ΚΟΚΚΙΝΟΒΡΑΧΟΣ

O «γκανσταμπάιντερ» Αντώνιος Ανδρέου

2025-07-12T09:54:00.000-07:00

Ο Αντώνης Ανδρέου γεννήθηκε στα Καμίνια της Λήμνου το Μάιο του 1933. Γονείς του ήταν ο Αργύριος Ανδρέου κι η Δέσποινα Παστρή. Αδέλφια του ο Κωνσταντίνος, ο Νίκος, η Ζαφειρώ, η Ελένη, η Κατερίνα κι η Βασιλική. Από παιδί ο Αντώνης ξεχώριζε για τον εύθυμο χαρακτήρα του, ο οποίος και τον καθιστούσε ιδιαίτερα δημοφιλή στις παρέες. Τελείωσε το δημοτικό σχολείο στα Καμίνια και στη συνέχεια έκανε διάφορα επαγγέλματα προκειμένου να βιοποριστεί όπως γεωργός κι εργάτης αν και στο φύλλο πορείας του αναφέρεται ως πεταλωτής. Λίγα χρόνια μετά την ενηλικίωση του εξαιτίας ενός λάθους, θα αναγκαστεί να αλλάξει το επώνυμο του και θα μετονομαστεί Ανδρεάδης όπως και όλη η οικογένεια του. Καθώς οι δυσκολίες βιοπορισμού στη Λήμνο δυσκόλευαν ο Αντώνης μετοίκησε στην Αθήνα όπου εργάστηκε ως εργάτης. Νυμφεύτηκε την καμινιώτισσα Αδαμαντία Θεολόγου και το έτος 1962 αποφάσισαν να μεταναστεύσουν στη Δυτ.Γερμανία και συγκεκριμένα στη Φραγκφούρτη προκειμένου να εργαστούν στα εκεί εργοστάσια. Είχε προηγηθεί η υπογραφή της διμερούς «Σύμβασης Περί Επιλογής και Τοποθετήσεως Ελλήνων εργατών εις γερμανικάς επιχειρήσεις» στις 30 Μαρτίου 1960 ανάμεσα στη Δυτ. Γερμανία και την Ελλάδα. Η σύμβαση αυτή οδήγησε χιλιάδες Έλληνες στη Δυτ. Γερμανία προκειμένου να εργαστούν στα εργοστάσια ως γκανσταμπάιντερ, δηλαδή ως φιλοξενούμενοι εργάτες περιορισμένου χρόνου. Αυτό συνέβη γιατί η Γερμανία μετά το 2^ο Παγκόσμιο Πόλεμο είχε αποδεκατισμένο το εργατικό της δυναμικό καθώς πολλοί είχαν τραυματιστεί κι είχαν μείνει ανάπηροι ενώ τα παιδιά τους αργούσαν ακόμα να ενηλικιωθούν. Επομένως είχαν άμεση ανάγκη από εργάτες. Ο Αντώνης λοιπόν είναι ένας από τους «γκασταρμπάιτερ» που στελέχωσαν το εργατικό δυναμικό της Γερμανίας. Η μετοίκηση στην Γερμανία για τον Αντώνη και την Αδαμαντία αλλά κι την αδελφή του Αντώνη, Κατερίνα που τους ακολούθησε στην ξενιτειά ήταν ιδιαίτερα δύσκολη. Αρχικά ζουν σε κοιτώνες-καταλύματα χωριστά οι άνδρες από τις γυναίκες και εργάζονται κάτω από δύσκολες συνθήκες για να εξοικονομήσουν λίγα χρήματα. Στην ξενιτειά ο Αντώνης και η Αδαμαντία απέκτησαν δυο παιδιά τον Αργύρη και την Αναστασία. Η ζωή στη Γερμανία είναι ιδιαίτερα δύσκολη. Πολύ δουλειά, ο καθένας τους έκανε δυο και τρεις δουλειές τη μέρα και το βράδυ έραβαν γούνες.Οι στερήσεις πολλές προκειμένου να αποταμιευτούν τα χρήματα. Όσα πιο πολλά τόσο πιο γρήγορα θα έρχονταν κι η επιστροφή. Ο Αντώνης στην Γερμανία εργάστηκε κυρίως σε εργοστάσια μπύρας. Κάποια στιγμή μετά από χρόνια εργασίας και τη δημιουργία ενός σημαντικού κομποδέματος αποφάσισε να επιστρέψει στην Ελλάδα. Ο λόγος της επιστροφής, ήταν τα δυο του παιδιά, τα οποία του έλειπαν πολύ

καθώς αυτά ζούσαν στη Λήμνο με τις αδελφές της Αδαμαντίας, την Αργυρία και την Παρασκευή. Ο Αντώνης επέστρεψε στην Ελλάδα το 1975.Με την επιστροφή του άρχισε να εργάζεται ως ανειδίκευτος εργάτης σε ένα φούρνο. Έμαθε την τέχνη και όταν ο φούρναρης συνταξιοδοτήθηκε αγόρασε το φούρνο κι άρχισε νυχθημερόν να τον δουλεύει. Μερακλής καθώς ήταν γρήγορα ο φούρνος του έγινε γνωστός για το εξαιρετικό του ψωμί, τα κουλούρια και τα παξιμάδια του. Ο Αντώνης ξαφνικά ανακάλυψέ πως για αυτόν η Ελλάδα ήταν η γη της επαγγελίας. Συχνά, συνήθιζε να λέει πως εντέλει την ευκαιρία έστω και καθυστερημένα του την πρόσφερε η Ελλάδα. Ο Αντώνης δεν λησμόνησε το νησί του και η αγάπη του για τη Λήμνο τον ώθησε να είναι ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Συλλόγου Καμινιωτών Λήμνου στην Αθήνα. Το 1992 αποφάσισε να μετεγκατασταθεί στο νησί και να φτιάξει ένα αρτοποιείο ακριβώς απέναντι από το καφενείο του Αποστολίδη. Η ανταπόκριση του κόσμου ήταν πολύ μεγάλη. Τα αρτοποιεία που λειτουργούσαν στο Μούδρο σύντομα έκλεισαν. Χαρακτηριστικά ο Αντώνης έλεγε πως όσα παξιμάδια είχε πουλήσει στην Αθήνα όλα αυτά τα χρόνια, τα πούλησε στο Μούδρο κατά το πρώτο μόλις εξάμηνο λειτουργίας του αρτοποιείου του στο Μούδρο. Η επιστροφή του στη Λήμνο τον γέμισε με χαρά. Μεσήλικας πια αναζητούσε τα μέρη των παιδικών του χρόνων ενώ άρχισε να πειραματίζεται και να φτιάχνει σαλαμούρα, ένα εξαιρετικό τυρί φτιαγμένο από τον ίδιο με ιδιαίτερο μεράκι. Τηλεφωνήματα που διαρκούσαν ατελείωτες ώρες με την αδελφή του Ζαφειρώ ανακαλούσαν στην μνήμη τους τα παιδικά κατορθώματα του με πρωταγωνίστρια κυρίως τη μητέρα του και τις δικές του αταξίες. Ο Αντώνης αγαπούσε πολύ όλα τα αδέλφια του αλλά με τη Ζαφειρώ είχαν μια ιδιαίτερη σχέση. Σ’ αυτή εξομολογείτο τα βάσανα του. Η μεγάλη του αγάπη όμως ήταν η μάνα του, η κυρά Δέσποινα. Ο Αντώνης, έφυγε ξαφνικά από τη ζωή στις 27 Αυγούστου του 1996 σκορπίζοντας στο πόνο την οικογένεια και τους φίλους του αλλά κυρίως την υπερήλικη μητέρα του, η οποία λίγους μήνες αργότερα τον ακολούθησε. Ο Αντώνης Ανδρέου(Ανδρεάδης) ήταν ένας από τους Καμινιώτες ο οποίος ξεχώρισε για τον αλτρουισμό του, τον ευγενή χαρακτήρα και για την αγάπη του στο χωριό του γιατί ο Αντώνης ήταν ένας γκανσταμπάιντερ της ζωής.

Ευαγγελία Λιάπη

ΜΑ, ΜSc Φιλόλογος

Ο Σταύρος Φράττης και η δανειστική βιβλιοθήκη των Καμινίων

2024-07-27T01:22:00.000-07:00

Τα Καμίνια είναι ένα χωριό της Ανατολικής Λήμνου και βρίσκεται σε απόσταση τριάντα επτά χιλιομέτρων από την πρωτεύουσα του νησιού. Τα Καμίνια λοιπόν τα οποία παρά το γεγονός ότι στο δυναμικό τους υπάρχουν πολλοί άνθρωποι των Γραμμάτων και των Τεχνών, πανεπιστημιακοί αλλά και επιφανείς ομογενείς, οι οποίοι κατάγονται από εδώ και το αγαπούν ιδιαίτερα, για πολλά χρόνια παρουσίαζε μια εσωστρέφεια. Μια ιδιαίτερη εσωστρέφεια. Μεγάλο μέρος των κατοίκων μετοίκησαν σταδιακά προς την πρωτεύουσα του νησιού, την Αθήνα ή τη Θεσσαλονίκη προκειμένου να βιοποριστούν. Όσοι παρέμειναν στο χωριό βλέποντας το χωριό να συρρικνώνεται άρχισαν να παρουσιάζουν έντονη εσωστρέφεια καθώς και οι αντιπρόσωποι τους στη τοπική αυτοδιοίκηση δεν διέθεταν παρά τη θέληση τους τα προσόντα αλλά και τη δυναμική προκειμένου να παρέχουν στο χωριό αυτό που του αξίζει. Τα Καμίνια δεν είναι ένα τυχαίο χωριό της Λήμνου. Τα Καμίνια είναι η συνέχεια της προϊστορικής Πολιόχνης κι ένας τόπος με συνεχή κατοίκηση αιώνων.

