drugs

Αλήθειες και Ψέματα:Κράτη αρμακτικά!

2015-11-27T05:47:00.003-08:00

Κράτη αρπακτικά.Γιατί έτσι γράφεται η Ιστορία.

Για να κατανοήσουμε μία από τις παραμέτρους της ιστορικής ανάλυσης μιας περιόδου πρέπει να έχουμε στο νου μας και μια κατηγορία κρατών,που παραμονεύουν στο ημίφως της ίδιας της Ιστορίας.
Τα κράτη αυτά κατά την εξέλιξη μεγάλων γεωπολιτικών ανατροπών φροντίζουν απλά να κρυφτούν πίσω από τις επιλογές των μεγάλων παιχτών της ιστορίας και να σκυλεύουν τους νεκρούς,που αφήνει πίσω της η ιστορική συγκυρία.
Αν ποτέ χρειαστεί να κάνουν κίνηση με πολιτικοστρατιωτικό περιεχόμενο,απλά περιμένουν υπομονετικά να οσμιστούν το φόβο και την ανασφάλεια του θύματός τους,φροντίζοντας με μεγάλη αγριότητα να το εξαφανίσουν από προσώπου γης,για να αποφύγουν μια ενδεχόμενη νέα σύγκρουση μαζί του σε χρόνο που δε θα μπορούν να είναι σίγουροι για την αδυναμία του.
Κι όταν κλείνουν τα κεφάλαια της Νέας Τάξης πραγμάτων αυτοί οι πειρατές της ιστορίας ζητούν με αναίδεια από τους νικητές μέρος των λάφυρων του πολέμου,για να είναι χρήσιμοι και την επόμενη φορά που θα τους χρειαστεί!
Κάθε ομοιότητα με ονόματα κρατών θα είναι αυθαίρετη,αν δεν αποφασίσετε να σκεφτείτε σοβαρά για τα γεγονότα που καθορίζουν σήμερα τη ζωή μας.

Ποιο πρέπει να είναι το διακύβευμα των προσεχών ευρωεκλογών.

2014-05-03T11:07:00.000-07:00

Πρέπει να ψηφίσουμε για μια άλλη Ευρώπη των λαών και όχι για την Ευρώπη της γερμανικής καλβινικής λιτότητας.
Δεν ευθύνονται οι λαοί για τους χαλκευμένους προϋπολογισμούς και τη διασπάθηση του δημόσιου χρήματος από επίορκους πολιτικούς.Δεν ευθύνονται οι λαοί για την έλλειψη αποτελεσματικών μηχανισμών ελέγχου της οικονομίας κρατών,που συνέχιζαν να μοιράζουν δανεικό χρήμα για να διασφαλίζουν τα κόμματα εξουσίας την επανεκλογή τους.
Δεν υπάρχει λογική στην ακολουθούμενη εκδικητική στάση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου,που απαοσαρθώνουν περαιτέρω την οικονομίας της χώρας μας,για να μάθουμε...να μην το ξανακάνουμε.
Έλεος πια.Τα μνημόνια είναι αδιέξοδα.Η Ευρώπη πρέπει πρώτα απ'όλα να κατανοήσει πως μόνο η ρήτρα ανάπτυξης στην περαιτέρω διαπραγμάτευση του ελληνικού χρέους μπορεί ουσιαστικά να διασφαλίσει και την αποπληρωμή του.
Αλλά για να υιοθετηθεί η ρήτρα ανάπτυξης πρέπει να ψηφίσουμε για μια άλλη Ευρώπη.Αλλιώς,Έλληνες και πάλι καλό κουράγιο!

Μήπως τελικά νίκησε η Γερμανία στο Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο;

2013-04-13T06:54:00.003-07:00

Να δεχθούμε πως οι πολεμικές επανορθώσεις από την ηττημένη(;)Γερμανία και η αποπληρωμή του αναγκαστικού δανείου της Γερμανίας με τις ελληνικές κατοχικές αρχές ακολούθησαν ως ζητήματα και αιτήματα τις δαιδαλώδεις διαδρομές διαχείρισης μιας χώρας που ήταν πάντοτε οικονομικά εξαρτημένη επειδή στην ουσία ήταν πάντοτε διαιρεμένη και πριν αλλά κυρίως μετά τον εμφύλιο πόλεμο. Αλλά είναι εξωφρενικό μέχρι σήμερα να μη διεκδικούμε τουλάχιστον την επιστροφή της λεηλατημένης πολιτιστικής μας κληρονομιάς από τους επιγόνους ενός λαού,που αγωνίζεται να απενοχοποιηθεί από το ναζιστικό του παρελθόν μέχρι σήμερα. Για παράδειγμα πρόσφατα συστήθηκε στη Γερμανία δικαστική επιτροπή για τη διώξη των ανθρωποφυλάκων τοιυ Άουσβιτς που ζουν μέχρι σήμερα! Επιτέλους όμως πρέπει άμεσα να συσταθεί επιτροπή στην ίδια τη Γερμανία,αφού αποδεχθεί η χώρα αυτή πως επιτελέστηκε λεηλασία πολιτιστικών θησαυρών από τους ναζί,που θα εντοπίσει και θα αποδώσει αυτούς τους πολιτιστικούς θησαυρούς στις χώρες που ανήκουν. Έχει επομένως ιδιαίτερο ενδιαφέρον να διαβάσετε το άρθρο που ακολουθεί και το οποίο υπαγορεύει πλέον ένα διαρκές πολιτικό αίτημα των κυβερνήσεων που θα ακολουθήσουν:Πρέπει να διεκδικήσουμε την επιστροφή των πολιτιστικών μας θησαυρών που λεηλάτησαν οι ναζί,αν θέλουμε επιτέλους να λεγόμαστε επίγονοι όσων θυσιάστηκαν για να είμαστε σήμερα και εμείς ελεύθεροι(;)! Οι καταστροφές και οι κλοπές αρχαιοτήτων από τους Γερμανούς ναζί κατά την διάρκεια της Κατοχής στην Ελλάδα (1941-1944) Written By φιλίστωρ Ι. Β. Δ. on 9 Απριλίου 2012 .| «Για τους Γερμανούς, όλα τα μνημεία ήταν ουρητήρια και κατά προτίμηση το εσωτερικό του Παρθενώνα». Έτσι καταλήγει ο ειδικός τόμος που εξεδόθη το 1946 από το υπουργείο Παιδείας με τίτλο «Ζημίαι των αρχαιοτήτων εκ του πολέμου και των στρατευμάτων κατοχής». Εκεί καταγράφονται αναλυτικότατα οι κλοπές ελληνικών αρχαιοτήτων από τα μουσεία, οι λαθρανασκαφές, οι καταστροφές και οι ζημιές μνημείων από τους ναζί. Τα γερμανικά, ιταλικά και βουλγαρικά στρατεύματα απεδείχθησαν ορδές «νέων Ελγιν», που κατέκλεψαν ανεκτίμητης αξίας αρχαιότητες. Οι περισσότερες εξ αυτών εστάλησαν στη Γερμανία, στην Αυστρία και σε άλλες χώρες. Κάποιες εξετέθησαν ακόμα και σε μουσεία, ενώ οι πιο πολλές παραμένουν άγνωστο πού βρίσκονται. Ελάχιστες έχουν επιστραφεί στην Ελλάδα. Ο «Τύπος της Κυριακής » αποκαλύπτει στοιχεία από τρεις εκθέσεις που συντάχθηκαν μεταπολεμικά γι’ αυτή τη λεηλασία. Πρόκειται για την καταγραφή του υπουργείου Παιδείας, την έκδοση του υπουργείου Ανοικοδομήσεως, το 1947, του Κωνσταντίνου Δοξιάδη, με τίτλο «Θυσίες της Ελλάδος, αιτήματα και επανορθώσεις στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο», και την έκθεση του βρετανικού υπουργείου Πολέμου («Works of Art in Greece. Losses and Survivals», War Office). Τις πλέον λεπτομερείς καταγραφές είχε κάνει το υπουργείο Παιδείας. Από αυτές αποδεικνύεται περίτρανα ότι το Γ’ Ράιχ ήταν «στρατός αρχαιοκαπήλων». Ως γνωστόν, τόσο για τις πολεμικές αποζημιώσεις και το κατοχικό δάνειο, που ανέρχονται σε εκατοντάδες δισ. ευρώ, όσο και για τις κλεμμένες αρχαιότητες, η Γερμανία έχει δώσει «ψίχουλα» στην Ελλάδα. Ωστόσο, ουδεμία ελληνική κυβέρνηση έχει διεκδικήσει σθεναρά τις αποζημιώσεις. Υπό το πρίσμα των τελευταίων δραματικών οικονομικών εξελίξεων στη χώρα μας, κοινή πεποίθηση είναι ότι έχει έλθει η ώρα για ανακίνηση της μείζονος αυτής υπόθεσης. Πόσω μάλλον, αφού οι γερμανικές αποζημιώσεις αντιστοιχούν σε ένα πάρα πολύ μεγάλο μέρος του σημερινού ελληνικού χρέους. Σύμφωνα με τον τόμο του υπουργείου Ανοικοδομήσεως, «όλους σχεδόν τους αρχαιολογικούς τόπους τούς κατέλαβαν οι δυνάμεις του εχθρού και σε πολλούς προκάλεσαν σημαντικές καταστροφές, γιατί έκλεψαν, κατέστρεψαν, έκτισαν πυροβολικά και έργα, χωρίς να σέβωνται τίποτε. Οι Γερμανοί προκάλεσαν καταστροφές σε 87 αρχαιολογικούς ή ιστορικούς χώρους, οι Ιταλοί σε 39 και οι Βούλγαροι σε 3. Σήμερα, μερικοί σημαντικοί αρχαιολογικοί τόποι, όπως της Βάρης, της Δημητριάδος ή του Παλαιοκάστρου Κρήτης, δεν υπάρχουν». Και συνεχίζει: «Έγιναν, όμως, και αυθαίρετες ανασκαφές, που προκάλεσαν την καταστροφή και την κλοπή αρχαιολογικών θησαυρών. Ο,τι βρήκαν στις ανασκαφές αυτές, οι κατακτητές το πήραν μαζί τους και μας μένει ακόμα άγνωστο. Τέτοιες καταστροφές έγιναν από Γερμανούς σε 24 τόπους και από Ιταλούς σε 2. Σημαντικές ήταν και οι κλοπές αρχαιολογικών θησαυρών. Οι Γερμανοί, ειδικότερα, έκλεψαν αρχαιότητες από 42 μουσεία ή αρχαιολογικούς χώρους (σ.σ.: αρχαιολογικές συλλογές, αγάλματα, ανάγλυφα, νομίσματα, χρυσοί στέφανοι, ιερά σκεύη κ.λπ.). Οι Ιταλοί έκλεψαν αρχαιότητες από 33 μουσεία ή αρχαιολογικούς χώρους. Οι Βούλγαροι από 9 μουσεία ή αρχαιολογικούς χώρους». Τέλος, λεηλατήθηκαν, καταστράφηκαν, αλλά και υπέστησαν τεράστιες ζημιές πολλές βυζαντινές αρχαιότητες. Και βέβαια, κυρίως εκκλησίες. Εκτιμάται ότι καταστράφηκαν 15 μοναστήρια, μεταξύ των οποίων τα ιστορικής σημασίας Αγίας Λαύρας και Μεγάλου Σπηλαίου, καθώς και 300 εκκλησίες, με έργα μεγάλης πολιτιστικής αξίας.

Οι συμβουλές του κ.Σόιπλε και σε ποιους απευθύνονται.

2013-04-11T05:01:00.001-07:00

Αποδέκτες των συμβουλών του για προσήλωση στους δημοσιονικούς στόχους της Ελλάδας ώστε να επιτύχει το πρόγραμμα "εξυγιάνσης"της ελληνικής οικονομίας και η αποφυγή παραπλάνησης του ελληνικού λαού με δήθεν δάνεια της Γερμανίας από τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο είναι ασφαλώς όλοι εκείνοι που υπέγραψαν τις δανειακές σύμβασεις,τις οποίες εκ των πραγμάτων αδυνατούν να φέρουν εις πέρας,επειδή οι ρήτρες τους είναι πλέον ανεφάρμοστες. Ο κύριος Σόιμπλε δεν είχε ως συνομιλητές του τα εκατομμύρια των ανέργων ελλήνων,ούτε τους δημόσιους υπαλλήλους που διορίστηκαν από τα κόμματα επειδή απλά εκείνα ήλεγχαν τους διορισμούς. Απέναντί του είχε όλους εκείνους που υπερχρέωσαν τη χώρα,τη διαχειρίστηκαν ως λάφυρο νίκης,έκλεισαν τα μάτια και άνοιξαν τις παλάμες τους για να συνάψουν αμαρτωλές συμβάσεις με κάθε λογής εταιρείες που τιμολογούσαν τις υπηρεσίες και τα αγαθά τους προσθέτοντας τις μίζες των διεφθαμένων πολιτικών που τις υπέγραφαν. Γι'αυτό και όλοι σχεδόν όσοι υπέγραψαν τα μνημόνια ανερυθρίαστα ομολογούν πως δεν τα διάβασαν! Σ'αυτούς απευθύνθηκε ο κ.Σόιμπλε,γιατί γνωρίζει πως θα λάβουν σοβαρά υπόψη τους τις συμβουλές του! Ο λαός όμως θα του απαντήσει με τη θυμοσοφία του πως"λογαριάζει"χωρίς τον ξενοδόχο,τον ελληνικό λαό δηλαδή που σε κάθε περίπτωση θα πει την τελευταία του κουβέντα σ'αυτόν το μακρύ κατάλογο των ύβρεων και των ταπεινώσεων που έχει δεχθεί μέχρι σήμερα.

Ας είμαστε ρεαλιστές!

2013-03-25T02:34:00.001-07:00

Την επομένη της συνεδρίασης του EUROGRUP είναι προφανές πλέον ότι δεν υπάρχει χρηματοπιστωτική πίστη στον Ευρωπαϊκό Νότο.Πέραν το συμπεράσματος αυτού προκύπτει αβίαστα πως οι γεωπολιτικές σφαίρες επιρροής καθορίζουν με χειρουργική ακρίβεια το εύρος των παρεμβάσεων που μπορεί να επιλέξουν να κάνουν οι εταίροι της διεθνούς πολιτικής σκακιέρας. Πέραν όλων αυτών,υπάρχουν μακροχρόνιοι γεωπολιτικοί σχεδιασμοί των υπεδυνάμεων για τη λύση προβλημάτων,όπως το Παλαιστινιακό,που μπορούν να ανατρέψουν μεσοπρόθεσμες πολιτικές και στρατηγικές επιλογές περιφερειακών χωρών. Σ'όλα αυτά πρέπει να προσθέσουμε τις περιορισμένες ικανότητες του σημερινού πολιτικού προσωπικού για να κατανοήσουμε πώς προήλθε το σημερινό αδιέξοδο στην Κύπρο καταρχήν και στην Ελλάδα,όπως το ζούμε τα τελευταία τρία χρόνια. Συνεπώς ας διδαχθούμε πως δεν μπορούμε να στηριζόμαστε σε στερεότυπτα του παρελθόντος και κυρίως σε πολιτικούς που δεν κατανοούν το διεθνές περιβάλλον και τους κανόνες ενός σκληρού παιχνιδιού που είναι ανελέητο για τους ηττημένους.

