அகிலா

காயம் | அகிலா | சிறுகதை

2026-06-16T14:22:55.996+05:30

காயம்

கேத்தியின் குளிர்ந்த காற்று, ஊட்டி பஜார் ரோடின் தணுப்பை விட அதிகம் பயம் காட்டியது. ஜுபிலி ரோடைக் கடந்து கீழிறங்கியது அந்த பாதை. நடப்பதற்கு கூட ஏதுவான பாதையாய் அது இல்லை. இரு சக்கர வாகனத்தை அங்கிருந்த தெருகுழாயின் ஓரமாய் புல் பூத்திருந்த மேட்டில் சரித்து நிறுத்திவிட்டு நடக்கத் தொடங்கி ஐந்து நிமிடமாயிற்று. பாதை சிறிதும் பெரிதுமான செடிகளின் இடையே வளைந்தது. நேற்றைய மழையின் மிச்சம் நீர், செடிகளின் அடியில் தங்கியும் தங்காமலும் மண்ணை நனைத்து வைத்திருந்தன. கவனமாய் நடக்க வேண்டியிருந்தது.

சிறிது நடைக்குப்பின், சிறுவெளி திறந்தது. இருபது முப்பது குடியிருப்புகள் இருந்தன. ரேவதி சொன்ன வீட்டை அடையாளம் காண்பது சிரமமாக இல்லை. அந்த வீட்டின் முன் கூட்டம் சிறிதாய் கூடியிருந்தது. அதன் வாசலில் ஸ்வெட்டருக்குள்ளும் சால்வைக்குள்ளும் கைகளை நுழைத்துக்கொண்டு ஆண்களும் பெண்களும் நின்றிருந்தார்கள். காக்கி காற்சிராயை வைத்து போலீஸ் இருப்பதை தெரியமுடிந்தது. அருகே சென்றதும், மலைக்கே ஆன முகச்சுருக்கங்களும் சிறு கண்களும் இல்லாது இருக்க, சற்று விலகி எனக்கு வழிவிட்டார்கள்.

குனிந்து வீட்டினுள் தலை நீட்டி எட்டிப்பார்த்தேன். யூகலிப்டசின் மணம் சட்டென நாசி நுழைந்தது. இங்கு எல்லா வீடுகளிலும் அநேகமாக இந்த மணம் இருக்கும். குளிரில் வலிக்கான ஒரே ஆயுதம் இதுதான். அது தவிர, துவைக்க முடியாத ரஜாய், ஸ்வெட்டர், சாக்ஸ்களின் புழுக்க நாற்றத்தை விரட்டவும் சரிப்படும்.

உள்ளிருந்த இருட்டு பழக கண்கள் அவகாசம் கேட்டன. கதவின் ஓரமாய் இருந்த சுவரில் ஒரு பொந்து இருந்தது. அதற்குள் சிறிதாய் சாமி படம் ஒன்றும் அதன் முன் அணையும் போராட்டத்தில் ஓர் அகல்விளக்கும் எரிந்தும் கொண்டிருந்தது. அகலின் வெளிச்ச அசைவுகளில் என்ன சாமி என்பது சரியாய் பிடிபடவில்லை.

வீட்டின் இன்னொரு சுவரில் காலண்டரும் துணிகளும் தொங்கின. அடுத்து திரும்பிய சுவரை ஒட்டிய தரையில் அந்த பெண் படுக்க வைக்கப்பட்டிருந்தாள். கட்டம் கட்டமாய் டிசைனில் இருந்த போர்வை போன்ற ஒன்றை கொண்டு, முகம் தவிர்த்து, முழுதாய் போர்த்தியிருந்தார்கள். இறந்திருந்த அந்த சிறு பெண்ணின் முகம் குழந்தைத்தனத்துடன் இருந்தது. வீட்டினில் உள்ளறையில் கூடியிருந்த பெண்கள் பெரிதாய் சத்தமிடாமல் அழுது கொண்டிருந்தனர். மேலாடைகளின் வெளியே தொங்கும் கொசுவத்தில் மூக்கை உறிஞ்சிக்கொண்டும் ரகசியமாக பேசிக்கொண்டும் இருந்தனர்.

பேசுவதற்கு ஆள் தேடியபோது. என்னையே பார்த்துக்கொண்டிருந்த அந்த பெண்மணியின் கண்களை நோக்கினேன். கண்கள் ஒரு நல்ல பேச்சு கடத்தி. யாருடனும் வெகு சகஜமாய் பாலம் போட்டுவிடலாம். கண்களைத் தவிர்ப்பவர்களை, பேச முற்படாதவர்களாக, சந்கோஜப்படுபவர்களாக கொள்ளலாம். அந்த பெண்மணி எழுந்து வந்தாள். வெளியே வந்து பின்பக்கமாய் நடந்தோம். அங்கே சிறிய மறைப்பிட்டு தேநீர் போட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். அந்த பெண்மணி போய் இரண்டு லோட்டாகளில் தேநீர் கொண்டு வந்தாள்.

‘யாரும்மா நீங்க?’ என்று வினவினாள்.

‘பேப்பர்க்காரங்க..’ என்றதும் கண்களில் ஆச்சரியம் காட்டினாள். இறந்த பெண்ணின் அத்தை என்று தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டாள்.

இரவு சாப்பாட்டுக்கு பின், ரேவதி லைனுக்கு வந்தாள்.

‘விவரம் சொல்லு வர்தினி’ என்றாள்.

‘சின்ன பெண்தான். பதினான்கு வயதுதான். அங்கிருக்கும் த மு ப கட்சியின் செயலாளரின் தம்பிக்கு இந்த பெண்ணின் மீது ஒரு கண் இருந்திருக்கிறது. அவள் வீட்டிலிருந்து மெயின் ரோடு ஏறும் இடத்தில் பெட்டிக்கடை வைத்திருக்கும் ஜகனுக்கும் ஒரு கண். அவளை ரேப் செய்தது யாரென்று யாருக்கும் தெரியவில்லை. பகலில் வீட்டில் பெற்றோர் இல்லாத நேரத்தில் நடந்திருக்கிறது. மாலையில் எல்லோரும் பேசியும் அவள் யாரென்று சொல்லாமல் ஒருவித ஷாக்கில் இருந்திருக்கிறாள். போலீசும் வந்திருக்கிறது. இரவு எல்லோரும் தூங்கியபிறகு தற்கொலை செய்திருக்கிறாள். கெரோசின்.’

‘அச்சோ.. யாராவது அவகிட்டே பேசிப்பார்த்தாங்களா ?’

‘பேசினா மாதிரி தெரியல. இங்கு உடல் குறித்த அறிவு குறைவு. ஒரு சம்பவம் நிகழ்ந்தால், வீட்டில் உள்ளவர்கள், அவளையே காரணம் காட்டி அடிக்கவும் செய்வார்கள். இவளையும் அடித்திருக்கிறார்கள். மானமே போச்சுன்னு இவர்களே ஊரையும் கூட்டியிருக்கிறார்கள். அத்தனை அடிக்கு பிறகும் அவளும் எந்த பெயரையும் சொல்லவில்லையாம். அன்றிரவு மிகவும் பயந்து போயிருந்திருக்கிறாள். அதுதான் இந்த முடிவு எடுத்திருப்பாள். ரொம்ப ஸ்டைலா டிரஸ் பண்ணிக்கும், திமிரா பேசும், அப்புறம் எவன் பார்த்துக்கிட்டு சும்மா இருப்பான்னு என்னிடம் சொன்ன பெண்மணி கூறினாள்.’

‘இவர்களின் இந்த பேச்சே அவளை இந்த முடிவுக்குத் தள்ளியிருக்கும்’

‘பேசினதுக்கு என்கிட்டே இருந்து நூறு ரூபாய் வேற வாங்கிட்டாளே’ என்றேன்.

‘ம்ம்.. மோசமான உலகம்..’ என்றாள் ரேவதி.

கைப்பேசியை அணைத்துவிட்டு படுத்தபோது, அந்த பெண்ணின் முகம் ஏனோ வசந்தாவை நினைவுபடுத்தியது. நாங்கள் நாகர்கோவிலில் இருந்தபோது, வசந்தா, என் அம்மாவிடம் வீட்டு வேலைக்காக பூதலிங்கத்தால் சேர்த்துவிடப்பட்டவள்.

அவள் எங்க வீட்டுக்குள் வரும்போது, எனக்கு பதினொன்றுதான். வசந்தா மூன்று நான்கு வயது என்னைவிட மூத்தவளாய் இருந்தாள். வளர்த்தி குறைவாகவும் தாட்டியான தேகமும் கொண்டிருந்தாள். தோள் பட்டைகள் சதுரமாகவும் பெரிதாகவும் இருக்கும். அவளின் பாவாடை குட்டையாகவும் அடியில் ப்ரில் இல்லாமல் மொட்டையாகவும் இருக்கும்.

என்னுடைய அம்மா தனி கவனம் எடுத்து எங்க பாவாடைகளில், ப்ராக்குகளில் ப்ரில் வைத்து, அது முழுவதும் வண்ண வண்ணமாய் லேஸ் வைத்து தைப்பாள். அவ பாவாடை ஏன் அப்படி இல்ல என்னும் கேள்விக்கு, அம்மா பதில் சொல்லாமல் சிரிப்பாள். பள்ளிவிட்டு வந்து நானும் வசந்தாவுடன் தோட்டத்தில் செடிகளுக்கு தண்ணி விட்டு விளையாடினால், அவளை விட்டு தள்ளியிரு என்று அருகில் வந்து காதை கடிப்பாள் அம்மா. அப்போவெல்லாம் என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் முழித்து நிற்பது என் வழக்கம். முழிப்பதன் காரணம் புரியும் என்பது போல் வசந்தா சிரிப்பாள்.

வந்த கொஞ்ச நாட்களிலேயே அவளை எனக்கு மிகவும் பிடித்துப்போனது. அவளுடைய விரல்கள் எல்லாம் குண்டாக மெத்து மெத்தென்று இருக்கும். நிறைய பேசுவாள். வேலையெல்லாம் அசுர வேகத்தில் செய்வாள். குவிந்திருக்கும் துணி அத்தனையும் கல்லில் அடித்து துவைத்தெடுத்து கொடியில் நிமிடத்தில் தொங்கவிடுவாள். மாட்டு தொழுவம் கழுவும்போது, ஒரு கை தண்ணியை ஊற்றும், மறு கை ஈக்கில் விளக்குமாறு கொண்டு தொழுவம் கழுவும். யாராவது தன்னைக் கவனிப்பது தெரிந்தால், திரும்பி அவர்களைப் பார்த்து முகம் நிறையும் ஒரு சிரிப்பு வைப்பாள். அம்மாதான் ‘வேலையைப் பாருடி’ன்னு அவளை திட்டுவாள்.

ஆண்களிடம் அவளுக்கிருந்த ஈர்ப்பு அலாதியானது. பக்கத்து தேவி வீட்டின் மேல் போர்ஷனுக்கு ஒரு பையன் குடிவந்திருப்பதே அவள் சொல்லிதான் எனக்கு தெரியும். அப்பாவின் கீழ் வேலை செய்யும் போலீஸ்காரர்கள் வீட்டுக்கு வருவார்கள். அம்மா அவர்களை வீட்டினுள் வரவிடுவதில்லை. முன்புறம் நிற்பது, வீட்டைச் சுற்றி பின்கட்டுக்கு வந்து வெளிவேலைகள் செய்வது, மதிய சாப்பாடை அப்பாவுக்கு எடுத்துச்செல்வது என்றிருப்பார்கள். இவளும் அவர்களுடன் வெகு சினேகமாய் இருப்பது வழக்கம்.

ஒரு பொழுதில், அவளைக் காணாமல் தேடிக்கொண்டு பக்கவாட்டு முடுக்கின் வழியாய் போனபோது, அங்கிருந்த நெல்லி மரத்தின் அருகாமை சுவரில் அவள் சாய்ந்திருக்க, ஆடர்லி முருகனின் கைகள் அவள் பிளவுஸின் மீது அமுக்கியிருந்ததைப் பார்த்தேன். என்ன செய்கிறார்கள் என்பதை புரிந்துக்கொள்ள நின்று கொண்டிருந்தேன். என்னைப் பார்த்ததும், வசந்தா அவனை விலக்கிவிட்டு என்னிடம் வந்து, ‘போலாம், வா’ என்று கூட்டி வந்துவிட்டாள்.

அம்மா இல்லாத ஒரு நேரத்தில், அது குறித்த என் கேள்விக்கு, என் கையைப் பற்றி இழுத்துச் சென்று, சாப்பாட்டு மேசையின் அடியில் தன் பெரிய உடம்பை நுழைத்துக்கொண்டாள். உடன் ஒட்டிக்கொண்ட என்னிடம், ‘உன் கையைக் கொடு’ என்றாள் சிரிப்புடன். அவள் சிரிப்பு எனக்கும் தொற்றிக்கொள்ள, வலதுகையை நீட்டினேன். விரல்களைப் பிடித்து, தன் பிளவுஸ் மீது இழுத்து வைத்த போது, அவளின் சற்று பெரிய தனங்களும் கடினப்பட்ட முலைகளும் விரல்களில் பட்டது. என்ன செய்கிறாள் இவள் என்று உணர்ந்ததும், பதற்றத்துடன் விரல்களை அவள் கைப்பிடியில் இருந்து விடுவித்து, இடதுகை விரல்களுடன் இறுக்கி சேர்த்து, அமரும்போது தொடையிடுக்கில் நுழைத்திருந்த சாட்டின் ப்ராக்குக்குள் விரல்களை ஒளித்துக்கொண்டேன்.

பயப்படாதே என்றாள் சின்ன சிநேகத்துடன். சிறிது அருகில் வந்து, கையைக் கொடேன் என்று மெதுவாய் சொன்னாள். சட்டென கையை அங்கிருந்தும் எடுத்து, நகம் கடித்தபடி மேசையின் அடியில் இருந்து வெளியே வர முயன்றேன். வசந்தா வாய்விட்டு சத்தமாய் சிரித்துக்கொண்டிருந்தாள். அந்த சிரிப்பு என் கால்களைப் பிடித்து மேசைக்கு அடியில் இழுப்பதாகவே தோன்றியது. கடைக்கு போன அம்மா ஏன் இன்னும் வரவில்லை என்னும் கவலை பற்றிக்கொண்டது. அம்மா வந்ததும் இவள் கெட்ட பொண்ணுன்னு சொல்லனும்னு நினைத்துக்கொண்டே வாசல் படிக்கட்டில் அம்மாவுக்காகக் காத்திருக்கத் தொடங்கினேன். அவள் வீட்டுக்குள்ளிருந்து வருகிறாளா என்று திரும்பிப்பார்த்தேன். அவள் பின்கட்டில் ஒன்றுமே நடவாதது போல ஏதோ வேலை செய்துக்கொண்டிருந்தாள். அன்று அம்மா வந்தபோது, வசந்தா பற்றி சொல்ல என்னிடம் ஏதும் இல்லாதது போல் இருந்தது.

அதன்பிறகு வந்த மாதங்களில் அவளுடன் சேர்ந்து விளையாடாமல் இருந்தேன். அவளைக் கடக்கும்போது, ஓரக்கண்ணால் பார்த்தபடியே நடந்தேன். அப்போதும் அவள் என்னைப் பார்த்து சிரித்தாள். உனக்கு என்னை பிடிக்கும் என்று சொல்வது போலவே இருந்தது அந்த சிரிப்பு எனக்கு.

சில மாதங்கள் கடந்து, பள்ளிவிட்டு வந்த ஒரு மாலையில், அம்மா அவளைத் திட்டிக்கொண்டிருந்தாள். உங்கம்மாவுக்கு சொல்லிவிட்டிருக்கேன், வரட்டும் என்ற அம்மா சொல்வது கேட்டது. அம்மா கொஞ்சமாய் திட்டினாலே, நான் அழத்தொடங்கி அப்பா வரும்வரை தேம்பிக்கொண்டிருப்பேன். அவளோ அழாமல், அம்மாவின் கைகளைப் பிடித்தபடி ஏதோ கெஞ்சிக்கொண்டிருந்தாள். அன்றிரவு, அப்பாவிடம் அம்மா வசந்தா பற்றி, அந்த பொண்ணு சரியில்லைங்க, அனுப்பிருவோம் என்று ஏதேதோ சொன்னாள். அப்பாவும் நாளைக்கு ஆள் அனுப்புறேன் என்றார்.

அந்த சனியன்று அவளின் அம்மா என்று சொல்லிக்கொண்டு வசந்தாவைப் போலவே குள்ளமாய் குண்டாய் ஒரு பெண்மணி வந்தார். சிறிது நேரத்திற்கெல்லாம் அடுக்களைக்குள் அந்த பெண்மணி கத்தும் சத்தம் கேட்டது. ஓடிப்போய் அடுக்களையின் இடதுபுற கதவைப் பிடித்துக்கொண்டு பார்த்தபோது, அந்த அம்மா வசந்தாவை துடைப்பத்தால் அடித்துக்கொண்டிருந்தாள். வசந்தா அழாமல் நின்றிருந்தாள்.

‘யாருன்னாவது சொல்லேன்.. இப்படி கல்லுளிமங்கன் கணக்கா நின்னா நான் என்ன செய்றது. அம்மா இனி அடிக்கல. சொல்லுடி இப்போவாவது. அவனுக்கே உன்னை கட்டி வைக்கிறேன்..’ என்று அழுது கெஞ்சினாள். வசந்தா ஒன்றுமே சொல்லாமல் நின்றிருந்தாள்.

அம்மாவைப் பார்த்தேன். அவள் பாட்டுக்கு அடுக்களையில் வேறு ஏதும் அந்த அறையில் நடக்காத மாதிரி சமையல் மேடையில் ஏதோ செய்துக்கொண்டிருந்தாள். வசந்தாவின் அம்மா, அம்மாவின் பக்கவாட்டில் போய் நின்று, ‘அம்மா மன்னிச்சுகோங்க. இப்படி இந்த சிறுக்கி மவ நடப்பான்னு நினைக்கல நானு. அங்கிட்டு ஊரிலேயும் ஒருத்தன் கூட பழக்கம் இருந்துச்சு. அவ அப்பன் அடிச்சே கொன்னுருவான்னுதான் இங்கே கொண்டுவிட்டேன். உங்க பொம்பள பிள்ளகளோட சேர்ந்து நல்லத படிக்கும்ன்னு நெனச்சேன். இப்படி வாயும் வயிறுமா ஆவான்னு நெனக்கல. ஊருக்கே கூட்டிட்டுப் போறேம்மா..’ என்று சொன்னாள்.

அம்மா மெதுவாக திரும்பி, ‘இங்க வந்தப்போ இருந்தே பாக்குறேன், எப்போவும் ஆம்பளைகளோடதான் பேசுறா. அவ இப்படிதான்னு நீ முதல்லேயே ஒரு கோடு காமிச்சிருந்தேன்னா எங்க வீட்டுக்குள்ளேயே விட்டிருக்கமாட்டேன். இல்ல, நானாவது சூதானமா இருந்திருப்பேன்..’ என்றாள்.

‘சரிம்மா.. நாங்க கிளம்பறோம்.’ என்று சொல்லிவிட்டு நிற்க, அம்மா அவளிடம், ‘சாப்பிட்டுட்டு போங்க, பூதலிங்கத்தை வரச்சொல்லி, பஸ் ஏத்திவிட சொல்றேன்’ என்றாள். அந்த அம்மா ஏதோ யோசனையுடன் தலையாட்ட, அம்மா அவளிடம் திரும்பி,‘யாருன்னு கேட்டுச் சொல்லுங்க அவகிட்டே.. அய்யா கிட்டே சொல்லி பேசி சரி பண்ணுவோம்,’ என்றாள். உடைந்து அழத் தொடங்கினாள் அந்த அம்மா.

‘அம்மா, யாரோடவாவது சிநேகம் வச்சிருந்தானு உங்களுக்கு ஏதாவது தெரியுமாம்மா?..’ என்று தயங்கிக் கேட்க,

‘இங்க அய்யாவுக்கு கீழ நாலஞ்சு போலீஸ்கார பசங்க வேல பாக்குறாங்க. வீட்டுக்கு வராங்க, போறாங்க. அதுல எல்லோரும் கல்யாணம் ஆனவனுங்க. யாருன்னு எனக்கு என்ன தெரியும். விசாரிக்கிறேன்..’ என்று அம்மா கரிசனமாய் சொன்னாள்.

‘கல்யாணம் ஆனவனுங்களா?.. அய்யோ, அப்போ இவ வாய திறந்தாலும் திறக்கலேன்னாலும், கலைக்கத்தான் செய்யனும்மா..’ என்று வாயைப் பொத்திக்கொண்டு அழுதாள். அம்மாவும் அழுதாள்.

கண்களில் கண்ணீர் கட்டியது எனக்கும். வசந்தாவின் கசங்கிய பிளவுசும் அந்த கைகளும் முருகனும் நினைவில் ஓடின. அம்மா கிட்டே சொல்லலாமா இதை எனத் தோன்றியவுடன், வசந்தாவைப் பார்த்தேன். அவளும் என்னைப் பார்த்தாள். போ என்பது போல் கண்களை உருட்டி தலை அசைத்து சைகை செய்தாள். ஏற்கனவே அவளிடம் எனக்கிருந்த அனுபவம் பயத்தை உண்டு பண்ணியது. மெதுவாய் நகர்ந்தேன். வராந்தாவில் கூடை சேரில் கால் மடக்கி உட்கார்ந்தேன். அவர்கள் கிளம்பி போனபின்பும் அங்கேயே அப்பா வரும்வரை உட்கார்ந்திருந்தேன். அம்மா என்னை திரும்பிப்பார்த்துக் கொண்டே சென்றாள். அவளுக்குத் தெரியும் அப்பாவிடம் பேச விஷயம் இருந்தால்தான் இப்படி நான் இருப்பேனென்று.

இரவில் படுக்கும்முன், பாலை நீட்டினாள் அம்மா. நான் குடிக்கமாட்டேன்னு தெரியும் அவளுக்கு. அப்புறம் எதுக்குன்னு நினைத்துக்கொண்டே வேண்டாம்னு தலையாட்டினேன். அப்பா வந்து அருகில் உட்கார்ந்து, ‘என்னமா..’ என்றார். இத்தனை நேரம் இருந்த பயம் கவலை எல்லாம் சேர்ந்து அழுகையாய் வெடிக்க, முருகனை அன்று கைக்காட்டினேன். அதன் பிறகு என்னவாயிற்று என்பது என் நினைவில் இல்லை.

பதினைந்து வருடங்கள் ஆகியிருக்கும். ஒரு முறை அப்பா என் வீட்டுக்கு வந்திருந்தபோது கேட்டார், ‘உனக்கு ஞாபகமிருக்கா வர்தினி, வசந்தான்னு..’

எப்படி மறக்கமுடியும் அவளை என்பதாய் தலையசைத்தேன்.

‘..வந்திருந்தாம்மா என்னைப் பார்க்க, ஆபீசுக்கு.. அவளும் அவ வீட்டுக்காரரும் ஒரு ஐந்து வயது பையனும். நல்லாயிருக்கா.’ என்றார். ‘..தைரியமான பொண்ணும்மா..’ என்று தனக்குத்தானே சிலாகித்துக் கொண்டார். அப்படியும் இருக்கலாமென நினைத்தேன். அந்த சமயம் என்ன நடந்தது என்று கேட்க அவசியமில்லாமல் அவள் வாழ்வில் காலமிட்ட கூட்டலும் கழித்தலும் புரிந்து போனது. பிறகு வந்த காலங்களில் வசந்தாவை முற்றிலும் மறந்துபோயிருந்தேன்.

அவளைப்போல இந்த பெண்ணும் இறக்காமல் இருந்திருக்கலாம். உடலை எரித்து உலகத்துக்கு வலியை காட்டியிருக்காமல் இருந்திருக்கலாம். வருடங்கள் கழித்து, புது தாலி தொங்க சந்தோஷமாய் வாழ்ந்திருந்திருக்கலாம்.

நடக்காத ஆசுவாசங்களுடன் உறங்கிப் போக மட்டுமே நமக்கு விதிக்கப்பட்டிருக்கிறது போலும் என்ற அங்கலாய்ப்பில் ரஜாய்க்குள் நுழைந்தேன்.

தமிழ் நாவல்களில் யதார்த்தவாத இருத்தலியல் | சாகித்ய அகாடெமி உரை | அகிலா

2026-05-31T21:45:34.370+05:30

தமிழ் நாவல்களில் யதார்த்தவாத இருத்தலியல்

(Realist Existentialism in Tamil Novels)

எல்லா மொழிகளும், புனைவிலிருந்தும் பாவனைகளிலிருந்தும் தங்கள் நிலத்தின், மனிதர்களின் கதைகளைத் தொடங்குகின்றன. கதைகளில் இருக்கும் யதார்த்தவியல் இலக்கியவெளியில் மனிதகுலத்தின் இருப்பியலை பேசுகின்றன. இருத்தலியலைப் பேசும் யதார்த்தம், மனிதனின் உண்மையை பேசக்கூடும். அதன்காரணமாக உண்மையும் யதார்த்தமும் ஒன்றா என்று கேட்டால், அவை ஒன்றல்ல என்றே சொல்ல வேண்டும்; ஆனால் அவை ஒன்றோடொன்று நெருக்கமாக தொடர்புடையவை.

புதினங்களில் நாம் காணும் யதார்த்தம் வெளிப்புற உலகை அதன் இயல்பில் பிரதிபலிக்கும் முயற்சி — சமூக சூழல், மனிதர்களின் தினசரி வாழ்க்கை, அன்றாட சம்பவங்கள் ஆகியவற்றை நிஜத்தன்மையுடன் சித்தரிப்பது. அதற்கு மாறாக, உண்மை என்பது உள்ளார்ந்த அனுபவம், உணர்ச்சி, மனித வாழ்க்கையின் ஆழமான சாரம் ஆகியவற்றை குறிக்கும். ஒரு கதை யதார்த்தமாக இருக்கலாம்; ஆனால் அது உண்மையைத் தொடாதிருக்கலாம். அதே நேரத்தில், கற்பனையாக இருந்தாலும் ஒரு கதை நம்மை உணர்ச்சியால் நம்ப வைக்குமானால் அது உண்மையை அடைகிறது. எனவே, யதார்த்தம் ‘இது நடந்தது’ என்பதைக் காட்டினாலும், உண்மை ‘இது உணரப்பட்டது’ என்பதைக் வெளிப்படுத்துகிறது; இலக்கியம் இந்த இரண்டையும் இணைத்து, வாசகனுக்கு நம்பத்தகுந்த மற்றும் ஆழமான அனுபவத்தை உருவாக்குகிறது.

நாவல்கள் பெரும்பாலும் யதார்த்தத்தை ஒரு மேடையாகக் கொண்டு, அதற்குள் மனித உண்மைகளை நுணுக்கமாக ஆராயும் இடமாக மாறுகின்றன; அதுவே கதையின் ஆழத்தையும் தாக்கத்தையும் நிர்ணயிக்கிறது.

இங்கு நாம் நாவல்களில் இருக்கும் யதார்த்தவாதத்தை ஆராயலாம்.

தமிழ் யதார்த்தவாத நாவல்களில் இருத்தலியல்

தமிழ் நாவல் இலக்கியத்தில் யதார்த்தவாதம் என்பது மனித வாழ்க்கையை அதன் இயல்பான வடிவில், அலங்காரமற்ற முறையில், சமூகச் சூழலுடன் இணைத்து சித்தரிக்கும் முக்கியமான இலக்கியப் போக்காகும். இது வாழ்க்கையை அழகுபடுத்துவதோ அல்லது மிகைப்படுத்துவதோ அல்ல; மாறாக, மனிதர்கள் எப்படி வாழ்கிறார்கள், உறவுகளை எப்படி உருவாக்குகிறார்கள், சமூக அமைப்புகள் அவர்களை எவ்வாறு வடிவமைக்கின்றன என்பதைக் காட்டும் முயற்சியாகும். இதன் மூலம் நாவல் என்பது ஒரு கற்பனை உலகமாக இல்லாமல், வாழ்க்கையின் பிரதிபலிப்பாக மாறுகிறது.

யதார்த்தவாதத்தின் வளர்ச்சி கடந்த நூற்றாண்டின் சமூக மாற்றங்களுடன் இணைந்துள்ளது. நகரமயமாக்கல், தொழிலாளர் வாழ்க்கை, கல்வி விரிவு, அரசியல் விழிப்புணர்வு ஆகியவை எழுத்தாளர்களை மனித வாழ்க்கையை புதிய கோணத்தில் அணுகத் தூண்டின. இதன் விளைவாக நாவல்கள் தனிநபர் அனுபவத்தையும் சமூக அமைப்புகளையும் ஒரே நேரத்தில் பதிவு செய்யத் தொடங்கின எனலாம்.

வெளிப்புற யதார்த்தத்தின் உள்ளே, மனிதனின் ஆழமான உள்ளார்ந்த கேள்விகள் — அதாவது இருத்தலியல் (Existentialism) சார்ந்த கேள்விகள் வெளிப்படத் தொடங்குகின்றன. இதனால் யதார்த்தவாத நாவல்கள் வெறும் சமூகப் பதிவுகளாக இல்லாமல், மனிதனின் ‘நான் யார்?’, ‘என் வாழ்க்கையின் அர்த்தம் என்ன?’ என்ற கேள்விகளை நோக்கி வாசகனை நகர்கின்றன.

இருத்தலியல் என்பது மனிதன் தனது வாழ்க்கைக்கு அர்த்தத்தை தானே உருவாக்க வேண்டியவன் என்பதைக் கூறும் தத்துவம். வாழ்க்கை முன்கூட்டியே அர்த்தம் கொண்டது அல்ல; மனிதன் தனது தேர்வுகள், சுதந்திரம் மற்றும் பொறுப்புகள் மூலம் அதற்கு அர்த்தம் கொடுக்கிறான் என்பதே அதன் மையக் கருத்து. யதார்த்தவாத நாவல்களில் இந்த சிந்தனை நேரடியாக தத்துவமாக இல்லாமல், கதாபாத்திரங்களின் மனநிலைகளில் வெளிப்படுகிறது.

உலக இலக்கியத்தில், சார்த்தர் (Jean-Paul Sartre) காம்யு (Albert Camus) போன்றோர் இருத்தலியல் சிந்தனையை வலுப்படுத்தினர். இவர்களின் படைப்புகளில் மனிதன் உலகில் தூக்கி எறியப்பட்டவன் (Thrownness / Being-in-the-world) என்ற உணர்வு, அர்த்தமற்ற பிரபஞ்சத்தில் தனிமனிதன் தனது இருப்பை உணர்ந்து, தனக்கான அர்த்தத்தை சுதந்திரமாகத் தேர்ந்தெடுக்கும் பொறுப்பை வலியுறுத்துகிறது.

தமிழ் நாவல்களில் யதார்த்தமும் அதில் மனிதனின் இருப்பியலுமான இணைவு மிகவும் தெளிவாகக் காணப்படுகிறது.

கி ரா - கோபல்ல கிராமம் - ஒரு சமூகத்தின் வாழ்வையும் வரலாற்றையும், இடமாற்ற அரசியலையும் பேசுகிறது. இடம்பெயர்ந்த ஒரு சமூகம் புதியதான இடத்தில், புதுவிதமான கட்டமைப்புக்களை அமைத்துக்கொண்டு மாறுதல் கொள்ளும் போக்கை சமூகவியல் நோக்கில் சொல்கிறது. இது யதார்த்தம். உலகம் முழுவதும் மனிதன் பரவி, கிளைவிட்டு வாழ்ந்த கதையின் ஒரு துளியே கோபல்ல கிராமம்.

கதையின் மூலங்களாக நாட்டார் கதைகள், தொன்மங்கள் இருந்தபோதிலும், மனிதர்கள் அவர்களின் நடத்தை மாற்றங்களைதான் அதிகமாக பேசுகிறது. மனித உழைப்பு, இயற்கையை மனிதன் உருமாற்றும் விதம் படிப்படியாக விளக்குகிறது. கிராமத்து மொழியும் அதனூடே இருக்கும் நினைவுகளும் கதையாடலும் மனித இயல்பின் இருப்பியலை சொல்லுகின்றன. யதார்த்த இருப்பியலை ஒரு படைப்பாளி தனது படைப்பில் கொண்டு வருவது என்பது மிகவும் சிக்கலானது.

ஜெயகாந்தன் அவர்களின் நாவல்கள் நகர்ப்புற யதார்த்தத்தின் வலுவான சித்திரங்களாகும். குறிப்பாக சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள் என்ற நாவலில் மனித உறவுகள், சமூக தீர்ப்புகள், பெண்களின் நிலை மற்றும் தனிமை ஆகியவை ஆழமாகப் பதிவு செய்யப்படுகின்றன. ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கை சமூக தீர்ப்புகளால் கட்டுப்படுத்தப்படுவது மட்டுமல்ல; அவள் தனது இருப்பை, தனது தேர்வுகளை, தனது சுதந்திரத்தைப் பற்றி கேள்வி கேட்கும் நிலையும் காட்டப்படுகிறது. இங்கு யதார்த்தவாதம் என்பது வெளிப்புற சமூகத்தை சித்தரிக்கிறது; இருத்தலியல் அந்தக் கதாபாத்திரத்தின் உள்ளார்ந்த குழப்பத்தை வெளிகொணர்கிறது. ஜெயகாந்தன் நாவல்களில் நகரமானது, பெண்களுக்கு, சுதந்திரம் தருகிறது, சமூக நெறிகளை சவால் செய்கிறது, அதே நேரத்தில், நியாயம் செய்யாத சமூகமாகவும் இருக்கிறது.

அசோகமித்திரன் அவர்களின் நாவல்கள் யதார்த்தவாதத்தின் மென்மையான வடிவமாகும். அவரது முக்கிய நாவலான தண்ணீர் நடுத்தர வர்க்க வாழ்க்கையின் அமைதி, வெறுமை மற்றும் அன்றாட அனுபவங்களை மிக நுணுக்கமாகப் பதிவு செய்கிறது. வெளிப்படையான பெரிய நிகழ்வுகள் இல்லாவிட்டாலும், அதன் அர்த்தம் என்ன, ஏன் இதை எழுத்தாக்கியிருக்கிறார் என்ற கேள்வியை, அமைதியான இருத்தலியல் (quiet existentialism) ஆக எழுப்புகிறார்.

இன்றைய சமகால யதார்த்தவாதத்தில் பெருமாள் முருகன் நாவல்களில் கிராமிய வாழ்க்கை, சாதி அமைப்பு, உடல் அனுபவங்கள் மற்றும் சமூக கட்டுப்பாடுகள் எந்த வடிகட்டலும் இல்லாமல் வெளிப்படுகின்றன. மாதொருபாகன், பூனாச்சி போன்ற படைப்புகள் மனிதனுக்கும் சமூகத்துக்கும் இடையிலான சிக்கலான உறவுகளை வெளிப்படுத்துகின்றன. பெருமாள் முருகன் எழுதும் உலகம், தனி மனிதனுக்கு எதிராக அவனின் சமூக அடையாளத்தை நிறுத்துவது, மனித உடலை “taboo” இல்லாமல் எழுதுவது, அதாவது, ஆசைகள், பாலியல் உணர்வுகள் — இவை எல்லாம் இயல்பானவை என்பது.

சுப்ரபாரதி மணியன் அவர்களின் சாயத்திரை புதினம் திருப்பூர் மண்ணில் தொழிற்சாலைகள் பூசிய வண்ணத்தைப் பேசியது.

இதனால் யதார்த்தவாத நாவல்களில் இருத்தலியல் என்பது தனி தத்துவப் பகுதி அல்ல; அது யதார்த்தத்தின் உள்ளே மறைந்திருக்கும் ஆழமான அடுக்கு. வெளியில் சமூக வாழ்க்கை நகர்கிறது; அதனுள்ளே மனிதன் தனது இருப்பை சந்தேகிக்கிறான். இந்த இரட்டை நிலைதான் யதார்த்தவாத நாவல்களை வெறும் சமூகப் பதிவுகளாக இல்லாமல், மனித அனுபவத்தின் முழுமையான சித்திரமாக மாற்றுகிறது.

யதார்த்தவாதமும் (Realism) இருத்தலியலும் (Existentialism) இலக்கியத்தில் தனித்தனியான அணுகுமுறைகளாகத் தோன்றினாலும், மனித வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்ளும் முயற்சியில் இவை இரண்டும் ஒன்றோடொன்று இணைந்து செயல்படுகின்றன. வாசகர், கதையைப் படிப்பதோடு அல்லாமல், வாழ்க்கையை அனுபவிக்கும் நிலைக்கு நகர்த்தப்படுகிறார். அது வாசகருக்கு தீர்வுகளை வழங்குவதில்லை. மாறாக, கேள்விகளை மட்டுமே முன்வைக்கிறது. வாழ்க்கையின் சிக்கல்களுக்கு தெளிவான பதில்கள் இல்லையெனும் உண்மையை ஏற்றுக்கொள்ளும் மனநிலையை உருவாக்குகிறது.

பூமணி - வெக்கை – இருத்தலியல் வாசிப்பு (Existential Reading)

பூமணி எழுதிய வெக்கை நாவல் தமிழ் இலக்கியத்தில் முக்கியமான சமூக யதார்த்தப் படைப்பாகப் பரவலாக அறியப்படுகிறது. ஆனால் இந்த நாவலை வெறும் சமூக–யதார்த்த பார்வையில் மட்டும் வாசிக்காமல், இருத்தலியல் நோக்கில் வாசிக்கும் போது மனிதன் தனது சூழலால் மட்டுமல்ல, தனது உள்ளார்ந்த உணர்வுகளாலும் எவ்வாறு கட்டுப்படுத்தப்படுகிறான் என்பது புரியும்.

‘வெக்கை’ என்ற தலைப்பு வெப்பத்தை குறித்தாலும், அது மனிதனின் உள்மன நிலையை குறிக்கும் குறியீடாக மாறுகிறது. மனித மனதில் எரியும் கோபம், அவமானம், பழிவாங்கும் உணர்வு மற்றும் அடக்கப்பட்ட வலி ஆகியவற்றின் கூட்டுச் சின்னமாகும்.

இது சாதிய ஆதிக்கத்தையும் நிலப் போராட்டத்தையும் மையமாகக் கொண்ட ஒரு பழிவாங்கும் கதை. தன் அண்ணனைக் கொன்ற நிலப்பிரபு வடக்கூரானை, 15 வயது சிறுவன் சிதம்பரம் பழிவாங்கிவிட்டு, தன் தந்தையுடன் தலைமறைவாக வாழும் ஒருவார கால உணர்ச்சிப்பூர்வமான பயணத்தை இது விவரிக்கிறது. இது வெறும் சாதிய மோதலாக இல்லாமல், நில உரிமையை இழந்து பண்ணையடிமையாக இருக்க மறுக்கும் எளியவர்களுக்கும், அதிகார வர்க்கத்திற்கும் இடையிலான போராட்டமாக சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது.

இருத்தலியல் தத்துவத்தின் மையக் கருத்துகளில் ஒன்று, மனிதன் சுதந்திரமானவன், ஆனால் அந்த சுதந்திரம் வரையறுக்கப்பட்ட சூழலில் இயங்குகிறது என்பதாகும். வெக்கை நாவலில் கதாபாத்திரங்கள் தங்கள் வாழ்க்கையில் முடிவுகளை எடுக்கிறார்கள் போலத் தோன்றினாலும், அந்த முடிவுகள் சாதி, குடும்பம், மரபு மற்றும் சமூக அழுத்தங்களால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. இதனால் “நான் தேர்வு செய்கிறேன்” என்ற உணர்வு இருந்தாலும், உண்மையில் அது கட்டாயத்தின் உள்ளே நிகழும் தேர்வாகவே மாறுகிறது.

இது இருத்தலியல் சிந்தனையின் முக்கியமான கேள்வியான “மனிதன் உண்மையில் சுதந்திரமானவனா?” என்பதைக் கிளப்புகிறது.

இந்த நாவலில் மனிதர்கள் தங்கள் சமூக சூழலில் முழுமையாக இணைந்திருப்பதாகத் தோன்றினாலும், உள்ளார்ந்த நிலையில் அவர்கள் தனிமையை அனுபவிக்கிறார்கள். கூட்டத்தில் இருந்தாலும் தங்களைப் புரிந்துகொள்ள முடியாத நிலை, தங்கள் செயல்களின் காரணத்தை முழுமையாக விளக்க முடியாத நிலை ஆகியவை இருத்தலியல் ‘பிரிந்திருத்தல்’ (alienation) உணர்வை வெளிப்படுத்துகின்றன. மனிதன் சமூகத்தில் இருக்கிறான்; ஆனால் தன்னிடமிருந்து கூட பிரிந்திருப்பது போல உணர்கிறான் என்பதே இந்த வாசிப்பின் முக்கிய கருத்தாகும்.

நாவலில் வரும் வன்முறை, பழிவாங்குதல் மற்றும் கோபம் ஆகியவை வெறும் நிகழ்வுகளாக மட்டும் இல்லாமல், அவை மனிதனின் அர்த்தத் தேடலாகவும் விளங்குகின்றன. தன் அவமானத்திற்கும் இழப்பிற்கும் ஒரு பொருள் தேட முயலும் மனிதன், அந்த முயற்சியிலேயே மேலும் சிக்கிக் கொள்கிறான். யதார்த்த இருத்தலியல் பார்வையில், எந்தச் செயலும் வாழ்க்கைக்கு முழுமையான அர்த்தத்தை வழங்காது; அது புதிய கேள்விகளை மட்டுமே உருவாக்குகிறது.

இதனால் வெக்கை நாவலை இருத்தலியல் வாசிப்பில் பார்க்கும்போது, அது வெறும் சமூக வாழ்க்கையின் பதிவு அல்ல; அது மனித இருப்பின் குழப்பமான அனுபவத்தின் சித்திரமாக மாறுகிறது. வெளியில் சூழல் மனிதனை வடிவமைக்கிறது என்றால், உள்ளே அந்த மனிதன் தனது இருப்பை புரிந்துகொள்ள போராடுகிறான். இந்த இரட்டை நிலையே நாவலின் ஆழத்தையும் இலக்கிய வலிமையையும் உருவாக்குகிறது.

மனிதன் யார், அவன் ஏன் இப்படிப் போராடுகிறான், அவனுடைய வாழ்க்கைக்கு அர்த்தம் என்ன என்பவற்றை நேரடியாகக் கேட்காமல், வாசகரின் மனதில் அந்தக் கேள்விகளை எழுப்புவதே இந்த நாவலின் வலிமையாகும்.

இமையம் - கோவேறு கழுதைகள் நாவலில் யதார்த்தமும் இருப்பியலும்

இமையம் எழுதிய கோவேறு கழுதைகள் தமிழ் தலித் இலக்கியத்தின் முக்கியமான நாவல்களில் ஒன்றாகும். இது கிராமிய சமூக அமைப்பு, சாதி கட்டமைப்பு மற்றும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கையை மிக நேரடியாகவும் கூர்மையாகவும் சித்தரிக்கும் ஒரு யதார்த்தவாதப் படைப்பு.

இது துவைப்பாளர் (வண்ணார்) சமூகத்தைச் சேர்ந்த அதிலும் குறிப்பாக பற வண்ணார் மக்களின் சாதிய ஒடுக்குமுறை, பொருளாதாரச் சுரண்டல் மற்றும் அவர்களது வாழ்வியல் போராட்டங்களை, ஆரோக்கியம் என்ற பெண்ணின் பார்வையில் விவரிக்கிறது. கிராமத்து உயர் சாதியினரின் வீடுகளில் பிறப்பு முதல் இறப்பு வரை நடக்கும் அனைத்து சடங்குகளுக்கும், வேலைகளுக்கும் இலவசமாக உழைக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ள ஒரு ஒடுக்கப்பட்ட குடும்பத்தின் கதை. பிரசவம் பார்த்தல், தீட்டு துணிகளைத் துவைத்தல், சலவை போன்ற வேலைகளைச் செய்தாலும், அதற்கான சரியான ஊதியம் இல்லாமல், மனிதத்தன்மையற்ற நடத்தைகளை மற்ற சமூகத்தினரால் அனுபவித்து, உழைப்பு சுரண்டல், சுயமரியாதை இழப்பு, மற்றும் சமூகப் புறக்கணிப்பையும் சந்திக்கிறார்கள்.

ஆரோக்கியம் ஆதிக்க சாதியினரின் அதிகாரத்திற்கு மட்டுமல்லாமல் தன் சாதிக்குள்ளேயே கீழ்அடுக்கில் தானிருப்பதால் பணிந்து செல்லவேண்டிய நிலை இருப்பதை உணராதவளாக இருக்கிறாள். அந்த கட்டமைப்பு குறித்த புரிதல் இல்லாமல் பொருளாதார சுரண்டல்கள் பற்றி மட்டுமே பெரிதாக கவலை கொள்கிறாள். ஒரே சாதியைச் சேர்ந்த அழகன் போன்ற கதாபாத்திரங்களின் மூலம், ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்திற்குள் இருக்கும் மற்றொரு அடுக்கு சமூகத்தால் எப்படிப் பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பதையும் இந்த நாவல் நுட்பமாக விளக்குகிறது.

இந்தியச் சமூக அடுக்கின் அடிநிலையிலும், மேலும் பல அடுக்குகள் இருப்பதை இந்த நாவல் காட்டுகிறது கீழ்ச்சாதி மக்களின் முதுகில்தான் மேற்சாதியினர் பயணிப்பது என்பது பொதுமைப்படுத்தப்பட்ட புரிதல். அவர்களுக்கும் கீழே சுமைதாங்கியாய் இன்னுமொரு சமூகம் இருப்பதை இந்த நாவல் சொல்கிறது.

முக்கிய குறியீடாக இருப்பது இந்நாவலின் தலைப்பு ‘கோவேறு கழுதைகள்’. கடும் உழைப்பு, சுமை, பாரம் ஆகியவற்றை மட்டும் சுட்டாமல், சந்ததி விருத்தி செய்ய முடியாத ‘கோவேறு கழுதைகள்’ போல, இந்த மக்கள் உயர் சாதியினருக்காக உழைத்து, சொந்த வாழ்க்கையில் எந்த முன்னேற்றமும் இல்லாமல், மலட்டுத்தன்மையுடன் ஒடுக்கப்பட்டே வாழ்கிறார்கள் என்பதையும் உணர்த்துகிறது.

நாவலின் முதன்மை தன்மை யதார்த்தவாதம் ஆகும். இதில் கிராம வாழ்க்கை எந்த அழகுபடுத்தலும் இல்லாமல் காட்டப்படுகிறது. வறுமை, உழைப்பு, சமூக பாகுபாடு, அதிகார வன்முறை ஆகியவை கதையின் மையச் சூழலாக அமைகின்றன.

இமையம் அவர்களின் எழுத்தில் வரும் வன்முறை மற்றும் எதிர்வினைகள் வெறும் நிகழ்வுகள் அல்ல; அவை வாழ்வதற்கான கட்டாயத்தின் வெளிப்பாடுகள். இந்தச் சூழலில் மனிதன் தனது நிலையை மாற்ற முடியாதபோது, அவன் செயல்கள் அர்த்தத் தேடலாக இல்லாமல் உயிர்வாழ்வுக்கான அவசியமாக மாறுகின்றன. இந்தச் செயல்கள் மனிதனுக்கு முழுமையான விடுதலையையும் அர்த்தத்தையும் வழங்குவதில்லை; மாறாக அவனுடைய சிக்கலை மேலும் ஆழப்படுத்துகின்றன.

கதையின் ஓட்டத்தில், ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள் தங்கள் தினசரி வாழ்வில் சந்திக்கும் அவமானங்கள், புறக்கணிப்புகள் மற்றும் வன்முறைகள் மிக இயல்பாக காட்டப்படுகின்றன. சில நேரங்களில் அவர்கள் அதற்கு எதிராக மனதளவில் அல்லது செயல்முறையில் எதிர்ப்பு தெரிவிக்கிறார்கள். ஆனால் அந்த எதிர்ப்பும் முழுமையான விடுதலையை தருவதில்லை; மாறாக, அந்த அமைப்பின் கடுமையை மேலும் வெளிப்படுத்துகிறது. இருத்தலியல் தத்துவத்தின் முக்கிய உணர்வான அசக்தி (கையாலாகாத தன்மை) (Impotence/Helplessness) என்னும் தன்மையை வெளிப்படுத்துகிறது.

கோவேறு கழுதைகள் நாவல் ஒரு வலுவான சமூக யதார்த்தப் படைப்பாக மட்டுமல்லாமல், மனித இருப்பின் நிச்சயமற்ற தன்மையை வெளிப்படுத்தும் ஒன்றாகவும் அமைகிறது.

பெருமாள் முருகன் - நிழல் முற்றம் நாவலில் யதார்த்தவாதம்

பெருமாள் முருகன் எழுதிய நிழல் முற்றம் நாவல் சமகால தமிழ் கிராமிய வாழ்க்கையை நுணுக்கமாகவும் அலங்காரமற்ற முறையிலும் பதிவு செய்யும் ஒரு முக்கிய யதார்த்தவாதப் படைப்பாகும்.

ஸ்ரீ விஜயா தியேட்டரில் உள்ள சோடா கடையில் வேலை பார்க்கும் சத்தி என்கிற சக்திவேல், அவனுடைய நெருங்கிய நண்பர்களோடு இடைவெளி நேரத்தில் சோடா நிரப்பி, விற்று, அடுத்ததாக வெளியிடப்படும் படத்திற்கு ஊரெல்லாம் போஸ்டர் ஒட்டும் வேலை வரை செய்து அங்கேயே வாழ்ந்து வருபவன். அவர்களுடைய வாழ்க்கை நண்பகல் ஆட்டம் தொடங்குவதோடு ஆரம்பம் ஆகி இரண்டாம் ஆட்டம் முடிந்து சோடா கடை மூடும் வரை ஓடிக் கொண்டேயிருக்கிறது. அந்த வாழ்க்கையின் ஒரு கால பகுதியை அதில் சம்பந்தப்பட்ட மனிதர்களை, அவர்களுக்கிடையே உள்ள உறவுகளை சத்தியின் வழியே சொல்கிறது பெருமாள் முருகனின் ‘நிழல் முற்றம்’ நாவல்.

தியேட்டர் தண்ணி தொட்டியிலிருந்து சோடாக்காரர் தன் கடைக்கு திருடிக் கொள்ளும் தண்ணீர், காசில்லாமல் குடித்த கலருக்காக டிக்கெட் வாங்காமல் சோடாகடை காரருக்கு தெரிந்தவர்களை அனுப்பும் மானேஜர், எம்ஜியார் படத்திற்கு கூட்டம் அதிகமாகும் சமயத்தில் முன்னரே டிக்கெட்டை வாங்கி பிளாக்கில் விற்கும் சத்தி, நடேசன் மற்றும் கூட்டாளிகள், இரண்டாம் ஆட்டத்தில் தூங்கி கொண்டிருப்பவனின் புதிய செருப்பை பையன்களும், சோடாகடைகாரருமாக திருடி கடைக்குள் ஒளித்து வைத்து கொள்வது, படக்கம்பெனிகாரன் சத்திக்கு மதுவும், மிக்சரும் கொடுத்து உடலுறவு கொள்வது, வாடிக்கையாளனோடு வரும் வேசி என தினப்படி விஷயங்களாக கதை செல்கிறது. இவை எதிலும் அவற்றில் ஈடுபடும் மனிதர்களுக்கு குற்றவுணர்வோ, தன்னிரக்கமோ, நியாயபடுத்துதலோ இல்லை.

வாழ்க்கையின் சாதாரணத் தன்மையே இங்கு கதையின் மையமாக மாறுகிறது. இதுவே மென்மையான யதார்த்தவாதத்தின் (subtle realism) ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டு. ஆசை, பயம், சந்தேகம், குற்ற உணர்வு மற்றும் எதிர்பார்ப்பு ஆகியவை மனித மனத்தில் ஒரே நேரத்தில் இயங்குகின்றன. மனித மனம் ஒரே நேரத்தில் தெளிவானதும் குழப்பமானதுமாக இருப்பது இந்த நாவலில் இயல்பாகக் காட்டப்படுகிறது.

பெருமாள் முருகன் ஒரு சினிமா கொட்டகையை பின்புலமாக வைத்து அதில் வாழ்ந்த சில மனிதர்களின் வாழ்கையை பதிவு செய்துள்ளார். இங்கு நிழல்முற்றமாக உருக்கொள்வது கிராமமும் அல்லாத நகரமும் அல்லாத ஒரு ஊரின் சினிமா கொட்டகை. ஆண்டுகளாக நடைபெறும் ஒரே நாடகம் போன்று, அதே பாத்திரங்களை, வேறு வேறு மனிதர்கள் நடிப்பதைப் போன்று, சிற்சில காட்சி மாற்றங்களைத் தன்னிச்சையாய் நடத்திக்கொள்வதைப் போன்று, நிழல்முற்றத்தில் அலம்புகின்றது அவர்களின் வாழ்க்கை.

நவீனத்துவ/பின்நவீனத்துவ யதார்த்தம்

யதார்த்தமானது, கதையின் மைய இருப்பின் உடன்பட்ட கருத்தியலுடன் இயங்கவேண்டும். மைய இருப்பின் எதிர் கருத்தியல் பேசும் கருத்தாக்கங்கள், யதார்த்தத்தின் விளிம்பு நிலை அரசியலை, அதன் இருத்தலியலைப் பேசும். இது நவீனத்துவ/பின்நவீனத்துவ யதார்த்த இருத்தலியலைச் சுட்டும்.