Σε αυτή την ιστορική στιγμή τα Καμίνια όμως είχαν την τύχη να δραστηριοποιηθεί ο Σταύρος Φράττης. Ένας Καμινιώτης Αθηναίος ο οποίος πεισματικά και με περίσσια αγάπη βλέποντας την κατάσταση να χειροτερεύει θέλησε να αναδείξει το χωριό του και να το βγάλει από την εσωστρέφεια.

Τι έκανε λοιπόν; Αρχικά συγκέντρωσε τους νέους του χωριού και τους παρότρυνε να δραστηριοποιηθούν δημιουργώντας ένα τοπικό σύλλογο, τον ΜΕΑ Καμινίων. Ο ίδιος με προσωπικά του έξοδα προέβη στην έκδοση του ΚΗΡΥΚΑ ΤΩΝ ΚΑΜΙΝΙΩΝ της μοναδικής λημνιακής τοπικής εφημερίδας.

Ενίσχυσε τον εκλεγμένο τοπικό άρχοντα και σε συνεργασία με τους νέους καθάρισαν και φρόντισαν το χωριό. Ενώ δραστηριοποιήθηκαν με διάφορες εκδηλώσεις προβάλλοντας το χωριό ως προορισμό στη διασκέδαση.

Τέλος τη παλαιά στάση η οποία είχε στατικά προβλήματα οροφής αφού την επιδιόρθωσαν με μια νέα οροφή, με πρωτοβουλία του μετέτρεψαν την παλαιά στάση σε δανειστική βιβλιοθήκη. Αληθινό κόσμημα για το χωριό.

Το σημαντικότερο όμως όραμα του Φράττη είναι να ενώσει τους Καμινιώτες και να προβάλει από τον καθένα το καλύτερο κομμάτι του ως προς τη φιλοπατρία του. Κανείς δεν αμφισβητεί ότι όλοι αγαπούν τον τόπο τους, κάποιοι όμως ότι κάνουν το κάνουν προκειμένου να προβληθούν οι ίδιοι. Ο Σταύρος Φράττης όμως ότι κάνει το κάνει με ταπεινότητα επειδή πραγματικά αγαπά το χωριό του και θέλει να συνεισφέρει στην αυτοβελτίωση του. Συχνά λέει: «κανείς δεν μας περισσεύει όλοι μαζί μπορούμε» και το πιστεύει βαθιά.

Η λειτουργία της τοπικής βιβλιοθήκης είναι το πρώτο σημαντικό βήμα για το χωριό. Έπονται πολλά. Σε ευχαριστούμε πολύ, Σταύρο για τη φιλοτιμία και τη φιλοπατρία σου.

Με εκτίμηση

Ευαγγελία Λιάπη

Ο ανεμόμυλος του Παστρή στα Καμίνια

2024-07-19T19:51:00.000-07:00

Τα Καμίνια χαρακτηρίζονται από μια έντονη αεροδυναμική τόσο σε ένταση, όσο και σε συχνότητα. Την ύπαρξη αυτής της αεροδυναμικής οι κάτοικοι την εκμεταλλεύτηκαν από νωρίς για το άλεσμα του σταριού. Στα χαρακτηριστικά του ο μύλος των Καμινίων είναι κυκλικής κάτοψης με περιστρεφόμενη οριζοντίως κωνική με σαμάκι σκεπή και περιστρεφόμενη κατακορύφως ξύλινη φτερωτή με τριγωνικά πανιά. Οι ιδιοκτήτες των ανεμόμυλων στο νησί ήταν κυρίως Τούρκοι μπέηδες (Βάρος) ή εύποροι Λήμνιοι. Στα Καμίνια οι ιδιοκτήτες των μύλων ήταν Αιγυπτιώτες.

Στα Καμίνια, στα 1930 ένας από τους τρεις ανεμόμυλους που λειτουργούσαν μέσα στο χωριό και ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής για το εξαιρετικό άλευρο που παρήγαγε ήταν ο ανεμόμυλος του Σαράντου Παστρή. Εύπορου επιχειρηματία και τυρέμπορου.

Ο Σαράντης Παστρής είχε γεννηθεί κατά το τρίτο τέταρτο του 19ου σε ένα αγρόκτημα, στην περιοχή Σινδιόνι, στα όρια των χωριών Καμίνια και Ρουσοπούλι. Η οικογένεια του κατείχε μια μεγάλη κτηματική έκταση γύρω από το ξωκλήσι του Αγίου Νικολάου και ήταν εξαιρετικοί τυροκόμοι. Το τυρί των Παστρήδων λέγεται ότι ήταν ιδιαίτερα αγαπητό όχι μόνο για τη γεύση του αλλά κυρίως εξαιτίας της καθαριότητας του τυροκομείου. Ο Σαράντος από μικρός μετανάστευσε στην Αίγυπτο όπου εργάστηκε σκληρά. Με τα χρήματα που συγκέντρωσε όταν επέστρεψε στο νησί του έχτισε έναν ανεμόμυλο ο οποίος βρισκόταν ακριβώς απέναντι από το σημερινό ναό της Οσίας Ειρήνης της Χρυσοβαλάντου και αποτελούσε ένα κόσμημα για το χωριό.

Ο Σαράντος ήταν μετρίου αναστήματος άνδρας με γαλάζια μάτια. Το βλέμμα του ήταν γερακίσιο, ιδιαίτερα έντονο και δεν μπορούσε κανείς να αντισταθεί στη ματιά του. Φορούσε στο κεφάλι πάντα ένα «καισαρικόν», ένα λευκό σαρίκι στο οποίο συνήθως έκρυβε τις λίρες του, βράκα και ένα δερμάτινο σακάκι. Νυμφεύτηκε τη Ζαφειρούδα Ψευτούδη και απέκτησε τέσσερα παιδιά. Τρεις κόρες κι ένα γιό. Το Γιώργο, την Ελένη, τη Φωτεινή και τη Δέσποινα. Από τα παιδιά του είχε ιδιαίτερη αγάπη προς τη μικρότερη κόρη του, τη Δέσποινα η οποία είχε κληρονομήσει και τα μάτια του. Γενικότερα τον περιγράφουν σαν ένα άνδρα ιδιαίτερα ευφυή αλλά οξύ και σκληρό. Μετά το θάνατο της Ζαφειρούδας Ψευτούδη, ο Σαράντος νυμφεύτηκε την Αθανασία, μια συγχωριανή του η οποία ήταν κι αυτή χήρα. Κάποτε ο Σαράντος έχασε το σαρίκι του και μια φτωχή γυναίκα το βρήκε και του το πήγε. Εκείνος αμέσως αναζήτησε τις λίρες και όταν είδε πως ήταν όλα στη θέση τους, τη μάλωσε λέγοντας της πως θα έπρεπε να το είχε ψάξει γιατί το σαρίκι του έκρυβε ένα θησαυρό. Της έδωσε όμως φιλοδώρημα. Βοηθούσε συχνά άπορες οικογένειες πάντα κρυφά χωρίς πολλές φορές να γνωρίζουν κι οι ίδιες οι οικογένειες ποιος είναι ο ευεργέτης τους. Συνοπτικά ο Παστρής υπήρξε μια πολυσχιδής προσωπικότητα.

Ο μύλος του δέσποζε στην κορυφογραμμή των Καμινίων στο μέρος που σήμερα φέρει το τοπωνύμιο Μύλος. Στην ίδια κορυφογραμμή υπήρχαν συνολικά τρεις μύλοι. Ο μύλος του Παστρή ήταν τόσο όμορφος και καλοχτισμένος που δυστυχώς μάγεψε και τους κατακτητές. Οι Γερμανοί αποφάσισαν και γκρέμισαν το μύλο το 1941 προκειμένου να πάρουν τις υπέροχες λαξεμένες πέτρες του και να δημιουργήσουν οχυρωματικά έργα στην περιοχή της Αγίας Βαρβάρας. Έτσι καταστράφηκε ένα από τα ωραιότερα κτίσματα του χωριού, ο μύλος του Παστρή.

Ευαγγελία Λιάπη

MSc, MA Φιλόλογος

Το κείμενο «Ο ανεμόμυλος του Παστρή στα Καμίνια» δημοσιεύτηκε στο 5 ^ο τεύχος, της εφημερίδας «Ο κήρυκας των Καμινίων» του εκδότη Σ.Φράττη η οποία διανέμεται δωρεάν για τους απανταχού Λήμνιους.

Το Κάστρο της Λήμνου στις αρχές του 20ου αιώνα

2024-07-05T21:55:00.000-07:00

Το Κάστρο της Λήμνου όπως για χρόνια αποκαλούσαν την Μύρινα στις αρχές του 20ου αιώνα ήταν το αστικό κέντρο του νησιού στο οποίο ο επισκέπτης θα έβρισκε το χάνι για να διαμείνει και εμπορικά καταστήματα προκειμένου να κάνει τις αναγκαίες προμήθειες. Ρούχα, τρόφιμα, εργαλεία.Στο Κάστρο λειτουργούσαν υποκαταστήματα Τραπεζών όπως το υποκατάστημα της Τράπεζας Αθηνών με τόκο 3 τοις εκατό ετησίως. Ενώ το πιο περιζήτητο καφέ ήταν το καφενείο η Ελευθερία και μετέπειτα Πανελλήνιον του Αθανασίου Πραβλή.Το εστιατόριο η Ομόνοια των Πανταζή και Νικολάου και το εστιατόριο Νέος Κόσμος των Ι.Καραμάνη και Θ.Πλαγερινού ετοίμαζαν εκλεκτά γεύματα ενώ στο κατάστημα του Ιωάννη Φεργαλιώτου ο επισκέπτης μπορούσε να προμηθευτεί ούζο, τσίπουρο, κονιάκ και λικέρ.Τα ίδια προϊόντα θα μπορούσε να προμηθευτεί και στην αποθήκη Γιοβαλάκη.Στο κατάστημα του Αργύρη Αργυρίου αλλά και στο κατάστημα του Ν.Φραγκούλη μπορούσε κανείς να προμηθευτεί υφάσματα και είδη πολυτελείας ενώ η μοδίστρα Ελένη Ζωγράφου είχε το ατελιέ της κι έραβε τις Λήμνιες έναντι της οικίας Καλογερά.Πολύ συχνά οι γυναίκες από τα χωριά κατέβαιναν το Κάστρο προκειμένου να ενημερωθούν για τη μόδα και να ραφτούν.

