १० जानेवारी ५०१४ इ.स.पूर्वी झाला होता. ज्या दिवशी रामाचा जन्म झाला तो चैत्र महिना होता व त्या दिवशी शुक्ल पक्ष नवमी होती. तसेच दुपारी १२ ते २ यावेळेदरम्यान रामाचा जन्म झाला होता. या संशोधनानंतर अनेक पौराणिक घटनांचा आढावा जगासमोर आणण्यासाठी शास्त्रज्ञांनी दिवस-रात्र मेहनत करावयास सुरुवात केली आहे.

खगोलशास्त्रीय गणितांनी या काळाचा वेध घेण्यात येत आहे. त्या काळातील घटनांची सत्यता पारखून घेण्यासाठी प्लॅटिनम सॉफ्टवेअरवरील आकडेमोड उपयोगी पडत आहे. रामायणातील भौगोलिक आणि शास्त्रीय घटनांचा वेध घेत प्रभू रामचंद्रांचा काळ, त्यांचं अस्तित्व आणि तत्कालीन भारत यांचा अभ्यास करता येऊ शकतो. यामुळे हिंदू महाकाव्यांना भक्कम आधार मिळेल.रामायणाचा काळ शालिवाहन आणि विक्रमादित्य संवत्सराच्या कितीतरी आधीचा. युगाब्दच्या पण आधीचा. एखाद्या घटनेपासून वर्ष मोजण्याची पद्धत आतासारखी नव्हती, त्यामुळे रामाच्या जन्माचे वर्ष कोणते, हे शोधण्यासाठी आधार घ्यावा लागतो तो भगवतगीतेतील कालगणनेचा. श्रीरामांच्या जीवनाची कथा महर्षि वाल्मीकि यांनी प्रथम 'रामायण'मध्ये कथन केली होती जी श्री राम अयोध्याचा राजा म्हणून अभिषेक झाल्यानंतर लिहिली गेली होती, महर्षि वाल्मीकीने खगोलशास्त्राची खूप माहिती घेतली होती कारण त्यांनी महत्त्वपूर्ण विषयावर खगोलीय संदर्भ दिले आहेत. श्री रामाच्या जीवनाशी संबंधित तारखा ज्या राशीच्या नक्षत्र आणि अन्य दृश्यमान तारे (नक्षत्र) यांच्यानुसार ग्रहांच्या स्थान दर्शवितात. 25690 वर्षात ग्रह आणि नक्षत्रांप्रमाणेच राशी नक्षत्र आणि विषुववृत्तांच्या समान स्थितीची पुनरावृत्ती होत नाही. इंग्रजी कॅलेंडरनुसार या घटनांच्या अचूक तारखांना अनुरूप ‘प्लेनेटेरियम गोल्ड’ नावाच्या सॉफ्टवेअरमध्ये वाल्मीकि रामायणात दिलेल्या श्री रामच्या जीवनातील महत्त्वाच्या घटनांच्या ग्रहांच्या संरचनेची अचूक माहिती प्रविष्ट केल्यावर माहिती मिळू शकते

रामाच्या जन्म वेळेचे वाल्मिकींनी करून ठेवलेले अचूक आकाशनिरीक्षण अद्भुत आहे. ती आकाशनिरीक्षणे हजारो वर्ष ज्या संस्कृतीने टिकवून ठेवली, ती संस्कृती महान आहे. ज्या परंपरेने वर्षानुवर्ष चैत्र शुद्ध नवमीला रामजन्मोत्सव साजरा केलाय ती परंपरा धन्य आहे!

वाल्मकी यांचा तपशील

रामायणातील 1/18/8-10 मधील आदिकवी वाल्मिकी यांनी तपशिल दिले आहेत की श्री रामांचा जन्म चैत्र महिन्याच्या 9 व्या तिथीला दिवसाच्या वेळी झाला होता, जेव्हा वेगवेगळ्या ग्रहांची दृश्य राशी नक्षत्र आणि नक्षत्र (दृश्यमान तारे) अशी होते

1. मेष मध्ये सूर्य

2. तुला राशीत शनि

3. कर्कातील बृहस्पति

4. मीन मध्ये शुक्र

5. मकर मध्ये मंगळ

6. चैत्र महिना

7. अमावस्या नंतर नववा दिवस

8. कर्क म्हणून लग्न

9. मिथुन नक्षत्रातील नक्षत्र पुनर्वसू (पोलक्स) जवळ चंद्र.

१०. चंद्र आणि गुरू एकत्र कर्क राशीत चमकत होते.

हा डेटा 'प्लेनेटेरियम गोल्ड' सॉफ्टवेअरमध्ये प्रविष्ट केला गेला होता, परिणामी असे सूचित केले गेले होते की अक्षांश / रेखांश पासून पाहिले तर वर्ष 5114 बीसी मध्ये 10 जानेवारी दुपारच्या वेळी ग्रह / तार्‍यांच्या दृष्टीकोनातून नेमके हेच स्थान होते.अयोध्या (25 ° एन 81 ° ई). अशा प्रकारे श्री राम यांचा जन्म इ.स.पू. 5114 मध्ये 10 जानेवारी रोजी झाला. सौर कॅलेंडरला चंद्राच्या कॅलेंडरमध्ये रूपांतरित करण्यासाठी सॉफ्टवेअरचा वापर करून, ही तारीख ‘चैत्र’ महिन्यातील शुक्ल पक्षाच्या 9 व्या दिवसाची देखील झाली आणि दुपारी 12 ते 1 या वेळेत असल्याचे आढळले. आजवर संपूर्ण भारतभरात रामनवमी साजरी केली जाते तेव्हा हीच वेळ व तारीख आहे

महाभारत द्वापार युगाच्या शेवटी झाले म्हणजे 5,122 वर्षांपूर्वी, व रामायण त्रेता युगाच्या शेवटी झाले म्हणजे 8,69,122 वर्षांपूर्वी झाले. त्या काळाचे साधूसंत लाख लाख वर्षे जगतं. सध्याचा कलियुगाचा शेवट 4,26,878 वर्षांनी होणार आहे.

