no picture please

de grillpan

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 07 Apr 2007 06:30:00 +0000

Jenna belt om te melden dat ze de grillpan heeft.
Ik heb de grillpan.
De wat?
De grillpan
De grillpan?
De grillpan. Nu klink je net als de man van het tankstation. Ik zeg tegen hem, heb ik nu bijna de grillpan bij elkaar? Hij zegt, de wat? Of ik de grillpan bij elkaar heb gespaard? Jeaah, zegt hij, dat denk ik wel.
Wat is een grillpan eigenlijk?
Zo'n pan met ribbeltjes.
Die heb ik ook.
...en gebruik je hem ook?
Jaaha, tis net barbecuen.
Plakt altijd aan bij mij.
Dan doe je een beetje olie in de pan en wat boter op de ribbeltjes.
Geen boter of olie gebruiken, zegt Jenna verschrikt.
De olie zit tussen de ribbeltjes. De olie loopt er uit tussen de ribbeltjes.
Geen olie. Vet in de pan is vet op de dijen. Hoe is de presentatie gegaan, vraagt Jenna.
Er is een nieuwe produktieleider. Ze vind het leuk om iets in het theater te doen.
Ik ga ook in het theater werken, zegt Jenna.
Iedereen vind haar leuk, de nieuwe produktieleider.
Is ze knap?
Jaha, maar ze doet rare dingen met haar mond. Ze trekt rare gezichten waardoor haar hele gezicht gaat plooien en ze heeft al zoveel lijnen in haar gezicht.
Ik ga ook in het theater werken, zegt Jenna.
Iedereen vind haar leuk.
Oh nou dan niet.
Iedereen vind jou ook leuk, maar daar gaat het niet om. Ze is er niet. Het is de eerste lezing. Het stuk wordt voor de eerste keer gelezen. Iedereen is er. Zij is er niet.

Zij is er niet. Champagne. Er is champagne. Champagne? Halverwege de lezing gaat de deur open. Zij komt binnen. De acteurs lezen door. De lezing is een plechtig moment, die wordt niet onderbroken. Zij komt binnen. De componist staat op en omhelst haar. Zij huilen. De schrijver staat op en omhelst haar, weer pinkt ze een traantje weg. De regisseur staat op. Huilen. Dan gaat ze zitten. Midden midden, zodat iedereen kan zien hoe ze haar tranen inhoud.
Ik vraag aan de chef techniek wat er met haar is?
Hij zegt dat ze een knobbeltje in de borst heeft en vandaag heeft ze de uitslag gekregen. Na afloop van de lezing is er champagne om te vieren dat de uitslag goed is
Aaaah, wat een drama-queen. Dat je moet huilen snap ik wel maar dat doe je toch niet op je werk. Dat is toch iets voor in de privé-sfeer, dat doe je toch niet, zegt Jenna.
Wel in het theater en dan neem je rose champagne mee. Na afloop staan alle vrouwen om haar heen, ervaringen uit te wisselen, ze hebben allemaal wel eens onrustige cellen gehad.
Rose champagne, die is goedkoop, maar wel lekker, zegt Jenna.

leuk iets in het theater doen

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 07 Apr 2007 06:25:00 +0000

Er is een nieuwe productieleider. Sara. Ze heeft gewerkt voor een promotiebureau voor de internationale auto-race-sportcircuit-promotie of zoiets. Ze was verantwoordelijk voor het pamperen van de autosport-journalisten. Ze werkte voor Chrysler en andere automerken, zegt ze.
Hoe gaat dat dan, wil ik weten.
Als een fabrikant iets aan zijn auto verandert worden autosport-journalisten uitgenodigd om de verbetering te beoordelen. Ze worden ingevlogen, gefêteerd en maken een proefritje met de auto om te kunnen schrijven over de verbeterde koplamp, de nieuwe velgen, de zachte vering. Met een kado, een nieuw horloge ofzo worden ze weer op het vliegtuig gezet.
Geef ze een pen, zeg ik, dan weet je zeker dat ze een goed verhaal schrijven over de koplamp en de velgen. Dat zeg ik niet. Ik zeg, ze zullen er wel goed over schrijven als ze zo in de watten gelegd worden.
Dat is mijn werk, zegt Sara, zorgen dat ze goed schrijven, de journalisten.
Ze somt de landen op waar ze allemaal geweest.
Ik ben in de woestijn geweeeest en op de noordpooool in een iglooo, zegt ze traag en in Chinaaaa maar dat was niks, daar zijn niet zoveel journalisten op af gekomen en de journalisten die er waren begrepen niet wat we doen, nee China was niks, soms doe ik wel 230 journalisten op een dag, zegt Sara verveeld.
Ze gaat verder met de opsomming van de circuits en het aantal journalisten dat ze per circuit bezig gehouden heeft.
Dan zal je dit werk wel met twee vingers in je neus doen, zeg ik.
Dat lijkt haar wel. Dit baantje lijkt haar heel makkelijk.
Ik weet er niks vanaf, zegt ze. Ik weet niks, herhaalt ze nog eens.
Ze weet niks maar vindt van alles. Ze hoeft niks te vinden, maar dat weet ze niet. Dat is het voordeel van fris in een baan stappen waar je niks vanaf weet, dat je dat niet weet. Ze vindt niet alleen van alles, ze vertelt het nog hardop ook. Ze vindt de neon in het decor ordinair.
Dat is Amerikaans, zegt ze, neon. Ordinair vind ik het, die heb ik wel eens gezien, die Amerikaanse neon in een bar en dan vind ik het altijd ordinair.
Er staat een badkuip in het decor, de technici praten over water en snoeren en of dat niet gevaarlijk is die combinatie. Sara, de voormalig autosport-journalisten-animatrice die nu productieleider is weet niet wat er normaal besproken wordt op een productievergadering en wat haar taak is.
Dat geeft niet, zegt ze. Ik laat me verrassen. Ik ga het in het werk leren.
Het gesprek gaat nog steeds over snoeren en of die nat mogen worden van het water in de badkuip.
Wie gaat er in bad?, wil Sara weten.
De hoofdrolspeler, zeg ik.
Wat heeft hij dan aan, wil ze weten en heeft hij wel wat aan.
Hij is naakt natuurlijk, is het antwoord.
Naakt, naakt, zegt ze, naakt, dat wil ik niet.
Er valt een stilte. Sara denkt dat ze een belangrijke bijdrage levert aan de bespreking en vult de stilte met haar mening.
Naakt, dat moet je niet doen. Vrouwen knappen daar op af, op naakte mannen op het toneel. Dat maakt de hele scène kapot.
Het blijft nog steeds stil en Sara leidt daaruit af dat ze een veronachtzaamd punt in de bespreking naar voren brengt.
Geloof me, zegt ze tegen de regisseur, dat moet je niet doen. Dat leidt zo af. Ik kijk dan de hele tijd naar zijn ding.
Hij krijgt een handdoekje om, zegt de regisseur, speciaal voor jou.

Hoe ben je in het theater verzeilt geraakt, vraag ik Sara.
Ik heb altijd iets in het theater willen doen, zegt Sara. Ik speel zelf amateurtoneel.
Ze maakt een bescheiden wegwerp gebaar.
Ik speel zelf en dit lijkt me erg leuk. Iets in het theater doen. Ik heb een hernia gehad en een burnout. Nu lijkt het me leuk iets in het theater te doen.
De kostuumontwerpster beklaagt zich bij Sara, wiens werk het is te zorgen dat alles goed geregeld is, over de slechte organisatie,
Ja, dat weet ik niet, zegt de kersverse productieleider. Maar ja ik moet alles nog leren. Dat weet ik nog niet.