Στο Κάστρο λειτουργούσε κι αλευρόμυλος του Ευάγγελου Χριστοφή με εκλεκτά άλευρα.Ο Χριστοφής άλεθε κάθε είδους δημητριακών καρπών.Η τιμή για του σίτου το άλεσμα ήταν 5 λεπτά η οκά.

Την ίδια περίοδο 1915 η Λήμνος φιλοξενεί τα συμμαχικά στρατεύματα.Επίκεντρο του νησιού γίνεται το λιμάνι του Μούδρου. Οι γεωργοί δυσανασχετούν για την έλλειψη βροχής που καθυστερεί τη σπορά. Στο Πορτιανού γίνεται κατασκευή αμαξωτών δρόμων και στην Παλαιόπολη, στην Ηφαιστεία Γάλλοι στρατιώτες εντόπισαν ακέφαλο άγαλμα το οποίο παρέδωσαν στον ενωμοτάρχη Φλεριανό στο Μούδρο.

Η περίοδος αυτή ήταν μια ξεχωριστή περίοδος έντονης κοινωνικής ζωής καθώς στη Λήμνο αναπτύχτηκε μια βάση υποστήριξης συμμαχικών στρατευμάτων και μπορεί η στρατιωτική βάση να ήταν το Μούδρο, η καρδιά όμως του κοινωνικού ιστού εξακολουθούσε να είναι το Κάστρο.

Ευαγγελία Λιάπη

ΜΑ, ΜSc Φιλόλογος

Η ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ ΤΟΥ 1924

2024-06-10T00:18:00.000-07:00

Πριν από εκατό ακριβώς χρόνια, στις 10 Ιουνίου του 1924 στη Λήμνο είχε ξεσπάσει μια φοβερή κακοκαιρία. Η κακοκαιρία, πρωτοφανής για το νησί εκδηλώθηκε στις 10 π.μ. Κεραυνοί σάρωναν τον ουρανό. Ένας κεραυνός μάλιστα σκότωσε τον εξηντάχρονο Παναγιώτη Σουρουτή στην Παναγιά. Ο Παναγιώτης Σουρουτής ήταν πρόσφυγας από το Καμπακούμ της Μικράς Ασίας. Ο κεραυνός έπεσε σε απόσταση περί τα τριακόσια μέτρα από το χωριό της Παναγιάς, στην εξοχή.

Την ίδια μέρα στη θέση Προφήτης Ηλίας Καμινίων ένας κεραυνός σκότωσε τα δυο βόδια του γεωργού Σπύρου Δημαρέλλη ο οποίος ήταν κι ο ντελάλης του χωριού.

Η καταστροφή που προξένησε η καταιγίδα ήταν πολύ μεγάλη κυρίως για τις καπνοκαλλιέργειες του νησιού. Λίγες ημέρες πριν είχε αναλάβει η νέα κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Αν. Παπαναστασίου, υπουργό Γεωργίας τον Μπαλκαμπάση, υπουργό Παιδείας το Λυμπερόπουλο και Δικαιοσύνης τον Πετμεζά. Στην αντιπολίτευση, ο Κονδύλης με πύρινους λόγους στην εθνοσυνέλευση καυτηρίαζε την αδράνεια της κυβέρνησης έναντι του προσφυγικού ζητήματος.

Για πολλά χρόνια η κακοκαιρία του 1924 προκαλούσε τρόμο στους κατοίκους της Λήμνου καθώς είχε καταστρέψει τη σοδειά τους κι ο χειμώνας του 1925 αντιμετωπίστηκε με μεγάλες δυσκολίες.

Ευαγγελία Λιάπη

ΜΑ,ΜSc Φιλόλογος

Ομιλία και συμμετοχή στις Ημέρες Θάλασσας 2024 του Δήμου Πειραιά

2024-05-27T06:35:00.000-07:00

Σας προσκαλούμε,

τη Κυριακή 2 Ιουνίου στις 19: 00 στην Εταιρία Γραμμάτων & Τεχνών Πειραιά, Ευαγγελιστρίας 21 & 34ο Συντάγματος Πεζικού, στον Πειραιά στην εκδήλωση Η θάλασσα στη Τέχνη: Ξενιτιά και Νόστος, με ομιλήτρια τη φιλόλογο, ποιήτρια και μέλος του Δ.Σ. της Εταιρίας Γραμμάτων & Τεχνών Πειραιά, Ευαγγελία Λιάπη. Η εκδήλωση εντάσσεται στις εκδηλώσεις Ημέρες Θάλασσας 2024 του Δήμου Πειραιά.

Η αρχική ομιλία αναβλήθηκε λόγω του ποδοσφαιρικού αγώνα Ολυμπιακού-Fiorentina και ευχαριστούμε τον Ολυμπιακό για τη χαρά που μας προσέφερε.Σας περιμένουμε τη Κυριακή.

ΟΙ ΛΙΑΠΗΔΕΣ ΤΗΣ ΛΗΜΝΟΥ

2024-04-30T22:23:00.000-07:00

Ο Χρήστος Λιάπης με ένα φίλο του (1956)

Το επώνυμο Λιάπης συναντάται σε διάφορα χωριά της Λήμνου. Πρόκειται για μια από τις παλαιότερες οικογένειες του νησιού. Οι Λιάπηδες σύμφωνα με την παράδοση κατά το παρελθόν ασχολήθηκαν με μισθοφορικές υπηρεσίες σε φρουρές ή με την πειρατεία στη Μεσόγειο. Ήταν ιδιαίτερα ευφυείς, θαρραλέοι, εμπειροπόλεμοι, πιστοί στα αφεντικά τους, «νυκτοκλέφται» κι ολιγαρκείς. Οι Βενετοί συνήθιζαν να τους χρησιμοποιούσαν στις φρουρές λόγω του ετοιμοπόλεμου χαρακτήρα και της φυσικής τους κατάστασης ενώ όσοι Λιάπηδες ασχολήθηκαν με την πειρατεία έμειναν γνωστοί ως «Δουκατίνοι». Οι Λιάπηδες φορούσαν λευκή πλουμιστή φουστανέλα την οποία υιοθέτησαν στη συνέχεια και οι Ελλαδίτες. Στα αιγαιοπελαγίτικα νησιά, στη Μακεδονία και στη Θράκη, εκεί όπου οι κάτοικοι κατά τα τουρκικά πρότυπα φορούσαν βράκες, μπλε, μαύρες ή λευκές όποιος φορούσε φουστανέλα ήταν ένας Λιάπης, ανεξάρτητα από την καταγωγή του. Οι Λιάπηδες ήταν γενναίοι, παλικάρια γι’ αυτό και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης συνήθιζε όποιος αγωνιστής πολεμούσε με γενναιότητα να του λέει: «Ωρέ εσύ πολεμάς σα Λιάπης».

Η μεγάλη οικογένεια των Λιάπηδων μετοίκησε στη Λήμνο κατά τα βυζαντινά χρόνια. Αρχικά ο γενάρχης των Λιάπηδων της Λήμνου κατοίκησε στη Σκανδάλη. Από τη Σκανδάλη οι Λιάπηδες εξαπλώθηκαν και στα άλλα χωριά της Λήμνου. Σκανδάλη, Κοντοπούλι, Κοντιά, Αγκαριώνες, Πορτιανού, Τσιμάνδρια, Ατσική, Άγιο Δημήτριο και Μύρινα. Μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες των Λιάπηδων ήταν ο Ιωάννης Λιάπης ελληνοδιδάσκαλος, διευθυντής της Αστικής Σχολής αλλά και εκδότης της εφημερίδας «ΛΗΜΝΟΣ», η οποία εκδόθηκε για πρώτη φορά στις 6 Δεκεμβρίου του 1915.

Ένας άλλος συνονόματος Ιωάννης Λιάπης μετανάστευσε από τη Λήμνο στην Αμερική στα 1924 και προσέφερε ένα μεγάλο χρηματικό ποσό για την ανέγερση του δημοτικού σχολείου του Πορτιανού. Το Μάρτη του 1920 ο κτηματίας Χρήστος Λιάπης διατέλεσε μέλος της Γεωργικής Επιτροπής του Πορτιανού. Ταυτόχρονα οι μεγαλοκτηματίες Χρήστος Λιάπης, Αντώνιος Λιάπης, Νικόλαος Λιάπης και Κωνσταντίνος Λιάπης στα 1924 προσέφεραν δωρεές για τα ορφανά του Πορτιανού. Συχνά οι Λιάπηδες ακολούθησαν το δρόμο της μετανάστευσης άλλοτε προς την Αμερική κι άλλοτε προς την Αίγυπτο.

Ο εικοσιπεντάχρονος Αντώνιος Λιάπης από το Πορτιανού το 1909 μετοίκησε στις ΗΠΑ ενώ λίγα χρόνια αργότερα το 1914 τον ακολουθήσε κι ο εικοσιοχτάχρονος αδελφός του, Παύλος Λιάπης. Το 1920 ο Σπύρος Λιάπης από τη Σκανδάλη μετοίκησε με τη σύζυγο του Ευαγγελία στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου όπου είχε τις επιχειρήσεις του (αρτοποιεία) και υπήρξε ένα από τα βασικά μέλη της Λημνιακής αδελφότητας της Αλεξάνδρειας. Τα αδέλφια Χρήστος και Νικόλαος Λιάπης, παιδιά του Σπυρίδωνα Λιάπη δραστηριοποιήθηκαν αργότερα εμπορικά στα Καμίνια τη δεκαετία του εξήντα ως έμποροι βαμβακιού. Γενικότερα οι Λιάπηδες της Λήμνου είναι μια οικογένεια της οποίας τα μέλη διακρίθηκαν για τη προσφορά τους στην εκπαίδευση, στο εμπόριο και στα κοινά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, το οποίο κι αποτελεί πρότυπο για τη φιλοπατρία του ο δάσκαλος Νικόλαος Λιάπης από τη Σκανδάλη ο οποίος φρόντισε και το χωριό του διατήρησε την πολιτιστική του παράδοση και σήμερα αποτελεί ένα χωριό κόσμημα.

