c a n

a r a l ı k

2015-01-05T21:49:00.000+02:00

bir kaç gecede soğuyor boğaziçinin taşları
ve dalgaları
en çok bir iki çocuk hissediyor
nefesleri kesiliyor, merdivenleri çıkarken.
zabıta mı polis korkusu mu ne gözlerinde
karanlıkta çıkarmak da zor ama
bi çıksalar şu köşeden,
bi çıkarsalar ceplerindekileri
taş mı yoksa kelime mi bilemem.
fakirlik ve izmarit akıyor yol kenarlarından,
sgk artı yol artı on ve üç molalarından
ve artık içmeye tiksindikleri çaylardan.

harbiye yokuşlarında, yağmurda
ne ilgisi olabilirdi ulan serpme mutlulukların,
bu sokaklarda bu çocuklarla.
küfrediyorlar besbelli duyamasam da
zengin aile ağaçlarının kökünden yapraklarına
havasına suyuna taşına toprağına.

biri bi çıksa
bi bağırsa.

Harbiye 2014

diye

2014-09-23T03:07:00.001+03:00

...

biraz düşünür, sonra uyurum
uyanınca rüyalarımı unuturum.

Sıvas Geceleri

2014-08-11T23:20:00.003+03:00

Yirmi bir yıl, bir ay,sekiz gün geçmiş üstünden. Tam yedi bin yedi yüz bir gün geçmiş Metin Altıok gülümsediğinden beri. Sönmemiş, cahilin bu topraklarda çıkardığı en büyük yangın. Külleri yüzümüze gözümüze yapışmış.

Sivas'tayım iki gündür. Tam tamına yirmi yedi saattir Madımak Oteli'nin sokağında, iki bina yanındayım. Otel yenilenmiş. Dikkatli bakınca görüyorum, dumanı hala tütüyor. Kokusu burunlarımda ve Metin Altıok'u tanıdığım bir fotoğrafından hatırlıyorum, gülüyor. Ben okkalı bir küfür patlatıyorum sokağa girince. Metin Altıok geliyor aklıma, o sadece gülümsüyor. "Ezberimde bir şiiri olsaydı" diyorum, yok. Akıllı telefonumdan açıp okumaya utanıyorum. Bu sefer biraz gözlerim doluyor. Utanmayla karışık, sinirleniyorum, üzülüyorum. Etrafıma bakıyorum sonra. Yan binada iki tane kömürcü, sokak boyunca kebapçılar... Bir iki tanesinin tabelasında ateşler, alevler... Ben Otel'e baktıkça bana bakanlar, etrafımda volta atanlar, yavaşlayan polis arabası...Çok sinirleniyorum. Kafamı toparlayamıyorum. Hıncımı çıkartmak, etrafa saldırmak, bir arabaya atlayıp gitmek, işi bırakmak, eski sevgilimi aramak, annemle konuşmak ve babama ağlamak arasında kalıyorum. Sokaktayım, duruyorum. Tüm kebapçıları yakmak, tüm sokağı dövmek, her geçene "Senin yüzünden ulan!" diye haykırmak ve bunları yaparken ağlamamak istiyorum. Herhalde korkuyorum. Sonra düşüyor aklıma:

Kucaklıyor beni Metin Altıok

"Aldırma" diyor gülerek

"Yaşamak görevdir bu yangın yerinde

Yaşamak, insan kalarak"

V. Ç. Lenin

2014-08-07T00:12:00.002+03:00

Moskova'dayım. Benim için —gelmiş ve gelecek tüm Türkiye komünistleri için — büyük bir hayal kırıklığı bu şehrin görünen resmi. Kısa süreli turizm için gidilen şehirde resimden fazlasını görmek biraz zordur. Görülebildiği kadarıyla ise burada yaşamak İstanbul'dan da zor olabilir. Şehirde Sovyetler Birliği'ne dair küçük heyecanlar verecek ayrıntılar da göze çarpıyor, onlar da zaten küçük burjuvalıktan çıkıyor.

Gorky Park'ında saat gece yarısına gelmek üzere. Burası, şehrin halk için düzenlenmiş ve ranta kurban gitmemiş nadir yerlerinden biri. Işık oyunları ve klasik Rus müziğiyle birlikte havuzda bulunan pompalar yardımıyla su, müziğe uyumlu olarak hareket ediyor. Ama konumuz bu değil. Aslında belirli bir konum da yok. Call of Duty oynayanlar bilir; oyunun son bölümünde Sovyetler Birliği'ni savaşın galibi yapıp, kızıl bayrağı binanın tepesinde dalgalandırırken bile burada olduğumdan daha fazla heyecanlanmıştım. Stalin'den fazla sevinmiş bile olabilirim. Tabi artık burada ne Leningrad ne de Stalingrad kalmış. Sadece hediyelik eşya dükkanlarında Lenin'in büst şeklinde yapılmış çikolatalarını bulabilirsiniz. Rusya'nın sosyalizmle olan tüm bağı turistlerin gelip Lenin'in kel kafasını yaladığı çikolatalar olmuş. Bir sonraki gün için planımı kesinleştirdim. Kimseye çaktırmadan Vladimir Çikolat Lenin'in kulağına eğilip "O gür bıyıklı elemana çok güvenme, Troçki sana kurban olsun." demeye karar verdim.

29.07.14
Gorky Park

Biraz önce Lenin'i ziyarete gittim. Mezarına. Adam ölmüş, ziyaretine de parayla gidiliyormuş. Yaşasa böyle olmazdı bence, derdi ki :

— Allaasen Can gel şuraya, senin param benim param diye şey mi olurmuş? Hop bıyıklı! İki çay getir kardeşimle bana. Hah Can, ne diyorduk? Buralara kadar gelmişsin, ne yapalım?