சமகால யதார்த்தவாதத்தின் அம்சங்கள்

சமகால யதார்த்தவாதம் இன்றைய எழுத்தாளர்களின் படைப்புகளில் பல புதிய பரிமாணங்களுடன் வெளிப்படுகிறது. குறிப்பாக, தலித் இலக்கியம், பெண்கள், தொழிலாளர்கள் போன்ற விளிம்புநிலை குரல்கள் முன்னணிக்குக் கொண்டு வரப்படுகின்றன. உடல் மற்றும் அடையாள அரசியல் முக்கியமான விவாதங்களாக உருவெடுத்து, தனிநபரின் அனுபவங்கள் சமூகத்தின் பரந்த உண்மைகளை பிரதிபலிக்கும் வகையில் சொல்லப்படுகின்றன. சமூக அமைப்பின் குறைபாடுகள் நேரடியாகவும் தயக்கமின்றியும் விமர்சிக்கப்படுகின்றன; தனிப்பட்ட அனுபவமே சமூக உண்மையாக உருமாறும் ஒரு எழுத்து நடையே சமகால யதார்த்தவாதத்தின் முக்கிய அம்சமாக திகழ்கிறது.

இஸ்லாமிய பெண்களின் வாழ்வியல் சொல்லும் சல்மாவின் இரண்டாம் ஜாமங்களின் கதை, மதம் + சாதி + பாலினம் குறித்த தலித் பெண்ணின் அனுபவம் சொல்லும் பாமாவின் கருக்கு, பெண் குழந்தைகள் மீதான பாலியல் வன்கொடுமை பேசும் பிரதீபா சந்திரசேகரின் சிசு, அகிலாவின் அறவி போன்றவை சில.

சென்னை குறித்து கவனப்படுத்தும் நாவலாக சமீபத்தில் வெளிவந்த கரன் கார்க்கியின் அறுபடும் விலங்கு. 1930களில் கிராமங்களில் இருந்து நகரம் நோக்கி இடம் பெயர்ந்தவர்களின் வாழ்க்கையில் துவங்கி சென்னையை ஒருகாலத்தில் நிர்மாணித்த சாதாரண எளிய சமூகத்து குடிசைவாழ் மனிதர்கள் இன்று சென்னையை விட்டு விலக்கப்பட்ட அவலத்தை சொல்லும். இந்த நாவல் இன்றைய சென்னை மாநகரின் சாதீய நவீனத்துவம் குறித்துப் பேசுகிறது. சாதியம் தன்னை நவீனப்படுத்திக் கொண்டே வரும் சூழலையும், குப்பங்களும் குடிசைகளும் அழுக்கானவை என்ற எதிர்மறையான யதார்த்தவியலையும் முன்வைக்கிறது நாவல்.

ஈழத்து போர் கதைகள் வகைமையில் தமிழ்நதி எழுதிய பார்த்தீனியம், வாசு முருகவேல் எழுதிய மணிபல்லவம் போன்றவை நிலம் என்பது மனிதர்களின் இருத்தலியல் கதைகளே என்பதை நமக்கு நினைவூட்டுகின்றன.

லக்ஷ்மி சரவணகுமார் எழுதிய இரண்டாம் ஆட்டம் நாவலில், குற்றம், வன்முறை, நகர அரசியல் சூழல் போன்றவற்றின் வழியாக மனித வாழ்க்கை ஒரு தொடர்ச்சியான ‘வாழ்வதற்கான போராட்டமாக’ சித்தரிக்கப்படுகிறது. இங்கு அறநெறி (morality) நிலையானதாக இல்லாமல் சூழ்நிலையால் நிர்ணயிக்கப்படும் ஒன்றாக மாறுகிறது. இதுவே இருத்தலியல் சிந்தனையின் முக்கிய கூறான ‘choice under constraint’ என்ற கருத்துடன் தொடர்புடையது.

இன்றைய காலகட்டத்து யதார்த்தம் பேசும் பொருள், சகலத்திலும் ஊடுருவியிருக்கும் ‘நுகர்ச்சிப் பெருக்கம்’ குறித்துதான். அசலான மாந்தர்களை காண்பது சமீப வரவுகளில் எதிர்பார்க்க இயலாத ஒன்றாக உள்ளது. ஆனால் இதுவரை தொடாத கதைக்களங்களையும் புதிய கதைப்பின்புலங்களையும் கொண்டு எழுதப்படும் இவை மாய யதார்த்தத்தை முன்வைப்பதையும் பார்க்க இயலும்.

மனித வாழ்வியலின் புற விஷயங்களை மட்டும் பேசாமல், அகம் சார்ந்த தனிமனித உளவியலை பேசுவதே இன்றைய நவீனத்துவ இருத்தலியல்.

முடிவாக, தமிழ் நாவல்களில் யதார்த்தவாதம் என்பது வாழ்க்கையை பிரதிபலிக்கும் இலக்கியம் மட்டுமல்ல; அது வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்ளும் ஒரு ஆழமான வழிமுறையாகும். மனிதன் தனது இருப்பை ஏற்றத்தாழ்வு மிக்க ஒரு சமூகத்திற்குள் எப்படி உணர்கிறான் என்பதை மிகவும் கடுமையான, அசௌகரியமான இருத்தலியல் தத்துவத்துடன் ஆழமாக நாவல்கள் வெளிப்படுத்துகின்றன.

அகிலாவின் படைப்புலகம் கருத்தரங்க உரைகள்

2026-04-10T11:38:00.001+05:30

அகிலாவின் படைப்புலகம் (சென்னை) நிகழ்வு

குறித்த காணொளிகள்

அகிலாவின் படைப்புலகம் நிகழ்வு எனக்கு முழுமையான மனநிறைவு தந்த நிகழ்வு. என் நெடுநாளைய நிறைவு அதுவென்பேன். அதற்கு டிஸ்கவரி புக் பேலஸ் வேடியப்பன், லாந்தர் ஆர்ட் எண்டர்டெயின்மெண்ட் பாலைவன லாந்தர், உரை நிகழ்த்திய சவிதா(சிறுகதைகள்), அபுல் கலாம் ஆசாத் (மொழிபெயர்ப்பு), ஜா ராஜகோபாலன் (நாவல்கள்), பரிசல் கிருஷ்ணா (கட்டுரைகள்) ஆகியோருக்கு என் மனம் நிறைந்த நன்றி. வந்திருந்த அனைத்து நட்புகளுக்கும் என் பேரன்பு..

லாந்தர் ஆர்ட் எண்டர்டெயின்மெண்ட் பாலைவன லாந்தர்

லாந்தர் ஆர்ட் எண்டர்டெயின்மெண்ட் வழங்கிய 'அகிலாவின் படைப்புலகம்'

கருத்தரங்க காணொளிகள்...

மொழிபெயர்ப்பு குறித்து அபுல் கலாம் ஆசாத் உரை

https://www.youtube.com/watch?v=ccdn27W53h4

சிறுகதைகள் குறித்து சவிதா உரை

https://www.youtube.com/watch?v=grTdUGD-bg8

கட்டுரைகள் குறித்து பரிசல் கிருஷ்ணா உரை

https://www.youtube.com/watch?v=7LQvrj5_1ug

நாவல்கள் குறித்து ஜா.ராஜகோபாலன் உரை

https://www.youtube.com/watch?v=A9oap91sFLo

அகிலா ஏற்புரை

https://www.youtube.com/watch?v=Kiuoe6OF8Ko

#அகிலாவின்_படைப்புலகம் #1 #மொழிபெயர்ப்பு

சிரித்த முகத்துடன் மொழிபெயர்ப்பை நேசிப்பவராக ஆசாத் அவர்கள் உரையாற்றியது எனக்குப் பிடித்திருந்தது.

எழுத்தாளர் அபுல் கலாம் ஆசாத் அவர்களின் உரையின் காணொளியையும், என் ஏற்புரை காணொளியையும் உங்களின் பார்வைக்குத் தனியாக கீழே பகிர்கிறேன்.

#ஜிம்_கார்பெட் #கோயில்புலியும்_குமாவுன்_ஆட்கொல்லிகளும் நூல்

36 சொற்கள் கொண்ட மிக நீளமான முதல் வாக்கியத்தை மொழிபெயர்த்து 26 சொற்களில் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பில் சரியானதொரு பொருளுடன் கொண்டு வந்த மொழியாக்க திறமை குறித்து தொடங்கினார். ஜிம் கார்பெட்டின் பல வாக்கியங்கள் இந்திய ஆங்கிலத்தில் இல்லை, பொது பிரித்தானிய ஆங்கிலத்தில் இருந்தது. நீண்ட வாக்கியங்கள், கடினமான எழுத்துமுறைமை அமைந்த நூல் அது. ஆனால் பிரித்தானியர்களுக்கான இருபதாம் நூற்றாண்டின் தனிப்பட்ட புழங்கு சொற்கள் அதிகமில்லை கார்பெட்டின் ஆங்கிலத்தில். அது ஒருவகையில் என்னை ஆசுவாசப்படுத்தியது எனலாம். அவர் இந்தியாவில், நைனிதாலிலே பிறந்து வளர்ந்ததால் இருக்கலாம்.

ஆங்கில சொற்களின் (தாவரங்கள், விலங்குகள், பறவைகள், துப்பாக்கியின் பாகங்கள் குறித்த) தமிழ் மொழியாக்கத்தை நூலின் பின்பகுதியில் கலைச்சொற்கள் (Glossary) என்ற தலைப்பில் நான் எழுதியிருந்தமைக்கும் பாராட்டினார். Glossary முதலில் கொண்டு வரும்முன் பல மொழிபெயர்ப்பாளர்களுடன் பேசியிருந்தேன். மொழியாக்கம் செய்யுமிடத்திலேயே பிராக்கெட்டுக்குள் எழுதிவிடலாம் அல்லது Foot note போட்டு எழுதிடலாம் என்று கருத்துத் தெரிவித்தார்கள். அது வாசிப்பனுபவத்தை (readability) குறைத்துவிடும் என்ற எண்ணம் எனக்கிருந்தது. அதனால் கலைச்சொற்கள் அகராதியைப் புத்தகத்தின் பின்பகுதியில் சேர்த்தேன். யாருக்காவது பறவைகளின் பெயரோ விலங்குகளின் பெயரோ தமிழில் வேண்டுமானால் பார்த்துக் கொள்ளலாம்.

#அக்கை_பத்மசாலி #நீண்ட_பயணத்தின்_சிறிய_தொடக்கம் நூல்

திருநங்கை அக்கை குறித்தும், திருநர்களின் பாலின விருப்பங்களை சட்டமாக்க அக்கை மேற்கொண்ட போராட்டங்களையும் அருமையாக எடுத்துரைத்தார் அபுல் கலாம் ஆசாத் அவர்கள். உரையின் இறுதியில் திருநங்கை அக்கையின் வாழ்க்கை நலமுடன் இருக்கவேண்டும் என்று அவர் உருக்கமாக சொன்னது என்னையும் ஆட்கொண்டது.

இரண்டு நூல்கள் குறித்து சிறப்பாக உரை நிகழ்த்திய ஆசாத் அவர்களுக்கு மிக்க நன்றியுடன் என் அன்பைப் பகிர்கிறேன்

#அகிலாவின்_படைப்புலகம் #2 #சிறுகதைகள்

என் சிறுகதைகள் குறித்து சவிதா நிதானமாக, ஆத்மார்த்தமாக உணர்ந்து பேசியது நன்றாக இருந்தது. அவர் எடுத்துக்கொண்டு உரையாற்றிய கதைகளான #கவலை_என்பது_யாதெனில் #சாம்பல்_வரிகள் கதைகளில் வரும் அமான்ஷயத்தை அவர் விவரித்த விதமே எனக்குப் புரிந்தது அவருக்கு மீமாயக் கதைகளின் மீது ஒரு பிரமிப்பு உண்டு என்பது

மனித மனங்களின் பிறழ்வுகள், உறவுகளில் நேரும் நெருக்கடிகள், #முணுமுணுப்புகள் கதையில் வரும் பாசத்தின் இடைவெளிகள் போன்ற என் எழுத்துமுறையை சரியாக நாடி பிடித்து கண்டுபிடித்திருந்தது எனக்கு ஆச்சரியத்தை அளித்தது. என்னையே சரியாக புரிந்து கொண்டது போல் இருந்தது. நான் மென்மையானவள் தான் என்ற நினைப்பே மகிழ்ச்சியைக் கொடுத்தது.. தேங்க்ஸ் சவிதா..

#அகிலாவின்_படைப்புலகம் #3 #கட்டுரைகள்

என் கட்டுரை நூல்கள் (#சமகால_இலக்கியம் மூன்று தொகுதிகள், #இங்கிலாந்தின்_நதிக்கரையில்) திறனாய்வு, பயண இலக்கியம் என்று உரை இருந்தது.

திறனாய்வு கட்டுரையெல்லாம் வாசிப்பாரா இல்லையா என்ற சந்தேகம் எனக்கிருந்தது. அதிகமாகவே வாசித்திருந்தார் என்பது எனக்கு சர்ப்பரைஸ் தான். பெண்கள் எங்கிருந்து எங்கு நகர்ந்திருக்கிறோம் என்பதை தஞ்சை பிரகாஷ் நூல் திறனாய்வு செய்யப்பட்ட கூட்டத்தில் தொடங்கி, இங்கிலாந்தின் naughty நாய் குறித்து வரை பேசியது, ஒரு கணம் சபையை இலகுவாக்கியது எனலாம்.

அவர் ஒரு ஊடகவியலாளர் என்பதைப் பார்த்து எனக்குள் கொஞ்சமா பதட்டம் இருந்தது. மேடையில் என் அருகில் வேறு அமர்ந்திருந்தார் ஆனால் அவர் கட்டுரைகளை எளிமைபடுத்திய விதம், என் பரந்துபட்ட வாசிப்பை கட்டுரைகளின் வழி கவனித்துச் சொன்ன விதம் அழகாக இருந்தது. இன்னும் கொஞ்சம் ஸ்ட்ராங்காக திறனாய்வு குறைகளைச் சொல்லலாம் என்ற நம்பிக்கையைக் கொடுத்தார். பேரன்பு கிருஷ்ணா

#அகிலாவின்_படைப்புலகம் #4 #நாவல்கள்

நாவல்கள் (#தவ்வை #அறவி) குறித்த ஜா ராஜகோபாலனின் பார்வை நேர்மையாக இருந்தது. சிவசங்கரி, அனுராதா ரமணனின் வரிசையின் இடையில் என்னை நிறுத்தினார். பெண்ணின் வலிகளை, பெண்களின் மீது சுமத்தப்படும் மனரீதியிலான அழுத்தங்களை, பெண்ணின் பார்வையில் வந்திருப்பது சிறப்பு என்றார். வட்டார வழக்குமொழியும் பொது சமூகத்து மொழியும் நாவலில் கலந்திருப்பது குறித்து கவனப்படுத்தினார். நல்ல வாசிப்பனுபவத்தைத் தரும் வகையிலான இலக்கியத்தை நோக்கி ஒரு புதினம் முன்னேற கதை கருவில் வரும் ரகசிய முடிச்சுகளை ஒரு எழுத்தாளன் எவ்வாறு வெளிபடுத்தாமல் வாசகனிடம் பேசாமல் கதையை நகர்த்த வேண்டும் என்பதையும் சொன்னார். புதினத்து குறைகளை எடுத்துரைப்பதை எழுத்தாளன் கவனப்படுத்திக் கொள்வதில் இரண்டு விதமான சிக்கல்கள் உண்டு.

ஒன்று, என் எழுத்தை இவ்வாறு அணுகுவது சரியல்ல, அதை வேறு மாதிரி அணுகவேண்டும் என்ற வாதத்தை அந்த படைப்பாளி முன்வைக்கலாம். எல்லா படைப்பாளிகளுக்குள்ளும் ஒரு கர்வம் உட்கார்ந்திருக்கும். அது இப்படியாகதான் சிந்திக்கும். எனக்குள் உங்களுக்குள் எல்லோருக்குள்ளும் அது உண்டு. ஒரு படைப்புக்கு வெவ்வேறு விதமான வாசகப் பார்வைகளும் பரப்பும் உண்டு என்பதால் இக்கருத்து பரவலாக எடுபடவும் செய்யும்.

இரண்டாவது, யாராவது ஒருவராவது கவனப்படுத்துகிறார்களே என்று ஏற்றுக்கொள்ளும் மனப்பாங்கு. முதலாவதில் எனக்கு கொஞ்சமாக உடன்பாடிருந்தாலும், முழுவதுமாக நான் உடன்படுவது இல்லை. புதினம் எழுதப்படும் போது அதன் படைப்பாளி அதனுள் தான் முழுமையாக இருப்பான். சில நேரங்களில் அவனறியாமல் அவனும் பேசவும் செய்யலாம். படைப்பாளி தவிர்த்த ஒருவர் வாசிக்கும்போது, அதுவும் அவரும் ஒரு புதினங்கள் குறித்த புரிதல் மிக்கவராக, விமர்சன போக்கில் நோக்குபவராக இருந்தால், நிச்சயமாக அந்த படைப்பாளிக்கு அதிர்ஷ்டம்தான். ஒரு நூல் விமர்சனப்படுத்த படும்போதுதான் கவனம் பெறும் என்பதை விட, அடுத்த புதினத்தை நோக்கிய சரியான நகர்தலையும் அப்படைப்பாளிக்குக் கொடுக்கும் என்பதே யதார்த்தம்.

என் ஏற்புரையில் படைப்புகளை எடிட் / செம்மைப்படுத்த வேண்டிய நிலை இருப்பதைக் குறித்துப் பேசியிருக்கிறேன். செம்மைப்படுத்தப்பட்ட புதினங்கள் உலக இலக்கிய அரங்கை நிறைப்பதையும் நாம் கண்டு வருகிறோம். நிகழ்வு முடிந்து ஜா ராவிடம் பேசும்போது, எழுதி முடிக்கும் தருவாயில் இருக்கும் எனது அடுத்த நாவலை உங்களின் பார்வைக்கு தான் வைக்கப் போகிறேன் என்றேன். அவரும் அதற்கு, கொஞ்சம் கரடுமுரடாக இருக்கும் பரவாயில்லையா என்றார். சிரித்துக்கொண்டு தலையாட்டியிருக்கிறேன்

நானும் பதிப்பகங்களுக்கு மொழியாக்க புதினங்களைத் தொடர்ந்து எடிட் செய்து கொடுத்து வருகிறேன் என்பதால் அந்த வேலையின் முழுமை எனக்கும் புரியும். கவனப்படுத்தலுக்கு நன்றியும் பேரன்பும் ஜா ரா

எழுத்தாளர் அகிலாவின் படைப்புலகம்

2026-04-03T12:10:00.002+05:30

நாளை 4.4.2026 சனிக்கிழமை மாலை 5 மணி

இடம்: சென்னை, பிரபஞ்சன் அரங்கம், டிஸ்கவரி புக் பேலஸ்,

1055-B, முனுசாமி சாலை, KK நகர் (West), சென்னை-78

நாள்: 04/04/2026, சனிக்கிழமை மாலை 5.30 மணிக்கு

தேநீர் நேரம்: மாலை 5.00 மணி

நிகழ்வு அமைப்பு: லாந்தர்_ஆர்ட்_எண்டர்டெயின்மெண்ட், எழுத்தாளர் பாலைவன லாந்தர்

உரை நிகழ்த்துபவர்கள்:

1. அகிலாவின் நாவல்கள் (தவ்வை, அறவி) குறித்து:

திருமிகு. ஜா ராஜகோபாலன், எழுத்தாளர்

2. அகிலாவின் சிறுகதைகள் (மிளகாய் மெட்டி, மண்சட்டி, சீமாட்டி) குறித்து:

திருமிகு. சவிதா, எழுத்தாளர்

3. திறனாய்வு/பயண கட்டுரைகள் குறித்து:

திருமிகு. பரிசல் கிருஷ்ணா, ஊடகவியலாளர்

4. மொழிபெயர்ப்பு நூல்கள் (கோயில்புலியும் குமாவுன் ஆட்கொல்லிகளும், நீண்ட பயணத்தின் சிறிய தொடக்கம்) குறித்து:

திருமிகு. அபுல் கலாம் ஆசாத், எழுத்தாளர்

ஏற்புரை:

திருமிகு. அகிலா, எழுத்தாளர்

அனைவரையும் அன்புடன் அழைக்கின்றோம் ❤🙏

புத்தகங்களும் அணிந்துரைகளும்

2025-10-30T13:14:00.006+05:30

ஒரு வாசகரின் அனுபவம்

எனது பயண நூல் 'இங்கிலாந்தின் நதிக்கரையில்' புத்தகத்தை வாசித்த வாசகர் ஒருவர், என்னிடம் பேசியிருந்தார். அவர் அதிகம் சிலாகித்தது, புத்தகத்தை விட, அதை வாசிக்கத் தூண்டிய முன்னுரையைக் குறித்துதான்.

அவர் சொன்ன சில விடயங்களை இங்கு சொல்கிறேன்.

1. ஒரு வாசகனாக, தான் எந்த புத்தகத்தை வாங்குவதற்காக கடைக்கு அல்லது புத்தகக் கண்காட்சிக்குச் சென்றாலும், புத்தகத்தைப் புரட்டும்போது, யாராவது அதுகுறித்து வெளி அட்டையில் அல்லது உள்ளே உரையில் ஏதேனும் எழுதியிருக்காங்களா என்று பார்ப்பது வழக்கமாம். அது தன்னை impress செய்தால் நிச்சயமாக வாங்கிவிடுவது உண்டாம். இல்லையென்றாலும் புத்தகத்தின் ஈர்ப்பு காரணமாக வாங்குவது உண்டாம்.

2. இன்றைக்கு இருக்கும் பல புத்தகங்களில் அணிந்துரையில் எழுதுபவர்கள், புத்தகத்தைக் குறித்து எழுதுவதை விட, அதை எழுதிய ஆசிரியரைப் பாராட்டியே அதிகம் எழுதுவதாகக் குறையும் பட்டுக்கொண்டார். இதையெல்லாம் ஒரு வாசகரின் வழி கேட்கும் போதுதான், நமக்கும் உரைக்கிறது.

3. கையில் இருக்கும் பணம் புத்தகம் வாங்க போதவில்லையென்றால், பார்த்து வைத்துவிட்டு அடுத்த மாதம் வந்து வாங்குவது உண்டாம். என் பயண நூலை (பணம் அதிகம்தான் என்று சொன்னார்) எப்படியோ வாங்கிவிட்டதாக சொன்னார். அணிந்துரை எழுதிய நேரு அவர்களுக்கு என் நன்றி..

பகுத்தறிவு எழுத்தாளர் மன்றத்தின் தலைவர், முனைவர் வா. நேரு அவர்கள் என் பயண நூலான இங்கிலாந்தின் நதிக்கரையில் நூலுக்கு எழுதிய முன்னுரையும் இங்கே கொடுத்திருக்கிறேன்..

புத்தகம் வாங்க: இங்கிலாந்தின் நதிக்கரையில்

********

பயணமும் கட்டுடைப்பும்

(அணிந்துரை: முனைவர் வா நேரு)

பயணிப்பது எப்போதும் மகிழ்ச்சி தருவது. அதுவும் வெளி நாட்டுப்பயணம் என்பது புதிய இடங்களை, புதிய தட்பவெப்பநிலையை, புதிய புதிய மனிதர்களைப் பார்க்கவும்,பழகவும் வாய்ப்புத் தருவது. மகிழவும், புதுப்புது அனுபவங்களைப் பெறவும் பெரும் வாய்ப்பாக அமைவது. இன்றைக்கு வெளி நாடுகளில் வேலைபார்க்கும் பிள்ளைகளைப் பெற்றவர்களுக்கு வெளி நாட்டுப்பயணம் என்பது இயல்பாக அமைகிறது. அந்த வகையில் எழுத்தாளர், மொழிபெயர்ப்பாளர், கவிஞர் எனப் பல பரிமாணங்களைப் பெற்றுத் தமிழ் எழுத்து உலகின் இன்றைய ஆளுமைகளில் ஒருவராக விளங்கும் தோழர் அகிலா அவர்களுக்கு அப்படி ஒரு வாய்ப்பு, இங்கிலாந்து செல்வதற்குக் கிடைக்கிறது.எதையும் கூர்ந்து கவனித்து, அதனை இலக்கியமாக மாற்றும் வல்லமை படைத்த தோழர் அகிலா அவர்கள் ஏற்கனவே இங்கிலாந்து சென்றதைப் பற்றி ஒரு நூல் எழுதியுள்ளார். அதன் தொடர்ச்சியாகத் தனது இங்கிலாந்துப் பயணத்தைப் பற்றிய இரண்டாவது நூலாக ‘இங்கிலாந்தின் நதிக்கரையில் – பயணியின் காலக்குறிப்பு என்னும் இந்த நூல் அமைந்திருக்கிறது.

இங்கிலாந்தில் மாதக்கணக்கில் தங்கும் சூழல். புதிய இடங்களைப் பார்க்கிறபோது, மழலையைப் போலப் பார்த்து மகிழ்ந்திருக்கிறார். புதிய மனிதர்களைப் பார்க்கிறபோது, ஒரு இளம்பெண்ணாக உற்று நோக்கி, அவர்களின் மன உணர்வுகளைப் புரிந்துகொள்கிறார். ஒரு முதியவர் போல அந்த நாட்டிற்கும் நம் நாட்டிற்கும் இருக்கும் வேறுபாடுகளை, ஒற்றுமைகளை உற்று நோக்கித் தன் அனுபவங்களைப் பதிவு செய்கிறார். தோழர் அகிலா அவர்களின் மகிழ்ச்சியை, மன உணர்வுகளை, அனுபவங்களை நாமும் கூட நூல் முழுக்க வாசிக்க வாசிக்கப் பெற்றுக் கொண்டே நகர்கின்றோம்.

இந்த நூலின் பக்கங்கள் மொத்தம் 380. ஆற்றங்கரை நாகரிகங்கள், பிரிட்டனின் நிலவமைப்பு, ஆறுகள், பருவகாலங்கள், சுற்றுச்சூழல், சமூகமும் அரசியலும், பயணங்கள், அங்கு எடுத்த புகைப்படங்கள், பின் இணைப்பாக வரைபடங்கள் என ஒரு முழுமையான தகவல்களைக் கொண்ட பயண நூலாக இந்த நூல் இருக்கிறது. இவரது முதல் பயண நூலான ‘இங்கிலாந்தில் 100 நாட்கள் ‘ எனும் நூல் எனக்கு மிகவும் வியப்பைத் தந்த புத்தகம். இந்தியாவில் இருந்து இங்கிலாந்து வரை தனியாகப் பயணித்து, இங்கிலாந்திற்குள்ளும் தனியாகப் பயணித்து விரிவாக எழுதிய நூல் அந்த நூல். இந்த நூல் அதிலிருந்து மாறுபட்டு, நிறையத் தகவல்களையும் அதோடு இணைத்து பயண அனுபவங்களையும் சொல்கின்ற நூலாக அமைந்திருப்பது சிறப்பு.

“இங்கிலாந்தில் 100 நாட்கள்" வாசித்தவர்கள் பயணக்குறிப்பு எடுக்கும் விதம் குறித்து என்னிடம் கேட்டிருந்தார்கள்” என்று குறிப்பிட்டு, பயணிக்கும்போது எப்படி குறிப்புகள் எடுப்பது என்பது பற்றி விரிவான குறிப்புகளைக் கொடுத்திருக்கிறார். பயணநூல்கள் எழுதவேண்டும் என்று நினைப்பவர்களுக்கு மிகவும் பயனுள்ள செய்திகள் இவை.’கைபேசியில் எடுக்கப்படும் புகைப்படங்கள் அதிகம் உதவும்’ என்று அதில் குறிப்பிடுகிறார். உண்மைதான்.

விண்டர்மே ஏரியின் முன் அமர்ந்து பறவைகளைப் பற்றி எழுதித் தீர்த்திருக்கிறார். “எனக்குச் சற்றுப் பறவைகள் மீது கிறுக்குத்தனம் உண்டு. அவற்றின் மொழியைப் புரிந்து கொள்ள முயல்வேன்.கோயம்புத்தூரில் அதிகமான நீர் நிலைகள் இருக்கின்றன. நீர் நிலைகளை, அங்கு இருக்கும் பறவைகளை எல்லாம் பாதுகாக்க சிறுதுளி, ஓசை போன்ற பல அமைப்புகள் இயங்கி வருவதைக் காண்கிறோம்.அப்பறவைகளைப் பற்றிய மின்னூல் ஒன்று ‘மழைப்பறவைகள்’ என்னும் தலைப்பில் புகைப்படங்களுடன் அமேசானில் வெளியிட்டும் உள்ளேன். எனது ‘அறவி’ நாவலிலும் இங்கிலாந்து பறவைகளைப் பற்றிக் கவனப்படுத்தியிருப்பேன்’ என்று தன்னைப்பற்றித் தோழர் அகிலா குறிப்பிடுகிறார். நூல் முழுக்க பல இடங்களில் பறவைகளின் மொழியும் ஒலியும் கேட்டுக்கொண்டே இருக்கிறது இவரின் விவரிப்பில்.

மிகவும் இயல்பாக உணவைப் பற்றி விவரித்துக்கொண்டே செல்கின்றார். ‘கேரளாவில் டீயை உறிஞ்சிக்கொண்டே டிபன் சாப்பிடுவது போலத்தான் இங்கும்(இங்கிலாந்திலும்)’ என்று குறிப்பிட்டு உணவோடு குளிர்பானம் சாப்பிடும் பழக்கம் நம் ஊரிலும் வந்துவிட்டதை எழுதுகிறார். கத்திரிக்காயை எப்படி எப்படி எல்லாம் அழைக்கிறார்கள் என்று குறிப்பிட்டுவிட்டு ‘மற்றபடி கத்திரிக்காய் கத்திரிக்காய்தான்‘ என்கிறார். ’அட, இப்போது புரிகிறது, உலகம் முழுமையும் ஆண்கள் ஒரே மாதிரி என்பது’ என்று ஓரிடத்தில் சொல்கிறார். வாசித்தபின்பு வெட்கமாகத்தான் இருக்கிறது ஆண் என்ற வகையில்.

டெர்வெண்ட் நடைபாதையில் கையில் காப்பியுடன் அடந்த மரங்களுக்கிடையில் தோழர் அகிலா நடந்து சென்றதை விவரிக்கும்போது ஏதோ நாமும் அவருடன் சேர்ந்து நடப்பதைப் போன்ற ஓர் உணர்வு நமக்குத் தோன்றுகிறது.’இங்கிருப்பவர்கள் நடப்பதற்குப் பயப்படுவதே இல்லை. வீல் சேர், வாக்கிங் ஸிட்டிக்ஸ், வாக்கர்ஸ் என்று இருப்பவர்கள் கூடச் செல்கிறார்கள் என்பதுதான் விஷேசமே. நம் முன்னோர்கள் எங்கும் நடந்து சென்றார்கள், நாம் கூட ஒரு காலத்தில் பள்ளிக்கூடத்திற்கு நடந்து சென்றோம் என்பது நம் வாழ்க்கையில் பழங்கதையாகிப் போனதுதான் பெரும் வருத்தமே’ என்று நடந்த நாம், இப்போது நடக்காமல் விட்டுவிட்டதைப் போகிற போக்கில் நூல் ஆசிரியர் சொல்லிச்செல்கிறார். இந்த நூலின் சிறப்பே இப்படிப்பட்ட சின்னச்சின்ன ஒப்பீடுகளும் சுட்டிக்காட்டல்களும்தான்.,

‘மெரினா’ என்று ஆங்கிலேயர்கள் ஏன் மெரினாவிற்குப் பெயர் வைத்தார்கள் என்பதை விளக்கிவிட்டு,’நாமும் மெரினா கடற்கரை என்று சொல்லிக்கொண்டு திரிகிறோம்’ என்கிறார்.’மூர்லேண்ட்’ என்னும் தரிசுவெளிக்காட்டைப் பேசவந்தவர் ,ஷெர்லாக் கதைகளைப் பற்றிப் பேசுகிறார்.”சிறு வயதிலிருந்தே ஷெர்லாக் கதைகளைப் படித்துவந்த எனக்கு, மூர்லேண்ட்டின் மரங்களற்ற புல்வெளிகள், என்னை அதனுடன் தொடர்பு படுத்திக்கொண்டது எனலாம். புத்தகங்கள்தான் எத்தனை எத்தனை உலகங்களை நமக்குக் கண் முன்னே கொண்டு வந்து காட்டுகின்றன. புத்தக வாசிப்பு உன்னதம்தான். அதனால்தானே நானும் இன்று உங்களிடம் என் பயணத்தைப் பகிர முடிகிறது,” என்று குறிப்பிட்டிருக்கிறார். பகிர்வது மகிழ்ச்சிதான் நமக்கும், அவருக்கும்.

வாசிக்க, வாசிக்க இந்த நூலில் நிறையப் புதிய செய்திகள் கிடைக்கின்றன.’கீழ்த்தளம் மட்டும் அறைகள் அமைந்திருக்கும் பெரிய வீடுகளுக்குப் பெயர்தான் பங்களா என்பது. இங்கு பிரிட்டனில் வயது முதிர்ந்தோர்களுக்காக இம்மாதிரியான வீடுகள் கட்டப்படுகின்றன’ என்று நூலாசிரியர் விவரிக்கும்போது நாம் சொல்லும் ‘பங்களா மாதிரி வீடு கட்டவேண்டும்’ என்று சொல்வது நமது அறியாமை என்று புரிகிறது.

தாமிரபரணி ஆற்றுப்பகுதியிலிருந்து கோவைக்குக் குடி புகுந்தவர் இந்த நூலாசிரியர். “தாமிரபரணி ஆற்றின் நினைவு வாசம் இன்னும் என்னுள் மிச்சமுண்டு,” என்று குறிப்பிட்டு இங்கிலாந்தில் இருக்கும் ஆறுகளைப் பற்றி விவரிக்கிறார். இந்த நூலின் தலைப்பிற்கான விளக்கத்தையும் கொடுக்கிறார். “இங்கு நடைப்பாதைகளில் மட்டும்தான் நடக்கமுடியும். சாலை என்பது வாகனங்களுக்கானதுதான். சைக்கிளுக்கான பாதையில் சைக்கிள் பயணம் செய்பவர்கள் செல்ல மட்டுமே – இவை போன்றவை, யாரும் அம்மக்களைக் கவனித்து, கடுமையாக மிரட்டி செய்ய வைக்கவில்லை. இது ஓர் அடிப்படைக்கல்வியாக அங்கே சொல்லிக் கொடுக்கப்படுகிறது.” எனக் குறிப்பிடுகிறார். ஒரு மொழியைத் திணிப்பதற்காக ஒரு கல்விமுறையைத் திணித்தே தீருவேன் என்று சொல்பவர்கள் கவனிக்கவேண்டிய பகுதி இது.

புகைப்படம் எடுப்பது பற்றிய ஒரு குறிப்பை நூலாசிரியர் கொடுத்திருக்கிறார். “கடற்கரை என்றில்லை, சாலைகளாகட்டும் வீடுகளாகட்டும் எங்காகினும் புகைப்படம் எடுப்பதற்கு முன்பு யாராவது இருந்தால், அவர்களிடம் அனுமதி வாங்கவேண்டும். இல்லையென்றால், எடுக்கக்கூடாது. நம் ஊருக்கு வந்தபிறகும் இந்தப் பழக்கத்தையே நான் தொடர்கிறேன்.” என்று குறிப்பிடுகிறார். அனைவரும் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய பழக்கம். பொது இடங்களில் நாம் புகைப்படம் எடுக்க ஒருவரோடு நிற்கும்போது, நமக்குச் சம்பந்தமே இல்லாதவர் நம் பக்கத்தில் நின்று புகைப்படம் எடுப்பது போன்றவை தவிர்க்கப்படவேண்டும். அது அநாகரிகம் என்பதை உணரவேண்டும்.

“பிரித்தானிய சமூகம், சகமனிதர்களைக் கண்டால் நட்புடன் சிரிக்கக் கற்றுத்தருகிறது. எதிர்ப்படும் எவரையும் கண்டு தேவையில்லாத சிந்திப்புக்குள் செல்லாமல், சாதாரணமாய்ச் சிரித்து வைத்துவிட்டு நகரச்சொல்கிறது. வர்க்கரீதியான, சாதிரீதியான, மதரீதியான திணிப்புகள் சிந்தனைக்குள் வருவதில்லை…” என்று குறிப்பிட்டுச் சொல்கிறார். ஆங்கிலேயர்களைப் பற்றிய நம் பொதுப்புத்திக்கு மாறான ஓவியத்தை இந்தப் பகுதி தருகிறது. பருவ காலங்களைப் பற்றிப் பேசுகிறபோது உடைகளைப் பற்றியும், உணவுகளைப் பற்றியும், வெளி நாட்டிற்கு வரும் பெற்றோர்களுக்கும் இருக்கும் சிரமங்களைப் பற்றியும் பேசுகிறார். அதற்குத் தகுந்த தீர்வையும் இந்த நூலின் மூலமாகத் தருகிறார். சுற்றுச்சூழல் பற்றிய பிரித்தானியர்களின் விழிப்புணர்வு நமக்கு வியப்பைத் தருகிறது.

‘சமூகமும் அரசியலும்’ என்னும் பகுதி வாசிக்கவும், வாசித்தபின் யோசிக்கவும் வைக்கிறது. “பிரிட்டனில் குடும்பக் கட்டமைப்புகள் வலுவானவையே. இங்கிருப்பவர்கள் பெரும்பாலும் பழமைவாதிகளே. ஐம்பது, அறுபது வருடத் தாம்பத்தியத்தை மகிழ்வாகக் கொண்டாடுவார்கள்,” என்று குறிப்பிடுகிறார். மேலும் “குடும்பங்களில் பிள்ளைகள் பெரிதானபின்,தனக்கான வேலையைத் தேடிக்கொண்டு, பெற்றோருக்குத் தெரிந்தவர்கள் வீட்டில் திருமணத்தை முடிப்பதும், இல்லையென்றால் அவர்களாகக் காதலித்து மணம் புரிந்து கொள்வதும், தனியே வீடு பார்த்து செட்டிலாகி விடுவதும் பிரித்தானியா சமூக வழக்கம். பிள்ளைகள் வெளியேறியபின், தாயும் தகப்பனும் தனியாக வீடுகளில் வாழ்வதும் உண்டு. அதற்காக அவர்களுக்கும் பிள்ளைகளுக்கும் சம்பந்தமே இல்லாத மாதிரி, நம்ம ஊர் கலாச்சாரக் காவலர்கள் கத்துவது மாதிரியெல்லாம் ஒன்றும் கிடையாது. இங்கு வாழ்வதும் பெற்ற பிள்ளைகளின் மீது பாசம் செலுத்தும் அதே மனித பெற்றோர்கள்தான்,” என்றும் குறிப்பிடுகிறார். சரியான கட்டுடைப்புச் செய்திகள் இவை. “பெற்றோரை கட்டாயத்துக்கு ஆட்படுத்தும் பழக்கம் இங்கில்லை. நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியதும் இதைத்தான்.” என்றும் அறிவுறுத்துகிறார். அந்த நாட்டில் குழந்தைகளுக்கு இருக்கும் சுதந்திரம் பற்றி நிறைய விவரிக்கிறார். “இந்தச் சமூகத்தில் சில நயமான சொற்கள் புழக்கத்தில் உள்ளன ‘Yes Please’, ‘Thank you’, ‘Sorry’ ‘May I help you?’” போன்ற சொற்கள் எப்படிக் கட்டமைக்கப்படுகிறது, அதனால் அந்தச் சமூகம் எப்படிப் பயன்பெறுகிறது என்பதைப் பற்றியும் விளக்குகிறார்..

அந்த நாட்டில் 40 சதவீதம் பேர் நாத்திகர்கள், கடவுள் நம்பிக்கை இல்லாதவர்கள் என்று குறிப்பிடுகிறார். “வெகு சாதாரணமாக ‘நான் கடவுளை நம்பவில்லை’, ‘மதங்களின் மீது எனக்கு நம்பிக்கையில்லை’ என்று சொல்வார்கள்” என்று குறிப்பிடுகிறார். பதட்டமாகக் கடந்த ஒரு நாள் இரவு பற்றியும் குறிப்பிடுகிறார்.

கோடைக்காலப் பயணங்கள், குளிர்காலப்பயணங்கள், இலக்கியப்பயணங்கள் என்று மூன்று பகுதியாகப் பிரித்துப் பயண அனுபவங்களைக் குறிப்பிடுகிறார். கோடைகாலத்தில் பார்த்த அரண்மனைகள், இடங்களைப் பற்றியும் விக்டோரியா மகாராணி, அவர் பெயரால் இருக்கும் தெரு என்று விவரித்திருக்கிறார். “இங்கு செம்மறியாடுகள் என்றால் அறிவானவை என்று சொல்கிறார்கள்,” என்று செம்மறியாடுகளைப் பற்றிக் கூறுகின்றார். பார்த்த அருவிகள், மலையேற்றம் என்று பலவிதமான அனுபவங்களைப் பகிர்கின்றார். குளிர்காலத்தின் ரயில் பயணங்கள், சர்ச்சிலும் ராஜீவ்காந்தியும் என்னும் தலைப்பில் அமைந்த செய்திகள் போன்றவை ஈர்ப்பாக அமைந்துள்ளன. கடைசிப்பகுதியான இலக்கியப்பயணம் வாசிக்க மிகவும் ஈர்ப்பாக இருக்கிறது. புத்தகத் திருவிழா உரையில் பிரியா விஜயராகவன் பற்றி எழுதியிருக்கிறார். அவரின் ‘அற்றவைகளால் நிரம்பியவள்’ என்னை மிகவும் பாதித்த நாவல். பல நாள் பேசவைத்த நாவல் அது. அதைப்போல ‘கொடைமடம்’ எழுதிய தோழர் சாம்ராஜ் பற்றியும் எழுதியிருக்கிறார். மற்ற இலக்கிய ஆளுமைகளும். நிறைவாக லண்டன் இலக்கியப் பயணம் பற்றி எழுதியிருக்கிறார்.

மொத்தத்தில் சில பக்கங்கள் தோழமை மொழியில் இருக்கிறது. சில பக்கங்கள் ஆசிரியர் மாணவர்களைக் கண்டிப்பதுபோல் இருக்கிறது. . “‘பேப்பரை வைத்து துடைப்பவர்கள்தானே’ என்ற மோசமான கருத்தையும் வாசித்திருக்கிறேன்,” என்று குறிப்பிட்டு, அங்கு இருக்கும் சூழலை, தட்பவெப்ப நிலையைப் புரிந்து கொள்ளுங்கள் என்று சொல்லும்போது கண்டிப்பும் கனிவும் கலந்து, வாசிப்பவருக்குப் புரிதல் ஏற்படுத்தும் மொழியாக இந்த நூலின் மொழி இருக்கிறது.

மொத்தத்தில் நாவலைப் போல விறுவிறுவென்று வாசித்து விட்டு தூக்கிப்போடும் நூல் அல்ல இது. வாசிக்கும்போதே, நம்மை நிறைய யோசிக்க வைக்கிறது. ஏன் நம் நாட்டில் இப்படி இருக்கிறது என்று சிந்திக்க வைக்கிறது. பெண்ணியம் குறித்த தோழர் அகிலாவின் கருத்துகள் செவிட்டில் அறைவதுபோல் இருக்கிறது. பெண்களுக்குப் பாதுகாப்பு இல்லாத நிலையைக் கோபத்தோடு சுட்டிக்காட்டுகிறார். கலாச்சாரம், பண்பாடு என்று சொல்லிக்கொண்டு இங்கு நடக்கும் கொடுமைகளை ஒப்பிடும்போது பிரிட்டனில் அப்படி இல்லை என்பதை ஒப்பிட்டு ஆதாரங்களோடு சொல்கின்றார்.

அடுத்து ஸ்காட்லாந்து பயணத்தைப் பற்றிய நூலும் வருகிறது என்று சொல்லியிருக்கிறார். எழுத்தாளர் தோழர் அகிலா அவர்களுக்கு மனமார்ந்த வாழ்த்துகளும் பாராட்டுகளும். தொடர்ந்து எழுதுங்கள். இது ஒரு பெண்ணின் பயண நூல் மட்டுமல்ல, ஒவ்வொரு இடத்தையும் பார்க்கும்போது எழும் உணர்வுகளையும், எண்ணங்களையும் இணைத்துக் கொடுக்கப்பட்ட நூல். வாங்கிப் படியுங்கள். சிறப்பாக வெளியிடும் எம்ரால்டு பதிப்பகத்திற்கும் வாழ்த்துகள், பாராட்டுகள்.

பெண்ணுக்கான வெளி எது?

2025-05-23T16:57:00.003+05:30

All We Imagine As Light | திரை பார்வை

சில தினங்களுக்கு முன்பு, எல்லோரும் நன்றாக இருப்பதாகச் சொன்ன திரைப்படமான All We Imagine As Light திரைப்படத்தைப் பார்க்க நேர்ந்தது. உடனே அது குறித்து எழுதாமல் சிறிது ஆறப்போட்டே எழுதுகிறேன்.

கதை மும்பையில் நடக்குது. மூன்று பெண்கள்; எல்லோரும் ஒரு மல்டி ஸ்பெஷலிட்டி ஹாஸ்பிட்டலில் வேலை செய்கிறார்கள் - வயதான பெண்மணி ஆஸ்பத்திரி கேண்டீனில், மற்ற இருவர் நர்ஸ்கள் (சீனியர் & ஜூனீயர்).

முப்பதுகளில் இருக்கும் நர்ஸ்க்கு கல்யாணம் ஆயிடுச்சு. கணவர் ஜெர்மனியில் வேலை பார்க்கிறான். ஆனால் தொடர்பு எதுவும் இல்லை. இந்த நர்ஸை ஒரு டாக்டர் லவ்/உறவுக்கு அழைத்தல் - ஏதோ ஒன்று - மறைமுகமாக வெளிபடுத்துகிறார். அதை தனக்கு திருமணம் ஆகிவிட்டது என்று சொல்லி நிராகரிக்கிறாள். கணவரின் பெயர் எழுதாமல் ஜெர்மனியிலிருந்து வரும் ரைஸ் குக்கரின் மீது சாய்ந்து, அதை தன்னோடு இருத்தி, சுய இன்பமும் அடைகிறாள்.

இன்னொரு நர்ஸ் காதல் செய்கிறாள், ஓர் இஸ்லாமியரை. சின்னஞ்சிறு வீட்டுக்குள்/ஃப்ளாட்டுக்குள் நர்ஸுகள் இருவரும் இருப்பது, சின்ன நர்ஸ் உடை மாற்றுவது... இப்படி பெண்களுக்கு உள்ளே இருக்கிற ஆசைகள் என்று இயக்குனர் நினைக்கும், அல்லது திரைப்படம் பார்க்கும் ஆண்கள் பார்த்துக் கொள்ளட்டும் என்று எண்ணுகிற சில காட்சிகளை இயக்குனர் பாயல் கபாடியா காட்டிக்கொண்டே போகிறார். இதெல்லாம் சரியாகத்தான் இருக்கிறது.

கேண்டினில் வேலை செய்யும் வயதான பெண்மணிக்கு அவள் வசித்த வீட்டில் தொடர்ந்து வாசிக்க முடியாமல் பில்டர் பிரச்சனையால் வெளியேற வேண்டிய நிர்பந்தம். அதனால் அவங்க ஊருக்கு மும்பைக்கு பக்கத்திலிருக்கும் சொந்த ஊருக்கு வீடு மாறுகிறார். அதுவொரு கடற்கரையோர கிராமம். இந்த பெண்களும் அவங்களோடு போகிறார்கள். அதுல லவ் பண்ற பொண்ணோட லவ்வரும் போகிறான்.

இந்த கிராமத்துக்கு வந்தபிறகு அந்த சின்ன வயது நர்ஸ் அந்த லவ்வரோட உடலுறவு வைத்துக்கொள்கிறாள். அதுவும் படத்துல காண்பிக்கப்படுகிறது. அதை இந்த பெரிய வயசு நர்ஸும் வேடிக்கை பார்க்கிறாள்.

இவங்க போன கிராமத்துல கடற்கரையில் ஒதுங்கிற ஒரு மனுஷன் தான் இந்த பெரிய நர்ஸின் கணவன் என்று 'தெரிய வருது'. இப்படி ஏன் சொல்கிறேன் என்றால், அவனை முதலில் காட்டும்போது, அந்த நர்சம்மா முகத்தில் ஒரு எக்ஸ்பிரஷனும் இல்ல. தன்னோட கணவன் என்றால் 'அச்சோ' என்ற பதட்டம் இல்லை; அட்லீஸ்ட் கண்ணில் சிறியதாய் ஒரு அதிர்ச்சி? ஒண்ணுமேயில்லை; படம் முழுக்க கனி குஸ்ரூதி (அதான் அந்த நடிகை பெயர்) நடிக்கவேயில்லை; சிலை மாதிரி ஒரே எக்ஸ்பிரேஷன் கொடுத்துக்கிட்டு நிக்கறாங்க (இப்படிதான் Girls Will Be Girls web series லையும் expressionless ஆக வந்தாங்க). கடல் அடிச்சுக்கிட்டு வந்த அந்த மனுஷன் என்ன சொல்கிறார் என்றால், 'எனக்கு ஜெர்மனியில் ஒரு பேக்டரில வேலை. ராத்திரி பகல் தெரியல; ரொம்ப கஷ்டப்பட்டுட்டேன்' அப்படி என்று சொல்றார். ஆனா எப்படி ஜெர்மனியில் இருந்து தப்பிச்சு மும்பை அருகிலுள்ள ஒரு பீச்சுக்கு வந்தாரு ஏன் அங்க மயங்கி கிடந்தாரு அப்படின்கிற கதை எல்லாம் டைரக்டருக்கும் தேவையில்லை; நமக்கும் தேவையில்லை.

அடுத்ததாக, அவன் அவளின் உடலை நோக்கி முன்னேறுகிறான்; அவள் கையை தொட்டு தடவுகிறான். இந்த இடத்துல இயக்குனருக்கு சட்டென ஒரு ஞானோதயம் வருது. 'ஐயோ நாம எடுக்கிற படம், feminism/female liberalization/பெண்ணியம்/ வெங்காயம் பேசுற படமாச்சே.. எப்படி இப்படி கணவன் மனைவியைத் தொடுவதை அலோவ் பண்ணலாம்'ன்னு டவுட் வருது. அதாவது நாங்கள் லவ் பண்ணும்போது, பாலியல் மீறல்கள், உடலில் துணியில்லாமல் காட்டுவோம்; படுத்து எந்திப்போம், தனியா இருக்கிற ஒருத்திய நெருங்கிற டாக்டரை, நான் கல்யாணம் ஆனவள்னு சொல்லி தன்னைத்தானே குற்றவுணர்வுக்குள்ளேயும் வச்சுக்குவோம், ரைஸ் குக்கரை கட்டிக்குவோம்... எல்லாம் செய்வோம், ஆனால் உடலளவுள ஏங்கிக்கிட்டு இருக்கிறத அடக்கிக்கிட்டு பெண்ணியம் பொங்க 'நிறுத்து... எனக்கு உன்னை இனிமேல் பார்க்க விருப்பமில்ல'ன்னு புருஷங்காரன் கையை காரணமேயில்லாம தட்டிவிடவும் செய்வோம்... வாவ்! இது பெண்ணியம்! பெண்ணியம் குறித்த இத்தனை ஆழமான புரிதலுக்காக இயக்குனருக்கு என்ன சொல்வது என்றே தெரியல எனக்கு!

இதையெல்லாம் விட, கடைசியில ஒரு காட்சி வருது... அதுல அந்த பெரிய நர்சம்மாவிற்கு என்ன ரியாக்ஷன் கொடுக்கன்னு கூட தெரியல. அந்த மூன்று பெண்கள், சின்ன வயது நர்ஸுடைய லவ்வர் எல்லோருமாக கடற்கரை டீக்கடையின் சேர்களில் உட்கார்ந்து கொண்டு - அதுவும் முதலில் அந்த லவ்வர் பையன் வந்து உட்காரும்போது, வட்டமாக அமையும்படி சைடாக ஒரு சேரில் அமர்கிறான். பிறகு இயக்குனர் சேரை நேரா போட்டு உக்காருப்பா என்று சொல்லியிருப்பார் போல, சேரை நகர்த்தி நால்வரும் ஒரே லைனில் இருக்குமாறு உக்காந்து சும்மா சிரிக்கிறார்கள். இயல்பாக இல்ல; மெனக்கிட்டு புன்னகையை வரவழைத்து போட்டோவுக்கு போஸ் கொடுக்கிறார்கள்.. உண்மையிலேயே ஃபோட்டோ போஸ் தான்... அந்த சீன் நல்லதொரு இறுதி காட்சி அல்ல. இயல்பு தன்மையற்ற நடிப்பு அப்பட்டமாக தெரிகிறது.

இந்த படத்தில், கேமரா மட்டும் கொஞ்சம் பரவாயில்லை ரகம். மும்பை என்றாலே ஜன நெருக்கடி; இட நெருக்கடி.. ரயில்வே ஸ்டேஷன் ஜனங்கள் - அதை கேமரா அப்படியே கொண்டு வந்திருக்கிறது. அதுக்காக பாலு மகேந்திரா ஆகிவிடமுடியாது. அந்த மருத்துவமனை வாசலிலிருந்து உள்நோக்கிக் காட்டப்படுகிறது; அவர்கள் இருக்கும் ஃபிளாட் அல்லது வீடா - காட்டப்படவே இல்லை; எதுவென்றே தெரியவில்லை; பிட் பிட்டாக - Handycam பயன்படுத்தி இருப்பார்கள் போல. எல்லாம் குளோசப் ஷாட்ஸ். Space சின்னது என்று காட்டுவதற்காக வலுக்கட்டாயமாக எடுக்கப்பட்டவைப் போல உள்ளது. நமக்கே மூச்சு முட்டுது (அதுதான் கேமராவின் வெற்றின்னு தூக்கிட்டு வராதீங்க). அப்புறம் அந்த கடற்கரை காட்சிகள் ஓகே. இதைவிட அழகாக எடுப்பவர்கள் திரைப்படத்துறையில் உள்ளார்கள் என்பதையும் நாம் நினைவில் கொள்ளவேண்டும்.