Μέρες '74...στην Κύπρο!

2013-03-24T04:36:00.000-07:00

Προφανώς οι τελευταίες εξελίξεις στην Κύπρο επιβεβαιώνουν, με ευθύνη της Γερμανίας, ότι δεν υπάρχει ευρωπαϊκό κεκτημένο με ό,τι συνεπάγεται αυτό για τη συνοχή της Ευρωζώνης. Ένα δεύτερο και εξίσου σημαντικό συμπέρασμα από τα τελευταία γεγονότα στη Μεγαλόννησο είναι πως τα γεωπολιτικά παιχνίδια στην περιοχή είναι πολύ πιο σύνθετα απ'όσο θα μπορούσαμε να φανταστούμε και τελικά είναι συνδεδεμένα όχι μόνο με την ενέργεια αλλά και με τα μεγάλα τρέχοντα ζητήματα της Μέσης Ανατολής και την αναδιανομή της επιρροής των μεγάλων δυνάμεων στην περιοχή. Φυσικά θα πρέπει να προσθέσουμε την αλληλεξάρτηση της Γερμανίας και της Ρωσίας στις επενδύσεις και την ενέργεια,για να καταλήξουμε στην απόλυτη ευθύνη του κυπριακού πολιτικού και οικονομικού συστήματος,που ενώ γνώριζε,κοίταζε άλλού! Και το εννοούμε κυριολεκτικά,γιατί δεν είναι λογικό ή μάλλον είναι εγκληματικό να αγοράζεις τοξικά ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου στη δευτερογενή Αγορά από Ευρωπαϊκές τράπεζες που τα ξεφορτώνονταν,με την πονηριά να κερδίσεις,αν στηριζόταν τελικά η ελληνική οικονομία και το κούρεμά τους ήταν ελάχιστο! Κι όλα αυτά όταν οι εταίροι μας στην Ε.Ε.μιλούσαν ανοιχτά για τα προβλήματα του χρηματοπιστωτικού συστήματος στην Κύπρο και ζητούσαν να παρθούν άμεσα μέτρα. Και τι έκανε η κυπριακή πολιτική και οικονομική ηγεσία της Κύπρου;Απλά περίμενε να σκάσει ένα νέο "Μαρί"για να εκφράσει την έκπληξή της και την αντίδρασή της! Τώρα είναι αργά.Οι άσκοί του αιόλου άνοιξαν και οι θύελλες θα σαρώσουν και το νησί αλλά και την Ε.Ε.

Η λογική του γερμανού επικυρίαρχου για την Κύπρο.

2013-03-22T03:50:00.002-07:00

Προφανώς ο διογκωμένος χρηματοοικονομικός τομέας της Κυπριακής Δημοκρατίας και η ασκούμενη πολιτική της σε σχέση με τις παγιωμένες στρατηγικές επιλογές της Ε.Ε.ώθησαν τη Γερμανία να επιβάλει ένα σχέδιο σωφρονισμού της νήσου,καταστρέφοντας το αμαρτωλό τραπεζικό της σύστημα,αναιρώντας τις προνομίες από τη μελλοντική άντληση του φυσικού αερίου και υπαγορεύοντας τους κανόνες που πρέπει να ακολουθεί ένα μικρό κράτος,που έχει την αναίδεια να ανθίσταται στους πολιτικούς σχεδιασμούς του επικυρίαρχου,οικονομικά και πολιτικά. Η εκδικητική και προφανώς άκριτη υπαγόρευση των νέων όρων της δανειακής συνθήκης της τρόικας με τη νήσο,ακόμη και αν δεν κυρωθεί ποτέ θα οδηγήσει αργά ή γρήγορα στην κατάρρευση της Ευρωζώνης,όχι επειδή ενδεχομένως οι Κύπριοι δε θα την υπογράψουν ποτέ,αλλά επειδή κλονίστηκε το χρηματοοικονομικό μοντέλο της Ευρωζώνης,με την απόφαση των Γερμανών να κουρευτούν οι καταθέσεις στις Τράπεζες! Μια μικρότερη Ευρωζώνη,με τις υποτιθέμενες υγιείς οικονομίες,οδηγεί μαθηματικά και στη διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης,από μια ομάδα κρατών και κυβερνήσεων,που είναι ανιστόρητοι και πολύ κατώτεροι των περιστάσεων. Όταν και πάλι οδηγηθούμε σε αντιθέσεις,ανταγωνισμούς και ενδεχομένως πολέμους,καλό είναι να ανατρέξουμε στα ονόματα όχι όσων οραματίστηκαν την Ενιαία Ευρώπη,αλλά στα ονόματα όσων υπονόμευσαν αυτή την προσδοκία,έναντι πινακίου φακής!

Σκιές στο σκοτάδι.Σενάριο αφιερωμένο στους απόντες εβραίους της Θεσσαλονίκης.

2013-03-16T06:06:00.001-07:00

ΣΚΙΕΣ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ Από το σεναριογράφο Μιχάλη Κοκκινάρη Treatment Στις αρχές της δεκαετίας του ’60 στο Νοσοκομείο «Ερυθρός Σταυρός» έρχεται να εργαστεί ο χειρουργός Μόνις Συρμής,εξειδικευμένος στην Αμερική σε πρωτοποριακές μεθόδους αφαίρεσης όγκων.Η επιστημονική του κατάρτιση εντυπωσιάζει τους συναδέλφους του,ωστόσο ο ίδιος ως άνθρωπος φαντάζει τόσο αινιγματικός και απόμακρος,που δημιουργεί ένα πέπλο μυστηρίου γύρω του. Στην ουσία ο Μόνις είναι ένας δυστυχισμένος άνθρωπος που παλεύει να ξεχάσει όσα έζησε στο Άουσβιτς-Μπιργκενάου,με τις σκιές να στοιχειώνουν τα όνειρά του. Ο μόνος που μπορεί να τον καταλάβει ως ένα βαθμό είναι ο πολύ μεγαλύτερός του ο Μισέλ Καπόν,συγκρατούμενός του στο Άουσβιτς-Μπιργκενάου,που ωστόσο δείχνει να έχει ξεπεράσει τα γεγονότα,που ακόμη γεμίζουν με σκιές τη ζωή του Μόνις. Ωστόσο ο Μισέλ έχει αρχίζει να υποψιάζεται πως δεν είναι μόνο η ομηρεία και τα βασανιστήρια,που έζησε ο φίλος του στο Άουσβιτς η κύρια αιτία της απόσυρσής του απ’τη ζωή. Σχηματίζει λοιπόν την εντύπωση πως ο Μόνις πρέπει να κρύβει κάποιο μυστικό από εκείνη την τραγική περίοδο,που αρνείται να το μοιραστεί μαζί του. Και όλ’αυτά μέχρι τη στιγμή που στο Νοσοκομείο μεταφέρεται για χειρουργική νοσηλεία ο Όττο Ράινχερ,χημικός μηχανικός μεγάλης εταιρείας ιατρικών αερίων που εδρεύει στα περίχωρα της Αθήνας. Για τον Ράινχερ και την υγεία του μεγάλο ενδιαφέρον δείχνει και ο δεύτερος γραμματέας της Γερμανικής Πρεσβείας της Δυτικής Γερμανίας,ο Καρλ Νόυμαν,το όνομα του οποίου είχε εμπλακεί στην υπόθεση του διαβόητου Μαξ Μέρντεν,του διώκτη των εβραίων της Θεσσαλονίκης. Ο Ράινχερ ,που πάσχει από καρκίνο,δεν είναι άλλος από τον Όττο Μπρέμερ,έναν από τους πολλούς εγκληματίες που ευθύνονταν για τα πειράματα θανάτου,με τη χρήση αερίων σε βάρος των κρατουμένων στο Άουσβιτς-Μπιργκενάου. Ο Ράινχερ φυσικά δε θα μπορούσε να αναγνωρίσει στο πρόσωπο του Μόνις έναν από τους εκατοντάδες εβραίους του στρατοπέδου,που γνώρισαν από κοντά τα πειράματά του και μένει με την ιδέα πως θα τον αναλάβει ένας ειδικευμένος χειρουργός,που ενδεχομένως θα τον απαλλάξει από τον καρκίνο. Ο Μόνις έχει ήδη ασπαστεί την ιδέα της εκδίκησης,στο όνομα των ανθρώπων που χάθηκαν με τον πιο απάνθρωπο τρόπο,ενώ ο ύπνος του είναι μια διαρκής ανάμνηση με κάθε λεπτομέρεια της ζωής του στο στρατόπεδο. Και τότε αρχίζει ένα άλλο μαρτύριο,όταν η κόρη του Ράινχερ,σχεδόν γοητευμένη μαζί του ,θα θελήσει να τον πλησιάσει ερωτικά. Η Μαρία Ράινχερ πρόδηλα δε γνωρίζει το παραμικρό για τη δράση του πατέρα της.Αντίθετα τον θεωρεί ένα στοργικό άνθρωπο,που με εγκαρτέριση υπέμεινε τις ταπεινώσεις που υπέστησαν όλοι οι γερμανοί μετά την ήττα,για εγκλήματα που δε διέπραξαν όλοι ανεξαίρετα! Ο Μόνις θα την ακούσει μάλιστα να του διηγείται τις πιέσεις σε βάρος του πατέρα της από το χιτλερικό καθεστώς,όταν ήταν υποχρεωμένος να εργάζεται σε χημική βιομηχανία στη διάρκεια του πολέμου. Και το χειρότερο για το Μόνις είναι πως τελικά ερωτεύεται τη Μαρία…μια γερμανίδα που δεν εντυπωσιάζεται από το αριθμητικό χάραγμα του Μόνις,που υποδηλώνει το πέρασμά του από το στρατόπεδο θανάτου Άουσβιτς-Μπιργκενάου! Το δίλημμα για τον Μόνις γίνεται ακόμη πιο πιεστικό,όταν ο Καλ Νόυμαν,απροκάλυπτα θα τον απειλήσει,αν πέθαινε ο Ράινχερ,επειδή απ’το φάκελο του,που τον βρήκε στο Μπιργκενάου,θα βεβαιωθεί πως ο Ράινκερ ή αλλιώς Μπρέμερ δεν του ήταν άγνωστος! Αλλά και ακόμη αν δεν προέκυπτε ευθύνη σε βάρος του,τότε η Μαρία Ράινκερ θα μάθαινε πως τον πατέρα της τον σκότωσε ένας εβραίος που τον μισούσε! Ο Μισέλ,που γίνεται αποδέκτης του διλήμματος του Μόνις,θα του προτείνει «σολωμόντεια λύση»για να γλυτώσει απ’τους εφιάλτες του:Να εγχειρίσει το δολοφόνο Ράινκερ κι έπειτα ν’αποκαλύψει όλη την αλήθεια στην κόρη του,γνωρίζοντας πως έτσι θα την έχανε…όπως έχασε και τη γυναίκα που αγάπησε στο στρατόπεδο…τη Σάρα Ναχμία,που ,όπως πίστευε ,την οδήγησε στο θάνατο με τα ίδια του τα χέρια! Ο Μόνις,όταν άρχισε η προετοιμασία της Εξέγερσης των ελλήνων εβραίων στο Μπιργκενάου,που είχε ως αποτέλεσμα τη μοναδική ηρωική αντίσταση σε στρατόπεδο εβραίων κρατουμένων,είχε αποκαλύψει σε εβραία κρατούμενη με την οποία ήταν ερωτευμένος,την απώλεια του άνδρα της και του γιού της,με τη βεβαιότητα πως θα τον έβλεπε πια ως το μοναδικό της στήριγμα! Η Σάρα Ναχμία,από το Νοσοκομείο Κρατουμένων που εργαζόταν μεταφέρθηκε σε διπλανό εργοστάσιο κατασκευής οδίδων,από το οποίο τελικά κλάπηκε και η πυρίτιδα,που χρησιμοποιήθηκε κατά την Εξέγερση των Εβραίων τον Οκτώβριο του 1944. Έτσι μετά την Εξέγερση και την εξόντωση όλων των εξεγερμένων για όσες γυναίκες του εργοστασίους υπήρχε η υποψία πως συνεργάστηκαν η ποινή ήταν ο θάνατος με απαγχονισμό. Αυτός ήταν και ο μεγαλύτερος εφιάλτης του Μόνις,που πείστηκε πως η Σάρα πέθανε γιατί ήξερε πως είχαν χαθεί οι δικοί της άνθρωποι,γι’αυτό και βοήθησε στην Εξέγερση! Η εγχείριση ολοκληρώνεται,ο Ράινκερ βγαίνει σε καλή κατάσταση από το χειρουργείο,αλλά ο Μόνις Συρμής παραιτείται από το Νοσοκομείο και φεύγει για τη Θεσσαλονίκη,αφήνοντας πίσω του αναπάντητα ερωτηματικά στη Μαρία Ράινκερ,που κάτι αρχίζει να υποψιάζεται. Το τέλος της ιστορίας είναι αναπάντεχο και πάντως ανάλογο του αναστήματος ενός ανθρώπου,που αντιμετώπισε το πιο ακραίο δίλημμα στη ζωή του. Με άλλα λόγια ζητείται γερμανός παραγωγός,που θα δεχόταν να επενδύσει σ'αυτό το θέμα. Σ'αυτό θα μπορούσε να βοηθήσει όποιος διαβάζει το blog μου στη Γερμανία.

Αγνοούμενος.2

2013-03-09T02:06:00.000-08:00

Αγνοούμενος,Μικρασία 1919-22(σε συνέχειες)

2013-03-03T03:49:00.000-08:00

Συστήθηκε επιτροπή για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα.