— Abi valla, sen bilirsin. Sonuçta kitabını yazmışsın. (Burada inceden gülümsüyorum, hemen anlıyor ne dediğimi.)

—Can'cım (gülüyor),hele bir çayları içelim de konuşuruz bunları.

O arada yanıma uzun boylu, sarışın bir kızın yaklaştığını fark ettim. Bıyıklı, çayları bir türlü getiremediği için Lenin'i uyarmaya fırsat kalmadan dükkanın görevlisi yanıma kadar geldi. Ben de biraz heyecanlandım sanırım, Çikolat Lenin'in kulağına bir ısırık attım. Yanıma yaklaşan satıcıya da "previet" dedim ve çikolatanın parasını ödeyip dışarı çıktım.

30.07.14
Moskova

geleceğe günlük

2014-08-06T16:08:00.002+03:00

Uzun saçım var, rok müzik dinliyorum. Üniversiteyi biraz uzatmanın verdiği ucuz artistliği tadıyorum finallere çalışırken. Hayat çok zormuş gibi yapıyorum, kahvedir çaydır gırla gidiyor. Şortlarım var, dövme yaptırmayı bile düşünüyorum. 'Hafif sakal iyidir' dediler, uzattım. Evim gerçekten bir öğrenci ev; bulaşık birikiyor, bira şişeleriyle doluyor mutfağın bir kısmı.En az 90ların üniversite gençliği kadar verebiliyorum bahar şenliklerinin hakkını. Küpe takıyorum. Küçük hesaplarla bakkala 25 kuruş borç yazdırıyorum arada. Mahallenin kahvesinde bana "kanki" diye hitap eden elli yaşında bir arkadaşım bile var. Arada geceleri uyanıyorum, bir şeyler yazıyorum.

22.09.13

Saçlarımı kestirdim, rok müzik eskiden olduğu gibi tat vermiyor. Üniversiteyi biraz daha uzattım, artistik bir durum kalmadı ortada. Hayat gerçekten zormuş gibi geliyor ama çayı kahveyi azalttım; çok para gidiyor. Şortları rafa kaldırdım, dövme fikri aklımdan uçup gitmiş. Haftada bir traş oluyorum ki iş başvurularında prezantabl görünebileyim. Evim hala öğrenci evi ama bulaşık eskisi kadar birikmiyor; bira şişeleri hala duruyor ama birikmiyor. Depozitosuz içiliyor evde, Ersen malt seviyor ben şarap. Üniversite etkinliklerinin neredeyse hiç birine katılmadım bu sürede. Küpeyi takıp çıkarmaya başladım, patronlar küpeli adam sevmiyor. Bakkalların çoğuyla kavgalıyım. Kahveye de artık uğramıyorum, kanki'mle artık görüşmüyoruz. Hala geceleri uyanıyorum, facebooka bakıp yatıyorum.

12.02.14

Saçlarım hala kısa, artık her gün vaks kullanıyorum. Üniversite sonunda bitti, artık beyaz yakalarımla fink atıyorum. Hayat artık zor değil, artık iş hayatı zor. Çayla çok haşır neşir değilim, ama mochadır, espressodur gırla gidiyor. Şortlar çok eskimiş, hepsini attım. Keten daha şık duruyor zaten genç erkekte. Dövmeyle alakamartık maraş dondurmacısı düzeyinde. Evi değiştirmedim, onun yerine led televizyon aldım. Öğrenci evi görüntüsü bitti bitmek üzere. Bulaşık makinası aldım, büyük kolaylık... Artık tek başıma yaşıyorum, Ersen de sıkıldı mı ne yaptı benden? Küpeyi cumaları takıyorum, işten arkadaşlarla dışarı çıkıyoruz. Benim küpe sükse yapıyor: "Vay Can sen küpe mi takıyordun?". Bakkalların çoğu kapandı, zaten çok nakit taşımıyorum bu ara. Kahve mi? Lütfen...Geceleri uyanma problemim çok kalmadı, uyanırsam mailleri check edip uykuya dönüyorum zaten bir saat sonra uyanacağım.

23.05.16

ah

2013-01-08T06:42:00.001+02:00

siz geceleri uyurken yağıyor kar.

sabahlara kadar çalışanlar için değil,

uyuyanlar için bilinçsiz

uyuyamayanlar için duygusuz

üstüne basmak için ektiğimiz çimleri ezer gibi

kaldırımları ak geçiyor

göz göze bakınca ar duymasınlar diye

şavk dolmadan odayı

hala beyaz çarşaflarda,severek

sabaha kadar sevişenler için yağıyor

harbiye,ocak 13

Yaşlı 2012 giderken bebek 2013 geliyordu.

2012-12-31T19:08:00.000+02:00

Merhaba!

Bu akşam saat 22:00'dan sonra yılbaşı tebriklerini kabul etmek üzere evimde olacağım. Biraz güzel biraz çirkin bir yıldan sonra yeni yıla başlamanın verdiği heyecanla birlikte.. Heyecan yok. Evde oturmak var. Samimiyetsizliklere gerek yok.