Ευαγγελία Λιάπη

MA, MSc Φιλόλογος

Το κείμενο «Οι Λιάπηδες της Λήμνου» δημοσιεύτηκε στο ^4ο τεύχος, Πάσχα 2024 της εφημερίδας «Ο κήρυκας των Καμινίων» του εκδότη Σ.Φράττη η οποία διανέμεται δωρεάν για τους απανταχού Λήμνιους.

Ο ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ ΑΡΓΥΡΙΟΣ ΑΝΔΡΕΟΥ

2023-12-15T08:26:00.000-08:00

Ο Αργύριος Ανδρέου γεννήθηκε στα Καμίνια το 1895.Ήταν γιος του Αντωνίου Ανδρέου και της Αικατερίνης Τζετζέ. Ο πατέρας του Αντώνιος, γεωργός και ψάλτης ήταν άνθρωπος ιδιαίτερα ευσεβής. Ο Αργύριος είχε δυο αδελφές την Ελένη και τη Γραμματική. Όταν η Λήμνος απελευθερώθηκε ο Αργύριος ήταν δεκαεπτά χρονών και με τους φίλους του πήγε στο Μούδρο προκειμένου να πανηγυρίσουν την απελευθέρωση της Λήμνου. Αγαπούσε ιδιαίτερα τα γράμματα και διάβαζε κυρίως εφημερίδες από νεαρή ηλικία. Μέσα στον τρουβά του όταν πήγαινε στη βοσκή των προβάτων υπήρχε πάντα μια εφημερίδα. Ήταν εφημερίδες παλαιότερης ημερομηνίας με τις οποίες ο μπακάλης είχε τυλίξει κάποια τρόφιμα. Για τον Αργύριο ήταν όμως ιδιαίτερα σημαντικές αυτές οι εφημερίδες καθώς αποτελούσαν την πηγή της ενημέρωσης του. Το 1915 ο Αργύριος στρατεύτηκε και υπηρέτησε στον ελληνικό στρατό για επτά ολόκληρα χρόνια μέχρι και την Καταστροφή της Σμύρνης. Συμμετείχε στην μάχη του Σκρα στις 11 Νοεμβρίου του 1918. Οι εμπειρίες του από το στρατό, πολέμησε στη πρώτη γραμμή σε σημαντικές μάχες, ήταν πολύ βαθιές και η αγωνία του για τη διεξαγωγή του πολέμου φαίνεται συχνά μέσα από την αλληλογραφία του με τους γονείς του. Ήταν υποστηρικτής ένθερμος του Βενιζέλου. Σε επιστολή του από τη Σμύρνη με ημερομηνία 30 η Ιουλίου του 1922 ο Αργύριος αποχαιρετά τους γονείς του γράφοντας εν συντομία τη φράση: «Ασθενής, δυσάρεστον ουδέν» και υπογράφει προτάσσοντας πρώτα το επώνυμο του, Ανδρέου Αργύριος.

Όταν ο Αργύριος επέστρεψε στη Λήμνο νυμφεύτηκε την Δέσποινα Παστρή και απέκτησαν επτά παιδιά. Ο μαρτυρικός θάνατος του μητροπολίτη Σμύρνης Χρυσοστόμου στις 27Αυγούστου του 1922 τον είχε συγκλονίσει και χρόνια μετά την επιστροφή του στο νησί δάκρυζε κάθε φορά που κάποιο παιδί του απήγγειλε το ποίημα του Γεωργίου Σουρή για τον μακαριστό μητροπολίτη.

«Νάτος ο μητροπολίτης

με τα χέρια σηκωμένα

τους αγώνας ευλογεί

και με μάτια βουρκωμένα

χαίρε, λέγει, ηρώων γη».

Η κατάληξη ήταν πάντα η ίδια. Τα μάτια του πλημμύριζαν με δάκρυα. Εγκάρδιος παιδικός του φίλος, γείτονας και συμπολεμιστής του ήταν ο Κόμνας και οι συζητήσεις τους αργά τα απογεύματα πάντα στρέφονταν γύρω από την επταετία που υπηρέτησαν τον ελληνικό στρατό και τα βάσανα του πολέμου. Όταν ευθυμούσαν και το ούζο έρρεε στο τραπέζι τους κατέληγαν να τραγουδάνε «το νοσοκόμα μου ωραία, νοσοκόμα μου γλυκιά».

«Νοσοκόμα μου ωραία, νοσοκόμα μου γλυκιά

Δεν πληγώθηκα στη μάχη

Παρά με πλήγωσες εσύ

Και ο γιατρός που με γιατρεύει

Και αυτός θαυμάζει και απορεί

Πως δεν είδε στη ζωή του τέτοια αγιάτρευτη πληγή»

Ο Καμινιώτης Αργύριος Ανδρέου έφυγε από τη ζωή στις 18 Ιουνίου του 1972 πλήρης ημερών έχοντας στο πλάι του τα παιδιά και τα εγγόνια του.

Ευαγγελία Χ.Λιάπη

ΜΑ, ΜSc Φιλόλογος

Το κείμενο «Ο στρατιώτης Αργύριος Ανδρέου» δημοσιεύτηκε στο 3^ο τεύχος, Χριστούγεννα 2023 της εφημερίδας «Ο κήρυκας των Καμινίων» του εκδότη Σ.Φράττη η οποία διανέμεται δωρεάν για τους απανταχού Λήμνιους.

Νοέμβριος, ο μήνας των Αγγέλων

2023-11-02T22:10:00.005-07:00

Παναγιά η Μεσοσπορίτισσα, Ελευσίνα

Ο Νοέμβριος είναι ένας μήνας στον οποίο υπάρχουν σύμφωνα με το ημερολόγιο σημαντικές εορτές. Τη 1^η του μήνα εορτάζουν οι Άγιοι Ανάργυροι οι Μικρασιάτες, Κοσμάς και Δαμιανός κι ο Όσιος Δαβίδ. Στις 8 Νοεμβρίου εορτάζεται η γιορτή των Ταξιαρχών, κι έτσι ο Νοέμβριος σε πολλά μέρη αποκαλείται και Aϊ- Tαξιάρχης, Aρχαγγελίτης και ‒ Αϊ Στράτηγος. Σύμφωνα με την παράδοση το μήνα του Νοεμβρίου οι Άγγελοι επιλέγουν για να επισκεφτούν τους ανθρώπους και να τους συνδράμουν στα έργα τους για αυτό κι οι πιστοί τους τιμούν με ιδιαίτερο σεβασμό.

Στις 9 Νοεμβρίου εορτάζει ο θαυματουργός Άγιος Νεκτάριος.Ο Νοέμβριος αποκαλείται κι Aγιομηνάς, από τη γιορτή του Aϊ Mηνά (11 Nοεμβρίου), Φιλιππιάτης, από τη γιορτή του Aϊ-Φίλιππα (14 Nοεμβρίου) και Αντριάς από τη γιορτή του Αγίου Αντρέα. Το μεσοδιάστημα από τη γιορτή του Aϊ-Φίλιππα μέχρι τα Χριστούγεννα ονομάζεται Σαρανταήμερο ή Σαραντάμερο και συνοδεύεται από σαρανταήμερη νηστεία.

Στις 21 Νοεμβρίου εορτάζονται τα Εισόδια της Θεοτόκου κι αποτελεί ημερομηνία ορόσημο καθώς ο γεωργός μέχρι τότε θα πρέπει να έχει σπείρει τουλάχιστον τα μισά σιτηρά του. Γι’ αυτό και η γιορτή αποκαλείται της Παναγίας της Μεσοσπορίτισσας. Αλλά κι ολόκληρος ο μήνας Νοέμβρης αποκαλείται Mεσοσπορίτης.

Γενικότερα ο μήνας Νοέμβριος είναι ένας μήνας με έντονη τη θρησκευτική ενδοσκόπηση κι αξιολόγηση του χρόνου λίγο πριν αυτός αποχωρήσει.

Ευαγγελία Λιάπη

Το πηγαδέλι της Παναγιάς στα Καμίνια

2023-07-29T07:34:00.007-07:00

Ο ενοριακός ναός των Καμινίων είναι η Κοίμηση της Θεοτόκου. Ο πρώτος ναΐσκος χτίστηκε με θεϊκή καθοδήγηση. ¨Όταν το χωριό ήταν ακόμα στην περιοχή του Βρόσκοπου ένας κάτοικος ονειρεύτηκε μια μαυροφορεμένη γυναίκα η οποία τον προέτρεπε να σκάψει στο σημείο που του υποδείκνυε. Μόλις ξημέρωσε, εκείνος πήγε στο σημείο και κάτω από μια βίνα βρήκε την εικόνα της Θεοτόκου. Στη συνέχεια για να τη στεγάσει έφτιαξε ένα ξωκλήσι αφιερωμένο στη Θεοτόκο. Τα χρόνια περνούσαν και οι Καμινιώτες αποφάσισαν να μετοικίσουν κοντά στη ρεματιά προκειμένου να προφυλαχτούν από τους πειρατές. Περιμετρικά του μικρού ναού άρχισαν να χτίζονται και τα πρώτα σπίτια.

Με το πέρας του χρόνου οι Καμινιώτες αποφάσισαν στη θέση που ήταν το παλιό ξωκλήσι να χτίσουν ένα μεγαλοπρεπή ναό αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Ο ναός χτίστηκε το 1852 με την συνεισφορά όλων των κατοίκων του χωριού. Τα θαύματα όμως δεν σταμάτησαν. Πίσω από το ιερό του ναού υπήρχε μια οικία στην οποία έμενε η Αθανασία Μυλωνίδου. Η Αθανασία ένα βράδυ του 1910 είδε στον ύπνο της μια μαυροφορεμένη γυναίκα να βγαίνει από το ναό και να της παραγγέλνει να σκάψει στην αυλή της γιατί υπάρχει αγίασμα.

