அகர முதல

கூட்டத்திலே கோவில் புறா

2019-05-15T09:03:00.003+04:00

மதுரை அழகப்பன் நகர் தாண்டி வரும் பைக்காராவிலில் இறங்கி இடதுபுறம் செல்லும் பாதையில் சென்றால் கொஞ்ச தூரத்திலேயே விவசாய நிலங்கள் ஆரம்பித்துவிடும் (எண்பதுகளின் மத்தியில். இப்போது எல்லாவற்றையும் ப்ளாட் போட்டு விற்றிருப்பார்கள்). வரப்பு வழியாக நெடுக நடந்தால் தூரத்தில் ஒதுங்கியிருந்தது சரவணா டூரிங் தியேட்டர். அங்கே தான் நானும் என் நண்பர்களும் சேர்ந்து இரண்டாம் ஆட்டத்திற்குப் போய் இதய கோவில் படம் பார்த்தோம். 1985-இல் வந்த படம். சரவணாவுக்கு ஒரு வருடம் கழித்து கடைசிச் சுற்று ரிலீஸில் வந்தது. சரவணாவில் ஒரு வசதி - கம்புகள் ஊன்றி கூரை பிரமிடைக் கவிழ்த்து வைத்திருந்ததால் சுவர்களின்றி காற்றோட்டமாக இருக்கும். சுற்றி கட்டிடங்கள் எதுவும் இல்லாததால் ஜில்லென்ற காற்றுக்குப் பஞ்சமே இருக்காது. நான் பார்த்தது 1986-இல். இப்போது தியேட்டர் இருக்கிறதா என்று தெரியவில்லை. 

இதய கோவில் படம் பார்த்தது ஒரு அற்புத அனுபவம். சரவணாவில் பெரிய ஸ்பீக்கர் பெட்டிகளை ஒவ்வொரு கம்பிலும் கட்டியிருந்ததாலும், இரவு இரண்டாம் ஆட்டம் என்பதால் வேறு அரவம் எதுவுமில்லாமல்,  ஒலி மகா துல்லியமாகக் கேட்டது. இந்தப் படத்தில் அனைத்துப் பாடல்களும் மகா இனிமைமயான பாடல்கள். இசை மழையில நனைந்த ஆனந்த அனுபவத்தைத் தந்தது. இதை இன்னும் மணிரத்னம் இயக்கியது என்பதை நம்பாமல் இருக்கிறேன். வழக்கமாக கிராமத்துப் பின்னணியில் இரட்டைக் கதாநாயகிகளுடன் சுந்தரராஜன் (மெ.தி.கதவு வகையில்) படமெடுப்பார். மணிரத்னத்தின் படங்களில் இது மகா எளிய படம். இளையராஜாவின் ராஜாங்கத்தில் பாலுவின் இனிய குரலில் மோகனின் நல்ல நடிப்பில் நன்றாக அமைந்த படம். 

இதயம் ஒரு கோவில் பாடலை பாலு தனிப் பாடலாகப் பாடியிருந்தாலும், அதையே இன்னொரு முறை ராஜாவும் பாடி அதில் மட்டும் ஜானகியும் குரல் கொடுத்திருப்பார். ஊரோரமாய் ஆற்றுப் பக்கத்தில் சித்ரா. மற்றபடி பெண் குரலில் வேறு பாடல்களே இல்லாத ஆணாதிக்கப் படம்! :) 

இது சிறந்தது, அது சிறந்தது என்று வரிசைப்படுத்த முடியாதபடி எல்லாப் பாடல்களும் மிகவும் அருமையான பாடல்கள். எல்லாம் நல்ல பாடல்களாக இருந்தாலும் நான் அந்த பதின்ம வயதில் அடிக்கடி போகும்போதும் வரும்போதும் முணுமுணுத்துக்கொண்டிருந்த பாடல் இந்தப் பாடல். ரொம்பப் பிடித்த பாடல்.  இரவில் கேட்பதற்கு இனிய ராஜாவின் எத்தனையோ பாடல்களில் இதுவும் ஒன்று. பாடலில் இசையும் குரலும் போட்டி போட்டுக் கொண்டு கபடி ஆடும். இரண்டாம் சரணம் முடிந்ததும் பாலுவும் ராஜாவும் ஒரு விளையாட்டு விளையாடியிருக்கிறார்கள். 

இந்தப் பாடலில் ஒன்றைக் கூர்ந்து கவனித்திருக்கிறேன். நீங்கள் யாராவது கவனித்திருக்கிறீர்களா என்று தெரியவில்லை. வழக்கமாக ஒலிக்குத்தான் எதிரொலி கேட்கும் இல்லையா? பாடல் ஆரம்பத்தில் "கூட்டத்திலே கோவில் புறா" என்று பாலு அழைத்து நிறுத்துவார் இல்லையா? ஒரிஜினல் ட்ராக்கை  ஹெட்போனில் கேட்டுப் பாருங்கள். அவர் ஆரம்பிப்பதற்கு முன்பே அந்த வரி எதிரொலியாக முதலில் கேட்கும்! :-) அதே போல்  "யாரை இங்கு தேடுதம்மா” என்று அவர் பாடுவதற்கு முன்பாகவே அது எதிரொலியாகக் கேட்கும்!  சாதாரணமாக ஸ்பீக்கரில் கேட்கும்போது யாரும் இதை கவனிக்க வாய்ப்பே இல்லை. சந்தேகமிருந்தால் இது ஒரிஜினல் ட்ராக் - ஹெட்ஃபோனில் கேட்டுப் பாருங்கள்! :-) 

https://www.youtube.com/watch?v=NpW5tM3IgFI

நான் பாடும் மெளனராகம் பாட்டின் மெளனராகம் வார்த்தையே பின்னாளில் மெளனராகம் படத் தலைப்புக்குத் தூண்டுகோலாக இருந்தது என்று மணிரத்னம் சொல்லியிருக்கிறார். மணிரத்னத்திற்கு இந்தப் படம் எடுத்தது நல்ல அனுபவத்தைத் தரவில்லை, தயாரிப்பாளர் கோவைத் தம்பியின் அதீத தலையீட்டால். மணியைச் சுதந்திரமாகச் செயல்பட அனுமதிக்கவில்லை என்ற காரணத்திற்காக. படத்திற்காக நிறைய சமரசங்களைச் செய்யவேண்டிய கொடும் அனுபவமாக இருந்தது என்று பரத்வாஜ் ரங்கன் எழுதிய  புத்தகத்தில் சொல்லியிருக்கிறார். கோவைத்தம்பி அதைப் பார்த்துக் கடுப்பாகி மணிரத்னத்திற்கு வாய்ப்பு கொடுத்தற்கு வருந்துவதாகச் சொல்லியிருக்கிறார். மூன்று படங்கள் எடுத்திருக்கவேண்டிய நேரத்தையும், செலவையும் இந்த ஒரு படத்திற்காக மணிரத்னத்தால் செலவழிக்க நேர்ந்தது என்றும் சொல்லியிருக்கிறார். எப்படியோ படம் வெளிவந்த மட்டில் ரசிகர்களாகிய நமக்கு மகிழ்ச்சி. மணி ரத்னம் இன்றும் படமெடுக்கிறார். கோவைத் தம்பி? 

இளையராஜா முதன்முதலில் பாடலாசிரியராக அவதாரம் எடுத்ததும் இந்தப் படத்தின் இதயம் ஒரு கோவில் பாட்டெழுதித்தான். ராஜா தனது மனைவி திருமதி. ஜீவாவிற்கு இந்தப் பாடலை அர்ப்பணித்திருக்கிறார். பாடலிலும் அடிக்கடி ஜீவன் என்ற வார்த்தை வரும். ராஜா சாமியாரின் ஆன்மீகக் காதல்! 

கூட்டத்திலே கோவில் புறா கமாஸ் ராகத்தில் அமைந்த பாடல்! இளையராஜா சரணங்களுக்கு இடையே வரும் கோரஸ் குரல்களில் ஸ்வரம், ஜதி என்று ராகத்தின் எல்லைகளையும், ஆழங்களையும் பயன்படுத்துவதைப் பற்றி அருமையான கட்டுரை ஒன்று இந்த வலைப்பூவில் பார்த்தேன். எத்தனை அருமையான தகவல்கள்! http://geniusraja.blogspot.com/2011/10/ இசைப் ப்ரியர்கள் அவசியம் வாசிக்கவேண்டிய கட்டுரை! 

முதல் தடவை இந்தப் பாட்டை வானொலியில் கேட்டதும் அசந்து போக வைத்த பாட்டு. எளிமையான ஆனால் அருமையான காட்சியமைப்பு. கிராமத்து இரவுகளில் பாடல் கச்சேரியின் இனிமையையும் திறந்த வெளிக் குளுமையையும் எல்லாவிதத்திலும் கொண்டுவந்து ராஜா பாலு கூட்டணி போட்டு அசத்தியிருப்பார்கள். இன்றைய தலைமுறைக்கு இப்பாடல் கேலிக் கூத்தாகத் தெரியலாம். ஆனால் அன்றைய கிராமங்கள் அப்படித்தான் இருந்தன.  

இந்தப் பாடலைக் கேட்ட போதெல்லாம் புத்துணர்ச்சியும், உற்சாகத்தையும் தந்து புல்லரிக்கவைத்த பாட்டு. இப்போதும் அந்த உற்சாகம் என்னைப் பற்றிக் கொள்கிறது. இதைப் பாடி பல வருடங்கள் ஆகிறது. நிறைய தயக்கத்துடன் முயற்சி செய்து பாடியது. பிழைகளைப் பொருத்தருள்க. 

நீ ஒரு காதல் சங்கீதம்

2019-05-11T05:03:00.001+04:00

காதல் என்றாலே பம்மல்.உவ்வேக்.சம்பந்தம் என்று காத தூரம் ஓடும் இலக்கிய எழுத்தாளினி, படிப்பாளினி உஷாவிற்கானது இல்லை இப்பதிவு! ;-) 

எண்பதுகளின் இறுதியில் "எஸ்பிபி மாதிரியே பாடறான்” என்றுதான் புதிதாக மனோவின் குரல் அறிமுகம். சில பாடல்களில் பாடுவது பாலுவா மனோவா என்று சாதாரணமாக் கேட்டுப் பிரித்தறிந்துவிடமுடியாத அளவு மனோ பாடியிருப்பார். மதுரை சுப்ரமணியபுரத்தில் இருந்தபோதுதான் ராஜாதி ராஜா வந்தது (1989). பாலுவுக்குப் பதில் எல்லாப் பாடல்களுமே மனோ. வித்தியாசமாக ஜூனியர் பாலையா மாதிரி ஜூனியர் பாலு குரல். அப்புறம் ஒரே படத்தில் ரெண்டுபேரும் பாடியிருப்பதும் தொடர்ந்து நடந்தது. என்னதான் இருந்தாலும் நகல் நகல்தானே. ஆனாலும் மனோ அருமையான பாடகர். பாலுவைப் போலப் பாடாமல் மனோவைப் போலவே பாடிய பிரமாதமான பாடல்கள் இருக்கின்றன. எளிதாக சில பத்துப் பாடல்களைப் பட்டியலிட்டுவிடலாம். அதில் ஒரு பாட்டைப் பற்றியே இந்தப் பதிவு. 

நாயகன் தமிழ்த் திரையுலக வரலாற்றில் திருப்புமுனையை ஏற்படுத்திய படம் (1987). நாயகனின் வித்தியாசமான சுவரொட்டிகள். பீரியட் ஃபில்ம் என்ற அளவில் அதன் பாடல்களுக்கும் பின்னணிக்கும் ராஜா உபயோகித்த இசைக்கருவிகள், பாடகர்கள் (ஜமுனா ராணி, எம்.எஸ்.ராஜேஸ்வரி, டி.எல். மஹாராஜன்) என்பதெல்லாம் ஒரு வித்தியாசமான பேரனுபவத்தை ரசிகர்களுக்குக் கொடுத்தது.  படத்தின் தீம் இசையாக வரும் தென்பாண்டிச் சீமையிலே - ராஜா ‘யார் அடிச்சாரோ’வாகவும் கமல் ‘யார் அடித்தாரோ’வாகவும் பாடியிருக்க - பரத்வாஜ் ரங்கனின் நேர்காணலில் இதைப் பற்றி மணிரத்னத்திடம் கேட்க அதற்கான காரணத்தை மணிரத்னம் விளக்கியிருப்பது கூகுள் தேடலில் எளிதாகக் கிடைக்கும், தேடியெடுத்துக்கொள்ளுங்கள், நான் கொஞ்சம் பிஸி!  - படம் நெடுகத் தேவையான இடங்களில் அதன் ட்யூனை ராஜா உபயோகித்திருப்பார். 

கமல் இளம் வயதில் முதிய வேடத்தில் நடித்த அல்லது வாழ்ந்த இரண்டு படங்கள் முக்கியமானவை - சலங்கை ஒலி, நாயகன். நாயகனில் வேலுநாயக்கரின் நடுவயது வேடத்திற்கு தலையில் வழுக்கைக்காக முடியை வழித்துக்கொண்டு, அப்புறம் மொத்தமாக மொட்டையடித்து, கொஞ்சூண்டு முடிவளர்ந்த நிலையில் 1988 ஜனவரியில் ‘சத்யா’ :-). இப்போதிருக்கும் பணவசதியும் பெரிய பட்ஜெட்டில் எடுக்கும் சாத்தியங்களும், தொழில்நுட்பமும் அப்போதிருந்திருந்தால் நாயகன் உலக அளவில் பேசப்பட்டிருக்கும் என்பதில் ஐயமில்லை. கமலின் வேலுநாயக்கர் பாத்திரப் படைப்பு, கமலின் நடிப்பு பற்றியெல்லாம் ஆயிரக்கணக்கானவர்கள் எழுதிக் குவித்திருப்பதால் திரும்பவும் சிலாகிக்கவேண்டியதில்லை. 

இளையராஜா ஒரு மந்திரவாதி. அவரது ஆர்கெஸ்ட்ரா கண்டக்ட் செய்யும் கோல் ஒரு மந்திரக் கோல். அதை வைத்து சில குறிப்பிட்ட பாடல்களுக்கு மட்டும் மந்திரம் போட்டு ஆரம்ப இசையிலேயே ஒரு தெய்வீகத்தன்மையைக் கொண்டுவைத்து, அதிர்வுகளை ஏற்படுத்தி, அப்படியே கேட்பவர்களைத் தன்னிலை இழக்கச் செய்துவிடுவார். இது கமல் படங்களுக்கான பாடல்களுக்கு அடிக்கடி நிகழும். மற்றவர்களுக்கு எப்போதாவது நிகழும். அப்படிப்பட்ட மந்திரப் பாடல்களில் ஒன்றான, மனோவின் சிறந்த பாடல்கள் என்று பட்டியலிட்டால் நான் முதலிடம் கொடுப்பதுமான பாட்டு "நீ ஒரு காதல் சங்கீதம்". இது கல்யாணி ராகமா, அல்லது ஷ்யாமா கல்யாணி ராகமா என்று Lalitha Ram போன்ற விற்பன்னர்கள்தான் சொல்லவேண்டும். ரெண்டும் பூ, புய்ப்பம் மாதிரி என்று சொன்னாலும் தேவலை! 

நீ ஒரு காதல் பாடல் அமைக்கப்பட்ட காட்சிகள், பாடலுக்கு முந்தைய காட்சிகள் எல்லாம் தமிழ்ச் சினிமா கண்டிராத, அபாரமான உணர்வலைகளையெழுப்பும், மிகவும் அழுத்தமான காட்சிகள். சரண்யாவைக் கமல் சந்திக்கும் சூழல், அந்த மணிரத்னச் சுருக்க உரையாடல்கள், அதைத் தொடரும் காட்சிகள், இருவரும் மறுபடியும் சந்திப்பது, திருமணம் என்று “காட்சி ஊடகம்” என்ற கலையைச் செம்மையாகப் பயன்படுத்திக் காண்பித்த காட்சிகள். நாயகன் படத்தை காஞ்சிபுரத்தில் பாலாஜி வீட்டில் தீபாவளிக்குச் சென்றிருந்தபோது முதல்நாள் மாலைக்காட்சிக்குப் போய்ப் பார்த்தேன். 

நீ ஒரு காதல் சங்கீதம் ஒரு உன்னத பாடல். புலமைப் பித்தனின் ஆழமான, உணர்வுப் பூர்வமான வரிகளைத் தாங்கியது. வழக்கமான தமிழ்ச் சினிமாக்களின் மரத்தைச் சுற்றிக் "காற்றைப் புணரும்” (phrase courtesy: Kamal) நடன அசைவுகள் இல்லாது, நாயகியும், நாயகனும் முத்தம் கொடுக்கும் அரை நொடிக்கு முன்னால் கேமரா முன்பு ரெண்டு பூக்களை உரசும்படி க்ளோசப்பில் காட்டும் கண்றாவிக் காதல் காட்சிகள் இல்லாமல், ஒரு கவிதை மாதிரி இப்பாடலைக் காட்சியாக்கியிருப்பார் மணிரத்னம். ‘கடற்கரைக் காற்றே வழியை விடு, தேவதை வந்தாள் என்னோடு’ என்று கடற்கரைக் காற்றில் எதிரொலிக்கும் அற்புத வரிகளைவிட ஆழமாக ஒரு பெண்ணை நேசிப்பதையும், பூவைப் போலத் தாங்குவதையும் யாரால் எழுதிவிட முடியும்! இசையமைத்துவிட முடியும்! காட்சியாக்க முடியும்! நடித்துவிடவும் முடியும்! 

பாடலின் ஆரம்ப இசையே அப்படியே நம்மை உள்ளிழுத்துக்கொண்டுவிடும். மனோவின் சீரான,  நிதானமான குரல், அதைத் தொடரும் சித்ராவின் கெஞ்சும்/இறைஞ்சும், லேசாக விசும்பும்  (சரண்யாவின் பாத்திரப்படைப்பைப் பிரதிபலித்து, அந்தப் பாத்திரத்தின் மனநிலையைப் பிரதிபலித்து) குரல், பின்னணியில் வாத்தியங்களின் சாகசங்களோடு இளையராஜாவின் இசை - எந்த அரவமும் இல்லாத இரவில் இந்தப் பாடலைக் கேட்பது ஒரு out of the world experience-ஐத் தரும். 

இந்தப் பாடலைத்தான் முதன்முதலில் சென்ற வருடம் ஸ்ம்யூலில் பாடிக் கணக்கைத் துவக்கினேன்! Stop blaming me! :-) 

சமீபத்தில் இந்தப் பாடலை மறுபடியும் பாடிப் பார்த்தேன். தட்டையாக இருந்தது. நமக்கு வாய்த்தது அவ்வளவுதான் என்று விட்டுவிட்டேன். Ravpri என்கிற சக ஸ்ம்யூலியன் பற்றி ஏற்கனெவே நிறைய எழுதியாகிவிட்டது - எனது மானசீக mentor, guru and inspirer. நான் தலைகீழாக நின்று தண்ணீர் குடித்துத் திக்கித் திண்டாடிப் பாடுவதையெல்லாம் ப்பூவென ஊதித் தள்ளிவிட்டு அலட்டாமல் பாடுவதில் மன்னி (மன்னருக்குப் பெண்பால்)! தமிழ்ப் பாடல்களில் ஒரு வசதி. சங்கீதம் தெரியாவிட்டாலும் இசை தெரிந்தவர் பாடியதைக் கேட்டுக் காப்பியடித்து ஒப்பேற்றிவிடலாம். முதல் சரணத்தில் ‘வானம்பாடி..’ என்று அவர் பாடியிருப்பதை அப்படியே காப்பியடித்து ‘காதல் காதல்’ என்று சமாளித்தேன். அடுத்த சரணத்தில் நான் தான் ஆரம்பிக்கவேண்டும். ஸ்ருதி ஒழுங்காக இருக்கிறதா என்று தெரியாமல் திண்டாடியபோது எனது வரிகளை விட்டுவிட்டு அவர் பாடிய வரிகளுக்குத் தாவி எப்படிப் பாடியிருக்கிறார் என்று கேட்டுவிட்டுப் பிறகு rewind செய்து ‘செவிவழி’ பயிற்சியோடு அப்படியே பாடித் தப்பித்தேன். அப்படியும் சரியாக வரவில்லை. ஆனால் இந்த ட்ரிக்கெல்லாம் ஓரளவுக்குத்தான் உதவும். பாடலைப் பாடி முடித்துவிட்டுக் கேட்கும்போது ‘வாய்மொழி’ என்பதை எவ்வளவு தட்டையாகப் பாடியிருக்கிறேன் என்பதை அவர் அதை எப்படி ஒரு nuance-உடன் பாடியிருக்கிறார் என்று கேட்கும்போதுதான் புரிந்தது. இதிலிருந்து நான் அறிந்துகொண்ட நீதி: ஒழுங்காகப் பாடவேண்டுமானால் பயிற்சி தேவை. பயிற்றுவிப்பும் தேவை - என்பதே. பார்க்கலாம். இப்படியே சங்கீதம் தெரிந்தவர்களுடன், நன்றாகப் பாடக்கூடியவர்களுடன் தொடர்ச்சியாகப் பாடி, என்றைக்காவது ஒரு நாள் ஓரளவுக்காகவாவது சரியாகப் பாட வந்து, யாராவது ஒருவராவது நல்லா பாடியிருக்கே என்று சொல்லும்போதுதான் ஜென்ம சாபல்யம் அடைவேன்! :-) "அப்படிச் சொல்லிட்டா இந்தப் பாட்டோட பாடறதை நிறுத்திடுவியா?" என்று கேட்டால் நிறுத்த மாட்டேன்! இப்பாடல்களையெல்லாம் நான் இங்கே உங்களுடன் பகிர்வதே, இப்பாடல்களை நான் ரசிப்பது ஏன் என்பதற்கும், Ravpri போன்ற திறமையாளர்களின் குரல்களை நீங்களும் கேட்கவேண்டும் என்ற நோக்கத்தில்தான். 

இனி நீ ஒரு காதல் சங்கீதம்… வாய்மொழி சொன்னாலும், விழிவழிப் பார்த்தாலும், செவிவழி கேட்டாலும் தெய்வீகம்! 

20

2019-04-27T11:27:00.001+04:00

I love BCT because of the endless opportunities it offers to make a dent on status quo! What started as a plain canvas 20 years ago has evolved into a beautiful (state-of-the-) Art-work! #WeAreBCT #Selfie #AtWork #me #Selfienation #smile Bahwan CyberTek

ஐந்திணைகளையும் கொண்டிருக்கும் தாய்நாட்டையும், பெற்றோர், உற்றோர், நட்புகளையும் விட்டுவிட்டு புலம்பெயர்ந்து பாழ்நிலம் - பாலை என்றறிந்திருந்த இடத்தை வாழ்நிலமாய்க் கொள்ள விமானமேறிச் சென்று இறங்கி ஒரு சிறிய அலுவலகத்தில் எதிர்காலம் குறித்து பெரும் நம்பிக்கையும், முகங்களெங்கும் பிரகாசமும், வென்று தீர வேண்டும் என்ற தீர்க்கமான, தீவிரமான பாவனைகளுடனும் கூடியிருந்த சிறு குழுவொன்றில் இணைந்து 20 வருடங்களுக்கு முன்னால் துவங்கிய பயணம் இது. ஓமானின் மஸ்கட்டிலிருந்த ஐந்தரை வருடங்களும் ஒரு ரோலர் கோஸ்டர் சாகசப் பயணம் போல வேகமாய்ச் சென்றன. ஓமான் அனுபவங்களைப் பற்றி ஏற்கெனவே வலைப்பதிவுகளில் நிறைய எழுதியிருக்கிறேன் (ஓமானே மானே!).

புலம்பெயர்வது என்பது வேர்களையும், வளர்த்த மரக்கிளைகளையும் துறந்து காற்றில் திக்கு தெரியாமல், அனாதையாகப் பறக்கும் இலைகளுக்கு ஒப்பானது. மதுரை விளாங்குடியிலிருந்து ஆட்டோவில் ஏறி பெங்களூருக்குச் செல்வதற்காக உட்கார்ந்து - அது வரை கூட்டுக்குடும்பமாக இருந்து பெற்றோர், தாத்தா பாட்டியென்று சுற்றிக் கடவுளர்களுடன் இருந்ததுபோலிருந்த, கோவில் போலிருந்த இல்லத்தை விட்டுக் - கிளம்பியபோது அவர்களின் கையசைப்பைப் பார்க்கத் திராணியில்லாமல் மறுபக்கம் திரும்பிக்கொண்டு விழியோரம் வழிந்த கண்ணீரைத் துடைக்காமல் எதிர்காற்றை வெறித்துப்பார்த்துக்கொண்டு ரயில் நிலையம் சேரும்வரை எதுவும் பேசாமலிருந்த அந்த நாள் இன்னும் நினைவிலிருக்கிறது. அந்த இழப்புகளின் வலியும், வடுவும் நிரந்தரமாக ஆழ்மனதில் தங்கியிருக்கும் ஒன்று. வலியில்லாமல், தியாகம் செய்யாமல் எதையும் பெற்றுவிடமுடியாது என்பது வாழ்க்கைப் பாடம்!

நேர்காணலின் போது என்னை வேலைக்கு அழைத்துச் சேர்த்த என் மேலாளர் நிறுவனத்தைப் பற்றியும் ஊர், நாட்டைப் பற்றியும் ஒன்றும் அறியாது நிச்சயமின்றி இருந்த என்னிடம் சொன்ன ஒரே வாக்கியம் "இது ஒரு வெற்றுக் காகிதம். நீ என்ன ஓவியம் வரையவேண்டும் என்று நினைக்கிறாயோ அதை வரைந்துகொள்" என்று சொன்னதும் மேலும் தாமதிக்காமல் சேர்ந்த வேலை இது. இதை வேலையாக நினைத்ததில்லை. சலித்ததில்லை. வாழ்வின் பிரதான அங்கமாகிப்போன அன்றாட நிகழ்வு Bahwan CyberTek

தகவல் தொழில்நுட்பத்துறையின் மிகப்பெரிய வரமே மாற்றமே நிரந்தரமாக இருப்பதுதான். மற்ற எல்லாத் துறைகளையும் விட அதிவேக மாற்றங்கள் நிகழ்வது இங்கே. கல்லூரிப் படிப்பை வைத்து வாழ்நாள் முழுதும் ஓட்ட முடியாது. ஒருவர் தனது அறிவையும் திறமையும் தினந்தினம் மேம்படுத்திக்கொள்ளவேண்டிய புதுப்பித்துக் கொள்ளவேண்டிய கட்டாயமுள்ள துறை, வேலை இது. அசந்து அடுத்த மாதம் பார்த்துக்கொள்ளலாம் என்று சாய்ந்து உட்கார்ந்தால் 'பெரிசு ஏதோ அந்தக் காலத்தைப் பத்திப் பொலம்புது' என்று நம்மைத் திண்ணையில் உட்கார வைத்துவிட்டு முன்னால் மொத்த கூட்டமும் ஓடிக்கொண்டிருப்பதைப் பார்க்க நேரிடும். ஏட்டுச் சுரைக்காய் கறிக்குதவாது. சுருக்கமாக வாத்தியார் பாணியில் சொல்வதானால் ஜல்லியடித்தல் ரொம்பநாள் தாங்காது!