Yeni geçeceğimiz senede görüştüğümüz arkadaşlar, isteyip de görüşemediklerimiz, görüşüp de küs ayrıldıklarımız, küsüp de barışamadıklarımız, barışıp da oturup iki kelam edemediklerimiz, sevdiklerimiz ama kavuşamadıklarımız, kavuşup da mutlu olamayanlarımız; ve de paketindeki son sigarayı verenlerimiz, yan masadan ikram gönderenlerimiz, bilgiyi paylaşmakta beis görmeyenlerimiz, akbili olmayana akbil, çiçeği olmayana çiçek uzattıklarımız, kitap çalanlarımız, caka satmayanlarımız, son sözü söylemeyenlerimiz, rok dinleyenlerimiz, uzakta olup da sıla hasreti çekenlerimiz, karşıya geçmek için bi lira değil bi insan arayanlarımız, Kadıköy'ü sevenlerimiz ama Beyoğlu'ndan vazgeçemeyenlerimiz, bir orman gibi kardeşçesine yaşayanlarımız, yumruğu havada olanlarımız, bize bir adım gelene iki pedal gidenlerimiz, asi ve sinirli ama insan aşığı olanlarımız, 25T'de alkol kokanlarımız, sevgilisini sokakta umursamadan öpenlerimiz, gece yatınca günü kafasında yaşayanlarımız ve de burayı okuyanlarımız... Seneye görüşürüz.

Diğerleriyle görüşecek bir noktamız olmayabilir ama onlarla da görüşeceğiz. Yukarıda saydığım ve daha sayamadığım güzel insanlar, güzel çocuklar ve adamlar ve de çok güzel kadınlar; yıl istediğimiz gibi olsun. İyi yıllar.

18. Yüzyılda Bardak

2012-12-24T02:31:00.001+02:00

Ben kendimi ne addediyorsam o oluyorum. Bazen subliminal çalışıyorum, işe yarıyor. Bir yandan kolaylıyor her şey, sonra yine fark ediyorsun ki diğer yandan çoktan olmamış. Çünkü farklı değerlendirmelerin farklı sonuçlarını yaratmışsın. Ben diyorum ki çay geliyor. Bakıyorum ki chai tea latte. İşte o zamanlarda insan yalnızlığını anlıyor. İçin bir yandan ne yapsak zaid diyor,diğer yandan da... Ah, o diğer yan; bile bile her seferinde benzer oyunları yapıyor. "Sen misin benden büyük ?"diye bağırıyor testi. "Yok" diyorum, düşüp kırılıyorum.

Sonra da "Ee, hani on sekizinci yüzyıldaydık?" diye veryansın ediyorlar.

Şefim, bi bakıcan mı?

2012-12-17T19:31:00.002+02:00

Zaman yine hayatları harcıyor.

Sabah yanlışlıkla uyandığımda sabah sekizdi. Bunu biliyordum çünkü telefonumun henüz şarjı vardı. Kalkıp ben de mi eve gitsem acaba diye sesli düşündüm fakat ne kadar gereksiz olacağını hemen fark edebildim. Perdeler kapalıydı ve güneş de ortalıklarda görünmüyordu. Neredeyse gece karanlığında uyumak için geri yattım. Saat sekizdi.

Gözlerimi açtığımda hala aynı karanlıktaydım. Elimi telefona attım,aldım. Şarjım bitmişti. Eh, herhalde saat dokuz filan olacaktı ki hala bu kadar karanlıktı ve uykumu tam da almamış gibi hissediyordum. Madem uyandım, eve gidip duş almalı, bazı sorumluluklar yerine getirilmeli ve okula gidilmeliydi. Kalktım, giyindim ve çıktım. Yeterince keyifli bir sabah yürüyüşüydü. Hava grilikten Eskişehir'i andırıyordu. Sokakta yok denecek kadar az insan vardı. Sıraselvilere gelince saat dokuz için gereksiz bir kalabalık olduğunu anladım. Saat benim için artık on bire geliyordu.

Meydana çıktım ve eve gitmeden önce kahvaltı için Bambi'ye uğrayayım dedim. Saat on bir için herkes çokça sigara tüketiyor, ıslak hamburger yiyebiliyordu. Canım bu saat işine sıkılmaya başladı. Mutlu ve sakin başladığım yürüyüş gitgide hızlanıyordu. İçeri girdim ve ilk masaya oturdum. Dönerin inceliği gözümden kaçmıyordu. Garson geldi, siparişimi verdim. "Şefim,bi bakıcan mı?" dedim tam dönerken. Şefim demeye bayılıyorum. Neyse, dedim ki " Saat kaç?". Şefim dedi ki: "Üç yirmi beş.".

Saat 15:25. Merhaba yarın. Görüşürüz şefim.

A f i y e t, b a l, ş e k e r

2012-12-16T16:46:00.002+02:00

Hayır! Bu benim üçleme kısa film projem değil. Onu sonra yazarım. Dün mahallemin hatta belki İstanbul'un en beyefendi kuzenleriyle tanıştım. Elli yaşlarında oto-yıkama sahibi ve çift çekirdek aile olarak iş yerinin üstünde yaşayan güzel iki adamdı. Adabı muaşeret sahibi İstanbul beyefendilerinin hepsine değişemeyeceğim iki adam... Her cumartesi, bizim evin üst sokağında, çevirmecinin çaprazında, park etmiş arabaların yanında çinekop ve palamut; pazarları ise hamsi yapıyorlar mangalda. Yanlarından geçerken "Afiyet olsun!" demek yeterli. Samimiyetsiz ve aptal sırıtışlara da gerek olmadan sade bir cümle yani. Yukarıda yemek bekleyen geniş aileyi düşünüp birer balık teklif ediyorlar. Şansınız yaver gitse de gitmese de hemen birer tane daha teklif edip rakınızı doldurup zorla sizi oturtuyorlar. Tabi koltuk falan beklemeyin, bildiğiniz kaldırım. Sağlıklarına rakıyı için, yemeğinizi yiyin, mangalda ekmek kızartın ve hava soğuksa biraz ısının. Yanınızda öpebileceğiniz biri varsa öpün, yoksa sadece sarılın. Yok hiç olmuyorsa bunlar, o zaman sırtına bir tane vurun ki dostluğunuz pekişsin. İnsan bu zamanlarda daha çok seviyor.

papa roncalli, harbiye.