श्रीरामाचा जन्मदाखला

जन्म दिवस - चैत्र शुद्ध नवमी, शके पुर्व 8,78,180 किंवा इ.स. पुर्व 8,78,102

बाळाचे नाव - राम

आईचे नाव - कौसल्या

वडिलांचे नाव - दशरथ

कुळाचे नाव - इक्ष्वाकु

पूर्वज - ५० पूर्वजांची नावे

जन्मस्थान - अयोध्या, शरयू नदी किनारी राजप्रासादात.

वेळ - दुपारी 12 वा.

आज पासून - 8,80,122 वर्षांपूर्वी

संकलक - ऋषी वाल्मिकी

रामा अगोदर 6 अवतार झालेत त्यांचा काळ काढला तर सगळ्यांचे डोळे पांढरे होतील. रामायण व महाभारत या मध्ये 8,64,000 वर्षांचे अंतर आहे.यामध्ये 5-10 वर्षे कमी-जास्त होऊ शकतात पण अचुकता ९६℅ तरी आहे.

राम यांच्या वनवासाची तारीख

वाल्मिकी रामायणात असा उल्लेख आहे की, अयोध्या कांड (2/4/18)) मध्ये दशरथ श्री राम यांना राजा बनवू इच्छित होता कारण सूर्य, मंगळ आणि राहू यांनी आपल्या नक्षत्रला वेढले होते आणि अशा ग्रहांच्या स्थितीत राजा मरतो किंवा षडयंत्रांचा बळी ठरतो. . राजा दशरथाची राशी मीन होती आणि त्याचे नक्षत्र रेवती होते. हे ग्रह स्थान इ.स.पू. जानेवारी 5089. रोजी अस्तित्वात होते आणि याच दिवशी श्री राम यांना 14 वर्षे अयोध्या सोडून जावे लागले. अशाप्रकारे त्यावेळी ते 25 वर्षांचे होते (5114-5089) आणि वाल्मिकी रामायणात असे अनेक श्लोक आहेत ज्यावरून असे दिसून येते की श्री राम अयोध्या सोडून 14 वर्षांच्या वनवासात असताना 25 वर्षांचा होता.

इतर महत्त्वाच्या तारखा

एकाच वेळी बारा नक्षत्रांपैकी फक्त सहा क्षितिजेच्या वर आहेत. वाल्मीकि रामायणात हनुमानाने श्रीलंका ते समुद्रच्या मध्यभागी सनाभ टेकडीकडे परत जाण्याच्या प्रवासादरम्यान आठ नक्षत्रांचे ग्राफिक व काव्यमय तपशील दिले आहेत ज्यांना पहाटे साडेसहा ते अकरा या वेळेत पहाटे साडेचार तास लागले. लंका येथून 14 सप्टेंबर 5076. रोजी सकाळी सॉफ्टवेयरद्वारे व्युत्पन्न केलेल्या आकाश दृश्यासह, पाचव्या अध्यायातील सर्ग (57 (1,2,3,)) मध्ये वर्णन केलेल्या आठ नक्षत्रांच्या संदर्भातील ग्रह आणि नक्षत्रांचे हे सर्व तपशील.
वाल्मिकी रामायणातील इतर वेगवेगळ्या अध्यायांमध्ये वर्णन केलेल्या ग्रहांच्या संरचनेच्या आधारे, रावणाची हत्या केल्याची तारीख 4 डिसेंबर 5076 ई.पू. आहे आणि श्री राम यांनी 2 जानेवारी, 5075 ई.पू. रोजी वनवास 14 वर्षे पूर्ण केली आणि त्यादिवशी चैत्र महिन्यात शुक्ल पक्षाची नवमी होती. अशा प्रकारे श्री राम 39 वर्षांचे (5114-5075) वयाच्या अयोध्येत परत आले होते.

14 वर्षांच्या वनवासात श्री राम यांनी भेट दिलेल्या ठिकाणांचा अनुक्रमिक तपशील: भौगोलिक पुरावे

👉अनेक संशोधकांनी, विशेषत: डॉ. राम अवतार यांनी 14 वर्षांच्या वनवासात श्री रामांनी भेट दिलेल्या ठिकाणांवर संशोधन केले. श्री राम यांनी वाल्मिकी रामायणात भेट दिल्याप्रमाणे ते क्रमशः स्थळांवर गेले. अयोध्यापासून प्रारंभ करून ते रामेश्वरमला गेले. त्यांना 189 पेक्षा जास्त (+60 नंतर ओळखली गेलेली) ठिकाणे सापडली, त्यापैकी बहुतेक अजूनही श्रीराम आणि सीतेच्या जीवनाशी संबंधित असलेल्या घटनांशी संबंधित स्मारक आहेत आणि रामायणात दिलेल्या वर्णनाशी देखील जुळतात.

राममंदिर लढ्यातील अदृश्य सेनापती - पी व्ही नरसिंह राव

2024-01-21T22:29:00.000+05:30

राममंदिर लढ्यातील अदृश्य सेनापती - पी व्ही नरसिंह राव

प्रभू श्रीराम अयोध्येत त्यांच्या जन्मस्थानी विराजमान होत आहेत, आणि हा सोहळा सगळं जग पाहणार आहे.गेली पाचशे वर्षे हिंदू समाजाला यासाठी अगदी जीवघेणा संघर्ष आणि प्रतिक्षा करावी लागली,लक्षावधींना प्राण अर्पण करावे लागले.यातीलच एक कॉंग्रेस नेता न बोलता पक्षाच्या प्रतिमेला तडा न जाऊ देता मुकपणे बाबरी मस्जिद ला कोसळत असताना पडदयाआडुन सुत्रे चालवत होता त्या रामभक्ताचे नाव होते पामुलपुर्ती व्यकंट नरसिंहराव.