இந்த வாழ்க்கை அளித்ததைப் பட்டியலிட்டு மாளாது. குடும்பம் வேறு வேலை வேறு என்று பார்க்கத் தேவையில்லாத ஒரு பெரிய குடும்பமாகப் பாவிக்கவைத்த நிறுவனம் இது. வேலைக்குச் சேர்ந்த ஓரிரு ஆண்டுகளிலேயே சம்பளம் போதவில்லை, மேடை சரியில்லை, மைக்கில் எக்கோ அடிக்கிறது என்று அடுத்தடுத்து வேறு நிறுவனம், வேறு வேலை என்று தவளை போல் தாவித்தாவிச் செல்வதையே 'மாற்றம்' என்றும் 'முன்னேற்றம்' என்றும் கருதுபவர்கள் நிறைந்த தொழிலில் திறமையான நபர்களைக் கண்டுபிடித்து வேலைக்குச் சேர்ப்பது சவால் என்றால் அவர்களைத் தக்கவைப்பது இன்னும் பலமடங்கு பெரிய சவால். அப்படிப்பட்ட பெரும் சவால்களை எதிர்கொள்ளும், மூளையை மூலதனமாக வைத்து வருவாய் ஈட்ட வேண்டிய தொழிலில் ஈடுபட்டிருக்கும் எங்கள் நிறுவனத்தில் சராசரிக்கும் மேலான அளவில் 10 வருடங்களுக்கும் மேலாக, 15 வருடங்களுக்கும், ஏன் 20 வருடங்களாக இன்னும் கடமையுணர்ச்சியுடன் நிறுவனத்தின் பல்வேறு நிலைகளில், பதவிகளில் ஆட்கள் பணிபுரிகிறார்கள் என்பதற்கு இருக்கும் நேர்மறைக் காரணங்கள் பல.

இது ஒரு பெரும் குடும்பக் கட்டமைப்பு - ஒரு வார்த்தைகூட பேசாது லேசாகக் குனிந்த தலையுடன் தேனீர்க் கோப்பைகளைக் கொண்டுவந்து சத்தமெழுப்பாமல் மேசை மீது வைத்துவிட்டுச் செல்லும் பணியாட்களின் பெயரையும் நலனையும் மனதில் வைத்திருக்கும், அக்கறையுடன் விசாரிக்கும், "அதெல்லாம் முடியாதுப்பா. இது நிறுவன பாலிஸி, இதான் நடைமுறை. ஸாரி" என்று கண்ணைச் சந்திக்காமல் மறுப்பு சொல்லாமல், கையை விரிக்காமல், உண்மையாகவே பணியாட்களின் தனிப்பட்ட வாழ்வுச் சிக்கல்களைத் தீர்க்க முயலும் - அது பணியாளர்களின் தகுதிக்கு மீறியதாகவே இருந்தாலும் - மேலதிகாரிகள் இருக்கும் நிறுவனத்தைவிட்டுச் செல்ல சுலபத்தில் எப்படி மனம் வரும்? எனது தனிப்பட்ட அனுபவத்திலேயே அளவிடமுடியாத, தாங்கமுடியாத பெரும் துயரத்தைச் சந்திக்க நேர்ந்தபோது அதில் பங்கெடுத்துத் தோள்கொடுத்துத் தாங்கிக்கொண்ட நபர்களை விட்டுவிட்டு எப்படி விலக முடியும்? எனக்கிருப்பது போல் இங்கு இருக்கும் ஒவ்வொரு நெடுநாள் பணியாளர்களுக்கும் ஒவ்வொரு தனிப்பட்ட அனுபவம் நிச்சயம் இருக்கும்.

அதற்காக இங்கு பாலும் தேனும் 24 மணி நேரமும் ஓடுகிறது என்று சொல்லவில்லை. இங்கும் சவால்கள் இருக்கின்றன, பிரச்சினைகள் இருக்கின்றன. குறைகளில்லாத மனிதன் ஒருவனைக் காட்டுங்கள், நான் குறைகளில்லாத நிறுவனத்தைக் காட்டுகிறேன். அப்படி மனிதர்கள் உருவாக்கும் எந்த நிறுவன அமைப்பிலும் குறைகள் இருக்கத்தான் செய்யும். பிரச்சினையில்லாத மனிதன் இல்லை, பிரச்சினையில்லாத குடும்பமோ சமூகமோ நாடோ இல்லை. பிரச்சினையில்லாத நிறுவனமும் இல்லை. அதுதான் இயற்கை. கல்லைப் பார்க்கிறோமா, சிற்பத்தைப் பார்க்கிறோமா என்பது பார்க்கிறவரின் பார்வையில்தான் இருக்கிறது.

A job is a love-hate relationship between the employee and the employer. Sustaining in it depends on how much one loves his/her job and the people they work with than how much they hate what they're doing and whom they're working for. People always quit their managers, not the company!

20 நபர்கள்கூட இல்லாமல் சிறு குழுவாக ஆரம்பித்தது 2000 கடந்து 3000 தாண்டி விருட்சமாக வளர்ந்துகொண்டிருக்கிறது. இன்னும் பிரம்மாண்டமாக வளரும்.

அதற்குள் 20 வருடங்களாகிவிட்டதா என்று பிரமிப்பாக இருக்கிறது. ஆரம்ப நாட்களில் உழைத்ததுபோலவே இன்றும் உழைத்துக்கொண்டிருக்கிறோம். போதும் என்று மனம் சோம்பித் தேங்கிவிடவில்லை.

இப்படி ஒரு நிறுவனத்தை உருவாக்கக் கனவு கண்ட நிறுவனத் தலைவிக்கும், அவருக்கு வலதுகரமாக இருந்து வாகனத்தைச் செலுத்தும் இயந்திரம் போல உந்து சக்தியளித்து செலுத்தி, நகரவைத்து, ஓட வைத்து, எழும்பிப் பறக்கவும் வைத்த தலைமை முதன்மை அதிகாரிக்கும், உடன் கைகோர்த்து ஒரே நோக்கத்துடன் உழைத்த ஆயிரக்கணக்கான சக பணியாளர்களுக்கும், பின்னணியில் அவர்கள் செய்திருக்கும் தியாகங்களுக்கும், இந்தக் கூட்டு முயற்சியை வரவேற்று வாழ்வளித்த வாடிக்கையாள நிறுவனங்களுக்கும் 20 வருடங்களை நிறைவு செய்யச் சில வாரங்களே மீதமிருக்கும் இத்தருணத்தில் எனது மனமார்ந்த நன்றிகளையும், வாழ்த்துகளையும், பாராட்டுகளையும் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்!

🙏👍💐

(பெரிய) பி.கு. முகநூலிலிருந்து தற்காலிகமாக வெளியேறி இரண்டு வாரங்கள் ஆகின்றது. இத்தற்காலிகப் பிரிவு முழுமையாக முடிந்துவிடவில்லை. ஆனால் ஒன்றுமட்டும் இந்த இருவார விலகலில் உணரமுடிந்தது.

வெறும் வெட்டிப்பேச்சும், மீம்ஸ் போடுவதிலும் நேரத்தை விரயம் செய்துகொண்டிருக்கும் இடத்தைவிட்டு விலகினால் அதில் எந்த உணர்வுப் பூர்வமான பந்தமும் இருக்காது. நான் இணையத்தை அப்படிப்பட்ட ஒரு இடமாக நினைத்ததில்லை. முகநூலை அப்படி நினைத்ததேயில்லை. எண்ணங்களுக்கும் சிந்தனைகளுக்கும் செயல்பாடுகளுக்கும் உறவுகளுக்கும், நட்பு வட்டத்திற்கும் மதிப்பு கொடுக்கும், பெறும் ஒரு மெய்நிகர்சன உலகாகவே இதுவரை கருதி வந்திருக்கிறேன்.

ஆனால் 20 ஆண்டு இணைய வாழ்விலும், புழக்கத்திலும் கற்றதும் பெற்றதும் பல. இழந்தது நேரம் மட்டுமே. இதனால் கிடைத்த நட்புகளை அவ்வளவு எளிதாக உதறிவிட்டு விலகியிருக்கமுடியாது. இது உணர்வுப் பூர்வமான பந்தம். வெறும் கேளிக்கையும், வெட்டிக்கூச்சலும் அல்ல. இதைத் தவிர்ப்பதால் பெறக்கூடியது ஒன்றும் இல்லை. இருப்பதால் இழக்கக்கூடியதும் ஒன்றும் இல்லை. உலகைச் சுருக்கிக் கையில் கொடுத்து, தொலைதூரத்தில் இருக்கும் நட்புகளையும், உறவுகளையும் விரல் நுனியில் காட்டி, உரையாட வைத்து, இருபது முப்பது வருடங்களுக்கும் மேலாக எங்கிருக்கிறார்கள் என்று தெரியாமலிருந்த பழைய, பால்ய நட்புகளையும் உறவுகளையும் மறுபடியும் கண்டெடுத்து, கண்டுபிடித்து இம்மெய்நிகர்சன உலகில் உரையாடி, பார்த்துப் பேசி, எழுதிப் படிக்கச் செய்யும் சாத்தியத்தை ஏற்படுத்திய தொழில்நுட்பத்தை உதறுவது மடமை என்று மட்டும் புரிகிறது.

இங்கும் நட்பும், அன்பும், நேசமும், பாசமும் இருக்கிறது. புதிய உறவுகள் முகிழ்க்கின்றன. இந்த வெட்டி அரட்டை மடமா அல்லது நிகழுலகிற்குச் சமமான மெய்நிகர்சன உலகா என்பதும் நம் கண்ணோட்டத்தில் மட்டுமே இருக்கிறது.

இதைவிட்டு விலகியதில் பெருமை இல்லை. திரும்பியதில் வெட்கமில்லை. மறுபடியும் நட்புச் சூழலுக்குள் வந்ததில் மகிழ்ச்சியே!

கற்பூர பொம்மை

2019-04-06T07:23:00.002+04:00

வசந்த் முதன் முதலில் இயக்கி 1990 இல் வெளிவந்த கேளடி கண்மணி படத்திற்கு பெரிதாக அறிமுகம் தேவையில்லை. நன்றாக ஓடிய பெருவெற்றிப் படம் அது. பாடும் நிலா மூச்சு விடாமல் (அப்படிப் பாடவில்லை என்று அவரே பல நேர்காணல்களிலும் இசை நிகழ்ச்சிகளிலும் சொல்லிவிட்டு அவரே மூச்சு விடாமல்) பாடிய மண்ணிலிந்த காதலன்றி பாடல் பட்டி தொட்டியெங்கும் எல்லா வானொலிகளிலும் மூச்சு விடாமல் ஒலிபரப்பித் தீர்த்தார்கள்.

நன்றாக தம் கட்டி முழு சரணத்தையும் பாட முடிகிறதா என்று நானும் என் அண்ணனும் சில வாரங்கள் முயன்று பார்த்திருக்கிறோம். மூச்சுவிடாமலும் பாடினோம். நான் பாடியது நீரில்லாக் கிணற்றுக்குள் விழுந்து தீனமாகக் கேட்கும் வகையில் கத்தும் பூனையின் குரலில் இருந்தது.

பாலு, கீதா, ராதிகா, ரமேஷ் அர்விந்த், அஞ்சு, ஸ்ரீவித்யா, மற்றும் சோகமான கதையம்சம் நிரம்பிய படம். இசைஞானியின் இசையில் முத்து முத்தான பாடல்கள். பாலுவின் கதாபாத்திரப் பெயர் ARR (A.R. Rangaraj!) இன்னும் சில சுவாரஸ்ய தகவல்கள் (உதவி கூகுளாண்டவர்). நீ பாதி நான் பாதி (சக்கரவாக ராகத்தில்), தென்றல்தான் பாடல்களை ஜேசுதாஸ் பாடியிருக்கிறார். மண்ணிலிந்த காதலன்றி பாடல் கீரவாணி ராகத்தில் அமைந்ததாம். இந்தப் பாடல் தவிர, படத்தின் மொத்த இசைக் கோர்வைகளையும் உருவாக்க இசைஞானி எடுத்துக்கொண்டது 45 நிமிடங்கள் மட்டுமேயாம்!

வாரணம் ஆயிரம் சூழ வலம் வந்து என்று ஆண்டாள் பாடலை ஜானகி மனம் நெகிழும் வண்ணம் பாடியிருக்கிறார். இதே பாடலை பாலு அவர் பாணியில் பாடியதும் யுட்யூபில் இருக்கின்றன. ரெண்டையும் ஆயுசு பூராக் கேட்டுக்கொண்டேயிருக்கத் தோன்றும்.

இப்படத்தின் பிரபலப் பாடல்கள் எல்லாம் எனக்குப் பிடித்திருந்தாலும், பாலு ஒரு காட்சியில் இசைப் பின்னணி எதுவும் இல்லாமல், உடைந்த குரலில், கண்ணாடியைக் கழட்டிவிட்டு, "முத்தே என் முத்தாரமே சபையேறும் பாடல் நீதானம்மா.. கற்பூர பொம்மை ஒன்று கைவீசும் தென்றல் ஒன்று” என்று சில வரிகள் மட்டுமே பாடிய கற்பூர பொம்மையொன்று பாடல் என்னைப் பல நாட்கள் தூங்கவிடாமல் செய்தது. மனதைப் போட்டுப் பிசைந்தது. இதயத்தில் சொல்லமுடியாத வலியையும், துயரத்தையும் எழுப்பியது.

பாடல்கள் என்றாலே வேகம், அல்லது காதல் என்று விரும்பும் அந்த வயதில் (20) ஏனோ காரணத்தால் இந்தப் பாடல் தான் என் மனதில் சிம்மாசனம் போட்டு உட்கார்ந்தது. கற்பூர பொம்மை என்பதை என்ன அர்த்தத்தில் மு.மேத்தா எழுதியிருக்கிறார் என்று எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் எனக்கு அந்தக் கற்பூர பொம்மை நான் மிகவும் நேசிக்கும் குழந்தைகள், பெண்கள், ஆண்களை நினைவூட்டியது. நான் நேசிக்கும், என்னை நேசிக்கும் ஜீவன்களை இழக்க நேரிட்டால் எழப்போகும் தாங்கவொண்ணா வலியைக் கற்பனை செய்ய வைத்தது. இனம்புரியாத தவிப்பை எழுப்பியது. கற்பூரம் எரியாவிட்டாலும் காற்றில் கரையும். அதுபோன்றுதான் மானுட வாழ்வும். நானும், நான் பேரன்பு கொண்ட உயிர்களும் கற்பூரம் போன்று என்றோவொரு நாள் காற்றில் கரைந்துபோகப் போகிறோம் என்ற நிதர்சனத்தை உணர்ந்தாலும் ஏன் இறைவன் இப்படி இவ்வளவு அலகிலாப் பிரேமை கொள்ளச் செய்கிறான் என்று பெரும் ஆதங்கதங்கத்தையும் எழுப்புகிறது கற்பூர பொம்மை.

அன்பையும், நட்பையும், காதலையும் இழப்பதுபோன்று ஒரு கொடுந்துயரம் வேறில்லை என்றுதான் நான் நினைக்கிறேன். ஏன் அப்படித் தோன்றுகிறது கேட்டால் என்னிடம் பதிலில்லை.

முழுப்பாடலையும் பி.சுசீலா அருமையாகப் பாடியிருப்பார். ஆனால் என்னைத் தாக்கியது பாலு பாடியிருக்கும் சில வரிகள்.

இந்தப் பாடலை உருவாக்குவதற்கு ஊக்கியாக இருந்தது இரண்டு பாடல்களாம். ஒன்று Albela என்ற படத்தில் ஸி. ராமசந்திரா இசையமைத்த Dheere Se Aaja Ri Ankhiyon Mein என்ற பாடல். இரண்டாவது அன்னை படத்தில் ஆர். சுதர்சனம் இசையமைத்த 'பூவாகி காயாகி’ பாடல்!

இதைப் பாடியது மனதில் கரைபுரண்டு ஓடும் எண்ண அலைகளுக்கு ஒரு வடிகாலாக. எனக்குப் பாட வருகிறதோ இல்லையோ, எனது உணர்வுகளை வெளிப்படுத்த இந்த முயற்சி உதவியது. கூட இணைந்து பாடிய இசை தேவதையாக நான் கருதும் ravpri க்கும் எனது சிரந்தாழ்ந்த வந்தனங்கள்.

கற்பூர பொம்மை

மெளனமான நேரம்

2019-03-02T02:47:00.000+04:00

சலங்கை ஒலி படத்தைப் பற்றி பல நூறு பேர் அக்குவேறு ஆணிவேறாக பல முறை பிரித்து மேய்ந்துவிட்டார்கள். புதிதாகச் சொல்ல ஒன்றுமில்லை என்று நினைத்தால் ஒவ்வொரு முறை பார்க்கும்போதும் ஏதாவது ஒன்று மனதில் தோன்றிக்கொண்டேயிருக்கிறது. எனக்கு இந்தப் படத்தின் இயக்குநர் கே.விஸ்வநாத்தைப் பற்றி ஆச்சரியப்படாமல் இருக்க முடியவில்லை. கமல் என்ற மகாநடிகனை விஸ்வரூபம் எடுக்கவைத்ததில் முதன்மையானவர் கே.விஸ்வநாத். 1980-1990 என்ற பத்தாண்டு காலகட்டத்தில் கமல்ஹாஸனின் திரையுலக வாழ்க்கையின் பல முக்கிய மைல்கற்கள், பல சாதனைகள் எட்டப்பட்டன. 25-35 வயதுக்குள் பல உச்சங்களைத் தொட்டிருக்கிறார். வேறு எந்த நடிகராலும் செய்யமுடியாத சாதனைகளைச் செய்திருக்கிறார் - சிவாஜியால்கூட. இதே வயது காலங்களில் இருக்கும் / இருந்த தலை, தளபதி, விரல் வித்தை, பிக்கப் நடிகர், என்று ஒரு பெரிய பட்டாளமே இருந்தும், கமலின் சாதனைகளின் ஒன்றின் பக்கத்தில்கூட எவராலும் நெருங்கமுடியவில்லை. சலங்கை ஒலி செய்தபோது அவருக்கு 29 வயதுதான் . சரியாக 3 வருடங்கள் கழித்துப் புன்னகை மன்னன், விக்ரம் (1986), 1987-இல் நாயகன், 1988-இல் சத்யா. இன்னும் வரிசையாக, அருமையான படங்கள். அவருடைய கலைப் பயணத்தின் உச்சம் இந்தக் காலகட்டத்தில்தான்.

சலங்கை ஒலியின் தெலுங்கு மூலம் சாகர சங்கமம். கமலின் திறமைகளை முழுவதும் வெளிக்கொண்டுவந்து உளியால் தத்ரூபமாய்ச் செதுக்கப்பட்ட சிற்பம் போல உருவாக்கப்பட்டது சலங்கை ஒலி. விஸ்வநாத் ஒரு தேர்ந்த சிற்பி. நூறு கோடி, இருநூறு கோடி என்று செலவில்லை. வீணாய் பணத்தை வாரியிறைத்து பிரம்மாண்ட செட்டுகள் இல்லை. வெளிநாட்டில் குத்துப் பாடல்கள் இல்லை. நாயகிகளில் கவர்ச்சியில்லை. ஒரு கதையைத் திறமையாய்ப் பின்னி, கச்சிதமாய்க் காட்சிகளை அமைத்து, பெரும் பட்டாளம் இல்லாமல், தேர்ந்த கலைஞர்களை ஒன்று சேர்த்து வடித்த சிலைக்கு உயிர்கொடுக்கும் ஜீவனாய் இளையராஜாவின் இசையை வைத்து இந்தச் சாதனையைச் செய்திருக்கிறார் விஸ்வநாத். இந்தப் படம் திரைத்துறையில் நுழைய விரும்புபவர்களுக்கு ஒரு பாடம்.

தளபதி படத்தை நட்புக்கு அடிக்கடி உதாரணம் காட்டி நண்பேண்டா என்று மீம்ஸ் போட்டுக்கொண்டிருக்கிறோம். இந்தப் படம் சரத்பாபு - கமல் இடையேயான நட்பை, அதன் இன்னொரு பரிமாணத்தை அழகாகச் சத்தம் போடாமல் காட்டியிருக்கும். சலங்கை ஒலியில் அதிகம் பேசப்படாமல் போனது இந்த நட்பு மட்டும்.

நாட்டியக் கலை, சிறந்த படமாக்கம், கதை, இயக்கம், இசை என்பதற்கு மட்டுமல்ல - காதலுக்கும் இந்தப் படம் ஒரு சிறந்த பாடம். சொல்ல எவ்வளவோ விஷயங்களிருக்கின்றன. பாடல்கள் ஒவ்வொன்றையும் செதுக்கித் தந்திருக்கிறார் இசைஞானி. எல்லாப் பாடல்களுமே முத்து முத்தான பாடல்கள் என்றாலும், 'மெளனமான நேரம்' பாடலைப் பற்றிச் சொல்லியாகவேண்டும். காதல் என்பதை பல விதமாகத் திரைப்படங்களில் காட்டியிருக்கிறார்கள். பார்த்துக் காதல், பார்க்காமல் காதல், விடலைப் பருவக் காதல், வயசாளிகளின் காதல், வன்முறைக் காதல் என்று எத்தனையோ வகை. ஆனால் காதலை நடிப்பு என்று சொல்லமுடியாதபடி அற்புதமான கோணங்களில் திரையில் இயல்பாக வெளிப்படுத்திய ஒரே கலைஞர் கமல்ஹாஸன் என்று தயங்காமல் சொல்வேன்.

ஓம் நமசிவாயா பாடலை ஷைலஜா ஆடியவிதத்தை விமர்சித்துப் பத்திரிகையில் எழுதிய கமலை மன்னிப்புக் கேட்கக் கோரி அலுவலகத்திற்கு ஆடிட்டர் மகனுடன் வரும் ஷைலஜாவிடம் கமல் பரதம், கதக், கதக்களி என்று எப்படி ஆடவேண்டும் என்று பாடமெடுக்கும் புகழ்பெற்ற காட்சியை மறக்கவே முடியாது. ரஜினிக்கு 'என் பேரு மாணிக்கம், எனக்கு இன்னொரு பேரு இருக்கு’ என்ற காட்சி எப்படி இன்று வரை பேசப்படுகிறதோ, கமலுக்கு சலங்கை ஒலியின் இந்தக் காட்சியைச் சொல்லலாம். (ஸாரி, கேவலமான ஒப்பீடுதான்!). ஷைலஜாவுக்குப் பாடம் புகட்டி முடித்ததும் உடைந்த குரலில் நாட்டிய சாஸ்திரத்தில் சொல்லப்பட்டிருப்பதை எடுத்துச் சொல்வார்.

யதோ ஹஸ்த ததோ திருஷ்டி
யதோ திருஷ்டி ததோ மன
யதோ மன ததோ பாவ
யதோ பாவ ததோ ரச

Where the hands(hasta) are, go the eyes (drishti);
where the eyes are, goes the mind (manah);
where the mind goes, there is an expression of inner feeling (bhaava)
and where there is bhaava, mood or sentiment (rasa) is evoked.

“கண்ணு, மனசு, பாவம் செய்யற கலைகளோடயே கலக்கணும். அப்பத்தான் ரச சித்தி கிடைக்கும்” என்று சைலஜாவிடம் கமல் சொல்வது, நாட்டியக் கலைக்கு என்று மட்டுமல்ல. நாம் வாழ்வில் எடுத்துக்கொள்ளும் எந்த முயற்சிக்கும் பொருந்தும். "உன் கண்ணு பார்வையாளர்கள் மேல, மனசு அவங்க அடிக்கப்போற அப்ளாஸ்ல, ஆசை கெடைக்கப்போற பட்டங்கள்ல” என்று ஷைலஜாவிடம் சொல்வதும் எல்லாருக்கும் பொருந்தும். கலையோ, விளையாட்டோ, வேலையோ - இலக்கை அடைவது என்பது அப்ளாஸ்களிலும், பட்டங்களிலும், விருதுகளிலும், ப்ரொமோஷன்களிலும், பேங்க் பாலன்ஸிலும் இல்லை. அது வெற்றியல்ல.

என்னைக் கேட்டால் இது காதலுக்கும் பொருந்தும் என்று சொல்வேன். கண், மனம், உடலின் ஒவ்வொரு அசைவும், சொல்லும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும், உணர்வுகளும் காதலிப்பவரை நோக்கிக் குவிந்திருக்கும்போது காதல் உன்னத நிலையை அடைகிறது. புற அழகில் வீழ்ந்து அல்லது படுக்கையில் வீழ்த்தும் எண்ணத்துடன் பழகுவது காதல் அல்ல. இச்சை.

இதுவரை யாரையும் காதலித்ததில்லை என்று சொல்பவர்களில் 99% பொய் சொல்கிறார்கள். 1% இன்னும் நடக்க, பேச வராத குழந்தைகள்.

என்ன ஒரு அற்புதமான உணர்வு அது! காதல் என்றாலே பாலினக் கவர்ச்சி என்று புறந் தள்ளிவிடுபவர்களின் சங்காத்தம் எனக்கு வேண்டாம். 30 - 35 வயதில் வாழ்க்கையே முடிந்துவிட்டதுபோல் காலத்தை ஓட்டுபவர்களைப் பார்த்தால் பரிதாபமாக இருக்கிறது எனக்கு. காதல் என்றால் உடனே கிளம்பி புதுக்கவிதைகளாய் எழுதுவதும் அல்ல. ‘காதல் என்றால் இனக்கவர்ச்சி, ஹார்மோன்களின் விளையாட்டு, அதெல்லாம் ஒன்றுமேயில்லை, கடைசியில் படுக்கையில்தான் முடியும்' என்று புறங்கையை வீசும் இண்டலெக்சுவல்களுக்கு - I feel sorry for you guys!