பெண் என்றால் வெறும் உடலா?

உடலைப் பிரதானமாக காட்டும், சமூக கட்டுக்கு மீறிய உறவுகளைப் பிராதனப்படுத்தும் கதைகளை எடுப்பதை இன்றைய சமூக நிலைபாடாக திரைப்படங்கள், வெப் சீரீஸ்கள் வைத்துக் கொண்டிருப்பதை நாம் தொடர்ந்து கவனித்து வருகிறோம். நேற்று Rana Naidu web series முதல் எபிசோட் பார்த்தேன்... உறவு கொள்ளும் காட்சிகள் மூன்றுஅதுவும் Oral, Blow job என்றெல்லாம்... வெப் சீரீஸ் எல்லாவற்றுக்கும் சென்சார் இல்லையென்பதும் அதுவே இம்மாதிரியான படங்களுக்கும் பொருந்துகிறது என்பதும் தெரிகிறது.

கேரளாவில் ஆறு வருட காலமாக ஒரு சிறு பெண், பதிமூன்று வயது முதல் பதினெட்டு வயது வரையில், கிட்டத்தட்ட 60 ஆண்களால் (44 பேரை கைது செய்திருக்கிறார்கள் இதுவரையில்) பாலியல் வன்முறைக்கு உட்படுத்தப்பட்டிருக்கிறாள் என்ற செய்தியைக் கேள்விப்படுகிறோம். இதை வெளியில் சொல்லமுடியாத அளவுக்கு அந்த பெண்ணுக்கு வர்க்க ரீதியான தடைகள், சாதீய ரீதியான தடைகள் எல்லாமே இருந்திருக்கிறது.

யாரிடம் வேண்டுமானாலும் உறவு வைத்துக்கொள்ளலாம் என்ற நிலைப்பாட்டை உடலினால் பெண் விடுதலையாகிறாள் என்பதை பெண்ணின் சுதந்திரம் என்று பொதுப்படையாக இன்றைய சமூகம் தீர்மானிக்கிறது. அதையே ஆணும் தனக்குச் சாதகமாக எடுத்துக்கொள்கிறானோ என்ற பயமும் உண்டாகிறது. இன்னும், கருத்து சுதந்திரம், பேச்சு சுதந்திரம், சிந்தனையால் விடுதலை போன்றவை பெண்ணுக்கு அமையவில்லை என்பதை இச்சமூகம் எப்போது புரிந்துகொள்ளும் என்று தெரியவில்லை.

பெண்ணியம் என்பதில் பெண்ணுக்கான வெளி எங்கே இருக்கிறது என்பது கூட தெரியாமல் எடுக்கும் உடல் சார்ந்த இம்மாதிரியான திரைப்படங்களைப் புறக்கணித்தல் வேண்டும். இயக்குனரின் புரிதல் இதில் முக்கியமில்லை; அவருக்குப் பெண் சார்ந்த உடல் இயக்கங்களை, உடலால் அவள் வேண்டும் சுதந்திரத்தை காட்டி எடுக்கவேண்டும் என்ற குறிக்கோள் இருந்திருக்கலாம். ஆனால் அது முழுமையாக வெளிபட்டதா என்று அவர் திரைப்படத்தை எடுத்து முடிந்ததும் ஒருமுறை முழுமையாக பார்த்து சிந்தித்திருக்க வேண்டும். அல்லது திரையில் எடுக்கப்பட்ட அக்கதை சரியான முறையில் நாம் நினைத்ததை பிரதிபலிக்கிறதா என்று யோசித்திருக்க வேண்டும். ஏதும் செய்யாமல் படத்தை வெளியிட்டு அதையொரு பெண்ணியப்படமென்று பிரகடனப்படுத்துவது நியாயமில்லை என்று நினைக்கிறேன்.

மெய்யழகன் | ஆண்கள் உலகம் | திரை விமர்சனம்

2024-11-02T17:42:00.001+05:30

மெய்யழகன்

ஆண்கள் உலகம்

இயக்கம்: பிரேம் குமார்

நடிகர்கள்: கார்த்தி, அரவிந்த்சாமி, ராஜ்கிரண்,ஸ்ரீ திவ்யா, தேவதர்ஷினி

ஒளிப்பதிவு: மகேந்திரன் ஜெயராஜூ

எடிட்டிங்: கோவிந்தராஜ்

இசை: கோவிந்த் வசந்த்

தயாரிப்பு நிறுவனம்: 2D எண்டடெயின்மெண்ட் (ஜோதிகா, சூர்யா)

******

மெய்யழகன்

மெய்யழகனை எழுதும் அளவுக்கு உந்தியிருப்பது இரண்டு விடயங்கள்:

ஒன்று, கதையின் பின்புலத்தில் கத்தியின்றி இரத்தமின்றி வெட்டப்படும் உறவுக்கயிறு.

இரண்டாவது, கண்முன் காட்டப்படும் கிராம, நகர மனித மேம்பாடுகள்/சிக்கல்கள்.

வீட்டு / சொத்து பிரச்சனை:

திரைக்கதையில், எடுத்ததும் கிட்டத்தட்ட அரை மணி நேரமாக காட்டப்படும் ஒரு குடும்பம் தனது வீட்டைத் துறந்து இரவோடு இரவாக வெளியேறும் காட்சி. அந்த வீடு அந்த குடும்பத்தலைவரின் சகோதரியின் கைக்கு போய் சேருவதாகப் பேசுகிறார்கள். அதுவும் கூட முணுமுணுவென்று. பின்னால் அந்த பிரச்சனைக் குறித்து பேசுவார்கள் என்று பார்த்தால், யாரும் அது குறித்து பேசவில்லை. கல்யாண வீட்டு சாப்பாட்டு அறையில் அக்குடும்பத்தைச் சேர்ந்த நால்வர் அமர்ந்து சாப்பிடுவதாகக் காட்டுகிறார்கள். அவ்வளவே. படம் பார்க்கிற நீங்கள் அருளின் பக்கமாக நிற்கச்செய்யும் உத்திதான் இது. நாம் தேடும் விடையை கதை நிராகரிக்கிறது. நான் சொல்வதை, நான் காட்டுவதைதான் நீங்களும் பார்க்க வேண்டும்; நம்பவேண்டும் என்பதாக செல்வதால், நமது மனசு அருள் கதாபாத்திரத்துடன் ஒன்றிக்கொள்ள முதலில் சற்று சிரமப்படுகிறது.

இன்றைய சமூகத்தில் வரதட்சணை என்னும் கான்செப்ட் மீண்டும் வேர் விட்டு முளைப்பதை நம்மால் உணர்ந்து கொள்ள முடிகிறது. தொலைகாட்சி விவாதங்கள் மூலம் அவை தூசு தட்டி எழுப்பப்பட்டு வருகின்றன. கல்யாணத்திற்கு நிற்கும் பெண்பிள்ளைகளை வைத்தே காய் நகர்த்துகிறார்கள். அதை பெண் பிள்ளைகள் ஆதரிப்பதும் நடக்கிறது. எம்மாதிரியான குடும்பங்களில் அது முளைவிடுகிறது என்றால், எந்த குடும்பங்களில் பரம்பரை சொத்து என்ற ஒன்று இல்லையோ, அங்கு அந்த வீட்டு பெண்பிள்ளைகள் பெற்றோர் கடன்பட்டாவது, தனக்கு கல்யாணத்தின் போது, வேண்டியதை செய்து விடவேண்டும் என்று நினைக்கிறார்கள், அல்லது நினைக்க வைக்கப்படுகிறார்கள். அதை ஒரு முதலீடாக, அந்த பெண்பிள்ளைகள் பார்ப்பதுதான் வருந்தத்தக்க விஷயம். பெண்ணுக்கு படிப்பை கொடுப்பதன் நோக்கமே, அதை பயன்படுத்தி, அவள் தன்னுடைய வாழ்க்கையை சிறப்பித்துக் கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காகத்தான். ஆனால் பல பெண்பிள்ளைகள் திருமணத்திற்கு பிறகு, வீட்டிலேயே இருந்து கொண்டு ஹவுஸ் வைப்பாக வாழ்வது சுகம் என்று நினைக்கிறார்கள். இந்த விடயத்தையும் பிரமோட் செய்ய ஒரு கூட்டம், ஊடகங்களில் புறப்பட்டு வந்திருக்கிறது.

இங்கு சிரமப்படுபவன் ஆண் எனும்போது, அவனுமே வரதட்சணையை ஆதரிக்கிறான். திருமணத்தின் போது அதீத நகைகளை கொடுப்பதையும், கார் பைக் என்று கொடுப்பதையும் நிறுத்திவிட்டால், வீட்டை பிரிக்கும்போது அல்லது சொத்தை பிரித்தெழுதும் போது, பெண்பிள்ளைகளுக்கும் அந்த சம உரிமையை அளிக்க தயங்காத ஒரு நிலை உருவாகும். சொத்தை ஆண் மையப்படுத்துதல் குறையும். நம்முடைய சமூகத்தில், திருமணத்தின் போது பெண் வீட்டார் அதிகமான செலவுக்கு உட்படுத்தப்படுவது உண்டு. 'உன் கல்யாணத்துக்கு அப்பா நிறைய செய்துட்டார். அதனால் உனக்கு சொத்தில் பங்கு கிடையாது' என்ற தோரணையில் ஆண் வாரிசுகள் பேசுகின்றன. இரண்டு மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வரை கூட, இரு வீட்டாரும் சமமாக செலவுகளை ஏற்றுக்கொள்வது நடைமுறையில் இருந்தது. இதன் பின்னாலிருக்கும் சமூக அரசியலே தனி. பெண்ணை சீதையின் உருவகத்திற்கு மாற்றும் ஆதிக்கக்கூறுகள்தான் இவை என்பது புரியாத இன்றைய நடுத்தரவர்க்கத்து பெண்கள்/குடும்பங்கள் பலியாவது வருத்தமான ஒன்று.

பெண்ணுக்கான திருமணச்செலவைக் கணக்குக்காட்டி, பல குடும்பங்கள் சொத்து பிரிக்கும் விடயத்தில் கோர்ட் வாசற்படி ஏறி வருடக்கணக்கில் காத்திருக்கின்றனர். ஆண் பெண் வீட்டார் இருவரும் சமமாக ஒரு திருமணத்தில் தன்னுடைய பங்களிப்பை கொடுக்கும்போது, சொத்து பிரித்தல் கட்டத்தில், அந்த வீட்டின் ஆண் வாரிசுகள் பெண் பிள்ளைகளுக்கும் சொத்துக் கொடுப்பது குறித்து வருத்தம் இன்றி, தயக்கம் இன்றி செய்வார்கள். அவ்வாறு இல்லாமல் போகும்போதுதான் இந்த திரைப்படத்தில் காட்டியபடி குடும்பத்திற்குள், உறவுகளுக்குள் பலவித சங்கடங்களும் நெருடல்களும் உண்டாகின்றன எனலாம். ஆனால் இந்த திரைப்படம் அது குறித்து ஒரு லைனை மட்டும் இழுத்துவிட்டு, ஒரு நாள் கூத்தாக நடைபெறும், கிராமத்தில் சொந்த வீட்டை இழந்த ஒரு நகரத்தானின் கதையாக, பின்நவீனத்துவ பாணியில் சிறுகதையொன்றை அருமையாக மேடையேற்றிருக்கிறார்கள்.

இந்த திரைக்கதை சொத்துப்பிரிப்பு பிரச்சனையை பின்னுக்குத் தள்ளி வைத்து, அதன் மேல் ஊரை வெறுக்கும் அல்லது ஊரை எதிர்நோக்க முடியாத அருளின் உளசிக்கலை முக்கியப்படுத்தி உள்ளது. மறைக்கப்பட்ட இந்த பின்புலத்தைப் பற்றி திரைப்படத்தில் அதன்பிறகாக யாரும் பேசாமல் போயிருந்தால் பரவாயில்லை. அந்த டாபிக் தான் இதன் மூலம் என்பது போல, சைக்கிள், ஜல்லிக்கட்டு என்றெல்லாம் சுற்றி வந்து, கடைசியாக மெய்யழகன், 'அந்த நாலு பேரை மன்னிச்சிடுங்க அண்ணே' என்கிறான். தன்னையுமறியாமல் (அறியாமல் எல்லாம் இல்லை) கதாசிரியர், என் கதையோட மையப்புள்ளி இதுதான் என்று சிவப்பு மை கொண்டு லைன் போடுகிறார்.

கிராம, நகர மனித சிக்கல்கள்:

இந்த சிக்கல்களை பல கதைகள் பேசியிருக்கின்றன. கிராமத்து ஆணுக்கும் நகரத்து பெண்ணுக்குமாக (மாட்டுக்கார வேலன், பட்டிக்காடா பட்டணமா, தம்பிக்கு எந்த ஊரு, சகலகலா வல்லவன்) இருக்கும் சிக்கல்களைத் திரைக்கதைகளாக நாம் பார்த்துவிட்டோம். ஆண் மைய சமூகத்தில், நகரத்து பெண் சேலை கட்டி, குடும்ப குத்துவிளக்காக மாறிவிடுவாள். அவையெல்லாம் காதலை அடிப்படையாகக் கொண்டவை.

உறவு அல்லது நட்பை அடிப்படையாகக் கொண்டு, ஆணுக்கும் ஆணுக்குமான ஈகோ சிக்கலைப் பேசுகிறது இப்படம். அதையும் கூட சில காட்சி அமைப்புக்களில் கிராமத்துக்காரன் அப்பாவி, நல்லவன் என்ற கோணத்தைத் தூக்கி நிறுத்தியிருப்பதை உணரமுடிகிறது. அதன் உச்சமாக, 'நான் எத்தனை நல்லவனாக இருக்கிறேன், நீயும் அப்படியாகு' என்று காட்டுவதற்காகதான் மெய்யழகனின் கதாபாத்திரம் படைக்கப்பட்டிருப்பதும் புரிகிறது. இது ஒருவகையில் நகரத்துக்காரனான அருளின் குற்றவுணர்வைத் தூண்டுதல். அதன் பொருட்டுதான் இந்த கதையை கதாசிரியரும் இயக்குனருமான பிரேம்குமார் நகர்த்தியிருக்கிறார்.

எனக்கு இந்த கதையின் பின்நவீனத்துவம், அதன் பொருட்டு அமைக்கப்பட்ட காட்சியமைப்புகள் (இழுவை காட்சிகளும் உண்டு) பிடித்திருக்கிறது எனலாம். இம்மாதிரியான தற்செயலாக நேரும் பிணைப்பை, ஆணுக்கான இந்த சுதந்திர காட்சியமைப்புக்களைப் போல பெண்களுக்கும் அமைக்கமுடியுமா என நான் பலமுறை யோசித்திருக்கிறேன். 'அவள் ஒரு தொடர்கதை' என்று நினைக்கிறேன். படாபட் ஜெயலட்சுமிக்கும் சுஜாதாவுக்குமான நட்பை, படாபட் சுஜாதா மேல் இழைந்து குழைந்து அருவெறுக்க வைத்திருப்பார்கள். பெண்கள் நடிக்கும் காட்சி என்றால் மார்பகங்கள் உரசிக்கொள்ளும் அளவுக்கு ஏன் ஆபாசமாக்க வேண்டும்? ஆண் மைய சமூகத்தைச் சந்தோஷப்படுத்தவா? ஏன் அது இயல்பாக அமையவே கூடாதா என்ற கேள்விகள் என்னுள் எழுந்து பல காட்சிகளை நான் ஒதுக்கியிருக்கிறேன். ஆனால் இதிலும் கூட ஆணுக்கும் ஆணுக்குமிடையே ஒரு கட்டத்தில் இழைதல் அதிகமாவதும், பின் அக்காட்சி, கதையின் அடுத்த கட்டத்திற்கு நகரும்போது, இழைவு சரிசெய்யப்படுவதுமாக செல்கிறது. ஆனால் இத்தகைய நட்பை, காதலை, பிணைப்பை பெண்களிடையே காட்சிப்படுத்த திரைப்படங்கள் ஏன் முயலுவதில்லை என்னும் கேள்வியை 'ஆட்டோகிராப்' படத்திலிருந்து பல பெண்கள் கேட்டுக்கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள்.

கதாபாத்திரத்தை உள்வாங்குதல் என்று பார்த்தால், கார்த்தி சரியாக செய்திருக்கிறார். அரவிந்த்சாமியை நாம் எப்போதுமே நகரத்து அழகனாக ஒரு பிம்ப கட்டமைப்பில் வைத்திருக்கிறோம். அப்படியென்றால் - சிரிப்புடன், கண் சிமிட்டலுடன் சீன் டூ சீன் கதாநாயகன் நகர்வதை உறுதி செய்திருக்கிறோம். அதாவது நடிப்பு தேவையில்லை. அரவிந்த்சாமி எந்த கதாபாத்திரத்திலும், இப்படியே வந்து போவார் என்பது நமக்குத் தெரியும். ஆனால் இந்த படம் அவரின் நடிப்பைக் கோரியிருக்கிறது. அதற்கு பெரிதாக அவர் நியாயம் செய்தாரா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. நிறைய இடங்களில் கார்த்தியை அப்படியே பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார். அதுவே நடிப்பு என்று அரவிந்த்சாமி தரப்பில், இயக்குனர் தரப்பில் நியாயப்படுத்தலாம். சைக்கிளைக் குறித்து கார்த்தி உணர்ச்சி வசப்பட்டு பேசும்போதும், ஜல்லிக்கட்டு காளைக் குறித்த உரையாடலின் போதும் கார்த்தியை ரசிக்கும் ஒரு கதாபாத்திரமாகவே நகரத்து நாயகன் வருவதால், அரவிந்த்சாமிக்காகவே அருளை உருவாக்கியிருக்கிறார்களோ என்று தோன்றியது. கார்த்தி வீட்டிலிருந்து குற்றவுணர்வுடன் வெளியேறும் இடத்தில் மட்டும் அவர் அருள் என்னும் கதாபாத்திரத்திற்குள் சென்று வந்தது போலவிருந்தது.

இத்திரைப்படத்தில் பெண்கள்? பேசும்படி இல்லை என்பதைவிட, இக்கதையில் அவர்கள் செய்வதற்கு ஏதுமில்லாதது போல செய்துவிட்டார்கள் என்று புரிகிறது. சொத்து பிரச்சனையில் அருளின் அத்தையைப் பேசவைத்திருக்கலாம் அல்லது அருளின் மனைவி அது குறித்து பேசியிருக்கலாம், மெய்யழகனின் மனைவி சும்மா சிரித்துக்கொண்டு வந்து உபச்சாரம் செய்வதைவிட வேறு ஏதாவது முக்கியமாக பேசியிருக்கலாம்... இப்படி நிறைய 'லாம்' கள். ஆனால் முக்கியத்துவப்படுத்த வேண்டியது, அதாவது prioritize செய்வது, என்ற ஒன்றை நோக்கி சென்றதில், திரைக்கதை பெண்களைப் பின்னுக்குக் கொண்டு போயிருக்கிறது.

ஒளிப்படக்காட்சிகள், இசை ஓகே. கமலஹாசனின் குரலில் 'யாரோ இவன் யாரோ' பாடல் ஓகே.

முதலில் கூறிய நுண்ணரசியலை ஒதுக்கிவிட்டுப் பார்த்தால், இப்படம் தனியொரு மனித ரசனையை நம்முடன் பகிர்ந்து கொள்வது புரிகிறது. ஒவ்வொரு திரைப்படத்தின் போதும், சில பார்வைகளை முன்வைப்பதன் மூலம், அது குறித்த உரையாடல்கள் தொடரும் என்றுதான் நான் நினைக்கிறேன்.

மெய்யழகன் - ஆண்களிடையே ஊடாடும் புரிதல்

பெண்ணுடலின் மீது மட்டும் ஏன் இத்தனை வன்முறை?

2024-08-20T18:37:00.003+05:30

பாலியல் வன்முறை

ஐந்தாறு நாட்களாக எழுத வேண்டும் என்று நினைத்திருந்தது, பெண்ணுடல் குறித்த சமூக தகவமைப்பு. கல்கத்தா மருத்துவர் மௌமிதா மீது நடத்தப்பட்ட மிக கொடுரமான பாலியல் வல்லுறவு வன்முறை அது.

பெங்கால் ஆளும் கட்சியும், மத்தியில் இருக்கும் கட்சியும், பெங்கால் காவல்துறையும் இந்த வன்முறை குறித்து, மாறிமாறி ஒவ்வொரு விதமான குற்றச்சாட்டுகளை மற்றவர்கள் மீது முன்வைத்துக் கொண்டிருக்கின்றன. அந்த மருத்துவக் கல்லூரியின் பிரின்சிபால் சந்தீப் கோஷ் விசாரணையில் இருக்கிறார். பெண் பித்து பிடித்த சஞ்சய் ராயை கைது செய்கிறார்கள். இந்த சம்பவம் நடைபெற்ற மருத்துவக் கல்லூரி வளாகம் சேதப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. மருத்துவ சமூகமே இன்று கொதித்து நிற்கிறது. உயிர் காக்கும் தொழில் என்பதால் இந்த போராட்டம் கவனப்படுத்தப்படுகிறது. காவல்துறையை தன் கைவசம் வைத்திருக்கும் மாநில அரசின் முதலமைச்சர், களத்தில் கொடி பிடிக்கும் பெண்களோடு கை கோர்த்து நின்று காமெடி செய்து, நடந்த கொடுரூரத்தைத் திசை மாற்ற முயற்சிப்பதை எல்லோரும் வேடிக்கை கூத்தாக பார்க்கிறோம். பெண்ணுக்கு எதிரான, பெண்ணுடலுக்கு எதிரான, பெண் சமூகத்துக்கு எதிரான கேலிக்கூத்தாக இவை எல்லாம் நம் கண் முன் நடந்தேறிக் கொண்டிருக்கின்றன. ஏதோவொரு மாபெரும் சதி இதன் பின்னே இருப்பது மட்டும் தெளிவாய் தெரிகிறது. இதையெல்லாம் எழுதவேண்டுமா எழுதவேண்டாமா என்ற கோபம் என்னுள் இந்த நான்கைந்து நாட்களாக ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறது. இதற்கு சமூகம், அரசியல் பின்னணி என்ன என்று பல்வேறு அரசியல்வாதிகளாகட்டும், ஊடகவியலாளர்களாகட்டும், சாதாரணமானவர்களாகட்டும், தலையை உடைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். நான் இங்கு பேச வந்தது இந்த சதி பின்னணியைப் பற்றி அல்ல. ஒரு பெண் என்றால் ஆணுக்குள் நேரும் மிக கேவலமான உடல் சார்ந்த கொடூரங்களைப் பற்றிதான் பேச நினைக்கிறேன்... Perversions... ஆணின் வக்கிரங்கள்..

ஆகஸ்ட் 9 அன்றிரவு, முதுகலை மருத்துவ மாணவியான மௌமிதாவின் மீது நிகழ்த்தப்பட்ட வன்புணர்வு வாசிக்க வாசிக்க நெஞ்சைப் பதறவைக்கிறது...

//அவள் கழுத்து நெரிக்கப்பட்டு, அவளது தைராய்டு குருத்தெலும்பு நொறுங்கி, அவளது உதடுகள், விரல்கள் மற்றும் அடிவயிற்றில் பலத்த காயங்கள் இருந்தன என்று பிரேத பரிசோதனை அறிக்கை விவரிக்கிறது. அவளுடைய தலை ஒரு சுவரில் அல்லது தரையில் கடுமையாக அறையபட்டிருக்க வேண்டும், மேலும் அவளது வாய் மற்றும் மூக்கு வலுக்கட்டாயமாக மூடப்பட்டு உதவிக்காக அவள் அழுவதை......

உடைந்த கண்ணாடியிலிருந்து கண்ணாடித் துண்டுகள் அவள் கண்களில் படிந்திருந்தன. பாலியல் வன்கொடுமைக்கான தெளிவான ஆதாரங்களுடன், உயிருடன் இருக்கும்போதே இந்த காயங்களை அவர் அடைந்தார் என்று அறிக்கை உறுதிப்படுத்தியது. அவளது வாய், கண்கள் மற்றும் அந்தரங்கப் பகுதிகளில் இருந்து ரத்தம் வழிவது..... //

இது ஆங்கில நாளிதழ் ஒன்றில் வெளிவந்த செய்தியின் மொழியாக்கம். இதற்கு மேல் என்னால் இதை தொடர முடியவில்லை.

தமிழில், ஊடகம் ஒன்று, அவள் உடலில் 150 கி திரவம் (?) இருந்ததாகவும், அத்தனை திரவம் ஒருவனிடமிருந்து வந்திருக்க முடியாதென்றும் slide போடுகிறார்கள். அது என்ன 'திரவம்' ... வெளிப்படையாக விந்து என்று சொல்ல வேண்டியதுதானே.. எல்லாத்தையும் இப்படி மூடி மறைச்சு தானே, கட்ட மண்ணாகி நிற்கிறோம்... ஆண் வயசுக்கு வருவதை, ஆணின் சுயமையை, ஆணின் அழுகை வரை எல்லாத்தையும் மறைச்சு வச்சு அவனுக்கான வக்கிரங்களை அதிகப்படுத்துவதும், அதேசமயம் பெண்ணை அடங்கு, அடங்கு, அதிகம் பேசாதே, அழுது காரியத்தை சாதித்துக்கொள் என்று கட்டுப்படுத்துவதுமாக இருக்கும் சமூகம்தானே நம் சமூகம்.... பாலியல் கல்வியைச் சரிவர கற்பிக்காமல், இருபாலினரையும் அடக்கி வைத்து, மனவிகாரங்களை வளர்த்தெடுத்து இவ்வாறான பாலியல் வன்முறைகளை, வன்கொடுமைகளை அரங்கேற்றிக் கொண்டிருக்கும் நாமெல்லோரும் தான் இக்கொடூரத்திற்கு காரணம்.

நிர்பயாவிற்கு நேர்ந்ததைவிட, அபயாவிற்கு (இதில் பெயர் மாற்றம் வேற) நேர்ந்தது அதிகமென்று அடுத்தொரு ஊடகம் சொல்கிறது. எங்கிருந்து இந்த yardstick யை தூக்கிக்கொண்டு வருகிறீர்கள்? பெண்ணுடலை சிதைப்பதில் என்ன அளவுகோல் உங்களுக்கு வேண்டியிருக்கிறது.

மௌமிதா மீதான இந்த அளவு மிருகத்தனம், ஒரு பெண்ணை அடக்குவதற்காக மட்டும் நிகழ்த்தப்பட்டதல்ல, இது பெண்ணின் மீதான ஆணின் ஆதிக்கம், கட்டுப்பாடு போன்ற செய்தியை, உரத்த குரலில் நம் பெண் சமூகத்திற்கு எச்சரிக்கையாக அனுப்புகிறது என்பதையும் நாம் உணரவேண்டும்.

பெண் என்றால், அவளுடைய அடிவயிற்றை, பெண்குறியை தாக்கும் அவச்செயலை யார் இந்த ஆண்களுக்கு கற்றுக் கொடுத்தது? பாலியல் தொழில் செய்யும் பெண்களுக்கு நடக்கும் கொடூரங்களில் ஒன்றாக இது பேசப்பட வேண்டிய ஒரு நிலை. ஆனால் அவர்களால் பேசப்படுவதில்லை. பாலியல் தொழில் செய்துவந்த ஒரு பெண்மணி ஒருமுறை யூடியுப் சேனலுக்கு பேட்டி கொடுத்தபோது சொன்னது நினைவுக்கு வருகிறது... 'என்னோட இள வயசுல மகாபலிபுரத்துக்கு அஞ்சு பேரோட போனேன்... அன்னைக்கு அனுபவிச்ச வலி இருக்கே... ' என்று நிறுத்திக்கொண்டார். இதை சொல்லும்போது அந்த பெண்மணியின் முகத்தில் துளி சலனமில்லை. எல்லாம் அனுபவித்தாயிற்று இந்த உடம்பு என்னும் saturation இருந்தது, அந்த முக மௌனத்தில்.. அவர் பேசாமல் பேசியது ஆண் சமூகத்தின் வக்கிரங்களைப் பற்றிதான்.

இந்த மன விகாரங்களை, கொடூரங்களை பெண் உடல் மீது அரங்கேற்றுவதற்காகத்தான் இந்த ஆண்கள் காலம் காலமாக பாலியல் தொழில் செய்யும் பெண்களை நோக்கி சென்று கொண்டே இருக்கிறார்கள். அவர்கள் என்றைக்கு ஆண்களின் வக்கிரங்கள் குறித்து வாயைத் திறக்கிறார்களோ, அன்றைக்கு சமூகம் ஒட்டுமொத்தமாக தூக்கத்திலிருந்து விழித்துக்கொள்வது போல நடித்து (?) எழுந்து, அவனுக்குப் போதனைகளை வழங்கும் என நம்புவோம்.

இச்சமூகத்து ஆண் மக்களின் மனதின் வக்கிர உள்ளீடுகளைச் சரிசெய்ய, என்ன முயற்சிகளை இச்சமூகம் எடுக்கப்போகிறது என்பதுதான் பெரும் கேள்வி.

மஹாராஜா திரைக்கதையில் வரும் சிங்கம்புலியின் பாத்திரம் சொல்வது இதுதானே. கொலை செய்ய வருகிறவன், பெண்பிள்ளையைக் கண்டதும் எத்தனை முறை வன்புணர்வில் ஈடுபடுகிறான் என்பதுதானே அக்கதையின் மெயின் சரடே. மனதளவில், ஒவ்வொரு ஆணும், பெண் என்பவள் தன் சபலம் என்பதை ஏற்றி வைத்திருக்கிறான். இதற்கு வயது வித்தியாசம் எல்லாம் அந்த மனதிற்கு புரிவதில்லை. இந்த உணர்வு ஆணுக்குள் அவனுடைய adolescent age வளரிளம் பருவத்தில் பலமாக ஊன்றப்பட்டுவிடும். அந்த காலகட்டத்தில் அவனுக்கான சரியான பாலியல் கல்வி வழிகாட்டல் தேவையாகிறது. ஆனால் அதை செய்ய நம் சமூகம் தயாராக இல்லை. ஒரு பெண்பிள்ளையை தயார்படுத்தும் இந்திய சமூகம் அதுபோல ஓர் ஆண்பிள்ளையைத் தயார்படுத்துவது இல்லை. அவன் ஆண், அவனுக்கு எல்லாம் தானே தெரியும், 'நீ ரூமூக்குள்ள போ, மாப்பிள்ளை பாத்துக்குவார்' என்று இன்றும் சொல்லிக்கொண்டு திரிகிறது இச்சமூகம். இதை மாற்றுவதுதான் இந்த கொடூரத்தில் இருந்து நாம் கற்கவேண்டிய பாடம்.

சில நாட்களுக்கு முன்பாக எவட் கூப்பர் எழுதிய She speaks புத்தகத்தில் பெண்ணிய செயல்பாட்டாளரான கவிதா கிருஷ்ணன், நிர்பயா கூட்டு பாலியல் வன்முறையின் போது, பேசியதைக் குறிப்பிட்டு எழுதியிருந்ததைப் பதிவு செய்திருந்தேன்.

// We will be adventurous.

We will be reckless.

We will be rash.

We will do nothing for our safety. //

அந்த கடைசி வரி மனதை விட்டு அகல மறுக்கிறதாகவும் எழுதியிருந்தேன். அன்று அதை வாசித்தவர்கள் சரியாக அந்த வரியைப் புரிந்து கொண்டார்களா என்று எனக்குத் தெரியாது.

இச்சம்பவம், "We will do nothing for our safety" என்பதற்கான பொருள் முழுமையும், அதாவது, எங்களைப் பாதுகாக்க நாங்க எதுவும் செய்ய போவதில்லை; ஆண்களின் பெண்ணுடல் குறித்த பைத்தியக்காரத்தனத்தை மட்டும் சரிசெய்யுங்க என்னும் பொருளை, கொடுக்குமென நான் நம்புகிறேன்.

கவிதை மொழிபெயர்ப்பு

2024-06-26T20:35:00.002+05:30

பாப்லா நெருடா

கவிஞர் கலியமூர்த்தி அவர்களின் நாற்பது கவிதைகளை 'ஏதோவொரு ஞாபகத்தின் தடயம்', கோவை காமு அவர்கள், ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பு செய்து 'Traces of some memory' என்ற தலைப்பில் வெளிவந்துள்ள நூலை, இரண்டு மாதங்கள் முன்பு, கவிஞர் இரா. பூபாலன் அவர்களின் மூன்று கவிதை நூல்கள் வெளியீட்டு விழா அன்று என் கையில் கொடுத்தார்.

தமிழ்நாடு கலை இலக்கிய பெருமன்றம் இலக்கியக்குழு சார்பாக தோழர் கங்கா அவர்கள், அவருடைய ஜீவாநாவா சிந்தனைப்பள்ளியில் அந்த நூல் குறித்து, சென்ற ஞாயிறு (23.6.2024) அன்று, இணையத்தின் வழியாகப் பேச அழைத்தபோது மறுக்க இயலவில்லை. ஈழக்கவிஞர் சேரன், பாப்லா நெருடா, சுகிர்தராணி போன்றோரை உரைக்குள் கொண்டுவந்தேன்.

கவிதை மொழிபெயர்ப்பு குறித்த நுண் ஆய்வுக்குள் செல்லும் சமயமெல்லாம், எனக்கு நெருடாவின் கவிதைகள் கண் முன் வராமல் இருக்காது. அவருடைய ‘Walking Around’ கவிதையை, வெவ்வேறு காலகட்டங்களிலும் ஸ்பானிஷ் மொழியிலிருந்து பலர் ஆங்கிலத்துக்கு மொழிபெயர்த்திருக்கின்றனர்.

Angel Flores, Leonard Grucci, H R Hays, Merwin, Bly, Eshleman, Ben Belitt என்று பலர்.

அவர்களின் மொழிபெயர்ப்பின் ஒப்பீட்டுக்காக, அந்த கவிதையில், இரண்டு stanzas மட்டும் எடுத்திருக்கிறேன்..

1. Angel Flores:

It happens that I'm tired of being a man.

It happens I go into tailor shops and movies

withered, impenetrable, like a swan of felt

navigating a water of origins and ashes.

The odor of barber shops makes me weep aloud.

I just want a rest from stones or wool,

I just want not to see establishments or gardens

or elevators, or merchandise, or eyeglasses.

2. Leonard Grucci:

It happens that I am weary of being man.

It happens that I enter tailor shops and movies

faded, impenetrable, like a swan of felt

swimming in spring water and ashes

The odor of barber shops makes me weep aloud.

I alone want quiet of stones and wool,

I alone want to see neither establishments nor gardens,

nor wares, nor spectacles, nor elevators.

3. H R Hays:

It so happens I am tired of being a man.

It so happens, going into tailorshops and movies,

I am withered, impervious, like a swan of felt

navigating a water of beginnings and ashes.

The smell of barbershops makes me weep aloud.

I want is a rest from stones or wool,

all I want is to see no establishments or gardens,

no merchandise or goggles or elevators

கிட்டத்தட்ட எல்லோரும், அந்த கவிதை மொழிபெயர்ப்பில், சொல்லி வைத்த மாதிரி சில சொற்களை மட்டும் கலைத்துப்போட்டு எழுதிக்கொண்டிருக்க, Ben Belitt 1961 யில் அன்றைய அமெரிக்காவின் புதிய மொழியில், ஸ்டைல்லிஷாக மொழிபெயர்க்கிறார். அந்த சொற்கள் திரும்பி பார்க்க வைக்கின்றன.

4. Ben Belitt:

It so happens I'm tired of just being a man.

I go to a movie, drop in at the tailor's—it so happens—

feeling wizened and numbed, like a big, wooly swan,

awash on an ocean of clinkers and causes.

A whiff from a barbershop does it: I yell bloody murder.

All I ask is a little vacation from things: from boulders and woolens, from gardens, institutional projects, merchandise

eyeglasses, elevators—I'd rather not look at them.

water என்பதை ocean ஆக்குகிறார்.

swan of felt - a big wooly swan

bloody murder, institutional projects என்பதாக சொற்களைக் கொண்டு அலங்கரிக்கிறார். கவிதையின் Paraphrase structure, மொழிநடையில் dynamic equivalence எல்லாம் கொடுத்து கவிதையை வேறு தளத்திற்கு மாற்ற முயற்சிக்கிறார். இவரை பின்தொடர்ந்து Merwin, Bly போன்றோரும் செய்கிறார்கள்.

நெருடா உயிருடன் இருந்தவரை, தனது ஸ்பானிஷ் கவிதைகளின் முழுமைக்கு எந்த ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பும் ஈடில்லை என்று சொன்னார். அவரே ஆங்கிலம் அறிந்தவர்தான். Blake யையும் Whitman யையும் விரும்பி வாசித்தவர்தான்.

எனக்கு, William O'Daly யின் மொழிபெயர்ப்பு பிடிக்கும். அவர் மொழிபெயர்த்த பாப்லோ நெருடாவின் கவிதைகள் எட்டு தொகுப்புக்களாக வெளிவந்திருக்கின்றன. Daly, நெருடாவின் இறப்புக்குப் பின்னரே (1973), 1980, 90களில் தான் நெருடாவின் கவிதைகளை மொழிபெயர்க்கத் தொடங்குகிறார். ஆனால் அவர் இந்த Walking Around கவிதையை மொழிபெயர்க்கவேயில்லை.

இங்கிலாந்தில் நான்: பார்வை 3

2024-06-07T15:37:00.001+05:30

ஆடை தேர்வுகள்

குளிர் பிரதேசங்களில், வீடுகளுக்குள் ரேடியேட்டரின் புண்ணியத்தில் மிதமான வெப்பத்தில் இருக்கலாம்; முன் அல்லது பின் கதவைத் திறந்தால், சில நேரங்களில் வெளியே அடிக்கும் வெயில் இதமாய் இருக்கலாம்; சரி, நடக்கப்போவோம் என்று ஏமாந்தும் கூட மேலே Jacket இல்லாமல் போய்விட முடியாது. அடிக்கும் குளிர்ந்த காற்றின் வேகம் நம்மை உண்டு இல்லையென்று ஆக்கிவிடக்கூடும். பிரித்தானியா மாதிரியான தொடுவானம் அருகில் இருக்கும் தீவுகளில், அட்லாண்டிக் பெருங்கடலில் இருந்து வீசும் காற்றின் வேகத்தை, அந்த நிலப்பரப்பில் இருக்கும் குன்றுகள், சிறு மலைகள், கடல் முகத்துவாரங்கள், வளைந்தோடும் ஆறுகளில் இருந்து பிரியும் வாய்க்கால்கள் போன்றவை அதிகப்படுத்தி சமவெளிகளில் வீசும். அடுத்த காரணமாக, அதன் மேலிருக்கும் ஆர்டிக் பனிப்பிரதேசத்தில் இருந்து வீசும் தூந்த்ரா அதிவேக குளிர் காற்றலைகள் (Polar Jet Streams), இந்த காற்றை அதிகமான குளிருக்குள் கொண்டு செல்கிறது. பிரித்தானியா தீவின் வடபகுதியில் இருக்கும் ஸ்காட்லாந்தில், காற்று அறுவடை பண்ணைகள் (Windfarms) அதிகம். அதுவே, அங்கு மின்சாரம் கொடுக்கும் மிக முக்கியமான அமைப்பாகும்.

அதனால் இம்மாதிரியான ஸ்பிரிங் (Spring) சமயங்களில் வெயிலுக்கும் காற்றுக்கும் ஏற்றாற்போல் நாம் ஆடைகள் அமையவேண்டிய கட்டாயம் உள்ளது. Winter சமயத்தில் போட கனமான ஜாக்கெட்கள் என்னிடம் உண்டு. இரண்டு முறைகள் குளிர்காலத்தில் இங்கிலாந்து போய் சிக்கி சிரமப்பட்ட அனுபவம் உண்டு என்னிடம். அதன்பிறகு போன இரண்டு முறைகளும் இதே போன்றதொரு வசந்தக்காலத்திலும் கோடை காலத்திலும் போய் வந்த அனுபவத்தால், இந்த மாதிரி spring/summer யில் போடவென மெலிதான ஜாக்கெட்கள், அதற்கான வாக்கிங் ஷூ என்று ஒரு மாதிரி இங்கிருக்கும் வாழ்க்கைக்கு ஏற்றவாறு என் துணியடுக்கு (wardrobe) மாறிக்கொண்டே இருக்கிறது. ஊரிலிருந்து கிளம்பும்போதே lightweight jackets or windcheaters என்று கோவை, RS Puram, Gandhipuram, Malls என்று எல்லா கடைகளிலும் தேடினேன். அவர்களின் பதில், இப்போது Winter clothes இல்லைங்க என்பதுதான். இது குளிர்கால உடையல்ல என்பதை நான், ஒரு கஷ்டமாராக புரிந்து கொள்ளாதது சரி, வணிகம் செய்பவர்கள் தெரிந்திருக்க வேண்டுமல்லவா.. ஏனென்றால், இப்போதெல்லாம் நம்ம கோயம்புத்தூரில், சர்வசாதாரணமாக மேற்படிப்புக்காக பிள்ளைகளும், வெளிநாட்டில் இருக்கும் பிள்ளைகளைப் பார்த்துவரவென்று பெற்றோர்களும் வெளிநாடுகளுக்குக் கிளம்புவதைப் பார்க்கிறோம். இதன் தேவையை வணிகம் செய்பவர்கள் புரிந்திருக்கவேண்டும் என்பதே எனது முன்வைப்பு. சரி, அடுத்தமுறை நாம் தெரிந்து கொண்டதை அவர்களுக்குச் சொல்லுவோம் என்றுதான் இப்போதைக்கு எண்ணிக்கொள்கிறேன்.

என்னைப் பொறுத்தவரை, வருடத்திற்கு பாதி நாட்கள் UKயிலும், மீதி மாதங்கள் கோவை என்றும் வாழ்வு அமையும்பட்சத்தில், இங்கு பிரித்தானியாவிலும் மகன் வீட்டில் எனக்கான அலமாரியை நேர்த்திப்படுத்திக் கொள்ள நினைக்கிறேன். முன்பெல்லாம் எனக்கு வேண்டிய துணிகளை அனைத்தையும் யோசித்து யோசித்து ஊரிலிருந்து எடுத்துவருவேன். இப்போது இங்கு வந்தும் துணிமணிகள் வாங்குவதும் சேர்ப்பதுமாக இருக்கிறேன்.

நான் kurtis விருப்பப்பட்டு போடுவது உண்டு, Tops, short kurthas போடுவதில்லை. ஆனால் இங்கு எல்லோரின் ஆடைகளின் வடிவமுறைகளைப் பார்க்கும்போது, என் உடை தேர்வுகளைச் சற்று மாற்றலாமா என்றும் எண்ணுகிறேன். ஆனால் நான் இந்த ஆடைத்தேர்வை முழு மனதோடு செய்வேனா என்பதும், அங்கு வந்தும் தொடர்வேனா என்பதிலும், எல்லா பெண்களையும் போல, எனக்குள் சில ஐயப்பாடுகள் உள்ளன. இந்த ஐயப்பாடு, மற்றவர்கள் என்னைக் குறித்து என்ன நினைப்பார்கள் என்ற கருத்தில் உண்டானதல்ல. மத்திம வயது, முதிய வயது பெண் சமூகம் சேலையையும், வடிவமைப்பற்ற சுடிதார் வகைமைகளையும் போட்டுக்கொண்டு திரிவதை காணும்போது, நான் என்னை வேறுபடுத்தி எதைக் காணப்போகிறேன் என்ற பொருளிலும் இல்லை. நம் இளைய சமூகத்தினர் ஏற்கனவே கலாச்சாரக் கோட்டை கடந்து வந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றனர். நாமும் நம் இளையவயதில் அப்படியாகதான் இருந்தோம். தாவணி போட்ட காலங்களில் சல்வாருக்கு தாவினோம்.

இப்படியான கட்டத்தில்தான், என் மனதுக்குள் இந்த உடையில் நான் என்பது எந்த வகையில் compatability யை உண்டாக்க மறுக்கிறது? இது ஒவ்வொரு மனிதனுக்குள்ளும் தோன்றுவதுதான். எல்லோரும் ஒரே வகையிலான ஆடைகளை உடுத்தும்போது, நான் அணிந்திருக்கும் குர்தி, சுடிதார் போன்றவை என்னை நீ இந்த பிரதேசத்தை சேர்ந்தவள் என்று எடுத்துக்காட்டுமோ என்ற உளைச்சலில், அவர்களின் ஆடைகளோடு நான் இயைந்து போவதால், நான் வேறுபட்டு நிற்கமாட்டேன் என்று நம்பலாம். அதிலும் வேறொரு கேள்வி தொக்கி நிற்கிறது. என் நெற்றி பொட்டு, என் தோலின் நிறம் போன்றவை சொல்லாததையா என் ஆடை அதிகமாக சுட்டப்போகிறது? ஏனோ காந்தி நினைவில் வருகிறார்.

இங்கு, நானிருக்கும் பகுதியில் ஒரு பெண்மணி சேலையில் நடப்பதைக் காணமுடிகிறது. அவருக்குள்ளும் இந்த சலனம் இருக்குமா என்பது எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் அவர் அப்படி எந்த சலனமற்றும் தான் இருக்கிறார் என்று அவரைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் நான் நம்புகிறேன். எப்படி நான், என் நெற்றி பொட்டு குறித்து கவலையேதும் கொள்ளாமல் இருக்கிறேனோ அதுபோலவே. வாழ்க்கை முழுமையும் பாவாடை தாவணியிலிருந்து, சல்வார், அதன்பிறகு சுடிதார், சேலை, குர்தி, straight pants, jeans என்று நான் என் ஆடைகளின் வடிவமைப்பை மாற்றிக்கொண்டு இருந்தபோதிலும், என் பொட்டின் வடிவமான கோபி வடிவத்தை சிறுவயதிலிருந்து மாற்றாமல் வந்திருக்கிறேன். அதுபோல அவருக்கு இந்த சேலை என்ற ஆடைதான் சரியென அவர் கொண்டிருக்கலாம். அதனால்தான் இங்கு வந்தபிறகும் மற்றவர்கள் என்ன நினைப்பார்களோ என்று யோசிக்காமல், தனக்கு தன் உடலுக்கு, மனதுக்குப் பழக்கப்பட்டதை அவர் அணிந்து வருகிறார் என்று நம்புகிறேன்.

உடலுக்கு பிடித்தமான அல்லது சரிபடும் என தோன்றும் ஆடைகள், நம்முள் சிரமம் ஏற்படுத்தாத ஆடைகள் எதுவாகினும் சரியே என்று தோன்றுகிறது. ஆடை, அணிகலன்கள் என்று எதுவாகினும் அவரவர் தேர்வே. சமூகம், அதன் பார்வை, அதனுடைய சட்டத்திட்டங்கள் போன்றவைகளை மதிப்பது ஒருபுறம் இருந்தாலும், அதற்காக தன் விருப்பக்கருத்தைப் புறந்தள்ளுதல் சரியல்ல என்றும் நம்புகிறேன்.