De geluids-technicus wil iets vragen. Ik zegt dat ik het gesprek aan het volgen ben tussen de kostuumontwerpster en de productieleider en waarom het allemaal zo slecht geregeld is.
De geluidsman zegt, vrouwen kunnen toch twee dingen tegelijk. Luisteren en praten.
Hoe weet jij dat en waarom kan jij dat niet, zeg ik.
Dat kunnen alleen vrouwen, zegt de technicus. Ik heb me verdiept in de vrouwelijke psyche. Vrouwen hebben lijntjes tussen de twee hersenhelften en daarom kunnen ze twee dingen tegelijk doen.
Waarom verdiep jij je in de vrouwelijke psyche?
De geluidsman zegt, ik heb net een relatie en als je een relatie hebt moet je je verdiepen in de vrouwelijke psyche. Je moet het goed doen of niet.
Met mijn andere hersenhelft hoor ik Sara aan de kostuumontwerpster uitleggen dat ze altijd al iets in het theater heeft willen doen en dat ze elke dag leert.
Tony, de chef techniek kijkt me aan. Dit zijn mijn collega's zegt zijn blik en hiermee moeten we het doen.
Het is een zegen om niet teveel van de dingen af te weten, dan leer je elke dag, kijk ik terug.

man zoekt vrouw

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 07 Mar 2007 07:19:00 +0000

Een programma op televisie. Het is gesponsord door de farmaceutische industrie. Kijkers mogen hun problemen inzenden en als het erg genoeg is komt het in de uitzending. Een man van in de zestig heeft zijn vrouw verloren. Het was goed huwelijk en de man is verdrietig. Het is een nuchtere man. Hij weet dat de dood bij het leven hoort. Hij accepteert dat zijn vrouw gestorven is. Zijn klacht is dat hij de lol kwijt is. Hij heeft geen plezier meer in het leven. Het is een actieve man met veel hobby’s. Zijn probleem is dat sinds zijn vrouw is overleden de glans van zijn leven af is. Zijn vraag aan de therapeut is hoe kan je dit oplossen. De therapeut weet hoe dat moet.
Je moet een nieuwe vrouw zoeken.
Weet je waar je de meeste kans hebt om een vrouw te ontmoeten?
Nee, zegt de man.
In de wasserij. Dat is bewezen, zegt de therapeut.
Ik heb een wasmachine en een droger, zegt de man. Ik doe mijn was zelf.
De man ziet er uit als iemand die prima voor zichzelf kan zorgen.
Zo schiet het niet op, zegt de therapeut. Hij heeft vijf minuten zendtijd om het probleem van de man op te lossen en die tijd vult hij met het doceren van tactieken om aan de vrouw te geraken.
De man weet het niet. Dat hij een nieuwe vrouw zoekt dat is waar. Hij heeft het met zijn overleden vrouw erover gehad. Zijn vrouw vond ook dat hij na zijn dood niet alleen moest blijven. De man zegt dat hij zich zo mat voelt. De zin is uit zijn leven verdwenen is...of de therapeut...
Een nieuwe vrouw zoeken, zegt de therapeut. Zo snel mogelijk. Wij. Hij schakelt over op wij. Wij mannen zijn verloren zonder vrouw. Je gelooft toch niet in die flauwekul van eerst van jezelf houden voordat je van iemand anders kan houden? Die flauwekul. Dat gelooft toch niemand. Wij mannen hebben een vrouw nodig.
Je wil natuurlijk je vrouw terug, zegt de therapeut. Had je vrouw geen zus.
De moderator van het programma schuift aan op de bank. Moet het persé een vrouw zijn, probeert ze voorzichtig. Je kan toch ook met een goede vriend ...
De therapeut onderbreekt haar. Jij bent een vrouw. Wij mannen zijn verloren zonder vrouw. Dat kan jij niet weten. Jij bent een vrouw. Mannen hebben alleen maar plezier in de kroeg als ze weten dat er thuis een vrouw op hun wacht. Ik zeg je, zegt hij tegen de man. Ga op zoek naar een vrouw.
De moderator geeft niet op. Twee jaar is toch niet zo lang om te rouwen. Na zo’n lang huwelijk..
De therapeut zegt. Twee jaar is een eeuwigheid voor een man alleen.
Als jij het zegt, zegt de moderator. Jij bent de therapeut.
Ik ben de therapeut, zegt de therapeut en hij kijkt in de camera.

roze olifanten

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 04 Mar 2007 06:10:00 +0000

Wil leren mediteren. Ga op meditatiecursus. Na de open dag zijn er twee cursisten over gebleven. Een huisvrouw en ik. De andere drie aanwezigen zijn leerlingen. Ze oefenen om cursusleider te worden. Ze zitten op de eerste rij en maken aantekeningen.
Les 1
Sluit de ogen en denk niet aan roze olifantjes. Ik sluit mijn ogen en denk aan friet met mayonaise. Ik denk altijd aan eten als ik onder spanning sta en op de meditatiecursus hangt een vreemde sfeer. Waarom is de ruimte zo koud en kil. Waarom hangen er rare lappen aan de muur? Waarom zitten we op ongemakkelijke stoelen in een schoolse opstelling?
Oké, zegt de cursusleider, ik weet dat jullie zojuist allemaal aan roze olifantjes hebben gedacht. Hij moet er zelf erg om lachen. Het is zijn eerste en zijn laatste grapje. Hij legt de grap uit. Je moet begrijpen hoe moeilijk het is om nergens aan te denken. Hoe moeilijk mediteren is. Ik heb niet aan roze olifantjes gedacht. Ik heb aan frieten gedacht. De bedoeling van mediteren is duidelijk. Het is een gevecht tegen je gedachten.
Les 2.
Maak een altaar in je huis. Een altaar voor de leermeester. Het altaar moet bij voorkeur staan in een lege kamer. Een lege kamer. Dat zou ik wel willen dat ik die had. Op het altaar komt een foto van de geestelijke leider te staan. De lege kamer met het altaar en de foto van de geestelijk leider is de goede plek om te mediteren. Wil graag leren mediteren. Weet zeker dat ik dat niet ga doen in een lege kamer -die ik niet heb- tegen een foto van de geestelijk leider op een altaar.
Les 3.
De twee cursisten wordt gevraagd een foto van zichzelf in te leveren zodat de leider contact met hun kan hebben. Dat vind ik eng. Ben niet zo van vaste relaties. Stel dat het kan. Dat de geestelijke leider goede gedachten naar me stuurt via mijn foto. Dat is fijn. Maar als je er vanaf wil. Wat dan? Is het een geestelijk huwelijk? Wordt hij boos als je van het pad afraak? De vraag is. Wat gebeurt er met foto’s van afvalligen? Wil geen voodoo-gedoe met een foto. Dit is toch een meditatie-cursus. Altaars? Foto’s inleveren?
Les 4.
De huisvrouw heeft koekjes meegenomen voor bij de koffie. Na afloop van de meditatieles wordt er een kopje koffie gedronken. Er is gelegenheid om boeken te kopen bij het tafeltje dat is ingericht als boekenkraam. Het zijn de boeken van de geestelijk leider. Onder het genot van een kopje koffie boeken kopen en vandaag met een koekje erbij. De cursusleider bedankt de huisvrouw voor de koekjes en zegt.
Leg ze maar op het altaar.
De huisvrouw legt de koekjes voor het portret van de geestelijk leider. De cursusleider zegt.
...en dan nu brengen wij dankbaarheid uit voor deze gaven.
Dat klinkt bekend als je katholiek opgevoed bent. Dankbaarheid uitbrengen betekend dat de cursisten langs het altaar moeten lopen en een Oosterse groet uitbrengen. Ik sta op. Buig voor een pak koekjes en voel me belachelijk. Onder het buigen kijk ik schuin omhoog naar de cursusleider die naast het altaar staat. Hij ziet mijn skepsis en is daar niet blij mee.
Les 5.
Video bekijken van de leider. Onze leider. Er is een klein probleem. De video doet het niet. De leerling-cursusleiders die ijverig aantekeningen hebben gemaakt over roze olifantjes zijn verantwoordelijk voor de video. De video doet het niet. De cursusleider is ontevreden met dit oponthoud. De cursusleider wil dat de video het doet en wel onmiddellijk. Tot mijn verbazing zie ik hoe de cursusleider geheel tegen zijn geloof kwaad wordt. Hij mag van zichzelf niet kwaad worden. Hij doet zijn uiterste best om het te verbergen. Maar kwaad is hij. Met een verkrampte glimlach bemoeit hij zich met het videoprobleem. Trekt aan kabeltjes. Duwt de aspirantcursusleider opzij en krijgt de video aan de praat. Hij krijgt de video aan de gang maar van zijn door lang mediteren opgebouwde evenwichtigheid is weinig over. Dan wordt aan de deur geklopt. Het Gregoriaanse zangkoor claimt de ruimte. De ruimte waar wij de cursisten naar de video willen kijken. Er volgt een gesprek over het rooster en wie nu wel of niet recht heeft op de ruimte. Daar is hij weer. De glimlach. Een verkramping in een poging de ergernis te verbergen. Een glimlach die de arrogantie van de goedheid uitstraalt. Wij van de meditatiecursus worden niet kwaad. Wij staan boven de materie. Wij zijn onthecht. Wij hebben medelijden met jullie ongelovigen die ruzie komen maken over roosters. Ik voel me bekocht. Het is een gratis cursus maar toch voel ik me bekocht. Besluit de rest van de lessen voor gezien te houden. Vraag als afscheid aan de cursusleider of iedereen de hoge staat van verlichting kan bereiken. Dat kan. Gewoon genoeg mediteren, zegt hij. En criminelen bv., vraag ik. Kunnen criminelen de hoge staat van verlichting bereiken? Nee die niet, zegt de cursusleider. Hun aura is zo beschadigd dat komt nooit meer goed. De zilveren draad is bij criminelen verbroken. Grijs en verschrompeld. De zilveren draad die je met het hogere verbind. Dat zegt de cursusleider. Wat een wraakzuchtig antwoord voor een mislukte buiging bij een pak koekjes.
De mevrouw van de koekjes vraagt hoe ze meditatie-tijd kan inpassen in de drukte van een gezin met twee kleine kinderen. De cursusleider kijkt haar aan en zegt dat dat inderdaad niet te combineren is en is daarmee ook zijn tweede cursist kwijt.