மெளனமான நேரங்கள் மிகவும் அரிதாகிவிட்ட வாழ்க்கைச் சூழலில்தான் இருக்கிறோம். மிகவும் இரைச்சலான உலகத்தை உருவாக்கி வைத்திருக்கிறோம். அதிகாலையிலும் அதிமாலையிலும், இரவுகளிலும் வரும் இந்தியத் தொலைப்பேசி அழைப்புகளில், பின்னணியில் எப்போதும் வாகனங்களின் இரைச்சல் கேட்டுக்கொண்டேயிருக்கின்றன. தொலைக்காட்சிகள் இரைகின்றன. யாராவது ஆட்கள் இரைந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். இந்தத் தொடர்ச்சியான அ-மெளன உலகில் இத்தனை கோடிப் பேர் பைத்தியம் பிடிக்காமல், பாயைப் பிறாண்டாமல் இருப்பதே உலக அதிசயம். அனைத்து அரவங்களும் அடங்கிய மெளனமான நேரங்களில்தான் மனம் விழித்துக்கொள்கிறது. அப்படி விழித்துக்கொள்ளும் மனம், காதலிக்கும் இன்னொரு மனத்துடன் உரையாடத் தொடங்கிவிடுகிறது. அந்த உரையாடல் நேரம், காலம், தொலைவு என்று என்ற வரையறைகளும் இல்லாமல் முடிவற்ற வெளியில் பயணிப்பதைப் போல் கட்டற்றுப் பாயும் வெள்ளம் போல் செல்கிறது. அந்த உரையாடல் முடிவற்றதாக இருக்கக்கூடாதா என்று இரு மனங்களும் ஏங்கிக்கொண்டேயிருக்கின்றன. இப்படியான உணர்வுகளை அனுபவித்திருக்கிறீர்களா?

ஏதோ ஒரு ஜென் கதையில் - ஜென் துறவி வசிக்கும் கிராமத்துக்கு நகரத்திலிருந்து அந்தி சாய்ந்ததும் வந்திருந்த ஒருவர் துறவியின் வீடு இருளில் இருப்பதையும், கிராமத்தில் விளக்குகளே இல்லாமலிருப்பதையும் கவனித்து ‘இவ்வளவு இருட்டாக இருக்கிறதே’ என்றாராம். அதற்குத் துறவி ‘இது இரவல்லவா?’ என்றாராம். நாம் இருளைப் பகலாக்க மெனக்கெட்டு ஒளி மாசு ஏற்படுத்தி இயற்கையின் இயல்பைப் பிறழச் செய்துகொண்டிருக்கிறோம். அதேபோல் அமைதியான, மெளனமான நேரங்களையும் கலைத்து ஒலி மாசால் நிரப்பிக்கொண்டிருக்கிறோம்.

இந்தப் பாடல் ஓர் அழகியல் கவிதை. தமிழ்த் திரைப்படங்களிலிருந்து தலைசிறந்த 10 காதல் பாட்டுகள் என்று பட்டியலிடச் சொன்னால் அந்தப் பத்துமே கமல்ஹாசன் படங்களிலிருந்து அமையக்கூடிய சாத்தியங்கள் அதிகம். அதில் மெளனமான நேரம் நிச்சயம் இடம் பெறும்.

மாடிவீட்டு முன்னால் இருக்கும் முற்றத்தில் மெளனமாக நிற்கும் கமல், வெட்கத்துடன் நிற்கும் புதுமாப்பிள்ளை சரத்பாபு. பின்னணியில் கரிய வானும் தொங்கும் முழுநிலாவும். இங்கே புதுப்பெண்ணை மெள்ளமாக அழைத்து முதலிரவு அறைக்குள் விடும் ஜெயப்ரதா. சரத்பாபுவைக் கமல் அழைத்துக்கொண்டு வந்து அறையில் தள்ள, ஆளுக்கொரு கதவாக மெதுவாக மூட, தாழ்ப்பாளில் இருவரின் விரல்களும் உரசிக்கொள்ளும். வேறு யாராவது படமெடுத்திருந்தால், அந்தச் சூழ்நிலையைப் பயன்படுத்தி அறைக்கு வெளியேவே நாயகனும், நாயகியும் குத்துப்பாட்டு ஆடி, முதலிரவே கொண்டாடி முடிப்பது போல் விரசமாக இப்பாடல்காட்சியை எடுத்திருப்பார்கள். ஆனால் இங்கே இயக்குநர் விஸ்வநாத். ஒரு கலைஞன், கலாரசிகை இருவருக்குள் விதைந்து, துளிர்த்து, மொட்டு உருவாகி, மலரும் காதலை இருவரும் பேசிப் பேசி மாயாமல், பின்னணியில் இந்தப் பாடலை வைத்து, மெளனத்தை முன்னணியில் வைத்து எடுத்தார். இம்மாதிரி காதலின் உயர்வான நிலைகளில் வார்த்தைகள் தோற்கும் என்பதை அழகாகக் காட்சிப்படுத்தியிருப்பார்.

பாடல் மிக மெதுவாக ஜானகியின் ஆரம்ப ஆலாபனையுடன் தொடங்கும். அது முடிந்ததும் ஒரு கனத்த மெளனம் நிலவும். பிறகு பல்லவியின் முதல் வரியை - மெளனமான நேரம் - என்று மெதுவாகப் பாடி நிறுத்த இன்னும் கொஞ்சம் மெளனம் - அந்த நொடிகளுக்கு மட்டும் மெளனத்தையே இசையாகத் தோன்றும்படி வைத்திருப்பார் இளையராஜா. அதைக் கேட்கும்போது நமது இதயத் துடிப்பும் கேட்கும். பிறகு புல்லாங்குழல் மொத்த மெட்டையும் தாங்கி இரவு நேரத் தென்றல் போலக் கொண்டு செல்லும். ஜானகி பல்லவியைத் தொடங்கும் விதம், பாலு முதற் சரணத்தை பாடும் விதம் - மொத்தப் பாடலும் ஒலிக்கும் விதம் - எல்லாவற்றையும் கூர்ந்து அவதானித்தால் எங்கே அந்த இசையும் சொற்களும் குரல்களும் கமல், ஜெயப்ரதா காதுகளில் விழுந்து அந்த மெளனமான இரவு நேரத்தையும், காதலுணர்வுகள் அலைகளாக நிரம்பித் ததும்பும் இரு மனங்களையும் கலைத்துவிடக்கூடாதே என்ற எண்ண வைக்கும்.

சலங்கை ஒலியில் பாலு என்கிற அந்த அற்புதக் கலைஞன் வாழ்நாள் பூராவும் தோல்விகளையே சந்திப்பான். இந்தப் பாழாய்ப் போன காதலிலும் தோற்பான். மெளனமான நேரங்கள் மீது எனக்கு அதனாலேயே கோபமும் உண்டு! காதலர்களுக்குள் மெளனமான நேரங்கள் என்பது அலாதியானதொரு அனுபவம். ஆனால் அது காதலைத் தெரிவித்தபிறகுதான். காதலையே சொல்லாமல் மெளனமாக இருப்பதால் இழப்புகளே மிஞ்சும். காதலில் இணைந்த மனங்கள் அறுபடுவதில்லை. ஆனால் மனங்களின் சங்கமம் மட்டும் காதலை முழுமை செய்வதில்லை. யதோ, திருஷ்டி, மன, பாவ, ரச என்று எல்லாமும் ஒருங்கிணைந்து இருக்கவேண்டும்.

நான் அந்த பாலுவாக இருந்திருந்தால் என்ன செய்திருப்பேன் என்று யோசித்ததுண்டு. என்ன செய்திருப்பேன்? இப்படியொரு தேவதை கண் முன்னே இருக்க, தூரத்தில் பராக்கு பார்த்துக்கொண்டு, தேரையும், சக்கரங்களையும் சுற்றி வராமல், விரலால் தரையில் கோலம் போடாமல், ஓரக்கண்ணால் பார்க்காமல், நேரத்தை விரயம் செய்யாமல், நேராக அவளிடம் போய் ‘I think I love you’ என்று தயங்காமல் சொல்லியிருப்பேன். ஆனால் அவள் என்னை விரும்புகிறாளா என்று தெரியாமல் சொல்ல மாட்டேன். அது எப்படித் தெரியும் என்றால் - தமிழில் சொல்வதானால் - ஃபீலிங்ஸ்! தெரியும். அதுவும் சும்மா சொல்ல மாட்டேன். என் விரல்களால் அவள் கூந்தலை ஊடுருவி, அந்த அழகு முகத்தினை என் இரு கைகளில் தாங்கி, அவள் கண்களைத் தீர்க்கமாகப் பார்த்து, நிதானமாக, ஒவ்வொரு வார்த்தையாகச் சொல்வேன். அவளுக்கு ஒரு வேளை ஆங்கிலம் தெரியாதென்றால் தமிழில் சொல்வேன்!

ஆதலினால் காதல் செய்வீர் என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள். இல்லாவிட்டால் வலி மட்டுமே மிஞ்சும். காதல் வயப்பட்டவர்களின் உலகு வேறு. அவர்களின் மொழி வேறு. அவர்களின் உணர்வுகளும் வேறு. அதற்கு அக, புற எல்லைகள் கிடையாது. காலம் கிடையாது. காதல் என்றால் என்ன, உணர்வுகளின் கலவையா? வலியா? அவஸ்தையா? இது என்று சொல்லவியலாத, எவ்வளவு மொழிப்புலமை இருந்தாலும், எவ்வளவு வார்த்தை ஜாலங்களால் வர்ணித்தாலும், இன்னும் ஏதோ கொஞ்சம் சொல்ல / செய்ய விட்டுப்போன நிறைவற்ற உணர்வைத் தருவது காதல். மொழிகளின் எல்லைகளைக் கடந்த நிலை அது. ஓர் ஆணுக்கும், பெண்ணுக்கும் இடையே நடக்கும் மாயாஜாலத்தைக் கோர்வையாக எப்படிச் சொல்வது?

இவ்வளவு எழுதினாலும் சொல்ல நினைத்தது திருப்தியாக வரவில்லை. சரி. விட்டுவிடுவோம்.

**
மௌனமான நேரம்
இள மனதில் என்ன பாரம்
மனதில் ஓசைகள் இதழில் மௌனங்கள்
ஏனென்று கேளுங்கள்

இளமைச் சுமையை மனம் தாங்கிக் கொள்ளுமோ
புலம்பும் அலையை கடல் மூடிக் கொள்ளுமோ
குளிக்கும் ஓர் கிளி கொதிக்கும் நீர்த்துளி
ஊதலான மார்கழி நீளமான ராத்திரி
நீ வந்து ஆதரி

இவளின் மனதில் இன்னும் இரவின் ஈரமோ
கொடியில் மலர்கள் குளிர் காயும் நேரமோ
பாதை தேடியே பாதம் போகுமோ
காதலான நேசமோ கனவு கண்டு கூசுமோ
தனிமையோடு பேசுமோ

மௌனமான நேரம்
இள மனதில் என்ன பாரம்
இது மௌனமான நேரம்
இள மனதில் என்ன பாரம்
மனதில் ஓசைகள் இதழில் மௌனங்கள்
ஏனென்று கேளுங்கள்

இது மௌனமான நேரம்
இள மனதில் என்ன பாரம்

இந்தப் பாடலைப் பாட விரும்பாதவர்கள் யார்! ஸ்ம்யூலில் புகழ்பெற்ற பாடல்களில் இதுவும் ஒன்று. ஆயிரக்கணக்கான ரசிகர்கள் பாடியிருக்கிறார்கள். இதை ஏற்கனவே ஓரிரு முறை முயற்சி செய்து நொந்துபோய் விட்டுவிட்டேன். இந்தமுறை ravpri-யின் குரலில். கல்லெடுத்து அடித்தாலும் பரவாயில்லை என்று சேர்ந்துகொண்டேன். நிறைய இவரின் குரலைப் பற்றிச் சொல்லியாகிவிட்டது. இந்தப் பாடலின் ரெண்டே ரெண்டு இடத்தில் இவர் பாடிய விதத்தை மட்டும் சொல்லியாகவேண்டும். பல்லவியின் இறுதியில் ‘ஏனென்று கேளுங்கள்’, அப்புறம் முதல் சரணத்தின் இறுதியில் ‘நீ வந்து ஆதரி’. இதில் என்ன இருக்கிறது என்றால் கேட்டுப் பார்க்கவும்! எல்லாவற்றையும் விளக்கிக்கொண்டே இருக்க முடியாது!

நான் ரொம்பவும் ஈடுபாட்டுடன் பாடுவதாக நினைத்துக்கொண்டு, அவலை நினைத்து உரலை இடித்த கதையாகிவிட்டது! இன்னும் பயிற்சி எடுத்து முயற்சி செய்திருக்கலாம். இரண்டாம் சரணம் முடியும்போது தண்டவாளத்திலிருந்து தடம் புரண்ட ரயில் மாதிரி ஸ்ருதியிலிருந்து புரண்டு விட்டேன். மன்னிச்சு!

பாட்டு இங்கே!

Bijli

2018-04-30T04:04:00.003+04:00

கிட்டத்தட்ட எனக்கு பனிரெண்டு வயதாகும்வரை எங்கள் வீட்டில் மின்சாரம் கிடையாது. கூரையும், களிமண் தரையும், மண்சுவரும் எழுப்பிய வீட்டில் எண்ணை விளக்கொளியில்தான் நூற்றுக்கணக்கான இரவுகள் கழிந்தன. ஹரிக்கேன் விளக்கைச் சுற்றி வட்டமாக அமர்ந்து படிப்போம் - பூச்சிகளைத் துரத்திக்கொண்டு. இத்தனைக்கும் அப்பா தமிழக மின்சார வாரியத்தில் வேலை செய்துகொண்டு இருந்தார் என்பது நகைமுரண்!

வற்றாயிருப்பின் நடுத்தெருவில் நாங்களிருந்த வீடு ஒன்றுதான் அந்தத் தெருவிலேயே ஒரே கூரை வீடு. பெருமாள் கோவிலின் சொர்க்கவாசலுக்கு நேரெதிராக இருந்ததால் ஊரில் எல்லாருக்கும் எங்கள் வீட்டைத் தெரியும். வீடு என்றால் ஒரு திண்ணை, அதையடுத்து ஒரு பத்துக்குப் பத்து 'ஹால்'. மூங்கில் கம்புகளான பரண். அதில் பல்லாண்டுகளாக இறக்கப்படாமல் உறைந்திருந்த ட்ரங்குப்பெட்டிகள், நவராத்திரிக்கு மட்டும் இறங்கும் கொலுப் பெட்டிகள், நிறைய ஒட்டடையும் தூசும். பிறகு ஒரு மிகச்சிறிய சமையலறை - விறகடுப்பு களிமண்ணாலானது, சுவரோரம் அமைக்கப்பட்டிருக்கும். விறகு எரிந்த புகையும் இருளும் சேர்ந்து அச்சமையலறை மையிருட்டாகவே எப்போதும் பார்த்த நினைவு. அதில் தரையிலமர்ந்து புகையினூடே ஊது குழலால் எந்நேரமும் அடுப்பை ஊதிக்கொண்டிருக்கும் பாட்டியின் பிம்பம் எனது நிரந்தர நினைவுகளில் தேங்கியிருப்பவற்றில் ஒன்று. எனது தங்கை பிறந்தபோது வீட்டில்தான் பிரசவம் பார்த்தார்கள் - எண்ணை விளக்கொளியில். திண்ணையில் தூங்கிக்கொண்டிருந்த என்னைப் பின்னிரவொன்றில் எழுப்பி 'ஒனக்குத் தங்கச்சி பொறந்திருக்கா' என்று உறவினப் பெண்மணி சொன்னது இன்னும் நினைவிலிருக்கிறது.

'வீட்டுக்கு எலக்ட்ரிசிடி வரப்போவுது' என்று ஒரு நாள் திடீரென்று அறிவித்தார் அப்பா. ஊழியர் ஒருவர் வந்தார். திண்ணைக் கூரை மேல் வளைந்த கைப்பிடியுடன் இருக்கும் கைத்தடி போன்ற வடிவத்தில் சாம்பல் நிற பைப் ஒன்றைச் சொருகினார். ஆண்டெனா மாதிரி அது கூரைக்கு மேலே நின்றது. சொர்க்கவாசல் அருகில் இருந்த மின்கம்பத்திலிருந்து வயர் ஒன்றை இழுத்து பைப்பில் நுழைத்து திண்ணைச் சுவற்றில் பதித்த மீட்டர் ஒன்றில் இணைத்தார். சுவற்றில் துளையிட்டு ஹாலில் ஒரு சுவிட்ச் போர்ட் ஒன்றைப் பதித்தார். பச்சை, மஞ்சள் நிறங்களில் பின்னிப் பிணைந்திருந்த இன்னொரு வயர் ஒன்றை அந்தச் சுவிட்ச் போர்டிலிருந்து மேல் நோக்கிச் செலுத்தி பனை மரச் சட்டம் வழியாக நடு ஹால் வரை இழுத்து ஒரு ஹோல்டரில் முடித்து ஒரு 40 வாட்ஸ் குண்டு பல்பு ஒன்றைப் பொருத்தினார். நான் இவையனைத்தையும் இமைக்காமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். 'சாயங்காலம் கனெக்‌ஷன் கொடுத்துர்றேன்' என்று சொல்லிவிட்டுப் போனார். ஏமாற்றத்துடன் வெளியில் சென்று நண்பர்களுடன் விளையாடிவிட்டு அந்தி சாய்ந்ததும் ஆறரை மணி வாக்கில் தெருவிளக்குகள் கண்சிமிட்டி எரியத் துவங்கியவுடன் வீட்டுக்கு ஓடிவந்து நடு ஹாலில் அந்தக் குண்டு பல்புக்குக் கீழே நின்றுகொண்டேன். சுவிட்ச் போர்டைக் கைக்கெட்டாத உயரத்தில் பொருத்தியிருந்தார்கள்.

மாலை ஏழு மணி அளவில் அப்பா வந்தார். வந்ததும் வழக்கமான கைகால் கழுவிக்கொள்ளுதல் ஆடை மாற்றுதல் என்பதையெல்லாம் முடிக்க, நான் பொறுமையிழந்திருந்தேன். பிறகு மெதுவாக வந்து ஸ்விட்ச் போர்டை உற்று நோக்கினார். தந்த நிறத்தில் ஒரேயொரு சுவிட்ச், சிகப்புப் புள்ளியுடன். அதன் மேல் ஆள்காட்டி விரலை வைத்தார். பல்பைப் பார்த்தார். சற்றுத் தயங்கினார். நான் கால்களை மாற்றி மாற்றி வைத்தேன். சுவிட்சை அழுத்தினார். கண்களைக் கூசி அந்த 40 வாட்ஸ் பல்பு அறையை ஒளிவெள்ளத்தால் நிரப்பிய அந்தக் காட்சியை என்னால் மறக்கவே முடியாது. அந்த அறையை அம்மாதிரி ஒளியில் நான் முதன்முறையாகப் பார்க்கிறேன். திடுக்கிட்டு சமையலறையிலிருந்து வெளிப்பட்ட பாட்டி, திண்ணையிலிருந்து உள்ளே வந்த தாத்தா, அத்தைமார், என்று எல்லார் முகத்திலும் அடக்கவியலாப் புன்னகை. நான் டங்க்ஸ்டன் இழையையே உற்று நோக்கிக்கொண்டிருந்தேன். பிறகு சுதாரித்து ஓடிப்போய் மூலையில் இருந்த ஹரிக்கேன் விளக்கின் காதைத் திருகி திரியை வற்றச் செய்து அணைத்தேன்.

'ரொம்ப செலவாகும். ஒண்ணு அல்லது ரெண்டு மணி நேரத்துக்கு மேல போடக்கூடாது' என்று உத்தரவிட்டார் அப்பா.

அன்று தரையிலிருந்து இடம்பெயர்ந்து உத்தரத்திற்குச் சென்றன பூச்சிகள். அன்றிலிருந்து அறையின் எந்த மூலையில் உட்கார்ந்தாலும் என்னால் புத்தகத்தைப் படிக்கமுடிந்தது.

ஸ்வதேஷ் படத்தை முதன்முறையாகப் பார்த்தபோது எனது வற்றாயிருப்பு வாழ்க்கையை முழுவதுமாகக் காட்சிப்படுத்திய படமாக அதை உணர்ந்தேன். அதில் மலை உச்சியில் நீரைத் தேக்கி அது கீழ்நோக்கிப் பாயும் வேகத்தில் மோட்டார் வைத்து ஷாருக்கான் மின்சாரம் உற்பத்தியாக்க வீட்டினுள் ஒரு குண்டுபல்பை வெறித்துக்கொண்டிருக்கும் மூதாட்டி பல்பு எரியத்துவங்கியதும் 'வெளிச்சம் (ஒளி)' என்று புன்னகையுடன் சொல்வாள். அந்த மூதாட்டியின் இடத்தில் நான் இருந்திருக்கிறேன்.

ஒருவர் வீட்டில் லிட்டரலாக ஒளியேற்றுவது என்பது அவ்வீட்டில் வசிப்பவர் வாழ்வில் விளக்கேற்றுவதற்குச் சற்றும் குறைவானதல்ல.

இத்திட்டத்தைத் தொடங்கிய முந்தைய அரசுக்கும், விரைவில் முடித்த இன்றைய அரசுக்கும் இருள் நீங்கிய மக்கள் நன்றியுடையவர்களாக இருப்பார்கள். மத்திய அரசுக்கும், அமைச்சகத்துக்கும் நன்றிகள். பாராட்டுகள்.

சிவன் சொத்து குல நாசம்!

2017-12-02T03:27:00.003+04:00

ஐயய்யோ! அங்கிட்டு என்னடான்னா ரக்கூழு 'நானும் இந்து நானும் இந்து'ந்னு கூவறாரு. இங்கிட்டு நம்மவரு கோவிலைக் கொள்ளையடிப்பவரைத் தாக்கத் தயார்ங்கறாரு! என்னய்யா நடக்குது நாட்டுலே?

இருந்தாலும் நம்மவருக்காகச் சில தாக்குதல் டார்கெட் டிப்ஸ்:

டார்கெட்ஸ்:

பல்லாண்டுகளாக கோவில் சொத்தை அபகரித்து, ஆக்கிரமித்து, கூறு போட்டு விற்றுக் கொள்ளையடித்தவர்கள்.
கோவில் கடைகளை வாடகைக்கு எடுத்து, கருப்பட்டி வாங்கும் அளவுக்கு மட்டும் வாடகை கொடுத்தோ அல்லது பல்லாண்டுகளாக வாடகை கொடுக்காமலோ, தினமும் பில் போடாமல் ஜிஎஸ்டி கட்டாமல் ஆயிரக்கணக்கிலும், லட்சக்கணக்கிலும் வியாபாரம் செய்து கொள்ளையடிப்பவர்கள்.
கோவில் கடைகளை பல தலைமுறைகளாகக் மிகக் குறைந்த தொகைக்குக் குத்தகை எடுத்துவிட்டு, பலநூறு மடங்கு அதிகப் பணத்திற்கு உள்குத்தகை விட்டுக் கோடிக்கணக்கில் கொள்ளையடித்தவர்கள் - குத்தகைப் பணத்தைச் செலுத்தாமல் கொள்ளையடிப்பவர்கள்.
அறநிலையத் துறை என்ற பெயரில் கோவில்களின் சொத்தைச் சுரண்டிக் கொள்ளையடிக்கும் அதிகாரிகள்
புராதானச் செல்வங்களைச் சீரழித்து சின்னாபின்னமாகச் செய்யும் கொள்ளையர்கள்.
சிலை திருடி வெளிநாட்டுக்குக் கடத்தி விற்று கோடிக்கணக்கில் கொள்ளையடித்த கயவர்கள்
ஏழைகளைத் தூரத்தில் நிறுத்தி இலவச தரிசனம் என்று இழிவு படுத்தி, பணக்காரர்களிடம் காசு வாங்கிக்கொண்டு ஸ்பெஷ்ல் தரிசனம் என்று சந்நிதிக்கு அருகில் அழைத்துச் செல்லும் கேவலப் பிறவிகள்
கோவில் பராமரிப்பு, மராமத்து வேலை தொடர்பான அனைத்து ஒப்பந்தங்களையும் பெற்றுக்கொண்டு பணத்தைக் கொள்ளையடிக்கும் கட்சிக்காரக் கேப்மாறிகள்.

மேலே எட்டு எட்டா பட்டியல் இருக்கு நம்மவரே. அதை எட்டாகப் பிரித்துத் தாக்கவும். அப்படித் தாக்கி இந்தக் கொள்ளைக் கும்பலைத் துரத்தியடித்தீரானால் உங்களுக்குக் கடவுள் வாழ்த்தும் எனது வாக்கும்!

🙏🙏🙏

Father to Son!

2017-12-02T03:23:00.000+04:00

1990 என்று நினைக்கிறேன். பெப்ஸியில் சேர்ந்த நேரம். கிராமி விருதுகள் வாங்கிய பாடல்களின் தொகுப்பை பெப்ஸி காஸட்டாக வெளியிட்டது. அதில் சில காஸட்டுகள் மதுரை அலுவலகத்திற்கும் வந்தது. 'இங்கிலீஷ் பாட்டா? யாருக்கு வேணும்?' என்று யாரும் சீந்தாமல் அவை கிடந்தன. ஃப்ரீ என்றால் ஃபினாயிலையும் குடிக்கும் தமிழன் பண்பாட்டைக் காக்கும் மறத்தமிழனாக, அதுவும் காஸட் அட்டகாசமான தரத்தில் இருந்ததால், ஒன்றை எடுத்துக்கொண்டு வீட்டுக்கு எடுத்துக்கொண்டு போய் ஸ்டெரியோவில் செருகி பட்டனைத் தட்டியதும் முதலில் வந்தது ஃபில் காலின்ஸின் அனதர் டே இன் பாரடைஸ் என்ற பாடல். சுத்தத் தமிழ் மீடியத்தில் படித்ததால் ஒரு வார்த்தைகூட புரியவில்லை. ஆனால் 'ராசாத்தி ஒன்ன காணாத நெஞ்சு' எப்படி பிடித்ததோ அதே மாதிரி ஃபில் காலின்ஸின் இனிமையான குரல் மீண்டும் மீண்டும் அந்தப் பாடலைக் கேட்கத் தூண்டி, ரொம்பவும் பிடித்துப் போனது.