இங்கிலாந்தில் நான்: பார்வை 2

2024-06-06T13:32:00.001+05:30

ஆற்றங்கரை நாகரிகங்கள் (இங்கிலாந்து)

(என் அடுத்த பயணநூலில் இருந்து..)

~~~~~~~~~~~~~~~~

இன்றைய நூலக வாசிப்பின்போது, பிரித்தானியா நாட்டில் மனித குடியேற்றங்கள், பழைய கற்காலத்திலிருந்து (பேலியோலிதிக் (Palaeolithic)) தொடர்ந்தபோதும், அவ்வப்போது மனிதர்கள் இல்லாதிருந்து விடுபட்டு போன காலகட்டங்களும் இருந்திருக்கின்றன என்பதும், அவற்றிற்கான காரணங்களாக சொல்லப்படுவது, சுற்றுச்சூழல் மாற்றங்களால் ஆர்க்டிக் பகுதி பனிப்பாறைகள் உருகுதல், ஆறுகள் கடலில் கலக்கும் முகத்துவாரத்தில் பனிப்பாறைகளால் உண்டான உடைதல்கள், இப்பிரதேசத்தில் மனிதனின் நிரந்தர குடியேற்றங்களில் தடைகள் இருந்துவந்தன என்பதே.

விவசாயம் பிரதானமாக இல்லாமல், வேட்டை தொழிலும், விலங்குகள் வளர்த்தலும் இங்கிருந்த மனித நாகரிகத்தில் முக்கிய இடத்தைப் பிடித்திருந்ததற்கான காரணங்களும் இவைதான். மெசோலிதிக் எனப்படும் மத்திய கற்காலத்தில் தான் மனிதர்கள் பிரித்தானியாவின் வடக்காக நகர்ந்து ஸ்காட்லாந்தை நெருங்கினர். அதற்கு முன்பு வரை அப்பகுதியும் மனிதர்கள் வசிக்கும் தன்மையில்லாமல் இருந்ததாக சொல்லப்படுகின்றது. பழைய கற்காலத்தின் முக்கிய நாகரிகமாக கருதப்படும் யூப்ரதீஸ், தைக்ரீஸ் நதிக்கரை நாகரீகமான மொசபத்தெமியா (Mesopotamia), நைல் நதிக்கரை நாகரிகமான மிஸிர் (Misr) நாகரிகம் போன்ற ஐரோப்பிய நாகரிகங்களின் பரவலைதான் பிரித்தானியாவும் கொண்டிருந்ததாக தெரியவருகிறது... இன்னும் சுமர், அக்காடியன், பாபிலோனியர்கள் நீரை உலகின் முதல் விதியாய் கொண்டது என்று இவர்கள் முதன்மைபடுத்தும் நாகரிகம் இவர்களுடையதாகவே ஆகியும் விடுவதைக் காணமுடிகிறது...

நதிகளைத் தேடிச்செல்லும்போது, இவ்வாறு நாகரிகங்களையும் சென்றடைய வேண்டியுள்ளது.

இங்கிலாந்தில் நான்: பார்வை 1

2024-05-22T19:27:00.007+05:30

கற்பிதங்களை உடைத்தல்

'ஒரு இட்லி உண்டா, பொங்கல் உண்டா..'

'வறட் வறட்டென்று பிரேட்டை காலையில் சாப்பிடுகிறார்கள் வெளிநாட்டுக்காரங்க..'

'நீங்க அங்க போனா என்ன சாப்பிடுவீங்க..'

என்றெல்லாம் என் UK பயணங்களுக்குப் பிறகு, இங்கிலாந்தின் உணவு முறை சார்ந்து என்னை நோக்கி கேள்விகள் வந்திருக்கின்றன. நேற்றும் கூட என்னிடம் பேசிய பிரண்ட் ஒருத்தி, 'நீ போயிருக்கேயில்ல, பிள்ளைகளுக்கு நல்ல சாப்பாடு செஞ்சு கொடு' என்றாள். அப்ப, இந்தியா தவிர்த்த வெளிநாடுகளில் மக்கள் சாப்பிடுவதெல்லாம் கெட்டது என்று எப்படி இவர்களாக முடிவு செய்துக்கொள்கிறார்கள் என்று புரியவில்லை. இது குறித்து பட்டிமன்றங்களிலும் விவாதங்களிலும் கூட பேசி சந்தோஷப்பட்டுக் கொள்வதைக் காணமுடியும். இது உணவு சார்ந்து. இது தவிர, அவர்களின் திருமண வாழ்வு சார்ந்து, ஆண்-பெண் நட்பு/உறவு சார்ந்து பல அனுமானங்களுடன் என்னிடம் கேட்டவர்கள் அதிகம். உலகில் வாழும் மற்றவர்களின் பண்பாடு, சமூகம் போன்றவைக் குறித்த தாழ்வான கருத்துகள் நம்மிடையே நிலவுவதும், நம் கலாசாரம்தான் சிறந்தது என்று கொடி பிடிப்பதும் அபத்தமென நினைக்கிறேன். அவர்களுக்குள்ளும் பாசம், அன்பு, உறவின் மீதான பிடிப்பு, மகன் மகள் அக்கா தங்கை அண்ணன் தம்பி என்ற அரவணைப்புகள், பேரன் பேத்திகளைக் கவனித்துக்கொள்ளுதல், பள்ளிக்குக் கொண்டு விடுதல், கூட்டி வருதல், விடுமுறை தினங்களில் பாட்டி தாத்தா வீடுகளில் பிள்ளைகளைக் கொண்டு விடுதல் என்ற அனைத்து குடும்ப கூறுகளும் உண்டு. கணவன் மனைவி உறவுகளில் பிணக்கம் வந்தால், "ஹாய்", "Bye" என்று எளிதாய் எல்லாம் சொல்லிவிட்டு சென்றுவிட மாட்டார்கள். அவர்களுக்குள்ளும் கவலை, அழுகை, உறவிலிருந்து வெளிவர இயலாமல் தவித்தல் என்ற மனிதர்களுக்கான எல்லா அம்சங்களும் உண்டு. நாம் மட்டுமே அழுவோம், நாம் மட்டுமே சிரிப்போம் என்ற குறுகிய மனப்பாங்கை விட்டு வெளியே வருவோம். வெப்ப மண்டல நாடுகளைப் (Tropical countries) போலவே, மிதவெப்ப மண்டல நாடுகளோ (Temperate countries), குளிர் மண்டல நாடுகளோ (Polar) வறண்ட பிரதேசங்களோ (Desert/Arid/Semi Arid) இருக்காது. அங்கு, அந்தந்த தட்பவெப்ப நிலைக்கு ஏற்ப, நிலமும் அதனதன் மனிதர்களும், அவர்களின் பழக்கவழக்கங்களும், உணர்வுகளும், உணவு வகைகளும், உடைகளும் வேறுபடக்கூடும். அதீத குளிர் சில நேரங்களில், உணர்வுகள் அடங்கிய, புத்தனின் மௌன நிலையை நமக்குக் கொடுக்கக்கூடும். அதை நான் உணர்ந்திருக்கிறேன்.

இன்று காலை கூட நான் பிரெட் டோஸ்ட் செய்து வெண்ணெயுடன் வைத்து சாப்பிட்டேன். இதை சொல்லிக்கொள்வதில் எனக்கு எந்த சங்கடங்களும் இல்லை. மழை வேறு சள்ளென்று பெய்து கொண்டிருக்கிறது. Yellow warning நாங்க இருக்கும் டவுனுக்கு வடமேற்கில் இருக்கும் பகுதிகளுக்குக் கொடுத்திருக்கிறார்கள். நாளை காலை வரை மழை + குளிர்தான். காலைவேளையில் சள்ளையாய் நம்மைச் சுற்றியிருக்கும் இந்த குளிரில், சூடாக, கொதிக்க கொதிக்க, இட்லி, சாம்பார், பொங்கல், வடை என்று சாப்பிடுவது முடியாது. எளிதாய் இருப்பதையே எடுத்துக்கொள்ள தோன்றும். காரமாக மிக்சர் சிப்ஸ் வகையறாக்களை உள்ளே விடுவோம் என்று நாம் நினைத்தாலும் அவை சில்லென்று stale food போல இருக்கும். அதன் காரமெல்லாம் நம் உணர்வுக்குள் ஏறாமல், குளிர்ந்த தன்மைதான் நம்மை தொடும் முதலில். இவையெல்லாம் இப்பிரதேசத்தின் தட்பவெப்பநிலையின் தன்மையைச் சுட்டிக்காட்டவே எழுதுகிறேன்.

வெயிலைப் போலவே குளிருக்கும் சில சடவுகள் நம்முள் ஏற்படுவதுண்டு என்பதை புரிந்து கொண்டால் தொடக்கத்தில் எழுப்பிய கேள்விகள் எல்லாம் இல்லாமல் போகும்...

உலகம் ரொம்ப விசாலமானது 🌍

சீமாட்டி சிறுகதைகள் | அகிலா | உரை

2024-02-05T18:36:00.003+05:30

சீமாட்டி | அகிலா

Click to buy the Book

புத்தகம் வாங்க

புத்தகம் : சீமாட்டி (சிறுகதைகள்)
ஆசிரியர் : அகிலா
உரை : பொள்ளாச்சி அபி

என் சிறுகதை தொகுப்பு 'சீமாட்டி' கதைகளுக்குள் நுழைந்து பெண்ணின் அவதாரங்களை சரிவர புரிந்து எழுதப்பட்ட ஒன்றுதான் எழுத்தாளர் பொள்ளாச்சி அபி அவர்களின் இந்த உரை. நன்றி

சீமாட்டி | உரை

ஆண்டாண்டு காலமாய் ஆணாதிக்கத்தின் பிடியில், ஆண்களால் வடிவமைக்கப்பட்ட ஆட்சியதிகாரத்தின் பிடியில், அந்த அரசியல் சட்டங்களின் பிடியில், அல்லலுறும் அபலைகளின் வாழ்வை இதுவரை எத்தனையோ எழுத்தாளர்கள் எழுதி வந்திருக்கிறார்கள்.

இன்னும் அதை எழுதவேண்டிய தேவையும் இருந்துகொண்டே இருக்கிறது. அந்த வரிசையில் எழுத்தாளர் அகிலாவும் தொடர்ந்து பயணித்து வருகிறார். எழுத்தாளரான அவர் மனநல ஆலோசகராகவும் இருப்பதால் அவரது எழுத்துக்களில் அது கட்டுரைகளோ, கதைகளோ, பெண்களின் பிரச்சினைகளைப் பேசுவதில், அவர்களின் எண்ணவோட்டங்களை அறிவதில், வாசகர்களை அறிந்து கொள்ளச் செய்வதில் கூடுதலான அக்கறையும், கவனமும்,துல்லியமும் வெளிப்படுகிறது.

இதற்கு முன் தோழர் அகிலாவின் படைப்புகளாக வெளிவந்த தவ்வை, அறவி என இரண்டு நாவல்கள், மிளகாய்மெட்டி, மண்சட்டி ஆகிய சிறுகதை தொகுப்புகளைத் தொடர்ந்து சீமாட்டி எனும் சிறுகதைத் தொகுப்பு வந்திருக்கிறது. முன்னர் வெளிவந்த தொகுப்புளைப் போலவே இந்த “சீமாட்டியும்” மானுடநேயத்தையும், பெண்களின் மீதான அக்கறையையும், பெண் விடுதலையையும் முன்னிறுத்தியுள்ளது.

இத்தொகுப்பிலுள்ள பனிரெண்டு கதைகளும் பல்வேறு பட்ட சூழ்நிலைகளில் அது குடும்பம், சமூகம், அரசியல் என செயல்படும் பெண்களின் உணர்ச்சிகளையும், சிந்தனைப் போக்குகளையும், செயலாற்றல்களையும் விவரித்துச் செல்கிறது.

“சீமாட்டி” எனும் தலைப்பிட்ட கதையில் வரும் கோதை எனும் இயற்பெயருள்ள சீமாட்டி, தன்மீது சந்தேகப்படும் கணவனோடு வாழ்ந்த வாழ்க்கை கசப்பூட்டினாலும், உடல்நலமற்ற நிலையில் படுத்த படுக்கையாகக் கிடந்தபோதும், தனது சுயமரியாதையைக் காப்பாற்றிக் கொள்வதில் எவ்வளவு பிடிவாதமாய் இருக்கிறாள் என்பது கொஞ்சம் வியப்புதான். தனது தாய், ஆதரவற்றுப் போய்விடக் கூடாது என்பதற்காக தனது உயிரைக் காப்hற்றிக் கொள்வதில் அவள் முனைப்பு காட்டுவதும் அழகு.

இத்தொகுப்பில் எனக்கு மிகவும் மனதைக் கவர்ந்தது “மாகாளி” எனும் கதைதான்.இத்தொகுப்பின் தலைப்பாக இருக்கவும் தகுதி வாய்ந்தது என்று கூட சொல்லுவேன். சமீப காலங்களில் பாலியல் அத்துமீறலுக்கும், வன்புணர்வுக்கும் ஆட்படுத்தப்பட்ட பெண்கள் சிறுமிகளைக் குறித்துப்பேசுகிறது இக்கதை.

டெல்லியில் ஓடும் பேருந்தில் வன்புணர்வுக்கு உட்படுத்தப்பட்டு சின்னாபின்னமாக சிதைக்கப்பட்ட “இந்தியாவின் மகள்” எனக் குறிப்பிடப்பட்ட பெண்ணுக்கான நீதிவேண்டி நடைபெறும் போராட்டத்தை மையமாக வைத்து நகரும் இக்கதையில்,போராட்டங்கள், வழக்குகள், நீதிமன்றத் தீர்ப்புகள், அவைகளுக்கு பின்னுள்ள அரசியல், தண்டனைகள் மீதான விமர்சனங்கள், ஊடகங்களின் வெளிப்பாடு,மக்களின் மனநிலை.. என ஏராளமான அம்சங்களை விவரித்தும், விவாதித்தும் செல்வது மிகச் சிறப்பு.

சம்பல் டவுனில் பாலியல் பலாத்காரம் செய்யப்பட்டு கெரோசின் ஊற்றி எரிக்கப்பட்ட 16 வயது இளம்பெண், ஆந்திராவில் 16 வயது பெண், மத்தியப்பிரதேசத்தில் 12 வயதுப் பெண், பீகாரில் 19 வயதுப் பெண், அலிகாரில் 4 வயதுக் குழந்தை. உனாவில் 11 வயது குழந்தை, ஷாஜகான்பூரில் 13 வயதுப் பெண், பெண்களை பாலியல்ரீதியாக துன்புறுத்தி அதனை இணையத்தில் உலவவிட்டு வியாபாரம் பார்த்த பொள்ளாச்சி இளைஞர்களின் குரூரம்... என்று சமீபகாலங்களில் நாட்டையே உலுக்கிய சம்பவங்களைக் குறித்தும் இக்கதையினூடே நினைவூட்டிச் செல்வது,நம்மை கலங்கச் செய்கிறது. மேலும், இக்கதையில் நகரத்தில் வசிக்கும் அன்றாடங்காய்ச்சிகளின் வாழ்க்கை,அங்கு பெண்கள் எதிர் கொள்ளும் பிரச்சினைகள்,பாலியல் சிக்கல்கள், பெண்கள் மீதான வன்மங்கள், அதற்கெதிராக அப்பெண்கள் துணிச்சலாக மேற்கொள்ளும் தீர்வுகள்.. அடேங்கப்பா..ஒரே கதையில் இவ்வளவு விசயங்களைப் பேசமுடிகிறதே.. என்று ஆச்சரியமாகக் கூட இருக்கிறது.

இந்தியாவின் மகள் குறித்த வழக்கில் தண்டணை பெற்ற குற்றவாளிகளில் ஒருவன் இறந்துபோகிறான். ஏன் அவன் இறந்தான்.? என்ற கேள்விக்கு நமக்கு கிடைக்கும் பதில், “ஒரு சஸ்பென்ஸ் த்ரில்லர்” கதைக்குரிய அம்சம். இவ்வழக்கின் ஒவ்வொரு குற்றவாளியும் இதேநிலைக்கு ஆளாகவேண்டும் என்ற ஆவலை வெளிப்படுத்தாமல் இருக்க முடியவில்லை எனக்கு.கூடவே பில்கிஸ்பானு வழக்கில் சம்பந்தப்பட்ட குற்றவாளிகளும் கூடத்தான். மக்கள் நினைத்தால் மாபெரும் தலைவர்களே மண்ணைக் கவ்வும்போது, மாபாதகர்கள் மட்டும் தப்பிப் பிழைத்துவிட முடியுமா என்ன.? என்ற நம்பிக்கையையும் விதைக்கிறது “மாகாளி”கதை.

“சாம்பல் வரிகள்” கதை ஒரு அமானுஷ்யத்துடன் தொடங்கி நகர்ந்து, இயல்பான சமூக நடப்பை, மனித இயல்புகளைக் காட்டி யதார்த்தத்தைச் சுட்டினாலும் கதையின் முடிவு நமக்குத்தான் திடுக்கிடலை ஏற்படுத்துகிறது.

“தாழம்பூவும் கலையரசியும்” கதை, பெண்ணுக்குள்ள இயல்பான ஆசைகளை வெளிப்படுத்தினாலும், அதை நிறைவேற்றிக் கொள்வதில் எவ்வளவு இடர்பாடுகளை எதிர் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. ஒரு சினிமா பார்க்கும் ஆசையைக் கூட நிறைவேற்றிக் கொள்ள முடியாத குடும்பச் சூழல், கணவனின் புரிதலற்ற தன்மை என்பவற்றையெல்லாம் கடந்து வெளியேறினாலும், இச்சமூகத்தின் கொடூரத்தை, பாலியல் வக்கிரத்தை எதிர் கொள்ளமுடியாமல் படும் வேதனை, அதற்கு மாற்றாக ஒன்றுமே செய்ய முடியாத பெண்ணின் கையறு நிலை.. என வாசகர்களை நிறைய யோசிக்க வைக்கிறது. இதுபோலவேதான் ஒவ்வொரு கதையும் ஒவ்வொரு விதத்தில் நம்மை சிந்திக்கத் தூண்டுகிறது.

தொகுப்பிலுள்ள பனிரெண்டு கதைகளிலும் கதாநாயகர்களே இல்லை. அதாவது ஒரு கதை எனில், பெண் எனும் கதாபாத்திரத்தைச் சுற்றி அமைவது இயல்பு. ஒரு தொகுப்பு முழுவதுமே அப்படித்தான் என்றால்..,

“போங்கடா..டேய்..பெண்களாகிய எங்கள் உலகத்தைப் பற்றிப் பேசுவதற்கே இன்னும் எத்தனை லட்சம் கதைகள் உண்டு..அவற்றை முதலில் பேசுவோம்..” என்றுதான் இத் தொகுப்பின் மூலம், எழுத்தாளர் அகிலா நமக்குச் சொல்லும் மறைமுகச் செய்தி. அவ்வாறே தொடரட்டும் உங்கள் எழுத்துப் பயணம்.

வாழ்த்துகள் தோழர் அகிலா..!

புத்தகங்களை வாங்க

Books Available at

Amazon

Ahila / Ahila Dorairaj

At Store / Website

Discovery Book Palace (+91 99404 46650)

Emerald Publishers (+91 98406 96574)

Vijaya Pathippagam (+91 90470 87058)

Panuval Bookstore

Commonfolks

DialforBooks

காதல்: The Core | Review | ஒரு பார்வை

2024-01-16T11:41:00.005+05:30

காதல்: அதன் மூலம்

Kadhal: The Core

இயக்கம்: ஜியோ பேபி

எழுதியவர்: ஆதர்ஷ் சுகுமாரன், பால்சன் ஸ்கரியா

நடிகர்கள்: மம்முட்டி, ஜோதிகா

ஒளிப்பதிவு: சாலு கே. தாமஸ்

எடிட்டிங்: பிரான்சிஸ் லூயிஸ்

இசை: மாத்யூஸ் புலிக்கன்

தயாரிப்பு நிறுவனம்: மம்முட்டி கம்பனி

காதல்: தி கோர்

பேசப்படாத பல விடயங்கள் இங்கு சத்தமில்லாமல் நடந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றன. தன்பாலினச்சேர்க்கை, திருநங்கைகள்/நம்பிகள் குறித்தெல்லாம் வெளிப்படையாக பேசுவதற்கு, திரைப்படமாக எடுப்பதற்கு, இன்னும் இங்கு சமூகத்தில் நிறைய பிரச்சனைகள் இருக்கின்றன. ஏன் பேசவேண்டும், இருக்கிற சமூக சீர்கேடுகள் போதாதா, expose பண்ணுவதாலே தான் அதிகப்பட்டு போகிறது, இப்படி போனா இனி ஆணுக்கும் பெண்ணுக்குமான கல்யாணம், சந்ததி வளருதல் இல்லாமல் போய்விடாதா என்றெல்லாம் கேள்விகள் எழுகின்றன..

சிலருக்கு பிடித்திருந்தும், எதுக்கு இதெல்லாம் என்கிறார்கள்; சிலருக்கு சுத்தமாக பிடிக்கவில்லை, அதனால் மொத்தமாக மறுக்கிறார்கள்; சிலர் ஏன் மலையாள படங்களில் அதிகமாக கிறித்துவ, இஸ்லாம் மதத்தினரை வைத்து எடுக்கிறார்கள் என்று மதத்தை முன்வைக்கிறார்கள்; சிலருக்கு, ஓரினச்சேர்க்கை குறித்த காட்சிகளே இல்லையெனவும், சரியாக எதுவும் காட்டப்படவில்லை என்னும் சரோஜாதேவி பத்திரிகை அளவுக்கு எதிரபார்க்கிறார்கள்.

இவையெல்லாம் 'காதல்: The Core' திரைப்படத்தை முன்வைத்து பேசுபவர்களிடம் இருந்து, எனக்கு கிடைத்த கருத்துகள்தான். படத்தை, நான் பார்த்து முடித்து ஐந்து நாட்கள் ஆகின்றது. படம் குறித்து நிறைய உரைகளையும் வாசித்தேன்.

சரி, தவறு என்ற இரண்டு வாதங்களுக்கு இடையில், இருக்கலாம், இல்லாமலும் இருக்கலாம் என்னும் நிலைப்பாடு ஒன்று சாம்பல் வண்ணத்துடன் உடல் குறுக்கி, நசுங்கி படுத்திருக்கும். அதை மிதித்துவிடாமல் செல்வதில், தாண்டுவதில், கண்டும் காணாமல் கடப்பதில், இந்த மனிதர்களானவர்கள் செய்யும் சாகசங்கள் இருக்கிறதே, அது வேடிக்கையானது.

இந்த படம் அந்த சாம்பல் நிறத்தினுள் ஒளிந்திருக்கும் இருண்மையை உடைத்துப்பேசுகிறது. அதற்கு மதமோ, இனமோ தடையில்லை. மனிதர்கள் மட்டுமே தடையாக நிற்கிறார்கள். திருமணம் ஆகாத இளவட்டங்களின் தன்பாலினச்சேர்க்கையைக் குறித்து சற்று வெளிப்படையாக பேச முன்வருபவர்கள் கூட, திருமணமாகியிருக்கும் ஆண்களைக் குறித்து பேசுவதில்லை. திருமண பந்தத்திற்குள் சென்றுவிட்டால் அவன் பெண்ணின் உடல் சுகத்திற்கு அடிமையாகி சரியாகிவிடுவான் என்னும் கணிப்பு, பருவமடையாத பெண்ணை கல்யாணம் கட்டிக்கொடுத்தால் வயதுக்கு வந்துவிடுவாள் என்பதைப்போல.. ஆனால், அப்படி நடக்காவிட்டால்.. இது குறித்து பேச நம் சமூகம் ஒத்துக்கொள்வதில்லை. அதற்கடுத்தாற்போல், அவனின் மனைவியின் நிலை? நோ சான்ஸ்!

‘காதல்: அதன் மூலம்’ படத்தில், முதலில் காட்டப்படும் இந்த குடும்பத்தின் சித்திரம் ஏறக்குறைய நமது குடும்பங்களைப் போலவே சாதாரணமானது தான். கணவன், மனைவி, கல்லூரி படிக்கும் மகள், வயதான அப்பா என்று. அந்த மனைவியானவள், இருபது வருட தாம்பத்தியத்திற்கு பின்பு, திருமணத்தை ரத்து செய்ய நினைத்து கோர்ட் வாசல் ஏறும்போது, அவள் கணவனுக்கு இருப்பது போல நமக்கும் குழப்பமாக இருக்கிறது. ஆனால், அதன் பின் ஒளிந்திருக்கும் யதார்த்தம்.. காட்சிகள் தொடர தொடர.. முதலில், இதற்குதானா.. இதற்காக குடும்பத்தை உடைக்கணுமா என்று நமக்குள்ளும் தோன்றவைப்பதும், மெதுவாக, அந்த கோர்ட் சீன் மூலம், வீட்டுக்குள், ஊருக்குள் நடக்கும் சத்தமில்லாத உரையாடல்கள் மூலம் படம் பார்க்கும் நமக்கும், நமக்குள்ளும், ஓரினச்சேர்க்கை விருப்பமுள்ள ஒருவனுடன் வாழ்தலின் கடினத்தை, அந்த கனத்தை சரியாக உண்டாக்கியிருக்கிறார்கள். இரண்டாவது முறையாக (முதலில், ‘தி கிரேட் இந்தியன் கிட்சன்’) வாழ்த்துகள் இயக்குனர் ஜியோ பேபி.. வசனங்கள் ஒவ்வொரு காட்சியிலும் ஷார்ப்.. வாழ்த்துகள் ஆதர்ஷ் சுகுமாரன் மற்றும் பால்சன் ஸ்கரியா

...............................

கோர்ட்:

‘உங்க புருஷன் உண்மையிலே gay ஆக இருந்திருந்தால், எப்படி உங்க ரெண்டு பேருக்கும் குழந்தை பொறந்திருக்கும்’ என்ற வக்கீலின் கேள்விக்கு, 'என் குழந்தைய நான் கேட்டு வாங்கினேன்..' என்றதான மனைவியின் பதில் அதிர வைக்கிறது.

..................................

'அப்ப ஓமனா, உங்க கணவர் மேத்யூவோட எவ்வளவு frequent ஆ உடலுறவு வச்சுகிட்டு இருந்திருக்கீங்க?'

'நாலு..'

'மாசத்துல நாலுன்னா இது ஒரு healthy ஆன மேரேஜ் லைப்புக்கு ஆரோக்கியமானது தானே, யுவர் ஆனர்?

'மாசத்துல இல்ல.. கல்யாணத்துக்கு அப்புறம்.. இப்ப வரைக்கும் நாலு..'

.................................................

கோர்ட்டில், ஒரு பெண்ணுக்கு நேர்ந்த இந்த mental cruelty பற்றி விவாதம் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் போது, மனைவியாக ஜோதிகா கூண்டிலும், கணவனாக மம்மூட்டி அந்த சாட்சி கூண்டின் வெளியிலும், அவளுடைய கைப்பையை வைத்துக்கொண்டு நிற்கும் காட்சி கிரேட்... Framed Secne.. கணவன் மனைவியின் சகிப்புத்தன்மை கொண்ட வித்தியாசமானதொரு உறவின் மீது நமக்கு ஆச்சரியம் எழுகிறது. வருடங்களான உடலுறவு அற்ற ஒரு நிலையிலும், ஒரு பெண் உடையாமல் அமைதியாக விவாகம் ரத்தாக நிற்பதும், அந்த ஆண் அவளுடன் அதை சரிவர வெளிபடுத்த இயலாமல் போனதான மனநிலையுடன் நிற்பதும் யதார்த்த வாழ்விலும் திரை வாழ்விலும் சாத்தியமற்ற ஒன்று. இது நுணுக்கமான அக வாழ்வை வெளிபடுத்துகிறது. சாதாரணமாக, இதை, விளிம்பு தட்டிய சலிப்பு நிலை, தோழமையுடன் வாழும் வாழ்வுக்கு பழக்கப்பட்டிருத்தல், உடல் குறித்த மரத்துப்போன நிலை (இருவருக்குமே), உடல் மற்றும் அது உண்டாக்கிய ஊனம் தவிர்த்த சமனானதொரு அகம்.. இப்படி எத்தனையோ காரணிகள்/சமாதானங்கள் நாம் சொல்லலாம். ஆனால் அதனுள் இறுகி போயிருக்கும் வலி?

இருவரும் பிரிவதற்கான முன்னிரவில், தனித்திருக்கும்போது, அந்த ஆண், இத்தனை வருடமாக தான் ஓரினச் சேர்க்கைக்காரன் என்பதை செயல்களின் மூலமே உணர்த்தி வந்திருப்பதை அவன் சொல்லும், 'எனக்கு பயமா இருந்தது ஓமனா, உன் கிட்டே சொல்வதற்கு..' என்பது, மனைவி என்பவள், ஒருவகையில், எடுத்துக்கொள்ளப்பட்ட, தனக்கென உரித்தாக்கப்பட்ட/நேர்ந்து விடப்பட்ட அஃறிணை பொருள் என்ற மனநிலை அகங்காரமில்லாத ஆணின் உணர்வில் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. அதுவும், அவளாகவே துணிந்து விவாகரத்துக்கு விண்ணப்பித்து, வெளிக்கொணர வேண்டியிருப்பதுதான் வேதனை.

.................................

'நீங்க ஆசைப்படுற மாதிரியொரு வாழ்க்கை உங்களுக்கு வேண்டாமா மேத்யூ? நான் இதெல்லாம் எனக்காகதான் செஞ்சேன்னு உங்களுக்கு தோனுதா?' என்ற அவளின் கேள்வி, இருபது வருட தாம்பத்தியத்தின் அனுபவத்தை/maturity யை சொல்கிறது.

இதற்கு அடுத்தாற்போல், கண்ணீருடன் நெகிழ்வாய் அவள், அவனின் முன்வைக்கும் கேள்வி, 'இன்னைக்கு என் கூட படுப்பீங்களா' என்பதுதான்.. அதற்கு அவனின் பதிலாய், 'அடக்கடவுளே..' என்னும் கரைதல், அவர்கள் இத்தனை வருடங்களாக பேசிக்கொள்ளாத ஒன்றை அமைதியாய் சரிசெய்து கொண்டதாய் நமக்குள் ஒரு கணம் தோன்றுகிறதே, அது இப்படத்தின் ஓர் அகநிறைவு எனக்கொள்ளலாம்.

எத்தனை எத்தனை குடும்பங்கள் இவ்வாறு இருக்கலாம்.. இன்னும் கூட தொடர்ந்து கொண்டிருக்கலாம்.. எத்தனை ரத்துகள் இதை வெளிபடையாக பேசாமல் நடந்தேறி இருக்கலாம்.. எல்லோரும் முன்வைப்பது போல, எல்லா வீட்டிலுமா இவ்வாறு நடக்கிறது, பொது சமூகமோ, பெரும்பான்மையினரோ இப்படியில்லையே என்ற வாதங்களுக்கு என்னிடம் மறுப்பில்லை. ஆனால் இம்மாதிரியான விளிம்புநிலை கருத்தியல்களை யாரோ ஒருவர் பேசித்தானே ஆகவேண்டியிருக்கிறது.

இயக்குநர் ஜோய் பேபி

இதை பெரிய நடிகர்களை நடிக்க வைத்து எடுத்திருப்பது இது சமூகத்தின் காதுகளுக்குள் விழட்டும் என்றுதான் திரைப்படம் எடுத்தவர்களுக்குத் தோன்றியிருக்கும். இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பு வந்த 'The Great Indian Kitchen' படமும் இதை போன்ற ஒன்றைதானே பேசியது. பெண் என்றால், சில கட்டங்களைச் சத்தமின்றி கடந்து தானே ஆகவேண்டும் என்ற நிலைபாட்டை இம்மாதிரியான திரைப்படங்கள் உடைத்துக்கொண்டுதானே இருக்கின்றன. பெண் கருத்தியல்களில் சிதறும் சிறு துரும்புகளாக இவை எங்கோ தன்னைப் புதைத்துக்கொள்கின்றன. கண்டெடுத்து நம்முன் வைப்பவர்களை பாராட்டுவோம்.

வாழ்த்துகள் படக்குழுவினருக்கு..

அறவி புதினம் குறித்து புத்தகத் திறனாய்வு நிகழ்வு - முனைவர் பெண்ணியம் பிரேமா

2023-11-19T12:21:00.003+05:30

அறவி: ஓர் பார்வை

காணொளி லிங்க்:

அறவி : ஓர் பார்வை

அறவி புதினம் குறித்த புத்தகத் திறனாய்வு - இணைய நிகழ்வு, வாருங்கள் படிப்போம் குழுவினரால் நிகழ்ந்தது நேற்று (18.11.2023, 7.30 pm)

அறவி குறித்த கதைக்களத்தை விவரித்த முனைவர் பிரேமா அவர்கள், கதையின் பாடுபொருளை, கதை அமைப்பை, கதைக்களங்களான திருச்செந்தூர் மற்றும் இங்கிலாந்தில் நார்தம்ப்டன் சூழல் விவரிப்பின் நேர்த்தியையும் வெகுவாக பாராட்டினார்.

பெண்களின் இன்றைய நிலைப்பாடுகள், பெண்ணியத்தின் புதிய சிந்தனைகள் என்று நேற்றைய அறவி புத்தகத் திறனாய்வின் பக்கங்களை, அவற்றை நோக்கிய கேள்விகளுக்கான விடைகளுடன் மேடையாக்கி, 'பெண்ணியம்' பிரேமா அவர்களால் அருமையாக மாற்றிக்கொடுக்க முடிந்தது வியப்பே.

இந்த புதினத்தின் தலைப்பால், அறவி என்பது இல்லறத்துள் பெண் துறவைக் குறிக்கும் சொல்லாக மாறியிருப்பதாக அவர்கள் உரைத்தபோது மகிழ்வாக இருந்தது.

பெண்ணின் உடலியல் பிரச்சனைகளைப் பேசும் ஒரு புதினத்தால், அவளின் வெளியழகை பேசாமல், அவளின் அகத்தை மட்டும் பேசியிருப்பது, பெண்ணை முன்னிலைப்படுத்திய புதினங்களில் என் பார்வையில் இதுவரை யாரும் இவ்வாறு எழுதியதில்லை என்று அவர் பேசியபோது, பெண்ணின் உள்ளிருக்கும் உணர்வை இப்புதினத்தின் வழி சரிவர கையாண்டிருக்கிறேன் போலும் என்று நினைத்தேன்.

கதைநெசவு நன்றாக வந்திருக்கிறது என்றும் சொன்னபோது, அந்த சொல் 'கதைநெசவு' எனக்குப் பிடித்திருந்தது.

ஒத்த கருத்துடைய சிலரால் மட்டுமே உணர்வுபூர்வமாக மட்டும் ஒட்டிக்கொள்ளாமல் அறிவார்த்தமாக, நாவலின் உள்ளீடு என்ன சொல்கிறது என்பதைப் புரிந்துக்கொள்ளும் வித்தையைச் செய்யமுடியும். முதலில் காலச்சுவடு பதிப்பகத்தில் நூலை வாசித்து அவர்கள் உரைத்த கருத்துகள், இரண்டாவதாக பிரேமா அவர்களின் உரை முன்வைத்த கருத்துகள்.. இவை இரண்டுமே சரிவர புதினத்தை எடுத்தாண்டன என்று கொள்ளலாம்.

காலச்சுவடு பதிப்பகம் மற்றும் முனைவர் பிரேமா அவர்களுக்கு என் பேரன்பு ❤️💖

நேற்றைய தினம் எனக்கு, பெண்ணிலிருந்து வேறுபட்டு, 'ஆணின் பார்வையில் பெண்' என்னும் அடுத்த முயற்சி குறித்து சிந்திக்க வழிவகையும் செய்தது எனலாம்.

புத்தகத் திறனாய்வைத் தொடர்ந்து முன்னெடுக்கும் ஒளிவண்ணன் மற்றும் உமா மகேஸ்வரி அவர்களின் வாருங்கள் படிப்போம் குழுவிற்கு என் அன்பை உரித்தாக்குகிறேன். குழுவின் அர்ஷா மற்றும் ரெஜினா அவர்களுக்கும் என் அன்பு. 🧡🧡

கலந்துக்கொண்ட, அதன் பிறகு என்னோட உரையாடிய (அதில் சிலர் யூடியூப் வழியாகவும் பார்த்திருந்தனர்) வாசகர்கள், பேராசிரியர்கள் எல்லோருக்கும் என் அன்பு. 🤎🤎

அறவி நாவல் காலச்சுவடு பதிப்பகத்தில் Kalachuvadu, Commonfolks, Panuval Bookstore, Dialforbooks, Amazon என்று எல்லா தளங்களிலும் கிடைக்கும்.

புத்தகத் திறனாய்வு காணொளியின் லிங்க் முதல் பின்னூட்டத்தில் கொடுத்துள்ளேன்.. நேற்று ஜும்மில் இணைய இயலாதவர்கள் பார்க்கலாம்..

அறவி : ஓர் பார்வை

சமகால சிறுகதை இலக்கியத்தில் பெண் கருத்தியல்கள் | கட்டுரை

2023-11-13T07:57:00.001+05:30

Feminist Ideologies in Short Story Literature

(நவம்பர் 8, 2023 அன்று அரசு கலைக்கல்லூரி, சித்தூர், கேரளாவில்
நடைபெற்ற கருத்தரங்கில் நிகழ்த்திய உரை)

அண்மை தமிழிலக்கியம்: படைப்பும் வாசிப்பும்

சமகால சிறுகதை இலக்கியத்தில் பெண் கருத்தியல்கள்

ஆய்வுரை: து அகிலா

எழுத்தாளர், மனநல ஆலோசகர்
கோயம்புத்தூர்

சிறுகதை இலக்கியமும் பெண்ணியக் கோட்பாடும்

காலம்காலமாய் சொல்லப்பட்டு வரும் கதை இலக்கியம், புனைவுலகை நம் முன் கொண்டுவரும் ஒன்று. கதை சொல்பவர்களால் நெடுங்கதைகளாகதான் அவை சொல்லப்பட்டு வந்தன. பெருங்காதைகள் எல்லாம் செய்யுள்களாக சங்க இலக்கியத்தில் மலர்ந்துள்ளன. படிநிலை வளர்ச்சியாக கதை மரபானது, நாட்டாரியல் வாய்மொழி கதைகளையும், பஞ்சதந்திரக் கதைகளையும், விக்கிரமாதித்தன் கதைகளையும், ஈசாப் நீதிக்கதைகளையும் நம்முன் வைத்தபடியே வளர்ந்து வந்தது எனலாம். சிறுகதை இலக்கியம் வாய்மொழி இலக்கியத்திலிருந்து எழுத்துமொழிக்கும் அச்சுமொழிக்கும் வந்த பிறகுதான் அவற்றின் வாசிப்புத்தளம் அதிகப்பட்டுப் போனது.

சிறுகதை இலக்கியத்தில் கருத்தியல் நிலைப்பாடுகள் மானுடவியல், தத்துவம், சமூகவியல், அரசியல், பெண்ணியம், நவீனத்துவம், விளிம்புநிலை மக்களின் பாடுகளை முன்னிலைப்படுத்தும் பின்நவீனத்துவம் என பல்வேறு வகைப்பாடுகளாக இயங்கி வருகின்றன. இந்த ஆய்வுரை, சிறுகதை இலக்கியத்தில் இயங்கிவரும் பெண் கருத்தியல்கள் குறித்து முன்னிலைப்படுத்துகிறது.

பெண்ணியக் கோட்பாடு என்பது ஆண் பெண் பாலின சமத்துவமின்மையின் தன்மையைப் புரிந்துகொள்வதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. பெண்ணியக் கோட்பாடுகளானது, மானுடவியல், சமூகவியல், அரசியல், தத்துவம், இலக்கியம், கல்வி, உளவியல் பகுப்பாய்வு, குடும்ப அமைப்பு, வீட்டுப்பொருளாதாரம், இணையம், தகவல் தொடர்பு, ஊடகங்கள் போன்ற பல்வேறு பகுப்பு தளங்களில் இயங்குகின்றன.

இலக்கியத்துக்குள், அதிலும் குறிப்பாக சிறுகதை இலக்கியத்துக்குள், இக்கோட்பாடுகள் எவ்வாறு முன்மொழியப்பட்டுள்ளன, அவை இலக்கியத்தில் இருந்து பொதுசமூகத்துள் ஏற்படுத்தும் தாக்கம் என்ன, அதனால் பெண் படைப்புகளில் தொடர்ந்து நேரும் மாற்றங்கள் என்னென்ன என்று பார்க்கலாம்.

சிறுகதை இலக்கியத்துள் பெண் கருத்தியல்கள்

அண்மை இலக்கியங்களில், பெண்ணின் உடல் உழைப்பு சுரண்டலை சுட்டும் கதைகள், பாலியல் ரீதியாக பெண்ணுடல் சுரண்டப்படுவதை எழுத்தாக்கிய கதைகள், பெண்ணுக்கான சமூக பொது கட்டமைப்புக்களை மறுக்கும் அல்லது உடைக்கும் வகையிலான சிறுகதைகள், பெண்ணின் கருத்துச் சுதந்திரத்தை வலியுறுத்தும் கதைகள் போன்றவை வெளிவருவதைக் காணலாம்.

பெண் என்னும் சொல்லுக்கு, சமூகத்தின் பயன்பாட்டில், கலாசாரம் பண்பாடு சார்ந்த ஒரு வடிவம் உண்டு. பெண் என்பவள் அன்பில் மிகுந்தவளாகவும், இரக்கக்குணம் கொண்டவளாகவும், பொறுமையும் சகிப்புத்தன்மையும் அதிகம் வாய்க்கப்பெற்றவளாகவும், தாய்மை உணர்வு மிகுந்தவளாகவும், பக்தி மிக்கவளாகவும், வேலைக்கு சென்றாலும் கணவன் மற்றும் கணவன் வீட்டாரிடம் மரியாதையாக பணிவுடன் நடப்பவளாகவும், குழந்தைகளை பராமரிப்பவளாகவும், உடல் வேட்கை அற்றவளாகவும், பிற ஆண்களுடன் பழகாதவளாகவும் இருக்கவேண்டும் என்பதே அது.

கடவுள் பக்தி மிகுந்து இருத்தல், கோவிலுக்குத் தவறாமல் செல்வது, விரதம் இருப்பது, பண்டிகைகளைத் தவறாமல் கொண்டாடுவது, அன்றைய தினத்தில் வீட்டைச் சுத்தமாக்குவது, பலகாரங்கள், பட்சணங்கள் செய்வது, உறவுகளை நட்புகளை அழைத்து விருந்து உபச்சாரம் செய்வது போன்றவை கூடுதல் சமூக அடையாளங்கள்.

சிறுகதைகள்:

1. ஐ கிருத்திகாவின் ‘இடைவேளை’ சிறுகதை: பெண்ணின் உடல் உழைப்பு சுரண்டல்

தன் பெண்களில் இரண்டாமாவளின் திருமணத்தை நடத்தும் தாயின் கதை இது. கல்யாண வேலைகள், மருதாணி, ஜடை பின்னுதல், மறுவீட்டு பலகாரங்களுக்கான ஆயத்தங்கள், பிளவுஸ் தைக்கிற முனைப்புகள், வேலைகள் எதிலும் பங்கெடுத்துக் கொள்ளாமல் அதற்கான செலவுகளுக்காக கோபப்படும் ஓய்வு பெற்ற கணவன், பட்சணங்கள் செய்துக்கொடுத்து சேமித்த காசு திருமணத்திற்காக செலவு செய்தல், திருமணம் செய்வித்த மூத்த மகள், மருமகன், குழந்தையுடன் வருகை, மருமகனைக் கவனித்துக்கொண்டேயிருக்க வேண்டுமென நினைக்கும் மகள் மற்றும் சம்பந்தி வீட்டார் என்று குடும்ப வேலையின் சிரமங்களை சொல்லும் கதை, அவள் தூங்காமல் கழிக்கும் நிலையை வலுவாய் எடுத்துரைக்கிறது. இறுதியில் திருமணத்திற்கு புறப்பட்டுச் செல்லும் அதிகாலை வேளையில் அந்த வேனில் தூங்கும் அவளின் காலநேரம் மட்டுமே அவளுக்கான வேலைகள் ஏதுமற்ற இடைவேளை என்பதாக முடிகிறது கதை.

“அம்மா வேனில் ஏறிக்கொண்டாள். இருக்கைகள் நிரம்பியிருந்தன. கடைசி இருக்கையில் ஆளில்லை. கடைசி சீட்டுக்கு வந்தவள் முருகா என்று அமர்ந்தாள். மூட்டுவலி மூச்சு விடுவது போல சீரான இடைவெளியில் வலித்துக் கொண்டிருந்தது. இரண்டு கார்களும் கிளம்ப பின்னாலேயே வேனும் ஒரு குலுங்களோடு கிளம்பியது. ஜன்னல் வழியே வெயில் படாத காற்று குளிர்ந்து வீசியது. அம்மாவுக்குக் கண்கள் சொருகிக் கொண்டன. கல்யாணம் நிச்சயமானதிலிருந்தே அவளுக்கு சரியான தூக்கமில்லை. கல்யாணத்திற்காக கொஞ்சம் கடன் வாங்க வேண்டியிருந்தது. அத்தோடு விசேஷம் நன்றாக நடந்து முடிய வேண்டுமே என்கிற கவலை வேறு. அடிக்கடி விழிப்பு தட்டிற்று. அதனால் அடித்துப்போட்டது போன்ற உறக்கங்கள் அவளுக்கு வாய்க்கவில்லை. நன்றாக தூங்கிய உணர்வின்றி அவள் அலமலந்து போனாள்.

தூளியாட்டம் போல வேன் அசைந்து விரைய, அம்மாவுக்குக் கண்கள் சொக்கிக் கொண்டன. உள் திறப்புகள் அனைத்தும் தாழிட்டுக் கொள்ள, சிறு குழந்தையின் புன்னகை தேசத்துக்குள் புகுந்துவிட்டவள் வாய்பிளந்து, தலைசாய்த்து உறங்கினாள்.”

என்று ஆசிரியர் கதையை முடித்திருப்பார்.

பெண்களின் உடலானது ருதுவானது முதல், கருத்தரிப்பு, குழந்தை பேறு, கருக்கலைப்பு, குடும்ப கட்டுப்பாடு, கர்ப்பக்கால பிரச்சனைகள், மாதவிடாய் நிற்றல் காலம் என தொடர் உடல் உபாதைகளால் அவதிப்பட்டுக்கொண்டே இருப்பதை நமக்குத் தெரியும். இதனிடையில், குடும்பத்துக்கான குழந்தைகளுக்கான, அவள் பார்க்கும் பணியின் நிமித்தம் ஏற்படும் அலைச்சல் உட்பட அதீத உடல் உழைப்பு அவளை இன்னமும் சிரமப்படுத்துவதை ஏராளமான கதைகள் பேசுகின்றன.

பெண்ணின் உடல் உழைப்புதான் குடும்பத்தின் மூலதனம். பெரும்பாலான நடுத்தர வர்க்கத்து குடும்பங்களில் பொருளாதாரத்தை ஈட்டுபவனாக ஆண் இருப்பதும், பெண்கள்தான் வீட்டை, குழந்தைகளை, வயதானவர்களைக் கவனித்துக் கொள்பவர்களாக இருப்பதும் தெரிந்ததே. உழைத்து தளர்ந்துப்போன அம்மாக்களையும் ஆச்சிமார்களையும் அநேக வீடுகளில் நாம் பார்க்கலாம்.

இன்றுவரை, இப்படியாக குடும்பம் குடும்பம் என்று கட்டிக்காத்து ஓடாய் போகும் பெண்களுக்கு என்று எந்த ஊதியமும் இல்லை என்பதே நிதர்சனம். உடல் உபாதைகளுக்கு நடுவில் பெண்ணின் தினசரி பாட்டுக்கான உழைப்பும் சேர்ந்துக்கொள்ளும் போது, அதை எளிதாய் ‘அவ வேலைக்குப் போகல, சும்மா வீட்டில் உட்கார்ந்து பட்சணம் சுட்டுக்கொடுத்திட்டு இருக்கா..’ என்று சொல்லி கடக்கும் நம் வீட்டு ஆண்களை இக்கதையிலும் காண்கிறோம். ஆனால் எப்போதும் இயங்கும் இந்த வீடுதான் ஆணுக்கும் அவனின் கடைசி காலத்தில் அடைக்கலம் தருகிறது என்பதை மறந்துவிடுகிறான். யாரும் துணையில்லாமலும் பெண்களால் அனுசரித்துக்கொண்டு அதிக வருடம் வாழ்வதும் இந்த கட்டமைப்பினால்தான் முடிகிறது.

2. கலைச்செல்வியின் ‘அம்சம் பாட்டி’ சிறுகதை:

பாட்டிக்கு தொண்ணூறு வயதை நெருங்கிக் கொண்டிருக்கும். தனியாக உதவிக்கு ஒரு பெண் அமர்த்தப்பட்டு வாழ்ந்துவருவாள். அவளின் மகளின் கணவன் இறந்திருப்பார். அவளை அழைத்துச்செல்ல வண்டி வரும்போது, நான் போகமாட்டேன் என்று பிடிவாதம் பிடிப்பாள். மறுநாள் தூக்குவதற்குள் அவளை அழைத்து வரச்சொல்லிவிட்டுச் செல்வார்கள். உதவிக்கான பெண் எவ்வளவு சொல்லுவாள். பாட்டி மருமகனைப் பற்றி உயர்த்தியே பேசினாலும், நான் வரமாட்டேன் என்றே சொல்லும். இரவில் தானாக உடைந்து அழும் அவள், ‘சாவு வீட்டுல எல்லோரும் என்னைப் பார்த்து இவ இன்னும் உயிரோடு இருக்காளே, அவ மருமகன் செத்துப்போயிட்டாரேன்னு சொல்லுவாங்க’ என்று சொல்வது அந்த பெண்ணுக்குக் கேட்கும். இதே கதையை வாஸந்தி ‘பயணம்’ என்னும் சிறுகதையில் வயதானவளின் இறப்பு (சூடு சாதத்தை அவதிஅவதியாகத் தின்று இறந்துபோவாள்) வரை கொண்டு சென்றிருப்பார்.

3. ராம்தங்கம் அவர்களின் ‘ஊழிற்பெருவலி’ சிறுகதை: பெண்ணுடல் சுரண்டல்

சேலை விலகி அலங்கோலமாக கிடக்கும் பெண் ஒருத்தியை பேருந்து நிலையத்தில் சந்திக்க நேரும் ஒருவன், அவள் விபச்சாரம் செய்பவள் எனப் புரிந்துக் கொண்டுவிடுகிறான். அவள் ஏன் இத்தனை சுத்தமற்று இருக்கிறாள் என்று யோசிக்கிறான். அவளின் ஜாக்கெட் விலகி மார்பகங்கள் எல்லாம் வெளியில் தெரியும் நிலையில், சைக்கிளில் வரும் ஒரு பையன் அந்தக் ஊக்குகளை மாட்டி விட்டு சேலையை ஒழுங்குபடுத்தி செல்கிறான். அவன் என் மகன் என்கிறாள். அங்கே அவள் தன் கதையை சொல்லத்தொடங்குகிறாள். ஒருவனை நம்பி வந்து ஏமாந்து பலரிடம் தன் அழகு காரணமாக பொலிவிழந்து போனதையும், இருந்தும் தான் அழகு என்ற கர்வத்துடன் தொழில் செய்து வந்ததையும் கூறுகிறாள். ஒருமுறை இவளின் வளரிளம் பருவத்திலுள்ள சித்தி மகள், இவளைத் தேடி வந்து வீட்டில் தங்கியிருந்தவளை, இவளின் வீட்டுக்கு வாடிக்கையாக வரும் போலீஸ்காரர்கள் கெடுத்ததில் இறந்துவிடுகிறாள். அதிலிருந்து தன் அழகின் மீதும் தான் செய்யும் தொழிலின் மீதுமான வெறுப்பே தன்னை இத்தனை சுத்தமற்றதாக இருக்கச்சொல்கிறது என்கிறாள். முகம் சுளிக்கும் அளவுக்கு இருந்தாலாவது பெண்ணுடம்பு மீதான பிடிப்பு, பார்க்கும் ஆண்களுக்குப் போகுமென நினைத்ததையும், ஆனால் அவளைப் பார்க்கும் ஆண்கள் எல்லோரும் அதை பொய்யென மாற்றிச் செல்கிறார்கள் என்று வேதனையுடன் சிரித்து, அங்கிருக்கும் பேருந்து நிலைய தூணில் சாய்ந்து, சரிந்து இறந்துபோவதாக கதை முடிகிறது.

பெண்ணுடலின் மீதான ஆண் இனத்தின் விருப்பு இயற்கையான ஒன்றுதான் எனினும், அவ்வுடம்பின் உயிர்வாதைகளையும் ஆணினம் கருத்தில் கொள்ளாதிருப்பதே இக்கதை நமக்குச் சொல்லும் ஒன்று.

“Our bodies are not for sale or rent.”
~ என்கிறார் பத்திரிகையாளர், சமூக செயற்பாட்டாளர் ருசிரா குப்தா..

ருசிரா குப்தா கடந்த 12 ஆண்டுகளில் இந்தியாவின் சிவப்பு விளக்குப் பகுதிகள் மற்றும் குடிசைப் பகுதிகளில் இருந்து 20,000 க்கும் மேற்பட்ட பெண்கள், பெண்பிள்ளைகள் பாலியல் கடத்தலிலிருந்து காப்பாற்றியுள்ளார்.

பல படைப்பாளிகள் பெண்ணுடலின் மீதான ஆண் அடக்குமுறையை, சுரண்டலை கதைகளாகப் படைத்திருக்கிறார்கள். கமலா தாஸின், ‘குட்டி வேசிக்கு ஒரு பொம்மை’, அம்ரிதா ப்ரீத்தம் அவர்களின் ‘ஷாவின் வேசி’ போன்ற கதைகள் நாம் கண்முன் வருகின்றன.

4. மலர்வதி அவர்களின் ‘ஒரே ஒருக்கா கேசு கொடுக்கணும்’ சிறுகதை:

தினமும் குடித்துவிட்டு வந்து ரீனாவை போட்டு அடிக்கும் தாசுவுக்குப் பாடம் கற்றுக்கொடுக்க நினைக்கும் ரீனா அவளின் சித்தி ‘ஒரு தடவ போலீஸ்ல கேஸ் குடுத்துரலாம்’ என்று சொல்லும் யோசனையைக் கேட்கிறாள். கேஸ் கொடுத்துவிடுகிறாள் ரீனா. அன்றே அவனைப் பிடித்துக்கொண்டு போய் ஸ்டேஷனில் வைக்கிறார்கள். அவன் ‘இனிமேல் அடிக்கவே மாட்டேன் பொண்டாட்டியை’ என்று சொல்லிக் கதறுகிறான். அங்கிருந்து தப்பித்து ஓடிவிடுகிறான். போலீஸ் அவனைத் தேடுகிறது.