Bugün : 10.12

2012-12-09T06:56:00.001+02:00

Geçen sene, günlerden yarın ve haftanın günlerinden dündü. Yıllarca yürümediğim kaldırımların, çok uzun zaman da bilmediğim sokakların nasıl olduğunun farkına varıyordum. Daha yürüyorken nasıl aklımda tutacağımı düşünmekten unutmamaya çalışırken unutuyordum. Her zaman yaptığımdan farklı olarak gereksiz içten, olduğumdan mutlu ve çok pişmandım. Orada olmanın verdiği yalancı ve üç-beş saatle sınırlı zamanın büyük laflar için yetersiz, abartılı kahkahalar için harcanamayacak kadar kısa ve ağlamak için hiç olmadığı kadar uzun olduğunu biliyordum. Sahi, bunları sen de biliyor muydun?

Daha oradayken biliyordum ki çoğumuza göre hastalıklı sevgimin daha fazla ilgi göremeyeceğini. Şikayet etmekle ve az severek geçirdiğim kısa hayatımın en uzun sevgilerinden birini yaşadığı üç-beş saatti. Pişmandım, çünkü aslında orada değildim ve benim çok ihtiyacım olan birtakım şeyler kaçıyordu ben istemesem de. İşte; bir sen kaçmıyordun. Ne kadar olabilirsek o kadar yakındık. Eh, bilirsin sen de. Hep güzel bir uzaklığımız da vardı. Sanki biraz daha yakın olsak, birazını daha paylaşsak bir şeyler olmayacak gibi miydi neydi? Sahi, o gün olağandan biraz fazla mı paylaşmıştık?

Dediğim gibi; gülümsemek için mükemmel bir zamandı. Belki ilk defa plan yapmayı gerektirmeyecek kadar seviyorduk birbirimizi. Bekleyecek kitaplarımız, adamlarımız ve kadınlarımız, izlemediğimiz her hangi bir oyunumuz veya filmimiz yoktu. Ayrıntılarda tam bir uyum aramayacak kadar tanıyorduk birbirimizi ve ayrıntılarda da ne kadar farklı olduğumuzu bilerek umursamıyorduk. Ben kendimce çok büyük kayıplar yaşıyordum,alabildiğine keyifsiz ve hiç konuşmasak da sonraları için bir o kadar umutluyduk. Sahi, o gün fazla mı umutluyduk?

z.a.m.a.n.

2012-07-02T01:19:00.000+03:00

zorlu.
kimine göre hızlı
kimine göre yavaş geçen hayat sınırlaması
alarmlarla,zillerle, akbillerle,
yazarkasalarla,çalma listeleriyle,
ajandalarla ve saatlerle sınırlandırılan boşluk.
epeyce çok hızlı,
hiç istemediğim zamanlarda alabildiğine yavaş,
gidebildiğine geri ,
çoğu zaman dolu, kısmen zihinsiz.
erken boşaldıran ve çok yaşatan,
şanslısına da gördüren.
geçmiş olup ağlatan, gelecek olup güldüren.
biletlerle belirlenip, parayla satılan.
daha çok anılarda sıkışmış, fotoğrafla durulmuş.
uykuda sonsuz,rüyada gerçek.

bunları biliyor muydunuz?

2012-06-26T17:00:00.002+03:00

maraş dondurmasının 1700'lü yıllarda hırsızların cepçilik yapmak için bulduğunu,

boğaziçi üniversitesi'nde ODTÜ'den daha fazla sakal bulunduğunu,

almanya'nın mösel kasabasında en fazla içilen sigaranın tekel2000 olduğunu,

türkiye'de her yıl 100 kobi'nin 80inin battığını ve bu oranın gitara başlayıp bırakma oranıyla aynı olduğunu,

kırım kongo kanamalı ateşinin ilk kez kongo'daki kırım türklerinin çibörek gecesinde ortaya çıktığını,

ismail türüt'le idris naim şahin'in ortaokulda sınıf arkadaşı olduğunu

ersen tekin'in geceleri göbeğine siyah zeytin yerleştirip uyuduğunu,

instagramın çıkışıyla çikolata,babet,gözlük,kahve ve jager satışlarında ortalama %30 artış olduğunu,

kol böreğinin amerika'da cool böreği olarak satıldığını ve fikir sahibinin murat börek olduğunu,

sağlıklı bir insanın hayatı boyunca 3100 kadar karınca öldürdüğünü,

bazı insanların böcek çiftleşmesinden tahrik olabildiğini,

mahalle delilerinin %50sinden fazlasının profesör, %80inin 3 üniversite bitirdiğini,%40ının da askerde delirdiğini,

bozüyük ilçesinin M.S.230-311 yılları arasında büyük bir devlet kurduğunu ve anadolunun hükümdarı olduğunu,

30 adımda topkek yarışması sonucu her yıl 12 gencimizi kaybettiğimizi,

istanbul'un kağıthane ilçesinde son 36 yıldır faal kağıt fabrikası bulunmadığını,

artık facebookta profilinize bakanları görebileceğinizi ve görenlerin bill gates'in servetinden pay alabileceğini,

osmanlı imparatorluğu'nun duraklama devrinde bir süre kulak temizlemenin yasaklandığını,

banvit'in 'slayer 2008 world tour' için sponsorluk başvurusunda bulunduğunu,

yeşil gözlü ve saçı az uzun insanların diğerlerine göre çok daha müthiş olduğunu,

biliyor muydunuz?

ben bilmiyordum.

yeni sattık.gerçekten.