பிறகு டவுன்ஹாலில் ரோட்டில் மதுரை கோட்ஸ் கடைக்கு அடுத்ததாக இருந்த - வாசலில் ஒரு மூங்கில்கூடை நிறைய செருகியிருக்கும் புல்லாங்குழல்கள் விற்பவர் - காஸட் கடைக்குச் சென்று கடைக்காரரிடம் கெத்தாக ‘ஃபில் காலின்ஸ் இருக்கா?’ என்றேன். அவர் இருக்கையிலிருந்து எழுந்திருந்து மரியாதையாக ‘வாங்க ஸார்’ என்று பவ்யமாக ஒரு அலமாரி நிறைய இருந்த இங்கிலீஷ் காஸட்டுகளைக் காட்ட, கண்ணைக் கட்டிக் காட்டில் விட்ட மாதிரி இருந்தது. ஒருவழியாக ‘But Seriously’ என்ற ஆல்பத்தைக் கண்டுபிடித்து கல்லாவில் உட்கார்ந்திருந்தவரிடம் கொடுத்து பில்லை வாங்கிப் பார்த்… அடப்பாவிகளா 100 ரூபாயா! அது வரை கிலோ கிலோவாக நேயர் விருப்பம் மாதிரி விருப்பப் பாடல்கள் சீட்டெழுதிக்கொண்டு போய் கீஷ்டு கானத்தில் 60 அல்லது 90 நீளக் காஸட் வாங்கி பதிவு செய்து பாடல்கள் போரடித்ததும் அதை அழித்து புதிய பாடல்களைப் பட்டியலெழுதிப் பதிவு செய்து வருஷத்திற்கே 50 ரூபாய்க்கு மேல் செலவழித்ததில்லை!. இருந்தாலும் கெத்தை விடமுடியாமல் கவரி மான் போல் 100 ரூபாயைக் கொடுத்து வாங்கிக்கொண்டு வந்து அன்றிரவு போட்டுக் கேட்டதில் அப்படியே மயிலிறகால் வருடியது போலிருந்தது. அந்தக் குரல் வசியம் செய்தது. ஒரு வரியும் புரியாமலேயே அந்தக் காஸட் தேயத் தேயப் பல வருடங்கள் தொடர்ச்சியாகப் பாடலைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன்.

அதே பெப்ஸி தயவில் மைக்கேல் ஜாக்ஸன், மடோன்னா அறிமுகம் கிடைத்து சற்றே விரிவாக ஆங்கிலப் பாடல்களைக் கேட்க ஆரம்பித்தேன். அகில உலக மைக்கேல் ஜாக்சன் ரசிகர் மன்றம் - மதுரை மாவட்டக் கிளையை ஆரம்பித்து எங்கள் யெஸ்டி மோட்டார்சைக்கிள் பெட்ரோல் டாங்க்கில் Bad Guys என்று பெயிண்ட் அடித்து மதுரையில் திரிந்ததும், நண்பன் திருமலையப்பன் கல்லூரி முடித்துத் தொழில் தொடங்க உத்தேசித்தபோது Bad International என்று பெற்றோர்கள் திட்டத் திட்டப் பெயர் வைத்து ஆரம்பித்ததும் மதுரைத் தெப்பக்குளக்கரையில் பொறிக்கப்பட்ட கல்வெட்டு வரலாறு! கடையை விடப் பெரிய சைஸில் Bad International என்று எழுதிய போர்டு திருப்பரங்குன்றம் சாலையில் பைக்காராவில் 20 வருடங்களுக்கும் மேலாக காட்சியளித்துக்கொண்டியிருந்தது. நிற்க.

இரவு நேரத்தில் இளையராஜாவுக்கு அடுத்தபடியாக But Seriously பல நூறு இரவுகள் உறங்க வைத்திருக்கிறது.

98-இல் பங்களூருவுக்குக் குடிபெயர்ந்தபோதும் But Seriously கூடவே வந்தது. ஓரிரண்டு வரிகள் புரிய ஆரம்பித்திருந்த நேரம். திடீரென்று ஒரு நாள் காலின் தொண்டையில் கிச்சுகிச்சு என்று பாட, காஸட்டை வெளியே எடுத்துப் பார்த்தால், காஸட் சுருளுக்கு அடியில் பஞ்சு வைத்திருக்கும் தாமிரப்பட்டை உடைந்து, சுருள் சுருண்டுகொண்டு மாட்டிக்கொண்டது. அன்றிலிருந்து ஃபில் காலின்ஸ் இரவுகளில் பாடுவதை நிறுத்தினார். அந்தக் காஸட் இன்றும் என்னிடம் பத்திரமாக இருக்கிறது!

அந்த ஆல்பத்தில் எல்லாப் பாடல்களும் பிடித்த பாடல்களாக இருந்தாலும், மிகவும் பிடித்தது என்றால் இந்தப் பாட்டுதான். அப்போது அப்பாவுக்காகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது, இப்போதெல்லாம் மகன்களுக்கு இணையாக இருக்கும் மகள்களின் நினைவாக கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறேன்.

ஹெட் ஃபோனிலோ நல்ல ம்யூசிக் சிஸ்டத்திலோ இரவில் இரைச்சலில்லாத பொழுதில் கேட்கவும்!

Father to Son - by Phil Collins

Somewhere down the road, you're gonna find a place
It seems so far, but it never is
You won't need to stay, but you might lose your strength
On the way

Sometimes you may feel you're the only one
Cos all the things you thought were safe, now they're gone
But you won't be alone, I'll be here to carry you along
Watching you 'til all your work is done

When you find your heart, you'd better run with it
Cos when she comes along, she could be breaking it
No there's nothing wrong, you're learning to be strong
Don't look back
She may soon be gone, no don't look back
She's not the only one, remember that

If your heart is beating fast, then you know she's right
If you don't know what to say, well, that's all right
You don't know what to do?
Remember she is just as scared as you

Don't be shy, even when it hurts to say
Remember, you're gonna get hurt someday, anyway
Then you must lift your head, keep it there
Remember what I said
I'll always be with you don't forget
Just look over your shoulder I'll be there

If you look behind you, I will be there!

இரண்டு பாடல்களும் இரண்டு தேவதைகளும்

2017-10-11T08:04:00.001+04:00

வேலைக்குச் சென்று முதல் மாதச் சம்பளத்தில் ஒரு BPL ஸ்டேரியோ காஸட் ரெகார்டர் வாங்கினேன். டூ-இன்-ஒன்னெல்லாம் இல்லை. ரேடியோ கிடையாது. முதலில் வாங்கிய காஸட் சின்னத் தம்பி. அதன் முதல்பாடல் குருவிகளின் கீச்சுகளுடன் துவங்கும் ‘போவோமா ஊர்கோலம்’. பாடியது ஸ்வர்ணலதா என்று காஸட் அட்டையில் போட்டிருந்தது. அதைப் படித்திராவிட்டால் ஜானகி வித்தியாசமாகப் பாடியிருக்கிறார் என்று நினைத்திருப்பேன். என்ன மாதிரியான குரல்!

எனக்கு அமலாவைப் பிடிக்கும் என்பது அமலாவைத் தவிர எல்லாருக்கும் தெரியும் இல்லையா! அதுபோல் பல இளைஞிகளுக்குப் பிடித்த கார்த்திக்கை என் மனைவிக்குப் பிடிக்கும். நான் தீவிர எஸ்பிபி வெறியன். என் மனைவி அவருக்குப் பிடித்தவையென்று தனியாக ஒரு பட்டியல் வைத்திருப்பார். இருவருக்கும் பிடித்ததாக அமையும் பாடல்கள் என்று தனியாக ஒரு பட்டியல் உண்டு. அதிலொன்று உன்னை நெனச்சேன் பாட்டுப் படிச்சேன் படத்தில் வரும் ‘என்னைத் தொட்டு அள்ளிக்கொண்ட மன்னன்..’ பாடல்.

மரத்தடியில் இந்தப் பாடலைப் பற்றிப் பேசியிருக்கிறோம். இதில் வரும் 'கன்னல்.. கன்னல் மொழி நீ பாடு குயிலே' வரியின் கன்னலின் அர்த்தத்தைக் கேட்டு Hari Krishnan (ஹரியண்ணா) அவர்களைத் தொந்தரவு செய்திருக்கிறேன்.

பாஸ்டனிலிருந்தபோது பக்கத்துவீட்டில் ஓய்வு பெற்ற வயதான அமெரிக்க வெள்ளைக்காரத் தம்பதிகள் - மேரியனும் டானல்டும். என் குடும்பத்திற்கு மிகவும் நெருக்கமானவர்கள். மேரியனுக்கு என் மனைவியின் சமையலில் கொள்ளை பிரியம். தினமுமே கிட்டத்தட்ட வந்து கண்ணில் நீர்வர சப்புக்கொட்டிக்கொண்டு சாப்பிடுவார். இத்தனைக்கும் வீட்டுச் சமையலில் மிதமாகத்தான் காரம் இருக்கும். ஒரு நாள் அவரை அழைத்துக்கொண்டு வெளியில் இந்திய உணவகத்துக்குச் சென்று இரவு உணவு சாப்பிடலாம் என்று Chelmsfordலிருக்கும் Madas Grill-க்குக் கூட்டிச் சென்றோம். எங்களது ஹோண்டா ஆடிஸி வேனில் கிட்டத்தட்ட ஒரு மணிநேர பிரயாணம். அவர் பின்னிருக்கையில் நடுவில் அமர்ந்துகொள்ள இருபக்கமும் எங்கள் குழந்தைகள். நல்ல உயரமானவர். எனது ரியர்வ்யூவில் பார்த்தால் அவர் தலைமட்டும் சில்லவுட்டாகத் தெரியும். ரொம்பவும் ரசித்துச் சாப்பிட்டார். திரும்ப வீட்டுக்கு வரும்போது வழக்கம்போல எங்களது ஆஸ்தான இளையராஜா பாடல்களை ஒலிக்கவிட்டேன். நாலைந்து பாடல்கள் முடிந்ததும் ‘என்னைத்தொட்டு அள்ளிக்கொண்ட’ ஆரம்பித்தது. மனைவிக்கும் எனக்கும் குஷி. ஆனந்தமாகக் கேட்டுக்கொண்டே ஓட்டினேன். அந்தப் பாடலில் எல்லாமே துள்ளல்கள்தான். கார்த்திக், மோனிஷா ஒரு பக்கம் துள்ளிக்கொண்டிருக்க, பாலுவும் ஸ்வர்ணலதாவும் குரலில் தாவித்தாவி அலைபாய, இசைஞானியின் தாளக்கட்டு சீராகத் துள்ளிக்கொண்டேயிருக்கும்.

எதேச்சையாக ரியர்வ்யூ கண்ணாடியில் பார்க்க, பாடலின் துரித தாளத்திற்கேற்ப மேரியனின் தலை இடமும் வலமுமாகச் சீராக ஆடிக்கொண்டிருந்தது நிழலாகத் தெரிந்தது!

இன்று யூட்யூபில் வேறு ஒரு பாடலைத் தேடிக்கொண்டிருந்தபோது இந்த வீடியோ கண்ணில் பட்டது.

ஸ்வர்ணலதா போவோமா-வை ஆரம்பித்தபோது என் முதன்முதல் BPL ஸ்டேரியோ காஸட் ரெகார்டரும், என்னைத்தொட்டு பாடலும், இரவில், காரின் பின்னிருக்கையில் அழகாகத் தாளத்திற்கு நிழலுருவமாக ஆடிக்கொண்டிருந்த மேரியனின் தலையும் நினைவுக்கு வந்தன!

அதோடு அப்பாடலில் வரும் மோனிஷாவும், பாடிய ஸ்வர்ணலதா ஆகிய இரண்டு தேவதைகளும் நம்மிடையே இல்லை என்பதும்!

***

குண்டூசி விற்பவர்களும், புண்ணாக்கு விற்பவர்களும்!

2017-10-07T04:41:00.003+04:00

புகழ்பெற்ற ஒருவர் புலாவ் சாப்பிட்டு ஏப்பம் விட்டாலே அவரைப் புலவர் என்று பட்டம் கொடுத்து அழைக்கும் தமிழ்ச் சமூகச் சூழலில் 'பிரம்மாண்ட' இயக்குநர் ஷங்கர் எழுத்தாளர் ஷங்கர் ஆனதில் வியப்பேயில்லை.

இதற்குப் போய் சாரு இவ்வளவு பெரிய கட்டுரை எழுதவேண்டுமா என்றால் எழுதவேண்டும்தான். போகிறவன் வருகிறவன், குண்டூசி விக்கிறவன், புண்ணாக்கு விக்கிறவனெல்லாம் கவிஞர் என்று தன்னை அழைத்துக்கொள்வதையும், பாரதியையும் தன்னையும் ஒரே தராசில் நிறுத்தி புலவர் என்று கூசாமல் அடைமொழி போட்டுக்கொள்பவர்களையும், எவ்வளவு பெரிய எழுத்தாளர்களெல்லாம் இருக்க தன்னை எழுத்தாளர் என்று ஒருவர் அழைப்பதை அனுமதிப்பவர்களையும் எவ்வளவு நாள்தான் சகித்துக்கொண்டு அறச்சீற்றம் கொள்ளாமல் ஒருவன் வாழ முடியும்!

http://charuonline.com/blog/?p=6322

வற்றாயிருப்பு !

2017-10-06T08:17:00.004+04:00

இணையத்தில், குறிப்பாக மரத்தடியில், எழுதத் துவங்கிய நாள் முதல், பெரும்பாலான கட்டுரைகளில் வற்றாயிருப்பும் எனது பால்ய கால நினைவுகளும் இடம்பெறாமல் இருந்ததேயில்லை. படிப்பவர்களுக்குச் சலிக்கச் சலிக்க ஆயாசமளிக்குமளவிற்கு ஊரைப்பற்றி எழுதியாகிவிட்டது. வாசிப்பதற்காக எழுதியவையல்ல அக்கட்டுரைகள். நினைவுகள் நினைவிலிருக்கும்போதே எழுதிவைத்துவிட்டால் முதுமையில் நினைவுகள் தவறும்போது நினைவூட்டிக்கொள்ள அவ்வெழுத்துகள் பயன்படுமே என்ற சுயநலத்தில்தான் - ஒருவித சுய-பால்ய-சரிதை!

அந்த வற்றாயிருப்பைக் கடைசியாகப் பார்த்து இருபது, இருபத்தைந்து வருடங்களுக்கு மேலிருக்கும். ஒவ்வொரு முறை விடுமுறையில் வரும்போது ஊருக்குச் செல்ல வாய்ப்பிருந்தும், மனதில் இருக்கும் 70-கள், 80-களின் வற்றாயிருப்பு பிம்பம் கலைந்துவிடும் என்ற அச்சத்திலேயே போகத் தயங்கிக்கொண்டிருந்தேன். அதைவிடமுக்கிய காரணம், பரம்பரை பரம்பரையாக இருந்த கூரைவீடு காரைவீடாக பரிமாணம் எடுத்து குறுகிய காலத்திலேயே விற்கப்பட நேர்ந்ததால், பிறந்து, வளர்ந்து, ஓடியாடிய வீட்டில் வேறு யாரோ அடையாளம் தெரியாத நபர்கள் இருப்பதைக் காணும் மனோதிடம் இல்லாததாலும்தான்.

சமீப காலமாக Beema Rao Kannan அண்ணாவின் தயவில் வற்றாயிருப்பு நிகழ்வுகளை அறிந்துகொள்ளவும், நினைவுகளை மீட்டுக்கொள்வும் முடிகிறது. அண்ணனுக்கு மனமார்ந்த நன்றி.

இம்மாதிரி கோவில், குளங்கள், நிகழ்வுகள் குறித்த செய்திகளையும், படங்களையும் பார்த்து மகிழ்வதில் தயக்கம் இல்லை. ஏனெனில் - ஒரு கிராமம் காலவோட்டத்தில் பரந்து, பெருத்து, ஆட்கள் அதிகமாகி வசதிகள் பெருகி, பெரிய கிராமமாகவும், பிறகு டவுனாகவும், பிறகு சிறு, குறு நகரமாகவும், பெருநகரமாகவும் மாறினாலும் கோவில்கள் எவ்வளவு நவீனப்படுத்தப்பட்டாலும் மாறாதிருப்பது.. கர்ப்பக்கிரகத்தில் இருக்கும் கடவுள் சிலைகள்!

கிட்டத்தட்ட 35-40 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு சிறுவனாக இருந்தபோது பார்த்த அதே முத்தாலம்மன் எவ்வித மாறுதலுமின்றி அதேபோல் அப்படியே காட்சி தருகிறார். பெருமாள் கோவிலும், விசாலாட்சி கோவிலும், சிவன் கோவிலும், ஹனுமான் கோவிலும், கிழவன் கோவிலும், காட்டழகர் கோவிலும், சதுரகிரி சுந்தரமகாலிங்கம் கோவிலும், அம்மச்சாரம்மன் கோவிலும், வெள்ளைப் பிள்ளையார் கோவிலும் அப்படியேதான் இருக்கிறார்கள்.

இக்கடவுளர்தான் எவ்வளவு காலம் கடந்தாலும் மாறாத நிஜங்களாகவும், மனதில் படிந்திருக்கும் கலையாத பிம்பங்களாகவும் நிலைத்திருக்கிறார்கள்! காலங்கள் மாறினாலும், மனிதர்கள் மாறினாலும், இடங்களும், பொருட்களும் மாறினாலும், ஓரளவு மாறாதிருப்பது இத்தோற்றங்கள்தான்!

நலம் தருவாய் என் தாயே மீனாட்சி!

2017-10-03T06:44:00.003+04:00

மீனாட்சியம்மன் கோவிலைச் சுற்றிப் போக்குவரத்தைத் தடைசெய்தது இருப்பதிலேயே ஆகச்சிறந்த நடவடிக்கை. 24 மணிநேரமும் காதைச் செவிடாக்கும் வாகனங்களின் இரைச்சல் நின்று அந்த அற்புதக் கோவிலிலிருந்து எழும் மந்திரங்கள், பக்தர்களின் குரல்கள் கோவிலைச் சுற்றியுள்ள மரங்களின் பறவைகளின் இடைவிடாத ஒலிகள் என்று அந்த இடமே பிரமாதமாக மாறிவிட்டது. இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பு சென்றிருந்தபோது உள்ளே படுசுத்தமாகப் பராமரிக்கப்படுவதைப் பார்த்து வியந்தேன்.

ஒரு வரலாற்றுச் சின்னத்தை, வழிபாட்டுத்தலத்தை எப்படி வைத்திருக்கவேண்டும் என்பதற்கு மதுரை மீனாட்சியம்மன் கோவில் உதாரணம். ஆனால் அதை இந்தக் கோவிலோடு நிறுத்திவிடாமல், தமிழகத்தின் ஒவ்வொரு கோவிலுக்கும் விரிவாக்கினால் நலம்.

இதைவிட முக்கியமான நடவடிக்கை, கடவுள் தரிசனத்திற்குக் கட்டணம் வாங்குவதை ஒழிப்பது. அதோடு மீனாட்சி கோவில் உள்ளிட்ட பெரிய கோவில்களில் அர்ச்சகர்கள் பணம் பிடுங்கும் இயந்திரங்களாக இருப்பதையும் ஒழிப்பது. அவர்களுக்கு உரிய சம்பளத்தை (ஒரு நடுத்தர வாழ்வு நடத்தும் அளவிற்கு) உயர்த்தி, பணத்திற்குக் கையேந்தும் நிலையில் அவர்களைத் தள்ளாமல் வைத்திருப்பதும் அவசியம். இறை ஊழியம் ஓர் அற்புதப் பணி. அதைச் செய்வோர்கள் பணக்கஷ்டம் இல்லாதிருப்பதும் அவசியம். இறைவன் முன்பு பணம் படைத்தவனுக்கு ஒருவித செளகரியமும், பணமில்லாதவரைத் தள்ளிவைக்கும் கலாசாரமும் ஒழிக்கப்படவேண்டும்.

இது ஒரு துவக்கமே. செல்லவேண்டியதும், செய்யவேண்டியதும் நிறைய உள்ளன. இக்கோவிலைச் சுத்தமாக வைத்திருக்கத் தேவையான நடவடிக்கைகள் எடுத்தவர்களையும், சுத்தத்தைத் தொடர்ந்து பேணுபவர்களையும் மனதாரப் பாராட்டுகிறேன்!

செய்தி:

மதுரை : இந்தியாவிலேயே சிறந்த கோயிலுக்கான மத்திய அரசின் விருதை மதுரை மீனாட்சியம்மன் கோயில் தட்டி வந்துள்ளது. மத்திய அரசின் தூய்மை பாரத இயக்க திட்டத்தின் கீழ் தூய்மையான புனித வழிபாட்டுத் தலங்களை உருவாக்கும் முயற்சி நடைபெற்று வருகிறது. இதில் முதற்கட்டமாக இந்தியா முழுவதும் 10 கோயில்கள் தேர்வு செய்யப்பட்டு, மேம்பாட்டு பணிகள் நடைபெற்று வருகின்றன. இந்தப் பட்டியலில் மதுரை மீனாட்சி அம்மன் கோவிலும் இடம்பிடித்திருந்தது. இதன்படி மீனாட்சி அம்மன் கோவிலை தூய்மையான கோயிலாக மேம்படுத்துவதற்காக மதுரை மாநகராட்சியுடன், பாரத் பெட்ரோலியம் கார்ப்பரேசன் நிறுவனம் இணைந்து ரூ.11.65 கோடி செலவில் தூய்மை மேம்பாட்டு பணிகள் செய்யப்பட்டன.

Groin Swelling

2017-10-02T23:19:00.002+04:00

Groin Swelling என்றொரு பிரச்சினை சிலருக்கு வரும். எனக்கு மிகச் சிறு வயதில் வந்திருக்கிறது. நன்றாக வலிக்கும். அதற்கு 'நெறி கட்டியிருக்கு' என்று பாட்டி சொல்வார்கள். இரண்டொரு நாளில் சுண்ணாம்பு, வெந்நீர் போன்ற சிசுருஷைகளில் சரியாகிவிடும். ஆனால் நிரந்தரமாக நெறிகட்டியிருப்பதால் வலியில் அவதிப்பட்டு வெறிபிடித்து இருக்கும் சில ஆசாமிகள் தமிழ் ஊடகங்களில் உலவுகிறார்கள். அவர்களுக்கு 'நெறியாளர்கள்' என்று பெயர். கேள்வி கேட்கிறோம் என்ற பெயரில் நக்கல், நையாண்டி, அவமரியாதை செய்தல், அவமானப்படுத்துதல், வேண்டுமென்றே புண்படுத்தும் விதமாகக் கேள்விகேட்டு பேட்டியெடுக்கப்படுபவர்களைத் தூண்டிவிட்டு அவர்கள் சினங்கொண்டு கொந்தளித்து எதையாவது சொல்ல மாட்டார்களா, செய்யமாட்டார்களா, அதை வைத்து மறுபடியும் மறுபடியும் பரபரப்புச் செய்தி வெளியிட்டு தமது சானலின் டிஆர்பி ரேட்டிங்கை உயர்த்தலாமா என்பது ஒன்றுதான் இந்த 'நெறியாளர்களின்' தலையாய நோக்கம். இதில் தர்மத்திற்கோ, நேர்மைக்கோ, பண்புக்கோ இடமில்லை.

நான்கைந்து பேரைச் சேர்த்துவைத்துக்கொண்டு ஒரே சமயத்தில் எல்லோரும் உச்சஸ்தாயியில் கத்தும் இந்த நெறியாளர்களின் நிகழ்ச்சிகள் எல்லாமே தொட்டியில் எச்சில் இலைகளுக்குச் சண்டைபோடும் தெருநாய்களின் ஓலத்தை நினைவூட்டி அருவெறுப்பிலாழ்த்துகிறது!

2017-இல் பருவ மழையும் தமிழக அரசின் அதிரடி நடவடிக்கைகளும்!

2017-10-02T09:40:00.002+04:00

தமிழகத்தின் 32 மாவட்டங்களில் 1996-க்குப் பிறகு இந்த வருடந்தான் ஜூன் - செப் காலப் பருவமழை வழக்கத்தைவிட 30% க்கு மேல் பெய்திருக்கிறது. நகரங்களில் மழையளவு 15% மேல் பெய்திருக்கிறது.

தமிழக அரசு சுதந்திரம் பெற்றதிலிருந்து இதுவரை எந்த அரசும் செய்யாத வகையில் நீர் மேலாண்மை தொடர்பான நடவடிக்கைகளைத் துரித கதியில் முடுக்கிவிட்டிருக்கிறது. 25000 கோடி நிதி ஒதுக்கப்பட்டு மாநிலத்திலிருக்கும் பல்லாயிரக்கணக்கான நீராதாரங்களை போர்க்கால அடிப்படையில் தூர்வாரி சீரமைத்து, வாய்க்கால்களையும், மற்ற நீர் செல்லும் வழிகளையும், ஜாதி, மதம், கட்சி என் எந்தப் பாகுபாடுமின்றி, ஓட்டுக்காக யார் காலையும் நக்காமல், அரசு இயந்திரங்களை முடுக்கி ஆக்கிரமிப்புகளை கடந்த ஆறுமாத காலமாக அகற்றி வருகிறது. இன்னும் இரண்டு மாதங்களில் மொத்த ஆக்கிரமிப்புகளும் அகற்றப்பட்டு நீர்வழித்தடங்கள் சீராகி, பெய்யும் மழையில் ஒரு துளிகூட வீணாகமல் சேமிக்கப்படும்.

தனது வீட்டையும், கார்களையும், நிலங்களையும் விற்றுச் சொந்தக்காசில் இதுவரை தமிழக விவசாயிகளுக்காக இதுவரை தில்லியில் பலவிதங்களில் போராட்டம் நடத்திய அய்யாக்கண்ண்ணு, மழை நிறையப் பெய்திருப்பதால் இனிமேல் விவசாயம் தழைக்கும் என்பதால் போராட்டங்களை விலக்கிக்கொண்டு, கைவிட்டு, தமிழகம் திரும்பி வயற்காட்டிற்கு நேரடியாகச் சென்றார்.

தேவையில்லாத ஓட்டு பெறுவதற்காகத் தொடங்கப்பட்ட இலவசத் திட்டங்களை ரத்து செய்து அந்த நிதி இனிமேல் மாநிலக் கட்டமைப்புகளுக்காகச் செலவழிக்கபடும் என்ற அறிவிப்பு நாளை காந்தி ஜெயந்தியன்று வெளியிடுகிறது தமிழக அரசு.