இந்த கதையில், ‘ஒரே ஒருக்கா கேஸ் குடுக்கணும்’ என்று ரீனா நினைப்பதன் காரணம், ஒரு முறை போலீஸில் பிடிபட்டு விட்டால், அதன் பிறகு பயந்து, திருந்தி தன்னை அடிக்காமல் இருப்பான் என்று நினைக்கிறாள். ஆனால் அவன் ஓடிப்போனதால் ஊரில் இருப்பவர்கள் எல்லாம் ரீனாவைப் பிடித்து திட்டுகிறார்கள். அவளின் மாமியார், நாத்தனார், உறவுக்காரர்கள் என்று எல்லோரும் அவளைக் கடும்கோபத்துடன் வைகிறார்கள். ‘குடிச்சுட்டு வந்து அடிக்கான்.. அவ்வளவுதான மக்கா.. இதுக்கா கேசு எல்லாம்?’ என்று சொல்கிறார்கள். இப்போது அவளுக்குள் ஒரு பயம் உண்டாகிறது, ‘நாம தெரியாம கேஸ் குடுத்துட்டுமோ.. இது அத்தனை பெரிய விஷயமில்லயோ?’ என்று. வக்கீல் வந்து தன் பங்குக்கு, அவளைப் பயம் காட்டிவிட்டுச் செல்கிறார். ‘போலீசில் இன்னும் நாலைந்து தீராத கேஸ்களை எல்லாம் இவன் மேல் போட்டு இருக்கிறார்கள்’ என்று. எல்லோரும் சேர்ந்து அவளை பயமுறுத்த, அவள் மிகவும் பயந்து அவன் வந்தால் போதுமே என்று வேண்டிக்கொண்டிருக்கிறாள்.

இந்த கதை பெண்ணின் மீது சமூகம் தொடுக்கும் மறைமுகமான ஒரு போரைச் சுடுகிறது. பெண்ணை மன உறுத்தலுக்குள் (guiltiness), மன உலைச்சலுக்குள் தள்ளும் ஒரு உத்தியாகும். சமூகத்தில் இருக்கும் மற்ற பெண்களைப் போல நீயும் அடி உதை வாங்கிக்கொண்டு பேசாமல் இருக்கவேண்டியது தானே என்று சொல்லும் தீர்மானம். அவள் என்றுமே ஆணுக்குக் கட்டுப்பட்டு இருந்தாகவேண்டும் என்ற நிபந்தனையை மீண்டும் மீண்டுமாய் பெண் மீது சுமத்தும் அபாயம்.

5. கார்த்திக் புகழேந்தியின் கொடிக்கால் சிறுகதை: குலப்பெருமை காத்தல்

கொடிகால் பரம்பரையில், காலம்காலமாக அவர்களுக்குள்ளேயே திருமணம் செய்துகொண்டு அந்த பரம்பரையை காப்பாற்றி வரும் ஒரு குடும்பம் தான் ஆவுடையாபுரம் பெரிய வீட்டில் இருப்பது. அதிலிருக்கும் இளைய மகன், அவர்களுக்குக் கீழான சாதிப்பெண்ணான செல்லியை விரும்புவது தெரிந்ததும், குடும்பமே கொந்தளிக்கிறது. மூத்த மருமகள் தனக்கு நிகராக கீழ்சாதி மருமகளா என்று கோபமடைந்து, அந்த காதலை முடிப்பதற்காக அந்த பெண் செல்லியை கொலை செய்துவிடுகிறார்கள். அவள் இறந்த பிறகுதான் ஊருக்கே தெரிகிறது அவள் பிள்ளையுண்டாகி இருப்பது. அவள் இறந்து போனது தெரிந்ததும் கொடிக்கால் குடும்பத்து இளையவனும் இறந்து போகிறான். கொடிக்கால் பரம்பரையில் இது பெரிய தோஷமாக கருதப்படுகிறது. மூத்தவனுக்கு ஏழு பெண் குழந்தைகளும் அதன் பிறகு ஒரு மகனும் இருக்கிறார்கள். அந்த மகனின் மீது, இறந்து போன இளையவனின் ஆவி, தேகமேறி விடுகிறது. மூத்த மருமகள், மகன் ரெங்கதாசனுக்காக பேய் ஒட்ட மறவன்மடம் கரும சண்டாளன் காளமுத்து தேவரிடம் குறிகேட்டு, பேறுகால குடிசை ஒன்றை தங்கள் தோட்டத்திலேயே கட்டி அதன் முன் பேறுகாலச் சாமான், மருந்துப் படையல் வைத்து, ‘புள்ள பொறந்திருக்கு’ என்று சொல்லி தன்னுடைய மகன் ரெங்கதாசனை நார்பெட்டியில் வைத்து, செம்மண்ணில் மஞ்சள் பூசி, வாய், மூக்கு, கண்ணு என வனாந்திரமாக வைக்கப்பட்ட செல்லி உருவத்தின் முன்னாக போடுவதுடன் கதை முடிகிறது.

சாதி, குலம் மற்றும் சாமி நம்பிக்கைகளைப் பேணிக்காப்பதும் பெண்ணே, குலம் தழைக்க அவை மீறப்பட்டுவிடாமல் இருக்க கொலையைச் செய்வதும் பெண்ணே என்பதும் இக்கதை காட்டுகிறது.

பிறந்த பெண்சிசுக்களின் இறப்பு என்பது கள்ளிப்பால் கொடுத்ததாக அங்கிருக்கும் வயதான பெண்களின் மீது பழிச்சுமத்தப்படுவதும் நாம் அறிந்ததே. இதன் பின் நிலவும் முக்கியமான ஒன்று என்னவென்றால், ஆணாதிக்க சமூக கட்டமைப்புதான். குடும்பம் என்பதை ஆண் சொல்லும்படியாகதான் நடத்த விரும்புகிறாள் அக்குடும்பத்து மூத்த பெண்கள். அவர்கள் போக்கிலேயே மற்ற பெண்களும் செயல்படுகிறார்கள். அப்போதுதான் சமூகக்கட்டுக்குள் அந்த குடும்பம் நிலைநிற்கமுடியும் என்பதை ஆண் உறுதியாக அவளுள் ஏற்றிவிடுகிறான் என்பதே நிதர்சனம்.

6. லாவண்யா சுந்தரராஜனின் அப்பா சிறுகதை: பெண் பிள்ளைகள்

பெண் பிள்ளை பிறந்தால் அப்பாக்கள் தலையில் வைத்துக் கொண்டாடுவார்கள் என்னும் போலித்தனமான கருத்தை லாவண்யா இக்கதையில் போட்டுடைக்கிறார்.

ஒரு பெண்பிள்ளை என்றால் சரி, ‘என் அம்மா பிறந்திருக்கிறாள்’ என்று ஆனந்த யாழை மீட்டும் தகப்பன்களைப் பார்த்திருக்கிறோம். இரண்டாவதும் பெண்பிள்ளை? சரி, பரவாயில்லை.. என்று பேசாமல் இருப்பதுண்டு. மூன்றாவதும் பெண்பிள்ளை? சரியே இல்லை.. மூன்றாவது என்று வரும்போதே, அது நிச்சயமாக ஆண் குழந்தைக்கான எதிர்ப்பார்ப்புதான் என்பது நமது இந்தியா குடும்பங்களில் நிகழும் நிதர்சனம்.

லாவண்யா இந்த கதையில், மூன்றாவதாக பிறந்த பெண் பிள்ளையின் மீது காட்டும் வாஞ்சையற்ற நெருக்கம், மூத்தவளிடம் மட்டும் அப்பா பேசுவது, அப்பாவுக்கும் மூன்றாவது குழந்தைக்கும் இடையே இருக்கும் உரசல்கள், நாயைக் கண்டு பயந்து அப்பாவின் கையைப் பற்றும் அக்குழந்தையின் கையை வேண்டா வெறுப்பாக பற்றிக்கொண்டு, பின் உதறுவது என்று சின்ன சின்ன விஷயங்களைக் கோர்வையாக எழுதுகிறார் லாவண்யா. திருமணமாகி சென்றுவிட்ட அவளுக்கு, அப்பாவின் இறப்பு ஒன்றும் பெரிதாக படவில்லை.

“நீளமான பொட்டலம்மாக சுத்தி தான் உங்களை வீட்டுக்கு கொண்டு வந்தாங்க. அம்மாவும் அக்காவும் முகத்த பாக்கணும்னு பிடிவாதமா சொன்னாங்க. அதுக்காக மெதுவா பிரிக்கும் போது உங்க பத்தி போன முகம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் வெளியே தெரிந்தது. கோணலா இருந்த உதடு ஏதோ சொல்ல வருவது போல இருந்தது. இவ்வளவு நாள் இல்லாம இப்போ உயிர் போன அப்புறமா என்கிட்ட ஏதா வது பேசப் போறீங்களா என்ன. இப்படி வெறும் உடம்பா கிடக்கும் போது கொஞ்சம் அழற அளவுக்காவது நீங்க எனக்கு அப்பாவா இருந்துருக்கலாம். போங்கப்பா எனக்கு உங்கள இப்பவும் பிடிக்கல..”

என்று கதை முடிகிறது.

ஆண் என்பவன் மட்டுமே குடும்பத்தின் முழுமையான வாரிசாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டிருக்கும் சமூகம் இது. மூன்று ஆண் பிள்ளைகளைப் பெற்ற தகப்பன் ஒருநாளும் மூன்றாவது ஆண்பிள்ளையை தேவையற்றவனாக நினைத்து வருத்தப்பட மாட்டான்.

7. அகிலாவின் ‘பிடிமானக்கயிறு’ சிறுகதை : பெண்ணுக்கான கயிறு

பெண்ணுக்கும் அப்பாவுக்குமிடையே அவளின் காதலைக் குறித்து நடக்கும் உரையாடலில், பல நாள் போராட்டத்தில், அவளின் அம்மா வெறும் மௌனச்சாட்சியாக இருக்கிறாள். அந்த தகப்பன் மகளை அடிக்கும்போது பெரிதாய் தடுக்க முனையாமல் அம்மா இருந்தது அவளுக்குள் எரிச்சலை உண்டுசெய்கிறது. மகள் தனது காதல் வெற்றி பெற சாப்பிடாமல் இருந்து போராடுகிறாள். ஆனால் சாதி வழக்கத்தில் தீவிரமாக இருக்கும் அவள் அப்பா அவளின் படிப்பை நிறுத்த முடிவெடுக்கிறார். இவள் வேறு வழியில்லாமல் காதலைத் தியாகம் செய்யத் துணிகிறாள். மீண்டும் கல்லூரிக்குச் செல்ல அனுமதிக்கப்படுகிறாள். ஹாஸ்டலுக்குக் கிளம்பும்முன் தாயிடம் கேள்வி வைக்கிறாள், ‘ஏன் அவள் தனக்கும் பேசாமல், தன் கணவருக்காகவும் பேசாமல் மௌனமாக இருந்தாள்’ என்று.

அவள் தாய் அதற்கு,

“நா இந்த வீட்டுக்கு வந்தப்போ எனக்கு வயசு பதினாறு. அதுவரைக்கும் பள்ளிக்கூடம் போனமா வந்தமான்னு இல்லாம, டான்ஸ் கத்துக்கிட்டேன், பாட்டும்தான். நல்லா ஆடுவேன். ஆனா ஒங்கப்பா இதுக்கு மேல டான்ஸ் வேண்டாம்னு சொல்லிட்டார். நானும் சரின்னு இருந்துட்டேன். எனக்கு இப்போவும் ஆடணும்னு தோணினா நீங்க யாரும் இல்லாதப்போ ஆடிக்கிறேன். உங்க முன்னாடி கூட ஆடமுடியும்..” கண்களை அகல விரித்தாள் தனா.

“ஆமா.. அந்த சுதந்திரம் எனக்கு ஒங்கப்பா குடுத்திருக்கார். ஆனா அத தாண்டி மேடையில ஆட எனக்கு சுதந்திரம் கிடையாது. எனக்காக ஒங்கப்பா கொடுத்த பிடிமான கயிறு அதுவரைக்கும்தான் போகும். உங்கண்ணனுக்கும் உனக்கும் ஒவ்வொரு பிடிமான கயிறு வச்சிருக்கார். என்ன, அந்த கயிறுகளின் நீளம் என்னுதை விட அதிகம். இப்போ நீ அந்த கயிற்றின் கடைசிக்கு வந்துட்டே. இனி இழுத்தாலும் நீ ஒரு இஞ்ச் கூட மேல போகமுடியாது.”

அம்மாவை புதிதாய் பார்த்தாள் தனா. என்னவெல்லாமோ சொல்றாளே.. சாப்பிட்ட தட்டுகளை உள்ளே போட்டுவிட்டு வந்த கண்ணம்மா தொடர்ந்தாள், “இது மாதிரி உங்கண்ணனும் அவன் குடும்பத்துக்குன்னு ஒரு கயிறு தயார் பண்ணிகிட்டான். நீ காதலிக்கிறதா சொன்னீயே, அவனும் கூட இந்த மாதிரி ஒரு கயிறு உனக்காக வச்சிருப்பான். நீ அந்த எல்லைக்குள்ள நின்னா ஓகே. இல்லேன்னா எதித்து எதித்து நின்னு சலிச்சு போகும். நீ படிச்சு முடிச்சு வேலக்கு போயி ஒங்க அப்பாவ சம்மதிக்க வச்சு அந்த பையனையே கூட கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம். ஆனா எது முக்கியமின்னு நீ தெரிஞ்சுக்கணும். அந்த பிடிமான கயிறுதான் இங்க முக்கியமே தவிர, இவன கட்டுறதா, அவன கட்டுறதா என்பது முக்கியமில்ல. எனக்கு அது புரியும். ஒனக்கும் ஒருநாள் இது புரியும்.” என்றபடி தனாவின் பார்வையிலிருந்து நகர்ந்தாள் அம்மா.

என்றவாறு கதை முடிந்திருக்கும்.

காலம்காலமாக பெண்களின் பிடிமானக்கயிற்றை ஆண்கள் கைகளில் தானே இன்னும் விட்டு வைத்திருக்கிறோம். பெண் மூப்பு எடுத்தால் அழிவு என்றுதானே சொல்லப்பட்டு வந்தது. இன்றைய சமூக நிலையில் மாற்றம் ஏற்பட்டு இருப்பினும், இன்னும் சில காத தூரம் நாம் பயணிக்கதான் வேண்டியுள்ளது.

8. லஷ்மி சரவணகுமாரின் ‘த்தூ’ சிறுகதை: தாய்மை என்னும் பிம்பம்

தாய்மை என்பது பெண் தனது உடல் சார்ந்த சுகங்களை விட்டுவிடுத்து கடைசி வரை அந்த குழந்தைகளுக்காக வாழ்தல். ‘அம்பது வயசாச்சு.. இன்னும் என்ன அலங்காரம்?’ ‘பேரப்பிள்ளைகளை பாக்குற வயசுல என்ன சினிமா கினிமா எல்லாம்’ என்று தன் மனைவியிடம் கேட்ட கணவன்மார்கள் உண்டு.

இக்கதையில், அப்பா என்னும் கதாபாத்திரம் இறந்த பின்பு, இவனின் அம்மாவுக்கும் பெரியப்பா முறையிலான ஒருவருக்குமான உறவில், அம்மா கருவுற்று கலைத்து விட்டு வருகிறாள். அதைத் தெரிந்துக்கொண்டு வரும் அப்பனைப் பெற்ற அப்பத்தா, சண்டையிழுக்கும் போது, அப்பத்தாவின் ஒழுக்கத்தைக் குறித்து கேள்வி வைக்கிறாள் இவனின் அம்மா.

இன்னொருவருடன் உறவு கொண்டுதான் அப்பத்தா தன் மகனைக் கருவுண்டதாகச் சொல்கிறாள் அம்மா. கோபித்துக்கொண்டு செல்லும் அப்பாத்தா சிறிது காலத்தில் இறக்கிறாள். இறப்புக்கு வரும் இருவரும் கேவலப்படுத்தப்படுகிறார்கள் ஊராரால். அவன் அம்மா காணாமல் போகிறாள். இவன் சொந்தக்காரகளின் உதவியால் படித்து வேலை, திருமணம் என்று முடித்து பழனி கோவிலுக்கு வருகிறான் ஒருமுறை. அம்மாவை கோவிலின் முன்னிருக்கும் பிச்சைக்காரர்கள் கூட்டத்தில் பார்க்கிறான். பத்து ரூபாயைப் போட்டுவிட்டு கூட்டத்தோடு கூட்டமாக நகர்ந்துவிடுகிறான். அவனுள் அவனுக்கு சோரூட்டும் அவளின் முகம் வந்து செல்கிறது.

அம்மா என்பதும் அப்பத்தா என்பதும் பெண்களுக்கான மிக உயரிய ஸ்தானமாக காலம்காலமாக பிள்ளைகளின் மனதில் வளர்க்கப்பட்ட கட்டமைப்பு உடையும் கதை இது. குடும்பத்தின் ஒழுக்கம் என்பது ஆண் பெண் இருவருக்கும் பொதுவில் ஆனது. பெண் தவறு செய்யும்போது தண்டனை கடுமையாகவும் ஆண் செய்தால் அது ஒரு சாதாரண ஒழுக்கமீறல் என்பதாக முடிந்துவிடுவதையும் கதை முன்னிறுத்துகிறது. இக்கதையில் தாய்மை கொண்ட பிம்பங்கள் வெகு எளிதாக உரையாடல்களின் மூலமே உடைக்கப்பட்டு வெளிபடுவது புரிகிறது. அதுவும் படைப்பாளி ஓர் ஆண் என்பதே இதில் கவனத்துக்குரியது. அம்மா, அப்பத்தா போன்றவர்களும் பெண்தான் என்பதை சுட்டும் ஒன்றாகவும் இக்கதையைக் கொள்ளலாம்.

9. எஸ் ராமகிருஷ்ணன் அவர்களின் ‘பெரிய வார்த்தை’ சிறுகதை: பெண்ணின் ஒழுக்கம்

அந்த பெரிய குடும்பத்தில், வயதானவர் நோய்வாய்ப்பட்டு இருக்க, சொத்து பிரிக்க வேண்டிய நிலை ஏற்படுகிறது. அவரின் மகன்களில் ஒருவன் படிக்காதவனாக லாரி ஓட்டுனராக இருந்து, ஒரு பெண்ணை மணந்து கொண்டு, அவளுக்கு ஒரு குழந்தையையும் கொடுத்துவிட்டு இறந்து போகிறான். அந்த பெண் தன் மகனுடன் சொத்துக்காக இந்த பெரிய வீட்டுக்கு வந்து நிற்கிறாள். குடும்பத்துக்குள் பேச்சு நீளும்போது அந்த பெண் குறித்து அவமானகரமாக, ‘நீ இரண்டு ரூபாய்க்காக ரோட்டோரத்தில் உடம்பை விற்றவள்தானே? என் மகனை அப்படித்தானே வளைத்து போட்டாய்’ என்றும், ‘இந்த பையன் என் மகனின் பையன் தான் என்பதற்கு என்ன உறுதி? நீ இன்னும் அந்த தொழிலைதானே செய்து கொண்டிருக்கிறாய்’ என்பது போன்ற வார்த்தைகள் அவளை நிலைகுலைய செய்கின்றன.

சண்டை ஏதும் செய்யாமல், அவள் அங்கிருந்து தன் மகனை கூட்டிக்கொண்டு வெளியேறிவிடுகிறாள். பேருந்தில் செல்லும்போது, அந்த வீட்டுக்குள் நுழையும் போது அவளிடம் இருந்த பவ்யத்தை உதறிவிட்டு, நிமிர்ந்து அமர்கிறாள்.

இந்த கதையில் எஸ்ரா அவர்கள் குறிப்பிட்டு சொல்லி இருப்பது போல பெண்ணுக்கான அவமானங்கள் எப்போதுமே அவர்களின் உடலை குறித்து அல்லது அவர்களின் ஒழுக்கத்தை குறித்து அமைவதை நாம் பல இடங்களில் பார்த்துவருகிறோம். இந்த கதையை அவர் முடித்திருக்கும் விதத்தை பார்க்கும் போது, அவள் இதை எதிர்பார்த்து வந்ததாக தன் மகனிடம் சொல்வதை நோக்கும்போது, யார் என்ன சொன்னாலும் பெண் அதுகுறித்து அதிகம் கவலைப்பட தேவையில்லை என்பதை இன்றைய காலகட்ட பெண்ணுலகம் உணர்த்திக்கொண்டு போவதை காணலாம்.

10. அம்பை அவர்களின் ‘வில் முறியாத சுயம்வரங்கள்’ சிறுகதை: பெண்ணின் முடிவெடுக்கும் சுதந்திரம்

கணவனை இழந்த ஐம்பத்தைந்து வயது பெண்மணி. தனியாக இருக்கிறாள். நண்பன் நந்து இரவு சமையலுக்கான மீனுடன் மாலையில் வருவதாகச் சொல்லியிருந்தான். பிள்ளையும் பெண்ணும் திருமணமாகி அமெரிக்காவில் செட்டில் ஆகியிருக்கிறார்கள். மாலையில் அழைக்கிறார்கள். பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது பையன் சொல்கிறான் நாங்கள் உங்களுக்காக ஒரு ஏற்பாடு செய்திருக்கிறோம். இங்கெல்லாம் அமெரிக்காவில் வயதானவர்கள் தாங்கள் விருப்பப்பட்டால் உடன் ஒரு வயதான துணையை தேடிக்கொள்ளலாம். அதற்கு முன் தங்களின் சொத்துக்களை தங்கள் சொந்தங்களுக்கு எழுதி வைத்து விடுகிறார்கள். அது போல நீங்களும் கூட யாரையாவது துணைக்கு ஏற்றுக்கொள்ளலாம். எங்களுக்கு அதில் எந்த விதமான ஆட்சேபமும் கிடையாது. இங்கே அதற்காகவே ‘சுயம்வர்’ என்னும் இணைய தளம் உள்ளது. அதில் பதிவு செய்து வைத்துக்கொண்டால் உங்களுக்கு ஏற்றவாறு யாரையாவது பார்த்து தேர்ந்தெடுத்துக்கொள்ளலாம் என்று சொல்கிறான்.

இந்த பேச்சுக்கு இடையில் அம்மாவான சாந்தி சொல்கிறாள், ‘எனக்கு இங்க ஒரு நண்பன் இருக்கிறான். அவனையே நான் ஏற்றுக்கொள்கிறேன்.’ உடனே மகள் சொல்கிறாள், ‘ஏதாவது ஏமாற்றிவிடப் போகிறார்கள்’ என்ற சந்தேகத்தை கிளப்புகிறாள். எல்லாவற்றுக்கும் பதில் சொல்லிக் கொண்டு வந்த சாந்தி கடைசியில் மகனின் கேள்வியான, எங்களுக்கு பிடிக்க வேண்டாமா என்பதற்கு உங்களுக்கு ஏன் பிடிக்க வேண்டும் என்று கேட்கிறாள்.

உடனே அவன் இறங்கிவந்து அப்போது அங்கிருக்கும் சம்பந்தி வீட்டிலாவது அவரிடம் பேசி உங்களின் நண்பர் எப்படிப்பட்டவர் என்று கேட்டுக்கொள்ளுங்கள் என்று சொல்கிறான். அதற்கு பதிலாக சம்பந்தியை நான் ஏன் கேட்கணும் இது என்னுடைய முடிவு என்கிறாள். அவன் என்னுடன் கல்லூரியில் ஜூனியராக படித்தவன். அப்போதே என்னை மிகவும் விரும்பியவன். ஆனால் என்னைவிட வயது குறைந்தவன் என்பதால் விலகிவிட்டேன். அருண் உங்கப்பாவை காதலித்தேன். திருமணமும் செய்துக்கொண்டேன் என்று சொல்கிறாள். வேற எதுவும் பேசாமல் சரி என்று பிள்ளைகள் சொல்லிவிட்டு போனை வைத்து விடுகிறார்கள்.

மாலையில் வரும் நந்து மீனை வறுத்து சமையல் செய்து கொண்டிருக்கிறான். அவனுடன் அவனிடம் பிள்ளைகள் பேசியதை சொல்கிறாள் தன்னுடைய முடிவையும் சேர்த்தே சொல்கிறாள்.

“அவளையே பார்த்தான் சிறிது நேரம். சிரித்தான் மிகவும் நிறைவான குரலில், ‘மீனை திருப்பி போடணும்’ என்று விட்டு எழுந்து போனான்.”

என்று கதையை அத்தனை மிருதுவான மொழிநடையில் முடிக்கிறார் அம்பை.

11. பிரமீளா பிரதீபனின் உரப்புழுக்கள் சிறுகதை: பெண் முடிவெடுத்தல்

பிரமீளா பிரதீபன் இலங்கை சிறுகதை எழுத்தாளர். இந்த கதை தேயிலை தோட்டங்கள் மற்றும் தோட்டங்களில் வேலை செய்யும் பெண்களின் தினசரி வாழ்வியலை அடிப்படையாகக் கொண்டது.

சுரேகா என்ற பெண் ஒரு தேயிலைத் தோட்டத்தில் வேலை பார்க்கிறாள். இவள் புதிதாக நியமிக்கப்பட்டிருக்கும் மானேஜரான அனுர மாத்தியாவின் ஆசைக்கு இணங்க மறுக்கிறாள். அவன் ஆசைக்கு இணங்கும் பெண்களை நாற்றமடிக்கும் புழுக்கள் நெளியும் உரக்கிடங்குகளில் வேலைக்குப் போடாமல், தோட்டத்தில் வேறு எதிலாவது வேலைக்கு அமர்த்துவான்.

‘உன்னை உரக்கிடங்கில் இருந்து வேறு பக்கம் வேலைக்கு மாற்றுகிறேன் நீ என்னுடன் சௌகரியமாக இருக்கலாம்’ என்று சொல்கிறான். அவள் அதற்கு ஒத்துக்கொள்ளாத போது, இதற்கு முன்பிருந்த கயான் மாத்தியாவுடன் இணைத்து அவளைப் பேசி இழிவுபடுத்துகிறான். அவளின் கணவனிடமும் இது குறித்து சொல்லியிருக்கிறான். வீட்டுக்கு போனதும் அவளுடைய கணவன் குடித்துவிட்டு வந்து இவளை அடித்து ‘என்ன பத்தினியாட்டம் வேஷம் போடுகிறாய்.. அனுர மாத்தியாவை அனுசரித்து போனால் என்ன’ என்று கேட்கிறான்.

தோட்டத்து பெரிய துரையிடம் சொல்லிவிடும் முடிவுடன் மறுநாள் அழகாக சிங்காரித்துக்கொண்டு வேலைக்குச் செல்கிறாள். அனுர மாத்தியா அவளைப் பார்த்ததும் புரிந்துக்கொள்கிறான். அவளுக்கு வேறு இடத்தில் வேலை போடுகிறான். அவனுடைய அங்கிருக்கும் வீட்டில் காத்திருக்க சொல்கிறான். அவள் அவனைப் பார்த்து சிரித்துக்கொண்டே நேராக நடந்து, தோட்டத்தில் இருக்கும் பெரிய துரையின் பங்களாவின் முன் போய் நிற்கிறாள். பெரிய துரை எட்டிப்பார்க்கிறார். அவரிடம் எல்லாவற்றையும் சொல்கிறாள். பெரிய துரை ‘என் வீட்டிலேயே சமையலறை வேலையை பார்த்துக்கொண்டு இங்கேயே இரு’ என்று சிரித்தபடி சொல்கிறார். அவளுக்கும் புரிந்தது. அவள் ஒரு முடிவுக்கு வருகிறாள். கதையை ஆசிரியர் இவ்வாறு முடிக்கிறார்.

“இத்தனை நேரமும் தன்னில் உருண்டதாக உணர்த்திய உரப்புழுக்கள் யாவும் ஒருமித்து பெரியதொரு வடிவம் கொண்டேழுந்து தன்னை தப்பிக்கவிடாமல் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் தின்ன தொடங்கி இருப்பதாக முழுமையாக நம்பத் தொடங்கினாள்.

விளையாட்டு புத்தி கொண்ட பூனையிடம் சிக்கிக்கொண்டு சதா அங்குமிங்கும் திரியும் எலியாய் இருப்பதைவிட, தன் கூரிய பற்களால் சிங்கம் சிக்கிய வலையை கடித்து, சிங்கத்திற்கு சில நிமிடங்கள் ஒத்தாசையாக இருந்துவிட்டு, ஓடி தப்பிக்கும் எலியாக இருந்து விடுதல் ஒரு வகையில் சரியாக இருக்கக்கூடுமோ என்று யோசித்தாள். பூனையோ சிங்கமோ தெரிவு செய்வதில் தான் வித்தியாசமே அன்றி, எலி எலியாகத் தானே இருக்க வேண்டும். எலியால் சிங்கத்தையோ பூனையையோ எதிர்த்து வாழ்ந்து சாதித்து காட்டுதல் என்பது எவ்வகையிலுமே சாத்தியமில்லை என்னும்போது.

பதிலுக்கு, அவளும் பெரியதுரையைப் பார்த்து தயக்கத்துடன் சிரித்தாள்.“

பெண்ணுக்கு வேறு எந்த வழிகளும் இல்லாமல், முட்டுச்சந்தில் மாட்டிக்கொள்பவளாகவே நிலைமை தொடர்கிறது. அடுத்தவனிடம் பொ எனச்சொல்லும் கணவன், தன் கீழ் வேலைசெய்யும் பெண்களை தனக்கு சாதகமாக வளைக்க நினைக்கும் ஆண்கள். இவர்கள் எல்லோரிடம் இருந்து தப்பித்து வேறொரு ஊருக்குச் சென்றாலும் அங்கேயும் இதே ஆண்கள்... என்பது தொடர்கதையாகவே பெண்களுக்கு வாய்க்கப்பெறுவது துரதிஷ்டமே. சமூகத்தின் எந்த திக்குமே பெண்ணை வாழவைப்பதில் இத்தனை சிக்கல்களை உள்ளடக்கி இருப்பது இக்கதையின் மூலம் காட்சிபடுத்தப்படுகிறது.

12. காலபைரவன் அவர்களின் இருவழிப்பாதை சிறுகதை: பெண்ணுக்கான பிடித்தம்

கோவில் விசேஷங்களில் கலந்து கொள்ளும் வில்லுப்பாட்டுகாரனாக அந்த ஊருக்கு வரும் அவன், தற்செயலாக அங்கு கடை வைத்திருக்கும் அம்சவேணியையும் அவள் கணவனையும் சந்திக்கிறான். அவளைப் பார்த்ததும் அவனுக்குள் ஒரு பொறி. அவளும் சிரிக்கிறாள். தண்ணீர் எடுத்து வரும் சாக்கில் கடையிலிருந்து அவள், அவளுடைய வீட்டு பக்கம் சென்று அங்கே இவனுடன் கூடுகிறாள். அந்த ஊரில் தங்கியிருந்த அத்தனை நாட்களிலும் அவனும் அவளும் மிகவும் சந்தோஷமாக இருக்கிறார்கள். அவன் கிளம்பும் நாள் வரும்போது அவளிடம், தன்னோடு வருமாறு அழைக்கிறான். அதற்கு அவள், உன்னை எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும், ஆனால் கணவனையும் குழந்தைகளையும் விட்டு வர முடியாது என்று சொல்லிவிடுகிறாள்.

சில வருடங்கள் கழித்து மீண்டும் அதே ஊருக்கு அவனுடைய வில்லுப்பாட்டு குழு வருகிறது. அப்போது பழைய நினைவுகளில் மூழ்கி அம்சவேணியைத் தேடுகிறான். ஆனால் அவளின் கடை அங்கு இல்லை. விசாரித்த பார்க்கும் போது அவள் அந்த ஊருக்கு கிணறு வெட்ட வந்த செட்டியார் ஒருவருடன் ஓடிப்போனதாக டீக்கடைக்காரன் சொல்லுகிறான். இவனுக்கு பாம்பை மிதித்தது போன்ற உணர்வு வருகிறது. தான் அவள் நினைவுடனே இருந்ததும் ஆனால் அவளுக்கு தன்னை விட அந்த சேலத்து செட்டியாரை எவ்வாறு அதிகமாக பிடித்தது என்றும் யோசிக்கிறான்.

“அந்த சேலத்து செட்டியாரை ஒரே ஒரு முறை அந்தக் கணத்தில் அவனுக்கு பார்க்க வேண்டும் போல இருந்தது. தன்னிடம் இல்லாத ஏதோ ஒன்று அவளிடம் இருந்திருக்க வேண்டும். அதுதான் அம்சவேணியை அவன் உடன் அழைத்துச் சென்றிருக்கும் என்றும் யோசித்தான்.”

இந்த இரு கதைகளிலும், இரு பெண்களும் சுரேகாவும் அம்சவேணியும், கட்டாயத்தின் பேரிலோ கட்டாயமற்றோ, திருமண பந்தம் தாண்டி வேறு உறவில் இருந்தாலும், யாரை அதில் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டுமென்பதில் அவர்களுக்கு ஒரு சுதந்திரம் இருப்பதாகக் கதைகள் நமக்கு சுட்டுகின்றன. இக்கதைகளின் படைப்பாளிகள் பிரமிளாவாகட்டும் காலபைரவன் ஆகட்டும், இருவருமே பெண்ணுக்கான நெருக்கடியான வாழ்வுக்குள்ளும் ஒரு சிறுவெளியை ஏற்படுத்தி, அவளின் முடிவை அவளே எடுக்கிறாள் என்று தெளிவுபடுத்தி இருக்கிறார்களென தோன்றுகிறது. இங்கு தி ஜானகிராமனின் அலங்காரத்தம்மாள் கதாப்பாத்திரம் நினைவுக்கு வருவதை தவிர்க்க முடியவில்லை.

13. சல்மா அவர்களின் ‘கருகமணி’ சிறுகதை: எளிய பெண்களின் முடிவெடுக்கும் தன்மை

இச்சிறுகதை, தன்னைச் சுற்றி காணும் லௌதீக பொருட்களின் மீதான பெண்ணின் ஆசையை சொல்கிறது. சாக்கிரம்மா, வீட்டு வேலை பார்க்கும், வெளிநாட்டில் வேலை செய்யும் சவுகத் அலி வீட்டில் ஆண்டெனாவுடன் கூடிய பெரிய டிவி பெட்டி வந்திறங்கியதும், தெருவில் எல்லோரும் அங்கு போய் உட்கார்ந்து பொழுதைக் கழிக்கிறார்கள். அந்த மகமூதாவின் வீட்டில் தான் இவளும் பொழுதுக்கும் டிவி பார்க்கிறாள். சினிமா பைத்தியமான இவள் தன் வீட்டுக்காக டிவி வாங்க ஆசைப்படுகிறாள். இரண்டு நாட்களாக தன் வீட்டில் டிவி பார்க்காமல் இருக்கும் சாக்கிரம்மாவைப் பார்க்க வீட்டுக்குச் செல்கிறாள் மகமூதா. அங்கு புதிதாக வாங்கிய டிவி பெட்டியின் முன்னமர்ந்து சாக்கிரம்மா பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறாள். அங்கே சாக்கிரம்மாவின் கணவன் சுல்தான், டிவி வாங்க தன்னுடைய தாலியிலுள்ள தங்கக் கருகுமணியை விற்றுவிட்டதாக திட்டிக்கொண்டிருக்கிறான். அதற்கு சாக்கிரம்மாவின் எளிய பதில்தான் இக்கதையின் உச்சமே.

‘அதற்கு சாக்கிரம்மா, “ஏன் இவரு தங்கத்துல தான் கழுத்துல தொங்குவாரோ, கருகுமணியில தொங்கமாட்டாரோ?”

ஏழ்மையில் இருக்கும் பெண்கள் முடிவுகளை தங்களுக்கு உகந்த வகையில் சட்டென எடுத்துக்கொள்கிறார்கள்.

பெண்களின் பிரச்சனையாக விவரிக்கப்படும் கதைகளில் அழுகையும், ஒப்பாரியும், குழந்தைகளின் பாடும், குடும்பத்தின் சங்கடங்களும், பண பிரச்சனையும், நிறைவேறாத அவர்களின் சின்னசின்ன ஆசைகளும் மிக முக்கியமாக வெளிப்படுகின்றன. இந்த புலம்பல்களின் பின்பாடாக, நாம் பெண்ணின் சார்பாக முன்வைப்பது, பெண், தான் பிறந்து வளர்ந்த குடும்பம் விட்டு வெளிவந்து, தனக்கும் தான் சார்ந்த ஆணுக்குமான ஸ்திரமான ஒரு வீடு, குடும்பம், வலிமை மிக்க சந்ததியினர், சமூகத்தின் பார்வையில் உயர்ந்துவிட்ட வாழ்க்கை நிலை போன்றவைகளை அமைக்க முற்படுகிறாள். இருந்தும், ஆணின் மனம் பெண்ணின் மனதைப் போல ஓரிடத்தில் நிலைகுத்தி நிற்பதில்லை. வலம் வந்துகொண்டே இருப்பதையும், ஊர் சுற்றிக்கொண்டே இருப்பதையும் பலகதைகள் பிரதிபலிப்பதைக் காணலாம்.

பெருமாள் முருகனின் ‘பெருவழி’ கதையில், அம்மா என்பவளை புலம்புவளாக மனதிற்குப் பிடிக்காதவளாக, அவளின் சில நேரத்து அன்பும், கரிசனமும், அவனின் அறையைக் கூட்டிச் சுத்தம் செய்யும் வேலைக்காரியாக மட்டுமே பிடிக்கிறது மகனுக்கு என்பதை அழுத்தமாகச் சொல்லியிருப்பார்.

கா சி தமிழ்க்குமரன் ‘பொலையாட்டு’ கதையில், மனைவி புலம்பத் தொடங்கி கதை முழுவதும் அவனைத் தீட்டித்தீர்த்து புலம்புவாள். கடைசியாக ஆசிரியர் எழுதுவார்,

“இவ்வளவு நேரம் பேசிய அயர்ச்சியில் பெருமூச்சு விட்டாள். முதுகை காட்டி திரும்பி படுத்திருந்த குமரவேல் அவ்வப்போது கால்களை ஆட்டிக்கொண்டு தூங்க பழகியிருந்தான்.”

கடந்து வந்த இரண்டு நூற்றாண்டுகளாக பெண்கள் போராடி பெற்றுக்கொண்ட விடயங்களில் முக்கியமானது, வீட்டின் மூலையிலிருந்த சமையலறையில் இருந்து சிறிதளவேனும் பெற்ற விடுதலை. இன்றைய ஆண்கள் வீட்டின் நிர்வாகத்திலும், சமையலிலும் கைக்கொடுக்க முன்வந்திருப்பது கூட, பெண்களின் கல்வியால், பெண்களால் குடும்பத்துக்கு கிடைக்கும் பொருளாதார ஆதரவால்தான். இன்றும் பல பெண்கள் குடும்ப வன்முறைக்குள் இருந்து வெளிவர இயலாமல் இருப்பதையும் நாம் காண்கிறோம்.

வெகுஜன வாசிப்பும் அண்மைக்கால பெண் இலக்கிய உலகமும்

அண்மைக்கால இலக்கியத்தைக் குறிப்பிடும்போது, இருபதாம் நூற்றாண்டில் பெண்களின் உலகம் இலக்கியங்களின் வழி புதியதொரு உலகமாக மாறிவந்ததை நாம் நினைவுகூற வேண்டியதாகிறது.

புதுமைபித்தன், லக்ஷ்மி, சிவசங்கரி, தி ஜானகிராமன், வாஸந்தி, சுஜாதா, நாஞ்சில் நாடன், கி ராஜநாராயணன், அசோகமித்ரன், ஜெயகாந்தன், அம்பை, ஜோதிர்லதா கிரிஜா, ஆர் சூடாமணி, ஜி நாகராஜன் போன்றோரின் படைப்புகளில் பெண்களின் மாறிவரும் உலகம் என்பது, பெண் கல்வி கற்பது, கல்லூரி செல்வது, வேலைக்கு செல்வது, காதல் மணம் புரிவது, குடும்ப வன்முறை மற்றும் உளவியல் ரீதியான வன்முறைக்குப் பின் விவாகரத்து பெறுவது, பாலியல் வன்முறைக்குப் பின்பான மீண்டுவருவது, அலுவலக வேலையையும் வீட்டுவேலைகளையும் சமன்செய்யும் பெண்களின் நிலைப்பாடுகள் என்பது போன்றவைகளாக இருந்துவந்தது.

பெண்களின் விடுதலையாகவும் அவர்களின் புது உலகமாகவும் இப்படைப்புகள் கொண்டாடப்பட்டன. ஜெயகாந்தன், அம்பை போன்றோரின் படைப்புகளில் பெண்கள் முற்போக்கு சிந்தனை கொண்டவர்களாகவும் விரைவாக அடுத்த கட்ட நகர்வை வாழ்க்கையில் எடுப்பவர்களாகவும், மனதிடம் அதிகம் படைத்தவர்களாகவும் காட்டப்பட்டனர்.

ஜெயகாந்தனின் ‘அக்கினி பிரவேசம்’, அம்பையின் ‘வீட்டின் மூலையில் ஒரு சமையலறை’, புதுமைபித்தனின் ‘பொன்னகரம்’, வாஸந்தியின் ‘பயணம்’, சிவசங்கரியின் ‘அவர்கள் பேசட்டும்’ போன்ற பல சிறுகதைகள் அன்றைய காலகட்டங்களில் ஏற்படுத்திய தாக்கங்களை நாம் மறந்துவிட முடியாது.

கணவன் இறந்தாலோ, விட்டுவிட்டு வேறொருத்தியின் பின்சென்றுவிட்டாலோ பூ விற்றாவது, பத்துப்பாத்திரம் தேய்த்தாவது பிள்ளைகளைப் படிக்கவைத்து முன்னேற்றும் தாய்மார்கள் இன்றும் நம்மில் உண்டு. ஆனால், நடுத்தர வர்க்கத்தைச் சார்ந்த பெண்களுக்கு இத்துணிவு வர அவர்கள் குடும்ப உறவின் பிணைப்புகளை, பந்தங்களை அறுத்தெறிந்து வருவதற்கு இயலாத சூழல் இருப்பதை நாம் காணலாம். பொருளாதார வாய்ப்புகள் குறைவாக இருந்தால், அல்லது வீட்டில் இருக்கும் பெண் என்றால், தனது சௌகரிய சூழலிலிருந்து (Comfort zone) வெளிவர அத்தனை பயம் கொள்வாள். இவையெல்லாமே இச்சிறுகதைகள் பேசிய உளவியல்தான். நடுத்தர வர்க்க பெண்களின் இந்த உளவியலை அதிகமாக பேசியது எழுபது எண்பதுகளில் வந்த சிறுகதைகள் எனலாம்.

இவற்றில் பெரும்பாலானவை, வெகுஜன இதழ்களில் வெளிவந்து பொது மக்களை இலக்கியத்தின் வாசிப்பு வட்டத்துக்குள் இழுத்துவந்து அதன் மூலம் பெண்ணுலகம் குறித்த பலத்த அறிமுகத்தைக் கொடுத்தது எனலாம். ஆனால், அக்காலகட்டத்தில், வெகுஜன எழுத்துலகில் நாவல்கள் அல்லது தொடர்கதைகள் பரிணமித்த அளவுக்கு சிறுகதைகள் எடுபட்டிருக்கவில்லை என்பதே உண்மை. மேலும் சிறுகதை எழுதுவது நெடுங்கதைகளை விட சிரமமானது. கருப்பொருள், வடிவம், மொழிநடை என்று மெனக்கெடல்கள் அதிகம். அதுபோல வெகுஜன பத்திரிக்கைகளுக்கு என்றிருக்கும் பக்க அளவு, சமூக கட்டமைப்புகளைக் கடந்து வர புதிதாய் ஒரு கருத்தியலைப் பேச இங்கிருக்கும் சங்கடங்கள் போன்றவை சிறுகதைகளைத் தீவிர இலக்கியத்தை நோக்கி தங்களின் போக்கை வடிவமைத்துக் கொள்ள செய்தன எனலாம்.

இன்றைய வெகுஜன இதழ்களிலும் இதுபோன்ற நிலை இருந்து, என்னுடைய ‘தேவானை’ சிறுகதை நிராகரிக்கப்பட்டது. அதை பின்னர் பெண் படைப்பாளிகள் சேர்ந்து வெளியிட்ட ‘அன்றில் முற்றம்’ தொகுப்பு நூலில் வெளிவந்தது.

இன்றைய சிறுகதை உலகத்தில், பெண்களின் கருத்தியல்கள், இணைய இதழ்களிலும், இலக்கிய இதழ்களிலும், சிறுகதை தொகுப்புகளாகவும் தீவிர இலக்கியத்தின் குறியீடுகளாக வெளிவருவது நல்லதொரு முன்னேற்றமே. பெண்கள் மற்றும் ஆண்களின் சமூகப்பாத்திரங்கள், அவர்களின் அனுபவங்கள் மற்றும் விருப்பங்கள், அணுகுமுறைகள், பணி முறைமைகள் ஆகியவற்றை இரு பாலினத்தவரையும் குறித்து பேசும் ஒன்றாக அண்மைக்கால சிறுகதைகள் இருக்கின்றன. வெகுஜன பத்திரிக்கைகளில் ஏற்றுக்கொள்ளப்படாத எழுத்துகள் பல, இவ்வழிகளின் மூலமே நமக்குக் கிடைக்கின்றன.

லக்ஷ்மி சரவணகுமார், எஸ் ராமகிருஷ்ணன், உமா மகேஸ்வரி, லாவண்யா சுந்தரராஜன், ஜா தீபா, பிரமீளா பிரதீபன், கமலதேவி, ஐ கிருத்திகா, சுஷில்குமார், கலைச்செல்வி, கார்த்திக் புகழேந்தி, சல்மா, மலர்வதி, அகிலா, காலபைரவன், சு வேணுகோபால் என்று பலரின் கதைகள் இதற்கு உதாரணம்.

தீவிர இலக்கிய கருத்தியல்களை எடுத்தியம்பும் சுதந்திரத்தை இன்றைய இணைய இதழ்கள், வலைத்தளங்கள், அச்சுப்புத்தகங்கள் தருகின்றன எனலாம். விளிம்பு நிலை இலக்கியங்களான தலித் இலக்கியம், பாலின வேறுபாடுகள் குறித்துப் பேசும் இலக்கியங்கள், பெண் கோட்பாடுகளை முன்னிறுத்தும் கதைகள் என பலவற்றை இவை தருகின்றன.

பின்நவீனத்துவ இலக்கிய செயல்பாட்டுக்குள் இன்று புதிய பெண்ணியம் New Feminism (போஸ்ட் ஃபெமினிசம் , பின்நவீனத்துவ பெண்ணியம், கருப்பு பெண்ணியம், லெஸ்பியன் பெண்ணியம் போன்றவை ஒட்டுமொத்தமாக "புதிய பெண்ணியம்") இயங்கிவருகிறது.

லிபரல் பெண்ணியம், சோஷலிச பெண்ணியம், தீவிர பெண்ணியம் எல்லாம் கடந்து இயங்கும், பழமையையும் புதுமையையும் சேர்த்தே சொல்லும், இந்த ‘புதிய பெண்ணியம்’ என்பது, பெண்ணியத்தின் மூன்றாவது அல்லது நான்காவது அலை என்றே கொள்ளப்படுகிறது.

New feminism holds that women should be valued in their role as child bearers, that women are individuals with equal worth as men; and that in social, economic and legal senses they should be equal, while accepting the differences between the sexes.

இன்று பெண் கருத்தியல் நிலைப்பாடுகளைத் தீவிரமாக முன்னிறுத்தும் கதைகள் பல இந்த புதிய பெண்ணியத்தைத் தழுவியே எழுதப்படுகின்றன.

மாற்றங்களை வேண்டி..

"பெண்ணியம் ஒரு சித்தாந்தமாக, பாலினம் மற்றும் பாலின முன்னோக்குகளை, கல்வியியல் துறைகளில் முக்கியமான கருப்பொருளாக நிறுவுவதிலும், பொதுவாக, பொது வாழ்வில் பாலின பிரச்சனைகள் பற்றிய விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துவதிலும் வெற்றி பெற்றுள்ளது"

என்று பெண்ணிய செயல்பாட்டாளர் ஏஞ்சலா ஹெய்வுட் கூறுகிறார்.

ஆண்களை மையமாகக் கொண்ட ஆடைக் கட்டுப்பாடுகள், கலாசார கட்டுப்பாடுகள் போன்றவற்றை இங்கு நாம் பார்த்த சில கதைகள் தகர்கின்றன எனலாம். எல்லா பெண்களும் தங்கள் வாழ்க்கையில் எல்லாவற்றையும் அவர்களே தேர்வு செய்ய வேண்டும் என்றும், அன்றாட நடவடிக்கைகளில் ஆண்களைப் போலவே அவர்களுக்கும் வாய்ப்புகள் இருக்க வேண்டும் என்றும் சொல்லப்படுகிறது.

ஆணுக்கு மட்டுமே இருந்த உடல் விழைவுகள் இன்று பெண்ணுக்கும். உடல் அரசியல் பல சிறுகதைகளில் விரிவாகவே பேசப்பட்டுள்ளதைக் கண்டோம். ஒரு காலத்தில் வெகுஜன பத்திரிக்கை ஒன்றில் தோப்பில் முகமது மீரான் அவர்களின் ‘கணவன் இல்லாத அம்மா’ என்னும் கதையின் முடிவை பலர் ஆட்சேபித்தும் அது பண்பாட்டுக்கு எதிரானது என்று சொன்னதால்அவரின் சிறுகதைகளைத் தொகுக்கும் போது, அக்கதையைச் சேர்த்த அவர், அதை பாதியில் முடித்துக்கொண்டு, அதற்கான இவ்விளக்கத்தையும் முன்னுரையில் சேர்த்து விட்டிருக்கிறார். எனக்கும் அதன் முடிவு தெரியாது.

நாகரிகம், உடை மற்றும் உணவுமுறை, உடற்பயிற்சி திட்டங்கள், ஒப்பனை அறுவை சிகிச்சைகள், குழந்தைப்பேறு போன்றவற்றின் மாறிவரும் சித்தாந்தங்கள் மூலம் பெண்களின் உடல்கள் புறவயப்படுத்தப்பட்டு அதன் வரையறைகள் முற்றிலுமாக மாறிவருவதை நாம் காணமுடிகிறது.

இன்றைய திரைத்துறை பெண் நட்சத்திரங்கள் அதற்கு சாட்சி. இளமை வயதுகள் கடந்தும் Protagonist முதன்மை பாத்திரங்களில் நடித்து வருவதைக் காணலாம்.

அடுத்ததாக, பெண்கள் வீட்டுப்பிரச்சனையை, குடும்பப்பிரச்சனைகளை மட்டுமே எழுதுகிறார்கள் என்று விரலைச் சுட்டும் எத்தனையாயிரம் விரல்களுக்கு முன், இன்றைய எழுத்துலகில் இயங்கிவரும் ஆண் மற்றும் பெண் படைப்பாளிகள் பேசும் இந்த பெண் இலக்கியத்தின் கோட்பாட்டு தீவிரம், வேறு வகையானது என்பதையே நான் முன்வைக்க விரும்புகிறேன். இது புதிய பெண்ணியம் சார்ந்தது. எங்களின் இந்த புதிய எழுத்துக்களை வாசித்துவிட்டு, அவர்கள் விரல்களைக் குற்றச்சாட்டுக்காக நீட்டலாம்.

தொடர்ந்து இது குறித்து பேசவும் கருத்துகளைப் பரிமாறவும் விவாதங்கள் தொடரவும் இக்கருத்தரங்கம் முன்மாதிரியாக அமையவேண்டுமென நான் விரும்புகிறேன்.

இன்றைய சமகாலச் சிறுகதைகள் பிரதிபலித்து வரும் பெண்ணிய சித்தாந்தத்தை சரிவரப் புரிந்துக்கொள்ளும் தன்மை அமையும்போது, பெண் சார்ந்த கருத்தியல்கள் தீவிரமாகப் பேசப்படும் என்பதை நான் முழுவதுமாக நம்புகிறேன்.

நன்றி!

பெண்ணெழுத்து

"பெண் தன் உணர்வுகளை, சிந்தனைகளை,
சமூகப்பார்வையை எழுத்தாய் படைக்கவேண்டிய
அதிக கட்டாயத்தில் இருக்கிறாள்.

இங்கே பெண்ணெழுத்தின் தேவை இருக்கிறது.
பெண்ணெழுத்தை சமமாய் பாவிக்கும்வரை,
ஆண் பெண் எழுத்துகளின் இடையே இருக்கும்
மெல்லிய கோடு அழிக்கபடாமல் இருக்கும்"

~ அகிலா..

யுவன் சந்திரசேகரின் படைப்புலகம் | மாற்று மெய்மை

2023-09-11T19:30:00.001+05:30

மாற்று மெய்மை

எழுத்தாளர் யுவன் சந்திரசேகரின் படைப்புலகம்

மதுரை வட்டார வழக்கில், புதுமையாய், யதார்த்தவியலில் ‘மாற்று மெய்மை’ என்னும் கோட்பாடுகளை முன்னிறுத்தி, தன் புதினங்களாலும் சிறுகதைகளாலும் தனித்துயர்ந்து நிற்கும் எழுத்தாளர் யுவன் சந்திரசேகர் அவர்கள். அவரின் படைப்புகள் குறித்தும் அதில் புழங்கும் கதை உத்திகள் குறித்துமான ஆய்வுகள் சமகால இலக்கிய உலகில் மிகவும் அவசியமான ஒன்றே

யுவன் சந்திரசேகரின் படைப்புலகம்

நாட்டார் வழக்கியலில் கதைசொல்லிகள் சொல்லும் கதைகள் தலைமுறைகள் கடந்தும் நம்முள் காலூன்றி நிற்கின்றன. ஓரிரு கதாபாத்திரங்களுடன் தொடங்கி, பல தலைமுறைகளை, கதைகளன்களை, பலவித தளங்களை, காலகட்டங்களைக் கடந்து புதிதாய் இணைப்பு கதைகளை வடிவமைத்து, முடிவுறாத கதைதன்மையுடன், நம் முன்னோர்கள் இட்டுக்கட்டிய கதைகள் சுவாரசியம் மிக்கவை.

அதன்பிறகான இலக்கிய உலகில், அவ்வழக்கியலில் இருந்து கதை இலக்கியம் சற்று மாறி, உருமாறி, மையக்கருவாய் ஒன்றை நிலைப்படுத்தி, முடிவு நோக்கி நகரும் தன்மையுடையதாயும், வணிக நோக்கின் சாயம் பூசிக்கொண்டும் பயணிக்கத் தொடங்கியது. சில அழகியலை மட்டும் பிரமாதப்படுத்தியும் வெளிவந்துள்ளன.