Το πρωί σα ξημέρωσε, ενημέρωσε το γιο της Φώτη για το όνειρο που είδε και του ζήτησε να αναλάβει αυτός την εργασία. Ο γιος της αντέδρασε. Ο τόπος είναι σκληροτράχαλος. Αδύνατο να υπάρχει εδώ νερό, της είπε. Η μητέρα του επέμενε, υπάρχει αγίασμα του έλεγε, μου το’ πε η Παναγία. Έτσι εκείνος υπάκουσε κι άρχισε να σκάβει. Νερό όμως πουθενά. Κουρασμένος καθώς ήταν κάποια στιγμή αποφάσισε να σταματήσει το σκάψιμο κι άρχισε να χτίζει το πηγάδι με πέτρες. Οι συγχωριανοί του που περνούσαν και τον έβλεπαν να χτίζει το πηγάδι τον κοιτούσαν σκωπτικά. Η μητέρα του όμως επέμενε. Υπάρχει νερό. To πηγάδι ήταν πια έτοιμο. Νερό όμως, πουθενά. Το βράδυ κοιμήθηκαν μα σαν ξημέρωσε, το πηγάδι ήταν γεμάτο μέχρι τα χείλη. Θαύμα μέγα. Από τότε λέγεται ότι το πηγάδι με το αγίασμα της Παναγίας ποτέ δε στέρεψε. Ακόμα και τις δύσκολες χρονιές τότε που στέρεψαν όλα τα πηγάδια του χωριού ακόμα κι η κεντρική βρύση των Καμινίων μόλις που έσταζε, το πηγάδι της Παναγιάς ήταν γεμάτο.

Τα παλαιότερα χρόνια οι κάτοικοι μετά τη θεία λειτουργία συνήθιζαν να βρέχουν το μέτωπο τους και να πίνουν αγίασμα για ευλογία και ίαση σώματος και ψυχής.

Απόγονη της Αθανασίας Μυλωνίδου είναι η κ. Στέλλα Καραγιαννάκη, μια θεοσεβής γυναίκα η οποία έχτισε το 1978 στα Πινακωτά το εξωκλήσι του Αγίου Νεκταρίου επισκόπου Πενταπόλεως καθώς κι ένα προσκυνητάρι έξω από την οικία της στα Καμίνια αφιερωμένο κι αυτό στον Άγιο.

Ο ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου είναι ένας ναός ιδιαίτερα θαυματουργός χάρη στην πίστη των κατοίκων του χωριού.

Σύμφωνα με την παράδοση το χωριό ποτέ δεν οικίστηκε από Οθωμανούς καθώς όπως λέγεται η Παναγιά δεν το επέτρεπε. Όσοι Οθωμανοί τόλμησαν να διανυκτερεύσουν στο χωριό φοβήθηκαν πολύ γιατί αναφέρεται ότι φωτιές περιζώνανε το ναό της και τους έδιωχνε μακριά.

Το πηγαδέλ’ της Παναγιάς αποτελεί μαρτυρία της βαθιάς πίστης των ανθρώπων και της ευλογίας που δέχτηκαν.

Ευαγγελία Λιάπη

MA, MSc Φιλόλογος

Το Πηγαδέλι της Παναγιάς στα Καμίνια δημοσιεύτηκε στο 2ο φύλλου της εφημερίδας "Ο κήρυκας των Καμινίων"

"Ο Κήρυκας των Καμινίων" τεύχος 2ο

2023-07-23T02:01:00.003-07:00

Πρόσφατα κυκλοφόρησε το δεύτερο φύλλο της Καμινιώτικης εφημερίδας «Ο Κήρυκας των Καμινίων» του εκδότη Σταύρου Φράττη η οποία και διανέμεται δωρεάν.

Η εφημερίδα απευθύνεται στους απανταχού Καμινιώτες και Λήμνιους. Πρόκειται για μια σημαντική εκδοτική προσπάθεια η οποία στοχεύει να φέρει σε επαφή και να ενώσει τους απανταχού Καμινιώτες είτε αυτοί ζουν στο χωριό, στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, την Καβάλα, τη Νέα Υόρκη, το Ντελαγουέαρ, τη Βαλτιμόρη, το Σικάγο, το Σίνδευ, τη Μελβούρνη κ.α.

Στην πρώτη σελίδα του 2^ου φύλλου της εφημερίδας υπάρχει άρθρο του εκδότη με τίτλο «Υπάρχει ελπίδα» το οποίο αναφέρεται στις προσπάθειες που γίνονται και στο σκεπτικό αν θα πρέπει να δημιουργηθεί καινούργιος πολιτιστικός σύλλογος για τα Καμίνια ή αν θα πρέπει να επαναλειτουργήσει ο παλιός που τα τελευταία 12 χρόνια έχει μείνει αδρανής. Στην ίδια σελίδα υπάρχει κείμενο της Φωτεινής Τομαή, Ιστορικού, πρέσβη ε.τ με τίτλο «Οι άνθρωποι γερνούν… Η Λήμνος, ποτέ». Ακολουθούν στις επόμενες σελίδες το κείμενο «Εκδρομή στην Πολιόχνη» (1958) της Μ. Λαμπαδαρίδου σε επιμέλεια Θ. Μπελίτσο, ένα σύντομο αφιέρωμα στη συγγραφέα Μ.Λαμπαδαρίδου από τον εκδότη, το κείμενο του Θεόδωρου Μπελίτσου με τίτλο «Ο ναός της Κοίμησης και η δυσνόητη επιγραφή του», το κείμενο της Ευαγγελίας Λιάπη με τίτλο «Το πηγαδέλι της Παναγιάς στα Καμίνια», η προσωπογραφία με τίτλο «Ο Sir Τζον Αντωνιάδης (1818-1895» του εκδότη και τέλος το υπέροχο αυτοβιογραφικό σημείωμα του Ράλλη Κοψίδη (1929-2010)

Πρόκειται για μια σημαντική εκδοτική προσπάθεια η οποία γίνεται με πολύ αγάπη από τους συμμετέχοντες. Στόχος το κάθε φύλλο να ξεπερνάει το προηγούμενο, να είναι υψηλής αισθητικής και πλουραλιστικό.

Ευαγγελία Λιάπη

ΜΑ, ΜSc Φιλόλογος

Οι Νεράιδες

2023-07-15T00:10:00.006-07:00

Οι Νεράιδες ή Νηρηίδες είναι κόρες του Νηρέα. Θαλασσινές θεότητες που ζουν κυρίως σε λαγκάδια, λιβάδια, αλώνια, μύλους, γεφύρια, πηγάδια, βρύσες και ρεματιές. Γενικότερα συχνάζουν σε μέρη που υπάρχουν πολλά δένδρα και νερά. Αγαπούν ιδιαίτερα τις καρυδιές και τις συκιές και για αυτό ύπνος κάτω από αυτά τα δένδρα είναι επικίνδυνος. Αγαπούν τις χαρές και τα γλέντια για αυτό κι έχουν προτίμηση τους λυράρηδές και στους τραγουδιστές αλλά και στα όμορφα παλικάρια. Παλαιότερα πίστευαν πως όταν περνούσε ανεμοστρόβιλος ήταν νεράιδες οι οποίες χόρευαν. Όταν ήταν θυμωμένες πετούσαν πέτρες και ξύλα στους ανθρώπους. Εμφανίζονται κυρίως το μεσημέρι και τα μεσάνυχτα. Φεύγουν μόλις βγει το φεγγάρι. Στρώνουν τραπέζι κάτω από δένδρα. Αν κάποιος κατά λάθος πατήσει το τραπέζι τους τότε αυτές τον τιμωρούν. Λούζονται στα ποτάμια για αυτό και ορισμένες φορές το νερό θολώνει. Φυλαχτά που προστατεύουν από τις νεράιδες είναι το Πάτερ Ημών, το ψωμί, τα σκόρδα, το μπαρούτι, το καύκαλο της χελώνας, δέρμα οχιάς.

Οι αλωνιστές στα αλώνια τους συνήθιζαν να σχηματίζουν με τα στάχια το σύμβολο του Σταυρού για να μην τους πάρουν το σιτάρι οι νεραΐδες. Ο μόνος τρόπος, σύμφωνα με την παράδοση να κάνει κανείς δική του μια Νεράιδα είναι να της κλέψει το μαντήλι. Όταν είναι έγκυες γίνονται πεταλουδίτσες και μπαίνουν στα σπίτια και στα σεντούκια θέλοντας να αρπάξουν ρούχα. Τότε ακούγονται τριξίματα στα κεραμίδια και στα σεντούκια. Συχνά οι νοικοκυρές βρίσκουν λεκέδες στα ασπρόρουχα σημάδι αδιάψευστο ότι από το σπιτικό τους πέρασε μια νεράιδα.

Το καλοκαίρι οι νεράιδες συχνάζουν την εξοχή.Αν τύχει και συναντήσετε κάποια μη φοβηθείτε αρκεί φεύγοντας να της κλέψετε το μαντήλι.Τότε σύμφωνα με την παράδοση η νεράιδα θα γίνει δική σας αρκεί να μην αποσπάσει ξανά το μαντήλι της γιατί τότε θα κερδίσει την ελευθερία της.

Ευαγγελία Λιάπη

ΜΑ, MSc Φιλόλογος

Όπου Ελλάδα, Θάλασσα

2023-06-03T07:45:00.012-07:00

Στις Ημέρες Θάλασσας που διοργανώνει ο δήμος Πειραιά για ένατη χρονιά, σε ένα πανόραμα εκδηλώσεων με επίκεντρο τη θάλασσα, την ιστορία και τον πολιτισμό του Πειραιά, με τη συμμετοχή φορέων και συλλόγων της πόλης, στις 31 Μαΐου 2023 συμμετείχε η φιλόλογος και ποιήτρια Ευαγγελία Λιάπη με θέμα: «Όπου Ελλάδα, Θάλασσα».