தமிழகத்தில் இருக்கும் அனைத்து மணல் குவாரிகளும், கற் குவாரிகளும் மூடப்பட்டு, மணல் அள்ளும், கல்லுடைக்கும் அனைத்து ஒப்பந்தங்களும் இரத்து செய்யப்படுகிறது. ஆற்று மணலை கையால் அள்ளினாலும் உடனடி சிறை என்ற சட்டம் சட்டமன்றத்தில் ஏகமனதாக நிறைவேற்றப்பட உள்ளது. யாரேனும் எங்கேனும் மணல் கடத்துவதாகத் தெரியவந்தால் பொதுமக்கள் உடனடியாக 109 என்ற எண்ணுக்கு அழைத்துத் தெரிவித்தால் போதும். 108 ஆம்புலன்ஸ் போலவே 109 என்ற அவசர அழைப்பு எண் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டு ஒவ்வொரு மாவட்டத்திலும் 50 கமாண்டோக்களடங்கிய அதிரடிப்படை நிறுவப்பட்டு 25 ஹெலிகாப்டர்கள் நிறுத்தப்படும். 109 அழைப்புகளுக்கு இந்த அதிரடிப்படை உடனடியாக களத்திலிறங்கி மணலைக் கடத்துபவர்களைக் கண்டதும் சுட அதிகாரம் வழங்கப்பட்டு இருக்கிறது.

இதேபோல் 110 எண்ணுக்கு அழைத்தால் மரம் வெட்டுபவர்களையும், கடத்துபவர்களையும் கண்டதும் சுடும் அதிகாரத்துடனான காடு பாதுகாப்புப் படை நிறுவப்பட்டிருக்கிறது. மொத்தம் 10000 அதி உயர் நுட்ப ட்ரோன்களை தமிழகம் அமெரிக்காவிடமிருந்து வாங்க ஒப்பந்தம் போட்டிருக்கிறது. இந்த ட் ரோன்களைத்தான் அமெரிக்கா ஆஃப்கானிஸ்தானில் தீவிரவாதிகளை வேட்டையாட உபயோகிக்கிறது. இந்த ட்ரோன்களில் லேசர் வழிகாட்டும் சிறு ரக ஏவுகணைகளும் இயந்திரத் துப்பாக்கிகளும் பொருத்தப்பட்டுள்ளன. மரம் கடத்தும் எவரும் கேள்விகேட்காமல் போட்டுத்தள்ள இந்த அமைப்பு உதவும்.

இயற்கை வளங்களை முழுவதும் பாதுகாத்து வருங்கால சந்ததிகள் தழைப்பதே ஆட்சியாளர்களின் ஒரே குறிக்கோள் என்பதை முதல்வர் தெரிவித்தார். இதை தமிழகத்தின் அனைத்து ஊடகங்களும் ஒருமனதாகப் பாராட்டியுள்ளனர். யாரும் இது மோடியின் சதி என்று திட்டவில்லை.

அனைத்து நடுநிலை வகிப்பவர்களும் பாராட்டும் விதமாக, 'கடவுள் இல்லை, கடவுளைக் கும்பிடுகிறவன் காட்டு மிராண்டி' என்ற வாசகங்கள் பொறிக்கப்பட்ட ஆளுயர பெரியார் சிலைகளை தமிழகத்தின் ஒவ்வொரு வழிபாட்டுத் தலங்கள் முன்னும் நிறுவ அரசு உத்தரவிட்டிருக்கிறது. எம்மதமும் சம்மதம் என்ற கோட்பாட்டின்படி இந்த உத்தரவு பிறப்பிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இதற்கான செலவை அந்தந்த மத அமைப்புகள் எவ்வளவு கோவில்கள், சர்ச்சுகள், மசூதிகள் இருக்கின்றனவோ அதற்குத் தகுந்தாற்போல் கணக்கிட்டுப் பங்கிட்டுக்கொள்ள இசைந்திருக்கிறார்கள். 'இவ்வளவு நாள் ஸ்ரீரங்கம் கோவில் முன்பு மட்டும் பெரியார் சிலை வைத்து இந்துக்களை மரியாதை செய்த அரசு, இப்போது சிறுபான்மையினர் மீதும் அதே கரிசனத்தைக் காட்டுவது, தாமதமான முடிவு என்றாலும், வரவேற்கிறோம்' என்று ராமுடன் சேர்ந்து நின்று ரஹீமும் ராபர்ட்டும் கூட்டறிக்கை விட்டிருக்கிறார்கள். 'இச்சிலைகளை ஈமாமும், பாதிரியாரும், பூசாரியும் மட்டும்தான் திறந்து வைக்கவேண்டும். நாங்கள் காசு போட்டிருப்பதால். இதிலும் புகழை மட்டும் எடுத்துக்கொள் திகவினர் முனையக்கூடாது' என்று மூவரும் அன்புக் கட்டளை விடுத்திருக்கின்றனர். 'வேண்டுமானால் பறவை எச்சத்தையும், நாய்கள் பெய்யும் மூத்திரத்தையும், மனிதர்கள் துப்பி, மூக்கு சீந்தி வைத்திருப்பதையும், துடைத்துச் சுத்தம் பண்ணும் அரிய பணியை திகவினருக்கு விட்டுக்கொடுக்கத் தயார்' என்றும் பெருந்தன்மையுடன் அவர்கள் அறிவித்தனர். இதைக்கேட்ட தலைவர் வீரமணி ஆனந்தக் கண்ணீருடன் மூவருக்கும் சால்வை போர்த்திப் பாராட்டி கழகத் தோழர்களுக்கு ப்ரஷ், சோப், வாளித் தண்ணீரை இலவசமாக வழங்க தீவுத் திடலில் மாபெரும் கூட்டம் ஒன்றை நடத்தும் அறிவிப்பை வெளியிட்டார். 'என் துண்டால் சிலையைத் துடைத்து இப்பணியைத் துவக்கிவைப்பேன்' என்று முழங்கினார்.

***

முதல் பத்தி மட்டும் உண்மை. மற்ற பத்திகள் உண்மையாகும் காலம் வெகுதொலைவில் இல்லை!

The Shitty Bank!

2017-09-29T06:22:00.006+04:00

சுற்றலில் விடுவது என்பதை கொஞ்சகாலமாக ஸிட்டி வங்கியிடம் அனுபவித்துக்கொண்டிருக்கிறேன். அந்த வங்கியில் நான் கணக்கு துவங்கியது 90களில் பங்களூரில் இருந்த காலகட்டத்தில். புலம்பெயர்ந்ததும் அதை வெளிநாட்டுவாழ் இந்தியர் கணக்காக மாற்றிக்கொண்டு தொடர்ந்து பயன்படுத்திக்கொண்டிருக்கிறேன். கிட்டத்தட்ட 20 ஆண்டுகள். பாஸ்டனிலிருந்து கலிஃபோர்னியாவுக்கு இடம்பெயர்ந்து முதலில் ஒரு அபார்ட்மெண்ட்டில் குடியிருந்தோம். எனது வங்கிக்கணக்கு விவரங்களில் முகவரியை மாற்றி அதற்குரித்தான சான்றிதழ்களையும் (கலிஃபோர்னியா ஓட்டுநர் உரிமம்) கொடுத்து முடித்தாகிவிட்டது.

சென்ற வருடம் உள்ளூரிலேயே இன்னொரு வாடகை வீட்டுக்குக் குடிபெயர்ந்தோம். கடமையே கண்ணாயிரமாக ஸிட்டி இணையத்துக்குச் சென்று எனது முகவரியை மாற்றினேன். அப்போது ஆரம்பித்தது சனி. RBI யின் KYC விதிகளின்படி எனது புதிய முகவரிக்கான ஆதாரங்களைச் சமர்ப்பிக்கவேண்டும் என்று ஸிட்டியிடமிருந்து கடிதம், மின்னஞ்சல் வந்தது. அவ்வளவுதானே என்று தோன்றலாம். பிரச்சினை என்னவென்றால் அவர்கள் கேட்ட ஆதாரங்களில் ஒன்றைக்கூட என்னால் சமர்ப்பிக்கமுடியாது என்பது. நானும் விளக்கம் சொல்லிக் கெஞ்சிக் கதறிக் கூத்தாடிப் பார்த்துவிட்டேன் (ஒற்றெழுத்துகளைச் சரியாகப் போட்டிருக்கிறேனா?). கடைசியாக உங்கள் கணக்கை முடக்கிவைத்திருக்கிறோம் என்று நேற்றுக் கடிதம் அனுப்பியிருக்கிறார்கள்.

ஃபோன் செய்தேன். ஒரு அம்மணி எடுத்தார்கள்.

‘நீங்கள்தான் நீங்கள் என்பதற்குச் சில கேள்விகளைக் கேட்போம்’

‘சரி’

‘உங்கள் பிறந்த தேதி’

உண்மையான தேதியைச் சொல்வதா, ‘பள்ளியில் கொடுத்த தேதி’யைச் சொல்வதா என்று வினாடி நேரக் குழப்பம். பள்ளித் தேதியைச் சொன்னேன்.

‘கடைசியாக நீங்கள் உங்கள் வங்கிக்கணக்கில் செய்த இரண்டு பரிவர்த்தனைகளைக் குறிப்பிடுங்கள்?’

யோசித்து ‘ஆமஸானில் முண்டா பனியன் வாங்கியதற்கு இரண்டாயிரம் ரூபாய். எல் ஐ சிக்கு அனுப்பியது அறுநூற்று நாற்பத்தேழு ரூபாய்’

‘உங்களை நீங்கள்தான் என்று நிரூபித்தமைக்கு நன்றி. ஹவ் கேன் ஐ ஹெல்ப் யூ?’

‘மேம்’ என்று ஆரம்பித்து நான் கொடுத்த விளக்கத்தின் சாரம் இது.

1. கலிஃபோர்னியா ஓட்டுநர் உரிமத்தில் முதன்முறை எடுத்த முகவரி பதிவாகியிருக்கும். உரிமத்தின் காலம் முடிவடையுமுன் முகவரியை மாற்றினால் அவர்களது இணையத்தில் மாற்றலாம். ஆனால் புதிய முகவரியுடன் உரிமத்தை அவர்கள் வழங்குவதில்லை. எனது உரிமம் 2019 வரை செல்லுபடியாகும். அதற்குமுன் அதை புதுப்பிக்க முடியாது. பழைய முகவரியுடன்தான் உபயோகிக்கவேண்டும். உரிமத்தைப் புதுப்பிக்கும்போதுதான் அப்போதைய முகவரியுடன் புதிய உரிமத்தை வழங்குவார்கள்.
2. அமெரிக்க பாஸ்போர்ட்டில் முகவரியை அச்சிடும் வழக்கம் இல்லை.
3. எனக்கு ஆதார் அட்டை, வாக்காளர் அட்டை, இந்திய ஓட்டுநர் உரிமம் கிடையாது.
4. இது தவிர எனது புதிய முகவரியுடன் வாகனப் பதிவுச் சான்றிதழ், வங்கிக்கணக்கு, மின்சாரக்கணக்கு, வீட்டு வாடகை ஒப்பந்தம், எனது வருமானவரிப் படிவம், சம்பள ரசீது, எனது முதலாளியின் கடிதம், நூலக உறுப்பினர் அட்டை என்று மற்ற ஆவணங்கள் இருக்கின்றன. பாஸ்டன் வீட்டுப் பத்திரமும், அதன் சொத்துவரி ரசீதும் இருக்கின்றன.

"இவற்றைத் தவிர வீடு மாற்றிய கலிஃபோர்னிய வாசியால் வேறு ஒன்றையும் கொடுக்க இயலாது. இது உங்களுக்குப் புரியாவிட்டால் உங்களது மேலதிகாரியிடம் கொடுங்கள். நான் பேசுகிறேன்.”

சற்று மெளனத்திற்குப் பின் ஒரு நபர் வந்தார். நான் ‘தோழர்’ என்று துவங்கி மறுபடியும் 1 லிருந்து 4 வரை ஒப்பித்தேன்.

‘ஸார். இட்ஸ் நத்திங் டு டு வித் அஸ். ஆஸ் பெர் ஆர்பிஐ ரெகுலேஷன்ஸ்…’ என்று அவர் மறுபடியும் மேம் சொன்னதை ஒப்பித்தார்.

எனக்கு திடீர் ஐடியா வந்தது.

‘ஒண்ணு பண்றேன். மறுபடி முகவரியை எனது முந்தைய கலிஃபோர்னியா முகவரிக்கே மாத்திர்ரேன். அதே முகவரியோட என்னோட ஓட்டுநர் உரிமம் இருக்கறதால பிரச்சினை இல்லை - இல்லியா?’

‘ஸாரி சார். முதலில் இப்போது இருக்கும் முகவரியை நிரூபித்துவிட்டுத்தான் நீங்கள் எதையும் மாற்றமுடியும்’

"எனக்கு டிடிவி தினகரனைத் தெரியும்”

‘ஸாரி சார். எங்களுக்கு அவரைத் தெரியாது”

‘அடேய். நீ கேட்கும் ஓட்டுநர் உரிமம் வழங்கும் அதே போக்குவரத்துத்துறைதான் வாகனப் பதிவுச் சான்றிதழ்களையும் வழங்குகிறது. ஆனால் உங்களுக்கு பெட்ரூமாக்ஸ் லைட்டேதான் வேண்டுமா?'

‘ஸாரி சார். அம்மாவின் ஆணைக்கிணங்க… ஸாரி… RBI ஆணைக்கிணங்க ஸிட்டி ஏற்றுக்கொள்ளாது’

எனக்கு வந்த கோபத்தில் 'ஒரு இருபது வருட வாடிக்கையாளரை இப்படித்தான் படுத்துவீர்களா? உங்கள் சகவாசமே வேண்டாம். நான் வேறு வங்கியைத் தேடிக்கொள்கிறேன். உடனடியாகக் கணக்கை முடித்து டிமாண்ட் டிராப்டை அனுப்பவும்’ என்று கத்தினேன்.

‘சார். உங்கள் கணக்கில் மினிமம் பேலன்சுக்குக் கொஞ்சம் குறைகிறது. அதற்கு மாசம் ரூ.400 ஃபைன் போடுவோம். நீங்கள் நீண்டகால வாடிக்கையாளர் என்பதால் அதை வைவ் செய்திருக்கிறோம்’.

‘சரி இருப்பதை அனுப்பித் தொலைங்களப்பா’

‘அதை அனுப்புவதற்கு உங்கள் முகவரி ஆதாரம் வேண்டும்’

அடப்போங்கய்யா!

***

மெய் நிகர்சனம்!

2016-09-07T23:13:00.000+04:00

மெய்நிகர்சனம் என்றால் தலையைப் பிய்த்துக்கொள்ளவேண்டாம். Virtual Reality!. உண்மைபோல் தோன்றும் பொய்த்தோற்றம். மெய்நிகர் காட்சி. தரிசனம். ரொம்பவும் நீட்டவேண்டாம் என்று மெய்நிகர்சனம் என்று சுருக்கியிருக்கிறேன்!

காதில் செருகித் திருகினால் கண்களைச் சொருகவைக்கும் கோழி இறகுபோல் அதை அணுகலாம்.

‘சினிமா என்றால் நெசம் போல பொய் சொல்றது’ என்று சுஜாதா ஒருமுறை குறிப்பிட்டிருக்கிறார். ஒலிவாங்கி ஒலிப்பெருக்கி போன்ற உபகரணங்களின்றி, நிஜ மனிதர்கள் கதாபாத்திரங்களை வரித்துக்கொண்டு, நிஜமான குரலில் ஒரு கதையை உரையாடல் மூலமாக நகர்த்திச்சென்று அபிநயங்களுடனும், நிஜமான வாத்தியக்காரர்களின் இசையுடனும் மொத்த அரங்கமும் கேட்கும்படியாகச் சொன்ன நாடகங்கள் அபரிமித பரிணாம வளர்ச்சியடைந்து சினிமா என்ற நிழல்பிரதிகளாக சுருள்களில் அடைக்கப்பட்டு இப்போது டிஜிட்டலில் வெள்ளித்திரையிலும் சின்னத்திரையிலும் தொடுதிரைப் பலகையிலும் கைப்பேசியிலும் உலகெங்கும் காணக்கிடைத்ததுபோல, தகவல் தொழில்நுட்பத்துறையும் படுவேகத்தில் அசுரத்தனமாக வளர்ந்துகொண்டிருக்கிறது. அறுபது, எழுபதுகளில் ஒரு பத்திருபது எம்பி அளவிற்கு தகவல் சேகரித்து வைக்கவே பங்களா அளவிற்கு வன்தட்டு வைத்திருந்தார்கள். இந்தப் படத்திலிருப்பது வெறும் ஐந்தே எம்பி அளவிலான வன்தட்டு. இப்போது இதைவிட ஒரு இலட்சம் மடங்கு இடம் இருக்கும் வன்தட்டு கட்டைவிரல் நகமளவிற்கு வந்துவிட்டது.

வன்தட்டு எல்லாம் தகவல்தொழில்நுட்பத்துறையைப் பொருத்தவரை பால்வாடி வயது சமாசாரம். இத்துறையின் விஸ்வரூப வளர்ச்சியைக் குறிப்பிடுவதற்காக ஓர் ஒப்பீடு அவ்வளவே!

சம்பவம் - 1

எண்பதுகளின் இறுதியில் மதுரை செளராஷ்ட்ரா கல்லூரியில் படித்தேன். வசித்தது சுப்பிரமணியபுரத்தில். திருப்பரங்குன்றம் சாலை வழியாகத் தினமும் பைசா நகரத்துக்கோபுரம்போல சாய்ந்துவரும் நிற்காத பாண்டியன் போக்குவரத்துக் கழகப் பேருந்துகளில் ஒன்றில் எப்படியாவது ஓடிப்போய் ஒட்டிக்கொண்டு செல்வது வழக்கம். மன்னர் திருமலை நாயக்கர் கல்லூரியில் திரும்பி செம்மண் சாலையில் சென்று இறங்கிக்கொண்டு, செம்மண் மலையில் இருந்த கல்லூரிக்கட்டிடத்திற்கு ஏற்றத்தில் நடந்து செல்லவேண்டும். ஒரேயொரு கல்லூரிப் பேருந்து இருந்தது. அதில் பெண்கள் மட்டும் அனுமதி. பொட்டலம் பிரித்து பொரியைக் குளத்திலெறிந்தால் சளசளவென்று குமியும் மீன்கள் போல இருக்கும் அப்பேருந்து வரும்போதெல்லாம். தென்னிந்திய மொழிகளின் சுவடு எதுவுமில்லாது, தார் எழுதி மறைத்தாலும், தர்ணா செய்தாலும், டிம்பிள் கபாடியாவையும், மாதுரி தீட்சித்தையும் பாபி, தேஸாப் படங்களிலெல்லாம் பார்த்துத் தமிழன் தெரிந்துகொண்ட ஓரிரு ஹிந்தி வார்த்தைகளும் இல்லாது, அவர்கள் பேசும் செளராஷ்டிர மொழி புரியாமல் மூன்று வருடங்கள் மகா அவஸ்தை! வகுப்புகள் இல்லாத நேரத்தில் (‘வகுப்புகளில் நாங்கள் இல்லாத நேரத்தில்’ என்று வாசிக்க!) மன்னர் கல்லூரிக்கு எதிரே சாலை வளைவில் ஒரு குட்டிச்சுவர் இருந்தது - அங்கேதான் அமர்ந்திருப்போம். அரட்டை. கல்லூரித்தோழர்களில் ஒருவன் ராம்பிரசாத். இன்னொருவன் முரளி. ராம்பிரசாத் பேசும்போது மொத்த உடல், கண்கள் என்று எல்லாமும் பேசும். படு உணர்ச்சிகரமாக கைகள் கால்களை ஆட்டி எச்சில்தெறிக்க விவரிப்பான். ஒருமுறை தெருக்கோடியில் கடைக்குப்போன சம்பவத்தைத் தொடர்ச்சியாக ஐந்து நிமிடங்கள் உணர்ச்சிகரமாக நிறுத்தாது பேசி முடிக்கவும் நாங்களெல்லாம் மயான அமைதியாக இன்னும் அவன் வர்ணித்த காட்சியிலிருந்து வெளிவராமல் இருக்க முரளி மெதுவாக ‘மச்சி! அப்படியே நான் ஒங்கூட கடைக்கு போய்ட்டு வந்துட்ட ஃபீலிங் இருக்குடா!’ என்றான்.

சம்பவம் - 2

போன வாரம் கென்னி ராபர்ட்டைச் சந்தித்தேன். சமீபத்தில்தான் இந்தியாவுக்குப் போய்விட்டுத் திரும்பியிருந்தார்.கென்னி கலிஃபோர்னியா மாகாணத்தில் சிலிக்கான் வா(வே)லி பகுதியிலுள்ள சிலிக்கான் சில்லு நிறுவனங்கள் ஒன்றின் முதன்மைத் தகவல் தொழில்நுட்ப அதிகாரி. பங்களூருவில் அவர்களுக்கு ஐநூறு பேர் வேலைபார்க்கும் கிளை இருக்கிறது. அடிக்கடி பணியாளர்கள் கூடுதல் சம்பளம், இன்ன பிற காரணங்களுக்காக ராஜினாமா செய்துவிட்டு அடுத்தடுத்த நிறுவனங்களுக்குத் தாவும் பிரச்சினையைப் பற்றிப் பேச்சு வந்தது. அவர்களுக்கும் ப்ரோக்ராமர்களை வேலைக்கெடுக்க வேண்டியிருந்தது. கென்னி பங்களூரு போனார். ஐடிஸி விண்ட்ஸரில் அவருக்கு அறை பதிவாகியிருந்தது.

‘இந்தியர்கள் எல்லாருமே சொல்லி வைத்தாற்போல் அவர்களுடைய ரெஸ்யூம்களில் பொழுதுபோக்குகள் என்று தலைப்பிட்டு பல விஷயங்களை எழுதுகிறார்கள்!” என்று சிரித்தார்.

பங்களூருவுக்குச் சென்ற மதியமே கென்னி நேர்காணல் செய்வதற்காக விண்ணப்பித்த சிலரை வரச்சொல்லியிருந்தார்கள்.ஒரு சந்திப்பு அறையில் கென்னி அமர்ந்திருக்க முதலாவதாக ஒரு இளைஞன் உள்ளே வந்தான். வந்தவன் தன்னை நேர்காணல் செய்யப்போகிறவர் ஒரு வெள்ளைக்காரர் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை. தன்னுடைய விஸிட்டிங் கார்ட் ஒன்றை அவனிடம் நகர்த்த - அவன் வாழ்நாளில் சந்திக்கும் முதல் ஸி லெவல் நபர் கென்னி. உடனடியாக அவனுக்கு வியர்த்துக்கொட்டத் தொடங்கியது. வாய் குழறியது. ரெஸ்யூமை கென்னியிடம் கொடுக்கும்போது அவன் கைகள் நடுங்கியதைக் கென்னி பார்த்தார். அந்தப் பையனின் ரெஸ்யூமை விரைவாகப் பார்த்துவிட்டு ஓரமாக வைத்தார்.

‘ஹலோ ராவி. ஒன்னோட பொழுதுபோக்கு கிரிக்கெட்னு போட்ருக்கியே?’

‘ஆமாம் சார்! ஸ்டேட் லெவல்ல ஆடியிருக்கேன்!’

பெரும்பான்மை அமெரிக்கர்களுக்கு கிரிக்கெட் என்றால் இந்தியர்களுக்கு அமெரிக்க பேஸ்பால் தெரிந்த அளவிற்குத்தான் தெரியும்.

‘எங்கே. எனக்குக் கொஞ்சம் கிரிக்கெட் விளையாட்டைப் பற்றியும், அதன் விதிகளைப் பற்றியும் விளக்க முடியுமா? அந்த வெள்ளைப் பலகையை வரைய உபயோகித்துக் கொள்’

ரவி அந்தக் கேள்வியை எதிர்பார்க்கவில்லை. விளையாடுகிறாரோ என்று தோன்றியது. ஒரு கணம்தான். சட்டென்று எழுந்தான். மார்க்கர் பேனா ஒன்றை எடுத்துக்கொண்டு சுவரில் மாட்டியிருந்த பலகையருகில் சென்றான். கர்சீஃபால் முகத்தை அழுந்தத் துடைத்துக்கொண்டு, லேசாகச் செருமிக்கொண்டு தொடங்கினான். பலகையில் மைதானத்தையும், பிட்ச்சையும், வீரர்கள் நிற்கும் பொசிஷனையும் வரைந்தான்.

கென்னி என்னிடம் ‘அடுத்த அரை மணி நேரத்தில் நான் கிரிக்கெட்டைப் பற்றித் தெரிந்துகொண்டேன். அதன் விதிகள் புரிந்தன. இந்தியாவின் சாதனை வீரர்களைப் பற்றி அறிந்தேன். அதற்குமுன் இந்தியாவில் பயணம் செய்தபோது தெருக்கள், சந்து பொந்துகளிலெல்லாம் சிலர் குச்சிகள், மட்டைகள், மட்டை மாதிரிப் பலகைகள், பலவித பந்துகள் எல்லாம் வைத்துக்கொண்டு பல்வேறு ஆடைகளில், வெவ்வேறு வயதுகளில் ஆடியதெல்லாமே கிரிக்கெட்தான் என்று புரிந்தது. பள்ளி மைதானமொன்றில் ஒரே சமயத்தில் நூறு பேர் பத்து பதினைந்து குழுக்களாக எல்லாத் திசைகளிலும் களேபரமாக விளையாடிக்கொண்டிருந்ததும் கிரிக்கெட்தான் என்று புரிந்தது. இந்தியாவில் கிரிக்கெட் என்பது ஒரு மதம் என்பதும் புரிந்தது’ என்றார். ‘When Ravi explained it to me, I felt as if I was there in the playground’!.

***

மகாபாரதம் எப்படி நமது எல்லாருக்கும் பரிச்சயமோ, புரவிகள் காற்றைக் கிழித்துக்கொண்டு தேரை இழுத்து ஓட, வில்லுடன் அர்ஜுனன், கிருஷ்ணபரமாத்மா என்று மகாபாரதப் போர்க்காட்சி ஓவியங்களையும் கிட்டத்தட்ட நாம் எல்லாரும் ஒருமுறையாவது பார்த்திருப்போம். இம்மாதிரி ஓவியங்களைப் பார்க்கும்போது ஒருகணம் அந்தப் போர்க்களக்காட்சி நம் மனக்கண்ணில் விரியுமல்லவா. புரவிகளின் ஓலங்களும், குளம்பொலிகளுக், வாட்களின் கூர்மையும், ஆயுதங்கள் மோதும் ஓசையும், மரணங்களும், வெற்றிமுழக்கங்களும், இரத்த ஆறும் என்று எத்தனையெத்தனைக் காட்சிகளை அந்த ஒரு மெளன ஓவியம் நம் மனதில் விரித்துக் காட்டுகிறது! மொத்தப் போர்க்களத்தையும் காட்டும் ஒரு Panoramic பிம்பத்தை அந்த ஓவியம் ஏற்படுத்துகிறது. ஒரு பரந்துபட்ட இயற்கைக் காட்சியைக் காட்டும் ஓவியம், ஒரு நிகழ்வின் அற்புத கணத்தைப் பதிவு செய்த புகைப்படங்கள் என்று எத்தனையோ உதாரணங்கள் சொல்லலாம். இவற்றின் ஆதார விளைவு பார்வையாளரை அந்தக் களனிற்குக் கொண்டுசென்று அந்தக் காட்சியை உணரவைப்பது. இது ஒருவகை மெய்நிகர்சனமே!