१९९२ मध्ये केंद्रात कॉंग्रेसचे पी. व्ही.नरसिंहराव यांचे सरकार होते.त्यावेळी रामजन्मभूमी वाद गाजत होता.अशातच एक माहिती सरकारला समजली की, जयपुर राजघराण्यातील सिटी पॅलेस संग्रहालयात ४०० वर्षापूर्वीचा अयोध्या येथील रामजन्मभूमीचा नकाशा आहे. जो त्यांच्याकडे एका साधुने दिला होता.या नकाशात असे स्पष्ट दर्शविण्यात आले होते की, तेथे ४०० वर्षापुर्वी मस्जिद नसुन राममंदिर होते.आणि हा मोठा पुरावा मानला जात होता.महाराजा भवानीसिंह यांची मुलगी दियासिंग यांनी सांगितले की, ते रामपुत्र कुश यांचे ३०७ वे वंशज आहेत. त्यांनी तसा पुरावा देखील सादर केला.
यावेळी सरकारने जयपुर राजघराण्यावर दबाव टाकून हा नकाशा मिळवला.तोपर्यन्त अयोध्या मध्ये कारसेवा चालली होती.न्यायालयात वादविवाद चालुच होता.पण संथगतीने चालणारया न्यायप्रकियेमुळे रामभक्त कंटाळले होते.आणि तो दिवस उजाडला. मार्गशीर्ष शुद्ध द्वादशी शालिवाहन शक १९१४ म्हणजे विक्रम संवत्सर २०४९ चा तो महान दिवस (६ डिसेंबर १९९२) जगाच्या इतिहासात अहिंसक रक्तविहीन क्रांती म्हणून गणल्या गेला. शतका शतकांच्या गुलामीवर प्रहार करणाऱ्या रामभक्त करसेवकांचे ते शौर्य नाकारणे शक्यच नाही... पण ती क्रांती रक्तविहीन होण्यासाठी कॉंग्रेसचा एक रामभक्त पडद्याआडून हालचाल करत होता, ज्याचे 'ते' नियोजन जगानेच नव्हे तर सळसळत्या रक्ताच्या रामभक्तांनीही लक्षात घेतले नाही. कारण मंचावर चाललेल्या हालचाली प्रत्यक्ष दिसत होत्या, पण मंचाआडचे त्याचे खरे नियोजन अगदी बुलेटप्रूफ होते.देवभूमी, पुण्यभूमी भारताला जवळपास बाराशे वर्षांचा काळ अत्यंत प्रतिकूलतेत काढावा लागला.अधर्मी, असंस्कृत रानटी टोळ्यांनी आमचे, आमच्या मातृशक्तिचे, संपत्तीचे अक्षरशः लचके तोडून इथे जणू स्मशान करून टाकलं.उध्वस्त झालेली हजारो देवालये, भस्मसात झालेली भव्यदिव्य ग्रंथालये, भग्नावस्थेत गतकालाच्या सांस्कृतिक श्रीमंतीच्या खुणा अंगावर वागवणारे जीर्णशीर्ण राजप्रासाद,वास्तू, आणि हे सारे भयग्रस्त होवून भकास चेहऱ्याने ज्यांना पहावे लागले,सोसावे लागले, असे आमचे दुर्दैवी पूर्वज! आणि ती वेळ आली होती. कित्येक शतकाचा डाग पुसुन काढायचा होता.

बुलेटप्रूफ योजना

बुलेटप्रूफ योजना म्हणण्याचे कारण म्हणजे ३० आक्टोबर व २ नोव्हेंबर १९९० ला अयोध्येत करसेवेसाठी जमलेल्या रामभक्तांवर मुलायमसिंह यादव यांच्या पोलीसांद्वारा तुफान गोळीबार केला गेला होता. हे क्रौर्य जगासमोर येऊ नये म्हणून रामभक्तांचे निष्प्राण देह शरयू नदीत फेकण्यात आले होते. याकाळात केंद्रात भाजपाच्या पाठिंब्यावर विश्वनाथ प्रताप सिंह (व्ही पी सिंग) हे पंतप्रधान होते.

६ डिसेंबरलाही इतिहासाची ही पुनरावृत्ती सहजच शक्य होती. कारण आपल्या देशात ' सेक्युलर' या नावाखाली हिंदूंचे दमन करण्याला पुर्ण मोकळिक आहे. मात्र अहिन्दूंच्या भावना दुखावल्या जाणे, हे अल्पसंख्यांकांच्या लांगूलचालना विरुद्ध अजामीनपात्र ठरते.

सेक्युलर व्ही पी सिंग च्या अगदी विरुद्ध त्यांचे नाव व कर्तृत्व होते. पी व्ही नरसिंह राव.... पक्ष काँग्रेस.सत्ता असो वा नसो, नरसिंह रावांच्या दैनंदिन जीवनात कधीच फरक पडला नाही. त्यांना ना कसले व्यसन होते, ना हौस होती. पंतप्रधानपदी आल्यानंतरही त्यांच्यात काही फरक पडला नाही. त्यांनी कधी जमीन सोडली नाही की कधी वैभवाचा उपभोग घेतला नाही. अगदी साधे, सरळ असे त्यांचे जीवन होते. पद मिळाले म्हणून त्यांना कधी फार आनंद झाला नाही आणि सत्ता गेली म्हणून ते कधी कष्टी झाले नाहीत.