இம்மாதிரியான கதையமைப்புகளில் இருந்து வேறுபட்டு, மனித அனுபவங்களினூடே கதைகள் பின்னும் உத்தியை, சுந்தர ராமசாமியின் ‘ஜே ஜே சில குறிப்பு’களில் காணலாம். யுவன் சந்திரசேகர் அவர்களின் எழுத்துகளிலும் அந்த மாயம் வேறுவிதமாய் வெளிப்படுகிறது.

வெளிப்படையாய் சொல்லப்படாத ஒரு மையத்தை நோக்கி உதிரிகதைகளாய் கோர்த்து ஒற்றை கதையாய் தருவதே அவரின் படைப்பின் சிறப்பு. ஒவ்வொரு கதையும், வாசிப்பனுபவத்தை சாதாரண கணிப்பிலிருந்து மேம்படுத்தி, நுட்பமான அடுக்குக்கு நகர்த்துகிறது.

யுவன் சந்திரசேகரின் இயற்பெயர் எம்.சந்திரசேகரன். 1961 யில் மதுரை சோழவந்தான் அருகே உள்ள கரட்டுப்பட்டியில் பிறந்தவர். தகப்பனார் இவரின் இளம்பிராயத்திலேயே இறந்துவிட்டார். மூத்த அண்ணனின் வளர்ப்பில் மதுரை அமெரிக்கன் கல்லூரியில் வணிகவியல் பட்டம் முடித்து, வங்கி ஊழியராக பணியில் சேர்ந்தார்.

கவிதைகளில் தொடங்கிய இவரின் இலக்கிய வாழ்வு, சிறுகதைகள், புதினங்கள் என்று வளர்ச்சியுற்றது. அவரின் புதினங்கள் கனவுலகமும் நனவுலகமும் கைகோர்த்து கொண்டு பயணிப்பதைப் போன்ற வாசிப்பின்பம் தருபவை. மந்திரவாதிகள், சித்தர்கள், ஞானிகள் போன்றோரின் இயல்புக்குள் நம்மை கணிக்கும், நம்மால் அறியமுடியாத யதார்த்தம் அடங்கியிருப்பதாகச் சொல்கிறார் கதைகளில். அவரின் இசை ஆர்வமும் துறவிகளின் மீதான பெரும் பற்றும் வெளிப்படுகின்றன.

‘வேறொரு காலம்’, ‘புகைச்சுவருக்கு அப்பால்’, ‘ஒற்றை உலகம்’, ‘தோற்றப்பிழை’, ‘கை மறதியாய் வைத்த நாள்’ என்பதான கவிதை நூல்களும் ‘குள்ளச்சித்தன் சரித்திரம்’, ‘பகடையாட்டம்’, ‘கானல் நதி’, ‘மணல்கேணி’, ‘வெளியேற்றம்’, ‘நினைவுதிர் காலம்’, ‘பயணக்கதை’ போன்ற புதினங்களும், ‘நீர்ப்பறவைகளின் தியானம்’, ‘ஒளிவிலகல்’, ‘ஏற்கனவே’, ‘கடல் கொண்ட நிலம்’, ‘ஏமாறும் கலை’ என்பதான சிறுகதை தொகுப்புகளும் வெளியாகியுள்ளன.

படைப்பில் இயங்கும் உத்திகள்

புதுமைப்பித்தன் அவர்கள் சிறுகதைகள் பற்றிச் சொல்லும்போது,

“..கதையை வாசிப்பது, நமது சிந்தனையின் சலனத்தை ஊக்குவதற்கு ஒரு தூண்டுகோல். கதை முடிவடையும்போது அதைப்பற்றிய சிந்தனை முடிவடைந்துவிடாது. இப்படிப்பட்ட கதைகள் முடிந்த பிறகுதான் ஆரம்பமாகின்றன என்று சொன்னால் விசித்திரவாதமாகத் தோன்றும். ஆனால், அதுதான் உண்மை..”

யுவன் சந்திரசேகர் சிறுகதைகள் இவ்வகையைச் சார்ந்தவையே. கதைகள் முடிந்தபிறகே அவை குறித்த எண்ணவோட்டங்கள், விவாதப்பொருட்கள், படிமக்குறிப்புகள் நம் மனதில் தோன்றத் தொடங்குகின்றன. அவரின் கதைகள் மற்றும் புதினங்களின் சிறப்பம்சமே கதைக்குள் விரவிக் கிடக்கும் உதிரிகதைகளின் வடிவமைப்பும் அதற்குள் நிகழும், ‘மாற்று மெய்மை’ எனப்படும் தற்செயலான இயல்பு நகர்வுமாகும். ஒரு செயலின் பொருட்டு மற்றொன்று நிகழ்கிறதென்ற கூறுமுறையை, புதிதாய் கண்டுக்கொள்ளும் ஆச்சரியத்துடன், வாசகனின் வாசிப்புக்கே விட்டுவிடும் தன்மையும் கொண்ட எழுத்துலகம் யுவன் அவர்களுடையது.

ஒவ்வொரு கதைக்குள்ளும் இருக்கும் தனித்தனி கதைகளும் பல ஊடுஇழைகளை தன்னகத்தேக் கொண்டு, அந்த கதையின் கட்டுமானத்தைப் பலப்படுத்துகிறது. அதில் அவர் கையாண்டிருக்கும் மொழிநடை, வட்டார வழக்கு, எண்ணக் குறியீடுகள் முதலியன சிறப்பான ஒரு வாசிப்பின்பத்தை வாசகனுக்குக் கொடுக்கின்றன.

வாழ்க்கை சார்ந்த விவரணைகள், குறியீடுகள், அவதானிப்புகள் போன்றவை அவரின் அனைத்துக் கதைகளிலும் இருக்கின்றன. எழுதுபவனின் அனுபவங்களாய் இவற்றை நாம் கொண்டாலும் மொழிநடையும் அதனுடன் இணைக்கப்பட்டிருக்கும் நடைமுறை யதார்த்தங்களும் தனித்துவம் வாய்ந்தவை. படிக்கும் வாசகனுக்கு பரந்த அனுபவவெளியைத் திறந்துவிடுகின்றன அல்லது அவனின் நினைவலைகளைக் கலைத்துச் செல்கின்றன..

ஒவ்வொரு கதையையும் ஒரு தொகுப்பு கதையெனச் சொல்லலாம். ஒன்றுக்குள் இருக்கும் நான்கைந்து உதிரிக்கதைகளையும் பின்னி பல இழைகள் கொண்ட ஒரு மையக்கரு நோக்கி பயணப்படவைக்கிறார். உதிரிக்கதைகளில் சில தொடர்பற்றவையாகப் பாவனை செய்கின்றன. ஆனால் சிரத்தையுடன் அவற்றையும் மையக்கருவின் வேறொரு இழையுடன் கோர்த்துவிடுகிறார். முதல் முறையில் பிடிபடாத தொடர்பு மறுவாசிப்பில் பிடிபடுகிறது.

கதைக்குள் கதைகள்

“நூற்றிச் சொச்சம் நண்பர்கள்” என்னும் சிறுகதையில், அதை பெருங்கதை என்று டால்ஸ்டாயின் மொழியில் சொல்லலாம், கிட்டத்தட்ட பதினைந்து உதிரிக்கதைகள் சொல்லப்பட்டிருக்கின்றன.

கதையின் முதல் பாகமாய், முகவரி தேடி இலங்கையிலிருந்து வந்திருக்கும் மனிதருக்கு, உதவும் நோக்கில், கதாசிரியர், அந்த வீடுவரை கொண்டு விட்டுவிட்டு, உடனே திரும்பாமல் நின்று வேடிக்கை பார்ப்பதும், அவருக்கு அங்கே சரியான பதில் கிடைக்காமல் திரும்பும்போது, ‘நமக்கெதுக்கு வம்பு’ என்று, அவருக்கு உதவாமல் கால் எட்டி நடையிட்டு வீடடைவதும் மனித இயல்பாய்க் சுட்டப்படுகிறது.

நண்பனை நம்பி ஊர் வரும் ஒருவரின் முகம் எதிரேயே, அவரின் நண்பர் வாசல் கதவை அடைத்து செல்வதாய் அதில் வருகிறது. அடுத்த பாகத்தில் இன்னொரு சம்பவமாய் எழுத்தாளர், தன் நண்பனை ஒரு ரயில்பயணத்தில் டிக்கெட் பரிசோதகராகச்சந்திக்கிறார். அடையாளம் கண்டு விசாரிக்கும்போது, அவர், இவரை வேறொரு பெயரிட்டு அழைக்க, இவர் மறுக்க, அடையாளம் காணமுடியாமல் நகர்கிறார் அந்த மனிதர்.

அடுத்ததாய் நாடக ஒத்திகை என்றலையும் நண்பன் மதுரதாசின் நட்பும் அவனின் தற்கொலையும். அடுத்த பாகமாய் உள்ள உதிரிக்கதையில், குள்ளமான உயரதிகாரியும், அவரின் விருப்பமாய் இருக்கும் போன்சாய் மரங்களும், அவரின் உருவம் வளராத மங்கொலாய்டு குழந்தையும் வருகிறார்கள்.

அடுத்த உதிரிக்கதையாய், சற்று தலைகனம் ஏறிய எழுத்தாளனும் அதன்பிறகு வரும் ஒன்றில், கதாசிரியரின் அப்பா இறந்தது குறித்தும் அவரின் நினைவாய் அதற்குள் தொடரும் நினைவலைகளும் அவர் சொல்லிய, அலிகள் குறித்த விவரணைகளும், அடுத்ததாய், கல்லூரி காலத்து நினைவலைகளாய், இலக்கியக்கூடம், இமயவரம்பன் என்னும் நண்பனும் இலக்கியவாதியும் பின்னர் திருடனுமானவன் பற்றியும் வருகின்றன.

அடுத்ததில் காதலாய் கிருஷ்ணவேணி, அடுத்ததில் மனைவி பத்மினி மற்றும் அச்சமயத்து நண்பர்கள், அவர்களின் உரையாடல்கள். அடுத்ததாய் ஒரு ரயில் பயணம் அதில் சந்திக்கும் வட இந்தியன், அவனின் தற்கொலை, அதன்பிறகு வரும் இன்னொன்றில் சந்தானகோபாலன் என்னும் உடன் வேலை செய்யும் நண்பன், அவனுடனான உறவு, அவன் வீட்டில் ஓர் இரவில் நேரும் சந்திப்பு, அவனின் அறிவுவெளி, அதிலிருந்து டான் ஜுவான், அதில் கேஸ்டனடா, அந்த கதையில் வரும் காரை கடக்கும் நாயொன்று, அது ஒருவேளை சூனியக்காரனாய் இருக்கும் சாத்தியம் குறித்த அலசல், மறுபடியும் சந்தானகோபாலன், அவர் வீட்டின் புல்வெளியில் இரண்டு நாய்கள், அவற்றின் ஒட்டுதல், அதன் வழியே நண்பர்களுக்கு இடையேயான இடைவெளி முடிவுக்கு வந்து ஒன்றாகி பிரிதல் என்று ஒரு கதைக்குள் இத்தனையையும் அடுக்கி, சொற்கள் கொண்டு சமைத்து, ஒன்றன் மேல் ஒன்றாய் உறவு அமைத்துக்கொண்டேச் செல்கிறார்.

சொற்கள்தான் எவ்வளவு வசியமானவை. அதன் வடிவத்தை அமைப்பை மனிதன்தான் உண்டாக்குகிறான். அவற்றினுள்ளும் தன் உணர்வுகளை இருத்தி, அவனும் இருக்கிறான். யுவனின் சொற்களும் அவ்வகையானவையே. நம்மை மயக்கி உள்ளிருத்துபவை. மனம் மருகாமல், கலங்காமல், தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொள்ளாமல் எவராலும் இக்கதைகளிலிருந்து வெளிவர இயலாது என்பதே நிஜம். அத்தனை வல்லமை அவரின் மொழிநடைக்கு இருக்கின்றது..

மேலே குறிப்பிட்ட இந்த கதையில் மெல்லிய சரடு ஓன்று எல்லா கதைகளையும் என்று சொல்ல முடியாவிட்டாலும், பெரும்பான்மையானவற்றை இணைக்கிறது. அந்த சரடையும் இடையில் வரும் ஒரு பாகத்தில், எங்கோ கேள்விப்பட்டதாக அவர் எழுதியிருக்கும் ஒரு கதையில் புகுத்தியிருக்கிறார். ஒரு ராணுவ வீரன் குண்டடிபட்டு இறக்கவிருக்கிறான். அவனின் நண்பன் இன்னொரு முகாமில் இருக்கிறான். அங்கு போகவும் அவனை காப்பாற்றவும் விழைகிறான். அவனின் அதிகாரி போகவிடவில்லை. இருந்தும் செல்கிறான். அவனின் நண்பன் இறக்கும்போது இவனிடம் முணுமுணுத்துவிட்டு இறக்கிறான். அதிகாரி என்ன சொன்னான் என்று கேட்கிறார். ‘நீ வரவேண்டும் என்று நினைத்தேன். வந்துவிட்டாய்’ என்று சொன்னதாய் சொல்கிறான். ‘நூற்றி சொச்சம் நண்பர்கள்’ என்னும் இந்த கதைக்குள் அமைந்த பதினைந்து உதிரிகதைகளுக்கும் மையக்கருவாய் இது அமைந்துவிடுகிறது.

இவ்வாறே அவரின் அனுபவங்கள் உதிரிக்கதைகளாய் எழுதப்பட்டு, ஒற்றை சிறுகதையாகிறது.

மாற்று மெய்மை அல்லது மாற்று யதார்த்தம்

பெரும்பாலும் கதைகள் புதினங்கள் வாழ்வின் பொதுத்தன்மையை பிரதிபலிப்பது வழக்கம். நனவுகள், நினைவுகள், கனவுகள் என்று நீண்டுக்கொண்டே செல்லும் அதைக் கொண்டே, இயல்பாய் கதைகள் நகர்தல் உண்டு. இவ்வாறன்றி, பொதுத்தன்மையிலிருந்து விலகி, ‘மாற்று மெய்மை’ என்று தனக்கே உரித்தாக ஒரு பாணியை உருவாக்கி அதில் பயணித்திருக்கிறார் ஆசிரியர்.

ஒரு கதைக்குள் இணைந்திருக்கும் உதிரியான பல கதைகளும் அவற்றை இணைக்கும் சரடாய், மையக்கருவும்.சேர்ந்த யதார்த்தவியல் எழுத்துலகம் யுவன் அவர்களுடையது. தற்செயலாய் நடக்கும் செயல்கள் யாவும் நாம் அறிந்த தற்செயல்கள் அல்ல, உண்மைகள் அல்ல, மாற்று உண்மைகள் என்கிற கோட்பாட்டை வைக்கிறார். அதை மாற்று மெய்மை என்றும் அழைக்கிறார்.

கதைகள் என்பவை, பிரபஞ்சம் அறிந்த ஏதோ ஓர் உண்மையை இயம்புபவை..அதற்கும் மேலே, மாற்று உண்மைகள், பிரபஞ்சத்தின் நிஜங்களோடு பொருந்தி அந்த தற்செயலாய் நடக்கும் செயல்களின் காரண காரியங்களை ஆய்ந்தறிய முற்படுகின்றன. நிஜத்தையும் மாற்று மாயத்தன்மையையும் தன் கதைகளில் இணைக்கிறார்.

வட்டார வழக்கியல்

கதை எதுவாகினும் வாசிப்பனுபவத்தைப் பூர்த்தி செய்வது, அந்தந்த வட்டார மொழிவழக்கே. கி ராஜநாராயணன் கதைகளில், அவரின் மொழிநடையில், கரிசல்காட்டு மண்ணின் மணம் வீசாமல் இருந்ததில்லை. யுவன் சந்திரசேகரின் எழுத்துநடையும் அவ்வாறே. மதுரையில் வாழும் பிராமணர், கோனார், நாடார், இஸ்லாமியர் போன்ற பலதரப்பட்ட சமூகத்தினரின் வழக்கு மொழியில் மிகுந்த தேர்ச்சி பெற்றவராய் விளங்குகிறார் யுவன் அவர்கள்.

“சிவராமன் போனாலும் போனான், உங்கப்பன் உயிரைப் பாதி கொண்டுபோயிட்டன். பாதிச்சவமான்னா திரிஞ்சன்...” என்று பிராமணர் மொழியும்,

“ பீப்பிக்காரவுகளுக்கும் அவ மேல ஓர் பார்வெ இருந்துருக்குண்றது இவ அத்துட்டு கைப்பிள்ளெயோடே வந்து நிக்கிறப்பத்தானே தெரியிது..” என்று மதுரை மண்ணின் வட்டாரவழக்கும்,

“குந்தி துரியோதனனை திருமணம் செய்துக்கொண்டதில் மதுரதாஸ் மனமுடைந்து தற்கொலை செய்து கொண்டானாம்” என்று நாடக கதாபாத்திரங்களைக் கொண்டு விவரிக்கும் நகைச்சுவை பாங்கும்,

“அணு, கடவுள், சுயம் இவையெல்லாம் ஒரே தளத்தின் வெவ்வேறு சாயல் கொண்ட அடிப்படைத் தொன்மங்கள். இவற்றில் எதையேனும் ஒன்றை நம்பாமல் மனித சிந்தனை நகர்வதில்லை” என்று துறவியின் வரிகளும்,

“அப்பண்டா ஒங்களுக்கு இந்த எலே பத்தாது. பெருசு கொண்டாறேன்.... நெய்யாத்திங்கர வெத்தில இது. அய்யா நெறயப் பாக்கனூங்குறாஹல்லே..” என்ற இஸ்லாமியர் வாய்மொழியும்,

“மாமா நீங்க அசப்புலே மானேக்ஷா மாதிரியே இருக்கேள்..”

“அவன் எனக்கு ஜுனியர்டா அவந்தான் என்னை மாதிரி இருக்கான்..” என்ற நகைசுவையான உரைநடையும் யுவன் அவர்களுக்கே உரியது.

ஒரு கதையில், அவரின் அப்பாவின் இறப்பு குறித்து,

“அப்பா சாகவில்லை. அப்பா செத்ததும், சொந்தக்காரர்கள் வந்து பிலாக்கணம் கூட்டி மூக்கைச் சிந்திப் போட்டு சுடுக்காட்டுக்கு தூக்கிக்கொண்டு போனதுவும் ..... எல்லாமே சொப்பனம்தான்..

இன்று சொப்பனம் என்ற வார்த்தையை உபயோகிக்க மாட்டேன். கனவு என்றோ டிரீம் என்றோதான் சொல்வேன்.சொப்பனம் என்பது அப்பாவின் வார்த்தை..அன்று என்னிடம் இருந்த வார்த்தைகள் அப்பாவின் வார்த்தைகள்.

...அதோ வரும் பேருந்தில் அப்பா வந்து கொண்டிருக்கிறார். வேஷ்டியின் சொருகுநுனிக்குப் பக்கத்தில் உண்டாக்கிய ஏந்தலில் பப்பரூமுட்டும் நாணாவையர் ஓட்டல் பூரிசெட் ஒன்றும் வைத்துக் கட்டிக்கொண்டிருக்கிறார்.

பேருந்து ஜெயராஜ் கடையைத் தாண்டும்போது ஜன்னலோர இருக்கையில் இருந்து பொடிபோட்ட வலது கையை உதறிக்கொண்டே இருக்கையை விட்டு எழுவதைப் பார்த்தேன். பேருந்து அண்ணா மன்றத்துக்கு எதிர்ல் நிற்கிறது.

முதலில் ஒரு கிழவி, பிறகு சுந்தரக் கோனார், பின்னால் அவர் சம்சாரம், நாட்டு வைத்தியர் சம்முகம்பிள்ளை. விசில் சத்தம். பேருந்து உறுமுகிறது. மெல்ல நகர்கிறது. நான் குமுற ஆரம்பித்தேன்..”

மொழி ஆளுமையும், நுணுக்கமும், அதை கவனமாக கையாள்கிற விதமும் யுவன் அவர்களின் படைப்புகளில் புலனாகிறது. வாசிப்பவர்களுக்கு கதைத்தளத்திலேயே தாமும் இருப்பதுப்போன்ற பிரமையை ஏற்படுத்திவிடுகின்றது.

உளவியல் பார்வை

மனம் என்பது எண்ணங்களின் அழுத்தமான குறியீடாக உரைக்கப்படுகிறது. எப்பொருளை நோக்கும் பொழுதும், அதன் இணையாய் தோன்றும் நினைவலைகள் நம்மை பின்னோக்கி, கடந்துவந்த காலத்திற்குள் அங்கு நிகழ்ந்தவைகளுக்குள் இட்டுச்செல்லாமல் இருப்பதில்லை. அதை நாம் வெறும் நிகழ்வாய் காண்கிறோமா அல்லது நம் கால இட மாற்றத்தின் முக்கிய குறியீடாகக் கொள்கிறோமா என்பது நம் சிந்தனையின் வசமே.

பேருந்து நிறுத்தம் சென்று நிற்கும் சமயம், அங்கு நம்மை கடக்கும் பேருந்தின் உள்ளிருந்து வீசப்படும் ஒரு மனிதனின் பார்வை எங்கோ பார்த்த சலனத்தை உண்டு பண்ணாமல் இருப்பதில்லை. அது இரு ஜோடி கண்களின் தற்செயலான ஒரு சந்திப்புதான். ஆனால் அது தற்செயல் அல்ல என்னும் வாதத்தையும் நம்மால் வைக்கமுடியும். இத்தனை பரிச்சயமாய் ஒரு பார்வை, ஆழமாய் ஏதோ சொல்வதுபோல, முடிந்தால் ஒரு புன்னகையை அள்ளித் தாயேன் என்னும் கெஞ்சலை கொடுத்துவிட்டு நகர்வதை மறுப்பதற்கில்லை. அவ்வாறான ஓன்று அன்றைய முழுநாளையும் நம்மை தொந்தரவு செய்யாமல் விடுவதில்லை, அல்லது ஒய்வு நேரத்திலாவது வந்து போகும் கனவுகளில் ஒன்றாய் அமையாமல் போவதில்லை.

இப்படியான ஒரு வாதத்தையும் ‘தற்செயலாய் எதுவும் நடப்பதில்லை’ என்பதையும் ஆசிரியர் எல்லா கதைகளிலும் முன்வைக்கிறார். இதிலிருந்தே மாற்று மெய்மையையும் உருவாக்குகிறார். அதையே அவர் தன் கதைகளின் கோட்பாடாக்குகிறார்.

ஆசிரியர் பெரும்பாலான கதைகளில் தன்னை முன்னிலைப்படுத்தியே கதை படைத்திருக்கிறார். அதில் இயங்கும் கதாபாத்திரங்களில் முக்கிய கதாபாத்திரம் (Protagonist) எனப்படுவது எழுத்தாளரின் பார்வையிலும் கணிப்பிலுமாக நகர்கிறது. மற்ற பிற கதாபாத்திரங்கள் மைய கதாபாத்திரத்தின் துணைநிலை குணங்களைச் சுமந்து நடமாடுகின்றன. எல்லா கதைகளிலும் வரும் கதைசொல்லியாக வரும் கிருஷ்ணன், அவனின் நண்பர்களாகக் காட்டப்படும் இஸ்மாயில், எம் யுவன், சிவா போன்ற கதாபாத்திரங்கள் ஆசிரியரின் உணர்வுகளை ஒத்தியங்கும் பண்புகளைக் கொண்டிருக்கின்றனர். அவ்வாறே படைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. வித்தியாசம் உணர்த்தும், எதிர்நிலை கருத்து புனையும் கதாபத்திரங்களாக (Antagonist) சிலவற்றையும் முன்வைக்கிறார்.

ஆசிரியர் முக்கிய பாத்திரமாக உருவகப்படுத்தும் தன்னிலிருந்து, தன் உணர்வுகளை உடைத்து, பிரித்தெடுத்து, இணையாகவும் எதிராகவும் சமதளத்தில் மற்ற கதாபாத்திரங்களைப் பயணிக்கச் செய்கிறார். இது ஒரு வகையில் விவாதங்களுக்கான சுவாரசியத்தை உண்டுபண்ணுகிறது எனலாம். சில தர்க்கங்களை எண்களிட்டும் சொல்கிறார். யுவனின் இம்முறை, அனுபவங்களை மாற்று மெய்மையாய் கதை படைக்கும் உத்தி, தமிழ் இலக்கியத்திற்கு புதிது எனலாம்.

எல்லா குணநலன்களையும் ஒரே கதாபாத்திரத்தின் மீதே அடுக்குவதற்கு பதிலாய், அவற்றை உடைத்து, பற்பல பாத்திரங்களை படைக்கும் உத்தியை சக எழுத்தாளனுக்கும் அறிமுகப்படுத்துகிறார் யுவன் அவர்கள்.

தன்னை மட்டுமே பிரமாதமாய் கொண்டாடும் அல்லது தாழ்வாய் இறக்கிக்கொள்ளும் மனநிலை, தன்னை அடுத்தவர்கள் எவ்வாறு பார்க்கிறார்கள், தான் பேசுவதை எவ்வாறு எடுத்துக்கொள்கிறார்கள் போன்றதான மனசிக்கல்களைத் (PersonalityPersonality Disorderdisorder) தவிர்க்க ‘நான் என்னும் நிலை’யிலிருந்து விலகுதல் உளவியல் ரீதியாக ஒரு தீர்வாகக் காட்டப்படுகிறது. அவரின் ‘கருநிற மை’ சிறுகதை ஓர் எடுத்துக்காட்டு. இன்னும் பல கதைகளிலும் இம்மாதிரியான உளவியல் சிக்கல், அதை விடுவிக்கும் நோக்கு அனைத்தும் விரவிக்கிடக்கின்றன.

கதைசொல்லியாக வரும் கிருஷ்ணன், அவரின் மனைவி பத்மினி, பணியாற்றிய வங்கி சூழல் போன்றவை ஆசிரியரின் நிஜவாழ்வு தன்மையை சுட்டும் விதமாய் அமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

“எப்போதும் உன்னைப் பற்றியே நினைக்கிறாய்..” என்று இன்னொரு கதைசொல்லியாக வரும் இஸ்மாயில் சொல்கிறார்.

அதிகபட்சமான நினைவுகள் நம்மை சார்ந்தே இருக்குமானால் மன அழுத்தத்தின் பிடியில் இருப்பதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகம். ஆசிரியரும் அவ்வட்டத்துக்குள்ளே இயங்குவதாகக் கணிக்க இயலுகிறது.

கதைசொல்லியாக இருக்கும் ஆசிரியரின் இம்மாதிரியான உடைத்தெழுதும் பாணி, அவரின் படைப்புகள் அனைத்தையும் உள்வாங்கும் ஒரு வாசகனுக்கு, தன் மனசிக்கலை விடுவிக்கும் வியூகமாகவே, ஆசிரியர் இவ்வாறு எழுதிவருவதாகக்கூட படலாம். உதாரணமாய், ‘இடம் பெயர்தல்’ என்னும் கதையைச் சொல்லலாம். தன் வாழ்வில் காணாமல் போனதாகக் கூறப்படும் வருடங்கள் குறித்து எழுதியிருக்கிறார். அதை கதையாய் ஏற்றுக்கொள்வதை விட அனுபவ குறியீடாய் வாசிப்பது சுலபமாகவும் நேர்மையாகவும் உள்ளது.

பெரும்பாலான கதைகளில், ‘நான்’ என்னும் தன்மை இடத்திலிருந்து எழுதப்பட்டிருப்பது குறித்து, ஆசிரியரும் விளக்குகிறார், அது அவருக்கு எளிதாய் இருப்பதாக. கிருஷ்ணன், அவரின் மனைவி பத்மினி, இரு குழந்தைகள் என்ற குடும்ப நிலை, அவரின் வங்கி உத்தியோகம், வேலை மாற்றம், உயரதிகாரிகள், பணி சூழல, பிறந்து வளர்ந்த கிராமம், பள்ளி மற்றும் கல்லூரி வாழ்க்கை, நட்பு வட்டம் போன்றவை அவரின் அனைத்து படைப்புகளிலும் காணக்கிடைக்கின்றன.

இம்மாதிரியான அனுபவ எழுத்துகள் சமயங்களில் வாசிப்பு அனுபவத்தைப் பிரமாதப்படுத்துகிறது. நமக்கென இருக்கும் அனுபவங்களை அதனுடன் இணைத்துப்பார்த்து ரசிக்கவும் வருத்தப்படவும் மகிழவும் வைக்கின்றன. ஆனால் சலிப்பையும் சில பொழுதுகளில் மறுக்காமல் தருகின்றன. படித்ததையே மீண்டும் மீண்டுமாய் வாசிக்கும் ஓர் உணர்வுக்குள் வாசகனைப் புகுத்திப்பார்க்கின்றன. ஒரு மனசோர்வு ஏற்படுவதைத் தவிர்க்க இயலவில்லை.

கிருஷ்ணன், சிவா போன்று கதைசொல்லிகளாக வருகிறவர்கள் கதைகள் முழுமையும் தங்கள் அனுபவங்களைச் சொல்லிக்கொண்டேச் செல்கிறார்கள். கதைகளின் ஓட்டம், மொழிவளம் சுவாரசியம் கூட்டுகின்றன. வாசிப்பின்பமும் அதிகரிக்கிறது, ஆனால் முழுமையடைவதில்லை. கதையின் படிமம் என்று ஏதும் குறிப்பிட்டு சொல்லமுடியாத நிலையில், இவ்வாறான நவீனத்துவம் வாய்ந்த படைப்புகள் இலக்கியத்தில் ஏற்கப்படவேண்டிய முகமே.

எழுத்து மெய்மை

கவிதையானாலும் கதைகளானாலும் எப்படைப்பானாலும் யதார்த்தத்தைப் பறைசாற்றும் வண்ணம் அமைபவை விருப்ப வாசிப்புக்குள் அடங்குகின்றன. நினைவுகளின் இயல்பு நகர்வை நனவுகளில் உணர்வது, ஞாபக அடுக்குகளைக் கலைத்து கலைத்து அடுக்குவது, கனவுகளுக்கு உருவமும் உயிரும் கொடுப்பது, தன்னை விட்டு தான் வெளியே நிற்பது போன்றவை, மனித மனதின் மிகவும் நுட்பமான நிகழ்வுகளுள் ஓன்று. அதை தன் கதைகளின் வெவ்வேறு பரிமாணங்களின் மூலம், யுவன் சந்திரசேகர் அவர்கள் தானும் உணர்ந்து, நம்மையும் உணரவைக்கிறார். அனுபவங்களின் வழியாக இலக்கியத்தின் புதிய மெய்மையாய், மாற்று மெய்மையை படைத்திருக்கிறார் ஆசிரியர். தமிழ் இலக்கிய படைப்புலகின் ஆளுமைகளில் ஒருவராக, உளவியல் வழி, யதார்த்தத்தை மிகச் சிறப்பாய் கட்டமைத்திருக்கிறார் என்பதில் நமக்கு பெருமிதமே.

******************

கட்டுரை | எழுத்தாளர் அகிலா

(கருத்தரங்க கட்டுரை)

(உலகத் தமிழ் பண்பாட்டு மையம், பன்னாட்டு கருத்தரங்கு

டாக்டர் என் ஜி பி கலை அறிவியல் கல்லூரி, கோவை,

தலைப்பு : வைகை தமிழ் : எழுத்தாளர் யுவன் சந்திரசேகர்

இடம் : தியாகராசர் கல்லூரி, மதுரை)

(8.12.2017)

அறவி நாவல் : ஓர் அறிமுகம்

2023-08-22T10:25:00.002+05:30

அறவி நாவல்

(உரை: கவிஞர் நித்யா)

அறவி புத்தகம் வாங்க,

அறவி

கவிஞர் நித்யாவின் அறவி புதினம் குறித்த உரைக்குள் 'பெண்ணின் சுயம்' குறித்த ஒரு நீண்டதொரு அலசல் நிகழ்கிறது. இத்தனை அதிகமான கதாபாத்திரங்கள், பெண்ணின் உடலரசியல், குடும்ப அமைப்பு, ஆண் தோழமை என்ற பலவித அடுக்குகளுக்குள் இருக்கும் என்னுடைய 'அறவி' புனைவுக்குள் அநாயாசமாக சுயத்தைத் தேடியிருக்கிறார் உரையாசிரியர். அகம் சார்ந்து இயங்கும் பெண்களை அடையாளப்படுத்துகிறார். புனிதம் குறித்த அர்த்தப்படுத்துதல் சிறப்பு. 'வசந்த காலத்திற்குத் தயாராகும் இலையுதிர்க்காலம் போல' என்று குறிப்பிடுகிறார். ஒவ்வொரு பெண்ணுக்குள்ளும் நிகழ வேண்டிய உணர்வு இதுதான் என்பதை புதினம் சுட்டியிருக்கிறது என்று நான் நம்புகிறேன். நன்றிங்க நித்யா.

"விட்டு விடுதலை யாகிநிற் பாயிந்தச்
சிட்டுக் குருவியைப் போலே"

எனும் பாரதியின் குரலை, அறவியின் ஒற்றை குரலாய், நான் பதித்திருப்பதையே, 'விடுதலையாகி நிற்பாய்' என இவ்வுரைக்குத் தலைப்பாக்கி இருக்கிறார் நித்யா அவர்கள்.

அறவி புதினம் குறித்த ஒவ்வொருவர் உரையிலும் ஒவ்வொரு பார்வையை நான் உள்வாங்குகிறேன். நன்றியுடன் நான்..

****************************

விடுதலையாகி நிற்பாய் - நித்யா

..............................................................

"விட்டு விடுதலை யாகிநிற் பாயிந்தச்
சிட்டுக் குருவியைப் போலே"
-பாரதியார்

விடுதலை என்பது என்ன? சுதந்திரம் என்பது என்ன? எதிலிருந்து விடுதலை? எதற்காக? யாரிடமிருந்து? அதிலும் ஒரு பெண்ணுக்கான சுதந்திரம் எதுவாக இருக்கும்? ஒரு பெண்ணுக்கு சுதந்திரம் யாரிடமிருந்து பெறப்படுகிறது? பெரும்பாலான நேரங்களில் சுதந்திரம் என்பது தனக்குத்தானே வழங்கிக் கொள்வதாக அமைகிறது. குடும்ப அமைப்போ, சமூக அமைப்போ தரக்கூடியதைக் காட்டிலும், நமக்குள் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கும் அகப் போராட்டத்தில் வென்றோ, தன்னுள் ஒளிந்து கொண்டிருக்கும் தனது வலியை சத்தமிட்டு அழுது தேற்றவோ சுதந்திரம் தேவைப்படுகிறது.

எத்தனை குடும்பங்களில் பெண்கள் தனக்காகவும் வாழ்கிறார்கள் என்று கணக்கிட்டால் பெரும்பாலும் விழுக்காடு குறைவாகவே இருக்கும். பெண் என்பவள் ஒரு சுயம். அவள் அம்மாவோ, மனைவியோ, மகளோ, மருமகளோ மற்றும் பெயர்களும் அவற்றிற்கான பொறுப்புகளோ அல்ல. ஆனால் பெண் என்பவள் பெரும்பாலும் மேற்சொன்ன பிம்பங்களுக்குள்ளே தான் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கின்றாள். அவளுக்கான படிப்பினை அவளை அப்படித்தான் வார்த்தெடுக்கிறது.

இந்நாவல் மூன்று தலைமுறைப் பெண்களையும் அவர்களுக்கிடையேயான உறவுமுறை, பிணக்குகள், படிப்பினைகள் பற்றியும், பெண்களுக்குக் கிடைக்கும் கல்வி எப்படி தன் பார்வையை மட்டுமல்லாது, தனது முந்தைய தலைமுறையையும் அவர்களின் பார்வையையும் மீட்டெடுக்கிறது, குடும்ப வாழ்க்கை பெண் சார்ந்தும், பெண்ணைச் சிதைத்தும் தன்னை எப்படி வடிவமைக்கிறது என்பது பற்றியும் பேசுகிறது. செல்லம்மா என்னும் ஆச்சி, அவளது பேத்தி தேவகி, தேவகியின் தோழி வசு, அவர்களுக்கிடையே நிகழும் கடிதப் பகிர்வு, கடிதத்தின் மூலம் தேவகியும் வசுவும் தங்கள் உணர்வுகளைப் பகிர்ந்துகொள்வது, தேவகி மற்றும் வசுவின் குடும்பங்கள், தேவகியின் மகளான யமுனா தனது தாயின் குழந்தைப்பருவ வலியைக் களைவது, யமுனாவின் திருமண உறவு முறிவு மற்றும் திருமண உறவு குறித்த புரிதல், வசுவின் இளைய மகன் சரவணனுடன் யமுனாவின் புதிய பயணம் என்று பயணப்படுகிறது. மேலும் அறவி நம்மை திருச்செந்தூரிற்கும், இங்கிலாந்துக்கும் அழைத்துச்செல்கிறாள். வீடு என்பது செங்கற்களால் மட்டுமானதல்ல, வீட்டில் பெண் தனது உணர்வுகளையும், உணர்ச்சிகளையும் நிரப்பிவைக்கிறாள். வீடென்பது அவளது ஆளுமை என்றும் அவ்வீடுடனான அவர்களது பிணைப்பு பற்றியும் பேசுகிறது இந்நாவல்.

பெண்ணுடல்:

சிறுவயதில் உடல் உறுப்புகள் பற்றிய எந்தவொரு அறிவும் இல்லாத எப்படி மற்றவர்கள் தன்னை தொட அனுமதிக்க வேண்டும், ஓர் ஆண் தன்னைத் தொட்டால் அது தவறு என்ற புரிதல் இல்லாத சிறுமி. தனது பெற்றோரை இழந்து தனது ஆச்சி செல்லம்மா வீட்டில் வசிக்கும் சிறுமி தேவகி காய்ச்சலுற்ற பலவீனமான நிலையில் உறங்கிக்கொண்டிருக்கும்போது கொடிய மிருகத்தால் காயப்படுத்தப்படுகிறாள். ஆனால் காயப்பட்டது என்னவோ அவள் மனம்; அவளது குழந்தைப் பருவம்.

தன் அனுமதியின்றி தன்னுடைய உடலில் நிகழ்த்தப்படுபவை அனைத்துமே மனதை பாதிப்பவை, உடலோடு சேர்ந்து மனதையும் சிதைப்பவை.

தன்னைத் தொடுவது தன்னுடைய பெரிய மாமன் என்று அறிந்தும், எதற்காகத் தன்னை இப்படித் தொடுகிறான் என்று தெரியாமலேயே அன்று அந்த நிகழ்வு அவளுக்கு நடந்தேறுகிறது. ஒரு நாள் மட்டுமா? தொடரும் அந்த மோசமான நிகழ்வால் தேவகி எத்துணை பயந்து போகிறாள்… அவள் கண்களில் தெரியும் அந்த மிரட்சி எத்தனை கேள்விகளை முன்வைக்கிறது. சிறுநீரகப் பாதையில் ஏற்பட்ட தொற்றால் வேதனை? எதனால் இப்படி ஆனது என்ற புரியாமை. இன்னும் தேவகிகள் இதே கேள்விகளோடு தான் நம்மை மிரள மிரளப் பார்க்கிறார்கள்.

தனக்கு நடந்தது தவறு என்று தெரியாமலும், தன்னை மாமா இப்படி அணுகிவிட்டாரே என்ற குழப்பத்திலும் தவிக்கிறாள். அதைத் தனது ஆச்சியிடம் சொன்னால் மாமா உறவு இல்லாமல் போய்விடும் என்ற பயத்தில் உண்மையைச் சொல்லாமல் தேவகி தவிர்க்கிறாள்,- மனதளவில் பாதிக்கப்படுகிறாள்.

சிறுவயதிலேயே பாலியல் துன்புறுத்தல் மற்றும் வன்முறைகளைக் கையாளும் குழந்தைகள் மனரீதியாக அதிகம் பாதிப்படைகிறார்கள். ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு வகையான அழுத்தத்தோடு பாதுகாப்பற்ற மனநிலையிலேயே வாழ்கிறார்கள்.

அதனால் ஒவ்வொரு இரவிலும் கனவுகள் வருகின்றன. அவள் உடல் காயப்படுத்தப்படுகிறது. அவளது பயந்து மிரள்கிறாள்.

“என்னைய.... என்னைய.... யாராவது காப்பாத்துங்க” என்று தேவகி மட்டுமா குரல் எழுப்புகிறார். அது ஒரு தேவகியா எத்தனை தேவகிகள், வாசுகிகள், வசுமதிகள் என்று எத்தனை எத்தனை பெண்கள்.

பெரும்பாலும் அனைத்து வகையான குற்றங்களும் உடலின் பேரிலும், காதலின் பேரிலும் நிகழ்த்தப்படுகின்றன. நான் உன்னை நேசிக்கிறேன் என்பதில் தொடங்கும் அன்பு உடலைக் கைப்பற்றுவதற்கான ஏற்பாடாகத் தான் இருக்கிறது. பெண் ஒருபோதும் தானாக வாழ அனுமதிக்கப்படுவதேயில்லை. சுயம் தொலைத்த சூழ்நிலைக் கைதியாகவே அவள் வெவ்வேறு உறவின் பெயர்களில் வலம் வருகிறாள். அப்பெயர்கள் தருகின்ற பொறுப்பு, அங்கீகாரம் என்று அதற்குள்ளாகவே தன்னை நிறுத்தி வைக்கிறாள். அதிலேயே நிறைந்து கரைந்து போகிறாள், பிறகு நான் தனி மனுஷி தனக்கென்று தனி விருப்பு வெறுப்புகள் இருக்கின்றன என்பதை மறந்து சுயம் தொலைத்தவளாகவே வாழ்ந்து மாண்டும் போகிறாள்.

வசுவும் அப்படித்தான்… தன்னுடைய நெருங்கிய தோழி தேவா மன வளர்ச்சி குன்றிய ஓர் ஆணைத் திருமணம் செய்யப்போகிறாள் என்பதைத் தடுத்து நிறுத்த முற்பட்ட வசு, திருமண உறவில் உடல் இணைவு எத்தனை முக்கியம் என்பதை உணர்ந்த, தன் தோழிக்கு அநியாயம் நடக்கக்கூடாது என்பதை உணர்ந்த வசு தான் பின்பு தனக்கு அநியாயம் நடக்கிறது. அதை நாமே அனுமதிக்கிறோம் என்பதை மறந்தவளாகிறாள்.

மறுத்தல், வேண்டாம், பிடிக்கவில்லை என்று சொல்வதெல்லாம் தவறானதே என்ற கருத்து பிம்பம் நம்மிடையே நிலவிவருகிறது. பிடிக்காத உடையை, பிடிக்காத உணவை, பிடிக்காத படிப்பை, பிடிக்காத வேலை, பிடிக்காத உறவு என்று பிடிக்காததைச் செய்து கொள்கின்ற, ஏற்றுக்கொள்கின்ற மனோபாவம் நாளடைவில் மன அழுத்தத்தையும், சுயத்தை இழப்பதற்கான அச்சாணியாகவும் மாறக்கூடும்.

தனக்கு ஒன்று வேண்டாம் என்று மறுப்பது சுயத்திற்கான ஆரோக்கியமான விடயம்… அதே போல தனக்கு ஒன்று வேண்டும் என்று கேட்பதும், தனக்கு என்ன வேண்டும் என்கின்ற தெளிவும் தான் சுயத்தை மேம்படுத்துகிறது. சுயத்தை இழந்து செய்யப்படுபவை அனைத்தும் சலிப்பையே தரும்.

நவீன பெண்கள்

21 ஆம் நூற்றாண்டுப் பெண்களுக்கு தனக்கு என்ன வேண்டும் என்கின்ற தெளிவு இருக்கிறது. உறவுகள் குறித்தும், திருமணம் குறித்தும் அவர்களிடையே புரிதல் இருக்கிறது. திருமணம் என்பது ஒரு சாதனை அல்ல. அனுசரித்துக் கொண்டேயிருப்பது ஒன்றும் புனிதம் அல்ல என்ற நோக்கை கல்வி அவர்களுக்கு வழங்கியிருக்கிறது. அப்படிப்பட்ட பெண் தான் யமுனா… அவளது தாய் தன்னுடைய திருமண முறிவு குறித்துக் கவலையுற்று, “யம்மு நான் வாழ்ந்த இந்த அறவி வாழ்வை நீயும் முன்னெடுத்து விடாதே. அது ஒரு கொடுங்காலம் பெண்ணுக்கு” என்ற போது, “அம்மா இப்போது பெண்களின் உலகம் மாறிவிட்டது. ஒவ்வொருவரும் எங்கள் தனிப்பட்ட உரிமைகள், விருப்பங்கள் பொறுப்புகள் தாண்டி தனிமனிதர்களாக வாழக் கற்றுவருகிறோம் என்று கூறுகிறாள்”. உண்மை தானே!

தனிமனிதராக நாம் நம்மை உணர வேண்டியது அவசியமும் கூட. ஆனால் யமுனாவைப் போல் வசுவாலும், தேவகியாலும் யோசிக்க முடியமா? அல்லது செல்லம்மாவால் தான் முடியுமா? அவர்களுக்கு இப்படி யோசிக்கவேண்டும் என்று கூடத் தெரியாமல், தன்னை ஒரு குடும்ப அமைப்புக்குள் இருத்தி, ஏதும் அற்றவர்களாக ஆனவர்கள். இது தலைமுறை தலைமுறையாகக் கடத்தப்படும் உணர்வுச் சங்கிலி. இதிலிருந்து அறுபட்டு புதிதாகத் தன்னை மீட்டெடுக்கக் கல்வி என்னும் ஆயுதம் தான் உதவும்..உதவியது.. உதவுகிறது.

கற்றோருக்குச் சென்ற இடமெல்லாம் சிறப்பு மட்டுமல்ல…

கற்பவரால், கற்றலால் தான் தன்னைப் பற்றிய சிறப்பை உணரவும் முடியும்.

அதற்கு நாம் சற்று நமது வட்டத்திலிருந்து வெளிவந்து சிந்திக்கவேண்டும். ஏன், எதற்கு, எதனால் என்று கேள்விகள் கேட்கவேண்டும். கேள்விகள் தான் மாற்றத்தை அசைத்துப்பார்ப்பவை. கேட்கப்படும் கேள்விகள் பெறுவது விடைகளை மட்டும் அல்ல, புதிய பார்வையை, புதிய அணுகுமுறையை, புதிய தலைமுறையை…

அப்படித்தான் ஈரோட்டுக்கிழவன் கேட்டான், “பெண் ஏன் அடிமையானாள்” என்று… விடைகள் கிடைத்தன, கிடைத்துக்கொண்டே இருக்கின்றன. இன்னும் கிடைக்கும் இப்போது கேள்விகள் ஒன்றானாலும், கேட்கப்படுகின்ற குரல்கள் நிறைய. அந்தக் குரல்களில் ஒரு குரலாகத்தான் யமுனாவும், அதற்கான விடையாகத்தான், தன்னுடைய தாயை மீட்டெடுக்கிறாள்.

தன்னைப் பற்றியும், தன் சுயத்தைப் பற்றியும், தனது வலியையும், கடந்தகாலத்தையும் ஏற்றுக்கொள்ள மெல்லப் பழகும் தேவகி, தன்னுடைய தோழியான வசுவிற்கு ஒரு புதிய பார்வையை, குடும்பத்திற்காக வாழ்ந்தது போதும் உனக்காகவும் வாழக் கற்றுக்கொள் என்கிறாள்.

பெண்ணின் குடும்ப அமைப்பு

தன்னுடைய கணவன், மகள், மருமகள் பேரக்குழந்தைகள் அனைவரையும், காலை உணவு, மதிய உணவெல்லாம் அளித்து அவர்களைத் தயார்படுத்தி அனுப்பும் வசு தன்னையும் தயார்படுத்த மறந்தேபோகிறாள். தனக்கும் வயிறு இருக்கிறது அதற்கும் உணவளிக்கவேண்டும் என்பதை மறந்தவளாக தன்னை விட வீட்டுவேலைகளுக்கு முக்கியத்துவம் அளிப்பவளாக சுயம் தொலைத்தவளாக மாறியிருக்கிறாள் தன்னை உணராமலே.

இந்தச் சமூகம், குடும்ப அமைப்பு பெண்ணை எப்படி வைத்திருக்கிறது? உணர்வுச் சுரண்டல், உழைப்புச் சுரண்டல் என பெண்ணை அவளது பலம் கொண்டும் அவளது பலவீனம் கொண்டும் கட்டமைத்திருக்கிறது. இது தகவமைத்துக்கொள்ளவேண்டிய, கொண்டிருக்கின்ற காலம்.

உடலுறவில் ஈடுபட்டால் ஏற்படும் பிரச்சனைகளை அறிந்தும் அதனால் உடலும் மனமும் பாதிக்கப்படுகிறது என்பதை உணர்ந்தும் வசு தனது கணவனுக்கு இணங்குகிறாள். பிறகு தொடர் இரத்தப்போக்கு மாத்திரைகள் என்று அவதியுறுகிறாள். பிறகு தேவகியுடனான கடிதப் பரிமாற்றம், தன் உடலுக்கு செவி சாய்க்கும் விழிப்பைத் தருகிறது.

கணவனாக இருந்தாலும் அனுமதி பெற்றே அணுகவேண்டும் என்ற சட்டமும் புரிதலும் இல்லாத காலம். பெண் உடல் ஆணின் தேவைக்காக என்பதை மறுக்காத பெண் சமூகம். நாள் முழுக்க வீட்டு வேலைகள் செய்து, அனைவரது தேவைகளையும் பூர்த்திசெய்து களைத்து சலித்த பெண்ணுக்கு இரவும் அவளது உடலும் அவளுடையது இல்லை என்பது எத்தகைய வேதனையைத் தரும். கணவன் தான் என்றாலும் உடலுறவால் தன் உடல் பாதிக்கப்படுகிறது என்பதை அறிந்தும் மறுப்பு சொல்லாதது வசுவின் குற்றமென்றாலும், அப்படியான ஒரு படிப்பினையைத் தானே அவளது முந்தைய தலைமுறைப் பெண்கள் கற்றுத்தந்திருக்கிறார்கள். ஆனால் இப்போது வசுவும், அம்மாக்களும் அதிலிருந்து மீளவும், மாறவும் முயல்வதே சற்று ஆறுதலளிக்கிறது.

வசு அறுவைசிகிச்சை செய்து கொள்கிறாள். அதனால் தன்னுடைய கணவன் வேறொரு பெண்ணோடு தினமும் இருந்துவருகிறான் என்று அறிந்து அதை அறிவோடு அணுகி முற்றுப்புள்ளி வைக்கிறாள். அதன் பிறகான நாட்களில் வசுவின் கணவர் இறந்துவிடுகிறார். இழப்பு என்பது வெறுமையை நிறைத்துச்செல்கிறது ஏன் எப்படி இனி என்ன செய்வது என்று கலங்கவைக்கிறது. வசுவும் தனித்துக் கலங்கிக்கொண்டிருக்கும் போது பெங்களூரில் தனியாக வசிக்கும் வசுவின் இளைய மகன் தன்னோடு வந்துவிடும்படி அழைக்கிறான். வசு தன்னை மாற்றிக் கொள்ள அவளது இளைய மகனான சரவணன் உதவுகிறான். ஆனால் முதலில் மாறியது அவன் தான். தன்னுடைய கூண்டை விட்டு வெளிவந்ததும், தனது காதலால் அவன் கற்றுக் கொண்ட விடயங்களுமே அவனுக்கு வாழ்வைப் பற்றிய தரிசனத்தைத் தந்தன. தன் அம்மா இன்னும் காணாத உலகை அறிமுகப்படுத்துகிறான்.

மேலும் கூண்டுக்குள் இருப்பதைப்போலவே அதிலிருந்து வெளிவந்து வாழ முற்படுவதும் சற்றுக் கடினம் தான். தனக்குச் சிறகிருப்பதை மறந்ததும், அந்த செளகர்ய வாழ்விற்குப் பழகியதும்தான் அதற்குக் காரணம். அதன் பிறகு பறப்பதும், புதிய வெளியைக் கையாள்வதும் முயற்சியினாலும் விருப்பத்தினாலும் நிகழ்வது.

அது தான் வசுவுக்கும் நேர்கிறது. தனது இளைய மகனோடு பெங்களூர் வந்த பிறகு அனைத்துமே புதிதாகத் தெரிகிறது. புதிய உலகம் அவளை இரு கைக்கூப்பி வரவேற்கும் போது சற்று மிரள்கிறாள். பிறகு ஒவ்வொன்றாகக் கற்றுக்கொண்டாலும், பெங்களூர் வந்த பிறகு, தனது ஆளுமை பொருந்திய தான் கட்டமைத்து உருவாக்கிய வீடு தன் கையைவிட்டுத் தனது மருமகள் ஆளுமைக்குச் செல்வதைத் தாங்கமுடியாது தவிக்கிறாள். அம்மாக்கள் இப்படித்தான்… தான் இல்லையென்றால் வீட்டில் ஒன்றும் சரியாக நடக்காது என்பதை நம்புபவர்கள். நம்பப் பழக்கப்படுத்தப்பட்டவர்கள். வீட்டில் உள்ள அனைவரது தேவைகளையும் தன்னைத் தவிர யாராலும் சரியாக கவனிக்க இயலாது என்று எண்ணிக்கொள்பவர்கள். உங்க அம்மா இல்லைனா வீடு நல்லாவே இல்லடா என்று கணவனும், பிள்ளைகளும் சொல்வதில் அவளுக்கு அத்தனை பெருமிதம் வாய்க்கிறது. “ஒரு வேலைக்காரி போலத்தான் நா இந்த வீட்ல இருக்க”னு சொல்லும் அம்மாக்கள் மறைமுகமாக, தான் இல்லாமல் அனைவரும் சற்றுத் தவிக்கும்படி செய்துவிடுகிறார். வசு சரவணனோடு வந்தபிறகு, அவள் செய்த வேலைகளைச் செய்ய நான்கு வேலையாட்கள் வைத்திருந்தார் வசுவின் மருமகள். அவளது ரசனைக்கு ஏற்ப வீட்டைச் சிறிது மாற்றியிருந்தாள்.

வசுவும் தேவாவும், சரவணனுக்கும் யமுனாவிற்கும் திருமணம் செய்து வைக்க விரும்புகிறார்கள். வசு பெங்களூர் வந்த பிறகு, யமுனாவிற்குத் தனது கணவனுடனான விவாகரத்திற்குப் பிறகு , சூழ்நிலை ஏதுவாக அமைகிறது. கடிதத்தில் தொடர்ந்துகொண்டிருந்த தோழிகளின் உணர்வுப் பரிமாற்றம் சரவணனோடு வந்த பிறகு இணையத்தின் வழியாகத் தொடர்ந்து, அது சரவணனும் யமுனாவும் இணைய உதவுகிறது.