<< back no picture please

de wandeling over het bruggetje

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 20 Feb 2007 20:03:00 +0000

Documentaire. Een vrouw organiseert therapeutische wandelingen. Kosten: vijfhonderd euro per sessie.
De therapeutische wandeling. Benodigde attributen. Een rugzakje. Groot genoeg voor twee flesjes water en twee appels. Stevige schoenen. De stevige schoenen zijn optioneel. Zo lang duurt de wandeling niet. Het flesje water en een appel is inbegrepen. Hoef je niet zelf te dragen. Doet de therapeut voor je.
De therapeut zegt. Zij zegt.
Henri, zegt ze, Henri. Het valt me op dat je steeds naar de grond kijkt tijdens het wandelen. Valt jou dat ook op? Wat zegt dat over jezelf denk je?
Dat zijn twee vragen. Henri denkt na. Hij wil een goed antwoord geven. Ze hebben de vorige week ook al gewandeld. De therapeut bespeurt een patroon van naar de grond kijken. Henri heeft er een week over kunnen reflecteren. Henri en de therapeute bespreken de symboliek van het naar de grond kijken. Het verschil tussen naar de grond kijken en omhoog kijken. Dat je daar een keuze in hebt als mens. Je kan naar de grond kijken maar je kan ook omhoog kijken. De therapeute wijst daarbij naar de lucht. Al pratend komen ze aan bij een bruggetje. Henri zegt dat hij nu wel toe is aan zijn flesje water. Zij zegt.
Henri daar is de brug.
Het is een bruggetje van niks. Over een beekje van niks.
Henri, daar is de brug.
De therapeute zegt het met klemtoon. Zodat Henri begrijpt dat ook dit symbolisch bedoeld is. Het is een bruggetje van niks. Je vraagt je af, waarom er überhaupt een bruggetje is. Daar gaat het niet om. Om de grootte van de brug. Het is symbolisch.
Ben je in staat om over de brug te gaan?
Weer dezelfde nadruk in de stem. Henri zit op het bankje bij het bruggetje. Na het flesje water wil hij de appel. Zij eet ook een appel. De appel is op.
Henri ben je in staat om over het bruggetje te gaan? Henri staat op. Begrijpt dat hij wat moet doen.
Dan stel ik voor dat je nu over de brug gaat.
Henri wandelt het bruggetje over.
Ik blijf aan deze kant van de brug, zegt de therapeute. Als je er klaar voor bent geef je mij een teken.
Henri moet van de therapeute alleen het bruggetje over. Als hij aan de andere kant van het bruggetje is moet hij aangeven of de therapeute de brug over mag. Dat zijn duidelijke instructies. Henri geeft een teken. De therapeute steekt het bruggetje over. Ze gaat naast Henri staan. Raakt hem aan alsof ze vies van hem is en vraagt. Ze vraagt.
En Henri, hoe voel je je nou?
Ze vraagt hoe hij zich voelt.
En Henri, hoe voel je je nou?
Hoe hij zich voelt?
Hoe hij zich voelt, hoe hij zich voelt. Als hij dat zou weten hoefde hij niet met tutteltje met aanrakingsangst door het bos te lopen. Hij heeft net a mayor break-through beleeft. Hij is net over het bruggetje gegaan! Hij is over het bruggetje gegaan en zij stoot hem onhandig aan. Een duw tegen zijn schouder.
En Henri, hoe voel je je nou?
Als Henri een vent zou zijn...zou hij zeggen dat hij zich gepiepeld voelt voor 500 Euro. Hij zou vragen waarom deze vrouw therapeutische wandelingen organiseert. Waarom ze zelf niet op herscholing gaat. Zichzelf onderzoekt op de cursus famillie-opstellingen. In regressie- en reïncarnatietherapie gaat. Droomuitleg, inner-child-work, voice dialogue, RET en NLP. Dan. Als ze niet gillend gek geworden is. Als ze niet vrijwillig in een instituut wordt vastgehouden. Dan pas. Pas dan, mag ze weer door het bos gaan stappen met Henri.

dinsdag 20 januari 2007

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 27 Jan 2007 18:17:00 +0000

alles is energie II

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 23 Jan 2007 18:58:00 +0000

Manon is gymlerares. Manon ziet er niet uit als een gymlerares. Klassiek ziet ze er uit. Van adel ziet ze er uit. Het lijkt niet bij haar te passen. De sport-outfit. Het korte gymbroekje met fluitje en dertig schreeuwende pubers. Isaac is advocaat. Isaac ziet er ook uit alsof hij eigenlijk niet hoeft te werken tussen de vakanties. Isaac was met Martha nu is hij met Manon. Kom Isaac tegen in het café. Hij is behoorlijk van slag door de dood van Martha. Ze was zijn grote liefde. Op de begrafenis ben ik de kroegnacht alweer vergeten. Wat ik onthouden heb is dat Isaac zo verdrietig is over de dood van Martha. Sta naast Manon. Denk aan het verdriet van Isaac en vraag niets vermoedend.
Hoe is het met Isaac?
Manon schrikt. Ik zie haar schrikken. Ik schrik omdat Manon schrikt. Manon is niet makkelijk aan het schrikken te maken. Wat heb ik verkeerd gezegd? Manon herstelt zich en zegt.
Ach ja. Je kent Isaac. Hij laat nooit het achterste van zijn tong zien.
Het is een begrafenis. Het is ochtend. Het is nog vroeg. Denk er verder niet over na. Later die middag in het café. Het aangeslagen gezelschap drinkt champagne en witte wijn. Champagne en witte wijn een idee van Magda, de café-houdster.