2013-01-26T06:38:00.000-08:00

Εδώ και πάνω από δύο αιώνες, μερικά από τα ωραιότερα γλυπτά του Παρθενώνα βρίσκονται στο Λονδίνο. Αθήνα: Στη σύσταση ειδικής συμβουλευτικής επιτροπής που θα συντονίσει τις ενέργειες και θα σχεδιάσει στρατηγική για την επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα, προχώρησε ο αναπληρωτής υπουργός Πολιτισμού, Κώστας Τζαβάρας. Στην Επιτροπή θα μετέχουν: ο δικηγόρος Χριστόφορος Αργυρόπουλος, πρόεδρος του Ιδρύματος «Μελίνα Μερκούρη», η αρχαιολόγος δρ Έλενα Κόρκα, προϊστάμενη της Εφορείας Αρχαιοπωλείων και Ιδιωτικών Αρχαιολογικών Συλλογών του ΥΠΑΙΘΠΑ, η δικηγόρος Ειρήνη Σταματούδη, διευθύντρια του Οργανισμού Πνευματικής Ιδιοκτησίας και ο Πάνος Καλογερόπουλος, εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών. «Το ηθικό δικαίωμα της Ελλάδας είναι πάνω από κάθε αντίρρηση που βασίζεται σε επιχειρήματα που έχουν παρελκυστικό χαρακτήρα και αποσκοπούν στο να παραμερίσουν τη βασική αρχή που ισχύει οικουμενικά και απαιτεί τα μνημεία του πολιτισμού να επαναπατρίζονται, δηλαδή να επιστρέφουν στον χώρο καταγωγής τους» σημειώνει ο κ. Τζαβάρας. Προσθέτει δε ότι «μένουμε σταθεροί στη διεκδίκηση ενός εθνικού στόχου που τέθηκε για πρώτη φορά από την Μελίνα Μερκούρη ως υπουργό Πολιτισμού τον Ιούλιο του 1982 στο Μεξικό, στη Διεθνή Διάσκεψη Υπουργώνπολιτισμούτης UNESCO και συστήνουμε επιτροπή που θα έχει διαρκή χαρακτήρα, με πρόσωπα κύρους, τα οποία με την υψηλή τους κατάρτιση, την επάρκεια γνώσεων και την πολύχρονη εμπειρία τους στο ζήτημα επαναπατρισμού των μνημείων έχουν να προσφέρουν πολλά στο δύσκολο αγώνα της διεκδίκησης των Μαρμάρων». Πηγές: ΑΠΕ-ΜΠΕ, news.in.gr Cyprus news: Your guide and more. Προφανώς η πολιτική του «Ε,Τόνυ,τι θα γίνει με τα μάρμαρα»,του τέως Πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη,για πρώτη φορά στην ιστορία της διεκδίκησης της επιστροφής των αρχιτεκτονικών μελών του μνημείου του Παρθενώνα,αντικαθίσταται από συγκεκριμένα βήματα ορθολογικής προετοιμασίας για την επίσημη διεκδίκηση πλέον της επιστροφής των μνημείων της πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Η απόφαση του Αναπληρωτή Υπουργού Πολιτισμού Χρήστου Τζαβάρα να συστήσει τη συγκεκριμένη επιτροπή,με αυτά τα μέλη συνιστά πολιτική πράξη πρώτου μεγέθους,επάξια των αποφάσεων σπουδαίων ανθρώπων ώστε να διεκδικήσουμε το αυτονόητο:Το αναφαίρετο δικαίωμά μας να δούμε τα γλυπτά μέρη του Παρθενώνα να επιστρέφουν στη γη που τα γέννησε! Έχοντας μάλιστα ίδια αντίληψη για το επιστημονικό έργο της Ελένης Κόρκα,θεωρώ πως η παρουσίαση του αιτήματος της επιστροφής των γλυπτών του μνημείου,θα φέρει επιτέλους το προσδοκώμενο αποτέλεσμα,σε μια εποχή ιδιαίτερα που ελληνικός λαός δοκιμάζεται και αναζητεί τρόπους ηθικής ανάτασης.

ΣΚΙΕΣ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ Από το σεναριογράφο Μιχάλη Κοκκινάρη

2013-01-20T04:03:00.001-08:00

Περί όνου σκιάς ή αλλιώς η συζήτηση για την παραπομπή Παπακωνσταντίνου.

2013-01-19T11:14:00.001-08:00

Κι αν δεν το καταλάβατε αναρτήθηκαν τα ονόματα των καταθετών στην Ελβετία,έγινε έλεγχος των καταθέσεών τους και εισπράχτηκαν τα πρόστιμα από τον κ.Υπουργό Οικονομίας Ευάγγελο Βενιζέλο,ο οποίος ζήτησε την παραπομπή του προκατόχου του κ.Παπακωνσταντίνου στο ειδικό δικαστήριο επειδή παρέλειψε από δόλο η αμέλεια να πράξει ό,τι έπραξε ο ίδιος!Και καλά του έκανε!

Για να μην τρελαθούμε τελείωs!

2013-01-14T04:38:00.001-08:00

Εχει τελικά νόημα να συζητάμε ποιος και πότε "πείραξε"το CD ή αν έφτιαξε ένα ή δεκάδες αντίγραφα USB του αρχικού CD,όταν το ζήτημα είναι και παραμένει η εισπρακτική αξιοποίηση των δεδομένων,που περιέχουν οι κατά καιρούς λίστες μεγάλων καταθετών σε Τράπεζες του Εξωτερικού που δεν μπορούν να δικαιολογήσουν τις καταθέσεις τους; Άρα "αιδώς Αργείοι" ή αλλιώς όχι άλλο δούλεμα!

Λευκοθέας μνήμη:Όλα εντός μου!

2012-12-14T02:07:00.000-08:00

Λευκοθέας μνήμη, όλα εντός μου…»

Αναρωτιέμαι αν έχει νόημα η εμμονή ν’αποτυπώσω στο ύφασμα που θα τυλίξουν το σώμα μου αυτά που κρατούσα σφραγισμένα στα μύχια της ψυχής μου,όταν ζούσα ανάμεσα σ’όσους σίγουρα θα λαχταρούσαν να γνωρίζουν όσα έκρυβα εντός μου. Κι αυτό γιατί δεν είμαι σίγουρη πως είναι δυνατό τελικά ν’αποκαλύψεις έναν κόσμο επίζηλα κρυμμένο στις ίδιες τις ισορροπίες που επινόησες για να επιτύχεις κάτι τέτοιο! Κι αν κάποτε κάποιος ισχυριστεί πως έχει τη δύναμη να σε βοηθήσει να μπεις στους λαβυρίνθους της ψυχής σου,χωρίς να χαθείς,τότε θα μοιάζει με τους μάντεις και τη βεβαιότητά τους πως μπορούν να «διαβάζουν» στα σπλάχνα του ζώου το αβέβαιο μέλλον του ανθρώπου! Εγώ λοιπόν η Λευκοθέα,κόρη του Σέργιου και της Υπατίας,που έζησα στην Αλεξάνδρεια κι έμαθα γραφή στα χρόνια που ήταν Αύγουστος της Ρώμης ο Γαλλιηνός 1 ,να ξέρετε πως από μικρή δε φοβήθηκα το θάνατο και το κυριότερο ήμουνα βέβαιη πως ο ίδιος ο θάνατος δε με αφορούσε. Γι’αυτό και δεν πρόσφερα ποτέ θυσία στον ΄Ανουβη 2 κι ούτε μια φορά δεν πέρασε απ’το μυαλό μου να παραστώ σε νεκρική τελετή. Και τώρα που είμαι σχεδόν βέβαιη ότι η ψυχή θ’αποχωριστεί από το σώμα τίποτα δε θα μ’αναγκάσει ν’αλλάξω γνώμη και να πρετοιμαστώ για ένα ταξίδι,που δεν είναι βέβαιο πως έχει «κωπηλάτες».3 Κι αν αναρωτηθείτε σε τι επιτέλους πιστεύω για ν’αντιμετωπίσω το άγνωστο,θα σας απαντήσω ότι δε φοβάμαι να μην έχω βεβαιότητες για ό,τι είναι απόλυτα αβέβαιο. Υπερβολές; Το ομολογώ! Δεχθείτε λοιπόν πως πέρα από το απόλυτα αβέβαιο υπάρχει η βεβαιότητα του Νου και σ’αυτόν ελπίζω να επιστρέψει η ψυχή μου σύντομα. Έχω επομένως κι εγώ τι βεβαιότητές μου… Δεν παίζω με τις λέξεις,απλά από μικρή αναζητούσα το συμβολισμό τους και σ’αυτόν επέμενα, όταν σχημάτιζα άποψη για τη ζωή. Έτσι είχα την ψευδαίσθηση ότι βρισκόμουνα πιο κοντά στην ουσία των πραγμάτων κι απέφευγα να αυτοπροσδιορίζομαι με τις βεβαιότητες που γεννά η πίστη,η όποια πίστη, σε ορατά και αόρατα. Κι όταν είχα επιτέλους πιστέψει ότι ήμουνα ελεύθερη απ’όλα όσα πίστευαν οι άλλοι, κατάλαβα πως εκτός από τους καταναγκασμούς του νου υπάρχουν και οι καταναγκασμοί της ψυχής,που αυτοί ωστόσο μοιάζουν ανυπέρβλητοι. 1.Γαλλιηνός,Πόπλιος-Λικίνιος-Εγνάτιος.Ρωμαίος αυτοκράτορας(253-268 μ.Χ.). 2.O κυνοκέφαλος θεός των αιγυπτίων,που είναι και ο πρώτος που ταρίχευσε τον πατέρα του,τον‘Οσιρι. 3.Ήταν προσφιλής η παράσταση του Άνουβη να μεταφέρει με μια βάρκα το ταριχευμένο σώμα του νεκρού.

Αν τώρα θέλετε να μιλήσουμε για τους καταναγκασμούς αυτούς,πρέπει να συμφωνήσουμε ότι δεν καθορίζονται από κανόνες,δεν υπακούουν σε λογικές και το κυριότερο,αν επιχειρήσεις να τους αγνοήσεις, το τίμημα είναι άμεσο και βαρύ. Πιστέψτε με,όταν ζούσα,ποτέ μου δεν μπορούσα να φανταστώ ότι η εκλογίκευση θα ήταν ανίσχυρη μπροστά στην επιθυμία μου να δω έστω από μακριά τη μορφή του Λάμαχου,ενός άνδρα μεγαλύτερου, συγγενή μου,αφού ήταν ο άνδρας της αδελφής της μητέρας μου,που όσες φορές με συναντούσε απέφευγε και να με κοιτάξει στα μάτια! Ο Λάμαχος λοιπόν! Γιατί ο Λάμαχος,θα με ρωτήσετε. Δεν ξέρω να σας απαντήσω! Δεν μπορώ να σας απαντήσω,γιατί τα κριτήρια ήταν «εντός μου»,αυτόνομα,αυθύπαρκατα,ριζωμένα σ’αυτόν τον κόσμο,που προσπάθησα να τον αποκαλύψω μ’αυτό που τώρα δα επιχειρώ να κάνω! Κι αν «καταθέσω»τη δική μου ερμηνεία για την έλξη που αισθάνθηκα, όταν τον είδα,θά’ναι απλώς ερμηνεία και όχι αυθεντική εξήγηση των λόγων αυτής της έλξης. ΄Ισως νά’ταν και η τέχνη του να παίρνει απ’τις εικόνες το άφθαρτο,που απομένει το ίδιο, ενώ ο χρόνος κυλάει ανεπίστρεπτα! ‘Ισως… ΄Ηξερα βέβαια για το Λάμαχο,το γιο του Ηρόστρατου από τις Συρρακούσες που ήρθε στην Αλεξάνδρεια να βρει την τύχη του και τη βρήκε στο πρόσωπο της χήρας του Αρίστιππου,της Δωροθέας. Ήξερα επίσης ότι ήταν ζωγράφος,απ’τους πιο γνωστούς στην Αλεξάνδρεια. Κι επειδή η Δωροθέα ήταν αδελφή της μητέρας μου,ο Λάμαχος ήρθε πρώτη φορά στο σπίτι μας για να ζωγραφίσει το πορτραίτο της αδελφής μου.

Για μέρες τον παρακολουθούσα χωρίς να με βλέπει. Ερχόταν πάντα πρωί,άπλωνε τα χρώματα και τους χρωστήρες κι αναζητούσε επίμονα το φως του ήλιου για να φωτίζει την εικόνα της Εριφύλλης που ήθελε να «βγάλει»στο λινό ύφασμα. Κι όπως «αφηνόταν» στην τέχνη του, στο πρόσωπό του μπορούσα να «διαβάσω»την επιθυμία να «δει»πέρα απ’το είδωλό του,να φτάσει στα μύχια της ψυχής του και ν’απελευθερώσει επιτέλους αυτό που κρυβόταν καλά είτε ήταν ο φόβος του θανάτου είτε η βαθιά επιθυμία υπέρβασης της φθοράς. Ωστόσο δεν είμαι βέβαιη ότι θα μπορούσε και να το επιτύχει τελικά. Κανένας,όσο μεγάλος τεχνίτης και νά’ναι,δεν μπορεί να διεισδύσει σ’αυτόν τον ερμητικά κλεισμένο κόσμο που υπάρχει «εντός» μας. Κι αν κάποιος ισχυριστεί πως μπορεί να το επιτύχει,πρέπει να γνωρίζει πως θα μείνει στην επιφάνεια αυτού του κόσμου κι όχι στο βάθος του,εκεί που κρύβονται τα άδηλα κριτήρια των προθέσεών μας. Στην περίπτωση τώρα της Υπατίας τα πράγματα ήταν μάλλον απλά. Η συγκαλυμμένη δήθεν επιθυμία να στολίσει το δωμάτιό της με την εικόνα της Εριφύλλης δεν έκρυβε παρά το φόβο πως η κόρη της «θά’φευγε»σύντομα από κοντά μας,έχοντας κιόλας τα πρώτα σημάδια αυτής της περίεργης αρρώστιας,που είχε πάρει και τ’αδέλφια της σε νεαρή ακόμη ηλικία. Κι όταν παντρεύτηκε, για μέρες προσευχόταν στον Σέραπη 1 να κόψει το νήμα αυτής της συγγενικής αρρώστιας που έτσι ανεξήγητα οδηγούσε στο θάνατο νεαρά βλαστάρια. Όταν λοιπόν η Εριφύλλη, χωρίς λόγο,γέμισε μελανά σημάδια,η μητέρα μου φώναξε το Λάμαχο κι ετοιμάστηκε για το μεγάλο ταξίδι της θυγατέρας της. Φυσικά τότε ακόμη εγώ δεν ήξερα γι’αυτή την αρρώστια κι ίσως να μη μάθαινα ποτέ,ωστόσο «γνώρισα»το Λάμαχο και συνειδητοποίησα πως όσο κι αν θες,η βούλησή σου είναι ανίσχυρη,σ’αυτά που είναι μπροστά σου… Μπροστά στα άδηλα κριτήρια των προθέσεων σου! Ο Λάμαχος λοιπόν και η ανεξήγητη επιθυμία μου να ψάχνω σ’αυτόν όσα νόμιζα πως αναζητούσα σ’έναν άνδρα. Όταν τέλειωσε το περίγραμμα της εικόνας της Εριφύλλης,θυμάμαι πως τον πλησίασα και τον ρώτησα τι νόημα είχε για τον ίδιο η τέχνη του. Ξαφνιάστηκε. Άφησε το χρωστήρα που κρατούσε και σήκωσε τα μάτια του να με κοιτάξει. Δεν τα κατάφερε όμως κι έτσι ένιωσα για πρώτη φορά την ταραχή ενός άντρα,που έδειχνε αμήχανος στη θέα μιας γυναίκας. Στράφηκε λοιπόν στην« εικόνα» του κι άρχισε να μου μιλάει με την πλάτη γυρισμένη: -Είσαι η Λευκοθέα,έτσι δεν είναι; -Κι εσύ ο Λάμαχος,ο άντρας της Δωροθέας... Η Εριφύλλη μού’γνεψε να συνεχίσω την κουβέντα,έτσι από περιέργεια,αλλά και για ν’ακούσει επιτέλους το Λάμαχιο να μιλάει. Τόσες μέρες τα μόνα λόγια που ξεστόμισε ήταν για το φως,τη σκιά και τα χρώματα. Ωστόσο δε βιάστηκε ν’απαντήσει κι εκεί που άρχισα να χάνω την υπομονή μου,γύρισε απότομα αποφασισμένος αυτή τη φορά να με κοιτάξει κατάματα. Και το κατάφερε! ΄Υστερα μου είπε: -Ορισμένους ανθρώπους τους στέλνουν οι θεοί στη γη για να τη στολίσουν με το κάλλος τους…κι αυτό είναι που αναζητώ με την τέχνη μου…Το κάλλος. 1.Σέραπις.Ελληνιστική θεότητα που ενσωματώθηκε στο αιγυπτιακό πάνθεο.