H ομιλήτρια, μέλος του Δ.Σ. της Εταιρείας Γραμμάτων και Τεχνών Πειραιά, επικεντρώθηκε στη δυναμική της ελληνικής γλώσσας η οποία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ιστορία της χώρας και τη θάλασσα η οποία είναι συνυφασμένη με την πορεία της στο χρόνο. Κάθε φορά που η κυριαρχία στη θάλασσα χάνεται όπως συνέβη στα βυζαντινά χρόνια που η κυριαρχία της πέρασε σε Γενουάτες και Ενετούς η χώρα γνωρίζει την παρακμή και την ύφεση.

Την εκδήλωση «Όπου Ελλάδα, Θάλασσα» τίμησαν με την παρουσία τους, ο Υφυπουργός Ναυτιλίας κ. Κώστας Κατσαφάδος, ο Πρόεδρος του Ερυθρού Σταυρού κ. Μάνος Κωνσταντινίδης, ο Ταμίας κ. Πασχάλης Συρίγος, ο κ. Αλέξανδρος Νανόπουλος, Πρόεδρος της Β' Δημοτικής Κοινότητας Πειραιά, η Αντιδήμαρχος κα Αλεξάνδρα Τουμαζάτου, ο Αντιδήμαρχος Δημήτρης Καρύδης καθώς και πολλοί αγαπητοί φίλοι και μέλη της εταιρείας .Ευχαριστούμε τον εκδότη της «Φωνής των Πειραιωτών» Γιάννη Κανατσέλη για τις φωτογραφίες.

Ο Κήρυκας των Καμινίων της Λήμνου

2023-05-17T07:41:00.001-07:00

Με ιδιαίτερη χαρά υποδεχόμαστε το πρώτο φύλλο της εφημερίδας «Ο Κήρυκας των Καμινίων της Λήμνου» του εκδότη Σταύρου Φράττη. Αισθανόμαστε ιδιαίτερη χαρά καθώς σε αυτή την πρώτη εκδοτική προσπάθεια συμμετέχουμε με ένα άρθρο το οποίο φέρει τον τίτλο «Ο Λήμνιος Αμερικάνος Τζων Πάππας» στην στήλη των αποδήμων.

Η έκδοση της εφημερίδας αποτελεί το καρμικό αποτέλεσμα μιας τυχαίας συνάντησης των Σταύρου Φράττη, Μάκη Διακουμή και Ευαγγελίας Λιάπη. Σύντομα στην αρχική ομάδα προστέθηκε και ο Θεόδωρος Μπελίτσος.

Στο εξώφυλλο της εφημερίδας ο Μητροπολίτης Λήμνου & Αγίου Ευστρατίου Ιερόθεος χαιρετίζει το αναγνωστικό κοινό του νησιού και εύχεται το Ανέσπερο Φως να φωτίζει το έργο της εφημερίδας.

Καλώς ορίζουμε την εφημερίδα κι ευχόμαστε να είναι καλοτάξιδη.

Με εκτίμηση

Ευαγγελία Λιάπη

Ο εκδότης του Κήρυκα των Καμινίων της Λήμνου,Σταύρος Φράττης

Μάκης Διακουμής, Ευαγγελία Λιάπη, Σταύρος Φράττης: Η συνάντηση που δημιούργησε τον Κήρυκα

Αγαπάμε τον Πόντο

2023-04-25T05:45:00.005-07:00

Ιδιαίτερα χαρούμενη για τη διάκριση του διηγήματος μου "Οι φρουροί της Παναγίας" από την Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος.Γιατί αγαπάμε βαθιά τον Πόντο.

Με εκτίμηση

Ευαγγελία Λιάπη

Το νέο Δ.Σ. της Εταιρίας Γραμμάτων & Τεχνών Πειραιά 2023-2025

2023-03-04T08:59:00.003-08:00

Μετά τις Αρχαιρεσίες της 28ης Ιανουαρίου 2023, την 8η Φεβρουαρίου, συγκροτήθηκε σε σώμα το νέο Διοικητικό Συμβούλιο της Εταιρίας Γραμμάτων & Τεχνών Πειραιά ως ακολούθως:

Πρόεδρος: Παυλάκου Σοφία

Α’ Αντιπρόεδρος & Έφορος Εικαστικών: Βλασόπουλος Παναγιώτης

Β’ Αντιπρόεδρος: Γκρέκας Βρανάς

Γενική Γραμματέας: Νινέττα Θεοχάρη-Παπαοικονόμου

Ειδική Γραμματέας: Λιάπη Ευαγγελία

Ταμίας: Ζαχαρίας Ελευθέριος

Έφορος Βιβλιοθήκης: Ανδρούτσου Κωνσταντίνα

Έφορος Πνευματικών & Πολιτιστικών Εκδηλώσεων: Κοπάδης Αθανάσιος

Έφορος Δημοσίων Σχέσεων: Πετρούνιας Δημήτριος

Ψωμί και Τριαντάφυλλα

2023-03-01T05:44:00.006-08:00

Αποχαιρετώντας το 2022

2022-12-31T09:59:00.003-08:00

Η αλήθεια είναι πως ο χρόνος είναι άχρονος. Απλώς εμείς οι κοινοί θνητοί επιχειρούμε συχνά να τον οριοθετήσουμε διαμοιράζοντας τον σε έτη, μήνες, ημέρες, ώρες, λεπτά και δευτερόλεπτα.

Το 2022 ήταν μια ενδιαφέρουσα και αρκετά εντυπωσιακή χρονιά που μοιάζει κυρίως με τις πρωινές ηλιαχτίδες που χαϊδεύουν τη γη μετά από μια νύχτα με καταιγίδα.Κάπως έτσι οι περισσότεροι από εμάς αντιληφθήκαμε το 2022 και καθώς οι επόμενοι μήνες θα είναι εξαιρετικά δύσκολοι η σημασία του είναι ιδιαίτερα σημαντική. Τα προηγούμενα δυο χρόνια σόκαραν την ανθρωπότητα η οποία παγωμένα κλήθηκε να αντιληφθεί την αλήθεια εκφράζοντας την με την ευχή “την υγεία μας να έχουμε”. Πόσες σταθερές άλλαξαν; Πόσα μηνύματα ελήφθησαν; Ελήφθησαν ή μήπως δεν παραλήφθηκαν; Ποιος ξέρει;

Σε προσωπικό επίπεδο το 2022 ήταν μια πολύ δημιουργική χρονιά. Συμμετοχή σε Ποιητικές Ανθολογίες, Συλλογές Διηγημάτων και πρωτοποριακών βιβλίων όπως η συμμετοχή μου στο καινοτόμο βιβλίο του κ.Διονύση Βαλλιανάτου. Μα πάνω απ’ όλα ήταν μια χρονιά στην οποία συμπορευτήκαμε με πολύ σημαντικούς κι υπέροχους ανθρώπους και λάβαμε πολύ αγάπη.

Με αγάπη προς τους αναγνώστες του kokkinovraxos ατενίζουμε το 2023 και ευχόμαστε Υγεία, Χαρές και Πρόοδο.

Με εκτίμηση

Ευαγγελία Λιάπη

Στον αστερισμό του Νομίζω

2022-10-25T06:12:00.007-07:00

Πριν από λίγο καιρό είχα τη μεγάλη χαρά και τιμή να προταθώ από την Πρόεδρο της Εταιρίας Γραμμάτων & Τεχνών Πειραιά και να είμαι ανάμεσα στους λογοτέχνες οι οποίοι συμμετείχαν στο βιβλίο του γιατρού και συγγραφέα Διονύση Βαλλιανάτο, στον Αστερισμό του Νομίζω.

Να πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά. Ο γιατρός, κοινωνιολόγος και συγγραφέας Διονύσης Βαλλιανάτος έγραψε το πρώτο αόρατο βιβλίο στην Ελλάδα. Ένα βιβλίο, το οποίο μετά από την εισαγωγή του περιλαμβάνει λευκές σελίδες και τις οποίες ο αναγνώστης καλείται να συμπληρώσει με βάση τις σκέψεις και τα συναισθήματα του. Ένα βιβλίο καινοτόμο στην Ελλάδα και την Ευρώπη το οποίο φέρει τη σφραγίδα των εκδόσεων ΠΑΠΑΖΗΣΗ, ενός εκδοτικού οίκου o οποίος είναι συνδεδεμένος κυρίως με πανεπιστημιακά συγγράμματα.

Η ιδέα του συγγραφέα να δημιουργήσει ένα αύλο, αόρατο βιβλίο στηρίζεται στο γεγονός ότι «τα γραφέντα παραμένουν στο μυαλό του αναγνώστη και συνεχώς ανανεώνονται με νέα δεδομένα τα οποία ο αναγνώστης προσλαμβάνει διαρκώς όσο ζει και αναπνέει».

Πρόκειται όπως πολύ καλά καταλάβατε για ένα βιβλίο αυτογνωσίας. Η πρώτη του έκδοση έγινε ανάρπαστη μέσα σε λίγες μόνο ημέρες. Στη δεύτερη έκδοση ζητήθηκε από τριανταπέντε λογοτέχνες (ανάμεσα τους κι εγώ) να καταθέσουν τις σκέψεις και τα συναισθήματα τους. Σε κάθε νέα έκδοση του θα προστίθενται και καινούργιοι συντάκτες.

Το δικό μου κείμενο φέρει τον τίτλο «Η σημασία του στερητικού Α» και αναφέρεται στον Ορατό και στον Αόρατο κόσμο.