जवाहरलाल नेहरू, इंदिरा व राजीव गांधींच्या नावाने ओळखल्या जाणाऱ्या भारतीय राष्ट्रीय काँग्रेस पक्षातर्फे ते पंतप्रधान होते. त्यामुळे सेक्युलर बनून आपले पंतप्रधान पदाचे आसन बळकट करायला ६ डिसेंबरला अयोध्येत होणारी करसेवा होऊच नये, अशी मुलायमसिंह व विश्वनाथ प्रताप सिंह यांच्या सारखी योजना ते करू शकले असते. त्यावेळी सोनिया गांधीं यांनी राजकारणात प्रवेश केला नव्हता ही जमेची बाजु होती.

६ डिसेंबर १९९२ वार रविवार रोजी अयोध्येत मोठ्या प्रमाणावर रामभक्त जमल्यावर काय होऊ शकते, याची त्यांना कल्पना होती. गुप्तचर यंत्रणांनीही त्यांना ही पुर्वकल्पना दिलेली होती.पण ते राव होते.... नरसिंह होते. त्यामुळे भारतीय शौर्य परंपरेवरील तो काळा डाग मिटायला हवा, हे त्यांनाही वाटत होते. नरसिंह या नावातच खंबा तोडण्याची खुमखुमी दडलेली आहे. पुर्वी एका विष्णूभक्त प्रल्हादाच्या भक्तीस्तव त्यांनी एक खंबा मोडला होता.... आता भारतीय अस्मितेला हिणवणाऱ्या अनेक खांबांना त्यांना मोडायचे होते. पुर्वी हिरण्यकश्यपू राजा होता. आता नरसिंहच राजा होता. लाखो विष्णूभक्त प्रल्हाद जमले असतांना शस्त्रधारी हिरण्यकश्यपूंना मोकळे सोडणे योग्य नाही, हे त्याने ओळखले होते. अभी नहीं तो कभी नही! अशा एका विशिष्ट वळणावर रामजन्मभूमी आंदोलन आलेले होते. अवध असे नाव असलेल्या अयोध्येने आजवर अनेक रक्तरंजित लढाया बघितल्या होत्या, पण या संघर्षाला अहिंसक पुर्णविराम या नरसिंह राव ला द्यायचा होता.

दोन करसेवा रक्ताने डागाळल्या गेल्या होत्या. तिसरीचेही नेमके काय होईल, हे माहित नव्हते. रामजन्मभूमीवरील गुलामीचे ते प्रतिक पडले तेंव्हा अनेक राष्ट्रवाद्यांचे सेक्युलर चेहरे पांढरे पडले होते. कारण त्यांचे लोक शिस्तबद्ध आहेत, व आपल्या आज्ञेबाहेर नाहीत, हेच त्यांना माहीत होते. एक आखीव रेखीव करसेवा होणार होती ती!

पण आलेला सर्वच समुह शिस्तित कवायत करणारा नसेल हे पी व्ही नरसिंहरावांनी ओळखले होते. कुठेतरी उद्रेक होणार, हे ही त्यांनी ओळखले होते.

६ डिसेंबरचे सर्व श्रेय तत्कालीन मुख्यमंत्री कल्याणसिंहांना दिले जाते. पण रावांच्या मनात आले असते तर, ५ डिसेंबर पुर्वीही कल्याणसिंग सरकार बरखास्त करता येऊ शकत होते. राष्ट्रपती राजवट लावून काँग्रेसी दमनचक्र चालवणे सहजशक्य होते.

पण तेंव्हा राव, नरसिंह होते. जुने मोडल्या शिवाय नव्याची मुहुर्तमेढ शक्य नाही हे त्यांना माहीत होते. त्यामुळे कुजक्या सेक्युलरिजम बाहेर येत रामराज्याची स्थापना करणारी मुहुर्ताची कुदळ आपल्याच नियोजनात घडावी, हे त्यांनाही वाटत होते. पांडवांच्या पक्षात येऊन मिळणाऱ्या विकर्णाचे भाग्य त्यांना लाभणार नव्हते. पण कौरवांच्या कारवाया रोखण्याचे भाग्य त्यांनी आपल्या माथी लिहून घेतले होते. पुढे अनेक शल्य आपली निर्भत्सना करतील, हे ही त्यांना माहीत होते. प्रत्यक्ष दिसणाऱ्या घटनाच आकलीत होत इतिहास बनतात. त्यामुळे पडद्यामागील खरा नियोजनकार इतिहासाला अज्ञातच असतो. पण भविष्यकाळ याच अज्ञात नियोजनकाराचा ऋणी असतो, हे ही त्या रावाला माहित होते. त्यामुळे गुप्तचर यंत्रणेला विशिष्ट सुचना करत हा रणनितीकार मनाने त्या हज्जारो कारसेवकांमध्ये पहिलेच मिसळला होता, त्यांच्या हात एक मुठभर वाळू होती पण ह्रदयात पाचशे वर्षांची गुलामगिरी झुगारण्याची खुमखुमी होती.