-Οι θεοί λοιπόν επιλέγουν…κι εσύ αντιγράφεις! -Κάποια πράγματα όμως είναι μοναδικά κι αυτά δεν αντιγράφονται! -Όπως; -Τα μάτια σου! Η Εριφύλλη ξερόβηξε πειραχτικά κι ο Λάμαχος δικαιολογήθηκε: -Δεν εννοούσα τίποτα περισσότερο… Τα μάτια της Λευκοθέας έχουν το χρώμα του αχάτη,όταν τον φωτίζει το φως,που μόνο στο Καρνάκ έχει τέτοια λάμψη! Κι αν έψαχνα να βρω τα χρώματα που ταιριάζουν ίσως και να μην το κατάφερνα ποτέ! Ο Λάμαχος λοιπόν αναζητούσε το απόλυτο κάλλος για να το περιγράψει με την τέχνη του κι εγώ αναζητούσα την εξήγηση αυτής της ακατανίκητης έλξης να τον κοιτάζω και να ψάχνω απεγνωσμένα δικαιολογίες για να βρεθώ κοντά του,να τον δω να δουλεύει και ν’ακούω τη φωνή του! Τις επόμενες μέρες η εικόνα της Εριφύλλης πέρασε ολοζώντανη στο λινό ύφασμα του καμβά και η μελαγχολία του επερχόμενου τέλους της αποτυπώθηκε στο χαμόγελό της που έσβησε ήσυχα,όπως ήσυχα είχε γεννηθεί,όταν μ’άφησαν να τη δω τη μέρα που ήρθε στη ζωή. «΄Εφυγε» η Εριφύλλη για κάποιον άλλο κόσμο και πήρε μαζί της την εικόνα της,αυτήν που θ’ αναγνώριζε η ψυχή για να κατοικήσει στο ταριχευμένο σώμα της! Εγώ πάντως ποτέ δεν πήγα στη «νεκρόπολη» για να «μιλήσω»στην Εριφύλλη. Όταν ζούσε ,είχε νόημα! Τώρα που πέθανε,απλώς θα ξεγελούσα τον εαυτό μου,έχοντας απέναντί μου ένα αποξηραμένο πτώμα!»

Μετά την ταφή της Εριφύλλης,η μητέρα μου ένιωσε πως δεν μπορούσε να ζει άλλο. Πρέπει να ήταν αβάσταχτη γι’αυτήν η «απουσία»της αδελφής μου. Ζούμε στον κόσμο που ορίζει ο θεός Ώρος 1 μια φορά κι αλοίμονο αν αυτή η μόνη και μοναδική φορά είναι βυθισμένη στη δυστυχία! Η Υπατία λοιπόν αποφάσισε να πεθάνει. Κι αυτός που θά’πρεπε ν’αποτυπώσει τη μορφή στο σάβανο που θα τύλιγαν το σώμα της ήταν και πάλι ο Λάμαχος. Κανονικά θά’πρεπε να τον μισώ αυτόν τον άνθρωπο! ΄Ηταν προάγγελος της απώλειας αγαπημένων προσώπων! Τι ανόητη που είμαι! «Προάγγελος της απώλειας…» Πόσο ανασφαλείς είμαστε οι άνθρωποι! Ενώ ξέρουμε πως αργά ή γρήγορα θα μας υποδεχθεί ο ΄Οσιρις2 εμείς επιμένουμε να τον «ξορκίζουμε»,λες και θα πάψει να υπάρχει. Ο Λάμαχος λοιπόν,ο άνθρωπος που τράβηξε την προσοχή μου από την πρώτη στιγμή που τον είδα. Αυτή τη φορά όμως είμαι αποφασισμένη να γίνω ένα κομμάτι της ζωής του,της μνήμης του κι ας προσποιείται τον αδιάφορο! Η μελαγχολία της Υπατίας δε θα μ’εμποδίσει να τον κάνω να με προσέξει ή για νά’μαι πιο ακριβής να εκδηλώσει κι αυτός το ενδιαφέρον του για μένα. Όταν επιτέλους η μητέρα μου ξεχώρισε τα κοσμήματα που θα «φορούσε»στην εικόνα της,ο Λάμαχος διάλεξε και πάλι την πιο φωτεινή ώρα της ημέρας για να φτιάξει το περίγραμμά της. Εγώ έμεινα στη σκιά να παρακολουθώ,αυτό που δε θα επέτρεπα ποτέ να γίνει σ’εμένα! Δεν ήθελα ποτέ να ξανακούσω τη φράση του Λάμαχου,που τη δεύτερη φορά έμοιαζε με γροθιά στο στομάχι. «Να με κοιτάζεις,Υπατία,αλλά να μη με βλέπεις… Θέλω να βλέπεις τις εικόνες του μυαλού σου,τον κόσμο που θα πας να ζήσεις…»3 Πλησίασα αθόρυβα στη θέση που στεκόταν εκείνος κι έφερα τα χείλη τόσα κοντά στο λαιμό του που πρέπει να μετρούσε τις ανάσες μου. ΄Ηταν απίστευτα ελκυστικός από τόσο κοντά κι αυτό που έκανα ήταν απίστευτα προκλητικό και για το χαρακτήρα μου αλλά και για την Υπατία,που ωστόσο είχε βυθιστεί στον κόσμο που προσδοκούσε να συναντήσει την Εριφύλλη. 1.Ώρος.Ο θεός-ήλιος. 2.Όσιρις.Είιναι ο κατεξοχήν νεκρικός θεός,αλλά και ο θεός της μεταθανάτιας αθανασίας. 3.«Τα πορτραίτα του Φαγιούμ είναι έργα που μιμούνται κάποιες μορφές,επιδιώκοντας την καταγραφή της ομοιότητας κατ’αρχάς και την υποδήλωση του ψυχικού κόσμου των εικονιζόμενων.Γ.Κόρδη,Οι προσωπογραφίες του Φαγιούμ και η Βυζαντινή Εικόνα,Αρμός,Αθήνα 2001,σελ.23 εξής»