2012-03-18T03:34:00.000+02:00

dördüncü sınıftaydım sanırım, dünya üzerindeki 'popülerliğim' şimdikine kıyasla ölçülemez boyutlardaydı. okulun bütün kızları filan hep bana aşıktı. derslerim mükemmel, aile ilişkilerim kusursuz, arkadaşlarım sayısız ve muhteşemdi. muhteşem üç-beş yıldı hayat. futbol maçlarında aranan adam,basketbol maçlarında adamları seçen adamdım. aldım, verdim, ben seni yendim derken bir gün alamadığım, daha çok verdiğim ve akabinde de yenemediğim hayatımın ilk gününü yaşamaya başladım. gecelerin daha uzun gündüzlerin daha kısa olmaya başladığı altı şubat günüydü.

tahtakale pazarından ince bir zevkle seçtiğim ve bütün kadınları etkileyebilecek olan mum veya biblo gibi bir şeyi daha bir hafta öncesinden almıştım. dila'nın doğum günüydü ve okulun kaymak tabakasının davet edildiği bir parti olacaktı. adalar'da karbeyaz veya beyaz apartmanında oturan dila hepimize "altında kuru temizlemeci olan apartman diğeri değil" diye tembihlemeye de yine bu sıralarda başlamıştı. benim için epey önemliydi bu doğum günü. çünkü hem dila'yı çok seviyordum hem sevebileceğim başka insanlar orada olacaktı, hem de bir ay sonra benim doğum günüm için bir emsal teşkil ediyordu. cuma gecesi heyecanla yatıp cumartesi günü dehşetle kalkmıştım. giyecek düzgün bir şeyim yoktu bence ve annemce. kahvaltıyı hızlı bir şekilde bitirip babamla birlikte hemen evden çıktık. babamla evden yalnız çıkmayı seviyordum. çünkü emektar 'şahinimizin' ön koltuğuna oturmaya da hak kazanmış oluyordum. henüz doktorlar caddesi trafiğe kapalı olmadığı için waikiki'ye hızlı ama güvenli yolcuğumuz tam dükkanın önünde durmamızla son bulmuştu. babam şahin'i park ettiği gibi içeri girip tarzıma uygun bir gömlek aldık. daha sonra babam beni doğum gününün olduğu apartmanın kapısına kadar bıraktı.

epey kalabalık diyebileceğim kadar çocuğun toplanmasıyla parti başladı. çılgınlar gibi dansa davet ediyor, eğer kabul görmezsek çılgınlar gibi şişe çevirip şansımızı farklı oyunlarda deniyorduk. zengin-güzel diyagramının zerre yanlış sonuç vermediği bir grup çocuğun eğlenebileceği kadar eğlendik. her şey benim için de gayet normal ve eğlenceliydi. zaten bu kısmı çok fazla hatırlayamamamın nedeni de bu sanırım. saat beşi geçiyordu ve yavaş yavaş herkes anasını babasını aramaya başladığı zaman, farklı bir sohbet konusu açıldı. herkes kendi sahip olduğu arabaları saymaya başlamıştı. on iki yaşındaki yaklaşık on iki gerizekalı çocuğun arabalarının kaç yaptığıyla ilgili bir konuşmaya ortak oluyordum. bir yandan da babamı beni alması için aramam gerekiyordu.

- ...
- ...range rover...
- ... land rover...
- ...bmw... ve megane...
- ...honda...
- " biz yeni sattık arabayı..."

- " babacım bitti sayılır...yok yok gerek yok... ben gelirim işte yan caddeye... tamam kapının önüne gelmene gerek yok zaten..."

sanırım ilk ve son kez böyle bir şey yaptım.bu arada yeni sattık arabayı. astra vardı.şimdi audi alcaz.

90-12 : bir doğum günü hatırası

2012-03-06T22:45:00.000+02:00

sabah babam aradı, "tam 22 (yazıyla yirmi iki) yıl altı saat önce miniciktin, şimdi eşşek kadar oldun" dedi. doğru dedin dedim.

bundan on beş sene önce filandı herhalde. henüz eşşek kadar olmadığım ve kokteyl içtiğim zamanlardı. 80 sonrası kültürün getirdiğini düşündüğüm sarı kola-kola kokteylinin meşhur olduğu zamanlardı yani. doğum günü partilerim yılın en önemli zamanlarından biriydi sanırım. akşamında müthiş ve çok çeşitli yemekler ve asıl sabah verilen arkadaşlı doğum günü partileriydi güzel olan. aileyle olanları hep çok güzeldi,her sene olmuştu. aynı yıl üç parti yaptığımı hatırlarım. arkadaşlı, aileli ve aile dostlu...hatırladığım bir ikisini yazayım dedim.

90-96 sezonu, henüz kendimi tam olarak bilemediğimden dolayı hediyeli gün gibi bir şeydi benim için. büyük kadir amcamlar ve küçük kadir amcamların başını çektiği bir amca ve eşleri topluluğuyla geçen güzel zamanlardı.