योजना तडीस

या रावाच्या गुप्त नियोजनानुसारच पहिल्या करसेवकाने गुलामीच्या ढांच्याकडे धाव घेतली, तेंव्हा तेथील पोलीसांनी हतबलतेची भुमिका घेतली. यामुळे दुसऱ्या, तिसऱ्या, .... शेकडो जणांनी त्या गुलामीच्या प्रतिकाकडे धाव घेतली....दुपारी दोन वाजून चाळीस मिनिटे झाली आणि शतकानुशतके हिंदूंनी ज्यासाठी प्राणपणाने संघर्ष केला, ती घटना घडली! बाबरीच्या तीनपैकी पहिला घुमट कोसळला. चार वाजता दुसरा घुमट खाली आला. शेकडो वर्षांच्या सांस्कृतिक गुलामगिरीचे एकेक अवशेष कारसेवकांकडून उद्ध्वस्त केले जात होते. हे होत असताना अनेक कारसेवक जखमी झाले. त्यांना उचलून बाजूला केले जाऊन पुढची तुकडी त्यांची जागा घेत होती. काम बंद होऊ नये, याची खबरदारी घेतली जात होती. सर्वत्र जल्लोष आणि घोषणा सुरू होत्या. बरोबर साडेचार वाजता मधला घुमट कोसळला आणि लाखो कारसेवक आनंदाने नाचू लागले. रामनामाचा जल्लोष आता टिपेला पोहोचला होता.

इकडे पंतप्रधान निवासस्थानी दिवसभर हाॅटलाईनचा फोन खणखणत होता. शंकरराव चव्हाण गृहमंत्री होते, हे रावांचे एकनिष्ठ मित्र. पण एखाद्या योग्याने शरीरातील साऱ्या नाड्यांचा संकोच करावा, त्याप्रमाणे प्रशासनातील सर्वनाड्यांचा संकोच या जोडगोळीने आपल्या हातात करून ठेवला होता. त्यामुळे कणा कणाने पडणारा तो ढांचा ढेकळा ढेकळांनी उध्वस्त होऊ लागला....

पहिला ढांचा पडल्याची गुप्तचर सुचना आली तेंव्हा हा नरसिंहराव विराटपुरुषाचे वर्णन करणारे पुरुषसुक्त म्हणत विष्णूच्या अभिषेकाला बसले होते.... कारण हाॅटलाईन उचलल्या गेली असती तर प्रशासन सक्रीय झाले असते. याला तर इडा पिंगला व मध्यमेला आणखी काही काळ रोकून ठेवायचे होते. कुंभकाच्या शक्तीने एक एक चक्र चढत एक एक रामभक्ताला ढांच्यावर चढवायचे होते. आता रामभक्तांचे उर्ध्वगमन करवतच ढांच्याचे अधःपतन होणार आहे, हे या राजयोग्याने ओळखले होते. त्याचे आज्ञाचक्र आता पूर्ण सक्रिय होते. रामभक्तांना राष्ट्राच्या सहस्त्रार चक्रापर्यंत पोहचवून सहस्त्रकातून होणारी सांस्कृतिक अमृतवर्षा घडवायची होती. भारतीय विजिगिषा स्वाभिमानाच्या कण्यातून सळसळत ढांच्याकडे झेपावत होती. नरसिंहराव नामक या राजयोग्याने आपल्या आजवरच्या कॉन्ग्रेस पक्षीय मनोवृत्तीचा पुर्ण संकोच केला होता. आता ते स्वतःच एक विराट समाजपुरुष बनले होते. राष्ट्रमंदिराच्या उभारणीसाठी जन्मभुमीवर राम मंदीर बनणे आवश्यक आहे व राम मंदीर उभवायला ढांचा पडणे गरजेचे आहे, येवढेच त्याला माहीत होते.

राष्ट्रीय पुनर्निर्माण यज्ञात एका एका ढेकळाची आहूती पडत होती. सुर्यास्तापुर्वी हा यज्ञ आटोपणे गरजेचे होते. त्यामुळे विराटपुरुषाची आळवणी करत शालिग्रामरुपी विष्णूला साकडे घालत अभिषेक सुरू होता.नरसिंहराव विचारमग्न होते, अभिषेकाच्या पाण्याने ताम्हण भरत होते व राष्ट्रीय स्वाभिमानाच्या तपाचे ते पवित्र तिर्थ गंगा यमुनादी सप्तसरिता बनून ओसंडून वाहत होते. सायंकाळ अगदी टप्प्यातच आली होती व गुप्तचर संदेश आला.... दुसरा गुंबद धराशायी झाला.... विराट पुरुषाची उपासना करणारा तो रावच विराट पुरुष झाला होता.... राष्ट्राय स्वाहा, इदं नमम्... हे शब्द त्याच्या तोंडून बाहेर पडले. आता तिसऱ्या गुंबदाच्या पुर्णाहुतीकडे त्याचे लक्ष लागले होते.... मुखातून पुरुषसुक्त सुरू असतांना मनातून ओजाची निर्मिती करणाऱ्या मन्युसुक्ताचे आवर्तनही सुरु होते. हे ओज सततच्या प्रहारांनी थकू बघणाऱ्या रामभक्तांना आणखी उत्साहित बनवत होते...

दांडपट्टा फिरवतांना विदिर्ण देहाच्या बाजीप्रभूंचे लक्ष जसे तोफेच्या धऽडाऽल धूऽम आवाजाकडे लागले होते, तसेच या नरसिंहा चे कान तिसऱ्या गुंबदाच्या धराशायी होण्याच्या धऽडाऽल धुऽम आवाजाकडे लागले होते.मित्र शंकररावांनी आपले नेत्र झाकुन घेतले होते.

इकडे सुर्य मावळतीला चालला होता. मन्युसुक्ताची आळवणी व अभिषेकाचा वेग वाढला होता.... गुप्तचर संदेश आला... तिसरा गुंबदही धराशायी झाला.... सायंकाळ होता होता सहस्रकातील गुलामीला झुगारणारा एक दीपस्तंभ तेजाळला होता. त्याच्या दीप्तीने दहाही दिशा उजळल्या होत्या. एक रक्तविहीन क्रांती घडली होती. कलशातील सारेच पाणी ताम्हणातील शालिग्रामरुपी विष्णूवर अर्पण करत ते वदले.... अमृताभिषेकोस्तु, सुवर्णाभिषेकोस्तु, शांतिपुष्टितुष्टिचास्तु..