΄Επειτα του ψιθύρισα: «Θέλεις να με κάνεις να πιστέψω πως θα «ζωγραφίσεις» την ψυχή της Υπατίας:» «Η ψυχή της είναι στα μάτια της…μ’αυτά θα την αποδώσω…αρκεί να’ ναι έτοιμη…» Έκανα να φύγω αλλά το μετάνιωσα. Η ευκαιρία ήταν μοναδική για να βεβαιωθώ επιτέλους ότι «μετρούσα» στη ζωή του Λάμαχου. ΄Εσκυψα πάλι και του ψιθύρισα: «Δηλαδή αν σ’αφήσω να ζωγραφίσεις τα μάτια μου,θα «διαβάσεις» την ψυχή μου;» Η Υπατία δείχνει κουρασμένη και θέλει να σταματήσουν για σήμερα. Κι εκείνος ατάραχος γυρίζει προς το μέρος μου,με κοιτάζει στα μάτια και μου λέει: «Στό’πα και την άλλη φορά:Τα δικά σου μάτια να τα «διαβάσω» μπορώ,να τ’αποδώσω δυσκολεύομαι,γιατί φοβάμαι πως θα τ’αδικήσω και μαζί μ’αυτά και την ψυχή σου,που μάλλον δεν έχει σκοπό να φυλακιστεί σ’ένα εφήμερο σώμα…» Το σώμα λοιπόν είναι εφήμερο και η ψυχή αιώνια! Τα ίδια λόγια που κάποτε άκουσα απ’το στόμα του Σέργιου,του πατέρα μου,που δεν έπαυε να επαναλαμβάνει το θαυμασμό του για τον Πλωτίνο 1. Εγώ πάντως τον Πλωτίνο τον ευγνωμονώ. Αν δεν ήταν αυτός και η βεβαιότητα του Σέργιου πως ήταν γνήσιος μαθητής του,εγώ δε θα μάθαινα ποτέ να γράφω και να διαβάζω! ΄Ετσι μ’έμαθε να γράφω για ν’αντιγράψω τα συγγράμματά του. Έξι εννιάδες,έξι χρόνια συζητήσεων για θέματα που σίγουρα ο πατέρας μου δεν καταλάβαινε,αλλά είχε τη βεβαιότητα πως τα γνώριζε έτσι ακριβώς,όπως τα διατύπωνε ο Πλωτίνος! Ώσπου πέθανε ξαφνικά ο καημένος,πριν προλάβει να μου πει την επιθυμία του,για την τύχη όλων αυτών των παπύρων,που για κακή τους τύχη η Υπατία,τους έδωσε στους ταριχευτές για να γεμίσουν μ’αυτούς το σώμα του άντρα της. Φυσικά ούτε που θα τολμούσα να φέρω αντίρρηση,αφού ποτέ της δεν έμαθε πως ήξερα να γράφω και να διαβάζω! Και λίγο πριν φύγει ο Λάμαχος εκείνη την ημέρα,έκανα το πρώτο βήμα για να τον αναγκάσω να εκδηλωθεί. Πρόθυμη δήθεν να τον βοηθήσω με τα καβαλέτα και τους χρωστήρες του, έκανα πως μαζεύω, όταν του ψιθύρισα σχεδόν ειρωνικά,αναζητώντας τα μάτια του: «Θέλεις την αλήθεια…θείε Λάμαχε;Δε νομίζω πως μπορείς να διαβάσεις την ψυχή μου,γι’αυτό δυσκολεύεσαι να ζωγραφήσεις τα μάτια μου!» Η απάντησή του ήταν η επιβεβαίωση της θεωρίας μου πως οι καταναγκασμοί της ψυχής είναι ανυπέρβλητοι: «Να χαρείς, Λευκοθέα,δε σου αρκεί,που με δοκιμάζεις,από τη στιγμή που σε γνώρισα;» ----------------- 1.Πλωτίνος.Εισηγητής του Νεοπλατωνισμού,του σημαντικότερου φιλοσοφικού ρεύματος των Ύστερων Ρωμαϊκών Χρόνων,γεννημένος τον 3ο μ.Χ. αιώνα στην Αίγυπτο. «Δε μου αρκεί, Λάμαχε,κι αυτό είναι το δυσκολότερο απ’όλα…» «Όσο για την ψυχή σου…θα τη διαβάσω κάποτε στα μάτια σου…» Εκείνη τη στιγμή ήθελα να τον αγκαλιάσω,να γίνω ένα μαζί του κι ευτυχώς που δεν τό’κανα,γιατί όλα πια θα’ταν δυσκολότερα και για μένα και για τον ίδιο…» Με το Λάμαχο ωστόσο δε με κυρίευε η ιδέα της σαρκικής ένωσης μαζί του. Δεν ήταν τέλος πάντων η κύρια αιτία της ταραχής μου,όταν τον έβλεπα. Κι όταν έμαθα πως η Αρσινόη,η εταίρα,του ζήτησε να τη ζωγραφίσει ολόγυμνη,γιατί έτσι ήθελε να τη βλέπει ο Όσιρις στο μακρύ ταξίδι της φυγής απ’τον κόσμο των ζωντανών,δε ζήλεψα ούτε μια στιγμή. Η ηδονή είναι οδύνη. Οδύνη για την ανεκπλήρωτη επιθυμία να «συν-ουσιαστείς» με τον άλλο για να ξεπεράσεις αυτό που υποψιάζεσαι αλλά δεν θέλεις να παραδεχτείς: Πως είσαι και παραμένεις μόνος,όσες φορές κι αν ενωθείς πρόσκαιρα με το σώμα του άλλου! Η στιγμή του αποχωρισμού είναι η επιβεβαίωση της απόλυτης ετερότητάς σου. Γι’αυτό και δεν ήταν αυτό που ήθελα απ’το Λάμαχο. Μη φανταστείτε φυσικά πως ο έρωτας με άφηνε αδιάφορη,όταν ζούσα. Αντίθετα μάλιστα κι εγώ και η Εριφύλλη είχαμε μάθει τα μυστικά του από δυο νεαρές δούλες,που είχε αγοράσει ο πατέρας μου,για να μας βοηθούν στο σπίτι… Προφάσεις… Ο Σέργιος είχε μάθει στις ηδονές των λιμανιών και του κακοφαινόταν να αρκείται στην Υπατία,που τον τελευταίο καιρό άρχισε να σκέπτεται κυρίως τη ζωή μετά το θάνατό της… ΄Ετσι βρήκε αυτές τις νεαρές υπάρξεις, τις αγόρασε κι όπως ήταν έμπειρες ερωτικά,τις γέμιζε δώρα για να κρατάνε το στόμα τους κλειστό. Θέλετε τη γνώμη μου; ΄Ετσι καταλάβαινε τη ζωή,κι έτσι ζούσε! Εγώ φυσικά και η Εριφύλλη κρυφογελούσαμε με τα καμώματά του αλλά ως εκεί. Ωστόσο αυτό που εγώ ήθελα απ’το Λάμαχο δεν ήταν να γίνω ερωμένη του! ΄Ηθελα να γίνω μέρος της ζωής ενός ανθρώπου που αναζητούσε με την τέχνη του το άφθαρτο,αυτό που δεν τ’αγγίζει ο χρόνος και οι ανελέητες τροπές του. Κι αν ήταν δυνατό μέσα από τον έρωτα για το αιώνιο και το άφθαρτο να ζούσα την έκφρασή του με τις ανθρώπινες αισθήσεις,που επιχειρούν να περιγράψουν αυτό που ποτέ δεν περιγράφεται.» «Ο θάνατος της Υπατίας δε με γέμισε απλά με θλίψη,αλλά και με την αίσθηση της απόλυτης μοναξιάς,που έτσι κι αλλιώς τη ζούσα με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο. Και μέσα σ’όλα αυτά είχα ν’αντιμετωπίσω και το θέμα της διαχείρισης της πατρικής περιουσίας,όταν οι συνεργάτες του Σέργιου ήταν «βαρκάρηδες»στο Νείλο κι εγώ απλώς η κόρη του χρηματοδότη τους,που ζητούσα εξασφαλίσω την κληρονομιά μου. Ποιον να εμπιστευτείς και γιατί; Με την Υπατία ήταν αλλιώς. Η σχέση της μ’όλους αυτούς τους αγριάνθρωπους περνούσε μέσα από την καταγωγή της και κυρίως μέσα από τη θέση της σε μια οικογένεια με παράδοση στο ναυτικό εμπόριο. Και τα βράδια να μένω ξάγρυπνη,ψάχνοντας να βρω λύση στ’αδιέξοδά μου. Παρ’όλα αυτά είχα την αίσθηση πως κάποιος με πρόσεχε,χωρίς να μπορώ και να τ’αποδείξω.Δεν ήταν τυχαίο δηλαδή που κάτι«τρόμαξε»τον Ατουμάτ και τον ανάγκασε να πέσει στα πόδια μου για να τον λυπηθώ,που με αδίκησε… Ποιος ο Ατουμάτ,ο βαρκάρης,που όταν με είδε την πρώτη φορά,ορκίστηκε πως δεν ήξερε κανέναν Σέργιο για νά’χει δανειστεί απ’αυτόν… Φεύγοντας μαζί με τα δανεικά που μου έφερε,«επέστρεψε» και τη μούμια μιας μαύρης γάτας,που κάποιοι την άφησαν για να τον προειδοποιήσουν να εκπληρώσει το χρέος του…αλλιώς θ’αντιμετώπιζε την οργή της… Μέχρι τότε δεν είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω την «ευπιστία»των ανθρώπων,για πράγματα που από τη φύση τους είναι δυσερμήνευτα ή μάλλον για όλα όσα αδυνατούν να υπακούσουν στην αποδεικτική λογική του νου. Εδώ βέβαια έχουμε να κάνουμε και με το φόβο μπροστά στο άγνωστο ή τουλάχιστον απέναντι σ’αυτό που πλανιέται ως απειλή. Ωστόσο κι εγώ με διαφορετικό όμως τρόπο είχα την ίδια ευπιστία,νομίζοντας πως η αγάπη μου για το Λάμαχο είχε λυτρωτική δύναμη πάνω μου! Ίσως και να είχε όμως,όταν «γέμιζα»με γαλήνη,που αναλογιζόμουνα πως επιτέλους κάποιος άλλος εκείνη ακριβώς τη στιγμή με είχε στο νου του,νοιαζόταν τέλος πάντων για μένα. Και πράγματι ο Λάμαχος με σκεπτόταν,με φρόντιζε με διακριτικότητα,χωρίς ν’αφήνει περιθώρια σε κανέναν ν’αντιληφθεί το μέγεθος της αγάπης του για μένα… Ακόμη και Δωροθέα,η γυναίκα του,ποτέ δε φαντάστηκε ότι στον κόσμο των ονείρων του άντρα της βασίλευε η κόρη της αδελφής της,η Λευκοθέα… Στον κόσμο των ονείρων βασιλεύουν οι πραγματικές μας επιθυμίες κι όχι όσες αντανακλώνται τεθλασμένα στις γωνίες του νου,όταν πάνω τους πέφτει το φως της λογικής! Ποιας λογικής; Μην περιμένετε να καταφύγω σε κάποιον ορισμό δανεισμένο απ’τον Πλωτίνο! Η «λογική»που καταδυναστεύει τις επιθυμίες έχει να κάνει κυρίως με την «ηθική»,τον τρόπο δηλαδή με τον οποίο επιλέξαμε ή επέλεξαν άλλοι για μας, για να ζούμε. Ο Λάμαχος ήταν ο άντρας της Δωροθέας κι εγώ,που τον αγαπούσα είχα παραβιάσει ολόκληρο το σύστημα της εκλογικευμένης ηθικής, που ρύθμιζε καταθλιπτικά την πρόσκαιρη και σύντομη ζωή μου! Κι όλ’αυτά μέχρι που αποφάσισα να επιλέξω συνειδητά ανάμεσα σ’αυτό που επιθυμούσα και σ’αυτό που μου επέβαλε η καθιερωμένη ηθική της Υπατίας κυρίως, γιατί ο Σέργιος είχε διαλέξει τον τρίτο δρόμο των αισθήσεων! Κι όταν ένα βράδυ ο Λάμαχος ήρθε να με συναντήσει,πιστέψτε με,δεν αναρωτήθηκα αν όλα όσα έζησα μαζί του ήταν μέρος του ονείρου ή η αντανάκλαση της ίδιας της πραγματικότητας στο νου μου,που ήδη είχε πάρει τις αποφάσεις του. Ωστόσο όλ’αυτά δεν ήταν απλά επιλογή ανάμεσα στο λογικό και το ηθικό. Ήταν ένας συνειδητός μονόδρομος ώστε μέσα από την ερωτική ένταση ν’ανακαλύψω το μοναχικό δρόμο του πάθους,που ενώ κορυφώνεται με τη συνουσία ταυτόχρονα οδηγεί στο απόλυτο πένθος με την επιβεβαίωση της μοναξιάς της ύπαρξής μας. Και το πρωί με το φως του ήλιου ο Λάμαχος ήταν και πάλι παρών απών,όπως οι αυτοαναιρούμενες βεβαιότητες του νου μας,από την ίδια τη σχετικότητα των αισθητηριακών μας καταβολών! Κι όσο κράτησε αυτό το παιχνίδι της ένωσης και του χωρισμού ανάμεσα σε δυό ανθρώπους που ήθελαν να ψηλαφίσουν την αλήθεια,ποτέ δεν κάναμε σχέδια για το αύριο,που έτσι κι αλλιώς ήταν αβέβαιο,όπως αβέβαιη ήταν και η ζωή που ζούσαμε στο μισοσκόταδο της καύτρας ενός λύχνου. Κι όταν κάποτε μου ζήτησε να με ζωγραφίσει,στο φως έστω των λυχναριών,αρνήθηκα. Τίποτα πιο εφήμερο από το σώμα,έστω κι αν οι υπηρέτες του Όσιρι θέλουν να πιστεύουν πως με το νάτρο1 θα το σώσουν στους αιώνες. Τίποτα και κανένας δε θα φυλακίσει την ψυχή μου,που θέλει να πετάξει ελεύθερη απ’όλα όσα με βαραίνουν και δε μ’αφήνουν να δω ολοκάθαρα αυτά που πραγματικά υπάρχουν κι όχι τα θολά είδωλά τους. Ωστόσο το Λάμαχο τον αγάπησα και γι’αυτόν «διέσωσα»τη μνήμη μου.Και για έναν άλλο λόγο,πολύ βασικό:Για να θυμάται πως τον εμπιστεύτηκα όσο ζούσα και του έδωσα όλα όσα μπορεί να δώσει ένας άνθρωπος σ’έναν άλλο,την ψευδαίσθηση δηλαδή πως δεν είναι μόνος σ’αυτό το ταξίδι,που έχει αβέβαιο προορισμό… Είχα όμως την τύχη να τον συναντήσω κι αυτό ίσως είναι το σημαντικότερο απ’όλα, όταν γνωρίζεις πως έτσι κι αλλιώς πρέπει να συμβιβαστείς με την ιδέα της υπαρξιακής μοναξιάς σου! Και το μόνο που σου απομένει είναι να ελπίζεις πως θα βρεθεί κάποιος να σταθεί δίπλα σου και να σε στηρίξει σ’αυτή τη μοναχική πορεία ,ώσπου να’ρθει η ώρα της λύτρωσης και της ένωσης με το Νου,από τον οποίο ξεπήδησε η ψυχή σου!» 1.Νάτρο,αλάτι από τις όχθες του Νείλου,που το χρησιμοποιήσουν οι ταριχευτές για να αφυδατώνουν το πτώμα,πριν την ταρίχευση. Όπως και να το κάνουμε όμως,μπορεί να μη φοβάμαι το χωρισμό της ψυχής από το σώμα,ωστόσο δεν παύω ν’ αγωνιώ για την ίδια τη διαδικασία,που θα με λυτρώσει απ’αυτό για πάντα και θα επιτρέψει στην ψυχή να επιστρέψει στο Νου! Τα σημάδια του κληρονομικού θανάτου φάνηκαν κι όλας στο σώμα για να μού υπενθυμίσουν πως άρχισε το μεγάλο ταξίδι της φυγής. Εγώ λοιπόν η Λευκοθέα,η κόρη του Σέργιου και της Υπατίας,έχοντας ακόμη τις δυνάμεις που επιτρέπουν στο νου να κάνει συνειρμούς, αρνήθηκα να δεχτώ όλα όσα «ξορκίζουν»αναίτια το θάνατο και παραδίδουν το φθαρτό σώμα στον Άνουβι,με την ελπίδα πως θα του χαρίσει αιώνια ζωή στη χώρα των νεκρών! Γι’αυτό κι αρνήθηκα στο Λάμαχο να με «απεκονίσει»,όσο κι αν το επιθυμούσε,όσο κι αν έκλαψε σαν μικρό παιδί στα γόνατά μου,λέγοντάς μου πως δεν θα είχε πια νόημα η ζωή του χωρίς να με «βλέπει»! Η ζωή έχει πάντα νόημα γιατί είναι απρόβλεπτη,ευμετάβολη κι αβέβαιη για τους θνητούς,γιατί είναι πρόσκαιρη και μοιάζει μ’εκείνο το ταξίδι της επιστροφής που λαχταρούσε πάντα να κάνει ο αγαπημένος μου ο Λάμαχος πίσω στις Συρρακούσες. Κι ήθελε μ’όλη τη δύναμη της ψυχής του να επιστρέψει στον τόπο του,αν κι ήξερε πως θά’ταν στο έλεος του Ποσειδώνα σε κάθε στιγμή αυτού του ταξιδιού. Ωστόσο εγώ το μόνο ταξίδι που λαχτάρησα να ξανακάνω και θλίβομαι που θα’ναι και το τελευταίο, είναι στον κόσμο των ψευδαισθήσεων,που μου χάριζε η ανάσα του Λάμαχου κι αυτή θέλω να πάρω μαζί μου,καθώς δε σκοπεύω να περιμένω να στραγγίσει το αίμα απ’το σώμα ώσπου να πετάξει λεύτερα η ψυχή και να ενωθεί με τον αιώνιο Νου! Έτσι τουλάχιστον ήθελα να «φύγω»κι έτσι πιστεύω πως«έφυγα» τελικά απ’αυτό το σύντομο ταξίδι της ζωής,στάζοντας στα χείλη δυό σταγόνες απ’αυτές που η έχιδνα φυλάει για τα θύματά της. *** Αυτή λοιπόν ήταν η «μνήμη»της Λευκοθέας κι αν κάποτε στο πέρασμα του χρόνου κάποιος συμβεί να τη «διαβάσει»,να θυμάται πως αυτό που τελικά είχε αξία στη σύντομη ζωή της ήταν η τύχη νά’χει μια δεύτερη ανάσα να τη συντροφεύει στη δοκιμασία της απαλλαγής από το σώμα καθώς έσβηνε αργά-αργά ώσπου τα μάτια να βυθιστούν στο αιώνιο σκοτάδι και η ψυχή να ενωθεί με τον κυρίαρχο Νου!»