97 benim için biraz sıkıntılı geçmişti. davet bekleyen amcalar bu sefer gelmedi ve babamlar-amcalar ilişkilerinde biraz gerilimler bile ortaya çıktı. aynı binada oturduğum kadim dostum Ali Osman (okunuşta alosman) son çare olarak akşam dokuz gibi eve çağrıldı. ellerini öptüğüm canım Nurper teyzem Alosman ayakkabılarını giyerken hemen bana evden bulduğu milkayı hediye paketi yaptı verdi. akşam boyunca yeni alınan uçağımla oynadık.hiç unutmam.

98-99 olağan ve güzel geçmişti, mahalleden arkadaşlar vardı hep; akşamına da aileli filan güzel partilere ev sahipliği yapmıştım.

00 bayaa bildiğin partili martiliydi benim için. milenyumun getirdiği müthiş gaz ve iki basamaklı sayıların rakamlara karşı ezici üstünlüğünün verdiği müthiş ambiansla bir kokteyli bitirip bardağa yenisini dolduruyordum. saatlerin nasıl geçtiğini anlayamamıştım bile. kızlar falan vardı partide,sonraları sevgilim oldulardı.

01-02 doğum günlerim arasında en iyi olanlarıydı. mahalledekiler, okuldakiler ve hatta dershanedekilerle birlikte çılgın birer parti yapmıştım. çok kişiydik. çok çocuk,çok erkek ve çok kızdık. dansa kaldırmacalar, şişe çevirmeceler ve dahası hep bu yıllarda tavan yapmıştı. günün son saatlerine yaklaşırken -işbu saat 4 felan tabi- o herkesin birbirine çok kaynaştığı anlar vardır ya, işte öyle güzellikler vardı. kızlar falan vardı hep ve sonradan hep sevgili filan da olduk.

03-05 yıllarında yavaştan bir düşüş yaşanmaya başladı partilerde. kızların saçma sapan biraz olgunlaşması doğum günü partilerinin eski tadını kaçırıyordu. her sene üst komşum Erdi bana kullanılmış eşyalardan hediyeler veriyordu ve ben de çok seviyordum. sevgili ihtimallerim azalırken, öpüşme ihtimallerim artıyordu. sanırım bu yüzden de partiler kızların nazıyla mazıyla uğraşmaktan eğlenceli olamıyordu. halbuki ilkokulda mazılardan topladığımız tomurcukların savaşını yapıyorduk. tabi sonraları hep sevgili olduk yine.

06-08 yıllarında başlatmış olduğum pasifist sosyallik hareketi bundan sonraki yıllarda da hayatıma yön verecekti. çok az kişiyle sınırlı doğum günlerim gitgide partiden çok akşamları dışarı çıkma aktivitesine dönüşmüştü. pastadan hiç hazzetmediğim için pasta masta da olmuyordu. 15lik arkadaşlarımın bazıları altı martta doğmadığıma dair beni ikna etmeye çalışıyordu. güzel zamanlardı. (good times)

08-10 yıllarında iyice pasifize olup kız arkadaşlarımla çay içmeye başlamıştım ve git gide kutlayanların sayısı artmıştı. artık hayatımızda facebook vardı. 200 kişi falan doğum günümü kutladı.

11 yılında bi değişiklik yapıp doğum günümü sosyal medya mecralarından sildim. iki üç arkadaşım ve eski sevgililerim kutladılar. çoğuna teşekkür edip, azına "sen kimsin" cevabını gönderdim. akşam çay içtik,bira içtik. güzel güzel yurdumuzda oturduk.

12 yılında geleneklerimi devam ettirdim. çayımı içtim. eski sevgililerim aramadı bu sefer. yazıyı "bu sefer ben hepsine 'rehberimdeki isimler silindi,sen kimsin' diye mesaj attım" diye bitirmek istedim. yalan ama çok güzel bi yazı sonu olurdu. yazı güzel,yaşam berbat olurdu.

denizliydik, ceyhandık.

2012-02-28T05:28:00.001+02:00

Adana değildik mesela. adana, daha çok dışına nasırlı ellerle vurulan ve çıkan sese göre albenisini tespit ettiğimiz bir şeydir. neydir bilmiyorum ama serttir. hafif bi maçoluğu vardır, ama sanki vursan kırılıp gidecek gibi bir toklukta. işte bu değildik. mesela biz çıkan sese göre de hiç tespit yapmazdık. dışına da bakmazdık gerçi, olduğu gibi güzeldik. ben arada bir yine de ses arardım emekçi eli zannettiğim nasırlı ellerimle.halbuki hep bisikletten,hep müziktendi. ama kesinlikle bir ses duyamazdım. mesela bu yüzden adana değildik.

Bursa hiç değildik herhalde. bursa;nasıl desem bilemedim de sanki kıyı şehri gibi gösterir kendini. yok ama, değildir dimi? izmir gibidir kendine göre, o bile değildir. izmir miydik biz? yok hiç değildik orası ayrı. bursa zaten olunamaz bence. her şeyden önce bursa bencildir,yaramaz çocuktur. ikinci sınıf bi çocuktur saç falan çeker,etek filan açar. yok kesinlikle bursa değildik. yalandan bi kıyı şehrine de gitmedik zaten biz. kasabalaşma-kabasabalaşma diye bi laf vardı ya hani, bursa da öyledir. hatta kabasakallaşmadır. ıspanak yetişmez,ben yemem,o belki yer belki yemez.

Ceyhandık heralde. ama gerçek ceyhan değil bu ceyhan. benim on yıl sonra öğrendiğim bi çoğumuzun hiç öğrenmediği bi şey bu. ırmağı var diye bilirdik, öyleydik de akardı falan. aktığı sürece de umrumuzda olmazdı. halbuki adanaydık bir yerde, ama dedim ya genel yapım gereğince önemli de değildi. çünkü bilmiyorduk ceyhan ne,seçenekti bizim için. herhangi bir şeydi, genellikle seçeneklerin kolay olanıydı. bi de ceyhan sanki sarı gibiydi. sarıyı severdik bak. o iyiydi işte.