Manon is de dag begonnen met witte wijn. Ik heb weer eens besloten om nooit meer te drinken en drink Spa. Manon kijkt naar Magda. Magda huilt. Manon kijkt naar de huilende café-houdster en zegt.
Mensen gaan nu eenmaal dood. Morgen om half negen sta ik weer voor de klas. De dood is de dood. Mensen gaan nu eenmaal dood.
Manon praat en ik luister naar platitudes over de dood. Manon praat en ik vraag me af waarom ze zo over de dood en de doden praat. Het is een begrafenis, er zijn huilende mensen en de gymlerares praat over de dood alsof ze haar knie gestoten heeft. Even wrijven en het is over. Ze vertelt dat ze Isaac die ochtend nog geholpen heeft met zijn speech. Hij heeft eigenlijk geen speech. Hij hoeft alleen maar te zeggen,
Beste mensen wat fijn dat u allemaal gekomen bent. Het kleint had het op prijs gesteld.
Het kleint, het kleint, hij noemt haar, het kleint.
Klein meisje noemt hij haar, zijn ex-vriendin.
Beste mensen wat fijn dat u allemaal gekomen bent, het kleint had het op prijs gesteld.
Bij het kleint, breekt zijn stem. Manon, maakt er grapjes over dat Isaac zo zenuwachtig is. Het kleint, het knappe Indonesische, meisje-meisje, jong gestorven aan acute leukemie. Manon zegt.
Ze was niet mijn vriendin. Ik heb andere vriendinnen.
Ze zegt het met een verontschuldigend gezicht. Ik luister met mijn heldere Spa-hoofd. Manon vertelt dat ze op winter-sport is met Isaac. Ze horen dat Martha gestorven is. De vroegere geliefde van Isaac is dood. Ze reizen terug voor begrafenis. Die avond in het hotel worden ze dronken, de advocaat en de gymlerares.
Maar jij drinkt helemaal niet?
Ik heb heel veel gedronken.
Maar jij drinkt helemaal niet, jij bent mijn role-model. Jij kan stoppen.
Nee hoor, ik moet gewoon niet drinken, als ik drink wordt ik kwaad, zegt Manon.
Op wie wordt je kwaad dan?
Ik wordt kwaad op de wereld en op Isaac.
Op Isaac?
Ja. Op Isaac. Hij heeft me zo vaak vertelt waarom hij bij haar is weggegaan. Wat hij niet leuk aan haar vind. Hoe kan hij haar nu leuk vinden en mij ook? Ik snap het niet, dat poezelige van haar. Dat stemmetje! Ik ben toch totaal anders! Zij neemt steeds de telefoon op. Ze woonden nog in hetzelfde huis. Nee, hij is er niet, zegt zij met dat stemmetje. Zij weet waar Isaac is en ik niet. Vanaf de dag dat ik weet dat ze dood is, heb ik gedronken en ruzie gemaakt met hem.
Waarom ben je zo onzeker?
Ik ben niet onzeker. Ik snap gewoon niet, hoe hij en van haar, en van mij kan houden. We lijken niet op elkaar, we zijn totaal verschillend!
Waarom ben je zo onzeker?
Ik ben niet onzeker. Ik vind het erg dat ik lelijke dingen tegen Isaac gezegd heb, toen ik dronken was.
Isaac komt erbij staan en schuift aan de bar. Vermoedt hij dat er meer huwelijksgeheimen onthuld worden dan hem lief is.
Zullen we wat gaan eten, zegt hij tegen zijn vrouw.
Nee, zegt Manon. Ik wil naar bed.
Het is zes uur, zegt Isaac met zachte stem. Kom zullen we wat gaan eten.
Ik wil niks eten, zegt Manon met een kinderstemmetje.

Kom lief we gaan, zegt Andreas.
Andreas noemt me zijn lief. Andreas noemt iedereen lief. Hij zegt lief tegen de mensen. Nee lief, dat moet je zo niet doen. Lief, dat had je niet hoeven doen als iemand hem onverwacht een kopje koffie brengt. Of, lief, dat lijkt me een uitstekend idee. De mensen die door hem met lief aangesproken worden voelen zich heel speciaal. Totdat ze ontdekken dat Andreas bijna iedereen de titel lief gunt. Hij is niet kieskeurig. Vind de mensheid interessant en de onderdanen lief. Jij noemt iedereen lief, zegt een gedupeerde verontwaardigd als hij zich beroofd voelt van zijn eretitel.
Wie is de liefste, daar gaat het om.

woensdag 23 januari 2007

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 23 Jan 2007 08:52:00 +0000

tekening André Joosten...»

kleine kop

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 22 Jan 2007 16:29:00 +0000

Waarom heb jij zo'n kleine kop, vraagt Andreas.
Waarom wil je dat weten?
Waarom heb jij zo'n kleine kop?
Onze lieve Heer verdeelt de grond onder de volkeren.
Elk volk krijgt zijn eigen land. De Georgiërs zijn aan het feesten. Komen te laat. Al het land is al verdeeld. De heilige maagd Maria zegt. Neem mijn land maar. Ik geef jullie mijn land. Georgië is een prachtig land.
Waarom heb jij zo'n kleine kop?
De Zweden zijn aan het drinken. Het land wordt verdeeld onder de volkeren. Als de Zweden aan de beurt zijn voor hun stuk land zegt onze lieve Heer. Hier dit heb ik nog over en strooit een handvol kiezelsteentjes naar beneden. Zo komt Zweden aan zijn rotsen.
Voor Zuid-Limburg heeft onze lieve Heer een beetje dal en een beetje heuvel over. Daar is een gedicht over van Schillings. Dat moet je maar eens opzoeken. Hoe kom jij aan die kleine kop?
Als het land verdeeld is en onze lieve Heer de lichaamsonderdelen uitdeelt laat ik iedereen voor gaan. Ik heb geen zin om in de rij te staan. Als ik aan de beurt ben, zijn er alleen nog maar kleine hoofdjes over.
Onze lieve Heer zegt. De hoofden zijn op. Je mag wachten op de volgende lichting. Er ligt nog een klein hoofdje. Geef me dat kleine hoofdje maar, zeg ik. Zo kom ik aan mijn kleine hoofd.
Is dat niet lastig zo'n kleine kop?

Het is carnaval. Wil de stad in. Heb geen carnavalskleren. Er is wel een grote Mickey-Mouse kop. Wil de stad in. Het is carnaval. Heb geen carnavalskleren. In gewone kleren val je op met carnaval. Wil de stad in zonder op te vallen. Heb geen carnavalskleren. Wel een grote Mickey-Mouse-kop. Met een grote Mickey Mouse kop op, kan je ongemerkt de stad in.