நமக்கு இரண்டு கண்களில்லாமல் ஒன்று மட்டும் இருந்தால் நாம் காணும் காட்சிகள் எப்படியிருக்கும் என்று யோசித்திருக்கிறீர்களா? நாம் காண்பவை எல்லாம் முப்பரிமாணத்தில். ஒவ்வொரு கண்ணும் தனித்தனியே காண்பது ஒரு பரிமாணத்தையே. இரண்டு பரிமாணங்களை ஒரே காட்சியாக இணைத்து மத்தியஸ்தம் செய்து முப்பரிமாணத்தில் நமக்குக் காட்டும் மந்திரத்தை மூளை செய்கிறது. இதை ஆராய்ச்சிமூலம் 1838-இல் நிரூபித்தவர் சார்ல்ஸ் வீட்ஸோட்ன் (Charles Wheatstone) என்பவர். Stereoscope, depth, immersion, depth of field, field of view போன்ற புகைப்படக்கலை, பார்வை சம்பந்தப்பட்ட சமாச்சாரங்களை நேரம் கிடைக்கும்போது லேசாகப் படித்துவைத்துக்கொள்ளுங்கள். வில்லியம் க்ரூபரினால் (William Gruber) ஸ்டேரியோஸ்கோப் அடிப்படையில் 1939-இல் தயாரிக்கப்பட்டு, காப்புரிமையும் பெறப்பட்ட View-Master Stereoscope மகாபிரபலம். அதைவைத்து மெய்நிகர் சுற்றுலாவெல்லாம் (Virutal Tourism) காட்டினார்கள். பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் தொடங்கி, பிறகு பலப்பல ஆண்டுகள் ஆமை, நத்தை வேகத்தில் மெய்நிகர்சனப் பொருட்கள் பரிணாம வளர்ச்சிபெற்றுவந்தாலும் அது புலிப்பாய்ச்சல் எடுத்தது மின்னணு தொழில் நுட்பமும், கணிணித் தொழில்நுட்பமும் உருவான இருபதாம் நூற்றாண்டில்தான்.

விமானியாக விரும்புபவர்கள் நாலுசக்கர வாகனம்போல ஏறியமர்ந்துகொண்டு, பக்கத்து இருக்கையில் பயிற்சியாளர் ஒரு கையால் மாணவரின் தோளை அணைத்துக்கொண்டு ’ஆங். வண்டியை எடுங்க தம்பி!’ என்று ஆரம்பிப்பதில்லை. பல நிலைகளைக் கடக்கவேண்டும். ஏகமாக அடிப்படை விதிகள், பாதுகாப்பு விதிகள், தட்பவெப்பநிலைக்குத் தகுந்தாற்போல் விமானத்தைக் கையாள்வது என்று நிறைய படித்துப் பரீட்சை எழுதித் தேர்வாகி, விமானம்போன்ற ஒரு ஸிமுலேட்டரில் நிறைய நேரம் செலவழிக்கவேண்டும். அப்புறம்தான் அசல் விமானத்தில் காலையே வைக்க விடுவார்கள். அந்த ஸிமுலேட்டரை முதன்முதலில் உருவாக்கியவர் எட்வர்ட் லிங்க் - 1929 இல். மின்சார மோட்டார்களின் உதவியுடன் பல பாகங்களை இணைத்து, மழை, மேகம், காற்று, காற்றில்லா வெற்றிடம் போன்றவற்றால் விமானத்திற்கு நேரும் அசைவுகளைச் செயற்கையாக உருவாக்கினார் அவர். இயந்திரத்துக்குப் பெயர் Link Trainer. இராணுவ விமானிகளுக்குப் பயிற்சியளிக்க ஆறு இயந்திரங்களை அமெரிக்க அரசு மூவாயிரத்து ஐநூறு டாலர்களுக்கு வாங்கியது (இன்றைய மதிப்பு ஐம்பதாயிரம் டாலர்கள்!).

இரண்டாம் உலகப்போரின்போது பத்தாயிரத்திருக்கும் மேற்பட்ட இயந்திரங்களில் ஐந்து இலட்சம் விமானிகள் பயிற்சி பெற்றனர்.

ஸ்டான்லி ஜி. வெய்ன்பாம் (Stanley G. Weinbaum) என்பவர் 1930 களில் எழுதிய அறிவியல் புனைக்கதையொன்றில் வினோதக் கண்ணாடி ஒன்றின் வழியாக ஒளியினாலான பிம்பங்கள், வாசனை, சுவை, தொடுதல் போன்ற உணர்வுகளையும் அனுபவிக்க முடியும் ஒரு கற்பனை உலகைப் பற்றி எழுதியிருப்பார். இன்றைய மெய்நிகர்சனக் கண்ணாடிக்கருவிகளைப் போன்றதொரு கண்ணாடியைப் பற்றி அன்றே எழுதிய தீர்க்கதரிசியாக அவரைக் கருதலாம்.

அதற்குப் பின்னர் அறுபதுகளில் மார்ட்டன் ஹெலிக் என்ற சினிமா ஒளிப்பதிவாளர் உருவாக்கிய சென்ஸோரமா கருவியானது வீடியோ கேம் விளையாடும் பூத் போன்றதொரு அமைப்பு. முப்பரிமாணத் திரை, ஸ்டெரியோ ஒலிபெருக்கிகள், காற்றடிக்க மின் விசிறி, வாசனைகளை உற்பத்திசெய்யும் கருவிகள், அதிர்வலைகளை ஏற்படுத்தும் இருக்கை என்று பல்வேறு அம்சங்கள் கலந்தது சென்ஸோரமா. அதற்காகவே பிரத்யேகமாக ஆறு குறும்படங்களையும் அவர் உருவாக்கினார். பார்வையாளரை திரைப்படத்திற்குள்ளேயே ஒரு பாத்திரமாக உணரவைக்கச் செய்த முயற்சி அது. அவருடைய நேர்காணலை இங்கே காணலாம்.

சென்ஸோரமாவுக்குப் பிறகு தலையில் மாட்டிக்கொள்ளும்படியான கருவியைக் கண்டுபிடித்தார் அவர். அதுவே இன்றைய மெய்நிகர்சனக் கண்ணாடிகளின் முன்னோடி! முப்பரிமாணப் படமும் ஸ்டேரியோ ஸ்பீக்கர்களும் கொண்டிருந்தது அவர் கண்டுபிடித்த டெலெஸ்பியர் மாஸ்க் (Telesphere Mask). அக்கருவியில் வீடியோ வசதி இல்லை. அதற்கு அடுத்த வருடமே பில்கோ கார்ப்பரேஷன் நிறுவனத்தைச் சேர்ந்த இரண்டு பொறியாளர்கள் சேர்ந்து கண்டுபிடித்தது Headsight. அதில் ஒவ்வொரு கண்ணுக்கும் ஒரு வீடியோ திரையையும், காந்தப்புலனில் அசைவை கட்டுப்படுத்தி அதைத் தனியாக ஒரு ஸிஸி கேமராவில் இணைத்திருந்தார்கள். அப்போது Virtual Reality என்ற பதங்களெல்லாம் பயன்பாட்டுக்கு வந்திருக்கவில்லை. Headsight-ஐ தொலைதூரத்திலிருந்து அபாயகரமான இடங்களைப் பார்ப்பதற்காக இராணுவத்தின் பயன்பாட்டுக்கு வைத்திருந்தார்கள். கண்ணாடியை மாட்டிக்கொண்டு தலையை அசைத்தால், அந்த அசைவைக் கொண்டு தூரத்திலிருந்த கேமராவை இயக்கினார்கள். அந்தக் கேமராவின் காட்சிகள் கண்ணாடியில் தெரியும். சுருக்கமாக தூரத்தில் வைக்கப்பட்ட கேமராவின் காட்சிகளை நேரலையாக தலையில் மாட்டிக்கொண்ட கண்ணாடியின் திரையில் பார்ப்பது.

அதற்கு அடுத்த இருபது இருபத்தைந்து வருடங்களில் பல்வேறு முயற்சிகள் செய்யப்பட்டாலும், 1987-இல்தான் Virtual Reality என்ற பதத்தை ஜேரன் லேன்யே (Jaron Lanier) முதன்முதலில் பயன்படுத்தினார். Visual Programming Lab-இன் நிறுவனர் அவர். அவர் தயாரித்த VR கண்ணாடிகளெல்லாமே பத்தாயிரத்திலிருந்து ஐம்பதாயிரம் டாலர்கள் விலையில்!!

முப்பரிமாணத் திரைப்படங்கள் பிரபலமாக இருந்த வருடங்கள் அவை. நம்மூரில் மைடியர் குட்டிச்சாத்தானில் ஆரம்பித்து சில படங்கள் வந்தன. ம்ஹூம்! ஜெகன் மோகினி 3-டியில் வந்திருக்கவேண்டும்! யாருக்குவேண்டும் குட்டிச் சாத்தானெல்லாம்!

1992-இல் ஜேம்ஸ்பாண்ட் நாயகர் பியர்ஸ் ப்ராஸ்னன் நடித்து வந்த The Lawnmower Man திரைப்படத்தில் விஞ்ஞானி ஹீரோ மெய்நிகர்சனத்தைப் பயன்படுத்தி மனநலம் குன்றிய நோயாளி ஒருவரை குணப்படுத்துவதைச் சொல்லியிருப்பார்கள். 1993-இல் SEGA நிறுவனம் தயாரித்த VR கண்ணாடி மாதிரி பல்வேறு தொழில்நுட்பச் சவால்களால் பயன்பாட்டுக்கு வராமலேயே போனது. அதே போலத் தோல்வியடைந்த இன்னொரு முயற்சி 1995-இல் சந்தையில் இறக்கப்பட்ட நிண்டண்டோவின் VR-32.

அதுவரை பொழுதுபோக்கு, விளையாட்டு என்றிருந்த மெய்நிகர்சனத் தொழில்நுட்பத்தை புதிய கோணத்தில் அணுகி அபாரமான திரைப்பட வரிசையை உருவாக்கி உலகச் சந்தையை ஒரு கலக்கு கலக்கினார்கள். அந்தப் பட வரிசை - மாட்ரிக்ஸ்! 1999-இல் முதல் பாகம் வந்தது. எங்கே கூகுளின் உதவியின்றி அந்தப் படத்தின் கதையைச் சொல்லுங்கள் பார்க்கலாம்!

அதற்கடுத்த பதினைந்து வருடங்கள் இத்தொழில்நுட்பத்தின் அற்புத கால கட்டங்கள். அதீத சக்தி கொண்ட கணிணிகள், கைக்கடக்கமாக ஆனால் சக்திவாய்ந்த கைபேசிகள், ஏகமாக செறிவூட்டப்பட்ட க்ராபிக்ஸ், முப்பரிமாணத் தொழில்நுட்பம், கேமராக்கள் என்று எல்லாம் ஒரே சமயத்தில் கைகூடி வர, சகாய விலையில் இப்போது சிட்டுக்குருவி லேகியம் விற்பது போல் ஆளாளுக்கு VR கண்ணாடிகளைச் சந்தையில் இறக்கத் தொடங்கிவிட்டார்கள். நிஜமாகவே அட்டையைப் பயன்படுத்தி சல்லிசாக கூகுள் கார்ட்போர்ட் கிடைக்கிறது. ஸாம்ஸங்கின் VR கண்ணாடி ஆறாயிரம் ரூபாய்க்குக் கிடைக்கிறது.

குஞ்சு குளுவான்களெல்லாம் ஆட்டத்திலிருக்க, ஒரு நாளைக்கு நூறுகோடி பேருக்கு மேல் பயனாளர்களாக இருக்கும் முகநூல் காரர்கள் சும்மா இருப்பார்களா? சோஷியல் மீடியாவின் முடிசூடா மன்னர் மார்க் ஸக்கர்பெர்க் பார்த்தார். கிட்டத்தட்ட நானூறு வல்லுனர்கள் கொண்ட குழு அமைத்து அல்லும் பகலும் நேரடி மேற்பார்வையில் ஆக்குலஸ் (Oculus Rift) என்ற மெய்நிகர்சனக் கண்ணாடிக் கருவியை உருவாக்கி சமீபத்தில் சந்தையில் விட்டிருக்கிறார் மார்க். இன்றைய தேதிக்கு சந்தையில் இருப்பதில் அதி நவீனமானது ஆக்குலஸ் ரிஃப்ட்.

VR கண்ணாடியில்லாமல் அதற்கான வீடியோவைப் பார்த்தால் எப்படி இருக்கும்? இப்படித்தான்:

கண்ணாடியைப் போட்டுக்கொண்டு பார்த்தால் ‘இரண்டும் ஒன்றோடு ஒன்று சேர்ந்தது’ என்று பாடிக்கொண்டே ஒரே காட்சியாகப் பார்க்கலாம்.

Virtual Reality (VR) ஒரு பக்கம் பட்டையைக் கிளப்பிக்கொண்டிருக்கிறது என்றால் இன்னொரு பக்கம் புயலடிப்பது Augmented Reality (AR)-இல். ‘Augmented’ என்றால் ஏற்கெனவே இருப்பதை மேம்படுத்தி, உபரியாகச் சேர்த்து புதிய அனுபவத்தைத் தருவது. இது என்னப் புதுக்கதை என்கிறீர்களா? VR-க்கும் AR-க்கும் என்ன வித்தியாசம் என்பதை முதலில் பார்த்துவிடுவோம். VR என்றால் என்னவென்று இந்நேரம் உங்களுக்கு குன்சாகப் புரிந்திருக்கும். VR என்பது இல்லாத மாயத்தோற்றத்தை உள்ளதுபோல் காட்டுவது, உணரவைப்பது. நிஜ ஜெயில் போல க்ராபிக்ஸ் பண்ணி உங்களை உள்ளே உக்கார வைப்பது VR. AR நிஜ உலகில் இல்லாத ஒன்றைப் புகுத்தி உங்களது அனுபவத்தை மேம்படுத்துவது. மிகவும் எளிமையான உதாரணம் 20:20 கிரிக்கெட் விளையாட்டுகளைத் தொலைக்காட்சியில் காணும்போது நிஜ மைதானத்தின் விளையாட்டைக் காட்டி அதன்மேலேயே ஸ்கோரையும் படரவிட்டுக் காட்டுகிறார்களே. ஒருவர் பாயிண்ட்டிலிருந்து மிட்-ஆனுக்கு நகர்கிறார் என்பதைக் கோடுபோட்டு அவர் நடந்துபோகும்போதே காட்டுகிறார்களே. அதுதான் AR. ராஜா சின்ன ரோஜாவோடு பாட்டில் ரஜினியோடு லூட்டி அடிக்கும் கார்ட்டூன்களை ஒரு எளிய உதாரணத்துக்காகச் சொல்லலாம்.

நிஜக்காட்சியின் மீதே பொய்க்காட்சியையோ இன்னொரு நிஜக்காட்சியையோ இரண்டாம் அடுக்காகச் சேர்த்து ஒரே காட்சியாகக் காட்டுவதுதான் AR. இப்போதைக்குக் கண்ணாடி போன்றிருப்பதை கண்ணுக்கு மேலேயே பொருத்தும் காண்டாக்ட் லென்ஸ் வடிவில் கொண்டுவரமுடியுமா என்று பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

ஈலான் மஸ்க் (Elon Musk) என்று ஒருவர் இங்கிட்டு இருக்கிறார். லேசான கூகுள் தேடலில் அவரைப்பற்றி அறிந்துகொள்ளலாம். டெஸ்லா, ஸ்பேஸ்-எக்ஸ் நிறுவனங்களின் சி.இ.ஓ.! ஸோலர் ஸிடி நிறுவனத்திலும் அவருக்குப் பெரும்பங்கு இருக்கிறது. ‘சாத்தியம் என்பது சொல் (மட்டும்) அல்ல - செயல்!’ என்ற கமல்ஹாஸனின் கூற்றுக்கு மிகச் சரியான உதாரணம் இந்த மனிதர். மிகச் சமீபத்தில் நடந்த Code Conference 2016 மாநாட்டில் தொழில்நுட்பப் பெருந்தலைகளையெல்லாம் அழைத்திருந்தனர். ஈலானும் அதில் ஒருவர். அசுவாரஸ்யமான நேர்முகமாளர்களுடனுடனான ஈலானின் சுவாரஸ்ய உரையாடல் முழுவதுமாக யூட்யூபில் கிடைக்கிறது. VR குறித்தான பார்வையாளரின் கேள்விக்கு ஈலான் மஸ்க் அளித்த பதில் மிக முக்கியமானது. சுருக்கமாகச் சொன்னால் ‘நிஜத்திற்கும், மாயைக்கும் வித்தியாசம் காணமுடியாத தொழில்நுட்பத்தை மனிதர்கள் விரைவில் எட்டிவிடுவார்கள். இப்போதிருக்கும் தொழில்நுட்பத்தைவிட ஆயிரம் மடங்கு சிறப்பானதொரு தொழில் நுட்பம் அந்தச் சூழலை ஏற்படுத்தும். அதற்கு எத்தனை ஆண்டுகளானாலும் அது மனிதனின் பரிணாம வளர்ச்சியின் கால அளவு கோலில் சிறுதுளியாகவே இருக்கும்’. விரிவான பதிலை இச்சுட்டியில் பார்க்கலாம்.

இன்னும் சுருக்கமாக ரெண்டே வார்த்தைகளில் சொல்வதானால் “வாழ்வே மாயம்”!

MR-இன் சாத்தியங்கள் எல்லையில்லாதவை. கடந்த பதினைந்து வருடங்களில் நாம் கண்ட முன்னேற்றங்களையெல்லாம் இன்னும் ஓரிரண்டு வருடங்களிலேயே புலிப்பாய்ச்சலால் தாண்டிக் கடக்கும் அது. வீடியோ கான்ஃபரன்ஸ் என்று இப்போதிருப்பதெல்லாம் MR தயவில் உருமாறி நீங்களே கலிஃபோர்னியாவிலிருந்துகொண்டு பங்களூருக்குப் போய் அந்த அறையில் உட்கார்ந்துகொண்டு சக ஊழியர்களை முப்பரிமாணத்தில் பார்த்து உரையாடலாம். அவர்கள் குடிக்கும் தேனீர் கோப்பையிலிருந்து எழும் ஆவியை முப்பரிமாணத்தில் நிஜம்போலப் பார்க்கலாம். உங்கள் பாஸின் முன்னெற்றி வழுக்கையில் உங்கள் முகம் பார்க்கலாம். என்ன..காய்கறி வாங்க வந்துவிட்டு அயாம் ஒர்க்கிங் ஃப்ரம் ஹோம் என்று ஜல்லியடிக்கமுடியாது. மருத்துவ துறையிலும் இந்த நுட்பம் அபார வித்தைகளைச் செய்து நிறைய உயிர்களைக் காக்கவிருக்கிறது. உலகம் இன்னும் சுருங்கும்.

VR-ம் AR-ம் சேர்ந்தால் என்னாகும்? MR - Mixed Reality! VR நீங்களே களத்திலிறங்கி விளையாடும் மாய உலகம். AR-இல் நிஜத்தின்மீது காட்டப்படும் நிஜம்போன்ற பொய்யுடன் உங்களால் உரையாடமுடியாது (non-interactive). இரண்டையும் இணைக்கும் MR-இல் உங்களால் இயக்கமுடிகிற நிஜம்போன்ற பொய்யுலகை நிஜ உலகில் காணலாம். ஆஹா! கை அரித்து கவிதை எழுதவேண்டும் போல இருக்கிறது!

இல்லாததை இருப்பதுபோலவும்

இருப்பதின் மேல் இல்லாததையும்

இணைத்துக்காட்டியதுபோதும்

ஈசா

எல்லாவற்றையும் இணைத்துக் காட்டி

என்னைக் குழப்புவதேன்

எம்பெருமானே!

அடிக்க வேண்டும் போலிருக்கிறதா. கொஞ்சம் பொறுத்தால் MR-இல் வருவேன். கை வலிக்க அடிக்கலாம்! எனக்கும் வலிக்கும்!

சம்பவம் - 3

கென்னியின் நிறுவனம் டெஸ்லா கார்களுக்குத் தேவையான சில உணரிகளைத் (sensor) தயாரித்துத் தருகிறது. அவ்வுணரிகள்தான் டெஸ்லாவின் மாடல் எக்ஸை நீங்கள் நெருங்கும்போது கதவைத் திறந்து விடுகிறது. டெஸ்லா என்றால் என்னவென்று கேட்கும் ஆத்மாக்கள் ஐம்பது பைசா தபால்தலை ஒட்டிய சுய விலாசமிட்ட அஞ்சலை என் விலாசத்துக்கு அனுப்பவும்!

கென்னியைச் சந்தித்துவிட்டுத் திரும்பும்போது அவரது அறைக்கு வெளியே ஓரத்தில் உட்கார்ந்திருந்த நபரை எங்கேயோ பார்த்ததுபோலிருந்தது. அருகில் நெருங்கி ‘அடப்பாவி ராம்பிரசாத்!’ என்று அவன் முதுகில் அறைந்தேன். அந்தக் கடன்காரனைத்தான் இவ்வளவு வருடங்களாக கூகுள், முகநூல், லிங்க்ட் இன் என்று ஒரு இணையச்சந்து பாக்கியில்லாமல் எல்லாவிடங்களிலும் தேடி ஓய்ந்து போயிருந்தேன். பழைய நட்பு வட்டத்தில் காணக்கிடைக்காத ஒரே ஆளாக இருந்தது அவன்தான். திடுக்கிட்டுச் சில நொடிகள் என்னை உற்றுப் பார்த்துவிட்டு சதிலீலாவதியில் கமலைப் பனிரெண்டு வருடங்கள் கழித்துப் பார்க்கும் ரமேஷ் அரவிந்த் போலவே மொத்த அலுவலகமும் ஸ்தம்பிக்கும்படியாக ‘டேஏஏஏஏஏஏய். அருணு….. இங்கிட்டு என்னடா பண்ணிக்கிட்டு இருக்கே!’ என்று அலறினான். அவன் கழுத்துப்பட்டையில் தொங்கிய அடையாள அட்டை ‘Ram Prasad - Director of Mixed Reality’ என்றது. கடைவாயில் எச்சில் வழிய கண்கள் ஒளிர்ந்து விரிய அவன் பேசத்துவங்கிய இரண்டாவது நிமிடத்தில் கென்னி வந்து ‘Can you guys get a room and continue with your conversation?’

***

புதியதோர் உலகம் செய்வோம் என்று என்றோ பாவேந்தர் திருவாய் மலர்ந்தது இன்று நனவாகிக்கொண்டிருக்கிறது. நாளைய உலகம் இன்றுபோலிராது. மனிதன் நிஜ உலகின் பரிமாணத்தையும் எல்லையையும் சாத்தியங்களையும் தனது அயராத அறிவியல், தொழில்நுட்ப முயற்சிகளினால் அபாரவேகத்தில் விரித்துக்கொண்டே போகிறான். VR, AR, MR போன்றவையெல்லாம் அதற்கான படிகளே. என்ன, இவை வேகமாக நகர்ந்து நம்மையும் அடுத்தகட்டத்திற்கு நகர்த்திச் செல்லும் மின்படிகள்.

செல்வோம்!

***

நன்றி: சொல்வனம்.காம் (www.solvanam.com)

ஆசிரியர்கள்!

2016-09-07T23:12:00.001+04:00

தெற்குத் தெருவில் இருந்தது சுந்தரராஜன் ஸார் வீடு. அவர் அப்போது வற்றாயிருப்பில் பிரபல வாலிபால் ப்ளேயர். லேசான கூன் விழுந்ததுபோல் முதுகு. நல்ல உயரம். தலையை கர்லிங்காக படிய வாரியிருப்பார். நல்ல மீசை. தெற்குத்தெரு தலைகாணித்தெரு சந்திப்பில் ஒரு பாழடைந்த திரையரங்கம் இருந்தது. அதன் முன்னால் சிறிய வாலிபால் மைதானத்தில் ஆடுவார்கள். மேலப்பாளையம் உள்ளிட்ட சுற்றுவட்டாரங்களிலிருந்து மற்ற ஆட்டக்காரர்கள் வந்திருக்க சுந்தரராஜன் ஸார் மட்டும்தான் ஒரே அக்ரஹார ஆட்டக்காரர். அவர் வீட்டு மொட்டை மாடியில் குழுமுவோம். சூரிய நமஸ்காரத்தில் ஆரம்பித்து யோகாசனங்கள் ஒவ்வொன்றையும் கற்றுக்கொடுப்பார். சவாசனம் முடிந்தபிறகு சில நிமிடங்கள் உக்கிரமாகச் சொற்பொழிவாற்றுவார். நரம்புகளெல்லாம் முறுக்கேறும். மனதில் பாரதியார் வந்து போவார். வகுப்பில் பையன்களில் யாரையாவது எழுப்பி பாடம் ஒன்றை முழுவதுமாக வாசிக்கச் செய்து பிறகு அப்பாடத்தைப் பற்றிய விளக்கங்கள் சொல்லி நடத்துவது அவரது பாணி. வாசிக்க என் முறை எப்போது வரும் என்று ஆவலுடன் இருந்த நாட்கள் இனிது.