Απλά μαθήματα Πολιτικής Οικονομίας

2012-08-10T23:44:00.001-07:00

Απλά μαθήματα Πολιτικής Οικονομίας Η διαλεκτική σχέση του ουτοπικού ή του μυθικού με το πραγματικό ή το ρεαλιστικό ή πώς περάσαμε από το ιδεολογικό,πολιτικό και κοινωνικό εποικοδόμημα του Μαρξισμού στο μύθο του Νεοφιλελευθερισμού περί Παγκοσμιοποιημένης Οικονομίας ως προϋπόθεση Παγκόσμιας Ανάπτυξης. Είναι πραγματικά άθλος η απόπειρα κατανόησης του δυσνόητου και πολυσύνθετου οικονομικού και πολιτικού διεθνούς περιβάλλοντος εις τρόπον ώστε να εξαχθούν πρακτικά συμπεράσματα,ικανά να μας επιτρέψουν τουλάχιστον να συνειδητοποιήσουμε ότι πέρασε ανεπίστρεπτα η εποχή της αθωότητας. Ζούμε πλέον στην εποχή του Διεθνούς Χρηματιστηριακού Κεφαλαίου,που με απόλυτη στυγνότητα ελέγχει την ενέργεια,τα τρόφιμα και το γονιδιακό απόθεμα του Πλανήτη,με απόλυτο γνώμονα το κέρδος! Με μικρές θεωρητικές ενότητες θα επιχειρήσουμε να σκιαγραφήσουμε το έσχατο αυτό πρόβλημα-πρόκληση στην ιστορία του ανθρώπου,με το δεδομένο ότι δεν αντιμετωπίζεται με τους συνήθεις πολιτικούς όρους,επειδή πλέον είναι ανεπαρκείς. Με ιατρική ορολογία,τα φάρμακα που διαθέτουμε για να αμυνθούμε στο Διεθνές Χρηματιστηριακό Κεφάλαιο,είναι περασμένης γενιάς! Τι θα κάνουμε λοιπόν; Πρώτ’απ’όλα θα επιχειρήσουμε να κατανοήσουμε τη φύση και την έκταση του προβλήματος ή πώς οδηγηθήκαμε στις σημερινές ανελαστικές συνθήκες οικονομικής και κοινωνικής ασφυξίας με τη φτώχια να χτυπάει την πόρτα μας! Και το πρώτο βασικό ερώτημα που προκύπτει είναι «αν μπορούμε να κάνουμε λόγο για Ανάπτυξη χωρίς την οικονομία της αγοράς». Έχουμε την άποψη ότι ακόμη κι αν δεν απαντήσουμε καταφατικά στο ερώτημα αυτό είναι σίγουρο ότι η κρατικοποίηση των μέσων παραγωγής ή όπως αλλιώς θα βαφτίσουμε μια τέτοια στρατηγική επιλογή,θα οδηγήσει στην οικονομική στασιμότητα,στην ύφεση και τελικά στην κατάρρευση του κοινωνικοοικονομικού εποικοδομήματος,που στηρίζεται σ’αυτήν την επιλογή.Αν μάλιστα θελήσουμε να επιβραδύνουμε την κατάρρευση με ημίμετρα,όπως για παράδειγμα με την εφαρμογή σταθεροποιητικών προγραμμάτων ισοπεδωτικής λιτότητας,τότε το μόνο που θα επιτύχουμε είναι η περαιτέρω σύνθλιψη των οικονομικά ασθενέστερων τάξεων και η ματαίωση τις προοπτικής για καλύτερες μέρες,που δε θα έλθουν ποτέ και για κανέναν! Επομένως αν κρίνουμε εκ του αποτελέσματος τη σοσιαλιστική ουτοπία του πρόσφατου παρελθόντος,θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι πρέπει να ψάξουμε αλλού για νέα ιδεοπολιτικά ερείσματα για να σχεδιάσουμε το οικονομικό και πολιτικό μας μέλλον. Από του σημείου αυτού και εξής η οποιαδήποτε ερμηνεία των δεδομένων που οδήγησαν σ’αυτό το αποτέλεσμα δεν αναιρεί τα ίδια τα γεγονότα και δυσυχώς δεν αφήνει περιθώρια για μια δεύτερη απόπειρα επανάληψης ενός πειράματος,το οποίο από γοητευτικό έως ονειρικό,που ήταν στην αρχή, κατέληξε να γίνει εφιάλτης με την αλβανοποίηση των οικονομιών των πρώην Σοβιετικών Δημοκρατιών! Θέλετε να αποδώσουμε ευθύνες στα πρόσωπα;Θέλετε να καταδικάσουμε επιμέρους επιλογές και αποφάσεις;Το βέβαιο είναι ότι η υπεροψία του κεφαλαίου σήμερα εκπηγάζει από την εξαφάνιση του αντίπαλου δέους,που λειτουργεί μάλιστα και σαν «μπαμπούλας»,όταν κάποιοι νοσταλγοί επιχειρούν να το ανασύρουν ως εφεδρική προοπτική για την αντιμετώπιση των τρεχόντων προβλημάτων. Έτσι τα κοινοβουλευτικά κόμματα που συνεχίζουν να έχουν ορθόδοξη μαρξιστική ιδεολογία,μπορεί να έχουν λογικές πρακτικής δράσης,που έχουν και αυτές την αξία τους σαν μέσα πίεσης,αδυνατούν όμως να διεισδύσουν στις πλατιές λαϊκές μάζες,γιατί έχουν χάσει αυτό που λέμε «έξωθεν καλή μαρτυρία». Και για να μη μακρυγορούμε:Χωρίς να αγνοούμε επιδεικτικά το πρόσφατο αριστερό πρόσωπο της ουτοπίας,είναι καιρός να παραδεχτούμε ότι το κοινωνικοοικονομικό μοντέλο ανάπτυξης που επιχείρησε ιστορικά να εφαρμόσει ο σοσιαλισμός ήταν αδιέξοδο! Ο Παράδεισος δεν ήλθε ποτέ «επί γης»! Αντίθετα,οικοδομήθηκε ένα καταπιεστικό πλαίσιο λειτουργίας της οικονομίας,που συντήρησε τελικά τις κοινωνικές αδικίες και αν μη τι άλλο δεν οδήγησε στην ανάπτυξη. Και τι ακολούθησε; Η κατάρρευση,οι συνακόλουθες αποκρατικοποιήσεις,η επιδείνωση της φτώχιας και η επικράτηση των πλέον ανήθικων κονόνων της οικονομίας της αγοράς! Αν η κρατικοδίαιτη οικονομία της σοσιαλιστικής ουτοπίας επομένως δεν οδήγησε στην Ανάπτυξη, καιρός να δοκιμάσουμε τη νεοφιλελεύθερη οικονομική συνταγή που συνδέει την Ανάπτυξη με την παγκοσμιοποίηση της οικονομίας. Τι είναι λοιπόν,στη Νεοφιλελεύθερη λογική,Ανάπτυξη; Μα η απόλυτη ελευθερία κυκλοφορίας κεφαλαίων,η κατάργηση των συνοριακών φραγμών και κανονισμών,η εντατικοποίηση του εμπορίου και των ελεύθερων συναλλαγών,η απόλυτη δηλαδή αλληλεξάρτηση των οικονομιών όλων των χωρών. Φανταστείτε τότε τον παράδεισο επί της γης:Το διεθνές κεφάλαιο επενδύεται κερδοφόρα και…όλοι είναι ευχαριστημένοι έως ευτυχισμένοι από μια τέτοια εξέλιξη! Φύλακες άγγελοι αυτής της προοπτικής η Παγκόσμια Τράπεζα,το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο,ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου και ο Οργανισμός Διεθνούς Συνεργασίας και Ανάπτυξης. Οι ντιρεκτίβες των οργάνων αυτών έχουν απόλυτη αξία και καθορίζουν πλέον την πιστοληπτική ικανότητα μιας χώρας και τη δυνατότητά της να μετέχει ενεργά σ’αυτή τη διαδικασία ανάπτυξης που έχει προγραμματιστεί από τα οικονομικά διευθυντήρια του Διεθνούς Κεφαλαίου. Αλλά για ποια Ανάπτυξη μιλάμε; Μα φυσικά μιλάμε για την άνθιση του χρηματιστηριακού κεφαλαίου,την εκρηκτική εξέλιξη των τεχνοεπιστημών,τις επαναστατικές εφαρμογές της πληροφορικής,που εδραίωσε την επιχειρούμενη παγκοσμιοποίηση της οικονομίας,ενώ οδηγεί σταδιακά στην παγίωση ενός ενιαίου οικονομικού μοντέλου με τη δικτύωση του πλανήτη. Και η ανάπτυξη της κοινωνίας; Ας μη γελιόμαστε! Ο Νεοφιλελεύθερος προσκρούστης επιβάλλει μέτρα δημοσιονομικής πειθαρχίας που έχουν ως αποστολή τη σύγκλιση των επιμέρους οικονομιών με την παγκόσμια οικονομία.Για την κοινωνία και του πολίτες ούτε λόγος! Η κοινωνία ερμηνεύεται λογιστικά και το κράτος πρόνοιας…ανήκει σε άλλες εποχές! Η φτώχια,η ανεργία,η υποαπασχόληση είναι οπωσδήποτε ενοχλητικές έννοιες αλλά δεν μπορούν να ανακόψουν την προδιαγεγραμμένη πορεία σύγκλισης των οικονομιών. Οι άνθρωποι ας βρουν τρόπους να επιβιώσουν.Διαφορετικά είναι καλύτερα να πεθάνουν όσο γίνεται πιο γρήγορα! Μπορεί τα συμπεράσματα αυτά να σας φαίνονται σκληρά,αλλά η ίδια η νεοφιλελεύθερη πραγματικότητα είναι σκληρότερη. Η βελτίωση για παράδειγμα των δεικτών της οικονομίας βασίζεται στη μείωση του πληθωρισμού,στην αύξηση των δημοσίων εσόδων και στη μείωση των κρατικών δαπανών.Απλή συνταγή που όμως έχει ως αποδέκτη της όχι το χρηματιστηριακό κεφάλαιο αλλά τους μισθοσυντήρητους και τους συνταξιούχους! Μια γκρίζα πραγματικότητα:Στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία ποιος τελικά παίρνει τις αποφάσεις; Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό ή θεωρητικό. Ποιος τελικά κυβερνά σε συνθήκες παγκοσμιοποιημένης οικονομίας;Πρόκειται για ένα καίριο ερώτημα που υποδηλώνει ελάχιστες μόνο αρνητικές παραμέτρους της εφιαλτικής νεοφιλελεύθερης ουτοπίας που εισαγάγαμε στη ζωή μας,για να εξορκίσουμε τη σοσιαλιστική ουτοπία! Μας λένε οι αναλυτές,για παράδειγμα, πως η άνοδος της τιμής του πετρελαίου είναι κατά κύριο λόγο πλασματική και προϊόν χρηματιστηριακών παιχνιδιών με στόχο την κερδοσκοπία,χωρίς βεβαίως να μη συνυπολογίζουν τις συναλλαγματικές ισορροπίες των νομισμάτων και την αυξημένη ζήτηση του προϊόντος από την Κίνα και δευτερευόντως από την Ινδία. Το συμπέρασμα όμως είναι ότι δεν υπάρχουν πρωτεύοντες μηχανισμοί για να ελεγχθεί η κερδοσκοπία του χρηματιστηριακού κεφαλαίου,που ανεξέλεγκτο θα οδηγήσει τελικά στην απόλυτη φτώχια και εξαθλίωση τα δύο τρίτα του πληθυσμού! Αν μάλιστα επεκτείνουμε το συμπέρασμα αυτό και σε άλλους τομείς του σύγχρονου οικονομικού προϊόντος,γρήγορα θα διαπιστώσουμε ότι η σημερινή κοινοβουλευτική εξουσία είναι αμφίβολο ότι μπορεί να ελέγξει,ακόμη κι αν το θέλει, π.χ.το πλέγμα των αναπτυγμένων δικτύων πληροφορικής,που προωθούν τη λογική της ανταγωνιστικότητας και διαμορφώνουν το μοντέλο του απομονωμένου χρήστη,που καταναλώνει τα προϊόντα τους,όποια κι αν είναι αυτά. Και ποιο είναι το μέλλον αυτού του κόσμου;Μα η επιστροφή στη φτώχια,στη μιζέρια,στην ανεργία,σ’ένα γκρίζο τοπίο από την οικολογική λεηλασία!Τότε η έκρηξη της βίας θα είναι το τέλος της ουτοπίας που ζούμε σήμερα.Γιατί ποιος θα συγκαρατήσει τα δύο τρίτα των φτωχών και των εξαθλιωμένων να στραφούν εναντίον των «εκλεκτών»της παγκοσμιοποίησης;Και το χειρότερο απ’όλα θα είναι η έλλειψη προοπτικής σ’αυτή την κοινωνική έκρηξη.Να γκρεμίσεις ένα σύστημα που σου κάνει πλύση εγκεφάλου,σε χρησιμοποιεί,ελέγχει τα γονίδιά σου,προκαθορίζει τη «χρήση»σου και έπειτα σε πετάει στο καλάθι των αχρήτων; Έ,και;μετά τι θα γίνει;Θα αναζητήσουμε τη χαμένη κοινωνικότητά μας;Θα οικοδομήσουμε εξαρχής το μέλλον μας;και με ποια υλικά; Ύστερα από δυο ή τρεις γενιές «μεταλλαγμένων»ανθρώπων,που δε θα ξέρουν τίποτα για το παρελθόν τους είναι σίγουρο πως δε θα μπορούν να «φανταστούν»ένα διαφορετικό μέλλον για τους εαυτούς τους και τους άλλους! Πρέπει λοιπόν να ομολογήσουμε(και το κάνουμε ήδη στην πράξη)ότι βρισκόμαστε μπροστά σ’ένα συνολικό αδιέξοδο που βάζει σε δοκιμασία θεμελιώδεις αξίες της πολιτικής Δημοκρατίας.Έχουμε όμως αποδεχθεί ότι η συνολική αμφισβήτηση των αρχών της Δημοκρατίας θα οδηγήσει στο χάος ή στην απαράδεκτη οπισθοδρόμηση σε ολοκληρωτικά καθεστώτα,που δημιούργησαν περισσότερα προβλήματα απ’όσα προσπάθησαν να επιλύσουν. Ο θεωρητικός του «τέλους της ιστορίας»,ο Φράνσις Φουκογιάμα,αν και βιάστηκε να διατυπώσει αυτή τη θεωρία,επηρεασμένος από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης,έσπευσε να δηλώσει: «Συνεχίζω να πιστεύω ότι κανένας δεν έχει να προσφέρει ή να επιδείξει αυτή τη στιγμή άλλους θεσμούς,βάσει των οποίων μπορεί να οργανωθεί μια σύγχρονη κοινωνία.Επιμένω ότι δεν υπάρχει καμία εναλλακτική πρόταση,που μπορεί να αγνοήσει το σύστημα της αγοράς και της δημοκρατίας!» Άρα αυτά που αποτελούν σήμερα σταθερά σημεία πολιτικής και οικονομικής αναφοράς είναι το σύστημα της αγοράς και η δημοκρατία. Και φυσικά,κατά την άποψή μας,είναι εντελώς παρωχημένο να μιλάμε για δεξιά ή αριστερή διαχείριση της αγοράς,αφού το κεφάλαιο είναι διεθνοποιημένο και επιβάλλει τους δικούς του όρους στη δημοσιονομική διαχείριση,είτε το θέλουμε είτε όχι! Και τότε τι κάνουμε;Ποιον θα επικαλεστούμε για να μας σώσει;Ποιος θα διαχειριστεί αυτή την αγορά,με αυτούς τους όρους του διεθνούς κεφαλαίου,αλλά με προοπτικές δημοκρατίας; Ο Ignacio Ramonet,σε άρθρο του με τίτλο «Ανάγκη για ουτοπία» στη Le Monde Diplomatiqe,γράφει: «Ακόμη και στις πιο αναπτυγμένες χώρες η επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού συνοδεύεται από σημαντική μείωση του ρόλου των δημόσιων φορέων,ξεκινώντας από τα Κοινοβούλια,καθώς και από την οικολογική λεηλασία,την έκρηξη των ανισοτήτων καθώς και τη μαζική επιστροφή της φτώχιας και της ανεργίας!Πρόκειται για την άρνηση του σύγχρονου κράτους και της ιδιότητας του πολίτη ». Σ’ολ’αυτά προσθέστε τη διεθνή αρνητική οικονομική συγκυρία,την έκρηξη του χρηματιστηριακού «καπέλου»στην τιμή του πετρελαίου,τη διεθνή χρηματιστηριακή κρίση,την ασύλληπτη οικολογική λεηλασία,την έκρηξη της τιμής των τροφίμων διεθνώς για να καταλάβετε πως περάσαμε ανεπίστρεπτα στην εποχή της φτώχιας! Και τι μας απομένει να κάνουμε; Μα ό,τι κάνει πάντα ο άνθρωπος,όταν φτάνει σε αδιέξοδο:Να εφεύρει μια νέα ουτοπία και ν’αγωνιστεί για να την επιβάλει!. Οι σταθερές της κοινωνίας του μέλλοντος ή αν θέλετε του προσδοκώμενου παρόντος είναι αναγκαστικά η αγορά,σε συνθήκες παγκοσμιοποιημένης οικονομίας, και η δημοκρατία ως εγγύηση για το ανθρώπινο πρόσωπο της κοινωνίας που ονειρευόμαστε.Ποιος λοιπόν θα διαχειριστεί αυτή την κοινωνία της προσδοκίας ή αλλιώς τη νέα γη της επαγγελίας; Με παραδείγματα αποδείξαμε στα προηγούμενα μαθήματα ότι η σημερινή πολιτική εξουσία και τα κόμματα αδυνατούν να ασκήσουν το ρυθμιστικό τους ρόλο στις συνθήκες που διαμορφώθηκαν και για τους προφανείς λόγους που αναλύσαμε. Άρα έχουμε κενό διαχείρισης του συστήματος της αγοράς,στοιχείο που πρέπει να αξιοποιήσουμε περαιτέρω υπό το πρίσμα πάντοτε της δημοκρατίας,που παραμένει ο μόνος σταθερός όρος στην πραγματικότητα που εξετάζουμε. Αν βρούμε επομένως το διαχειριστή,ποια θα είναι η στρατηγική διαχείρισης της αγοράς;Με άλλα λόγια ποια κοινωνία θα κληθεί να διαχειριστεί αυτός που θα διαδεχτεί ως πολιτικός ταγός τα ξεπερασμένα πολιτικά κόμματα; Την κοινωνία των φτωχών,των άνεργων,των υποαπασχολούμενων ή των απασχολήσιμων;Ή μήπως πρέπει επιτέλους να’χουμε στο νου μας ένα μοντέλο διαχείρισης της αγοράς,που θα προαπαιτεί την κοινωνική ευαισθησία του συστήματος ή όπως θα λέγαμε με όρους άλλων εποχών για την οικονομία της αγοράς με ανθρώπινο πρόσωπο(κατά το ουτοπικό σοσιαλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο); Εδώ ακριβώς αρχίζει το μεγάλο στοίχημα της νέας ουτοπίας που ονειρευόμαστε:Ο άνθρωπος,η κοινωνία και το περιβάλλον είναι ένα ενιαίο σύνολο και η όποια απόφαση καλείται να πάρει ο διαχειριστής του συστήματος πρέπει να είναι απόλυτα εναρμονισμένη και με τους τρεις αυτούς παράγοντες.Όταν π.χ. κάτι θέτει σε κίνδυνο το περιβάλλον, άμεσα πλήττεται ο εξανθρωπισμός της κοινωνίας και αυτό επομένως αντίκειται στην ουσία της δημοκρατίας, που είναι κατά βάση ανθρωπισμός! Έτσι θα πορευτούμε στη νέα κοινωνία που ονειρευόμαστε! Αναγκαστικά οικονομία της αγοράς,αλλά με υπομόχλιο τη δημοκρατία και στόχο το ανθρώπινο πρόσωπο της κοινωνίας! Ζητάμε πολλά; Είναι τα ελάχιστα που πρέπει να εγγυηθεί εκείνος θα κληθεί πλέον να κυβερνήσει. Για την οικονομία της αγοράς ούτε λόγος να γίνεται.Είτε το θέλουμε είτε όχι ο οικονομικός μονόδρομος είναι το αποτέλεσμα μιας σειράς πολιτικοοικονομικών εξελίξεων,που μεθοδεύτηκαν στον αντίποδα του σοσιαλισμού και πέτυχαν να βάλουν στο χέρι το διεθνές κεφάλαιο(άλλο που δεν ήθελε),την ενέργεια και τα τρόφιμα. Μας μένει όμως η δημοκρατία και οι θεσμοί της,για να διαχειριστούμε την οικονομία της αγοράς με στόχο να οικοδομήσουμε μια κοινωνία με ανθρώπινο πρόσωπο. Θέλετε να παραδεχτούμε πως μας απομένουν πολύ λίγα να κάνουμε με τις θηλιές της οικονομίας της αγοράς;Να συμφωνήσω μαζί σας. Θέλετε να συμφωνήσουμε πως η εξωτερική πολιτική,η άμυνα και η ασφάλεια της χώρας προραμόζονται σε νόρμες που επιβάλλονται έξωθεν; Ποιος όμως μάς εμποδίζει να αποκτήσουμε ένα ανθρώπινο ρυθμιστικό σχέδιο για το λεκανοπέδιο της Αττικής,που θα αποτρέψει και τους υπόλοιπους έλληνες να έρθουν στην Αθήνα; Ποιος μας εμποδίζει να αναρτήσουμε δασικούς χάρτες,να φτιάξουμε δασολόγιο και κτηματολόγιο,ώστε να τελειώνουμε οριστικά με το θέμα των πυρκαγιών στα δάση; Ποιος μας εμποδίζει να αναπτύξουμε λειτουργικά και ανθρώπινα το Εθνικό Σύστημα Παιδείας,διεκδικώντας επιτέλους π.χ. να έχουμε τόσα κρεβάτια εντατικής,όσα είναι απαραίτητα για να μην αποφασίζουν οι γιατροί ποιος θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει; Ποιος μας εμποδίζει να υιοθετήσουμε ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα με ορίζοντα δεκαετίας,ώστε να γνωρίζουν οι πάντες πώς θα οργανώσουν τη ζωή τους για τα επόμενα δέκα χρόνια; Ποιος μας εμποδίζει σε μια νύχτα να καταργήσουμε τη γραφειοκρατία τη ρουσφετολογία και την αναξιοκρατία; Ποιος μας εμποδίζει να υιοθετήσουμε ένα αντικειμενικό σύστημα προμηθειών του Δημοσίου,απόλυτα διαφανές και αναρτημένο στο Διαδύκτιο,ώστε μία καρφίτσα να στοιχίζει στο Δημόσιο το ίδιο ακριβώς ποσό,είτε στην Αθήνα είτε στην Αλεξανδρούπολη; Ποιος μας εμποδίζει να σβήσουμε εδώ και τώρα την ανασφάλιστη,τη μαύρη εργασία; Να καταπολεμήσουμε με δυό κινήσεις την εισφοροδιαφυγή; Το διεθνές κεφάλαιο;Οι Αμερικάνοι,οι Ρώσοι,τα ντόπια μονοπώλια; Αν θέλετε να αποτρέψουμε το γκρίζο μέλλον μας,βγάλτε τη λάσπη από τα μάτια και απαιτήστε αυτά που μας ανήκουν! Ούτε ο δικομματισμός,ούτε ο τρικομματισμός είναι το αίτιο της κατάντιας μας! Είναι το απόλυτο βόλεμά μας στους μέτριους και τους ανίκανους!