Zet de Mickey Mouse kop op mijn hoofd. De kop is gemaakt voor een ander model hoofd dat het mijne. Er is erg veel ruimte van binnen. Teveel ruimte. Een klein hoofdje in een grote piepschuimen Mickey. De kop is veel te groot. Zakt steeds naar voren. Een blik in de spiegel. Mickey buigt zijn hoofd. Hij ziet er treurig uit met zijn gebogen hoofd. Twijfel. Als treurige Mickey de stad in of niet? Als treurige Mickey dan maar. Duw de kop in positie. Hij is te groot. Hij blijft voorover zakken. De ogen zitten te hoog. Het zicht is beperkt. Vlak voor de voeten is het zicht nul. Stoepjes en opstapjes gaan op de tast.
Het stijve lopen komt de mimiek ten goede. Voetje voor voetje loop ik de stad in. De optocht begint bijna. Zo kan ik anoniem de stad in. Beetje kijken. Anoniem. Er wordt geroepen.
Mickey, Mickey.
Mickey, ze roepen, Mickey.
Waar komt het geluid vandaan? De zichthoek is beperkt.
Draai een kwartslag. Probeer te zien wie roept.
Mickey, Mickey, we love Mickey, roepen twee jonge meisjes.
Probeer om me heen te kijken.
Mickey, Mickey, Mickey
Wat te doen? Zwaai aarzelend. Loop verder tussen de carnavalsvierders. Mensen roepen.
Mickey, Mickey.
Zwaai. Peuters willen me een handje geven. Dat is nog best lastig op de gok. Het zal hun animistische beleving van de werkelijkheid zijn dat ze denken dat de echte Mickey Mouse is overgevlogen. Heb alleen de kop van Mickey. Geen handschoentjes. Geen Mickey schoenen. Geen Mickey pantjes-jas. Gewoon mijn dikke winterjas. In de ogen van de kindjes ben ik de enige echte Mickey. Ben ontroert en opgelaten tegelijkertijd. Dit is niet de bedoeling. Heb die kop opgezet om op te gaan in de menigte. Nu ben ik de attractie zelf.
In een uur tijd maak ik tientallen mensen aan het lachen.
Schud heel veel kleine handjes. Zwaai naar iedereen die ik tegenkom. Carnaval is geweldig. Voor een groot hoofd is ook wat te zeggen. Het wordt wel erg warm in de kop. Veel zie ik niet met dat ding op. Wil terug naar huis. Durf de kop niet af te zetten. Overal kom ik kleine kindjes tegen die naar me zwaaien en een hand willen geven.
Oh ik heb Mickey gezien, zeggen ze.
Vaders met hun kind op de arm komen naar me toe. Heb het altijd een beetje sneu gevonden. Een baantje in Disneyland in een Mickeypak. Mickey zijn in een pretpark moet wel een ere-functie zijn. Iedereen lacht naar je. De kindjes die ik tegenkom zijn gelukkig. Een dag Mickey zijn en je chagrijn is over.
Buurvrouw is met haar dochter naar Disneyland geweest.
Heb je Mickey gezien?
Vertel van de Mickey-kop. Dat ik handjes gegeven heb. Hoe leuk dat is. Vraag hoe de echte Mickey is. Buurvrouw doet het voor. Zwaaien. Handjes geven. Met beide handen in de lucht zwaaien.
Hoe?
Zo. Met beide handen zwaaien.
Buurvrouw doet de-beide-handen-in de-lucht-zwaai-variant voor.
Oh ja, die heb ik niet gedaan. De-met-beide-handen-variant.
Volgend jaar weer. Als Mickey. Met beide handen.

dinsdag 22 januari 2007

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 22 Jan 2007 09:25:00 +0000

tekening André Joosten...»

de pony

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 16 Jan 2007 08:32:00 +0000

Met de trein naar Brussel.
Het is nog geen licht als ik bij de Monnai aankomt. In het donker staan veel mensen te wachten. De kaartverkoop voor de Zauberflöte van Karl-Ernst-Hermann start vandaag.
Alle kaarten worden verkocht in de vrije verkoop. Ook het Brusselse bontjassen-abbonnementen-publiek moet in de rij. Ze gedragen zich als rijke bruiloftgasten. Ze duwen. Trekken en schoppen. Gaan op tenen staan. Zorgen dat ze als eerste binnen komen. In de hal van het operagebouw is koffie. Er worden nummers uitgereikt. Het is de bedoeling om een laag volgnummer te bemachtigen. Heb een hoog volgnummer. Ga zitten naast een oude mevrouw. Een Belgische barones met volgnummer vier. De Belgische barones is operaliefhebber. Ze spreekt Frans. Woont in Ukkel. Om vijf uur staat ze voor het operagebouw. Ze heeft volgnummer vier. Zit naast de oude mevrouw die veel van opera houd. We wachten tot de kassa opengaat. Dat gaat nog een paar uur duren. De oude mevrouw verteld over haar pony. Ze heeft nooit een pony gekregen. Toch hadden ze genoeg geld voor een pony thuis. Ze verteld over haar pony en dat ze tien keer de Zauberflöte wil gaan zien.
Ze zegt dat ik met mijn hoge volgnummer nog uren moet wachten. Eer ik aan de beurt ben zijn alle goede plekken weg. Ze vraagt of de mensen in Maastricht nog steeds Frans spreken. Ik zeg dat dat al een tijdje niet meer zo is. Toch zou de barones in Maastricht een sjieke madam heten.
Daar is de oude mevrouw blij mee. Dat ze chic is. Ik mag haar sjieke madam noemen.
Nog twee uur wachten.
De barones vertelt over haar pony die ze nooit gekregen heeft. Ze zou graag een pony willen hebben. Ze wou zo graag een pony hebben toen ze jong was. Haar mamam heeft geen pony voor haar gekocht. Terwijl ze wel genoeg geld hadden voor een pony thuis. Ze heeft geen pony gekregen. Terwijl ze zo graag een pony wou hebben. Ze vertelt vele varianten van het pony-verhaal. De barones is verdrietig. Of kwaad. Haar mamam die haar zoiets eenvoudigs niet gunt. Probeer de oude dame jong te denken. Zittend op een pony.
De kassa gaat open.
De oude barones heeft een plan.
De oude barones heeft een plan en medelijden met mij. Ze is van plan de opera tien keer te gaan zien. Een keer eerste rang. De volgende negen keer op het balkon. Een keer om te kijken. De andere keren om te luisteren. Het beeld in gedachten. Per volgnummer mogen er tien kaarten gekocht worden. Mag op haar nummer twee kaarten kopen.
Vind het een goed plan.
Ik neem de oude dame stevig onder de arm. Zo lopen we naar de volgnummertjescontrole. De bontjassen om me heen sissen van woede. Ze zijn vroeg opgestaan voor hun lage volgnummers.
Denk maar niet dat het lukt
We hebben je in de gaten
Ze zullen je terugsturen bij de kassa.
Ze zijn echt kwaad de bontjassen. Passeer met de oude barones de controle. Sta aan de kassa. Krijg mijn twee kaarten voor de Zauberflöte. Knik vriendelijk naar de boze achterblijvers. Neem afscheid van de oude barones met haar pony-verdriet en liefde voor de opera en bedank haar in mijn beste Frans voor de kaartjes.

in de rij staan

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 13 Jan 2007 11:33:00 +0000

Nola en Andreas zijn op terugreis van een vergadering in Antwerpen. De trein rijdt niet. Er zijn bussen ingezet.
De reizigers kennen de wetten van het schaarste-principe. Gehoorzamen aan voorspelbare conditionering.
Volgen fossiele gedragspatronen. Ze rennen.
De reizigers rennen naar de bussen.
Lange trein. Veel passagiers. Weinig bussen. Veel rennende reizigers. Nola volgt het tempo van haar medereizigers en rent. Tik tik tik. Dat gaat verbasend snel op haar hoge hakken. Het loont. Het rennen. Ze is als eerste bij een van de bussen. Ze kijkt achterom. Waar is Andreas? Nola praat met een Duits accent. Ze sleept haar woorden. Houdt de klinkers lang aan. Ze zegt Aijndjreeeeaas.
Aijndjreeeeaas. De stem schiet de hoogte in. Verleidelijk modulerend.
Wat doe je, vraagt Nola als ze hem op een stoepje ziet zitten.
Kom, zegt Andreas. We gaan een ijsje eten. We wachten op de volgende bus. Er komt vast nog een volgende bus.
Nola is verbaasd. Dit heeft ze nog nooit meegemaakt.