முசிறியில் வசித்த இரண்டாண்டுகள் எனக்கு மிக முக்கியமானவை. அரசு உயர்நிலைப் பள்ளியின் பிரம்மாண்ட மைதானத்தில் செலவழித்த நாட்கள் அதிகம். முட்டி ஒட்டியதால் என்ஸிஸியில் நிராகரிக்கப்பட்டதும், விளையாட்டு ஏதாவது ஒன்றில் சேரலாம் என்று நினைத்தபோது ஆபத்பாந்தவனாக வந்தவர்கள் பாலாஜி ஸாரும், சுந்தர்ராஜ் ஸாரும். தினமும் காலையில் ஐந்தரை மணிக்கு மைதானத்துக்கு வந்துவிடவேண்டும். கிட்டத்தட்ட இரண்டு மணிநேரம் வாலிபால் பயிற்சி. எங்கள் குழு நன்றாக விளையாடி அக்கம்பக்க ஊர்களையெல்லாம் ஜெயித்தோம். நானும், சுந்தரபாண்டியனும், அய்யாவு-வும் பிரதான ஆட்டக்காரர்கள். எனது அஃபென்ஸ் ஸ்டைல் ஸர்வீஸை எடுக்க இயலாமல் எதிராளிகள் திண்டாடினார்கள். இது தவிர ஷட்டில் காக்கிலும், ஹாக்கியில் லெஃப்ட் ஹாஃப் ஆகவும் விளையாடினேன். முசிறி நூலகத்திற்கு எதிர்வீட்டில்தான் நடராசன் ஸார் இருந்தார். கணக்கு வாத்தியார். அவர் வீட்டுக்கு ட்யூஷன் போவோம். ‘மட்டி’ ‘பண்டி’ என்று பிரத்யேக வார்த்தைகளால் பையன்களைத் திட்டுவார்.

‘மா.இ. ஐயா’ என்ற மா. இராமசாமி ஐயாதான் தமிழாசிரியர். கதராடை மட்டுமே உடுத்தி வருவார். வார்த்தைக்கு வார்த்தை நிறைய இடம் விட்டு எழுதவேண்டும். எழுத்துகள் ஒட்டாது எழுத வேண்டும் என்று மிகுந்த கண்டிப்பு காட்டுவார். கையில் ஓரடி நீளத்திற்குக் குறுந்தடி ஒன்றை வைத்திருப்பார். எங்கள் எல்லாரது உள்ளங்கைகளிலும் அந்தக் குறுந்தடி விளையாடியிருக்கிறது. நோட்டுப்புத்தகத்தில் வீட்டுப்பாடத்தைப் பார்த்து, அவரது குண்டான விரல்களிலொன்றை வார்த்தைகளுக்கு இடையே வைப்பார். போதுமான இடைவெளி இல்லாமல் வார்த்தைகள் விரலின்பின் மறைந்தால் அந்தப் பையன் அழைக்கப்பட்டு குறுந்தடி பரிசளிக்கப்பட்டு கையை உதறிக்கொண்டே இருக்கைக்குத் திரும்பிச் செல்வான்.

மதுரை டிவிஎஸ் பள்ளியில் +1, +2 படித்தேன். விளாச்சேரியிலிருந்து வெங்கட்ராமன் ஸார் வருவார். கணக்குப் பதிவியல், வணிகவியல் பாடங்களை ஆங்கிலத்திலும் (மூன்றாம் க்ரூப்பிற்கும்) தமிழிலும் (நான்காம் க்ரூப்பிற்கும்) எடுப்பார். செக்கச் செவேலென்று தாடி மீசையுடன் இளமையாக சத்யா கமல்ஹாசன் போன்றிருப்பார். அப்போது எபினேசர்தான் பள்ளி முதல்வர். பள்ளியில் சேர்ந்த நாளன்றும், ஓரிரு தருணங்களிலும் அவரைப் பார்த்ததோடு சரி. மொத்தப்பள்ளியும் கண்டிப்புக்கும், ஒழுக்கத்திற்கும் பேர் போனது.

செளராஷ்ட்டிர கல்லூரியில் சொ.சொ.மீ. சுந்தரம் ஸார். நிறுவனச் சட்டம், வணிகம் என்று நிறைய பாடங்கள் எடுத்தார். SSM sir என்று மாணவர்கள் மத்தியில் அழைக்கப்பட்டார். சொ.சொ.மீ. சுந்தரம் என்பது ‘சொல்லைச் சொல்லால் மீட்டிய சுந்தரம்’ என்று கேள்விப்பட்டு ஆச்சரியமாக இருந்தது. நெற்றி நிறைய திருநீறணிந்து வருவார். மிகவும் கண்டிப்பானவர். மீனாட்சியம்மன் கோவிலில் சைவச் சொற்பொழிவாற்றுவார் என்று கேள்விபட்டிருக்கிறேன்.

இவர்கள் அனைவரும் நினைவுப்பதிவின் மேலடுக்குகளில் இருந்ததினால் நினைவுகூர்ந்து குறிப்பிடுகிறேன். இன்னும் நிறைய முகம் நின்று பெயர் மறந்த, பெயர் நின்று முகம் மறைந்த ஆசிரியர்கள் இருக்கிறார்கள்.

குரு தெய்வம் என்று சும்மா சொல்லி வைக்கவில்லை. இந்த ஆசிரியர்கள் இல்லையேல் நானில்லை. எழுத்தறிவித்த அனைத்து இறைவர்களுக்கும் நன்றிகளும் வந்தனங்களும்.

***

Hero Puch

2016-01-22T20:32:00.000+04:00

எனது இரு சக்கர வாகனங்கள் குறித்த அனுபவங்களை முன்பு எழுதியிருக்கிறேன். ஆனால் இது விடுபட்டுப் போன ஒரு சம்பவம்.

பஜாஜ் எம்-80 கோலோச்சிய காலம். நூறு ஸிஸிக்களில் யமஹாவுக்கு தனி மவுசு. டிவிஎஸ் சுசுகியும், ஹீரோ ஹோண்டாவும் இன்னும் சில உதிரி பைக்குகளும் சந்தையில் குவிந்திருந்தன. ஸ்கூட்டர்கள் ஓட்டுபவர்கள் பைசா நகரத்து சாய்ந்த கோபுரம் போல பாலன்ஸ் செய்து ஓட்டிச் சலித்து பஜாஜ் எம்-80-க்குத் தாவ ஆரம்பித்திருந்தார்கள். அதில் ஸ்கூட்டரைப் போலவே இடது கைப்பிடியில் கியர் மாற்றவேண்டும். சில சமயம் ஒன்றிலிருந்து நேரடியாக மூன்றுக்கு வழுக்கிக்கொண்டு ஸ்லிப்பாகும். இல்லாவிட்டால் மூன்றிலிருந்து ஒன்றுக்குச் சரிந்துவிடும். இருந்தாலும் அதன் பிரபலம் குறையவில்லை. ஆட்கள், பலசரக்கு, கோழி, நாய், பன்றி, கன்றுக்குட்டியெல்லாம் வைத்துக்கொண்டு அதில் போவார்கள்.

நான் வண்டி ஓட்டக் கற்றுக்கொண்டதே யெஸ்டியில் தான். பிறகு பெப்ஸியில் வேலைக்குச் சேர்ந்ததும் தினமும் யெஸ்டியில் பழங்காநத்தத்திலிருந்து பரவை சென்று வர மாத சம்பளத்தில் பாதிக்கு மேல் பெட்ரோலுக்கு அழ வேண்டியிருந்ததால் அதில் செல்ல முடியவில்லை. யெஸ்டியில் மண்ணெண்ணை, டீசல் என்று ராமர் பெட்ரோல் மாதிரி ஆளாளுக்கு எதையாவது கலந்து ஓட்டிக்கொண்டிருந்தார்கள். எனக்கு அம்மாதிரி செய்ய மனது வரவில்லை. பஸ்ஸில் போய்ப் பார்த்தேன். சரி வரவில்லை. பெப்ஸி நிறுத்தத்தில் நிறுத்த மாட்டார்கள். பரவையில் இறக்கிவிட திரும்ப நடந்து வரவேண்டும். நேரத்துக்குப் போய் வரமுடியாமல் ரொம்பவும் அசெளகரியாமாக இருந்தது. ஓரிரு நாளிலேயே வங்கிக்கு தினமும் சென்றுவரவேண்டிய வேலை எனக்குக் கொடுக்கப்பட்டதால் முதலாளி இருசக்கர வாகனம் வாங்கிக்கொள்ள அனுமதிகொடுத்ததும் சட்டென்று பாண்டியன் மோட்டார்ஸ் சென்று ஒரு டிவிஎஸ் 50-ஐத் தள்ளிக்கொண்டு வந்தோம். சாலையில் சைக்கிள்கூட என்னை முந்திச் செல்வதைப் போன்ற பிரமை. யெஸ்டியிலிருந்து டிவிஎஸ் -50க்கு இறங்கிய கழிவிரக்கம் சேர்ந்துகொள்ள இரண்டாம் நாளே ஏதோ காரணம் சொல்லி அந்த வண்டி வேண்டாம் வேறு வண்டி வாங்கவேண்டும் என்று அடம்பிடித்து ARASPVPV-Co க்குப் போனால் கடையை இழுத்து மூடும் தறுவாயில் விற்காது ஒரு சில யெஸ்டிகள் பளபளவென நின்றுகொண்டிருந்தன. அதில் ஒன்றுக்கு கொட்டேஷன் வாங்கிக்கொண்டு முதலாளியிடம் கொண்டுபோய் கொடுத்ததும் என்னை ஏற இறங்கப் பார்த்து (இக்காலத்திலும் நூறு சிசி பக்கம் போகாத இளைஞனா?) - இது வேண்டாம்பா. கம்பெனியே மூடியாச்சு. ரொம்ப பெட்ரோல் குடிக்கும் என்று நிராகரித்துவிட்டார்.

மறுபடி பாண்டியன் மோட்டார்ஸ் போனேன் - அன்று காலைதான் வந்திறங்கியிருந்த அந்த வசீகர வாகனத்தைப் பார்த்தேன். மான்குட்டி போல இருந்தது அந்த வண்டி. ரெண்டே கியர்தான். முதல் கியர் போட்டு எடுத்ததும் முன்சக்கரம் துள்ளி மேலே எழுந்தது. அவ்வளவு சின்ன வண்டியில் சுலபமாக வீலிங் செய்ய முடிவது அதிசயமாக இருந்தது. அது Hero Puch.

ஸூப்பர் வேகம். அபார பிக்கப். உடனடியாகப் பிடித்துப்போய் அதை வாங்கிக்கொண்டு பரவைக்கு விரட்டி முதலாளியிடம் காட்ட அவர் அதை வினோத ஜந்து போல பார்த்தார். ‘என்னப்பா வண்டி இது?” என்று கேட்டுவிட்டு பெட்ரோல் டாங்க்கில் எழுதியிருந்ததை மனதுக்குள் படித்துப் பார்த்துவிட்டு அவசர வேலையாக வெளியே கிளம்பிச் சென்றுவிட்டார்.

அன்று மாலையே அதை எடுத்துக்கொண்டு வைகையில் வெள்ளம் வந்து செல்லூர் சாலையெல்லாம் நீர் ஓடிய நேரத்தில் விரட்டிக்கொண்டு விரைந்து வைகைப்பாலத்தைத் தாண்டி சிம்மக்கல் வழியாக மேலமாசி வடக்குமாசி வீதி சந்திப்புக்கு வந்து - அங்குதான் அன்று மாலை ரஜினி பெப்ஸியை அறிமுகப்படுத்தவிருந்தார் - எல்லா ஏற்பாடுகளையும் செய்தோம். அருமையான வண்டி. ரஜினி வந்துபோய் கூட்டம் கலைந்து எல்லாம் முடிந்ததும் வீட்டுக்குப் போய் உறங்க நள்ளிரவாகிவிட்டது.

மறுநாள் காலை வண்டியில் பெட்ரோல் மிகவும் குறைவாக இருந்ததாலும், தாமதமாகிவிட்டதாலும் பரவாயில்லை ஒரு நாள் தானே என்று அதை வீட்டிலேயே நிறுத்திவிட்டு யெஸ்டியை எடுத்துக்கொண்டு பேக்டரிக்குப் போனேன். முதலாளி அவருடைய காண்டஸா காரில் அப்போதுதான் வந்து இறங்கினார். என் வண்டிச் சத்தத்தைக் கேட்டுத் திரும்பிப் பார்த்துவிட்டு நுழைவாயில் அருகிலேயே நின்றார். நான் வண்டியை நிறுத்திவிட்டு அவசர அவசரமாய் விரைந்து அவரருகில் சென்று ‘வணக்கம் ஸார்’ என்றேன். அவருக்குப் பின்னால் சூசை சாரும், கணேசன் சாரும் பவ்யமாக நின்றிருந்தார்கள். முதலாளியின் கைத்தடிகள் ரெண்டு பேர் சற்று தள்ளி காரருகே நின்றிருந்தார்கள். ‘என்ன இந்த வண்டில வந்துருக்கே? புது வண்டி என்னாச்சு?’ எனக் கேட்க நாள் பதில் சொல்ல முற்படுவதற்குள் அவரே தொடர்தார் ‘அது என்ன வண்டி? ம்ம்ம்ம்ம்… ஆங்.. ஹீரோ பொச்சு. அதை எடுத்துட்டு வர்லியா?’ என்றார்.

***

சுந்தர்ராஜன் ஸார்!

2016-01-22T20:30:00.000+04:00

என் சொந்த ஊர் வற்றாயிருப்புக்குச் சென்று 20-25 வருடங்களுக்கு மேலாகிறது. ஊருக்கு ஒரு முறையாவது போகவேண்டும் என்ற உந்துதல் அதிகமாகிக் கொண்டே இருக்கிறது. அதே சமயத்தில் பால்ய நினைவுகளில் பதிந்திருக்கும் வற்றாயிருப்பின் பிம்பம் கலைந்துவிடுமோ என்ற அச்சமும் கூட. கடந்த ஜூலையில் விடுமுறைக்குச் சென்றிருந்தபோது எவ்வளவோ முயற்சி செய்தும், ஸ்ரீவில்லிப்புத்தூர் வரை வந்தும்கூட வற்றாயிருப்பு செல்லமுடியாமல் போனது வருத்தமே. ஊரைப் பற்றி அதிகம் விசாரிக்காமலும், இணையத்தில் தேடாமலும் இருந்தேன். முகநூலில் தொடர்ச்சியாக வற்றாயிருப்பு நிகழ்வுகளைப் பதிந்து வரும் உறவினர் திரு. கண்ணன் மாமா Beema Rao Kannanஅவர்கள் மூலமாக நான் படித்த இந்து உயர்நிலைப் பள்ளியின் இணையதளத்தை இப்போதுதான் கண்டுகொண்டேன் (http://www.hhssalumni.org/index.php)

இந்தத் தளத்திலிருக்கும் புகைப்படங்களை ஒரு வித பதற்றத்துடனே பார்த்தேன். ஆறாம் வகுப்பில் முதல் மாணவனாக ஆண்டுவிழாவில் ரூ.50 பரிசு வாங்கிய அந்த மேடை அப்படியே இருக்கிறது. வண்ணப் பூச்சுகளும் திறந்த வெளியில்லாது ஆஸ்பெஸ்டாஸ் கூரையும் மட்டும் புதிதாகச் சேர்ந்திருக்கின்றன. புகைப்படங்களை ஆவலுடன் ஆராய்ந்தபோது கண்ணில் பட்ட இந்தப் படம் என் மனதில் எழுப்பிய அலைகளை எழுதி மாளாது. வலது புறத்திலிருந்து இரண்டாவதாக நிற்பவர் எனக்குப் பாடம் சொல்லிக்கொடுத்த ஆசிரியர்களில் ஒருவரான திரு. சுந்தரராஜன் ஸார் அவர்கள். அதே பாரதியின் முறுக்கு மீசை. அதே சிகையலங்காரம். அதே தீட்சண்யமான கண்கள். நரைகூடியிருப்பது ஒன்றுதான் வித்தியாசம். அப்படியே இருக்கிறார். அப்போது அவர் பிரபல வாலிபால் ஆட்டக்காரர். வற்றாயிருப்பில் வாலிபால் குழுவின் பிரதான ப்ளேயர். தலைகாணித் தெரு வழியாகப் பள்ளிக்குச் செல்லும் வழியில் பால் சொஸைட்டிக்கு வலதுபறம் சிதிலமான நிலையில் ஒரு திரையரங்கம் இருந்தது. அதற்கு முன்னால் இருந்த காலியிடத்தில் வலை கட்டி விளையாடுவார்கள். அவருக்கு லேசாகக் கூன் விழுந்ததைப் போன்று முதுகு இருக்கும். உயரமானவர். தெற்குத்தெருவில் அவர் வீட்டு மொட்டை மாடியில் தினமும் மாலை நாங்களெல்லாம் வந்து சேர பொறுமையாக யோகாசனங்கள் அனைத்தையும் சொல்லிக்கொடுப்பார். உக்கிரமாக சுதந்திரத்தைப் பற்றியும் நம்மை அடிமைப்படுத்தி ஆண்டவர்களுக்கு எதிராகவும் தினமும் சொற்பொழிவாற்றுவார். சிலம்பம் சொல்லிக்கொடுத்தார். அவரை முன்மாதிரியாகக் கொண்டுதான் வாலிபால் விளையாட்டில் தீவிரமாக இறங்கி முசிறியில் படித்தபோது பள்ளி வாலிபால் குழுவின் தலைவனாக இருந்தேன்.

சுந்தரராஜன் ஸாரின் வகுப்பில் நானும் இன்னொரு பூனைக்கண் பையனும் அவர் பெயருடன் இருந்தோம். வருகைப் பதிவின் போது அகர வரிசையில் ஒவ்வொருரின் பெயராகச் சொல்லிக்கொண்டே வந்து எங்கள் பெயரை அழைக்கும்போது லேசாக அவர் முகத்தில் புன்முறுவல் தோன்றும். ஒவ்வொரு நாளும் எங்களில் ஒருவர் எழுந்து ஒரு பாடத்தை வாசிக்கவேண்டும். வாசித்து முடித்ததும், விவரமாக அந்தப் பாடத்தை விளக்குவது அவரது பாணி. நானும், வடக்குத் தெரு மகேஷும்தான் தடுமாறாமல், திக்காமல் வாசிப்பதில் போட்டி போடுவோம்.

அவரை இப்புகைப்படத்தில் பார்க்கமுடிந்தது அளவிலா மகிழ்ச்சியை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. அடுத்த முறை இந்தியா வரும்போது என்ன ஆனாலும் பரவாயில்லை என்று எல்லாவற்றையும் ஒதுக்கிவைத்து முதல் காரியமாக வற்றாயிருப்பு செல்ல வேண்டும். ஆசானைச் சந்திக்கவேண்டும். அவரது ஆசிகளைப் பெறவேண்டும்.

கண்ணன் மாமாவைப் பற்றியும் கொஞ்சம் சொல்லவேண்டும். பள்ளியின் மேடைக்கு இந்தப் புறம் வெட்ட வெளியாக இருக்கும். இருபுறமும் வகுப்பறைகள். பெரிய பெரிய வேப்ப மரங்கள் இருந்தன. வாரயிறுதியில் அங்கு அவர் வருவார். மேலப்பாளையத்திலிருந்து இளைஞர்கள் ஒரு குழுவாக அங்கு வந்து சேருவார்கள். அவர்கள் வரிசையாக ஒழுங்குடன் நிற்க, கண்ணன் மாமா உற்சாகத்துடன் அவர்களுக்குக் கராத்தே சொல்லிக்கொடுப்பார். இன்னும் நினைவிலிருக்கிறது. அவர்கள் வரிசையாக முஷ்டியை மடக்கிக் கைகளை பக்கவாட்டில் விலாவுடன் சேர்த்து விறைப்பாக மூச்சடக்கி நிற்க, கண்ணன் மாமா ஒவ்வொருவர் எதிரிலும் நின்றுகொண்டு கராத்தே முறையில் அவர்களின் வயிற்றில் பலமாக ஒரு குத்து விடுவார். ய்யேஏஏ என்று கூட சத்தமாக பின்னணி குரலுடன். அவர்கள் முகத்தில் சலனமில்லாது நிற்பார்கள். பின்னர் மாமா நின்றுகொள்ள அவர்கள் ஒவ்வொருவராக வந்து அவர் வயிற்றில் குத்துவார்கள். எனக்கு அடிவயிற்றில் வலித்தது போன்ற பிரமை. அவர் கராத்தேயில் கருப்புப் பட்டை பெற்றவர் என்று நினைக்கிறேன். அமைதியான காலைப்பொழுதுகளில், வேம்பு இலைகள் பரவியிருந்த மண்தரையில், குருவி, குயில், காக்கைகளின் கரைதல்களோடு அவ்வகுப்புகள் தொடர்ந்து நடைபெற்றன.

இவ்வளவு வருடங்களுக்குப் பிறகும் ஓரளவாவது ஆரோக்கியத்தைப் பேணமுடிகிறது என்றால் அதன் ஆதார உந்துதல்களாகவும், முன்மாதிரியாகவும் இருந்தவர்கள் சுந்தரராஜன் ஸாரும், கண்ணன் மாமாவும், இன்னும் சில ஆசான்களும்தான்.

+++

400-லிருந்து 1000...

2016-01-05T11:46:00.003+04:00

1987 - தீபாவளியன்று காஞ்சிபுரத்தில் பாலாஜி வீட்டில் இருந்தேன். அதிகாலை எண்ணைக் குளியல், பலகாரம், லஷ்மி வெடி அமளி துமளியெல்லாம் முடிந்ததும் மதியம் திரையரங்கு ஒன்றுக்குச் சென்றோம் (பெயர் நினைவிலில்லை). வழக்கம்போல் தீபாவளி ரிலீஸ் படங்களின் சுவரொட்டிகள் எங்கெங்கும். அவற்றில் தனித்து நின்றது இரண்டு. ஒன்று கருப்பு வெள்ளை. முழுக்கைச் சட்டையை புஜம் வரை மடக்கிவைத்து, அயர்ன் செய்த Relaxed Fit பேண்ட்டில் இன் செய்து, நமக்கு முதுகைக் காட்டிக்கொண்டு கமல் நிற்பார். சுவரொட்டியின் வடிவமே வித்தியாசமாக ஆளுயர செவ்வகம் (நான் சிரித்தால் தீபாவளி). இன்னொன்றில் வட இந்திய பாணி தலைப்பாகை கட்டியிருக்கும் கமலின் க்ளோஸப் முகம் முழுதும் பல வண்ணங்களைச் சிதறியடித்தாற்போல் ( அந்தி மழை மேகம்!) வண்ண மயமாகவிருந்தது. தமிழ்ச் சினிமா சுவரொட்டிகளில் அவை தனித்து நின்றவை. பிற்பாடு கோபுர வாசலிலே படத்திற்கு மதுரை பெரியார் பேருந்து நிலையத்தின் வெளியே - எதிரே வரிசையாக கட் அவுட் வைத்திருப்பார்கள் - தபால் தலையின் கத்தரித்த விளிம்புகளின் டிசைனில் போஸ்டர் அடித்திருந்தார்கள். இரண்டிற்கும் பிஸி ஸ்ரீராம் ஒளிப்பதிவு என்று நினைக்கிறேன்.

நாயகன் படம் ஆரம்பித்து டைட்டில் ஓடிக்கொண்டிருக்கையில் ‘இசை’ என்று போட்டு ‘இளையராஜா’ என்றும் போட்டு அடைப்புக்குறிக்குள் “(400-வது படம்)” என்று போட்டிருந்தார்கள். ஒரு கணம் புல்லரித்தது நினைவிலிருக்கிறது. அந்தப் படத்தின் பின்னணியிசையும் பாடல்களும் நம்மை முப்பது வருடங்கள் பின்னோக்கி இழுத்துச் சென்றுவிடும்.

சென்ற வாரயிறுதியில் யூட்யூபில் தாரை தப்பட்டை பாடல்களைக் கேட்க உட்கார்ந்தேன். இளையராஜாவின் 1000-வது படம் என்று டைட்டிலுடன் அந்த ஆல்பம் தொடங்கியது. ஆயிரம் படங்கள் என்று சுலபமாகப் படித்துவிடுகிறோம். அதற்குப் பின் அந்த இசைக் கலைஞனின் நாற்பதாண்டு கால உழைப்பு அடங்கியிருக்கிறது!

அபரிமிதமாக ஒன்று கிடைக்கும்போது அதன் மதிப்பு தெரியாத ஜென்மங்களாகத்தான் நாம் இருக்கிறோம். அதனால்தான் வாய் கூசாமல் ‘மைக்கேல் ஜாக்ஸன் பாடல்கள் மொத்தமே ஐம்பதுக்குள்தான் இருக்கும். ஆனால்….’ என்று இளையராஜாவின் படைப்புகளின் எண்ணிக்கையை மட்டும் ஒப்பிட்டுச் சிறுமை செய்ய முடிகிறது. இளையராஜா இனிமேல் சினிமாவை விட்டுவிட்டு என்னென்ன செய்யவேண்டும் என்று பட்டியல் போட முடிகிறது. இவர்களின் தலையாய பிரச்சினையே எல்லாவற்றையும் மேற்கத்தியக் கண்ணாடிகள் போட்டுக்கொண்டு பார்ப்பதும், எல்லாவற்றையும் மேற்கத்திய அளவுகோல்களைக் கொண்டே அளப்பதும்தான்.

நல்லவேளை ‘ஆயிரம் படங்கள் இசையமைத்து என்ன பிரயோஜனம்? பிரிட்னி ஸ்பியர்ஸ் கிஸ் மி பேபி என்றே ஒரே ஆல்பத்தில் போன உயரத்தை ராஜாவால் தொட முடியாது. அவ்வளவு ஏன்! ஒய் திஸ் கொலைவெறிக்கு யூட்யூபில் கிடைத்த ஹிட்டில் பத்தில் ஒரு பங்குகூட ராஜாவின் எந்தப் பாடலுக்கும் கிடைக்கவில்லை!’ என்று சொல்லாமல் விட்டார்கள்!

தாரை தப்பட்டை - நொறுக்கியிருக்கிறார் ராஜா!