Denizliydik bir de. hiç istemeyerek denizliydik sanki. kötü-zorlama horoz çağrışımlı denizliydik. ama o da zorlamaydı heralde. ceyhandık diye mi denizliydikarada bilmiyorum. ama arada denizliydik. denizli beyazdırdır mesela. boştur. pamuğundan,kalesinden değil; kendiliğinden beyazdır. boştur, yapabilecek çok şeyiniz yoktur. ya seversin ya sevmezsin, ayrıca orayı sevdiğin için orası dünyanın en güzel yeri de değildir. olmadığı gibi göstermez kendini, deniz konusunda hiç bir beklenti yaratmaz insanda.

Edirne miydik değil miydik bilmiyorum. pek bilmek de istemiyorum. hepsi de olabilirdik,hiç biri de.

sessiz sessiz harfler çıkarıyorduk hayatımızdan. arada yapıyorduk bunu.

on beş

2012-02-20T01:12:00.000+02:00

sabahtı. sabah ve akşamı sadece güneşin olup olmamasını düşünerek kullandığım zamanlardı. sokakta köpek falan vardı ya da yoktu. çok da önemli değildi. yazıyla on beş yaşında olmanın verdiği haklı gururla yürüyordum. hem on beş yaşındaydım hem de üstüne üstlük sabahtı. dershaneye gitmek yaptığım en sosyal davranışlardan biriydi. diğeri de okula gitmekti. sivilcelerin insanlara arkadaşlık ettiği zamanlardı ama benim sivilcelerim de henüz yoktu. kol böreği alıp almamak ve yalandan aşklarımı düşünmekle geçen yürüyüşüm boyunca beni oyalayacak sigara gibi kötü bi alışkanlığım da yoktu sanırım. olsaydı da, dedim ya sabahtı,dershaneye giderken bu mümkün değildi. yolda arkadaşlarımla karşılaşmak istiyordum. hala ortaokuldan kalma arkadaşlıkların peşinde koşuyordum çünkü yeni arkadaşlarım yok gibiydi. daha sonrasında ve o anda edindiğim yüzlerce arkadaşın da çıkacak olan sivilcelerim gibi geçici olacağını henüz bilmiyordum. gerçi bildiğim çok da bi şey yoktu. bisiklet binmeyi biliyordum ve bana yetiyordu. aklım kol böreğinden bisikletime kaydı. henüz çaldırmamış olduğum bisikletimle gelmeyi yeğledim. selenin arkasına kesinlikle bir far almak istiyordum ama üşengeçlik ve parasızlık kör olsundu. halbuki param da vardı. dershaneler sokağına kadar yürümüştüm. geç de kalmıştım. ben de güzel bi alışkanlıktı bu. ilk on beş dakika geç kalmak için çok güzel bir süreydi. o zamanlar kıymalı börek kokan arkadaşlarım olmadığı için kol böreği daha çekiciydi. börek için geç kalmak saçma ama on beş yaş için güzel bir bahaneydi. yolda arkadaşlarımı görmüştüm ya da görmemiştim pek de bir önemi yoktu. kötü bir yaz geçirmiştim. msn'in çılgınlar gibi kullanıldığı zamanlar olduğu için vaktimin hatırı sayılır kısmını hristiyan ablalarla msnde ingilizcemi geliştirmek için harcamıştım yaz boyu. bilgisayar başındaki geçirdiğim geri kalan zamanda da ortaokuldan kalma arkadaşlarımla konuşarak geçiriyordum. o zamanlar az sayıdaki arkadaşlarımdan biriyle yine geçen akşamların birinde yeni konuşmuştum. dershanede bizim sınıftaki bir superstardan bahsediyordu,bana göre çoramığın ta kendisiydi. yok şöyle kafa çocuktu da böyle komikti de. vız gelip tırıs giden övgülere karşı smiley paketimden gülümseyen kafa demetlerimden göndererek konuşmayı sonlandırmıştım. dershaneler sokağına girdiğimde aklımda bunlar yoktu. daha sonra da ne zaman vardı bilmiyorum. superstar diyorum çünkü bende de onda da superstar ayakkabı vardı. bu onu sevmemem için gerek ve yeter şartı sağlıyordu. dediğim gibi yaş on beş, daha yolun epey başı. her neyse kapıdan girdim ve sınıfta oturacak bir yerler aradım. baktım ki bu çoramığın yanı boş, geçtim oturdum. bi daha da kalkmadım.

sonraları murat börek koktuk, sivilcelerimiz çıktı ve geçti, o bana far almadı, ben çok güldüm,o belki daha çok güldü.bir ara bi şehre iki superstar ayakkabısı fazla dedim,kalktım geldim istanbul'a. bir sürü şeyler oldu, çoğu önemsiz ve çok güzel. çok yıl oldu, çok büyüdük. arada küfrettik, ama çok güldük.

Geçen gün yine avrupadayız..avusturya'da.

2012-02-19T23:01:00.006+02:00

haritamız yoktu.

ama tramvay duraklarında harita vardı.

pisuvarlar arasında görmeyi engelleyecek bir şey yoktu.

anane taksici vardı.

taharet musluğu yoktu.

101 dalmaçyalıdaki kadın vardı.

tramvayda, otobüste bilet kontrolü yoktu.

buz pateni vardı.