வசுவும் சரவணனும் இங்கிலாந்து செல்வது என்றும், அங்கேயே தங்கி சரவணன் தன்னுடைய பணியைத் தொடர்வது என்றும் முடிவெடுக்கிறார்கள். ஆனால் ஏனோ வசுவிற்குத் தன்னுடைய வீட்டிற்கே சென்று விடவேண்டுமென்றும் தன் மிச்ச நாட்களை அங்கேயே கழித்துவிடவேண்டும் என்று நினைக்கிறாள்.

ஆனால் நிலைமை வேறுவிதமாக இருக்கிறது. வீட்டில் இருப்பவர்கள் இனி வசு வரமாட்டாள் என்று வீட்டை அவர்களுக்கேற்றபடி மாற்றியிருக்கிறார்கள். தங்கள் வாழ்வில் வசுவின் இல்லாமயை எளிதாக ஏற்றுக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இத்தனை நாளாய் வசு வலம் வந்த வீடு வசுவின் மருமகள் அதிகாரத்திற்குள் வந்தது. இதை வசு தன்னுடைய வீட்டிற்குச் சென்றதும் உணர்கிறாள். தான் ஒரு விருந்தாளி என்ற உணர்வு மேலெழும்புகிறது. தான் இனி யாருக்கும் தேவையில்லை என்று உணர்கிறாள் .

அம்மாக்கள் தங்களது உலகத்தை வீட்டிற்குள் உருவாக்குபவர்கள். வீட்டினுள் இருக்கும் ஒவ்வொரு பொருளும் சுவர்களும் அவர்களோடு உரையாடுபவை. ஒவ்வொரு வீடும் வீட்டின் அறைகளும் பெண்ணின் கனவுகளையும், ஆசைகளையும், ஏக்கங்களையும் வலிகளையும் ஏமாற்றங்களையும் நிறைத்துக்கொண்டிருப்பவை. வீடு அவளது ராஜ்ஜியம். அது பறிபோன பின்னான இழப்பு, தனது குழந்தைகளுக்கென்று ஒரு துணை வாய்த்துவிட்டது. இனி என் துணையோ இருத்தலோ, தேவையில்லை என்ற நினைப்பு, தான் ஒரு ராணியாக வலம் வந்த வீட்டில் ஏதோ ஒரு விருந்தாளி போல இருக்க விரும்பாததோ. ஏதோ ஒன்று அவளை இவ்வுலக வாழ்விலிருந்து அழைத்துச்சென்றுவிட்டது. தேவா தனது நெருங்கிய தோழியை இழந்துவிட்டாள்….

வசுவின் இழப்பு தேவாவை பாதிக்கிறது. ஆனால் வாழ்வின் மீதான புதிய பார்வை, பக்குவம் அவளை அந்த இழப்பை ஏற்றுக்கொள்ளப் பழக்குகிறது.

வாழ்தல் இனிதே

தேவாவிற்கும் ராய்ஸிற்கும் இடையிலான உறவு கவிதை போன்று இருக்கிறது. இளங்கவிஞனின் முதல் கவிதை போன்று. ஒரு ஆணுக்கும் பெண்ணுக்குமான உறவு உடல் சார்ந்தோ பெயர் சார்ந்தோ இருக்கவேண்டிய அவசியமில்லை.

மனதின் இளைப்பாறலுக்காக, பகிர்தலுக்காக, சக மனித வாஞ்சையுடனான தேநீர் கணங்களாக, ஞாபகங்களை மீட்டெடுக்கும் நடை பயண உறவாக, கடந்த கால ஆழங்களில் இருந்து மீட்டெடுக்கும் காப்பானாக இப்படிச் சொல்லிக்கொண்டே போகலாம்.

ராய்ஸிற்கும் தனது கடந்த கால வலியை தேவகியோடு பகிர்ந்ததன் மூலம் சரிசெய்துகொண்டார். ராய்ஸின் போர்க்கால நிகழ்வுகள், உடல்கள் கதறல்கள், உடல்மீது நிகழ்த்தப்பட்ட வன்முறைகள், தங்கள் குழந்தைப் பருவத்தை இழந்த சிறுமிகள் என அனைத்திலிருந்தும் வெளிவர தேவகியுடனான பகிர்வு உதவி செய்தது. ராய்ஸின் கடந்தகாலம் தேவகியைத் தனது கடந்த காலத்திலிருந்தும் வெளிவர உதவி செய்தது. தேவகி தனக்கு நேர்ந்ததை ஏற்றுக்கொள்ளவும், தனக்குள் காயப்பட்டு மருகிக்கொண்டிருந்த சிறுவயது தேவகியைத் தேற்றவும் கற்றுக்கொண்டாள்.

வாழ்க்கை இப்படித்தான். கடந்த காலத்தோடு முடிந்துவிடுவதில்லை. அது நீண்டு கிடக்கிறது. வசந்தகாலத்திற்குத் தயாராகும் இலையுதிர்காலம் போல…. அப்படி ஒரு புரிதல் தரிசனம் தான் இங்கிலாந்து சென்றதும் தேவகிக்கு வாய்த்தது.

வாழ்தல் இனிதே….

அறவியுடன் ஒரு பயணம்

இறுதியாக, ஒவ்வொருவரும் தனக்காக நேரத்தை ஒதுக்கிக்கொள்ளவேண்டும். ஒவ்வொரு நாளும் தனக்குப்பிடித்த விடயங்களையும் செய்யவேண்டும். பேணுதல் சுயத்திலிருந்து தான் மலர வேண்டும்.

தனக்குப் பிடிக்காததை மறுக்க வேண்டும். சமையலறை வீடு தாண்டி ஓர் உலகம் இருக்கிறதை உணர வேண்டும். அதற்குக் குடும்பம் ஒத்துழைக்க வேண்டும். ஏனெனில் இவ்வாழ்க்கை சார்ந்ததும் இணைந்ததுமானது. காலம் காலமாக நிலவிவரும் பெண்கள் குறித்தான, பெண்களுக்கான கலாச்சாரம், பண்பாடு ஆகியவற்றைப் பெண்கள் தங்கள் தலைமுறைக்கேற்றபடி அமைத்துக்கொள்ளவேண்டும்.

பெண்ணுக்கான பற்றுதல் என்ன? அவள் தன் வாழ்க்கையை எதனோடு பிணைந்து வைக்கிறாள்? தன்னை எதைக் கொண்டு கட்டமைக்கிறாள் அவளது தேடல் என்ன? எதை அவள் இழக்கிறாள் என்ற கேள்விகளும் அதற்கான விடைகளுமாக அறவி நம்மை ஒவ்வொரு பக்கமாக அழைத்துச் செல்கிறது.

அறவியுடனான இந்தப் பயணத்தில் நாம் அறிந்து கொண்டதும் புரிந்து கொண்டதும் ஏராளம். தம்மைப் பற்றியும் அம்மாவின் சுதந்திரத்தில் எத்தனை எத்தனை சிக்கல்கள் பின்னப்பட்டிருக்கின்றன என்பதும் பெண் எப்படி எல்லாம் தன்னையும் தன்னைக் கொண்டு பிறரையும் மீட்டெடுக்கிறாள் என்பதுமாகும்.

அறவியை நாவலாகத் தந்த அகிலா அம்மாவிற்கும்,

சிறந்ததொரு படைப்பைத் தந்த

காலச்சுவடுக்கும் நன்றி..

*************************

பெண் எழுத்தும் சிறுகதைகளும் | கட்டுரை

2023-08-11T12:48:00.013+05:30

பெண் எழுத்தும் சிறுகதைகளும்

(9.8.2023 அன்று கோவை கிருஷ்ணம்மாள் கல்லூரியில் நடந்த
சாகித்ய அகாடெமி கருத்தரங்கக் கட்டுரை)

Women’s Writing and Short Stories
Sahitya Akademi
Nari Chetna programme

பெண் எழுத்தும் சிறுகதைகளும்

(படைப்பாக்கம்: து. அகிலா
எழுத்தாளர், மனநல ஆலோசகர்
கோயம்புத்தூர்)

பெண் எழுத்து

பண்பட்ட அறிவார்ந்த சமூகம் என்பது தனி மனிதனின் விருப்பங்கள், முன்னெடுப்புகள், ஏமாற்றங்கள், மனமுறிவுகள், மகிழ்ச்சிகள், வருத்தங்கள் போன்ற அகவெளிபாடுகளை மட்டுமன்றி, சடங்குகள், சம்பிரதாயங்கள் அவற்றின் மீதான மதவொழுக்க கோட்பாடுகள், வர்க்கரீதியான பாகுபாட்டுக் குறியீடுகள், சாதீய நிலைபாடுகள், மொழி மற்றும் வரலாற்றுக்கூறுகள் என்று புறவயப்பட்ட கட்டமைப்புகளையும் சுமந்துக்கொண்டே இயங்குகிறது. காலம்காலமாய் அவன் படைக்கும் இலக்கியங்களும் மனிதனையும் அவன் இயங்கும் இச்சமூகத்தையும் குறித்து பேசிவருவதும், அதன் வழியே மொழி அதன் திண்ணத்துடன் வளர்ந்து வருவதும் கண்கூடு.

படைப்புலகில் பெண்கள் எழுதும் படைப்புகளின் அவசியம் குறித்து நாம் பேசவேண்டியுள்ளது. இங்கு இரண்டு கண்ணோட்டங்களை எடுத்துக் கொள்வோம்.

ஒன்று, ரஷ்ய எழுத்தாளர் பியோதர் தஸ்தயேவ்ஸ்கியின் எழுத்துகள் குறித்து நாவலாசிரியர் துர்கனேவ் சொல்லும்போது, ‘அவரின் கதைகளில் இருக்கும் தத்துவார்த்த மனநிலை, நமக்குள் நிறைய கேள்விகளை எழுப்பிவிட தவறியதில்லை’ என்கிறார். ஒவ்வொரு படைப்பும் இவ்வாறான கேள்விகளை எழுப்ப தவறுவதில்லை. அதுதான் அந்த படைப்பின் மிகப்பெரிய உன்னதம்.

இரண்டு, கட்டுரையாளர் ஜோசப் பிராட்ஸ்கி (Josepy Brodsky) ‘Less Than One: Selected Essays’ என்னும் கட்டுரையில், 'படைப்பாளியின் சுயம் வெளிபடாத படைப்புகள் இல்லை' எனச் சொல்கிறார்.

இவ்விருக்கூற்றுகளையும் சரிவர நாம் நோக்கும்போது, ஒரு படைப்பாளியின் பால் பாகுபாடும் இதில் சில விழுக்காடுகள் பங்கேற்கும் உண்மை புலப்படும். பெண் படைப்பாளியின் சுயம் பெண்ணாகவே, பெண் உணர்வாகவே வெளிப்படும் என்பதும், அத படைப்பில் அவர் நம்முள் எழுப்பும் கேள்விகள் பெண் குறித்த புரிதலுக்கு நம்மை இட்டுச்செல்லும் என்பதும் உண்மை.

இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கக் காலங்களில் பெண்களின் நிலை, பெண்கல்வியின் அவசியம், பெண்சிசு கொலை, குழந்தை திருமணம், வரதட்சணை கொடுமை, ஆணாதிக்க சிந்தனை, பெண்ணடிமைத்தனம், குடும்ப வன்முறை போன்றவற்றைப் பற்றி பெண்கள் பேசவேண்டிய எழுதவேண்டிய அவசியங்கள் இருந்தன. பெண்கள் தீவிரமாக எழுதத் தொடங்கிய காலகட்டமும் அதுதான். பெண் சமூக உளவியலை, பெண் படைப்பாளிகளால் நேர்த்தியாக தங்கள் படைப்புகளில் வைக்க முடிந்தது எனலாம். இம்மாதிரியான பெண்ணெழுத்துகளின் மூலமே பெண் குறித்த சமூக பார்வைகள் நமக்கு அதிகமாய் கிடைக்கப்பெறுகின்றன என்றும் கூட சொல்லலாம். இதுதான் பெண்ணெழுத்தின் அவசியம்.

கவிதைகளில் பெண்ணுக்கான படிமங்களாய் உறைந்திருந்த மலர், நிலா, நாணம், மென்மை, கற்பு போன்ற சொற்கள் இன்று அர்த்தமற்றதாக மாறி காலங்கள் ஆகின்றன. எண்பதுகளில் எழுதிய மூத்த பெண் கவிஞர்கள் இரா மீனாட்சி, திரிசடை, கிருஷங்கனி போன்றோரின் கவிதைகளே அதற்கு சான்றாகி, அதன் பின்னான சுகிர்தராணி, சல்மா, குட்டி ரேவதி போன்றோரின் விளிம்புநிலை பெண்களைக் குறித்த கவிதைகள் பெண்ணெழுத்துலகில் பல மாற்றங்களைக் கொண்டு வந்தது எனலாம். பெண்ணின் படைப்புலகம், அவர்கள் எழுதும் புனைவுகளில் பெண்ணுலகின் அழகியலையும் அறவியலையும் மட்டுமல்லாமல் அவர்களின் ஆக்ரோஷ உலகையும் வெளிப்படுத்தியதைக் காணலாம்.

இருபத்தொன்றாம் நூற்றாண்டின் தொடக்க காலங்களில் சமகால பெண்களின் சமூக பிரச்சனைகளான, அதாவது பெண்கள் படித்து, வேலைக்குச் செல்லத்தொடங்கியிருந்த ஒரு காலகட்டம் அது.. பாலியல் வன்முறை, விவாகரத்து, இரண்டாம் விவாகம், போன்றவற்றைக் கொண்ட படைப்பாக்கங்கள் வரத்தொடங்கின. இன்றைய பெண் எழுத்துகளில் பெண்ணை புரிந்துக்கொள்ளவே முடியாது என்னும் கோட்பாடுகளை உடைக்கும்வண்ணம், பெண்ணின் மனம் சார்ந்த வெளிபாடுகளும், உடல் அரசியலும், பணியிடம் சார்ந்த பாலியல் சீண்டல்கள், குழந்தை பெறுதல் குறித்த விழிப்புணர்வு, தனியொரு பெற்றோராய் சமூகத்தில் வாழுதல் போன்றவைக் குறித்து வெளிப்படையாக படைப்புகள் மூலம் பேசப்படுகின்றன.

சமகால தமிழிலக்கியத்தில் பெண்களால் படைக்கப்படும் புனைவுகளில் எழுத்துமுறை மாற்றங்கள் ஆச்சரியப்படுத்துகின்றன. நவீனத்துவத்தின் கூறுகளைத் தங்கள் எழுத்துகளில் கையாளுவதில் பெண் படைப்பாளர்கள் தனி கவனம் கொள்கிறார்கள். வரவேற்கத்தக்க மாற்றங்களை இன்றைய பெண் எழுத்துலகம் கண்டு வருகிறது.

பெண்களின் சிறுகதையுலகம்

“ஒவ்வொரு முறையும் ஒரு பெண் தனக்காக எழுந்து நிற்கும்போது, அவள் பெண்ணினம் முழுமைக்காகவும் எழுந்து நிற்கிறாள்.”

என்கிறார் எழுத்தாளரும் பெண்ணியலாளருமான மாயா ஏஞ்சலோ.

ஔவையாரில் தொடங்கி இன்றுவரை பெண்ணெழுத்தின் அவசியத்தை சமூகமும் இலக்கியமும் வெளிப்படுத்திக்கொண்டே வருவதைக் காணலாம். சமூக வாழ்வின் நேரும் பெண் விடுதலை சிந்தனைகளின் கூறுகள் படைப்பிலக்கியங்களில் வெளிபட தொடங்கி காலங்கள் ஆகின்றன.

இருபதாம் நூற்றாண்டின் பெண் படைப்பாளிகளின் சிறுகதைகள் பெரும்பான்மை, குடும்பத்தில் இருந்து பெண்ணின் விடுதலை மற்றும் உரிமைகள் குறித்து பேசின. ஆணும் பெண்ணும் நிகரென கொள்ளும் குடும்ப வாழ்வே சமூகத்தின் அடித்தளம் என்று பேசின. சமையலறையும் வீடும் மட்டுமே பெண்ணுக்கானது அல்ல, கல்லூரியும் அலுவலகமும் பெண்ணுக்கானதே என்று பேசின. பெண் கல்வி மற்றும் குடும்ப உரிமைகள் குறித்தும் பொதுஜனப் பத்திரிக்கைகளில் எழுதப்பட்ட கதைகளால் வீட்டில் இருந்த பெண்களிடம் மனமாற்றம் ஏற்பட்டதை மறுக்கவியலாது.

பெண் சமையலறை கடந்து வெளியுலகை எட்டிப்பார்த்த காலகட்டத்தில் அவளின் சமூக அச்சங்கள், கல்வி, பொருளாதார மேன்மை, அலுவலக வாழ்க்கை, குடும்பம் என்ற அனைத்தையும் சித்தரிக்கும் கதைகளாக எழுதியவர்கள்தாம் அம்பை, சிவசங்கரி, வாஸந்தி, ராஜம் கிருஷ்ணன், இந்துமதி, அனுராதா ரமணன் போன்ற பலர். இவர்களின் சிறுகதைகள் அன்றைய இருபதாம் நூற்றாண்டின் பெண்கள். இந்த பெண் கதாபாத்திரங்கள் ஆணின் அடுக்குமுறையை எதிர்க்கும் புரட்சி பெண்களாகவும், வரதட்சணை கோரும் மாப்பிள்ளை வீட்டாரை மறுப்பவர்களாகவும், திருமணத்தில் தன் அபிப்பிராயம் கோருபவர்களாகவும், காதல் மணத்தை அதிகம் ஆதரிப்பவர்களாகவும், கல்லூரி சென்று கல்வி கற்பவர்களாகவும், பணிக்கு செல்லும் பெண்களாகவும், அலங்கார விரும்பிகளாகவும், உடை கலாசாரத்தை மாற்றி அமைப்பவர்களாகவும் படைக்கப்பட்டுள்ளனர்.

அம்பையின் ‘வீட்டின் மூலையில் ஒரு சமையலறை’ பேசும் பெண்ணின் நுண்ணரசியல் பேசப்படவேண்டிய ஓன்று. சமையலறையை தவிர, வெளியுலகம் தெரியாத பெண்ணின் கடைசிகால வாழ்வின் உளவியல் குறித்து பேசுகிறது. திருமணம் என்று ஆனால், புகுந்த வீட்டில் சமையலறையை தன் கைக்குள் கொண்டுவருவதே பெண்ணின் மிகப்பெரிய இலட்சியமாய் போதிக்கப்பட்ட வரலாற்றைப் பற்றி பேசுகிறது இக்கதை. அம்பையின் கதைகளில் பெண்ணின் விடுதலை நோக்கு குறித்த பார்வை தெளிவாய் முன்வைக்கப்படுகிறது. அதுவே அவரை தேசிய அளவில் பேசப்படும் படைப்பாளியாய் உருவெடுக்க வைத்தது எனலாம்.

சிவசங்கரியின் ‘சோறு ஆறுதுங்க’ என்னும் சிறுகதையில், பெண்ணை ஆக்ரமிக்கும் ஆணின் ஆணவம் தெளிவாய் சுட்டப்படுகிறது. சினிமாவில் இயங்கிய ஒருவன் அதை விட்டுவிட்டு சொந்த ஊரில் புகைப்பட ஸ்டுடியோ வைத்து வாழ்கிறான். பெண்கள் குறித்த நல்ல அனுமானத்துக்கு அப்பாற்பட்ட கருத்துகளுடன் இருக்கும் அவன், வீட்டு வேலை செய்யும் புதிய பெண்ணொருத்தியைக் கண்டதும் அவளை அடையும் நோக்கில், தனது உதவியாளனை அழைக்கிறான். இவன் அந்த பெண்ணுக்கு தூண்டிலாய் கொடுக்க, வாங்கி வைத்திருக்கும் பிரியாணியை, வாத நோயால் படுத்தபடுக்கையாய் இருக்கும் கணவனுக்குக் கொண்டு செல்லும் கவனத்திலே இருக்கும் அவள், ‘நீ என்னைச் சட்டுபுட்டுன்னு அனுப்பிச்சா சூட்டோடே அதுக்குக் கொண்டு கொடுப்பேன் – அனுப்பிடறயா’ என்று தன்னுடைய வறுமையைச் சாதகமாக்கும் அந்த ஆணின் வக்கிரம் தெரியாமல் கேட்கும், பெண்ணின் இயலாமையும் அறியாமையும் புரியவருகிறது நமக்கு.

இருபத்தொன்றாம் நூற்றாண்டின் கதைகள் சமையலறையே பெண்ணுக்கானது மட்டுமல்ல, ஆணுக்கானதும்தான்; குழந்தை பராமரிப்பிலும் ஆணுக்கு பங்குண்டு என்பதையும் எடுத்துரைத்தன. இன்று அக உணர்வுகளை வெளிபடுத்தும் கதைகளின் தளம் கூடியிருக்கிறது. இன்றைய பெண் எழுத்துகள் நவீன எழுத்துமுறையை கையாளவும் அவற்றுள் தங்களின் அக உணர்வுகளை கதையில் முதன்மைபடுத்தவும் தொடங்கியிருக்கின்றன. அன்றைய காலகட்டத்தில் ‘என் கதை’ எழுதிய கமலா சுரையா சந்தித்த சமூகம் கொடுத்த உளைச்சலை இன்றைய பெண் படைப்பாளுமைகள் அசாதாரணமாக தங்களின் எழுத்தின் மூலம் கடந்து வருவதைக் காணும்போது பெண்களின் எழுத்துலகம் மாறிவருவதை பேருவப்போடு காணலாம்.

சமகால சிறுகதைகள் எழுத்துலகில் பெண் படைப்பாளிகளான உமா மகேஸ்வரி, கலைச்செல்வி, அகிலா, சல்மா, லாவண்யா சுந்தரராஜன், பிரமீளா பிரதீபன், ஐ கிருத்திகா, அம்பிகாவர்ஷினி, மலர்வதி, ஜா தீபா, விஜி முருகானந்தம் போன்றோரின் சிறுகதைகள் பெண் வாழ்வியலைப் பிரதிபலிக்கும் களமாக விளங்குகின்றன. பெண்ணின் சமூக சிக்கல்களை ஆராயும் இவ்வெழுத்துகள், அவர்களின் உடல் சிக்கல்களையும் உளவியல் சிக்கல்களையும் சேர்த்தே பேசுகின்றன.

சில கதைகள்:

‘மரப்பாச்சி’ என்னும் சிறுகதையில், உமா மகேஸ்வரி அவர்கள் பேசும் பெண் உளவியல் மிகப் பெரிது. மரப்பாச்சி பொம்மையின் உருவில் தோழியை, சக உணர்வாளியை பார்க்கும் சிறு பெண்ணொருத்தி, காதலின்பால் மயக்கமுறும் பொழுதில் மயிரடர்ந்த மார்பினை கொண்ட இளம் வாலிபனை கனவுகாணும் சொந்தத்தையும் மரப்பாச்சியிடமே காண்கிறாள். தன் உடம்பின் மீது ஆதிக்க செலுத்த முயலும் மாமாவினால் அவளின் கனவுகளின் இனிமை தவிடுபொடியாகிறது. உடல் என்பதன் மீதான அசூயை அவளை மரப்பாச்சி பொம்மையிடம் இருந்து விலக்குகிறது. மரப்பாச்சியை விட்டு விலகும் இந்த செயல், உடல் சிராயும் உலகத்துள் அதிரடியாக இழுத்து வரப்பட்டு தன் குழந்தைத்தனத்தை இழக்கும் வளரிளம் பெண்களின் உளவியலை சொல்கிறது. யதார்த்தம் வேறாகவும் கற்பனை உலகம் வேறாகவும் சிதைந்து வாழ்தல், வளரிளம் பெண்களுக்கு பெரும் மனச்சோர்வை உண்டுபண்ணும் என்பதை இக்கதையில் சுட்டுகிறார்.

லாவண்யா சுந்தரராஜனின் ‘செண்பகா சித்தி’ என்னும் கதை பெண்கள் குறித்த ஆண்களின் மனநிலையை அப்பட்டமாக பிரதிபலிக்கிறது. ஒரு பெண், அவள் அம்மாவாக இருக்கட்டும், சித்தியாக இருக்கட்டும், பாட்டியாக இருக்கட்டும், மனைவியாக இருக்கட்டும் யாராக இருந்தாலும் பெண்கள் என்றால், நெகிழ்ந்த உடை உடுத்தக்கூடாது, சிறுவயதில் இருந்து ஆணுக்குப் பிடித்தமானதாக இருந்த செயல்கள் இறுதிவரை அவனுக்குச் செய்யப்பட வேண்டும், பிடித்தமான சமையல் செய்யவேண்டும், தோசையைக் சூடாக ஊற்றிக் கொடுக்கவேண்டும், வீடு கவனிக்க படவேண்டும், அன்பு, பாசம், பரிவு என்ற பெண்களுக்கான இலக்கணங்களில் குறைவு பட்டுவிடக் கூடாது என்பதை மிகத் தெளிவாகச் சொல்லிச்செல்லும் கதை இது. கதையின் நாயகன் திருமணம் ஆகாத இன்றைய இளைஞன். சிறுவயதில் தான் கண்டு ரசித்த அதே சித்தியே தனக்கு வேண்டும். திருமணமான குழந்தை பெற்ற சித்தியை அவன் வெறுக்கிறான், அவள் முன்பு மாதிரி பாசம் காட்டுவதில்லை என்பதற்காக. அவளின் ஆடை அலங்காரங்களில், அலுவலக பரிமாற்றங்களில் குறை காணுகிறான். பெண்ணை உடைமையாகக் கருதும் போக்கும் இங்கிருந்துதான் தொடங்குகிறது. அவளின் சிறு மீறல்கள் கூட பெரும் பிரளயமாக, அவள் தன்னை விட்டு போய்விடுவாள் என்னும் சந்தேகமாக, பயமாக உருக்கொள்ளும் சாத்தியங்களை, தன் குடும்பத்து பெண்களை தான் விரும்பும் பார்வையிலேயே வைத்திருக்க விரும்பும் ஆண்களின் செயலை இக்கதை சொல்லிச் செல்கிறது.

ஜா தீபா அவர்களின் ‘ஊறா வறுமுலை’ கதையில், குழந்தையில்லா பெண்ணை கோவில் கோவிலாக அழைத்துச் செல்லும் கணவனை காட்டுகிறது. அவளின் வழியாக அந்த திரௌபதி அம்மனே பதில் சொல்வதாக கதை முடிகிறது. தவமிருக்கும் திரௌபதி அம்மனின் சிலையைப் பார்த்து பேச்சி என்னும் அந்த பெண் கதாபாத்திரம்,

“ஆம்பளைங்க மாதிரி எல்லாத்தையும் தூரப்போன்னு உதறிட்டா பொம்பளைங்க தவமிருக்க முடியும்.. ஆளு அழகா சேலை கட்டி நெத்தியில சந்திரா சூரிய நெத்திச்சூட்டி எல்லாம் வச்சிக்கிட்டுல்லா தவம் இருக்கா..’, பேசுவதாக வரும் இடம் சிறப்பு.

ஆசிரியர் ஓரிடத்தில் சாமிக்கு உடை மாற்றுவதை இவ்வாறு எழுதுகிறார்:

‘திரௌபதி அம்மனுக்கு வேறு சேலை அணிவிக்கப்பட்டது. பாண்டவர்களுக்கு திரை கட்டாமல் வேறு துண்டு வேட்டிகள் மாற்றப்பட்டன.’

சேலை கட்டும்போது மறைவு இருந்ததை சொல்லாமல், வேட்டி கட்டும்போது திரை மறைப்பு இல்லாமல் போனதைச் சொல்கிறார். பெண் எப்போதுமே ஓர் உடைமைதான் என்பது இங்கு சொல்லாமல் சொல்லப்படுகிறது.

ஐ கிருத்திகாவின் ‘சுமை’ என்னும் சிறுகதை ஏழ்மை நிலையில் இருக்கும் தாயொருத்தியின் கையறு நிலையை உறக்கப் பேசுகிறது. இறந்து போன கணவனின் அரை மாத ஓய்வூதியத்தில் ஜீவிக்கும் ஒரு தாய், தனது மகளின் திருமணத்தை குடியிருக்கும் வீட்டை அடமானம் வைத்து நடத்துகிறாள். மகளின் பிரசவம் மற்றும் குழந்தை சீர் போன்றவற்றிற்கான பணம், சிசேரியன் பிரசவ செலவுக்கே சரியாகிவிடுகிறது. மகளின் மாமியார், குழந்தை பிறந்ததும் சொன்னது தினமும் உறுத்திக்கொண்டே இருக்கிறது அவளுக்கு.

“குழந்தைக்கு ஒரு பவுனில் செயினும் அரை பவுனில் வளையலும் போட்டிருங்க. இன்னும் மூணு மாசமிருக்கே.. நீங்க செய்வீங்க..”

வீட்டுக்குவந்து செல்லும் உறவினர்கள், மறுமகன் போன்றோருக்கான சமையல், குழந்தை பராமரிப்பு, மற்றும் வீட்டுச்செலவுக்கென மளிகைக்கடன் ஏறிக்கொண்டே செல்கிறது. ஒரு நாள் மகள் சொல்கிறாள், ‘அம்மா! பாரேன்.. குழந்தை முகம் பார்த்து சிரிக்கிறாள்..’ என்று. இவளும், ‘மூணு மாசமாச்சுல்ல.. முகம் பார்க்கத்தானே செய்யும்..’ என்று. அவளுக்குள் இப்போது மூன்று மாதங்கள் முடிந்துவிட்ட அழுத்தம் வருகிறது. மீண்டும் அவளுள், ‘ஒரு பவுனில் செயினும், அரை பவுனில் வளையலும்..’ ஓடத்தொடங்குகிறது என்று முடிகிறது கதை. இந்த கதை அவள் அதற்கு என்ன செய்தால் என்னும் முடிவை நமக்குச் சொல்லவில்லை. எல்லா பிரச்சனைகளுக்கும் முடிவு கதைகளில் சொல்லப்பட வேண்டும் என்பதில்லை. நிலையை உணர்த்தினால் போதுமென ஆசிரியர் நிறுத்தியிருப்பதில் ஒரு சோகம் வாசிப்பவரின் எண்ணக்கிடங்கை சற்று அசைத்துப் பார்க்காமல் விடுவதில்லை.

இந்த இடத்தில் உமா மகேஸ்வரியின் ‘வருகை’ என்னும் சிறுகதை நினைவுக்கு வருகிறது. அதை, மாப்பிள்ளையின் அம்மாவின் முன் கைகட்டி, தலைகுனிந்து குறுகி நிற்கும் பெண்ணைப் பெற்றஒரு தகப்பனின் அவலத்தை உமா மகேஸ்வரி அவர்கள், ‘நாற்காலி கூட அப்பாவை விட உயரமாய் தெரிகிறது’ என்று குறிப்பிடுகிறார்.

பெண்ணியம் செல்வகுமாரியின் ‘கூடையில் ஒழுகும் ஈரம்’ என்னும் சிறுகதையில், மீனவ சமூக பெண்ணொருத்தி, கணவன் இல்லாத கையறு நிலையில் அதிலிருந்து மீண்டு வர மீன் விற்று குழந்தைகளை வளர்த்தெடுக்கிறாள். பெண்களின் இம்மாதிரியான சாமர்த்தியத்தை மட்டும் அதில் சொல்லிவிடு நின்றுவிடாமல், மீன் கூடையுடன் பொது பேருந்தில் பயணிக்கவியலா சங்கடத்தையும் அதனால் பிடித்துத் தள்ளப்படுவதையும், செய்யும் வேலையில் நேரும் சமூகத்தின் புறக்கணிப்பையும் பதியவைத்திருப்பார்.

கலைச்செல்வியின் ‘கட்டுக் கழுத்தியம்மன்’ சிறுகதை, சமூக கட்டாயமான குழந்தை பிறப்பை முன்னிலைபடுத்தும் சமூகத்தின் மூடநம்பிக்கைகளும் ஆணாதிக்க சிந்தனைகளும் பெண்ணுக்கான தடைகளாக எவ்வாறு அமைகின்றன என்று சுட்டுகிறது. பெரும்தனக்காரரான தன் கணவன் அவரிடம் உள்ள குறையால், தன்னை அணுகாமல் இருப்பதையும், அதனால் குழந்தையின்மையையும் தன் தாயிடம் பகிரும்போது, அந்த தாய் கொதித்தெழுகிறாள். அதை காணும் அப்பெண்ணின் கணவன், பெண்களுக்கு இத்தனை அடங்காத்தனமா என்னும் ஆண் ஆளுமையில் அவர்களை தீயிட்டு கொளுத்துகிறான். மௌனியாய் அதை காணும் அவரின் தம்பி அதற்கு வாழ்நாள் சாட்சியாய் இருக்கிறான். இறந்த தன் மனைவியை ‘பிள்ளைத்தாச்சி இறந்துவிட்டாள்’ என்று பொய் சொல்லி கோயிலும் எழுப்புகிறான். அதில் திருவிழாவும் நேர்த்திகடன்களும் பெண்களால் வழிவகையாய் நடத்தப்படுகின்றன என்னும் நிதர்சனத்தை சொல்லியிருப்பார் கலைச்செல்வி.

அகிலாவின் ‘நாமெல்லாம் வெயிலுக்கு பொறந்தவங்க’ என்னும் சிறுகதையில், தாயற்ற தன்னை அணுகும் தகப்பனை விலக்கி வைக்க தினமும் போராடி வாழும் பெண், அவன் இறந்து போகும் சமயம், அழாமல் அமர்ந்திருக்கிறாள். கதையின் முடிவில் ஆசிரியர் எழுதுகிறார் :

“‘ஆம்பளங்க யாராவது வந்து காலு விரல இழுத்து கட்டுங்கப்பா..’ என்று யாரோ சொல்ல, டெய்லர் சதாசிவம் தன் கையில் வைத்திருந்த ஒட்டுதுணியை வைத்து விரல்களை கட்டிக்கொண்டிருந்தார்.
‘அப்படியே மூக்கில பஞ்ச வச்சிருங்கண்ணே..‘ என்றாள் அமுதா சத்தமாக. மல்லிகாவும் ஜெகனம்மாவும் ஒருசேர அவளைத் திரும்பிப்பார்த்தார்கள். வெயில் சூடேற தொடங்கியிருந்தது.”

பிரமீளா பிரதீபனின் ‘அது புத்தனின் சிசுவல்ல’ என்னும் சிறுகதையில், சித்தார்த்தன் வெளியேறிய பின்னான யசோதாராவின் நிலையை இன்றைய நவீன காலத்து பெண்ணுடன் ஒப்பிட்டு கேள்வி எழுப்புகிறார். ‘ராகுலன் பிறப்பான், ஆனால் அவன் புத்தனின் சிசுவல்ல..’ என்கிறார். பெண் உரிமைக்கான கட்டுடைப்புகள் அவரின் பல கதைகளில் நேருகின்றன. ‘உரப்புழுக்கள்’ என்னும் சிறுகதை தோட்டங்களில் வேலை செய்யும் பெண்களின் அன்றாட வாழ்வியலை எடுத்துச் சொல்கிறது. ஆண்களின் உடல் வன்மங்களுக்கு பலியாகும் அப்பெண்களின் அவலநிலை, கட்டிய கணவனே அடுத்தவனுடன் அவளைப் பகிரும் சோகம், அதனால் வெறுப்புறும் பெண் எடுக்கும் வித்தியாசமான ஆனால் அதே போன்றதொரு முடிவு போன்ற பெண் வாழ்வின் நெருக்கடிகள் இக்கதை முழுவதும் பேசப்படுகின்றன.

மலர்வதியின், ‘லில்லி பெண்ணுக்கு அப்பனில்லை’ என்னும் கதை கன்னியாகுமரி மாவட்டத்து வட்டார வழக்குமொழியில் எழுதப்பட்டிருக்கிறது. தகப்பனில்லா சிறு பெண்ணின் உள்ளக்கிடங்கைச் சொல்கிறது. அவளின் தாய் அவள் தகப்பன் இறந்துவிட்டான் என்பதைச் சொன்னபோதும், அவளின் குழந்தை மனம் அதை ஏற்றுக்கொள்வதில்லை. 'அப்பன் மாதிரி' என்று நினைக்கும் அவளின் அப்பனின் கூட்டுக்காரன் நல்லவனில்லை, தன்னிடம் பாலியல் சீண்டல்கள் செய்கிறான் என்று தெரிய வரும்போது, அவள் அவளின் தாய் சொன்னதை நம்புகிறாள். ‘எனக்கு அப்பனில்லை.. வேறு யாரையும் அப்பனாக நினைக்கவும் முடியாது’ என்பதையே. பெண் குழந்தையைக் கூட ஆண் சமூகம் பார்க்கும் விதமே வேறு என்பதை இக்கதையில் காட்டியிருப்பார் ஆசிரியர்.

அராபிய பெண்ணியச் சிறுகதைகள் தொகுப்பில் (தமிழில் ஜான்சி ராணி) இருக்கும் பெண் படைப்பாளிகளுள் ஷரீஃபா அல் ஷம்லான், பத்ரியா அல் பிஷீர், டெய்ஸி அல் அமீர் போன்ற பெண் படைப்பாளுமைகளின் சிறுகதைகள் பெண்ணிய பேசுபொருளாய் வாசிக்க கிடைக்கின்றன.

ஷரீஃபா அல் ஷம்லான் அவர்களின் ‘இரகசியம் மிக இரகசியம்’ என்னும் சிறுகதையில் வரும் படித்து வேலைக்குச் செல்லும் ஒரு பெண் தனது கணவனின் திருமணத்திற்கு அப்பாற்பட்ட வேறொரு உறவு குறித்து அறிந்ததும், அந்த உறவை கலைத்துவிட்டு, சமூக கட்டாயத்துக்காக ஒன்றும் நேராதது போல அவனுடன் சேர்ந்து வாழ்தல் என்பதாக செல்கிறது கதை. அவன் அவளை ‘நீ மிக நல்லவள்’ என்று புகழும்போது, தான் தன் கணவனை மீட்டெடுத்து வந்ததை ‘இரகசியம், மிக இரகசியம்’ என்று அவள் சொல்வது இன்னும் வேதனை என்கிறார் ஆசிரியர்.

பத்ரியா அல் பிஷீர் அவர்களின் ‘புதன்கிழமை நாட்குறிப்புகள்’ என்பதில், குடித்துவிட்டு வந்து தன்னை அடித்து துன்புறுத்தும் கணவனை வெறுத்தாலும் மற்றைய பொழுதுகளில் அவன் தன்னையும் தன் குழந்தைகளையும் சரியாகத்தான் கவனிக்கிறான் என்ற நிலைப்பாட்டை கொண்டிருக்கும் பெண்ணின் மன உளைச்சலைச் சொல்லும் கதை இது. பொறுமை என்பதற்கு பெண்ணின் அளவுகோல் என்னவென்பதை வாசிப்பவர்களை யோசிக்க வைக்கும் கதை இது.

டெய்ஸி அல் அமீர் அவர்களின் ‘பூனை, பணிப்பெண், மனைவி’ சிறுகதையில், பணக்கார வீடு, அதில் தன் போகத்துக்கு வாழும் கணவன், அவனை தட்டிக் கேட்கவியலாத கையறு நிலையில் மனைவி என்று போகும் இந்த கதையில், அவர்கள் வீட்டு பணிப்பெண்ணானவள், எநாத் எஜமான் கோபப்பட்டான் என்னும் காரணத்திற்காக அந்த வீட்டை, வேலையைத் துறந்துவிட்டு சுயமரியாதையுடன் வெளியேறுவதைப் பார்க்கும் மனைவியும் அவளின் பூனையும் என்று முடிகிறது கதை. சமூக கட்டமைப்புக்குள் சிக்கி வெளியேற முடியாமல் உழலும் பெண்களை அதிகமாகப் பேசுகின்றன அராபிய நாட்டு பெண்களின் கதைகள்.

சிறுகதைகளில் ஆண்-பெண் உறவு:

மலர்வதியின் கதைகளில் வரும் கிறித்துவ இனத்துப் பெண்களாகட்டும், சல்மா படைக்கும் இஸ்லாமியப் பெண்களாகட்டும், தீபாவின் கதைகளில் வரும் இந்து பெண்களாகட்டும், பிரமீளாவின் கதைகள் காட்டும் சிங்கள பௌத்த மதத்துப் பெண்களாகட்டும், இனம், மதம், நிலப்பரப்பு கடந்து பெண் படைப்புகளை ஆராய்ந்தால், ஆண்களின் மீதான கோபம், வெறுப்பு, நம்பிக்கையின்மை போன்றவை குறித்த நிலைபாடுகளை நாம் அறியலாம்.

கடந்த நூற்றாண்டின் இறுதியில் வெளிவந்த லஷ்மி, சிவசங்கரி, இந்துமதி, வாஸந்தி, அனுராதா ரமணன் போன்றோரின் கதைகளில் வரும் பெண்களில் பெரும்பான்மையோர் ஆணின் ஆதிக்கத்துக்குள் சிக்கித் தவித்தாலும், தன் மகளிடம், ‘உன் அப்பாவைப் பற்றி உனக்கென்னத் தெரியும்.. அவர் ஆடாத ஆட்டமா..’ என்று பேசுபவர்களாகவும் ஆனால் தன்னைப் போலவே அவளும் ஆணுக்கு அடங்கி சாத்வீகமாய் வாழவேண்டும் என்று சொல்லித் தருபவர்களாகவும் இருந்தார்கள். பெரும்பாலான பெண் கதாபாத்திரங்கள் வீட்டிலிருந்து கணவனைத் திருத்த முயற்சி செய்பவர்களாக இருந்தார்கள். இருந்தும், சில பெண் கதாபாத்திரங்கள் கல்வி, வேலை என்று கணவனிடம் இருந்து விலகி வந்து வெற்றிகரமாக வாழ்ந்ததாக கதைகளில் பெண்ணுக்கான உத்வேகத்தைக் காட்டின.

இன்றைய பெண் கதைகள் காட்டும் சித்திரம் வேறு வகையிலானது. சமூக கட்டுப்பாடுகளை உடைத்து வெளிவரும் பெண்கள், தங்களின் கல்வி அறிவால், திறமைகளால், உயர்ந்ததொரு நிலையை பெண் சமூகம் எட்டியிருக்க காரணமாக இருப்பவர்கள். பெண் படைப்பாளிகள் இந்த சமூக பிம்பத்தின் பின்னிருக்கும் கடுமையான உளவியல் பிரச்சனைகளை ஆழமாக அலசுகிறார்கள் தங்களின் படைப்புகளின் வழியே. பெண்களின் உயர்வுக்குப் பின்னான ஆண் வர்க்கத்தின் உழைப்பு மெச்சப்படும் அதே சமயத்தில், பெண்களின் கல்வி, வேலை திறம், ஆடை சுதந்திரம், கலாசாரம் மீதான ஆண்களின் சந்தேகங்களால் குடும்பங்களில் பெண்ணுக்கு நேரும் அவமானங்களை வன்முறைகளை, அதனால் அவள் அடையும் மன ரீதியான பாதிப்புகள் குறித்து பேசத் தொடங்கியிருக்கின்றனர்.

வர்க்க வேறுபாடுகள் இன்றி, வேலைக்குப் போகும் பெண்களே இன்றைய பெண் சிறுகதைகள் முழுவதும் பயணிக்கிறார்கள். பணியிடங்களில் நேரும் துன்பங்கள், பாலியல் சீண்டல்கள் போன்றவற்றை இக்கதைகளில் காணலாம். ஆண் தோழமைகளுடன் ஆன புரிதலை எழுத்தில் கொண்டு வருகிறார்கள். வீட்டிலிருக்கும் ஆண்களின் இயல்பிலிருந்து அவர்கள் வித்தியாசப்படும் இடத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்கள். இன்றைய ஆண் சமூகத்தை சற்றேறக்குறைய சரியான கோணத்தில் அணுகுகிறது இந்த பெண் படைப்புலகம் எனலாம். இம்மாதிரியான பெண் படைப்புகள், பெண்களின் அக வெளிபாடுகளை, திறமைகளை, உணர்வு ஓங்குதலை, வாதத்திறமையை எடுத்தியம்பும் அதே நேரத்தில், அதற்கான ஆணின் இணையான மற்றும் எதிர்வினைகளையும் சொல்லிச் செல்கின்றன எனலாம். இப்படைப்புகள் பேசும் யதார்த்தங்கள் ஆண்களின் உலகில் ஒரு மாற்றத்தை எதிரொலிக்கவே செய்கின்றன.

இன்றைய பெண் எழுத்துகள் பூட்டிய வீடுகளுக்குள் இருந்து எழுதப்படுவதில்லை. பணியிடங்களில், பயணங்களில், மொத்தமாய் சமூகத்துக்குள் நின்று எழுதுகிறார்கள். இரண்டாயிரங்களின் தொடக்க காலகட்டத்தில் நவீன கவிதைகளுக்குள் உடல் அரசியல் என்பதை சல்மா, குட்டி ரேவதி, சுகிர்தராணி போன்றோர் முன்வைத்து எழுதத்தொடங்கினார். இன்றைய சிறுகதைகளிலும் நாம் அதை காணலாம்.

மலர்வதியின் ‘பொட்டச்சி’ என்னும் சிறுகதை, ‘நீங்கள் என்னை மடத்துக்குள் தள்ளினாலும் என் உடலுக்கு நான் தீங்கு செய்யமாட்டேன். என் விருப்பத்தில் உள்ளவனுடன் நான் உறவில் இருப்பேன்’ என்னும் வாதத்தை முன்வைக்கிறது.

லாவண்யா சுந்தரராஜனின் ‘முற்றத்து அணில்’ சிறுகதை, உறவுகளுக்குள் நேரும் நேர்கோடு மீறிய உறவு சித்திரத்தைப் பதிய வைக்கத் தவறவில்லை. கணவனின் தம்பியுடன் ஆன உறவை நாசூக்காக கடத்துகிறது இக்கதை.

பிரமீளாவின் ‘ஓரிரவு’ கதை, ஓர் இரவில் நேரும் பெண்ணின் உடல் வேட்கையை, தூங்கவியாத பொழுதுகளை அவளின் மனவோட்டமாக நேர்த்தியாக எடுத்துரைக்கிறது.

பெண்ணின் உடல் அரசியல் குறித்து எழுதப்படும் பெரும்பாலான கதைகளில் குழந்தை கதாபாத்திரங்களே இல்லாமல் இருப்பதையும் நாம் கவனிக்கலாம்.

எடு: மலர்வதியின் ‘ஒரே ஒருக்கா கேசு கொடுக்கனும்’, சல்மாவின் ‘யுத்தம்’, லாவண்யாவின் ‘சப்தபர்ணி மலர்கள்’, அகிலாவின் ‘மிளகாய் மெட்டி’, ஜா தீபாவின் ‘நீ நான்’

இவை அனைத்துமே கணவன்-மனைவி பிரச்சனைகள் குறித்து அலசுகின்றன. கணவன் மனைவி உறவுக்குள் குழந்தை என்ற ஒன்று வருவதற்குள் உறவுக்குள் நேரிடம் பிணக்குகள், வாக்குவாதங்கள், யதார்த்த காலத்து பிரச்சனைகள், சந்தேகங்கள், பொருளாதார சண்டைகள் போன்றவை முன்வைக்கப்படுகின்றன. குழந்தைகளைக் கதாபாத்திரங்களாகக் கொண்ட கதைகளில், குடிக்கும், சந்தேகப்படும் ஆண்களுக்கு எதிரான பெண்களின் போராட்டம் வேறு வடிவத்தில், பெண் குழந்தைகளைக் காப்பாற்றவேண்டிய நிர்பந்தத்துடன் உருமாறுகிறது.

பெண்ணெழுத்தின் அவசியம்

உலகெங்கும் எழுதிக்கொண்டிருக்கும் பெண் படைப்பாளிகளின் மொழி ஒன்றுதான். அவை பெண்ணுரிமை குறித்தே அதிகம் பேசுகின்றன. அவரவர்களின் இனம், நிலப்பரப்பு சார்ந்து கதைகள் படைக்கிறார்கள். யதார்த்ததில் பெண்ணுக்கான சுதந்திரம் விரிவடைகிறது எனினும், படைப்பு சுதந்திரம் இன்னும் முழுமையடைந்ததாக ஏற்க இயலாத சூழல் இன்றளவிலும் நிகழ்கிறது. பெண் படைப்புகள் பெண்ணின் உடல் மற்றும் மனம் சார்ந்த கட்டுடைப்புகளைச் சொல்ல இப்போதுதான் தொடங்கியிருக்கின்றன.

இங்குதான் கவிஞர் சுகந்தி சுப்ரமணியத்தின்,

‘நல்லது
பேசிக்கொண்டிரு
ஜாக்கிரதை
சப்தம் வெளி வராதிருக்கட்டும் ‘

என்னும் இக்கவிதை நினைவில் வந்து, பெண்ணெழுத்து கடக்க நினைக்கும் தூரம் அதிகம் என்பதையும் நமக்கு சுட்டிக்காட்டுகிறது.

பெண்ணின் மனதை, உடல் அரசியலை, சமூக புறக்கணிப்புகளை பேசவும் எழுதவும், அவற்றை இச்சமூகம் வாசிக்கவும் ஏற்கவும் பெண்மொழி, பெண்ணெழுத்து இன்னும் காத்திரமாய் வெளிவர நம் தமிழிலக்கியம் காத்திருக்கிறது. வரவேற்போம்.

பெண்ணெழுத்து

"பெண் தன் உணர்வுகளை, சிந்தனைகளை,
சமூகப்பார்வையை எழுத்தாய் படைக்கவேண்டிய
அதிக கட்டாயத்தில் இருக்கிறாள்.

இங்கே பெண்ணெழுத்தின் தேவை இருக்கிறது.
பெண்ணெழுத்தை சமமாய் பாவிக்கும்வரை,
ஆண் பெண் எழுத்துகளின் இடையே இருக்கும்
மெல்லிய கோடு அழிக்கபடாமல் இருக்கும்"

~ அகிலா..

*********

பெண் எழுத்தும் சிறுகதைகளும் | சாகித்ய அகாடெமி |கருத்தரங்கம்

2023-08-08T18:16:00.001+05:30

பெண்ணெழுத்து

"பெண் தன் உணர்வுகளை, சிந்தனைகளை,

சமூகப்பார்வையை எழுத்தாய் படைக்கவேண்டிய

அதிக கட்டாயத்தில் இருக்கிறாள்.

இங்கே பெண்ணெழுத்தின் தேவை இருக்கிறது.

பெண்ணெழுத்தை சமமாய் பாவிக்கும்வரை,

ஆண் பெண் எழுத்துகளின் இடையே இருக்கும்

மெல்லிய கோடு அழிக்கபடாமல் இருக்கும்"

~ அகிலா..

பெண்கள் எழுதும் படைப்புகளின் அவசியம் குறித்தும், சிறுகதை உலகில் பெண்களின் படைப்புகள் எவ்வாறாக உள்ளன, எந்த விதமான தாக்கத்தை சமூகத்தில் ஏற்படுத்துகின்றன என்பது குறித்தும் பேச உள்ளேன்.

கோவை PSGR கிருஷ்ணம்மாள் கல்லூரியில்

காலை 10.30 மணியளவில் நிகழ்வு

வாய்ப்புள்ளவர்கள் அவசியம் வாங்க..

அகிலாவின்

'அறவி' நாவல் வாங்க,

அறவி

வரலாற்றின் மிச்சங்கள் - ரபி அரண்மனை

2023-07-03T02:04:00.003+05:30

இங்கிலாந்து - ரபி அரண்மனை

(Rabi Castle, Durham County, England)

வரலாறு என்னை எப்போதும் ஈர்க்கும் ஒன்றாகவே இருந்திருக்கிறது. அரண்மனைகள், கோட்டைகள், போர்கள் போன்றவை வியக்க வைத்திருக்கின்றன. அதன் பெருமைகள், சோகங்கள் என்னை ஆக்கிரமித்திருக்கின்றன. நானும் அந்த விழுமியங்களின் எச்சம்தான் என்பதை நினைவுபடுத்திக் கொண்டே இருக்கின்றன. நாகரிகங்களின் வரலாற்றின் வாசகனாக எனக்குள் ஒரு விழைவு எப்போதும் எரிந்து கொண்டேயிருக்கிறது.

இந்த முறை லண்டன் புத்தகத் திருவிழாவின் சந்திப்பில் புலம் பெயர்ந்த எழுத்துகள் குறித்து பேசிய எழுத்தாளர் சாம்ராஜ் அவர்களிடம் நான் வைத்த கேள்வி இதுதான்: ஏன் இங்கிலாந்திற்கு புலம் பெயர்ந்து வந்தவர்கள் இங்கிருக்கும் வாழ்வுமுறை உணர்த்தும் படைப்புகளைத் தருவதில்லை? என்பதுதான். அங்கு வந்திருந்த எழுதும் விருப்பமுள்ள இளம் தலைமுறையினர் இருவர் எழுத முற்படுவதாகத் தெரிவித்தனர். வரவேற்கப்பட வேண்டிய ஒன்று. படைப்புகளின் மூலம் ஒரு நாட்டின் நுணுக்கமான விவரங்களை அறியும் வாய்ப்பு வாசிப்பாளர்களுக்குக் கிட்டும்.

வரலாற்றின் மீது இருக்கும் ஆர்வத்தினால்தான், என் பயண நூலான 'இங்கிலாந்தில் 100 நாட்கள்' புத்தகத்தில் இங்கிருக்கும் கோட்டைகள் குறித்து ஓர் ஆய்வே செய்து எழுதியிருப்பேன்.

'தவ்வை' நாவலுக்குப் பின்பு, ஜூலை மாதத்தில் கோவை புத்தகத் திருவிழாவில் வெளியாகவிருக்கும் எனது இரண்டாவது நாவலான 'அறவி' புதினத்திலும் சிறு வரலாறு ஒன்றை இணைத்திருக்கிறேன்.

என் அடுத்த நாவல், வரலாற்றை, அதுவும் இங்கிலாந்தின் வரலாற்றை, மையப்படுத்தியே இருக்குமென நம்புகிறேன் (எழுதும் பொறி உள்ளே கனன்று கொண்டிருப்பதால், எழுதுவேனென நம்புகிறேன்.. நம்புவதுதானே நடக்கும்..)

ரபி அரண்மனை

நேற்று இங்கிலாந்தில் டர்கம் கவுண்டியில் (Durham County) இருக்கும் ரபி கேஸிலுக்கு (Rabi Castle) சென்றிருந்தபோது, இரண்டு வாரங்களுக்கு முன் சென்று வந்த அய்னிக் கேஸிலைப் (Ainwick Castle) போலவே இதுவும் ஒரு வாழும் அரண்மனை. Living Castle என்பார்கள். இன்னும் அரச குடும்பத்து வம்சாவழியினர் வசித்து வருகிறார்கள் என்பதே. சில பகுதிகளை அவர்கள் வைத்துக்கொண்டு மற்றவற்றைப் பொதுமக்களின் பார்வைக்கு விட்டுவைத்திருப்பார்கள்.

இந்த ரபி அரண்மனையின் வரலாறும் மிக பெரியது. வீரம், அரச பதவி, அரசியல், பழிவாங்கல், பெண்களின் கதைகள் என்று பலவற்றைச் சுமந்திருப்பது. நிச்சயம் அடுத்த பயண நூலில் இவை இடம் பெறும்.

அதன் பெரிய கூடங்கள், Barons hall, விரிந்து பரந்திருக்கும் தோட்டம், மான்களின் கூட்டம் இவையெல்லாம் ஏற்படுத்திய பாதிப்பைவிட அந்த கோட்டையின் தினசரி உள்ளியக்கம் (சமையல், பணியாளர்கள் முதல் ராணிகளின் ராஜ்ஜியம்) சார்ந்த விவரங்கள் ஆச்சரியப்பட வைக்கின்றன. எல்லாமே திட்டமிட்டப்படி அட்டவணை போடப்பட்டு செயல்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது என்பது புரிகிறது. இதுபோலவே ஸ்டெர்லிங் (Sterling) அரண்மனையிலும் சில விஷயங்கள் ( இது குறித்து 'இங்கிலாந்தில் 100 நாட்கள்' புத்தகத்தில் இருக்கும்) என்னை ஆச்சரியப்படுத்தியிருக்கின்றன.