Ο θαυμαστός καινούργιος κόσμοος του 21ου αιώνα.

2012-08-09T09:50:00.001-07:00

Η αναδημιουργία της ζωής στο εργαστήριο δεν είναι ένα απλό γεγονός με ενδεχόμενες συνέπειες,που εξαρτώνται τελικά από την προαίρεση του ερευνητή αλλά μια συσσωρευμένη απειλή για την ανθρωπότητα,όπως τη γνωρίσαμε μέχρι σήμερα.
Και φυσικά δεν εννοούμε μόνο τις όποιες ανθρωπολογικές ιδιότητες,αλλά κυρίως τη δραματική κατάρρευση των αρχών που στηρίζουν τον ανθρώπινο πολιτισμό(βλ.και Μιχαήλ Κοκκινάρη,Τα στίγματα του Κάιν,εκδ."Νικόδημος",σελ.17).
Αν μάλιστα διευρύνουμε τον προβληματισμό μας στους ζώντες οργανισμούς συνολικά,τότε το πρόβλημα γίνεται ακόμη μεγαλύτερο.
Αναπρογραμματίζουμε τους γενετικούς κώδικες των ζώντων οργανισμών για να εξυπηρετήσουμε τις πολιτιστικές και οικονομικές ανάγκες και επιθυμίες μας.
Αναλαμβάνουμε το ρίσκο μιας δεύτερης Γένεσης,αυτή τη φορά μιας τεχνητής Γένεσης,που υπόκειται στις επιταγές της αποτελεσματικότητας και της παραγωγικότητας.
Με άλλα λόγια ξαναδημιουργούμε τον κόσμο για τις ανάγκες της αγοράς.
Στην εσχατολογία της θρησκείας ο κόσμος αναγεννάται.Γίνεται κατοικητήριο του Θεού.
Στην εσχατολογία της αγοράς ο κόσμος τεμαχίζεται και πωλείται χάρη χάρη του κέρδους.

Ο θαυμαστός κόσμος του 21ου αιώνα!

2012-08-09T09:47:00.001-07:00

Αλλά αυτό δε φαίνεται να είναι το ουσιαστικό πρόβλημα.
Σήμερα υπάρχει ένα σημαντικός κλάδος γενετικής,η αναπτυξιακή γενετική,που ενώ αναγνωρίζει ότι τα γονίδια κωδικοποιούν σημαντικές πληροφορίες για την ανάπτυξη,δέχεται ότι αυτά από μόνα τους δεν μπορούν να καθορίσουν ή να ελέγξουν την ανάπτυξη.
Ο κυτταροβιολόγος δρ Στιούαρτ Νιούμαν,του Ιατρικού Κολεγίου της Ν.Υόρκης επισημαίνει:"Το περιβάλλον του γονιδιώματος δεν περιλαμβάνει μόνο εξωτερικά ελέγξιμους συντελεστές,όπως η θερμοκρασία και η διατροφή,αλλά και αναρίθμητες πρωτεϊνες που προέρχονται από τη μητέρα και οι οποίες βρίσκονται στο ωοκύτταρο κατά τη στιγμή της γονιμοποίησης.Αυτές οι πρωτεϊνες
επηρεάζουν τη δραστηριότητα του γονιδίου,μέσω των μεταβολών στις ποσότητές τους και τη χωρική κατανομή τους μέσα στο ωάριο και μπορούν να προκαλέσουν την ανάπτυξη με μοναδικά διαφορετικούς τρόπους,ακόμη και δύο μονωγενών διδύμων.(Newman,Stuart A.,Genetic Engineering as Metaphisics and Meance,Science and Nature,τομ.9/10,1989,σελ.118)
Εδώ λοιπόν σχολιάζουμε!
Δεν αναζητούμε προθέσεις και ανέπαρκειες του συντάκτη.Είναι ένα απλό και μάλλον αθώο παράδειγμα για να εισαγάγω τον αναγνώστη στις άπειρες δυνατότητες που παρέχει το εργαστήριο στη χιμαιρική ανάμειξη(όσο και αν ο όρος είναι αδόκιμος-και κακώς απαντώ)του ανθρώπινου γενετικού υλικού.
Ωστόσο σήμερα που έχει χαρτογραφηθεί το ανθρώπινο γονιδίωμα και τεχνικά τουλάχιστον μπορούμε να κάνουμε λόγο για πρωτεϊνες ή πρωτεϊνη που ελέγχονται από τα γονίδια και καθορίζουν το φαινότυπο του ανθρώπου είναι εύλογο να ελπίζουμε βάσιμα ότι σύντομα(σε μερικά ίσως χρόνια) θα ανασχεδιάσουμε το γενετικό υλικό του ανθρώπου,θα εξαλείψουμε όχι μόνο τις γενετικές ασθένειες αλλά και θα βελτιώσουμε το ανθρώπινο είδος αναδημιουργώντας επιτέλους τον "τέλειο" άνθρωπο.
και για να εξαλείψουμε οριστικά τη φθορά και συνεπώς το θάνατο,θα καταφύγουμε σε δύο απόλυτα εφικτές μεθόδους:
Με αδιαφοροποίητα βλαστικά κύτταρα θα δημιουργήσουμε ανταλλακτικά οργάνων,ενώμε την κλωνοποίηση θα επιτύχουμε την αθανασία του πρωτοτύπου,που έτσι κι αλλιώς θα έχει προέλθει από γεντικό ανασχεδιασμό!
Αυτό το πρόβλημα επιχείρησα να παρουσιάσω(λες και διέπραξα μέγα λάθος ή εξυπηρετώ κι εγώ άδηλη σκοπιμότητα...ή αλλιώς είμαι βαλτός!).
Και τα όσα ανέφερα προηγουμένως δεν έχουν καμία δόση υπερβολής.
Αποτελούν μέρος της απόπειρας επανασχεδιασμού της ζωής,χρηματοδοτούνται από χιλιάδες εταιρείες βιοτεχνολογικής έρευνας,που αγωνιούν να ανταποκριθούν στις ανάγκες της αγοράς που διαμορφώνεται τον 21ο αιώνα.
Καταναλωτές αυτού του νέουπροϊόντος είναι όσοι θα είχαν λόγο να γνωρίζουν το γονιδίωμα αυτών που απασχολούνται στην επιχείρησή τους,όσων ασφαλίζονται στις εταιρείες τους,όσων εντέλει πρέπει να έχουν ειδικά προσόνται και προδιαγραφές μακροβίωσης,για να αναλάβουν π.χ.διευθυντικές θέσεις.
Ο Τζέρεμι Ρίφκιν σημειώνει χαρακτηριστικά:"Έτσι οι έννοιες της κοινωνικότητας και της ισότητας πιθανώς θα μετασχηματιστούν.Η αξιοκρατία θα έδινε τη θέση της στη γενετικοκρατία,με αποτέλεσμα άτομα,εθνοτικές ομάδες και φυλές να κατηγοριοποιούνται σε μεγάλο βαθμό,να τυποποιούνται μέσω του γονοτύπου τους,ανοίγοντας το δρόμο για την εμφάνιση ενός συστήματος αποτελούμενου από άτυπες βιολογικές κάστες σε διάφορες χώρες του κόσμου"(Τζέρεμι Ρίφκιν,ο αιώνας της Βιοτεχνολογίας,Εκδόσεις Λιβάνη,Αθήνα 1988,σελ.33)

Αν επομένως δικαιούμαι να σκέπτομαι και να ομιλώ (χωρίς να μου καταλογίζονται προθέσεις)τουλάχιστον στην επόμενη ανάρτηση θα μου επιτρέψετε να παραθέσω την έκταση του προβλήματος με παραδείγματα και να αποδείξω την ανεπάρκεια των καλοπροαίρετων ή αφελών που συνεχίζουν να πιστεύουν στις αγαθές προθέσεις της επιστημονικής κοινότητας

Ο θαυμαστός καινούργιος κόσμος του 21ου αιώνα!

2012-08-09T09:44:00.000-07:00

Η Βιοτεχνολογία και ο φόβος από τη βεβαιότητα ότι ο θαυμαστός καινούργιος κόσμος έρχεται τον 21 ο αιώνα.

Αν θέλετε να μιλήσουμε με αυστηρά επιστημονική γλώσσα όροι,όπως "προαίσθηση",δεν μπορούν να έχουν θέση σ'έναν κόσμο που αναζητεί επίμονα αποδείξεις για να κάνει τις όποιες επιλογές του.

Με προαισθήσεις δηλαδή και αξιώματα δεν αντιμετωπίζονται διλήμματα,που δεν παρέχουν περιθώρια αναμονής σ'έναν κόσμο,που μεταβάλλεται με ρυθμούς μάλλον ασύλληπτους για τον κοινό ανθρώπινο νου και τους οποίους (ρυθμούς)ετεροκαθορίζουν οι λεγόμενες τεχνοεπιστήμες.

Άρα είναι λάθος να πούμε ότι "έχουμε την προαίσθηση" ότι ο κόσμος,όπως τον γνωρίσαμε,με τη δομή,τις αρχές και τις αξίες του,σε λιγότερο χρόνο απ'αυτόν που καταλαμβάνει μια ανθρώπινη γενεά,θα έχει πάψει πια να υπάρχει.

Θα ήταν όμως ορθό να διατυπώσουμε τη βεβαιότητα και στη συνέχεια να την αποδείξουμε ότι πράγματι όλα γύρω μας αλλάζουν κατά τρόπο δραματικό και μάλλον ανεπίστρεπτο!