या सांस्कृतिक यज्ञाच्या श्रेयाची त्यांना याचना नव्हती. राष्ट्राय स्वाहाः इदं न मम हे ते पुर्वीच उच्चारले होते.

नरसिंहराव आसनावरून उठले. हाॅटलाईनवर गृहमंत्री शंकरराव चव्हाण एकदमच हाॅट होते. परवलीचा शब्द उच्चारला गेला. हाॅटलाईनवर खुशीची बात होत होती, इस्पित साध्य झाले होते.लगेच मुख्यमंत्री कल्याणसिंहांशी संपर्क साधला... म्हणालेत, राजिनामा द्या, एरवी सरकार बरखास्त करावे लागेल....कारण आता परत कॉन्ग्रेसचा सेक्युलर बुरखा पांघरायचा होता.इतर कॉन्ग्रेसजन या जोडगोळीवर तुटुन पडणार होते.

राव शंकरराव चव्हाणांना म्हणाले, "जे घडायचे होते ते घडून गेले, आता गृहमंत्री म्हणून शांतता प्रस्थापित करायचे प्रयत्न सुरू करायला पाहिजे..."एका गुमनाम नियोजनकाराने राम मंदीर निर्मितीतील अडथळा दूर केला होता. त्याच्या नियोजनामुळेच राम मंदीरात रामाची स्थापना करणे सुलभ झाले.सत्याच्या रक्षणासाठी सामर्थ्य लागते.ते जनसत्तेच्या, अर्थसत्तेच्या,बाहूबलाच्या, राजसत्तेच्या आणि आत्मबलाच्या स्वरूपात प्रकट झाले,कि सत्य प्रतिष्ठीत होते.

दिवंगत पत्रकार कुलदीप नय्यर यांनी त्यांच्या ‘बियॉन्ड द लाइन्स’ या आत्मचरित्रात्मक पुस्तकात याबद्दल तपशीलवार लिहिले आहे. त्यांनी लिहिले, “समाजवादी नेते मधु लिमये यांनी मला सांगितले की या पूजेदरम्यान राव यांच्या एका सहकाऱ्याने त्यांच्या कानात कुजबुज केली की मशीद नष्ट झाली आहे, तेव्हा काही सेकंदात पूजा पूर्ण करून राव उठले. मशीद पाडल्याच्या वेळी ते तासन्तास उपासनेत बसून राहिले होते. किंबहुना मला त्रास देऊ नका अशा सूचनाही त्यांनी दिल्या होत्या.

नरसिंह राव यांचे मीडिया सल्लागार असलेले के प्रसाद यांनीही एक पुस्तक लिहिले होते, ज्यात असे म्हटले होते की, 'मशीद पाडल्यानंतर निखिल चक्रवर्ती, प्रभास जोशी आणि आरके मिश्रा या तीन पत्रकारांनी राव यांना माझ्या उपस्थितीत ६ तारखेला असे का घडले, असा प्रश्न विचारला होता. तेव्हा राव म्हणाले, मला राजकारण कळत नाही असे तुम्हाला वाटते का?

माखनलाल फोतेदार यांनी राव यांच्याशी झालेल्या संभाषणाचा प्रसंग त्यांच्या ‘द चिनार लीव्हज’ या आत्मचरित्रात लिहिला आहे. फोतेदार यांच्या म्हणण्यानुसार, 'मी राव यांना फैजाबादमध्ये तैनात असलेल्या चेतक हेलिकॉप्टरमधून कारसेवकांना काढून टाकण्यासाठी अश्रुधुराचा वापर करण्याची विनंती केली. राव म्हणाले, ‘मी हे कसे करू शकतो?’ मग मी विनंती केली, ‘रावसाहेब, कृपया एक घुमट वाचवा. जेणेकरून नंतर आम्ही भारतातील लोकांना सांगू शकू की आम्ही मशीद वाचवण्यासाठी सर्वतोपरी प्रयत्न केले. मग गप्प बसल्यावर राव म्हणाले, मी तुम्हाला पुन्हा फोन करतो.

राम मंदिराच्या निर्माण प्रक्रीयेतील एक मुख्य आधारशिला पी व्ही नरसिंहराव ठरले.. ते २१ जून १९९१ ते १६ मे ११९६ या काळात पंतप्रधान होते. पंतप्रधान पदावरून बाजूला झाल्यावर ते एकदमच लोकजीवनातून गुडूप झालेत.चंद्रास्वामी यांच्यासारख्या तांत्रिकाच्या आहारी गेल्याचे आरोपही झाले.काही घटनांनी त्यांच्या कारकिर्दीला काहीसे कलंकित केले. मात्र, तरीही आर्थिक उदारीकरणाचे शिल्पकार म्हणून त्यांनी बजावलेली भूमिका अनन्यसाधारण महत्त्वाची आहे.

राममंदिर बांधणे का आवश्यक आहे

ज्यावेळी बाबरच्या वतीने मिरबांका मंदिर उद्धवस्थ करण्यासाठी आलेला तेव्हा केवळ मंदिर वाचवण्यासाठी पुजारी देवीदिन पंडिताच्या नेतृत्वाखाली ज्या हिंदूंनी आपल्या प्राणांची आहुती दिली त्या हिंदूंसाठी मंदिर बांधणे गरजेचे आहे.

बाबरने ज्या १,७४,००० हिंदूंची कत्तल केली त्या हिंदूंसाठी मंदिर बांधणे गरचेचे आहे.

ज्यासाठी ५०० वर्ष हिंदूंनी लढा दिला त्या लढ्यासाठी मंदिर बांधणे गरजेचे आहे.