புகைப்படங்கள்:

எழுத்தாளர் அகிலா

பொன்னியின் செல்வன் பாகம் 2

2023-05-02T02:25:00.002+05:30

பொன்னியின் செல்வன் 2 : ஒரு பார்வை

பொன்னியின் செல்வன் இரண்டாம் பாகம் வெளிவந்த மறுநாள் திரைப்படம் பார்க்க, இங்கிலாந்தில் யார்க்‌ஷயரில் உள்ள மிடில்ஸ்பரோவில் சினிவேர்ல்ட் சினிமாஸுக்கு சென்றிருந்தேன். நுழையும்போது இரண்டாம் பாகம் பார்க்கப்போகிறோம் என்ற பெரியதொரு எதிர்பார்ப்பும் (பாகுபலி 2 க்கு ஒரளவுக்கு இருந்தது) என்னிடம் இல்லை எனலாம்.

மாலை ஏழு மணி காட்சி. சரியாக ஏழு மணிக்கு குடும்பமாக நாங்க (நான், கணவர், என் மருமகள், என் அக்காவின் மருமகள்) தியேட்டருக்குள் நுழைந்தோம். ஏழரை மணிக்குள் குடும்பமாக, நண்பர்களாக தமிழில் பேசிக்கொண்டே உள்ளே வந்து சேர்ந்தார்கள் நம் மக்கள். பாதி தியேட்டர் நிறைந்திருந்தது. மிடில்ஸ்பரோவை சுற்றியிருப்பவர்கள் மட்டும் இந்த தியேட்டருக்குத் தமிழ்படம் பார்க்க வந்திருக்கக்கூடும். லண்டன், பெர்மிங்காம் போன்ற நகரங்கள் என்றால் கூட்டம் சற்று அதிகமாக இருந்திருக்கலாம் என்பது இங்கிருப்பவர்களின் கருத்து. நண்பர்களாக வந்திருந்தவர்கள் சிலர் ஆங்கிலத்தில் பொ செ 1 குறித்து உரையாடிக் கொண்டிருந்தனர். ஆங்கிலத்தில் subtitles இருப்பதால் இந்தியாவின் பிற மொழி பேசுவோரையும் இங்குள்ள பிரித்தானியர்கள் ஒரிருவரையும் காணமுடிந்தது.

பொன்னியின் செல்வன் 2:

படம் தொடங்கிய நேரத்தில் இருந்து, முதலில் ஆதித்ய கரிகாலன் + நந்தினியின் சிறுவயது காதல் காட்சி, அடுத்ததாய் அருண்மொழிவர்மன் கடல் காட்சிகள், பாண்டிய நாட்டு ஆபத்துதவிகள் (ஆங்கிலத்தில் rebels என்று போடுகிறார்கள். ஆபத்துதவிகள் சொல் புதிதாய் அர்த்தம் கொடுக்கிறது; கவனிக்க வைக்கிறது) என்று கதை பிட் பிட்டாக சென்று கொண்டிருந்தது. ஏதாவது ஓரிடத்தில் திரைக்கதை நிதானிக்குமென பார்த்தால், ம்ஹூம்.. இந்த நிமிடங்களுக்குள் இந்த பிரேமுக்குள் இத்தனை கிளை கதைகள் வந்திருக்க வேண்டுமென chart போட்டு வேலை பார்த்திருப்பார்கள் போலும். ஆம் சரியான சொல்.. வேலை என்பதே.. Perfect ஆக புத்தகத்தின் மீதி பாகத்தை ஒரு வேலையாக செய்திருப்பது போலவே தோன்றியது. கல்கியின் கதை ஆவணப்பட்டிருப்பதாக தோன்றியதென்னவோ உண்மை (விடுபட்டுப்போன மணிமேகலை, மதுராந்தக சோழர் குழந்தையாய் இருந்தபோது இடம் மாறியது போன்றவை தவிர)

சில இடங்களில் ஓரிரு காட்சிகளை நிலைநிறுத்த முற்பட்டிருக்கிறார்கள்... உதாரணத்துக்கு, குந்தவை + வந்தியத்தேவன் காதல் காட்சி, ஆதித்ய கரிகாலன் + நந்தினி சந்திக்கும் கடைசி காட்சி... இரண்டில் பின்னது ஓரளவுக்கு பரவாயில்லாமல் தோன்றியதற்கு காரணம் விக்ரமின் வசனமும் நடிப்புமாக இருக்கலாம். இல்லையென்றால், விக்ரமை ஆதித்ய கரிகாலனாய் நமக்குப் பிடித்துப் போனதாலும் இருக்கலாம். குந்தவை வந்தியத்தேவன் காட்சி மனதுக்குள் பதிவதற்குள் காணாமல் போய்விட்டது. மற்றபடி காட்சிகளை எங்கும் நிலைநிறுத்த முடியாதபடி கடமை உணர்வு மணிரத்னத்தை உந்தியிருக்கலாம்.

பொன்னியின் செல்வன் அருண்மொழிவர்மன் வரும் காட்சிகள் பல சரியாக எடுபடவில்லை. எல்லாமே ஒரே மாதிரியான expressions... தன்னைக் கொல்ல வரும் யானைப்பாகனை கொல்வதாகட்டும், மகுடத்தை விட்டுக்கொடுக்கும் தருணமாகட்டும் blank glassy eyes.. போற்றுதலுக்குரிய பேரரசர், மரியாதைக்குரியவர், சரித்திர நாயகர் எனும்போது இந்த மாதிரியான ஒரு பிம்பம் திரைப்படத்திற்கென கட்டமைக்கப்படுகிறதா என்று தெரியவில்லை. அருண்மொழிவர்மனை நோக்கியே கதை நகரவில்லை. அதனால் முக்கியத்துவமும் இல்லை.

திரை வசனம் ஒன்றாம் பாகத்தில் இருந்ததைவிட, இரண்டாம் பாகம் சற்று பரவாயில்லை. இன்னும் செதுக்கியிருக்கலாம் கூர்மையை. ஒரு வரலாற்று கதைக்கான முக்கிய அம்சமான கூர்மை, ஏளனம், வன்மம், கருணை காட்டும் வசனங்கள் பெரிதும் தென்படவில்லை இந்த இரண்டு பாகங்களிலும் என்பது பெரும் மனக்குறையே.

தொடர் ஓட்டமான திரைக்கதைக்கு, பாடல்கள் ஒருவித நிதானத்தை, ஆசுவாசத்தைக் கொடுத்திருக்கும். அதுவும் இல்லாமல் இரண்டு நிமிட பாடல்களாக, துண்டு துண்டாக அமைந்திருந்தது அதிருப்தியே. சின்னஞ் சிறு கிளியே.. பாடலை இன்னும் கொஞ்சம் கேட்கலாம் போல் இருந்தபோது அது சின்னதாக, அதற்கு மேல் பாடாமல் நின்றுபோனது..

புத்த விஹாரம், கடம்பூர் அரண்மனை, அதன் சுரங்கம் போன்றவற்றை முயன்றவரை சரியாக காட்ட முயன்றிருக்கிறார்கள். கடைசி போர்க்காட்சி அத்தனை நேர்த்தியாக எடுக்கப்படவில்லை. போருக்குமுன் அரசர்கள் சந்திக்கும் கொள்ளும் காட்சியும் சரிவர வடிவமைக்கப்படவில்லை. இவையும் ஒரு வரலாற்று திரைக்கான வலுவை இழக்கச்செய்யும் காரணிகள்.

கல்கி பொ. செ கதையின் முடிவுரையில்,

"பொன்னியின் செல்வன்" கதையில் சிகரமான சம்பவம் அருள்மொழிவர்மனின் ஒப்பற்ற தியாகமே ஆகும். கதையில் வரும் சகல நிகழ்ச்சிகளும் இந்த மகத்தான சம்பவத்தை நோக்கியே சென்று கொண்டிருக்கின்றன. அதனாலேயே இக்கதையின் ஐந்தாவது பகுதிக்கு "தியாக சிகரம்" என்று பெயர் தரப்பட்டது.

இக்கதையின் சிகரமான நிகழ்ச்சி "பொன்னியின் செல்வன்" செய்த சாம்ராஜ்ய தியாகந்தான் என்பதைக் கதையைப் படித்து வந்த நேயர்கள் அனைவரும் உணர்ந்திருப்பார்கள் என்றே நம்புகிறேன். யாராவது அதை அறியவில்லையென்றால், அதற்குக் காரணம் ஆசிரியருடைய ஆற்றல் குறைவு என்றே சொல்ல வேண்டும். அந்தக் குறையைக் கதை ஆசிரியர் தாழ்மையுடன் ஒப்புக் கொண்டு, நேயர்களிடம் மன்னிப்புக் கோர வேண்டியதுதான்.

என்று சொல்லியிருப்பார்.. (கல்கியின் உரை முழுவதையும் இந்த பதிவின் பின்னூட்டத்தில் கொடுத்திருக்கிறேன்)

ஆனால் மொத்தத்தில், திரைப்படத்தில் இரண்டு பாகங்களுமே எடுத்தியம்பிய ஒன்றாய் பார்வையில் படுவது, ஆதித்ய கரிகாலன் + நந்தினியின் காதல், வன்மம் இரண்டு மட்டுமே. அந்த கதாபாத்திரங்களில் வலுவாய் அமர்த்தப்பட்டிருக்கும் நடிகர்களினாலும் இது நேர்ந்திருக்கலாம். நந்தினியைப் பார்க்கும் எந்த ஆணாக இருந்தாலும் (வந்தியத்தேவன், பெரிய பழுவேட்டரையர், பல்லவ மன்னன் பார்த்திபேந்திரன்) திரும்ப திரும்பச் சொல்லும் வசனம், 'நீங்க பேரழகி', 'உங்களைவிட யாரும் அழகியில்லை' என்பதே. ஐஸ்வர்யாராய் ஒரு காலத்தில் பேரழகி பட்டம் வாங்கியவர்தான். இல்லையென்று யார் சொன்னார்கள்? அதை ஏன் நந்தினி என்னும் கதாபாத்திரத்தின் மீது ஏற்றி வைத்திருக்கிறார் இயக்குனர் என்றுதான் புரியவில்லை. அது அந்த கதாபாத்திரத்திற்கு ஒருவகையான ஒழுக்கக்குறை சாயலைப் பூசுவதாக தெரிகிறதே..

இத்திரைக்கதை கல்கி தனது முடிவுரையில் குறிப்பிட்டு இருந்தபடி இராஜராஜ சோழனின் தியாகத்தை நோக்கி நகரவேயில்லை. மாறாக ஆதித்ய கரிகாலனையும் நந்தினியையும் சுற்றியே முதன்மைபடுத்தப்பட்டிருக்கிறதாக தோன்றுகிறது.

ஒரு நாவல், (அதுவும் தொடராக வந்தது என்பதை நினைவில் கொள்ளவேண்டும். முழுமையாய் ஒரு நாவலை எழுதுவதற்கும் தொடராய் எழுதுவதற்கும் இருக்கும் வேறுபாடு எழுத்தாளர்களுக்குத் தெரியும்) திரைப்படமாகும் போது, இம்மாதிரியான அழுத்தங்கள், கதையின் போக்கை, அது நகரும் விதத்தை மாற்றிக்காட்டும் சங்கடங்களை உண்டுசெய்யும் என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. பொன்னியின் செல்வன் திரைப்படமும் அப்படியே.. சில விதங்களில் தடுமாறியிருக்கிறது.

நான் குறிப்பிட்டிருக்கும் இம்மாதிரியான விமர்சனங்கள் இப்படத்தைப் பார்க்கும் தமிழர்கள் பலராலும் முன் வைக்கமுடிகிறது. இருந்தும், இன்றைய காலகட்டத்தில், இத்திரைப்படம் இந்தியாவில் இருக்கும் பல மொழி பேசும் மாநிலத்தவர்களால், பிற மொழி பேசும் வெளிநாட்டு மக்களால் பார்க்கப்படுகிறது எனும்போது, தமிழ் பேரரசர்களின் மீதான வெளிச்சம் பாய்ச்சப்படுவற்கான காயை நகர்த்தியிருக்கிறார் மணிரத்னம் என்பதில் ஆறுதல் கொள்ளலாம் நாம்.

இக்காலத்தில், திரைப்படம் என்பது அழியா சாசனம் போலதான். அதன் தாக்கம் நம் மொழியை, அதனை உலகுக்கு வெளிக்கொணர்ந்த இலக்கியங்களை, அதன் ஆளுமை பரப்பை அதிகப்படுத்திய பெரும் அரசர்களை புதிதாய் உலகத்தாரின் முன் காட்டும் சாத்தியங்களைக் கொண்டது. அதுவும் சரித்திர நாயகர்கள் எனும்போது அதன் ஆர்ப்பரிப்பு, நமது நாகரிகம் தெரியாதவர்களுக்குப் புதிதாகவும் தெரிந்தவர்களுக்கு நினைவுட்டலாகவும் அமையும் என்பதை எவ்வண்ணம் மறுக்க இயலும். இது எமது சரித்திரம் எனப் பறைச்சாற்றுதல் பெருமிதமே. அவ்வகையில் பொன்னியின் செல்வனைத் திரைக்கதையாக்கிய இயக்குனர் மணிரத்னம் ஒரு மாபெரும் கதைசொல்லியே..

நம் சரித்திரத்தைச் சொல்லும் திரைக்கதைகள் வருவது நல்லதே. அதனை விமர்சனப்படுத்தும் நிலையும் நன்றே. அடுத்தமுறை ஒரு வரலாற்று படைப்பை ஆவணப்படுத்தும் போது, இன்னும் கவனம் கொள்வார்கள் திரைப்படத்துறையினர் என்பதில் சந்தேகமில்லை..

~ அகிலா..
எழுத்தாளர்
30.4.2023
ஸ்டாக்டான்-ஆன்-டீஸ், இங்கிலாந்து..

தவ்வை நாவல் குறித்து கவிஞர் அன்புதோழி ஜெயஸ்ரீ உரை

2023-04-28T16:29:00.000+05:30

தவ்வை புதினம் - உரை 

கவிஞர் அன்புதோழி ஜெயஸ்ரீ

நூல்களை வாசித்து எழுதுவதற்கான நேரம் கிடைப்பதேயில்லை என்று பொய்யுரைப்பதைவிட எழுத ஆரம்பித்தபின் வாசிப்பு ஆர்வம் குறைந்து போய்விட்டது என்பதே உண்மை. ஆனால்,அகிலா மேடமின் எழுத்துக்களைவிட அகிலாக்கா எனக்கு நெருக்கமெனக் கொண்டிருப்பதால் 'தவ்வை' இருக்கின்றபடியே வெகு சீக்கிரமாய் எனை ஆட்கொண்டு விட்டாள். 

மேலும்,ஒரே மூச்சில் இந்நாவலை வாசித்து முடித்து தவ்வை குறித்துப் பகிர வேண்டிய உள் உந்துதலுக்குப் பெயர் பெண்மை எனும் சக்தி எனக்குள்ளும் இருப்பதால்தான் என்று எண்ணுகிறேன்.

 Non-Linear எனும் கதை சொல்லல் முறையில் மூன்று தலைமுறை கதாபாத்திரங்கள்,நடைமுறை பழக்கங்கள் ,சம்பவங்கள்,சொல்லாடல்கள் என எல்லாவற்றையும் அனாயசமாக சுவாரசியம் குறையாமல் பிணைத்து நம்மை பிரமிக்க வைக்கிறார் நூலாசிரியர் அகிலா அவர்கள்.194 பக்கங்களாக...பின்னொரு காலங்களாய் 7 அத்யாயங்களும் முன்னொரு காலங்களாய் 6 அத்யாயங்களுமாய் மொத்தம் 13 என்று.... மேலைநாட்டு துர் எண்ணிக்கையாகவும், நம் இதிகாசக் கூறல் வகையில் 12 ஆண்டுகள் வனவாசம், ஓராண்டு அஞ்சாத வாசமென காலக்குறியீடுகள் மிகச் சரியாக இம்மண்ணின் எழுதப்படா சட்ட மறைகூறுகளினூடே பொருந்தி பெண்மையின் நீண்ட வலிமிகு சமரச வாழ்வியலை நெல்லைத் தமிழில் கண்முன் காட்டுகின்றன.

தவ்வையின் இளம் பருவத்தில் மட்டுமல்ல Post partum depression எனும் பிரசவத்திற்குப் பிறகான பெண்களின் உளவியல் மாற்றங்கள், மனக்கிலேசங்கள் பலவும் அதிகம் பேசப்படாத வறண்ட சமூகமாகத்தான் இன்றும்கூட  இருக்கிறோம் என்று நானும் அறுதியிட்டுச் சொல்வேன். ஒரு மனநல ஆலோசகராக மட்டுமல்லாமல் சமூக அக்கறை பொங்கிப் பெருகும் கருணைத் தாயாக ஆசிரியர் ஆங்காங்கே அழகாக எட்டிப்பார்க்கிறார். அந்த இடங்களில் கதைகளத்தைவிட்டு நாம் சற்றே விலகி நம் பூட்டியை, பாட்டியை, ஆச்சியை, அம்மாவை, அத்தையை, சித்தியை... பக்கத்து வீட்டுப் பெண்ணை இல்லை நம்மையே அங்கே தவ்வைக்குள் பொருத்திக் கொள்ள நேர்கிறது.அந்த இடங்களில்தான் பெண்மைத் தெய்வம் எங்கும் நிறைந்ததாகி பரிசுத்தமான வெற்றி எய்துகிறது. 

தன் இயலாமையை மறைக்க வன்முறையைக் கைப்பிடித்துக் கொள்ளும் உடற்குறையே மனஊனமுமாகி அந்த கோழைத்தனமெனும் பிறழ்வு நேரடியாக ஒரு நேர்மையான நெஞ்சத்தை எதிர்கொள்ளத் திராணியின்றி பொறியாகிச் சுடுகிறது. அக்கொடும் மனத்தீ பரவிப் பரவி பல நல்ல உள்ளங்களை வாட்டிப் பொசுக்குகிறது.
Domestic violence எனும் குடும்ப வன்முறை என்பது அன்றும் இன்றும் நம் சமூகக் கட்டமைப்பின் பார்வையில் பொருளீட்டாத, வசதிகளற்ற, குடித்துவிட்டு சாலையில் எல்லோரும் பார்க்க மனைவியை அடித்து உதைப்பது மட்டுமே என்றாக்கி இருக்கிறார்கள்.தந்திரமாக கனன்று கொண்டிருக்கும் பெரும்மனக்குரங்கு வாய்பிளந்து அனல் உமிழ்ந்து ஒளிந்து மறைந்து மாடியறை எனும் உச்சாணிக் கிளையில் அமர்ந்து கொண்டு தவ்வையின் பன்னீர்பூக்கனவுகளை சிதைத்து சிதைத்து அவள் வாழ்வையே வாசங்கள் இல்லாத வனமாக்கி விழுங்கிவிடுகிறது. எங்கும் குற்றவாளி ஆக்கப்படவே மாட்டான் அவன் எனும் பாலின சமத்துவப் போலிமையின் வேர்களை தவ்வை ஆழமாய் அசைத்துப் பார்த்துச் சிரிக்கிறாள்.

பூக்களைப் பெண்கள் என்பார்கள் ஆனால் தவ்வை எனக்குச் சொன்னது ஆண்களே பன்னீர் பூக்கள்...அந்த மென் இதழ்கள் ஆணாக வேண்டும் மலர்ந்து தன் மேல் மொத்தமாய்ப் படர்ந்து வீழ்ந்து தன்னை முழுதுமாய் மூடி தன் சுயம் தொலைக்கும் வண்ணம் வேறுநிறமேற்றி விட மாட்டானா.. எனும் சிறு ஏக்கமன்றி அந்த பெண் மண்ணுக்கு வேறென்ன பெரிதாக ஆசை இருக்க முடியும். நிறைந்த பன்னீர் பூக்களின் மண்தரையில் தவ்வையும் ரங்கனும் எனக்குத் தெரிந்தார்கள்.  அப்பாவுக்குப் பிடித்த சிறுபூக்களை நினைத்து புகுந்தகம் நுழையும் புதுப்பெண் தவ்வையினுள் கதையினுள் பேசப்படாத தமிழ் வாசத் தந்தையின் சாயல் நிறைய இருக்கிறதென உணர்கையில் தவ்வை அர்த்தநாரீஸ்வரர் அவதாரமாய் நம்முள் படர்கிறாள். தெய்வாம்ச சக்தி அல்லது இயற்கையின் சீர்வழி மனிதநேய சக்தி கொண்டு நிறைந்தவர் படுகுழியில் விழுந்தாலும் எழுந்து நிமிர்ந்து நிதானமாக நிற்பார் என்பது தவ்வை சொல்லும் பாடம். 

ஒட்டுமொத்த ஆண் சமூகத்தின் மேல் சாணி எறிந்து உரக்கப் பேசும் பயனில்லா பெண்ணுரிமைக் கொடியை இந்த ஆண்களே இப்படித்தான் என்று நாவலாசிரியர் எங்கும் தூக்கிப் பிடிக்கவில்லை. எல்லா காலத்திலும் ஆபத்பாந்தவனாக அனுசரணையாக ஒரு ஆண்மகன் இருக்கத்தான் செய்வான் என்பதான கருணை பொழியும் நேரியல் கதாபாத்திரம் சங்கரலிங்கம்.

உயிர்கண்ணியின் தொடர்புகள் காலங்கள் சுழன்றாலும் தொடரும். அற்புதமான ஜீவகண்ணிகளுக்கு அழிவை இயற்கை தந்து விடாது என்பதாக, விசாகன் வந்து நிற்கும்போது தவக்காலப் பலன் காட்சியாய் நமக்கும் கண்ணீர் துளிர்க்கிறது.தவ்வை மௌனத்தில் பேசுகிறாள்... அறிவார்ந்த நெடுங்கால தலைமுறைக் காப்பெனும் பெருக்கடமையைத் தோளேற்றி நடக்கும் வலியபெண்மை ஒருபோதும் இன்னொரு பெண்ணுக்கு எதிரியாவதேயில்லை. 

அந்தரங்கங்களை அவற்றின் அதே புனிதத்தோடு கட்டிக் காக்கும் அவர்களின் சிறுபுன்னகை, கண்ணசைவு, கைக்கோர்ப்பு எல்லாவற்றிக்கும் பொருள் உணருமளவு ஆண்சமூகம் இன்னும் நுட்பமாக மனித மனங்களை நெருங்கவில்லை என்ற மறுக்கமுடியாத உண்மையின் பெருமிதம் புதினத்தின் நிறைவுப் பகுதியில்  கனிந்த தவ்வையாக மூப்பழமாய்ச் சுவைக்கிறது. தூய்மையான கொய்யாமலர் வசீகரமாய் வைசாலியின் தெளிவு மனதைக் குளிர்விக்கிறது.

இதற்குமேல் விரிவாகப் பேசினால் கதைக்கருவின் மையத்தை வெளிச்சமிட்டு காட்டியதாகி விடும். வந்து விழும் இயல்பான தமிழ்ப் பெண் வாழ்வியலை சுவைத்து வாசிக்கும் அனுபவம் உங்களுக்கும் கிடைக்கப் பெற வேண்டும் எனவே அளவாய்ப் பகிர நினைக்கும் என்னை தவ்வை இழுக்கிறாள். "ஏ.. டீ இன்னும் ஒரு வா சோறு.. "என்று ஆதுரமாய் முடிவிலாப் பெண்மையை ஊட்டிக்கொண்டே போகிறாள்.

தவ்வையை வாசித்து முடிக்கும்போது இரண்டு அவிழ்க்கப்படா முடிச்சுகள் மனதை இறுக்கமாகச் சுற்றிக் கொள்கின்றன. ஒன்று- தவ்வை மலர்ந்து கனிந்து வாழ்ந்த  வசந்தநொடிகளின் யதார்த்த காட்சிகள் எப்படியிருந்திருக்கும் ?   அடுத்தடுத்த தலைமுறைகள் தாண்டியும் நினைவில் போற்றும் உறவுக்கு எத்தனை காலம் உடன் வாழ்ந்தோம் என்பதா முக்கியம் எப்படி என்பதல்லவா முக்கியம் அப்படி என நீங்களே உள்ளே போய் உணர்ந்து கொள்ளுங்கள் என வாசகனுக்கு ஒரு கற்பனாச் சிறகை அங்கே சொல்லாமல் தவ்வை தந்து விடுகிறாள்.

இன்னொன்று அந்த துர்மரணம் குறித்த கேள்வி..எப்படி என்று.இப்படியான மரணங்களுக்கு அங்கேயே இருந்த ஒரு நபரைச் சுட்டுவது அறமல்ல... கற்பு, கணவன், குல கௌரவம் என்று இச்சமூகம் பெண்ணினத்தின் மேல் போர்த்தி விட்டிருக்கும் நயவஞ்சக சாயங்களே காரணம். எனவே அந்த முடிச்சு அப்படியே நம்மிடம் தங்கி பேசாத மௌனங்களைப் புரிந்து கொள்ள வைக்கிறது.

சர்வதேச மகளிர் தினம் நெருங்கி வருகின்றது. நிச்சயம் இன்னும் உலகின் பல மூலைகளிலிருந்து பெரும்போராட்டங்களைக் கடந்து தவ்வை நிறைந்து சிரிக்கிறாள் வாழ்ந்து கொண்டே இருக்கிறாள். அவளை வாழ்த்துவதும் கொண்டாடுவதும் அவசியமாகிறது .

ஒரு வாஞ்சையான கைப்பிடி உரிமைக்கு ஏங்கும் எளிய பெண்மையை ஆணினம் மட்டுமல்ல அரைகுறைப் பெண்களும் புரிந்து கொள்ளும் காலம் வருமென தவ்வை நம்பிக்கை தருகிறாள்.அறிவியல் உடலியல் தெளிவுகளோடு,உளவியல் புரிதல்களையும் மென்மையாக வலியுறுத்துகிறாள்.

தவ்வை - மௌனத்தோடு பிணைந்த நிதானத்தின் அழகுமொழி.கேட்காத அலறல்களின் மங்கல சங்கீதமான எதிரொலி.

அவசியம் வாசியுங்கள்.

தவ்வை நாவல் குறித்து எழுத்தாளர் எஸ் ரா அவர்களின் பக்கத்தில்..

2023-01-04T09:39:00.002+05:30

தவ்வை - புதினம்

எழுத்தாளர் எஸ் ராமகிருஷ்ணன் அவர்கள்
2022யில் தான் வாசித்தவற்றுள் சிறந்த புத்தகங்களைத்
தேர்ந்தெடுத்து அவரது வலைத்தளத்தில்
கொடுத்துள்ளார்.
அவற்றுள் எனது நாவலான தவ்வை
குறித்தும் குறிப்பிட்டுள்ளார்.
மகிழ்வும் அன்பும் 🙏

லிங்க் 👇

தவ்வை

நாமெல்லாம் வெயிலுக்கு பொறந்தவங்க

2022-11-24T08:23:00.003+05:30

நாமெல்லாம் வெயிலுக்கு பொறந்தவங்க

(சிறுகதை)

புகைந்துக் கொண்டிருக்கும் தாளிப்பு சட்டியில் எண்ணெய் ஊற்றினாள். கடுகு, உளுந்து போட்டு தாளித்து கருவேப்பிலையைத் தேடும்போது, அது இல்லாதது நினைவில் வந்தது அமுதவல்லிக்கு. ‘வேதா’ என்றாள் சத்தமாக. பதிலே இல்லை. அடுப்பை அணைத்துவிட்டு, இங்கேதானே படிச்சுகிட்டு இருந்தா என்ற நினைப்புடன் ஹாலுக்கு வந்தபோது, வெளிச்சமற்ற மூலையில் அமர்ந்து,வேதா கணக்குடன் சமாதானம் செய்துக்கொண்டிருந்தாள்.

‘ஏய்ய்.. நான் கூப்பிட்டது காதில் விழலயா என்ன..’

‘அட போக்கா.. நான் படிக்கும்போதுதான் உனக்கு ஏதாவது வீட்டில் இல்லைன்னு தோணும்..’ தலை நிமிராமல் பேசினாள். வேதா வளர்ந்து வருவது இவளுக்குள் பயத்தை உண்டுபண்ணியது. எட்டு வயசிலேயே எடுப்பாய் இருப்பதாக பட்டது.

‘சுதர்சன் கடை வரைக்கும் போய், கருவேப்பில வாங்கிட்டு வாடி..’ என்று கெஞ்சலாக சொல்ல வெடுக்கென எழுந்து சென்றாள் வேதா. அடுத்த மாசம் முதல் நாமளும் நம்ம கடையில் காய் எல்லாம் வாங்கிவச்சுட்டா தன்னை பார்த்து பல்லிளிக்கும் ராஜுவின் முன் போய் நிற்க வேண்டியிருக்காது என்று நினைத்துக்கொண்டாள்.

‘காலையில் எழுந்து குடிக்கபோன அந்த ஆளை இன்னும் காணோம். அப்படியே அந்த ஆளு எங்காவது செத்துக்கிடக்குதான்னு பாரு’ என்றவளை திரும்பி பார்த்து வலிச்சம் காட்டிவிட்டு போனாள் வேதா. குடிச்சுட்டு சுயமில்லாம தெருவுல விழுந்துகிடக்கிறவன் செத்தவன் போலதான் அமுதாவுக்கு. அவள் வரும்வரை வாசற்படியில் உட்காரலாம் என்று அமர்ந்தாள். அம்மா இறந்ததில் இருந்தே மாரிமுத்து என்னும் அவளின் தகப்பன் வெறும் ‘ஆளு’தான் அவளுக்கு. அவனை பார்த்தாலே குமட்டலாய் இருக்கும் அமுதாவுக்கு. குடியும் சீட்டாமுமாய் தள்ளாடும் அவனிடம் தான் பட்ட பாடெல்லாம் கண்முன் ஓடும். பதினாறு வயதிலேயே தன்னை, கூட சீட்டாடும் நாற்பத்திரண்டு வயசுக்காரனுக்கு கட்டிக்கொடுத்து, அவனோடு நெகமத்துக்கு வாழப்போனதும், அஞ்சாறு மாசமா அவனின் குடியிலும் அடியிலும் வதைப்பட்டு, உண்டான கருவும் கலைஞ்சதும் அவன் வேண்டாம்னு பஞ்சாயத்து பண்ணி அறுத்துவுட்டுட்டு வந்ததும் மன்னிக்கவே முடியாத விஷயம்தான் அவளுக்கு.

அதுக்கப்புறம் இந்த கடையே சாசுவதமாய் வந்து தாய் வீட்டோடு உட்கார்ந்ததும், இந்த ஆளு ‘மூதேவி.. மூதேவி.. செலவு வச்சுட்டு இப்போ இங்கே வந்து உட்கார்ந்திருக்கு பாரு.. சனியன்..’ என்று தினம் திட்டுவதும் மனதுக்குள் ஓடியது. பெண்ணுக்கென்று எங்கும் புகலிடம் இல்லை. பெத்த வீட்டை விட்டா, புகுத்த வீடுன்னு ஒரு வீட்டிலிருந்து இன்னொரு வீட்டுக்கு என்று ஓடிகிட்டே இருக்கணும். அவளுக்குன்னு தனியா எதுவும் இல்லாததும் யாரையாவது அண்டியே வாழவேண்டியிருப்பதும் புரிந்தபோது இந்த சமூகத்தின் மீது கோபமாக வந்தது அமுதாவுக்கு. ‘சை.. என்ன நெனப்பு இது காலைலே...’ என்று அதை உதறி எழுந்தாள்.

அம்மாவுக்கு பிறகு, வீட்டின் முன்வாசலில் உள்ள தாத்தாவின் இந்த மளிகை கடை மட்டும் இல்லேன்னா சாப்பாடே இல்லங்கிற உண்மதான் அவள எப்போவும் சுடும். அதுக்காகவே தாத்தா படத்தை கடையில் மாட்டிவைத்து அதுக்கு இரண்டு ரூபாய்க்கு ஊதுவத்தி காலைலேயும் சாயங்காலத்திலேயும் கொளுத்தலேன்னா அவளுக்கு அன்னைய பொழுது இம்சைதான்.

காலையிலே போன ஆளு சரியா பதினொரு மணிக்கு போதை தீர்ந்து, இவகிட்டே இருந்து காசு வாங்கி திருப்பியும் குடிக்கவேண்டி, இவள் வியாபாரம் பார்க்கும்போது பார்த்து, வந்து நின்னு காசு கேட்கும். கொடுக்கலைன்னா, ‘சீலையை நகத்தி கட்டி கடைக்கு வர்றவனுங்க கிட்டே காசு பண்ற சனியனே.. இழுத்து மூடிட்டு காசு குடுடி..’ என்று அங்கேயே அவளை கேவலமாக பேசும். அப்புறம் அவ அம்மாவையும் தாத்தாவையும் இழுத்து வச்சு அசிங்கமா ஆரம்பிக்கும். மரக்கடைக்கு அடுத்தாற்போல், தெருவென்றும் சொல்லமுடியாமல் சந்தென்றும் சொல்லமுடியாத வடிவில் இருக்கும் அந்த நீண்ட வீதியில் எல்லோருக்கும் இது பழக்கமானதுதான். இருந்தாலும் ஒவ்வொரு முறையும் அந்த ஆளு பேசும்போதெல்லாம் இவ கூசிக்குறுகித்தான் போவாள்.

அசிங்கமான வசவுகளை கேட்டுக்கேட்டு அவளுக்கு புளித்து போய்விட்டது. கொஞ்ச நாளா அந்த ஆளோட கண்ணு தன் மாரு மேலேயே இருக்கிறத கவனிச்சுக்கிட்டுத்தான் இருக்கா. கடைசி ஒரு மாசமா ராத்திரி நேரத்துல முன்கட்டில் அதுக்கு சாப்பாடும் வைத்து, அதை தாண்டி ஹாலுக்குள் வரும் கதவை தாள் போட்டுவிட்டு இவளும் வேதாவும் ஹாலில் படுத்துக் கொள்வதை வழக்கமாக்கிக் கொண்டிருந்தாள். குடித்துவிட்டு வந்து கதவை தட்டித்தட்டி சலித்து, அசிங்கமாக பேசிவிட்டு தூங்கிப் போவது அதன்பிறகு மாரிமுத்துவின் தினசரி வழக்கமானது.

இந்த வீடும் கடையும், பக்கத்தில் இன்னும் இரண்டு வீடுகளும், தாத்தாவின் சொத்துகளாய் இருந்தன. அதன் வாடகையில் சற்று சௌரியமாக அம்மாவை வளர்த்தார். களக்காட்டு பக்கம்தான் தாத்தாவின் ஊர். அங்கு விவசாயம் சரிந்தபோது கொஞ்சம் பணத்துடன் கோயம்பத்தூருக்கு வந்து வியாபாரம் செய்ததாக அம்மா சொல்லும். ஊர் பக்கமிருந்த வந்ததாக சொன்னதால் மாரிமுத்துவை அம்மாவுக்கு கட்டிவைத்தாராம். அதன்பிறகு அம்மாவுக்கு அடியும் உதையும் இரண்டு பொம்பள பிள்ளைகளையும் தவிர வேற எதுவும் கிடைக்கவில்லை.

இவளுக்கு பத்து வயது இருக்கும்போது, வேதா பிறந்தாள். அவள் பிறந்து ஒரு மாத கணக்கில் அம்மா உடல் பலகீனத்துடன் இறந்துபோனாள். பாட்டியால் வளர்க்கமுடியாது என்று சித்திதான் வேதாவை மூன்று வயதுவரை வளர்த்தாள். அம்மா இல்லாத வீட்டில் இவளுக்கு மாரிமுத்துவைப் பார்த்து பயம் இருந்தது. ‘பொட்டையா பெத்து வச்சிருக்கே..’ என்று சொல்லியே அம்மாவை அடிப்பது போல இனி தன்னையும் அடிப்பாரோ என்று. அம்மா இல்லாமல் எப்படி இவரோடு இருக்கமுடியும் என்ற பயத்தை சித்தியிடம் சொன்னபோது, ‘பயப்படாத. நாமெல்லாம் வெயிலுக்கு பொறந்தவங்க. அசராம வாழனும்..’ என்றாள். சித்தி வீட்டிலும் போய் மாரிமுத்து குடித்துவிட்டு அடிக்கடி தகராறு பண்ணியதில், வேதாவை இங்க கொண்டு வந்து விட்டுவிட்டு ‘உங்க சங்காப்தமே வேணாண்டி..’ என்று சொல்லிவிட்டு போய்விட்டாள். அதன்பிறகு எப்போதாவதுதான் வருவாள்.

இந்த ஹாலை பார்க்கும் போதெல்லாம் அம்மா நெனப்புக்கு வருவாள். இந்த ஹாலில்தான் அவளை கிடத்தியிருந்தார்கள். அம்மா ஏன் அசைவில்லாமல் படுத்திருக்கிறாள் என அப்போது அமுதாவுக்கு புரிந்திருக்கவில்லை. மல்லிகா சித்தியிடம் கேட்டதுக்கு, அவள்தான், ‘உங்க அம்மா இனி வரமாட்டாடி..’ என்று சொல்லி இவளை இழுத்து வைத்துக்கொண்டு அழுதாள். அவளின் கண்ணீரிலும் மூக்கு சிந்தியும் ஈரமான சேலையில் ஒருவித நாற்றம் அடித்தது. விலகி அமர்ந்தாள். அம்மாவின் மூக்கில் பஞ்சு வைத்து அடைத்திருந்தார்கள். இவளும் கையால் தன் மூக்கை அடைத்து வைத்துப்பார்த்தாள். மூச்சு மூட்டியது. விரலை மூக்கில் இருந்து எடுத்ததும் காற்று திணறிக்கொண்டு வெளியேயும் உள்ளேயும் போய் வந்தது.

‘என்னடி ஆச்சு உனக்கு..’ என்று சித்தி பயந்துப்போனாள். அம்மாவுக்கு மூக்கில் அடைச்சு வச்சிருக்காங்களே, அதை நானும் செய்து பாத்தேன் சித்தி..’ என்றவுடன், ‘ஏன் புள்ள இப்படி செய்தே.. ‘ என்று பதறினாள்.

‘அம்மாவுக்கும் எடுத்துவிடுங்க.. மூச்சுவிட கஷ்டமாயிருக்கும்..’ என்று உதடு பிதுக்கி அழத்தொடங்கினாள். ‘சும்மா இருடி’ என்று சத்தம் போட்டது சித்தி.

அன்று இரவு முழுவதும் வேதா பாப்பா வேறு அழுதுகிட்டிருந்தது. யாரும் பார்க்காத சமயம் பார்த்து அம்மாவின் மூக்கில் உள்ள பஞ்சை எடுத்துவிடலாம். அம்மாவும் எழுந்துவிடுவா என்னும் எண்ணமும் அன்று இரவு முழுவதும் இருந்துக்கிட்டே இருந்தது. ஆனால் சித்தி அங்கேயே இருந்தாள்.

மறுநாள் காலையில் அம்மாவைத் தூக்கிட்டு போகும்வரை அவளால் அந்த பஞ்சை எடுக்கமுடியாமல் போனது, இப்போவரைக்கும் வருத்தமா இருக்கும் அவளுக்கு. பக்கத்தில் யாராவது செத்துபோயிட்டால், படுத்திருப்பவரின் மூக்கில் இருக்கும் பஞ்சை எடுத்துவிட்டு, அவர் மூச்சு விடுவதை அழுபவர்களிடம் காட்டி சிரிக்க வைக்கலாமா என்றும் தோன்றும். அப்படிதான் நாலு வருஷத்துக்கு முன்ன, எதுத்த வீட்டு ஜெகனின் தாத்தா இறந்துப்போனப்ப, துக்கம் தாங்கமுடியாம அழுதுக்கிட்டு இருந்த ஜெகனம்மா கிட்டேபோய் ‘நா ஒன்னு சொல்லட்டுமாக்கா..’ என்றபோது, என்ன என்பதுபோல் கண்ணீரோடு பார்த்தாள் இவளை.

‘மூக்கில மூச்சுவிட முடியாம அடச்சு வச்சிருக்கிற பஞ்சை கொஞ்சம் எடுத்துப் பாக்கலாம்கா. அவரு முழிச்சாலும் முழிச்சுக்குவாரு.. ‘ என்று இழுத்துக்கொண்டே சொல்ல, ‘ஒன்ன என்னமோன்னு நெனச்சேன். நீயானா சின்ன புள்ளயாட்டம் இல்ல பேசுற. நல்லாதான இருக்கே..’ என்று கோபமாய் பேச அந்த இடம் விட்டு நகர்ந்து உட்கார்ந்து ஏதும் செய்யமுடியாமல் அழுததை நினைத்தால் இப்போவும் அழுகை வரும் அமுதாவுக்கு.

சமையலறையின் ஜன்னல் வழியாக தெரிந்த துண்டு வானத்தில், ஏரோபிளேன் ஓன்று மௌனமாய் நகர்ந்துக்கொண்டிருந்தது. மனிதர்களை விட்டு தொலைவில் போவதால் சத்தம் தேவையில்லை என்று நினைத்துவிட்டது போலும். அதற்குள் இருக்கும் மனிதர்கள் பேசிக்கொண்டு தானே இருப்பார்களென அமுதாவுக்கு பட்டது. ஒருகாலத்தில் வேதாவும் நன்கு படித்து அதில் போகலாம். ஏன் நானும் கூட போகலாமோ என்ற நினைப்பு அவளுக்குள் வந்ததும் பக்கத்து தெரு ராஜேஸ்வரி சொன்னது நினைவுக்கு வந்து சிரித்துக்கொண்டாள்.

விசேஷ நாட்களில் அருகிலிருக்கும் விசாலாட்சி கோயிலுக்கு சம்பங்கியும் வில்வ இலைகளும் வெள்ளை தாமரை மொட்டுகளும் வாங்கிவருவதும் தொடுத்து கொடுப்பதும் இவளின் வேலை. பூவெடுக்க பூமார்க்கெட்டுக்கு ராஜேஸ்வரியுடன்தான் போவது வழக்கம். அப்படி ஒருநாள் போகும்போது ராஜேஸ்வரி கேட்டாள்,

‘நீ வெளிநாடு போறியா? டெய்லர் வேலைக்கு ஆள் கேட்கிறாங்களாம். நீ தையல் படிச்சிருக்கேதானே. என் விட்டுக்காரரோட பெரியண்ணன் ஏஜென்ட்டா இருக்காங்க. நேத்து பேசிகிட்டு இருந்தாங்க. அங்க போயி நல்ல சம்பாதிச்சா வேதாவை பெரிய படிப்புக்கு அனுப்பலாம்தானே..’

‘நல்ல ரோசனைதான். காசு அதிகமாகும்தானே. அத கூட கடைய வச்சு வாங்கிக்கலாம். எங்கப்பன் கிட்டே இவள தனியா விட்டுட்டு போகத்தான் பயமாயிருக்கு. நா இல்லாம போனா எனக்கு செஞ்சத போல இவளையும் எவனுக்காவது கட்டி வச்சுரும். அதுக்குதான் யோசிக்கிறேன்..’ என்றாள் இவள்.

‘ஹாஸ்டல்ல விடலாம் அவள. நம்ம பிரான்சிஸ் பள்ளிக்கூடத்து பாதர் எங்களுக்கு வேண்டியவங்கதான். ஏற்பாடு செய்யலாம் அமுதா.. உனக்கும் கைல கொஞ்சம் காசு புழங்கும். நாளபின்ன இன்னொரு கல்யாணம் கட்டிக்கலாம். இப்பிடியேவா காலம் பூரா இருக்கமுடியும்?’ என்றாள் ராஜேஸ்வரி.

இன்னொரு கல்யாணம் என்றதும் அவளுக்குள் ஒரு மாதிரியாக ஆகிவிட்டது. இவ தன்னை வேவு பாக்கக்கேட்கிறாளா இல்ல நோண்டி பாத்து நாலு விஷயத்தை நம்ம வாயிலிருந்தே வாங்கி பத்து வீட்டுல நியாயம் பேசவேண்டி கேட்கிறாளா என்ற யோசிப்பில், ‘சரி. யோசிக்கிறேன்..’ என்று அன்னைக்கு முடித்துக்கொண்டாள்.

சமையல் முடித்து எல்லாம் மூடி வைத்துவிட்டு, குளிக்கக் கிளம்பினாள். இப்போவே எட்டு ஆச்சு. சீக்கிரம் கடையில் போய் உக்காரணும், தெருவில இருக்கிறவங்க பற்று செலவு கணக்கும் எழுதும் அக்கவுன்ட் நோட்டு வேற காலியாயிடுச்சு. அதையும் ஒன்னும் வாங்கப்போகனும் என்று யோசித்துக்கொண்டே அடுக்களையை விட்டு வெளியேவர, ‘அமுதா... ஏய் அமுதா.. இங்க வந்து பாரு. உனக்கா இப்படி சோதன வரணும்..’ என்று ஜெகனம்மாவின் அலறல் கேட்க, வழக்கமா குடிச்சுட்டு வேட்டிய ரோடுபூரா இழுத்துட்டு வரும் அப்பன பாத்துதானே சத்தமா நாலு திட்டு திட்டும் இந்த ஜெகனம்மா, இன்னைக்கு என்ன நம்மள கூப்பிடுது என்று உள்ளே பதைப்பு உண்டாச்சு அமுதாவுக்கு.

ஹாலில் பாய் விரித்து, மாரிமுத்துவைப் படுக்க வைத்திருந்தார்கள். அவனின் தலைமாட்டில் நெளிந்துப்போன ஒரு காமாட்சி விளக்கு மினுக்மினுக்குன்னு உயிர விட்டுவிட்டு தொட்டுக் கொண்டிருந்தது. அந்த சின்ன வீட்டின் முன்பகுதியில் சாத்தியிருந்த கடையை ஒட்டி சிலர் வேடிக்கை பார்த்தபடி சென்றுக்கொண்டிருந்தனர். அக்கம்பக்கம் இருப்பவர்கள், மளிகை வாங்க பக்கத்து தெருவில் இருந்து வருபவர்களின் முகங்கள் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாய் முளைத்திருந்தன.

இரண்டு வீடு தள்ளியிருக்கும் கனகாவின் பாட்டி இவளருகில் வந்து, ‘ஏண்டி, காசு கீசு வச்சிருக்கியா எரிக்க?.. எம்பையன் கேட்க சொன்னான். செலவு செஞ்சுட்டு வாங்கிக்கவா..’ என்று கேட்க,

‘இல்ல பாட்டி, இவளுக்கு பீசுக்கு உள்ள காசு அஞ்சாயிரம் இருக்கு. அத வச்சு எரிச்சுவிடுங்க..’ என்று எழுந்துபோய் எடுத்துக்கொடுத்தாள்.

‘யாருக்காவது சொந்தக்காரங்களுக்கு சொல்லனும்னா சொல்லிருடி..’ என்றபடி பாட்டி எழுந்துவிட்டு, ‘கொஞ்சம் அழுடி. எல்லோரும் தப்பா நெனப்பாங்க..’ என்று சொல்லி நகர்ந்ததும், வேதா அழுதுகொண்டே சுவரோரமாய் நிற்பதை கவனித்தாள். அவளருகில் போய் அவளையும் உக்காத்தி, தானும் சுவரில சாய்ந்து உக்காந்துக்கொண்டாள்.

பொள்ளாச்சி பக்கமிருந்து ஒரே சொந்தமான மல்லிகா சித்தியும் அவங்க வீட்டு ஆளுங்களும் வந்ததும் அந்த வீடு மயான அமைதியை சற்று தளர்த்தது. வந்தவ சத்தம் போட்டு பொலம்பிக்கிட்டு இருந்தாள். ‘குடியோ கிடியோ, ஆம்பளங்க பேருக்கு இவரு கிடந்தாரு. இப்போ அதுவும் இல்லாம போயாச்சே..’ சத்தமிட்டவளை தொடையின் பக்கவாட்டில் கிள்ளினாள் அமுதா.

‘வாய மூடிகிட்டு அழு. இல்ல எந்திச்சு போ.. எல்லோருக்கும் சொல்லி கொடுத்திராத.. ‘ என்று காதில் ஓதினாள். சித்தி அவளை மலங்க பார்த்தாள்.

‘என்னடி, உனக்கு துக்கமா இல்லயா.. உங்கம்மா செத்தப்போ என்னவெல்லாம் கேட்டே..எப்படி பயந்த. இப்போ என்னடி இப்படி ஆயிட்டே.. தைரியம் வந்திருச்சுடி உனக்கு.‘ என்று உதட்டோரமாய் சின்ன சிரிப்புடன் சொன்னாள்.

பதில் பேசாமல் சுவரில் சாய்ந்துக்கொண்டாள் அமுதா. சித்திக்கு இங்கு நடப்பது என்ன தெரியும். அந்த ஆளு ஒரு ஆம்பள என்பதை சித்தி என்னைக்காவது நினைச்சு பாத்திருக்காளா. கதவ தாளிட்டு தான் ஹாலுக்குள் படுக்கும் அவலம் அவளுக்குத் தெரியுமா. ஒரு நா ராத்திரி குடிச்சுட்டு வந்து இவள திட்டிக்கிட்டே, இவ மாரின் மீது கைவைத்ததும், பக்கத்தில் இருந்த காமாட்சி விளக்கை எடுத்து அந்த ஆளு கையில குத்தியதும் இந்த விளக்கு நெளிந்து போய் இப்போவும் சிரித்துக்கொண்து அவன் தலைமாட்டிலே இருப்பதும் இவளுக்கு மட்டும்தானே தெரியும். மொகத்தை சேல தலப்பு வச்சு அழுந்த துடைத்துக்கொண்டாள். ஜெகனம்மா எல்லோருக்கும் காப்பி வாங்கி வந்தாள். காப்பி சூடாய் உள்ளே இறங்கியது.

‘ஆம்பளங்க யாராவது வந்து காலு விரல இழுத்து கட்டுங்கப்பா..’ என்று யாரோ சொல்ல, டெய்லர் சதாசிவம் தன் கையில் வைத்திருந்த ஒட்டுதுணியை வைத்து விரல்களை கட்டிக்கொண்டிருந்தார்.

‘அப்படியே மூக்கில பஞ்ச வச்சிருங்கண்ணே..‘ என்றாள் அமுதா சத்தமாக. மல்லிகாவும் ஜெகனம்மாவும் ஒருசேர அவளைத் திரும்பிப்பார்த்தார்கள். வெயில் சூடேற தொடங்கியிருந்தது.

அகிலா

காயம் | அகிலா | சிறுகதை

தமிழ் நாவல்களில் யதார்த்தவாத இருத்தலியல் | சாகித்ய அகாடெமி உரை | அகிலா

அகிலாவின் படைப்புலகம் கருத்தரங்க உரைகள்

எழுத்தாளர் அகிலாவின் படைப்புலகம்

புத்தகங்களும் அணிந்துரைகளும்

ஒரு வாசகரின் அனுபவம்

பயணமும் கட்டுடைப்பும்

பெண்ணுக்கான வெளி எது?

All We Imagine As Light | திரை பார்வை

மெய்யழகன் | ஆண்கள் உலகம் | திரை விமர்சனம்

மெய்யழகன்

ஆண்கள் உலகம்

மெய்யழகன்

மெய்யழகன் - ஆண்களிடையே ஊடாடும் புரிதல்

பெண்ணுடலின் மீது மட்டும் ஏன் இத்தனை வன்முறை?

பாலியல் வன்முறை

கவிதை மொழிபெயர்ப்பு

பாப்லா நெருடா

இங்கிலாந்தில் நான்: பார்வை 3

ஆடை தேர்வுகள்

இங்கிலாந்தில் நான்: பார்வை 2

ஆற்றங்கரை நாகரிகங்கள் (இங்கிலாந்து)

இங்கிலாந்தில் நான்: பார்வை 1

கற்பிதங்களை உடைத்தல்

சீமாட்டி சிறுகதைகள் | அகிலா | உரை

சீமாட்டி | அகிலா

புத்தகம் வாங்க

புத்தகம் : சீமாட்டி (சிறுகதைகள்) ஆசிரியர் : அகிலா உரை : பொள்ளாச்சி அபி

சீமாட்டி | உரை

காதல்: The Core | Review | ஒரு பார்வை

காதல்: அதன் மூலம்

Kadhal: The Core

காதல்: தி கோர்

அறவி புதினம் குறித்து புத்தகத் திறனாய்வு நிகழ்வு - முனைவர் பெண்ணியம் பிரேமா

அறவி: ஓர் பார்வை

காணொளி லிங்க்:

அறவி : ஓர் பார்வை

அறவி : ஓர் பார்வை

சமகால சிறுகதை இலக்கியத்தில் பெண் கருத்தியல்கள் | கட்டுரை

Feminist Ideologies in Short Story Literature

(நவம்பர் 8, 2023 அன்று அரசு கலைக்கல்லூரி, சித்தூர், கேரளாவில் நடைபெற்ற கருத்தரங்கில் நிகழ்த்திய உரை)

அண்மை தமிழிலக்கியம்: படைப்பும் வாசிப்பும்

சமகால சிறுகதை இலக்கியத்தில் பெண் கருத்தியல்கள்

வெகுஜன வாசிப்பும் அண்மைக்கால பெண் இலக்கிய உலகமும்

மாற்றங்களை வேண்டி..

யுவன் சந்திரசேகரின் படைப்புலகம் | மாற்று மெய்மை

மாற்று மெய்மை

எழுத்தாளர் யுவன் சந்திரசேகரின் படைப்புலகம்

யுவன் சந்திரசேகரின் படைப்புலகம்

படைப்பில் இயங்கும் உத்திகள்

கதைக்குள் கதைகள்

மாற்று மெய்மை அல்லது மாற்று யதார்த்தம்

வட்டார வழக்கியல்

உளவியல் பார்வை

எழுத்து மெய்மை

அறவி நாவல் : ஓர் அறிமுகம்

அறவி நாவல்

(உரை: கவிஞர் நித்யா)

பெண் எழுத்தும் சிறுகதைகளும் | கட்டுரை

பெண் எழுத்தும் சிறுகதைகளும்

(9.8.2023 அன்று கோவை கிருஷ்ணம்மாள் கல்லூரியில் நடந்த சாகித்ய அகாடெமி கருத்தரங்கக் கட்டுரை)

Women’s Writing and Short StoriesSahitya AkademiNari Chetna programme

பெண் எழுத்தும் சிறுகதைகளும் | சாகித்ய அகாடெமி |கருத்தரங்கம்

பெண்ணெழுத்து

வரலாற்றின் மிச்சங்கள் - ரபி அரண்மனை

பொன்னியின் செல்வன் பாகம் 2

பொன்னியின் செல்வன் 2 : ஒரு பார்வை

பொன்னியின் செல்வன் 2:

தவ்வை நாவல் குறித்து கவிஞர் அன்புதோழி ஜெயஸ்ரீ உரை

தவ்வை நாவல் குறித்து எழுத்தாளர் எஸ் ரா அவர்களின் பக்கத்தில்..

தவ்வை - புதினம்

நாமெல்லாம் வெயிலுக்கு பொறந்தவங்க

புத்தகம் : சீமாட்டி (சிறுகதைகள்)
ஆசிரியர் : அகிலா
உரை : பொள்ளாச்சி அபி

(நவம்பர் 8, 2023 அன்று அரசு கலைக்கல்லூரி, சித்தூர், கேரளாவில்
நடைபெற்ற கருத்தரங்கில் நிகழ்த்திய உரை)

(9.8.2023 அன்று கோவை கிருஷ்ணம்மாள் கல்லூரியில் நடந்த
சாகித்ய அகாடெமி கருத்தரங்கக் கட்டுரை)

Women’s Writing and Short Stories
Sahitya Akademi
Nari Chetna programme