Και αυτή η αλλαγή δεν αφορά απλώς στις δυνατότητες που παρέχει η σύγχρονη τεχνολογία στον άνθρωπο,αλλά στη ριζική αναθεώρηση εννοιών όπως είναι η ζωή,η κοινωνία,ο άνθρωπος και στον εκ νέου επαναπροσδιορισμό του περιεχομένου των εννοιών αυτών.

Άρα,ή αποφασίζουμε να αναζητήσουμε επιχειρήματα και να τα τεκμηριώσουμε,μετέχοντας αναγκαστικά στη διαδικασία επαναπροσδιορισμού της έννοιας της ζωής ή παραμένουμε στις βεβαιότητες και τα αξιώματά μας και μας προσπερνούν οι εξελίξεις,μένοντας για πάντα νοσταλγοί ενός κόσμου που πέρασε ανεπίστρεπτα.

Και η άποψη αυτή δεν είναι ενδεχομένως υπερβολική για να φανούμε συνεπείς στο κλίμα που διαμορφώνεται.Είναι πλέον τεκμηριωμένη βεβαιότητα,που προκύπτει από πρακτικές,τις οποίες ούτως ή άλλως έχουμε υιοθετήσει και οι οποίες δίνουν το μέτρο των επιλογών που είμαστε υποχρεωμένοι να αποδχθούμε στην αυγή ακόμη του αιώνα της Βιοτεχνολογίας.

Θέλετε ένα απλοϊκό αλλά χαρακτηριστικό παράδειγμα των δυνατοτήτων,με τις οποίες μας προικοδότησε ο αιώνας που πέρασε σε σχέση με τις πρακτικές αυτές;

Με αμνιοπαρακέντηση ή καλλιέργεια εβρυικής τροφοβλάστης μπορούμε στο όνομα της ευγονικής να θυσιάζουμε έμβρυα που βαρύνονται με κληρονομικά νοσήματα.

Μάθαμε δηλαδή να ρίχνουμε στον Καιάδα(στον Καιάδα οι αρχαίοι Σπαρτιάτες έριχναν τους κακούργους,ενώ τα προβληματικά βρέφη τα έριχναν στους Αποθετήρες,παρόμοια απόκρημνη περιοχή του Ταϋγέτου-αν θέλουμε να κυριολεκτούμε)τους γενετικά ανάπηρους,για να αναστήσουμε μια κοινωνία υιών ανθρώπων!

Υπερβολές θα μου πείτε.

Θα συμφωνήσω μαζί σας.

Ωστόσο καλό είναι να το συζητήσουμε το θέμα,αν θέλουμε τουλάχιστον να είμαστε ειλικρινείς για το περιεχόμενο της ζωής στον αιώνα της Βιοτεχνολογίας και στην πιθανή αλλοίωση του νοήματος αυτού από την άδηλη δράση των λεγόμενων τεχνοεπιστημών και κυρίως της Μοριακής Γενετικής,που μας άφησε άφωνους με την ταχύτητα,με την οποία "διάβασε"το ανθρώπινο γονιδίωμα και το οποίο σήμερα ετοιμάζεται να πατεντάρει καινα το προσαρμόσει στις ανάγκες της αγοράς.

Επομένως και για να είμαστε πρακτκοί στις αναρτήσεις που θα ακολουθήσουν,θα περιγράψουμε καταρχήν το πρόβλημα,που σίγουρα υπάρχει,όσο και αν είναι άδηλες οι περισσότερες παράμετροί του,και θα επιχειρήσουμε να θέσουμε μια σειρά από ερωτήματα,προκαλώντας τη δική σας απάντηση ή τουλάχιστον το δικό σας προβληματισμό.

The Magistrate

2012-08-08T05:17:00.001-07:00

The magistrate (full treatment) A few years after the crucifixion of Jesus of Nazareth in Judea the rumors that reach Rome about His Resurrection and mainly the effect that this ‘superstition’ has on almost all the social classes of the Empire will for the first time force the emperor Claudius to carry out unofficial inquisitions as to the origin and goals of this ‘myth’. The orator Titius Libius will take on the difficult mission of going to Judea in order to interrogate all those who were witness to the crucifixion of Jesus of Nazareth and to put to trial whoever spread the falsehoods about the resurrection of this prisoner who had been put to death on the cross. A little while before leaving Rome, Titius Libius is paid a visit by the widow of a Roman officer who asks him to investigate the circumstances surrounding her husband’s death in Judea as all those who survived the attack on their encampment by Jewish robbers had returned to Rome with huge fortunes… The orator is charmed by Lydia and accepts to investigate the circumstances of her husband’s death in order to keep in contact with her. However, when he goes to Judea and begins his investigatory work he will soon realize that the attempts on his life do not ultimately come from the followers of Jesus who want to obstruct his work, but from the paid assassins of those who have reason not to want the circumstances of the strange attack by Jewish robbers to come to light, including the disappearance of a large amount of money that was being transferred to Rome by a military detachment whose leader had been the centurion Poplius Lentulius, Lydia’s husband. Nonetheless, performing a delicate balancing act, Titius Livius will eventually succeed in questioning significant surviving biblical figures as well as ordinary people who had met Jesus, collecting valuable information which will allow him to reach a final conclusion as to who Jesus of Nazareth really was and whether in fact he was resurrected three days after his death. The young Jew companion, Simon, that is convinced finally for his honesty, but also for his internal need to find the truth, Christian himself, will show him the place of Jesus’s torture but also the place that they placed His body. The next step is for Titus Livius to meet one of Jesus’s student, Evangelist Mathew, which firstly he approaches with mistrust. The anaphora of Mathew in the Crucifixion and His Resurrection shakes the certainties of Titus Livius, however as judicial speaker he wants proofs in order to accept the truth of Christians. Mathew asks him to have patience and the proofs will come to him. After a few days Simon will lead him to Galiley, where he will meet Maria Magdaline. The interrogation of Maria Magdaline is catalytic. Titus Livius has drawn his conclusions, ready to returns to Rome. In Jerusalem however an unpleasant surprise awaits for him. Claudius has died and Neron has succeeded him. Thus his Roman persecutors decide without fear to take him out of the way. His attempt of murder however is still detered from Simon and certain Christians, that wants without fail the testimony of Titus Livius to reach Rome. Titus Livius will reach Rome, the day that Neron burns it, while he becomes a witness of killing of thousands of Christians in the Colloseum, that were considered responsible for the fire. During the next days he will find shelter in the house of Lydia, that will fall in love with him, until he accomplishes with the help of senatots, that were benefited by hims, to achieves the juridicial prosecution of the main guilty of the murder the Roman chiliarch in Judea. What however will torture him up to his death, in a very old age, is that he could not prove judicial that Jesus, of Nazareth, resurrected from the dead, even if he had the testimonies of those that saw the killing and His Resurrection!

Τι πρόκειται να συμβεί στο χώρο της υγείας.

2012-08-06T23:47:00.001-07:00

Προφανώς ο ΕΟΠΥΥ είναι ο δούρειος ίππος της πτωχοποίησης της Υγείας.Ο ίδιος ευφυής νους που θεωρεί τεκμήριο προς φορολόγηση το παιδί,ο ίδιος νους αποφάσισε πως θα έπρεπε να ενοποιήσει τους κλάδους υγείας των ασφαλιστικών ταμείων, υγειών και ελλειματικών,και άρα να κάνει χρήση των ταμειακών τους αποθεμάτων,ώστε να καλύψει τις δαπάνες υγείας των ασφαλισμένων. Προφανώς αυτή η ευφυής σύλληψη απέτυχε και τώρα όλα τα ταμεία είναι ελλειματικά και άρα και ο ΕΟΠΥΥ είναι ελλειματικός,αδυνατώντας να αποπληρώσει,ιατρική,φαρμακευτική,εργαστηριακή και νοσοκομειακή δαπάνη. Με άλλα λόγια στην Υγεία τουλάχιστον το γνωρίζουμε πως έχουμε πτωχεύσει,οριστικά!

Στο ίδιο έργο θεατές!

2012-07-08T02:57:00.000-07:00

Από τη Δευτέρα 9 Ιουλίου αρχίζει ο πραγματικός πολιτικός χρόνος για την κυβέρνηση συνεργασίας τριών κοινοβουλευτικών κομμάτων. Από μια άποψη είναι ένα θετικό δεδομένο,μάλλον καινούργιο για την ελληνική πολιτική πραγματικότητα. Ωστόσο διατηρώ πολλές επιφυλάξεις για την αποτελεσματικότητα αυτής της κυβέρνησης, επειδή επιχειρεί να μάς βγάλει από την κρίση με την ίδια συνταγή,που χωθήκαμε σ'αυτήν. Οι Τράπεζες,η ανακεφαλαίωσή τους,το νομισματοπιστωτικό σύστημα,η αναδιάρθρωση του Δημοσίου...τα ίδια και τα ίδια χωρίς να διαφαίνεται κάτι διαφορετικό στον ορίζοντα. Οι μισθοί και οι συντάξεις πείνας,οι αυτοκτονίες,η ανεργία,η εξαθλίωση θα συνεχίσουν να τροφοδοτούν με απελπισία το λαό και η κυβέρνηση θα παλεύει για τα ίδια και τα ίδια. Από την άλλη,η οπισθοδρόμηση σε κοινωνικοοικονομικά μοντέλα του προηγούμενου αιώνα,σήμερα δεν είναι μόνο αδιέξοδη λύση αλλά και άκρως επικίνδυνη,επειδή διαθέτουμε με βούλα ενεργειακά αποθέματα,που θα πρέπει να τα διαχειριστούμε διαθέτοντας ισχυρές συμμαχίες και συνεργασίες. Άρα το πρώτο συμπέρασμα,λίγο πριν πάρει ψήφο εμπιστοσύνης η σημερινή κυβέρνηση,είναι η αίσθηση πως το υπάρχον πολιτικό προσωπικό είναι ανεπαρκές για να ανταποκριθεί σε μια ριζική και καινοτομική αλλαγή του οικονομικού και κοινωνικού μοντέλου που πρέπει να ακολουθήσει η χώρα για να αναγεννηθεί. Και ο Υπουργός Εθνικής Οικονομίας,ο αξιότιμος κύριος Στουρνάρας,μετά την ομιλία του στη Βουλή,με έπεισε πλήρως για την αίσθηση αυτής της ανεπάρκειας,που την επικαλέστηκα προηγουμένως.

Κάποιος πρέπει να θυμίσει στους Γερμανούς την ιστορία τους!

2010-02-28T08:43:00.001-08:00

Κάποιος πρέπει να υπενθυμίσει στους Γερμανούς ότι οι πρόγονοί τους υπήρξαν αυτουργοί ή συνένοχοι στα μεγαλύτερα εγκλήματα που διαπράχθηκαν κατά της ανθρωπότητας!
Γερμανοί μιλιταριστές στη διάρκεια του Α'Παγκοσμίου Πολέμου επινόησαν και πρότειναν στους Τούρκους συνεταίρους τους τα περίφημα αμελέ ταμπουρού,τα τάγματα εργασίας ,όπου εξοντώθηκαν χιλιάδες νεαροί έλληνες για να αδειάσουν τα μικρασιατικά παράλια από τους ελληνικούς πληθυσμούς!
Φυσικά λίγα χρόνια αργότερα οι ίδιοι μιλιταριστές επινόησαν τα στρατόπεδα μαζικής εξόντωσης των εβραίων,των ρομά και όσων ήταν διαφορετικοί,για να απαλλάξουν τον κόσμο που ονειρεύονταν από τα μιάσματα.
Πολλά χρόνια αργότερα απλώς εκδικήθηκαν λαούς όπως οι Γιουγκοσλάβοι που τους ταπείνωσαν στο πεδίο της μάχης ,απαιτώντας τη διάλυση της χώρας τους!
Θα τους υπενθυμίσουμε ότι ηττήθηκαν από τους Συμμάχους ,γιατί τους πολέμησαν στα Βαλκάνια λαοί,όπως ο ελληνικός,που αρνήθηκαν να υποταχθούν στο φασισμό και το ναζισμό.
Σιωπή και σεβασμός λοιπόν,γιατί τα μνήματα στα Καλάβρυτα και στο Κομμένο της Άρτας στέκουν ακόμη πληγές που είναι ανοιχτές...φίλοι και σύμμαχοι Γερμανοί!
Αυτά για την ιστορία και τα 2.000 χρόνια σιωπής!

Όλα είναι στο μυαλό μας!2

2010-02-16T00:10:00.000-08:00

Όλα είναι εντός μας!Υπάρχουν και πεθαίνουν στον κόσμο των εσωτερικών ισορροπιών,που έχουμε οικοδομήσει για να ζήσουμε,όπως ζούμε.Κι αν κάποτε π.χ. με την τέχνη επιχειρούμε να αποκαλύψουμε ένα μέρος του κόσμου αυτού,μην είστε τόσο βέβαιοι πως το πετυχαίνουμε κιόλας!Ο κόσμος αυτός είναι εξ'ορισμού δαιδαλώδης,εύθραυστος κι αν τον αγγίξεις δεν είναι βέβαιο πως θα μπορέσεις να τον πάρεις στην παλάμη σου!

Όλα είναι στο μυαλό μας!

2010-02-15T09:28:00.000-08:00

Και όχι στις αισθήσεις μας!
Μην απορείτε!
Πέρα από τις αισθήσεις,που παράγουν ένα μετρήσιμο νευροαισθητηριακό αποτέλεσμα,υπάρχει ο τελικός αναλυτής,ο εγκέφαλος,που για τον καθένα μας,είναι μοναδικός και ανεπανάληπτος.Έτσι ακόμη κι αν νομίζουμε πως μπορούμε να αποτυπώνουμε με κοινό τρόπο την επίδραση του κόσμου που μάς περιβάλλει με διαύλους επκοινωνίας,όπως είναι η γλώσσα,στην πραγματικότητα εκφράζουμε αυτό που εμείς νομίζουμε πως συμβαίνει σε κάθε στιγμή!
Και δεν είναι μόνο αυτή η διαπίστωση,που έτσι κι αλλιώς υπάρχει γενετικά!
Σ'αυτόν το μοναδικό και ανεπανάληπτο ανθρώπινο εγκέφαλο υπάρχει ένας άλλος κόσμος,απροσμέτρητος,απύθμενος,ακατάληπτος,δυσερμηνευτός,απρόσμενος,στον οποίο ζούμε διπλή ζωή!
Κι αν θέλετε τη γνώμη μου,την πραγματική ζωή,που δεν μπορούν να προσεγγίσουν οι αισθήσεις μας!
Θα επανέλθουμε αναλυτικά σ'αυτήν την προσέγγιση.Το μόνο ίσως που θα μπορούσα να προσθέσω σ'αυτή τη "θεωρία" για να την αποδείξω είναι η ευκολία που δραπετεύουμε στον πυρήνα μιας κινηματογραφικής ταινίας,που απλώς μάς υπενθυμίζει πως ο κόσμος της διπλής μας ζωής μπορεί και να υπάρχει στην πραγματικότητα,όσο ακραίο και αν είναι το σενάριό της!