Στις 17 Οκτωβρίου 2022 μέσα στη κατάμεστη αίθουσα του Εμπορικού & Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Πειραιώς με ανθρώπους των Γραμμάτων & Τεχνών, Επιστημόνων (οι περισσότεροι με σπουδές στην Ιταλία), Ηθοποιών, Τραγουδιστών (πόσο χάρηκα που είδα τη λατρεμένη Ελένη Ροδά) και Πολιτικών ανάμεσα τους ο Υφυπουργός Ναυτιλίας κ. Κ. Κατσαφάδος, οι Βουλευτές της Ν.Δ. κ. Ν. Μανωλάκος, Ι. Μελά, μέλη του Δημ. Συμβουλίου του Πειραιά, οι κ.κ. Αντιδήμαρχοι Πειραιά Νανά Γλύκα Χαρβαλάκου, Δ. Καρύδης, ο Πολιτευτής κ. Γ. Βρεττάκος, οι κ.κ. Πρόεδροι: του Συνδέσμου Γυναικών Κρήτης & Νήσων Αιγαίου Α. Δασκαλάκη, του Συνδέσμου Γυναικών Πελοποννήσου και νήσων Ιονίου Μ. Καλογεράκου, του Ζήνωνα Α. Μπουλιέρη, μέλη του Δ.Σ. του Σοροπτιμιστικού Ομίλου Πειραιά, μέλη του Δ.Σ. Της Πολύμορφης Έκφρασης και Πολιτισμού, μελών της Εταιρίας Γραμμάτων & Τεχνών Πειραιά και τόσων πολλών φίλων και συναδέλφων έγινε η δεύτερη παρουσίαση του βιβλίου στο κοινό, στην οποία συμμετείχα ως ομιλήτρια. Η πρώτη είχε γίνει στον ΙΑΝΟ στις 14 Σεπτεμβρίου.

Στην έναρξη της εκδήλωσης η υψιφώνος Δέσποινα Σκαρλάτου και η μεσοφώνος Ελένη Δάβου μας ταξίδεψαν, στο χώρο της Μουσικής δημιουργώντας μας την ψευδαίσθηση ότι βρισκόμασταν στη Σκάλα του Μιλάνου. Στη συνέχεια μιλήσαμε ο συγγραφέας κι εγώ. Η εκδήλωση υπήρξε ιδιαίτερα λαμπρή και φωτεινή για το χώρο του βιβλίου για το οποίο ευχόμαστε να είναι καλοτάξιδο.

Με εκτίμηση

Ευαγγελία Λιάπη

Όταν το Λιβαδοχώρι τίμησε το λαογράφο Σπύρο Μουστάκα

2022-09-26T11:18:00.016-07:00

Κάτι οι πολυπόθητες διακοπές μετά από ένα εργασιακά βαρύ χειμώνα, κάτι τα ξενιτεμένα μας αδέλφια κι ανίψια από τα οποία δεν θέλαμε να στερήσουμε ούτε λεπτό, κάτι ο Covid 19 που μας έκανε την τιμή να μας επισκεφτεί, θελήσαμε να πάρουμε το χρόνο μας πριν γράψουμε ένα σημείωμα για την εκδήλωση αφιερωμένη στο λαογράφο Σπύρο Μουστάκα, η οποία πραγματοποιήθηκε στις 9 Αυγούστου 2022 στο Λιβαδοχώρι.

Πριν από δυο χρόνια είχα δεχτεί την πρόσκληση από την πρόεδρο Ελένη Λαγού του Πολιτιστικού Συλλόγου Λιβαδοχωρίου «Αγία Μαρίνα» να συμμετάσχω σε ένα αφιέρωμα στο λαογράφο Σπύρο Μουστάκα, την οποία είχα αποδεχτεί με μεγάλη μου χαρά. Ο Covid 19, η καραντίνα που ακολούθησε καθυστέρησαν κατά δυο χρόνια την εκδήλωση.

Το Σπύρο Μουστάκα είχα την τύχη να διαβάσω για πρώτη φορά στην εφηβεία μου όταν κατά τη διάρκεια των διακοπών μου στη Λήμνο είχα επιλέξει να διαθέσω το πολύτιμο χαρτζιλίκι μου για να αγοράσω το δεύτερο τόμο των Λαογραφικών του Θησαυρών στην τιμή των χιλίων δραχμών.

Η αλήθεια είναι ότι αγάπησα πολύ το δάσκαλο και λαογράφο Σπύρο Μουστάκα ο οποίος από το πάνθεων των Λημνιών Λαογράφων είναι αυτός ο οποίος άσκησε μεγάλη επιρροή επάνω μου αλλά κυρίως με δίδαξε τα μυστικά της λαογραφίας. Η ξεχωριστή γραφή του Μουστάκα δεν περιορίζεται απλώς στο να καταγράψει τα ήθη και τα έθιμα όπως κάνουν όλοι αλλά καταφέρνει να συνδιαλέγεται με τον αναγνώστη του με ένα μοναδικό κι αξεπέραστο τρόπο. Πολύτιμοι συνοδοιπόροι μου στο αφιέρωμα η πρόεδρος του Συλλόγου Ελένη Λαγού, ο εγγονός του Σπύρου Μουστάκα, Βασίλης Μακριδάκης, ο χοροδιδάσκαλος Νάσος Χαλκάς, η ηθοποιός Δέσποινα Καμπουροπούλου, η σκηνοθέτης Φανή Παϊτάκη, ο Αποστόλης Κόκκαλης, η θεατρική ομάδα του Συλλόγου με τις Δέσποινα Δήμου, Νικολέτα Δήμου, Ελένη Καλογιάννη, Μαίρη Στείρου, Στέλλα Ντρούγκα, Ευφροσύνη Μπότσου και το Γιώργο Λουλάκη, την Ανδρονίκη Χαψή και το μικρό Δημήτρη Σούσα. Η Θεοδώρα Καυκαρα μας έδωσε συνέντευξη σχετικά με την προσωπικότητα του λαογράφου.Η θεατρική ομάδα ερμήνευσε το θεατρικό μονόπρακτο που είχα γράψει ειδικά για την εκδήλωση με τίτλο «Οι γάμοι της Αργυρούδας και του Αγοραστού» βασισμένοι στα έθιμα του γάμου έτσι όπως τα κατέγραψε ο Σπύρος Μουστάκας ενώ τους χορούς παρουσίασε η χορευτική ομάδα του Συλλόγου. Συμμετείχε το υπέροχο μουσικό σύνολο με τους Αχιλλέα Καλτσούνη- λύρα, το Γιάννη Παπαδάκη -λαούτο και τραγούδι, τον Ιπποκράτη Γουδέλλη- σαντούρι και το Νίκο Αμπατζή στο τουμπελέκι. Φωτογράφος της εκδήλωσης ήταν ο Πάρης Παπαλιάς. Εξαιρετικοί όλοι όπως και η ομάδα του δήμου η οποία υποστήριξε άψογα τόσο υλικοτεχνικά όσο και με τη συνεργασία της την υλοποίηση της εκδήλωσης.

Σχετικά με την εκδήλωση θα ήθελα να σταθώ στο πιο σημαντικό σημείο της εκδήλωσης και στο feedback που λάβαμε από τους παρευρισκόμενους, τον κόσμο που μας τίμησε με την παρουσία του εκείνη τη βραδιά. Τα τελευταία χρόνια έχω την τύχη να συμμετέχω σε διάφορες εκδηλώσεις στην Αθήνα άλλοτε ως οργανώτρια συνεδρίων κι άλλοτε ως ομιλήτρια. Το σημείο, το οποίο με εντυπωσίασε και για το οποίο γράφω αυτό το σημείωμα είναι αναφορικά με την ποιότητα του κόσμου που συμμετείχε στην εκδήλωση. Ξεχωριστό και μοναδικό ακροατήριο ανθρώπων με ιδιαίτερο σεβασμό. Μεγάλο σεβασμό. Το μόνο που κάποιος μπορούσε να ακούσει εκείνο το βράδυ στην πλατεία ήταν το σιγαλό καλοκαιρινό αεράκι. Σε ένα ανοιχτό χώρο όπως ήταν η πλατεία του Λιβαδοχωρίου, με την παρουσία του χορευτικού συγκροτήματος που ευλαβικά παρακολουθούσε, με παιδιά και οικογένειες, η συμμετοχή του κόσμου ήταν υπέροχη και αξιοσημείωτη. Επικρατούσε σιγή απόλυτη κάτι πολύ σπάνιο και δύσκολο στις μέρες μας. Δεν αναφέρομαι στους ανθρώπους των Γραμμάτων και των Τεχνών των οποίων η παρουσία ήταν εξαιρετική κι άκρως τιμητική προς τους οργανωτές και την ομιλήτρια αλλά αναφέρομαι στον απλό κόσμο, οι οποίοι εκείνο το βράδυ ΤΙΜΗΣΑΝ το δάσκαλο και λαογράφο Σπύρο Μουστάκα με περίσσιο σεβασμό. Τους ευχαριστώ μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου.

Με βαθιά εκτίμηση

Ευαγγελία Λιάπη

Η βράβευση των ποιητών του 8ου πανελλήνιου ποιητικού διαγωνισμού με θέμα την Καταστροφή της Σμύρνης

2022-09-18T11:19:00.010-07:00

Ο Περιφερειάρχης Αττικής κ. Πατούλης με την Πρόεδρο της Ετ. Γρ. & Τ. Π. Σοφία Παυλάκου και την Ευαγγελία Λιάπη, μέλος της κριτικής Επιτροπής του διαγωνισμού.