Waarom is Nola zo verbaasd wil ik weten.
Ze is verbaasd omdat ik niet in de rij ga staan. Dat heeft ze nog nooit iemand zien doen.
Jij gaat toch nooit in de rij staan?
Ze vindt me authentiek. Zoveel authenticiteit vind ze uniek.
Jij gaat toch nooit in een rij staan? Waarom is ze zo onder de indruk van het feit dat jij niet in de rij gaat staan?
Dat weet ik niet meer. Ze heeft het in de repetities vertelt. Aan de acteurs.
Als voorbeeld van wat?
Dat weet ik niet meer.
Kan je haar dat niet nog eens vragen?
Neehee.
Zeker Proust. Pas trop vite, zegt Proust als je hem een verhaal vertelt. Pas trop vite.

zaterdag 13 januari 2007

wear black too

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 10 Jan 2007 16:46:00 +0000

Het is een bruiloft. Er wordt gedronken. Er wordt veel gedronken. Er wordt veel gedronken en het gedrag van de drinkende gasten leidt erg af. Wordt afgeleid door het gedrag van de gasten. De niet onbemiddelde gasten met de geheime dress-code. wear black. Alle mannen dragen zwarte pakken en alle vrouwen varianten van zwarte jurkjes. Het is een bruiloft. Er is champagne. Er is wijn. Veel wijn. Kwaliteits-wijn en champagne. Veel champagne. De gasten drinken. Ze hebben dorst. Ze drinken gehaast. Ze drinken veel. Er zijn obers. Echte obers in echte oberkleren, met een echte oberopleiding. De bar staat snel vol met lege champagneglazen. De obers, hebben geen tijd om de glazen op te ruimen. De ene na de andere fles wordt geopend. Zo snel zoveel flessen champagne leeg. Na de champagne wordt in het zelfde tempo de wijn gedronken. Waarom drinken deze gasten zo snel en zo gulzig? De zwarte maatpakken en zwarte jurkjes weten een goed glas wijn toch te waarderen? Ze weten toch wat ze bij elke slok door hun keel laten glijden. Het is toch niet van de Lidl, deze wijn. Vanwaar de haast? Vanwaar de gulzigheid? Ze kunnen elke dag een krat champagne kopen. Zo van de rekening-courant. Zo zien ze er uit. Maar nee. Vanavond is de laatste keer. Het laatste oordeel is aangebroken. Een komeet nadert de aarde. De noordpool gaat kiepen. Het Nauw van Calais is dichtgevroren. De continenten zijn op drift. Ze drinken de laatste mondiale partij champagne op. Na dit feest is het voorbij met de champagne en de wereld. Of is er een andere reden. Een andere drive, om zo snel, zoveel te drinken? Is het omdat het een uitzonderlijk geslaagd feest is? Of omdat het gratis is?
Het is gratis.
Het buffet wordt gebracht. Maison de Boer. Geen vette salades en andere mayonaise varianten. Oesters. Geen asperges in hamrolletjes. Miniatuur-lif-laf in plaats van zalm. In plaats van het warme vlees. In plaats van de huzarensalade. Fif-flaf-eten. Gratis flif-flaf-eten.
Het eten is gratis.
Het gezelschap stormt op het buffet af. Vormt twee lange rijen. Ik wordt aangesproken op slecht kleedgedrag. Met de goede zwarte kleren aan, mag je op deze bruiloft, je mateloos gedragen. Je mag het op een sprintje zetten als het buffet wordt geopend.
Wil je wat eten, vraag ik Andreas.
Andreas kijkt naar de lange rij.
Zo dadelijk, zegt hij. Als het wat minder druk is.
Magda, de caféhoudster komt terug met een bordje Maison de Boer.
Jullie moeten opschieten, zegt ze met haar schelle stem. Het is met oesters. Zo dadelijk zijn ze op.
De rij schuifelt langs het buffet en wordt niet korter.
Het buffet wordt geserveerd op kleine bordjes. Zodra die leeg zijn wordt er weer achteraangeschoven. Het mayonaise-loze buffet met miniatuur-eten vult kennelijk niet. Na een uurtje lost de rij op. Ga eens kijken wat ze hebben zegt Andreas. Dat vind jij toch zo leuk. Ik loop langs de tafels. In hetzelfde razendsnelle tempo als het buffet geserveerd is, is het weer in de vrachtauto's verdwenen. Het is op.
Andreas vind het jammer. Hij had me de oesters gegund maar voor oesters moet je in de rij staan.

donderdag 11 januari 2007

wear black

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 10 Jan 2007 08:11:00 +0000

Draag een pak. Geen jurk. Geen zwarte jurk. Een pak. Een nieuw pak. Nieuwe sjaal. Zwarte gympen en een zwarte baret voor de sportieve touch. Vanavond geen gezeik over de kleren. Vanavond geen twijfel over het feit of ik wel of geen echte vrouw ben. Martha staat naast me. Ze wil over kleren praten. Het gesprek gaat over kleren. Alweer. Martha ziet er goed uit en wil over kleren praten. Ze heeft veel lang zwart haar. Stijl zwart haar. Veel stijl lang glanzend zwart haar en een zwart jurkje. Ze is in het zwart, zoals bijna alle gasten op de bruiloft. Er is een geheime kledingafspraak van kracht. Draag zwarte kleren. Martha draagt een kort zwart jurkje. Ik ben niet in het zwart. Grijs is de kleur. Grijs is niet zwart. Een grijs glanszijden pak. Het pak is niet het onderwerp van gesprek. Het zijn de accessoires die besproken worden. De sjaal om te beginnen. Martha gekleed in een zwart jurkje -een zwart jurkje dat correspondeert met de geldende dresscode- neemt mijn sjaal tussen twee vingers.
Marokkaans? Zelf gekocht op de soek? Kost een paar euro op de soek.
Ik wil antwoorden. Niet zelf gekocht in Marokko. En nee. Niet voor een paar euro. De sjaal is duurder dan een paar euro. Wil ze dat echt weten? Is de vraag of de sjaal uit Marokko komt en goedkoop is? De sjaal is niet goedkoop. En nee. Niet zelf gekocht in Marokko. Is dat niet veel moeite om naar Marokko te gaan om een matchende sjaal uit te zoeken bij je pak? Gaat het gesprek daarover? Over mijn vermeende goedkope smaak? Gaat het erover dat ik een goedkope sjaal heb? Of wil Martha vertellen dat zij in Marokko geweest is? Wil ze vertellen dat ze weet dat soortgelijke sjaals in de soek te koop omdat ze er zelf geweest is? Wanneer was je in Marokko... zal ik haar vragen. Maar Martha is verdwenen. Wanneer was je in Marokko had ik moeten zeggen. Het was een mogelijk antwoord geweest. Het is alleen wat laat. Mijn gesprekspartner is al lang verdwenen in de dansende massa. Het is een bruiloft. Er wordt gedronken. Let niet goed op. Moet wel goed opletten want Martha is weer terug. Ze staat naast me. Het kleren-onderwerp is nog niet afgehandeld.
Je hebt zo n mooi haar. Wat jammer dat je een baret draagt.
Ik draagt een baret. Zwart voor de gelegenheid. Martha heeft mooi haar. Veel haar. Ze is trots op haar lange zwarte glimmende haar. Het gaat niet over mijn haar. Het gaat niet over mijn zwarte baret. Het gaat over haar haar. Jij hebt prachtig haar kan ik zeggen. Jij hebt prachtig haar moet ik zeggen. Martha is er alweer vandoor. Zie haar rug. Een dansende rug met dansend zwart haar.