çocuk yoktu.

bolca bira vardı.

lavuk neredeyse hiç yoktu.

epey bi saray vardı.

kuşatma yoktu.

pahalılık vardı.

çok paramız yoktu.

ayaklar altında yeniçeri heykelleri vardı.

trafik yoktu.

herkesin ingilizcesi vardı.

bizim almancamız yoktu.

danke vardı.

dantel yoktu.

klimt,picasso,monet falan vardı.

kilim yoktu.

punsch da vardı çay da vardı.

polis neredeyse yoktu.

goethe'nin heykeli vardı.

gazete bayi yoktu.

teknik üniversite vardı.

geçme notu yoktu.

patron çıldırdı her şey bi euro dükkanı vardı.

güzel kadın yoktu.

az vodka vardı.

yok yok iki güzel kadın vardı.

not: bu yazı bir kötü espri,bir tarih anektodu, bir iltifat ve bir küçük politik cümle içerir. anı ve gözleme dayalı bir yazım türüdür. şimdi en aşağıdan yukarı doğru birer atlayarak okunuz.

aşağıdan okuyanlara sevgiler,okumayanlara saygılar.

eskişehir

2011-12-27T11:29:00.000+02:00

ya bu şehir önceden daha bi güzeldi. bu şehir öyle ki, her şeyi o kadar çabuk sindirip atıyor ki aklım almıyor. bilmeyenler için söylüyorum,burada istanbulda ve izmirde bulamayacağınız gibi bi kafe kültürü vardı. tüm çarşısı kafelerle dolu olan ve neredeyse hiç bir kafenin sadece çay masa ve sandalyeden ibaret olmadığı bir şehirdi.bundan yaklaşık 5-6 sene evvel ne olduysa bi anda kafeler kapanmaya, sosyal ortamlar kafelerden başka mecralara yönelmeye başladı.

genel anlamda gençler üzerinden konuşmak gerekirse, artık insanlar önceden gidilen arkabahçe,varuna,megaron,ikincikat,yantaraf, palmiye ve daha sayamadığım belirli 8-10 kafede görülmemeye başladı. bu saydığım yerler bi anda boşalmaya ve ardından kapanmaya,işletme değişikliğine gitmek zorunda kaldılar. neden mi?

çünkü önceden eskişehirin barlar sokağı migrosun arka tarafındayken, büyükerşen menşaeli olarak yavaş yavaş kapatıldı ve doktorlar caddesinin paraleline yeni bir barlar sokağı yapıldı.önceden bar açmak öğrencilerin ve birikimli adamların elindeyken otopark mafyasına ve parası olanların işi olmaya başladı. barlar sokağı ilk açıldığında her ne kadar güzeldiyse de artık bir o kadar kötüleşti. çünkü artık içenden çok sokakta dolaşan adam yığınları ve pavyonvari eskişehire hiç uygun olmadığını zannettiğimiz garip club gibi bi şeyler açıldı. tam tarifleyemiyorum ama istanbuldaki balansın yanında clublar vardır ya onlar gibi işte. ve ne olduysa oldu. artık kız arkadaşınızla yürünemez, her gün sopalı kavgaların olduğu bir hale büründü ve sadece alkol tüketmeye dayalı bir anlayışa geçildi.

artık kafelerin sadece akşamüstü işlediği, sohbetin yüzeyselleştiği bir durum ve barların çok işlemediği ve her açılan barın ağzına kadar dolduğu,oturanların bir iki katının da sokağında volta attığı bir merkeze sahip oldu bu şehir. biraz daha neden mi diye düşününce:

çünkü öğrenci profilinin geneli kötü,yüzeysel,apolitik ve bunların getirdiği bir tüketim kültürü var. bu tüketim kültürü sadece maddi olarak değil manevi olarak da böyle. bakın; tükiyede metal müzik eskişehirde başladı diyebiliriz( istanbul ve ankarayı es geçiyor gibi yapmıyorum belki de yapıyorum bilmiyorum); aynı şekilde punklar,gotikler,emolar,alternatifler ve son olarak da hipsterler. o kadar hızlı bir geçiş yaşanıyor ki her şeyde. çay bitti, kahve bitti, nargile patladı bi anda ve bitti, bira da bitecek. votka olacak,viski olacak vs olacak.müzik ve giyim sektörünün çok hızlı tüketilmesinin yanında farklı hayat tarzları da tüketildi tabi ki.

bakın bilenler bilir, varuna diye bi kafe-bar zinciri vardı. 5 tane ardı ardına kafe-bar açıldı ve son iki senede kafeler kapandı bir bar bi şekilde kapandı. birinin de ismi değişti. çünkü çok çabuk tüketiyor eskişehir genci.genel olarak türkiyede de durum böyle gibi düşünülebilecekken,eskişhirde olanlar beni daha iyi anlayabilir.

velhasıl,artık eskisi kadar sevemiyorum şehrimin genel halini.

yeni bir uğraş gerekliydi

2010-07-14T05:26:00.000+03:00

havalar sıcak,mevsim yaz ve tembel bir öğrenciyseniz ve azıcık gam varsa tabi ki yaz okulu kaçınılmaz oluyor. e bu dönemde de yapabileceğim şeyler kendime göre kısıtlı. gerek sınavlar gerek mali hesapların hep eksilerde kalması yüzünden en oturarak ve para harcanmadan ve her zamanki gibi emek harcamadan yapabileceğim şey olan kendi kendime yazı yazmak olan eylemi gerçekleştireyim hem insanlar okusun( okursa) hem de çok pis artistik olur diye düşündüm. hayırlara vesile olmasmı dileğiyle