Στις 14 Σεπτεμβρίου 2022 στις 19:00 στην κεντρική αίθουσα του Εμπορικού & Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Πειραιώς πραγματοποιήθηκε η βράβευση των ποιητών που συμμετείχαν στον 8ο Πανελλήνιο Ποιητικό διαγωνισμό της Εταιρίας Γραμμάτων & Τεχνών Πειραιά, με θέμα την Καταστροφή της Σμύρνης. Ο λογοτεχνικός διαγωνισμός ήταν αφιερωμένος στον ποιητή, συγγραφέα, μεταφραστή και ιδρυτικό μέλος της Εταιρίας Γραμμάτων & Τεχνών Πειραιά Κώστα Θεοφάνους, ο οποίος είχε τιμηθεί για το έργο του από τη Γαλλική Κυβέρνηση. Στον 8^ο πανελλήνιο ποιητικό διαγωνισμό στην Κριτική Επιτροπή συμμετείχαν οι κυρίες Κονιαρέλλη – Σιακή, Μαρία Σταματάκη και Ευαγγελία Λιάπη. Ο ποιητικός διαγωνισμός με θέμα την Καταστροφή της Σμύρνης συνδέθηκε με τον Κώστα Θεοφάνους καθώς ο ποιητής σε ηλικία μόλις τριών ετών έζησε την καταστροφή της Σμύρνης.Στην εκδήλωση ήταν παρούσα η μια από τις κόρες του Θεοφάνους Ελένη μαζί με τις δυο κόρες της. Την εκδήλωση συνδιοργάνωσαν η Περιφέρεια, το Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Πειραιώς και η Εταιρεία Γραμμάτων και Τεχνών Πειραιά ενώ η Περιφέρεια προέβη στην έκδοση του βιβλίου με τα ποιήματα που διακρίθηκαν στον διαγωνισμό. Το εξώφυλλο του βιβλίου καθώς και τις σελίδες του φιλοτέχνησε η Ντίνα Αναστασιάδου, διεθνής Γλύπτρια και Ζωγράφος, βραβευμένη από την Ιαπωνική Κυβέρνηση. Στην ομιλία του προς τους ποιητές ο Περιφερειάρχης Γιώργος Πατούλης τόνισε την ανάγκη να διατηρηθεί άσβεστη η μνήμη της θηριωδίας που συντελέστηκε πριν από 100 χρόνια στη Σμύρνη που είχε ως συνέπεια το θάνατο αλλά και τον ξεριζωμό του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας, ως φόρος τιμής σε αυτούς που χάθηκαν. Η Πρόεδρος της Εταιρίας Γραμμάτων & Τεχνών Πειραιά αναφέρθηκε σε ένα άγνωστο σε πολλούς περιστατικό το οποίο συνέβη στο λιμάνι της Σμύρνης την ώρα που η πόλη καιγόταν και οι κάτοικοι της αναζητούσαν τρόπο διαφυγής «ο καπετάνιος του Ιαπωνικού πλοίου με το όνομα Τοκέϋ Μαρού, συγκλονισμένος από την τραγωδία που εξελίσσετο μπροστά στα μάτια του, πέταξε το εμπόρευμα του στην θάλασσα και άρχισε να μαζεύει ανθρώπους και να τους σώζει, και όταν οι Τούρκοι ζήτησαν από τον ιάπωνα καπετάνιο να πετάξει στην θάλασσα τους ανθρώπους που είχε περιμαζέψει, ο καπετάνιος τους απάντησε ότι το πλοίο του θεωρείται ιαπωνικό έδαφος, δεν παίρνει εντολές από κανέναν παρά μόνο από τον Αυτοκράτορα του και τους απείλησε ότι θα προκαλέσει διπλωματικό επεισόδιο εάν επιμείνουν. Το όνομα του καπετάνιου ήταν Νορίτο, ένα όνομα που μπορεί σε εμάς να μην λέει κάτι, αλλά γι αυτούς που έσωσε, ήταν μέρος της ζωής τους ολόκληρης και των απογόνων τους». Παρόντες στην εκδήλωση ήταν ο Γενικός Γραμματέας του ΕΒΕΠ κ. Δημήτρης Μαρκομιχάλης, ο Αντιδήμαρχος Προγραμματισμού και Ανάπτυξης κ. Δημήτρης Καρύδης, η Πρόεδρος του Συνδέσμου «Γυναικών Πελοποννήσου και Νήσων Ιονίου» κ. Μαρία Καλογεράκου και πολλοί άνθρωποι των Γραμμάτων και των Τεχνών.

Εκδήλωση για την Καταστροφή της Σμύρνης

2022-08-28T06:23:00.003-07:00

Αγαπητοί/ες φίλοι/ες,

με ιδιαίτερη χαρά σας προσκαλούμε στην παρουσίαση του βιβλίου με τα ποιήματα που διακρίθηκαν στον 8ο Πανελλήνιο Ποιητικό Διαγωνισμό με θέμα τη καταστροφή της Σμύρνης της Εταιρίας Γραμμάτων & Τεχνών Πειραιά και στον οποίο Διαγωνισμό είχα την μεγάλη τιμή να είμαι μέλος της Κριτικής Επιτροπής.

Η εκδήλωση θα γίνει στις 14 Σεπτεμβρίου 2022 στις 19:00 στο Εμπορικό & Βιομηχανικό Επιμελητήριο Πειραιώς. Σας περιμένουμε.

Με εκτίμηση

Ευαγγελία Λιάπη

ΜΑ, ΜSc Φιλόλογος

Εκδήλωση: Ανάδειξη Λαογραφικών στοιχείων από το συγγραφικό έργο του Σπυρίδωνα Μουστάκα στις 9 Αυγούστου 2022

2022-08-03T12:08:00.008-07:00

Για όσους από τους φίλους βρεθείτε στη Λήμνο στις 9 Αυγούστου 2022 ο Πολιτιστικός Σύλλογος Αγία Μαρίνα Λιβαδοχωρίου σας προσκαλεί στην εκδήλωση αφιερωμένη στο Λαογράφο Σπύρο Μουστάκα και στην οποία έχω την τιμή να είμαι ομιλήτρια. Θα ακολουθήσει η Μουσικοχορευτική Παράσταση "Οι γάμοι της Αργυρούδας και του Αγοραστού" .Το σενάριο το έγραψα αποκλειστικά για την εκδήλωση και σχετίζεται με τα έθιμα του γάμου έτσι όπως τα μεταδίδει ο Μουστάκας πλαισιωμένο με τραγούδια και χορούς της Λήμνου. Σας περιμένουμε ...

Με εκτίμηση

Ευαγγελία Λιάπη

Ο λημνίσκος του Bernoulli

2022-07-22T23:25:00.004-07:00

Το άπειρο αποτέλεσε και αποτελεί την πιο μυστηριώδη έννοια των μαθηματικών κι η αναζήτηση του ανέρχεται στην Αρχαιότητα. Στα μαθηματικά υπάρχει μια καμπύλη στην οποία οι μαθηματικοί συγκέντρωσαν το επιστημονικό ενδιαφέρον τους. Η καμπύλη αποκαλείται «λημνίσκος του Bernoulli» (lemniscate of Bernoulli) καθώς εμπεριστατωμένη έρευνα σχετικά με τη καμπύλη έγινε στο έργο του Jacob Bernoulli, στα τέλη του 17^ουαιώνα. Ως όρος της καμπύλης ο λημνίσκος εισήχθη από τον Βρετανό μαθηματικό John Wallis το 1655.

Η λέξη προέρχεται από το λατινικό lemniscatus που σημαίνει «κορδέλα της Λήμνου» ή «διακοσμημένος με κορδέλα της Λήμνου» ή «μαλλί». Ονομάστηκε λημνίσκος γιατί στους επιστήμονες θύμιζε έντονα το φιόγκο στον οποίο καταλήγει μια στενή μάλλινη κορδέλα με την οποία έστεφαν τους νικητές. «Λημνίσκο» φορούσαν οι μύστες αλλά και οι μυημένοι στα Καβείρια Μυστήρια. Ο λημνίσκος, η κόκκινη κορδέλα που φορούσαν οι συμμετέχοντες στα Καβείρια είχε μαγική δύναμη και προστάτευε τον άνθρωπο που τη φορούσε από σοβαρό κίνδυνο.

Επομένως δεν είναι τυχαίο που ο λημνίσκος των μαθηματικών, το σύμβολο του Απείρου επιλέγει για να χαρακτηρίσει την ΜΕΤΑ εποχή επιδιώκοντας να αποκαλύψει στον άνθρωπο τα αιώνια μυστήρια της Ζωής και να τον στέψει νικητή της.

Ευαγγελία Λιάπη

Η εκπαιδευτική εκδρομή των Καμινιωτών στην Πολιόχνη και η Ιλαρία Συμιακάκη

2022-06-25T08:47:00.008-07:00

Έφυγε από τη ζωή η Ιλαρία Συμιακάκη. Υπεύθυνη του Αρχείου της Ιταλικής Αρχαιολογικής σχολής. Την Ιλαρία είχα γνωρίσει πριν από τρία χρόνια όταν ως Γραμματέας του Συλλόγου του χωριού μου είχα επισκεφτεί τη Σχολή αναζητώντας αρχειακό υλικό για τον εορτασμό των εκατό ετών ανασκαφών στην Πολιόχνη. Η Ιλαρία αρχικά μου έδειξε μια σειρά από άλμπουμ φωτογραφιών αρχαιολογικού ενδιαφέροντος. Κούνησα αρνητικά το κεφάλι μου. Δεν ήταν αυτό που ήθελα. Της εξήγησα. «Θέλω την Πολιόχνη του 1920 με τα μάτια ενός παιδιού…»Με κοίταξε κι η ματιά της άστραψε. Περίμενε, μου ψιθύρισε. Έχω αυτό που αναζητάς. Έφυγε για λίγο και όταν επέστρεψε μου εμπιστεύτηκε την ωραιότερη αρχειακή φωτογραφία της Σχολής. Μαθητές των Καμινίων σε εκπαιδευτική εκδρομή στην Πολιόχνη προκειμένου να ενημερωθούν για την πορεία των ανασκαφών, όπως υπήρχε η υποσημείωση στο αρχείο. Την επόμενη ημέρα μάλιστα οι εκπαιδευτικοί είχαν στείλει ευχαριστήρια επιστολή για την ξενάγηση. Τεράστια η τιμή για μένα.

Καλό σου ταξίδι, Ιλαρία.

Με άπειρη εκτίμηση για την προσωπικότητα σου.

Ευαγγελία Λιάπη