woensdag 10 januari 2007

knappe vrouwen

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 07 Jan 2007 12:12:00 +0000

Heb een documentaire gezien gisteravond. Knappe vrouwen zijn succesvoller dan lelijke.
Oh ja, dat is bewezen.
Dat is bewezen?
Ja dat is onderzocht. Dat is waar.
Hoe weet je dat dan?
Daar is onderzoek naar gedaan. Wetenschappelijk onderzoek. Dat is gepubliceerd. Kan ik wel voor je opvragen als je wil.
Dus je bent het er mee eens?
Nee. Ja. Wat maakt het uit. Het is zo. Het is wetenschappelijk onderzocht en bewezen.
Wat is knap en wat is lelijk? Dat wordt niet gedefinieerd. Er wordt aangenomen dat over knap en lelijk objectieve overeenstemming bestaat.
Het is gewoon zo.

Om de stelling te bewijzen dat knappe vrouwen succesvoller zijn dan lelijke wordt een proef gedaan. De knappe vrouw staat naast haar auto langs de weg. De motorkap staat open. Heeft ze autopech? De vraag is zal iemand stoppen om haar te helpen. De vrouw is blond. Draagt een blouse met decolleté. Een kort spijkerrokje. Blote benen. Ze krijgt snel hulp aangeboden. Ze heeft geen autopech. De benzine is op. Alle mannen die stoppen gaan benzine voor haar halen.
De lelijke vrouw is aan de beurt. Zij draagt een witte blouse met decolleté. Hetzelfde korte spijkerrokje. De benen bloot. Het duurt lang voordat er iemand stopt. Niemand biedt aan om benzine te gaan halen. De mannen die stoppen wijzen haar de weg naar het dichtstbijzijnde benzinestation.
De proef is geslaagd. Het bewijs is geleverd.
Knappe vrouwen zijn succesvoller dan lelijke.
De lelijke vrouw heeft zwart haar. Kijkt een beetje boos. De lelijke vrouw maakt geen hulpeloze indruk. Ik heb geen hulp nodig straalt ze uit. Ze staat voor haar kapotte auto. Ze ziet eruit alsof ze haar eigen problemen kan oplossen. Ze ziet eruit alsof ze heel goed in staat is om zelf benzine te halen bij het tankstation. Ze ziet eruit alsof ze het gewicht van een volle jerrycan kan dragen.
Ze ziet eruit alsof ze niet bang is daarbij haar nagels te breken. Ze ziet eruit alsof ze het niet erg vind dat haar handen naar benzine gaan ruiken.
De mannen schatten deze signalen goed in en rijden door. Aan een stoere vrouw is geen eer te behalen.
De knappe vrouw ziet er niet zo zelfstandig uit. Hulpeloosheid straalt ze uit en sex. Dat is een eenduidig signaal. De mannen schieten haar te hulp. Knappe vrouwen zijn succesvoller in het leven. Het is onderzocht en wetenschappelijk bewezen.

Is het lelijk, vraagt Andreas.
Het is lelijk, zeg ik.
Andreas kijkt tevreden.
Tegen niemand zeggen, zegt hij.
Is het lelijk?
Hij vraagt het nog eens. Staart naar zijn schilderij. Vraagt mijn mening. Het is goed lelijk, zeg ik.
Gelukkig, zegt Andreas.

zondag 7 januari 2007

spitse schoenen

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 04 Jan 2007 07:47:00 +0000

Weet je wie ook dun is? Nola. Vier maanden na de bevalling. Dun.
Hoe dan?
Niet eten en veel roken? Zij draagt spitse schoenen. Italiaanse spitse schoenen. Blahniks. Fendi. Ik weet niet hoe ze heten. De merken.
Van spitse schoenen dragen wordt je niet dun.
Ze eet niet. Ze is dun en heeft kleine voetjes. Kleine voetjes die in Italiaanse spitse schoenen passen. Zelf gekocht in Milaan.
En de buik?
Haar buik? Plat natuurlijk.
Weet je dat een bolle buik een teken van wijsheid is?
Nee, dat weet ik niet.
Het is een Oosters concept.
Heb liever een platte buik dan een Oosters concept.

Op het terras. Nola is er en haar man Bo, de schrijver. Andreas, de schilder is er. De vriendinnen van Nola zijn er. Annabel, de lange actrice is er en een actrice die zwanger is. Nola is er trots op. Op haar buik. De buik steekt onder het truitje uit. Een platte buik. Een bruine buik. Nola wrijft over haar buik. De hele avond. Alsof ze zelf weer zwanger is.
Annabel, niet zwanger, slank en nadrukkelijk aanwezig, heeft net als Nola een streep buik bloot boven haar broek. Ze laat Nola erover wrijven. Het gesprek gaat over buiken en hoe het is als er een baby inzit.
Ze weten dat het een jongetje is. Geen meisje, het kindje in de zwangere buik.
Het is een jongetje. Dat voel je aan de testosteron die door je lichaam jaagt, zegt Nola.
Dat weet ze uit ervaring. Ze heeft een man gebaard.
Ik heb een kerel in mijn buik, zegt de zwangere vriendin.
Het buiken-gesprek is afgelopen. Het gaat over schoenen nu. Nola is gaan zitten. Ze steekt haar voeten uit. De voeten met de spitse schoenen. Nieuwe schoenen. De nieuwe schoenen moeten bewondert. Bo bewondert de schoenen. Hij is trots op zijn vrouw met de bijzondere schoenen. Andreas vind het mooie schoenen. De zwangere actrice en de niet zwangere actrice vinden het mooie schoenen. Ze zeggen ‘ooh tegen de schoenen. Iedereen is het eens over de nieuwe schoenen. Ze zijn mooi. Ik kijk naar mijn eigen schoenen. Bruin leer. Werkschoenen met een stalen neus. Heb zin om mijn benen uit te steken. Heb zin om mijn schoenen te laten bewonderen. Het leer glimt. Zonder schoensmeer. Gewoon van de ouderdom. Glimmend leer.