१९४९ मध्ये जेव्हा नेहरूंनी बाबरी मस्जिदमधून रामाची मूर्ती काढून टाकण्याचेआदेश दिले तेव्हा त्या आदेशांना झुगारून टाकणाऱ्या त्याकाळी अयोध्येच्या सिटी मॅजिस्ट्रेट KKK नायरांसाठी मंदिर बांधणे गरजेचे आहे.

∽∽∽∽∽∽

फोटो : १९९२ मध्ये मुरली मनोहर जोशी मंडपात (टेंटमध्ये) रामलल्लाचे दर्शन घेत आहेत.त्यांच्यासोबत उभ्या असलेल्या व्यक्तीचे नाव प्रसिद्ध करण्यात आले नाही कारण त्यावेळी पत्रकारांना आणि भारतातील जनतेला हे माहित नव्हते की, हया व्यक्तीच्या नेतृत्वात राम मंदिर बनणार आहे..22 जानेवारी 2024 रोजी प्राण प्रतिष्ठे वेळी यजमान म्हणून गर्भगृहात उपस्थित असणार आहेत..

आश्चर्य!५७ वर्षांपूर्वीच ठरली होती राम मंदिराच्या उद्घाटनाची तारीख!

2024-01-21T07:45:00.000+05:30

आश्चर्य !५७ वर्षांपूर्वीच ठरली होती राम मंदिराच्या उद्घाटनाची तारीख !

नेपाळ हे भगवान प्रभु श्रीराम यांचे सासर आहे. याच सासरमधून म्हणजेच नेपाळमधून जारी केलेले ५७ वर्षे जुने टपाल तिकीट आता व्हायरल होत आहे. जो एका विलक्षण योगायोग मानला जात आहे.

भगवान श्री राम 22 जानेवारी २०२४ रोजी अयोध्येतील त्यांच्या नवीन मंदिरात विराजमान होत आहेत.सर्वत्र राम मंदिराची चर्चा आहे. या पार्श्वभूमीवर एक टपाल तिकीट व्हायरल होत आहे. क्रित्येक वर्षापुर्वीचे हे तिकिट असुन त्यावेळी २०२४ मध्ये राममंदिर होणार हे कोणत्या आधारावर नमूद केले होते हे समजत नाही.

टपाल तिकीट श्रीरामाला समर्पित

१९६७ मध्ये जारी केलेले हे टपाल तिकीट भगवान राम आणि सीतेला समर्पित करण्यात आले होते. ज्यामध्ये राम मंदिराच्या अभिषेकाचे वर्ष लिहिले आहे.हे विशेष. या १५ पैशांच्या टपाल तिकिटावर 'राम नवमी २०२४' असे लिहिले आहे. या टपाल तिकिटात भगवान श्री राम धनुष्यबाणांसह दिसत आहेत. माता सीता समोर आहे. हे टपाल तिकीट १८ एप्रिल १९६७ रोजी रामनवमीच्या मुहूर्तावर नेपाळ ल सरकारकडून जारी करण्यात आले होते. हे दुर्मिळ टपाल तिकीट अशोक कुमार या लखनौच्या व्यक्तीकडे आहे. ज्याने ते आपल्या “द लिटल म्युझियम” मध्ये जतन केले आहे. हे टपाल तिकीट दुर्मिळ म्हटले जात आहे.अशोककुमार यांनी हे टपाल तिकीट कोणाकडून तरी विकत घेतले आहे.

या व्हायरल नेपाळी पोस्टल स्टॅम्पवर लिहिलेले 'राम नवमी २०२४' इंग्रजी कॅलेंडरमध्ये नसुन ते विक्रम संवतमध्ये लिहिलेले आहे. विक्रम संवत हे इंग्रजी कॅलेंडरपेक्षा ५७ वर्षे पुढे असते.

इतक्या वर्षांपूर्वी जारी केलेल्या या तिकिटावर श्रीराम मंदिर अभिषेकची तारीख आधीच लिहिली गेली होती हे आश्चर्य आहे.हा योगायोग आहे.

राजकारणात उलथापालथ हाेईल, फरांडे बाबा यांची भाकणूक

2024-01-16T08:02:00.005+05:30

पट्टणकोडोली :भगव्याचे राज्य येईल.

दि १३ आॉक्टोंबर, २०२५

पट्टणकोडोली (ता. हातकणंगले) येथे ‌‘विठ्ठल बिरदेवाच्या नावानं चांगभलं...‌’च्या जयघोषात व ढोल, कैताळाच्या तालावर भंडारा, खारीक व खोबऱ्याची प्रचंड उधळण करीत लाखो भाविकांच्या उपस्थितीत महाराष्ट्र, कर्नाटक, आंध प्रदेश व गोवा राज्यांत प्रसिद्ध असलेल्या पट्टणकोडोलीच्या यात्रेस रविवारी भाकणुकीने उत्साहात सुरुवात झाली.

फरांडेबाबांची भाकणूक

पर्जन्य : सात दिवसांत पाऊस पडेल.

बळीराजा : रोहिणीचा पाऊस, मृगाचा पेरा पूर्ण देशात होईल.

धारण : दोन, सव्वा दोन, अडीच आपल्या मनाप्रमाणे होईल.

महागाई : मिरची, रसभांडे कडक होईल.

भू माता : भारतीय लष्कराचे शौर्य जगात चमकेल.

आशीर्वाद : नवल्या मी होईन आणि हातात काठी घेऊन स्वत: मेंढ्या राखीन.

राजकारण : राजकारणात गोंधळ होऊन उलथापालथ होईल, धर्माचे, भगव्याचे राज्य येईल.

रोगराई : देवाची सेवा करणाऱ्यांची रोगराई दूर होईल.