சென்னையின் மழை

2015-11-20T05:33:00.002+04:00

மழை புரட்டிப்போட்டு நிரப்பி வைத்த சென்னையைப் பற்றி ஆளாளுக்கு ஊடகங்களில் ‘ஏரியை ஆக்கிரமித்துக் கட்டினால் இப்படித்தான் ஆகும்’ என்று துவைத்துக் காயப்போடுகிறார்கள். ‘ஆக்கிரமிப்பு’ என்பது ஒரு பிரச்சினை. இது புறநகர், ஏரி, குளம் என்றில்லை - நகரங்களின் முக்கியப்பகுதிகளிலும் ஆக்கிரமிப்பு நடந்துகொண்டுதான் இருக்கிறது. கொஞ்சம் விட்டிருந்தால் மீனாட்சி கோவில் கோபுரங்களும், ஸ்ரீரங்க கோபுரமும் கட்டிடங்களில் மறைந்து போயிருக்கும். ஆக்கிரமிப்பு எங்கெங்கும் அனுதினமும் நடந்துகொண்டுதான் இருக்கிறது. அவ்வப்போது 'ஆக்கிரமிப்பு அகற்றப்பட்டது' என்று படம் போட்டு பாகங்கள் குறிப்பதோடு சரி. இது வீடு முழுவதும் கரையான் புற்றை வளர்த்துவிட்டு கன்னத்தில் கடிக்கும் கொசுவை மட்டும் தட்டுவதற்குச் சமானம். அட - புற்றையே தன்னைத் தானே கலைக்கச் சொன்னால் எப்படி? லஞ்ச லாவண்யம் என்ற மழையில் ஊறித் துருப்பிடித்திருக்கும் அரசாங்கங்களும் அதிகாரிகளும் இதில் ஒரு முடியைக் கூட அசைப்பதில்லை. இடைநிலை, கடைநிலை ஊழியர்கள் வாங்கும் லஞ்சம் அவரவர் மேலதிகாரிகளுக்குச் செல்கிறது. மேலதிகரிகள் ஆசியில்லாமல் அவர்களுக்குக் கீழ் பணிபுரிபவர்கள் லஞ்சம் வாங்கமுடியாது. மேலதிகாரிகளுக்கு மேலதிகாரி என்று அந்தத் துறை அமைச்சரில் வந்து நிற்காமல் அமைச்சர்களின் மேலதிகரியான முதலமைச்சரிடம்தான் இது போய் நிற்கும். இப்படி முதலமைச்சரில் ஆரம்பித்து மொத்த அரசு இயந்திரமும் நேர்மையைத் துண்டாடி லஞ்சமாகப் பங்கு போட்டுக்கொண்டிருக்கிறது.

முதலமைச்சர் நேர்மையாக, நியாயஸ்தராக இருந்து அவர் நியமிக்கும் துறையமைச்சர்கள் நேர்மையானவர்களாக இருந்து அப்படியே கடைநிலை ஊழியர்கள் வரை தொடர்ந்தால் எப்படி லஞ்சம் தலைவிரித்தாடும்? வரப்புயர என்ற பழமொழியெல்லாம் லஞ்சத்திற்கும் ஊழலுக்கும் பொருந்தாது. அது கோன் -இலிருந்து ஆரம்பிக்கும் விஷயம். தலை சரியாக இருந்தால்தான் வால் சரியாக இருக்கும். இது ஒரு பக்கம்.

புதிதாக ஒரு குடியிருப்புப் பகுதி உருவாக்கப்படும்போது நில உரிமையாளர்களோ அவர்களது கையாட்களோ புரோக்கர்களோ 40’ க்கு 60’ கற்கள் நடுவதற்குமுன் அரசாங்கம் செய்யக்கூடிய விஷயங்கள் சில உள்ளன. அதில் முக்கியமானது அந்தப்பகுதியின் உள்கட்டமைப்பை முதலில் உறுதிசெய்துகொள்வது. வளர்ந்த நாடுகளில் வீட்டுக்கு வீடு போர்வெல் போடுவதில்லை. ஒரு இடம் குடியிருப்புப் பகுதியாக அனுமதி வழங்குவதற்குமுன்னால், மின்சாரம், தண்ணீர், சாலை, சாக்கடை, குப்பை போன்று எல்லாவற்றுக்கும் திட்டம்போட்டு உள்கட்டமைப்பை நிறுவிவிட்டுத்தான் கட்டிடம் கட்டவே அனுமதிப்பார்கள். நிலம் இருக்கிறது என்பதற்காக உரிமையாளர்கள் இஷ்டத்திற்கு வீடு கட்டிவிடமுடியாது.

நம்மூரில் நடப்பது என்ன?. தொலைக்காட்சி, வானொலி, இதழ்கள் என்று எல்லாவற்றிலும் வீடு, நிலம் வாங்கக் கூவும் விளம்பரங்கள். குறிப்பாக வீட்டு மனை விற்கும் எவரும் எந்த நிறுவனமும் நீர் வடிகால், குப்பை, சாக்கடை இவற்றைப் பற்றி மருந்துக்குக்கூட எதையும் குறிப்பிடமாட்டார்கள். வாங்குபவர்களும் இதை உறுதிசெய்துகொள்வதில்லை. எளிமையான ‘மழை நீர் எங்கே போகும்?’ அல்லது 'குப்பையை எங்கே போடுவது? யார் அள்ளுவார்கள்?' என்ற கேள்வியைக்கூட யாரும் கேட்பதில்லை. நீருக்கு போர்வெல்லோ அல்லது தண்ணீர் லாரி, கக்கூஸுக்கு செப்டிக் டேங்க் என்ற அளவில்மட்டும் சிந்தித்துவிட்டு, சாக்கடை, குப்பை இரண்டிற்கும் 'நம் மனையிலிருந்து தெருவில் விட்டால் /போட்டால் போயிற்று' என்ற சுயநலச்சிந்தனை மட்டும்தான். இதை அரசாங்கம் கண்டுகொள்வதில்லை. லஞ்சம் மட்டும்தான் ஒரே காரணம். இதில் புழங்கும் லஞ்சப் பணத்தின் அளவு தெரிந்தால் மயக்கம் போட்டு விடுவீர்கள். வேண்டுமானால் மாநில எல்லையில் இருக்கும் செக்போஸ்ட்டில் உங்களுக்குத் தெரிந்தவர்கள் யாரேனும் வேலையிலிருந்தால் அவர்களிடம் ஒரு நாள் ‘வசூல்’ எவ்வளவு என்று எதையாவது கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொண்டு கேட்டுப்பாருங்கள். அரசுக்கு வரவேண்டிய ஆயிரக்கணக்கான, லட்சக்கணக்கான கோடி ரூபாய்கள் லஞ்சமாக அரசை இயக்குபவர்களின் கைக்குப் போகிறது. எல்லா அரசு துறைகளிலும் இதே லட்சணம்தான். 'ஒரு காசுகூட லஞ்சம் புரளாத அரசு துறை' என்று ஒன்றை யாராவது குறிப்பிடமுடியுமா - லஞ்ச ஒழிப்புத் துறை உட்பட? திருடனை காவலுக்கு வைத்த கதைதான் நாம் ஓட்டுப்போட்டுத் தேர்ந்தெடுக்கும் அரசுகள். திருடர்கள் யாரைத் தலைவனாகத் தேர்ந்தெடுப்பார்கள்? யாருக்கு ஓட்டுப் போடுவார்கள்? குறுக்கு வழியில் எதைச் செய்தாவது இருபது வயதுகளில் கோடியைச் சம்பாதித்துவிடவேண்டும் என்ற ஒரு பெரும்பான்மைக் கூட்டமே முனைப்பாகத் திருடுகிறது. திருடர்களுக்கு ஓட்டுப்போட்டு பதவியில் அமர்த்துகிறது. இதில் மைனாரிட்டியான அப்பாவி, நேர்மை பொதுஜனம் இம்மாதிரி வெள்ளத்தில் மிதந்து தெருவுக்கு வருகிறது.

நகரம், ஊர் என்பது வீடுகள் நிரம்பிய இடம் மட்டுமல்ல. அது ஒரு கட்டமைப்பு. வீடுகள் தவிர நிறைய உள்கட்டுமானங்கள் செய்யப்பட்டால்தான் அது குடியிருக்க லாயக்கான பகுதியாக இருக்க முடியும். இதை மொத்தமாகப் புறக்கணித்துவிட்டு வீடு கட்டுவதில் மட்டும் குறியாக இருந்தால் இப்படித்தான் மழைநீரில் மிதக்கவேண்டிவரும். “கார்ப்பரேஷன்ல இந்த இடம் வராது. பஞ்சாயத்துதான். அவரு நம்மாளுதான். பட்டா வாங்கிரலாம்” என்று மானாவாரியாக விளைநிலங்களை வீட்டுமனைகளாக மாற்றும் அவலம் தொடர்ச்சியாக பலவருடங்களாக நடந்துகொண்டுதான் இருக்கிறது. லஞ்சம் என்ற கருங்கண்ணாடியைப் போட்டுக்கொண்டு அரசு இயந்திரம் பாராமுகமாக இருக்கிறது. மக்களும் ஆட்டு மந்தை போல இடங்களை வாங்கி ‘நமக்குன்னு ஒரு வீடு’ என்று இருப்பதைத் துடைத்துப்போட்டு வீட்டைக்கட்டிக் குடியேறிவிடுகிறார்கள்.

லஞ்சம் ஊழலைப் பற்றிப் பேசினால் 'தர்மத்தின் வாழ்வுதனை சூது கவ்வும்' போன்று ஒன்றுக்கும் உதவாத பழமொழிகளையும், காலாவதியான வரலாற்றுப் பெருமைகளையும் பேசிக்கொண்டு முட்டாள்த்தனமாகத் திக்கற்றுத் திரிந்துகொண்டிருக்கிறது ஒரு பெருங்கூட்டம்.

சமூகப் பிரக்ஞை என்பது யாருமறியாததொரு வஸ்துவாகி நீணட காலமாகிறது. ‘ஊர் எக்கேடு கெட்டாலென்ன. நாம் நன்றாக இருந்தால் போதும்’ என்ற சுயநலப்பேய் பீடித்திருக்கும் சமூகம் இப்படித்தான் இயற்கைச் சீற்றத்தில் சீரழியும்.

நடந்தவை குறித்து குற்றம் சாட்ட நீளும் விரல்கள் எல்லாத்திசைகளிலும் நீளவேண்டிய ஒரு மோசமான சூழலில்தான் இன்றைய சமூகம் இருக்கிறது.

***

பகல் நேரத் தெரு

2014-02-08T05:22:00.004+04:00

குறுகலான தெருக்கள். அடுக்கடுக்காய் அகலம் குறைந்த நீஈஈஈஈளமான கொண்ட வீடுகள். பொதுச்சுவர். ஒரு வீட்டு மொட்டை மாடிக்குப் போனால் மொத்த தெருவையும் மொட்டை மாடிகள் வழியாகவே கடந்துவிடலாம்.

திண்ணையின் தட்டிக் கதவிலிருந்து கொல்லைப்புறக் கதவுவரை சேர்த்தால் அதிகப்பட்சமாக மூன்று அல்லது நான்கு கதவுகள் ஒரே நேர்க்கோட்டில். வாசலில் நின்று பார்த்தால் கொல்லைப்புறக் கிணறு தெரியும். எல்லாக் கதவுகளும் பகல்வேளையில் திறந்தேயிருக்கும். மாலையில் கொல்லைப்புறக் கதவு மட்டும் சாத்தப் படும். வீட்டின் கடைசி நபர் உறங்கச் செல்கையில் தட்டிக்கதவு மூடப்படும். பூட்டு என்ற ஒன்றைப் பார்த்திராத கதவுகள். வீட்டில் எங்கு இருந்தாலும் வாசலில் யாராவது வந்தால் லேசாக எட்டிப் பார்த்தாலே போதுமானது. வாசலில் நின்று பார்க்கும்போது வாசலும் கொல்லைப்புறமும் பளீரென்று வெயிலுடன் இருக்க எட்டிப்பார்க்கும் வீட்டுக்காரர்களின் தலை, தோள்கள் சில்லவுட்டில் தெரியும். வற்றாயிருப்பில் நான் வசித்த வீடுகளின் அமைப்பு பெரும்பாலும் இப்படித்தான் இருந்தது.

மதிய வேளைகளில் காலம் நின்றது போல தெருக்களும் வீடுகளும் இயக்கமின்றி காட்சியளிக்கும். உண்ட களைப்பில் திண்ணையில் படுத்திருக்கும் வயசாளிகள். அதிகாலையிலிருந்து வீட்டு வேலை செய்து உழைத்துக் களைத்துப் போன இல்லத்தரசிகள் வீட்டினுள் சிறுபலகையை தலையணையாய் வைத்து கண்ணயர்ந்திருப்பார்கள். பெரியவர்கள் வேலையிடங்களில். பிள்ளைகள் பள்ளிகளில். மூன்றாவது வீட்டில் ஆடிக்கொண்டிருக்கும் ஊஞ்சலின் கிறீச் சத்தம் காற்றில். பூனைக்குட்டி அடுக்களையில். தொழுவத்தில் நுரை ததும்ப அசைபோடும் மாடு. தெருவில் மொத்த வெயிலையும் முதுகில் வாங்கிக்கொள்ளும் உத்தேசத்துடன் நகராதிருக்கும் எருமையொன்று.

எப்போவது ஒரு சமயம் திறந்திருக்கும் கொல்லைப்புறக் கதவு வழியாக இலக்கு தப்பி வந்த தெருநாய் ஒன்று நுழைந்து சாவதானமாக வாசற் கதவு வழியாக வெளியேறிச் செல்ல படுத்திருந்தவர்கள் எல்லாரும் அரக்கப் பறக்க எழுந்து வீறிடுவார்கள். திண்ணையில் தாத்தா “அதோட காலை ஒடி” என்று கத்த, பாட்டி தூக்கம் கலைந்து எழுந்து என்னவென்று சுதாரிப்பதற்குள் அந்த நாய் ஒரு கணம் தயங்கி நின்று பிறகு தெருவின் கோடிக்குச் சென்று காணாமல் போயிருக்கும். அமைதி கலைந்த அந்தச் சில நிமிடங்கள் சுவாரஸ்யமானவை. மூன்று மணிக்கு அலுமினிய கேன் ஒன்றை அணைத்துக் கொண்டு இன்னொரு கையால் சைக்கிளைத் தள்ளிக்கொண்டு பால்காரர் வந்துவிடுவார். மறுபடியும் உறக்கம் பிடிக்காமல் பெண்மணிகள் பில்டர் காஃபி போட ஆயத்தமாவார்கள்.

பிற்பகல் சாயும் வேளையில் தெரு உயிர் பெற்று எழும்.

***

குளியல்

2014-02-06T23:07:00.000+04:00

பதின்வயது வரை வீட்டில் குளித்ததாய்ச் சரித்திரமே கிடையாது - உடனே மூக்கைப் பொத்தாதீங்கய்யா. 80-களில் குளியல் என்றாலே விவசாயக் கிணறு (அல்லது அதன் பம்ப்பு செட்டு), நதி, குளம், வாய்க்கால் என்றுதான் குளியலிடங்கள். இவையெதுவும் இல்லாத ஊர்களில் வாழ்ந்த(வாழ்வ)தில்லை! அதிலும் பம்ப்பு செட்டு ஓடும்போது தொட்டியில் இறங்கிக் கொஞ்சம் குளித்துவிட்டு தலையை மெதுவாய் குழாயருகே கொண்டுபோனால் கழுத்தை முறிக்கும் வேகத்துடன் தண்ணீர் தலையில் அறையும். தலையின் அழுக்கென்ன, மயிரையே பிடுங்கும் வேகம்!

அதிகாலையில் கழுத்தில் சிவப்புத் துண்டை மாலையாகப் போட்டுக்கொண்டு கிளம்பினால் பள்ளி துவங்க அரைமணி நேரத்துக்கு முன்பு வரை குளியல் போட்டுவிட்டு அகோரப் பசியுடனும், சிவந்த கண்களுடனும் வீட்டுக்கு வருவோம். பிறகு மூணு, நாலு மணி வரை பள்ளி. வந்ததும் திரும்ப சிவப்புத் துண்டு, கைக்கடக்கமாகச் சோப்பு என்று கிளம்பி இருளும் வரை தண்ணீரில் விளையாட்டு.

வற்றாயிருப்பில் கிணறுகள், குளங்கள், கண்மாய்களுக்குப் பஞ்சமே இருந்ததில்லை. (வி)சாலாட்சி, சிவன், அனுமார் கோயில்களுக்குப் பின்னால் சோகையாக அர்ஜூனா நதி - பெரும்பாலும் மணல்தான் ஓடும். நான் இருந்த பதிமூன்று வருடங்களில் ஓரிரண்டு தடவைதான் அந்நதியில் நீர் நிரம்ப ஓடியிருக்கிறது. மற்ற நாட்களில் ஓரடி அகலத்துக்கு ஓரமாய் ஓடும் நீரில் உருண்டு புரண்டுதான் உடலை நனைக்கவேண்டும். பிறகு சுத்தமாக வற்றிவிட்டது.

எண்பதுகளின் மத்தியில் முசிறிக்குக் குடிபெயர்ந்தபோது, காவிரி வரவேற்றாள். அவ்வளவு தண்ணீரைப் பார்த்ததேயில்லை. ஆண்கள், பெண்கள் படித்துறைகள், முசிறி-குளித்தலை இணைப்புப் பாலம், அகண்ட காவிரி, கரையையொட்டி பல கிலோமீட்டர்கள் நீண்டு ஊர்களை இணைத்த தார்ச்சாலைகளும், வாழைத்தோப்புகளும், பசுமை போர்த்திய வயல்களும் என்று புதியதொரு உலகம்! உடலும் மனதும் ஜிலுஜிலுவென்றிருக்கும். காவிரியில் எந்நேரமும் தண்ணீர். கரையொட்டியிருக்கும் எளிய வீடுகள். வீட்டின் கொல்லைப்புறத்திலிருந்து காவிரிக்குள் இறங்கிவிடலாம். பெரிய பெரிய படிகளாக இருக்கும்.

கோடையில் நீர் கொல்லைப்புற படிகளிலிருந்து படிபடியாக இறங்கி பின்னோக்கிப் போகும். நதி நடுவில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வெளிப்படும் மணல் பிரதேசங்கள், கோரைப் புற்கள், பெரும் பாறையொன்று, மீன்களின் எலும்புக்கூடுகள். படித்துறையருகே நீர் சற்று வெதுவெதுப்பு கூடி ஓடும். கொக்குகள் அலைபாய்ந்துகொண்டிருக்கும். மக்கள் நதியைக் கடந்து இக்கரைக்கும் அக்கரைக்கும் போவார்கள். படிகளில் நீர்க்கறையைப் பார்த்து “அவ்ளோ தண்ணி ஓடிச்சு” என்று அங்கலாய்த்துக் கொள்வோம்.

படித்துறை நீரைக் கடந்து மணல்பிரதேசத்தில் பையன்களெல்லாம் கிரிக்கெட் விளையாடுவோம். கண்களில் அவ்வப்போது மணல் தெறிக்கும். தலைமட்டும் வெளியில் தெரிய மணலில் புதைத்துக்கொள்வோம். சிறு மீன்களை வேட்டியையோ, துண்டையோ விரித்துப் பிடித்து ஆங்காங்கே சிறு குழிகள் தோண்டி ஊற்றெடுக்கும் நீரில் கொஞ்ச நேரம் வைத்திருந்து, கிரிக்கெட் முடிந்ததும் அக்குழியிலிருந்து மணற் கால்வாய் தோண்டி நதிநீரிணைப்பு செய்து மீன்கள் மெதுவாக நதியில் கலந்து மறைவதைப் பார்த்துவிட்டு படித்துறையைச் சுற்றியிருக்கும் புதர்களில் பதுங்கியிருபக்கும் பாம்புகளை நினைத்து மயிர்கால்கள் கூச்செரிய ஈரக்கால்களுடன் வீட்டுக்கு நடப்போம்.

கோடை முடிந்து மழைக்காலம் தொடங்கவும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் நீர் வரத்து அதிகரித்து நதி நடுவேயான தற்காலிக மணல் உலகம் மறையும்.

காற்றில் சிறந்தது மழைக்காற்று!

ஆடிப்பெருக்கில் வீர இளைஞர்கள் காவிரிப் பாலத்திலிருந்து நீரில் சொருக்கடிப்பார்கள். கார்ப்பெட் மாதிரி அவ்வப்போது வெங்காயத் தாமரைக் கூட்டம் பறவைகளுடன் கடந்து போகும். சிலசமயம் வயிறூதிய கன்றுக்குட்டியுடலும், எப்போதாவது ஒரு பிணமும்.

நதியில் குளிக்கும் போது சோப்பெல்லாம் போடுவதில்லை. மணலையே எடுத்து கரகரவென்று தேய்த்துக்கொள்வோம். பாத அழுக்குகளை மீன்கள் பார்த்துக்கொள்ளும். அக்ரஹாரத்து மாமாக்கள் பூணூலால் உடலைத் தேய்த்துக்கொள்வார்கள். பெண்கள் மாஜிக் நிபுணிகள் மாதிரி குளிப்பார்கள்.

ஆலமரத்தடிப் பிள்ளையார், குழந்தைகள், பெண்கள், ஆண்கள், வண்டி மாடுகள், கரையோரம் எசமானர்களுக்குக் காத்திருக்கும் நாய்கள், சலவைத்துணி மூட்டைகளுடன் கழுதைகள், மீன்கள், மின்கம்ப காகங்கள், ஆந்தைகள், கொக்குகள், தண்ணீர்ப் பாம்புகள், எப்போதாவது கோவில் யானை என்று நீரை வாழ்வாதாரமாகக் கொண்டிருந்த நதிக்கரை நாகரிகம் அது.

வெகு சில நாட்களில் இருள் கவிந்து வீட்டுக்கு வந்து திண்ணையில் வீட்டுப்பாடம் செய்ய தெருவிளக்கு வெளிச்சத்தில் அமர்கையில் கிரிக்கெட் சுவாரஸ்யத்தில் விடுதலை செய்ய மறந்து போன மணற்குழி மீன் குஞ்சுகள் நினைவுக்கு வரும். அன்றிரவு தூக்கம் வராது.

***

பஸ்!

2014-01-28T02:42:00.001+04:00

வற்றாயிருப்பிலிருந்து மதுரை, திருச்சி, திருநெல்வேலி - எப்போதாவது சென்னை என்று நெடுந்தூரப் பேருந்து பயணங்களின்போது பேருந்து ஓட்டுனரின் இடப்பக்கம் இருக்கும் பக்கவாட்டு இருக்கையைப் பிடித்துக்கொண்டு அமர்ந்துகொள்வது வழக்கம். பயணிகள் நிறைந்ததும் டிரைவர் தோளில் டர்க்கி டவலுடனும் எவர்சில்வர் ஸ்ட்ராப் வாட்ச்சுடனும் கதவைத் திறந்து ஏறி வயர் பின்னியிருக்கும் இருக்கையில் அமர்ந்ததும் ஒரு கை கியர் லீவரைப் பிடித்து பல்ஸ் பார்த்து கியர் மாற்றி, தொப்பி வைத்திருக்கும் ஸ்ட்ரா போன்ற கம்பியை இழுத்து, இன்னொரு கையால் சில பொத்தான்களை இயக்கி, ஸ்டியரிங் வீலைப் பிடித்துக்கொண்டு இடது வலது கால்களால் பெடல்களை மிதித்துச் சாலையை நோக்கி, ஹாரனை ஒருமுறை அழுத்தியதும் மொத்த வண்டியும் ஓர் உதறி உதறிக் கிளம்பும்.

வண்டி ஐட்லிங் போதும் பயணத்தின் போதும் கியர் லீவர் ர்க்கர ர்க்கர என்று நடுங்கிக் கொண்டிருப்பதையும் அதைப் பிடித்திருக்கும் அவரின் இடது மணிக்கட்டும் அந்த வாட்சும் சேர்ந்து நடுங்குவதும் சுவாரஸ்யமான காட்சி.

அஷ்டாவதானி மாதிரி அவர் கைகளாலும், கால்களாலும் சாகசம் செய்து வண்டியோட்டுவதைக் கணகொட்டாமல் மணிக்கணக்கில் பார்த்துக்கொண்டிருந்து அவரைப் போன்றே மானசீகமாக வண்டியை மனசுக்குள் ஓட்டுவது வழக்கம்.

வாழ்நாளில் அவர் மாதிரி ஸ்டைலாக ஒருமுறையாவது பேருந்தை ஓட்டிவிடவேண்டுமென்பது தீராத ஆசையாக இன்னும் இருக்கிறது. இப்போதும் கண்மூடிக்கொண்டு அந்தப் பக்கவாட்டு இருக்கையில் அமர்ந்துகொள்வதைக் கற்பனை செய்தால் பேருந்து ஓட்டுதலின் வசீகரிப்பு ஞாபகங்களின் மூலையில் இன்னும் அழியாமலிருக்கிறது.

காசு மேலே காசு வந்து

2014-01-25T05:39:00.001+04:00

வற்றாயிருப்பில் நடுத்தெருவில் நாங்கள் வசித்தோம் (தெருவோட பேரே அதாங்க!). தெருவில் எதிர் படும் தாத்தாக்கள், மாமாக்களில் கட்டாயம் யாராவது ஒருத்தர் காதிலாவது பளபளவென்று ஒரு ரூபாய் காசு மின்னும். அதிலும் சிலை வைத்து சுற்றிலும் குரோட்டன்ஸ் வளர்த்ததைப்போல காசைச்சுற்றி காது மடலில் அடர்த்தியாக முடி. காது மடலில் காசைச் சொருகி வைப்பது ஆயகலைகளில் அறுபத்தைந்தாவது போல.

மதிய உணவு உண்டுவிட்டு திண்ணையில் உருளுவது, அல்லது கூட்டம் சேர்த்து ரம்மி விளையாடுவது வயசாளிகளின் தலையாய பொழுது போக்கு. சில சமயம் சட்டசபையைக் கலைக்கும் ரேஞ்சுக்கு சீட்டுக்கட்டைக் கலைத்துப்போடுவார்கள். ஒன்றிரண்டு பேருக்கு சீட்டுகள் அநியாயமாகக் கலைந்து வர, ரம்மி சேரும் சாத்தியமில்லாததை ஞானக்கண்ணால் உணர்ந்து ஸ்கூட் விட்டுவிடுவாரகள். மற்றவர்கள் ஆட்டத்தை முடிக்கும் வரை அவரகளுக்குப் பொழுது போகாது. ஒன்றா பைசா நகரத்து கோபுரம் போல அவ்வப்போது உடலைச் சாய்த்து இரைச்சலாகக் குசு விடுவார்கள். இல்லாவிட்டால் வேட்டியின் நுனியைத் திருகி மூக்குக்குள் நுழைத்துத் தலையே தெறிக்கும் படி தும்முவார்கள். ஆனாலும் காதுக்குள் காசு அசைந்து கொடுக்காமல் அமர்ந்திருக்கும்..

நானும் ஒரு ரூபாயில் ஆரம்பித்து எட்டணா, நாலணா வரை முயன்று பார்த்தேன். ம்ஹூம். எதுவும் நிற்கவில்லை. வலி உயிர் போயிற்று. அதில் ஏதோ வில்லத்தனம் அல்லது ஹீரோத்தனம் இருக்கிறது என்று புரிகிறது. அந்த வித்தை கைகூடவேயில்லை. பரவாயில்லை. கண்ணுக்குள் நிலவு மாதிரி காதுக்குள் காசு என்று தமிழர்கள் படம் எடுத்துவிடுவார்கள். அப்போது பாரத்துக்கொள்கிறேன்.