donderdag 4 januari 2007

geen boter eten

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 02 Jan 2007 18:51:00 +0000

Wat ben je dun geworden.
Vind je. Mijn buik. Ik heb een dikke buik.
Ik heb ook een dikke buik.
Wat doe je daar aan?
Gewoon inhouden.
Houd je hem nu in dan?
Kijk maar.
Muriel heeft geen dikke buik. We zijn op een Nieuwjaarsparty in Rome. Muriel en ik. Er is een knappe Italiaanse. Muriel vraagt. Wat vind je van haar? Ik zeg, wat moet je zeggen. Ik zeg, Ze heeft een mooie strakke buik. Wat moet je zeggen? Elke andere vrouw laat dit lopen.
Niet Muriel.
Nee. Muriel niet. Die avond komt ze voor me staan. In een kanten, lingerie-setje.
Duur?
Een Mary Jo’s. Zegt ze. Staat ze voor me. Met haar buik. Kijk. Zegt ze. Wat vind je van mijn buik. Is mijn buik niet strak? Ik moet toegeven dat haar buik strak is. Weet je hoe ik dat doe?. Vraagt ze. Nee, dat weet ik niet,zeg ik. Geen boter eten. Ik eet geen boter, zegt ze. Ik laat haar mijn buik zien. Kijk. Niet strak. Elke andere vrouw zou zeggen ach, dat valt wel mee. Dat haal je maar in je hoofd.
Niet Muriel.
Muriel niet. Muriel zegt, Je moet geen boter eten. Zo doe ik het. Gewoon geen boter eten.
Is dat de ruzie?
- Nee dat niet. Ze is... Ze is langzaam. We hebben een huurauto. Een huurauto betaal je per dag. Ik zeg, We vertrekken vroeg. Dan kunnen we veel zien.
Jullie vertrekken...
Vier uur s’ middags.
Vier uur. Want?
Kleren.
Om vier uur is ze aangekleed?
Ja. Mijn fout. Ik ben de man.
Muriel, staat voor me.
Ze vraagt. Zit deze broek niet wat te ruim?
Ze is dun.
Heel dun. Ze is ver in de veertig. Altijd mollig geweest. Nu heel erg afgevallen. Haar gezicht is totaal ingevallen. Overal plooien. Ze is veel te dun. Zij vind het mooi, dat dunne. Die broek zit te los. Ik zeg. Ik vind het wel mooi die broek. Dat losse.
Goed antwoord.
Ja. Ze houd de broek aan. Los of niet. Hoe zal ik mijn haar doen is de volgende vraag. Los? Of in een paardestaart? Ik zeg. Doe maar een paardestaart. Los hebben we al gehad.
Je groeit in je rol als man.
... en zij maar draaien voor die spiegel.
En dan?
Dan zegt zij. Ik trek toch een andere broek aan. Weer voor me staan. Andere broek. Zelfde truitje. Ze zegt. Maar dit truitje. Past dat wel bij deze broek? En dan maak ik een beginnersfout.
Je bent nog niet zo lang man,
Ik zeg. Ik zeg. Ja. Je hebt gelijk. Dat truitje past niet bij die broek.
Ander truitje?
Nee, nee, nee, veel erger! Niet alleen ander truitje. Andere schoenen. Andere tas. De haren anders. Het begint van voren af aan.
Dat doe ik ook altijd. Vragen of ik de goede kleren aan heb. Hij kiest altijd voor wat ik aan heb.
Mannen weten dat. Ze hebben geen zin om te wachten. Ze weten hoe lang dat duurt. Aankleden. Zo staat ze voor de spiegel. Zo.
Als een model?
Zo. Heupen gedraaid. Eén been vooruit. Roze truitje. Rode tas. Ze wil weten of ik het niet choquerend vind. Is dit niet choquerend? vraagt ze. Kan dit? Roze en rood gecombineerd? Zo staat ze voor de spiegel...Zo.

woensdag 3 januari 2007

muriel

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 02 Jan 2007 13:32:00 +0000

Muriel.
Muriel?
Italië. In Italië bij Muriel. Een kerel voel ik me naast haar.
Jij? Een kerel?
Ik voel me net een kerel, bij Muriel, in Italië. Hoe ze het doet ik weet het niet, maar ik loop met de boodschappentassen te sjouwen en alle mannen kijken naar haar.
Jij bent de man.
Ze kookt voor me.
Zij is de vrouw.
Zij kookt, ik lees de krant.
Jij bent de man.
Ik lees de krant. Zij kookt. Zij komt iets vertellen. Ik lees een zin. Zij komt iets vertellen. Niet dat je moet antwoorden, maar je bent wel de draad kwijt. Ik wil gewoon de krant lezen. Zonder dat gekwebbel van haar.
Waarom doet ze dat?
Aandacht?
Hadden jullie ruzie over de krant? Ruzie. Met Muriel.
Nee, niet de krant. De gespreksonderwerpen. Kleren. Mannen. Auto's.
Jullie praten over auto’s?
Drie uur lang op weg naar Rome. Muriel kan een auto kopen voor drieduizend Euro. Ze heeft chronisch geldgebrek. Ze wil een auto kopen voor drieduizend Euro. Zonder auto is onhandig, vind zij. Ze overweegt een auto te kopen voor drieduizend Euro. Drie uur lang op weg naar Rome praten we over de auto. Of de kleur bevalt, of..
Jullie rijden een proefrit?
Een huurauto. Muriel heeft de auto nog niet gezien. Ik ook niet. Elke auto die voorbij komt waarvan zij denkt dat hij op haar auto lijkt, wijst ze aan. Ze zegt. Kijk! Die auto lijkt op mijn auto. Ik zeg, die auto, maar vind je die auto niet lijken op een gezins-auto? Vind je dat niet een auto voor een gezinnetje?
Ze wil een gezinnetje..?
Ja
En ze heeft geen man?
Nee. En over de imperiaal.
De imperiaal?
Praten over de imperiaal. In de auto naar Rome. Een rit van drie uur. Nee, niet de imperiaal. Die dingen. Die. Hoe heten ze. Het is geen imperiaal. Die uitstekende dingen. Hoe heten ze?
Weet wat je bedoelt. Weet niet hoe ze heten. Waar je je skies opbind. Geen imperiaal.
Nee, een imperiaal kan eraf. Deze dingen kunnen er niet vanaf. Of wel. Dat is het gesprek. Of ze ervanaf kunnen of niet. Die imperiaal-dingen. Ze kunnen ervan af of ze kunnen er niet vanaf. Een van beiden. Daar ben je toch zo over uitgepraat. Ze gaan ervan af of ze gaan er niet van af. We weten het allebei niet. Weten niet eens hoe ze heten. Hoe lang kan je het daarover hebben?
Muriel wil ze er vanaf?
Ja natuurlijk, is toch lelijk op het dak. Dat ziet toch niet uit. Die imperiaaldingen. Je weet niet of ze ervanaf kunnen. Ik weet het niet. Muriel weet het niet. We weten het allebei niet. Dan zijn er twee mogelijkheden. Ze kunnen er vanaf of ze kunnen er niet vanaf. Hoe lang kan je het daar over hebben? Dan zegt ze, dan zegt ze. Die auto lijkt op mijn auto! Tien minuten later. Kijk! Die auto lijkt op mijn auto!

dinsdag 2 januari 2007

alles is energie

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 01 Jan 2007 11:14:00 +0000

Alles is energie, zegt de makelaar
...en persoonlijk geloof ik dat alles energie is.
Alles is energie. Dat zegt hij op de begrafenis. Hij spreekt op de begrafenis.
En persoonlijk geloof ik, dat alles energie is. Dat zegt hij. Op de begrafenis van Martha.
acute leukemie
vier maanden
dood
Martha
Indonesisch
knap
een meisje-meisje,
klein, dun
veel haar
acute leukemie
vier maanden
dood
Het is feest. Heb geen jurkje. Dat zeg ik. Dat zeg ik tegen Martha die dan nog gewoon leeft. Martha is Indonesisch, knap, een meisje-meisje, klein, dun, veel haar. Zeg dat ik geen zwart jurkje heb. Hoezo praat ik over zwarte jurkjes? Martha heeft zwarte jurkjes in de kast hangen. Veel zwarte jurkjes. De caféhoudster draagt de afdank-jurkjes. De afdank-jurkjes zijn nog steeds gewilde jurkjes. De caféhoudster is blij met haar outlet-zwarte jurken. Mag van Martha een zwart jurkje lenen voor het feest. Martha is het type meisje dat graag zwarte jurkjes draagt op een feest. Zij denkt dat alle meisjes graag zwarte jurkjes dragen op een feest. Ze is klein en dun. Ik niet.
Niet dun.
Kijk maar in de kast. Zoek een zwart jurkje uit, zegt ze.

maandag 1 januari 2007