कांबळा : माझ्या गुरूचे चरण जो धरेल, त्याला मी सदैव कांबळ्याखाली धरेन.

माहिती सेवा ग्रूप पेठवडगाव , Mahiti seva group pethvadgaon

विनोदी गावाची नावे

विनोदी गावाची नावे

महाराष्ट्रातील गंमतीशीर गावांची नावे

भंडारा जिल्यातील गावे:-- लोभी, टांग, पाहुनी, चांदी, सोनी, ताई, पाऊनगाव, सासरा.

स्मशानातील हॉटेल

स्मशानातील हॉटेल

संगीतोपचार

🎼 संगीतोपचार

❤️ हृदयरोग करिता

🌹 हाय ब्लड प्रेशर

🌹 रक्ताची कमतरता

ब्लॉगसाइट काय आहे ?

ब्लॉगसाइट काय आहे ?

तुम्हाला जर बातमीशी संबधित साइट बनवायची असेल तर तुम्ही ब्लॅागरवर तुमचे बातमीपत्र सादर करू शकता.

नावाचा महिमा

नावाचा महिमा

वक्फ बोर्ड म्हणजे काय

वक्फ बोर्ड म्हणजे काय

वक्फ बोर्ड काय आहे?

🔖वक्फ बोर्ड कसं काम करतं?

स्वातंत्र्यदिन आणि प्रजासत्ताक दिन ध्वजारोहण फरक काय आहे

स्वातंत्र्यदिन आणि प्रजासत्ताक दिन ध्वजारोहण फरक काय आहे

काय आहे फरक

ह्रदयविकार असणाऱ्या साठी आवर्जुन हे करा

ह्रदयविकार असणाऱ्या साठी आवर्जुन हे करा

हे पाकीट तयार करून कायम खिशात ठेवावे.

पावशा पक्षी

पावशा पक्षी

दहावीचा निकाल कुठे आणि कसा पाहाल?

दहावीचा निकाल कुठे आणि कसा पाहाल?

पेठवडगावची पुस्तकशाळा : 'श्री महालक्ष्मी नगर वाचनालय पेठवडगाव

पेठवडगावची पुस्तकशाळा : 'श्री महालक्ष्मी नगर वाचनालय पेठवडगाव

५० वर्षाकडे यशस्वीपणे वाटचाल

अनिल पाटील, पेठवडगाव, कोल्हापूर 9890875498

जेव्हा निघते बुलेटची स्वारी,वाट देते दुनिया सारी

जेव्हा निघते बुलेटची स्वारी,वाट देते दुनिया सारी

बुलेटचा रूबाबच न्यारा

बुलेटची क्षमता

ज्या देशात सुर्य मावळत नाही,तेथे रोजे कधी सोडले जात असतात?

ज्या देशात सुर्य मावळत नाही,तेथे रोजे कधी सोडले जात असतात?

पण जिथे सूर्य मावळतच नाही? तिथे हे लोक रोजा कसे ठेवत असतील?

उन्हाळी लागणे आणि लघवीचा त्रास

उन्हाळी लागणे आणि लघवीचा त्रास !

डॉक्टरांकडे केव्हा जावे

मुत्युनंतर संजय दत्तच्या नावावर संपत्ती करणारी चाहती : निशा पाटील

मुत्युनंतर संजय दत्तच्या नावावर संपत्ती करणारी चाहती : निशा पाटील

कोण होती निशा पाटील

"गॉड इज वुमन" शांताबाई यादव

पुरुषांचे केस कापणाऱ्या 'शांताबाई यादव'"गॉड इज वुमन"

पुरूषांची मक्तेदारी मोडली

व्हॉटसअपवर नोकरीची माहिती मिळवा या नंबरवरून

व्हॉटसअपवर नोकरीची माहिती मिळवा या नंबरवरून

मराठीतील हेमामालिनी - रंजना

मराठीतील हेमामालिनी रंजना

मराठीतील धर्मेन्द्र-हेमामालिनी

अस्तित्वात नसुनही प्रसिद्ध असलेले कोल्हापूरचे ;तावडे हॉटेल

अस्तित्वात नसुनही प्रसिद्ध असलेले कोल्हापूरचे "तावडे हॉटेल"

डॅशिंग खासदार उदयनराजे

डॅशिंग खासदार उदयनराजे

🔹 उदयनराजेंचे गाजलेले डायलॉग

एक आठवण.रेडिआोची, जी मला खास बनवते

प्रभू श्रीरामजन्माची जन्मतारीख किती आहे?

प्रभू श्रीरामजन्माची जन्मतारीख किती आहे ?

वाल्मकी यांचा तपशील

श्रीरामाचा जन्मदाखला

राम यांच्या वनवासाची तारीख

इतर महत्त्वाच्या तारखा

14 वर्षांच्या वनवासात श्री राम यांनी भेट दिलेल्या ठिकाणांचा अनुक्रमिक तपशील: भौगोलिक पुरावे

राममंदिर लढ्यातील अदृश्य सेनापती - पी व्ही नरसिंह राव

राममंदिर लढ्यातील अदृश्य सेनापती - पी व्ही नरसिंह राव

बुलेटप्रूफ योजना

आश्चर्य!५७ वर्षांपूर्वीच ठरली होती राम मंदिराच्या उद्घाटनाची तारीख!

आश्चर्य !५७ वर्षांपूर्वीच ठरली होती राम मंदिराच्या उद्घाटनाची तारीख !

टपाल तिकीट श्रीरामाला समर्पित

राजकारणात उलथापालथ हाेईल, फरांडे बाबा यांची भाकणूक

पट्टणकोडोली :भगव्याचे राज्य येईल.

पुरुषांचे केस कापणाऱ्या 'शांताबाई यादव'
"गॉड इज वुमन"