Cheese goes Sushi

Nieuwe Blogs

2014-05-29T15:07:00.002+02:00

Hoi lieve volgers,

Ik heb een nieuwe website gemaakt waar ik mijn blogs op post! De website is als volgt:

www.cheesegoessushi.com

Deze blogspot zal ik niet meer gebruiken, dus als je me wilt volgen, kan het op m'n nieuwe website! :D

Liefs,

Wendy

Leren lezen

2014-04-05T09:33:00.000+02:00

Iedereen die wel eens in een land zoals Rusland, Thailand, Tunesië of China is geweest, weet als geen ander hoe het is om even analfabeet te zijn. Je ziet niet welke winkel of restaurant je in gaat, de menukaarten ogen meer als kunst dan als iets anders en als je een specifiek product moet zoeken in een winkel is dat onbegonnen werk. Hoe kun je conditioner van shampoo, wasmiddel van wasverzachter en hoestdrank van vitaminedrank onderscheiden als het altijd bij elkaar staat?

Dit is ook het geval in Japan. Zo heb ik mijn was eens een maand lang met alleen wasverzachter gewassen, totdat ik erachter kwam dat mijn handdoeken totaal geen water meer opnamen. Daarnaast probeerde ik een kleurtje te krijgen in de zon, waarna later bleek dat ik "whitening"-zonnebrandcrème aan het gebruiken was.

Als toerist zijnde is hier prima mee te leven. Ook als je hier een beroep uitoefenend waar vooral alleen Engels aan te pas komt, is het soms even doorbijten in het dagelijks leven, maar nog steeds prima te doen. Echter als je werkt in een Japans bedrijf en hier goed wilt functioneren, heb je vaak geen andere keuze dan het schrift leren. Als projectleider moet ik de database bestanden en e-mails begrijpen van mijn niet-Engelssprekende collega's en deze daarnaast ook beantwoorden om op de hoogte te blijven van wat er gebeurt en om controle te houden over het proces. Google Translate kan dan wel mijn beste vriend zijn geworden, het blijft een automatische vertaling met gigantisch veel fouten.

Ik zal even een korte uitleg geven over het schrift: Het Japans maakt gebruik van 3 alfabetten die door elkaar worden gebruikt. Dit zijn het Hiragana, het Katakana en de Kanji tekens die oorspronkelijk zo'n 2000 jaar geleden vanuit China geïntroduceerd zijn. Het Hiragana en Katakana bestaan beiden uit 46 basiskarakters, enkele geaccentueerde karakters en een aantal combinatiekarakters. Deze zijn redelijk gemakkelijk te leren, want je doet er ongeveer per alfabet een maand over denk ik. De Kanji tekens zijn nooit geteld, maar men zegt dat er zo'n 50.000 bestaan. Echter, kent een kind dat afstudeert van de middelbare school er rond de 2000, ook wel de basis kanji (Jōyō kanji) genoemd. Rond de 2500 kanji is vaak genoeg om normale boeken te lezen, maar als je meer complexe artikelen - medisch, juridisch of poëtisch - wilt lezen, heb je er rond de 3000-4000 nodig.

De basiskarakters van het Hiragana en Katakana alfabet.

Dit lijkt onbegonnen werk, en zo nu en dan heb ik dat gevoel nog steeds, maar als je vooruitgang boekt en steeds meer karakters herkent en kunt lezen, geeft dit een ultiem motiverend gevoel. Wellicht is het gevoel vergelijkbaar met toen wij kind waren en het Latijns alfabet leerden. Na de letters 'a' en 'p' geleerd te hebben, konden we het woord 'aap' lezen. Letters waren niet alleen letters meer, maar werden woorden; Woorden met een betekenis. Hoe geweldig was het dat je uiteindelijk een boek kon lezen, een heel verhaal kon begrijpen en dus niet meer afhankelijk was van alleen dat wat anderen je wilden voorlezen? Het liet ons zien hoe machtig het schrift eigenlijk is en hoeveel meer mogelijkheden het ons biedt.

Dit geldt ook in een land zoals Japan. Als je het schrift niet kent, maak je veel momenten mee waarin je je compleet machteloos voelt; waarschijnlijk vergelijkbaar met het gevoel van een analfabeet in Nederland. Het enige verschil is dat de analfabeet in Nederland vaak de taal wel voor 100% kan spreken en verstaan.

Als je eenmaal leert lezen, geeft dat je inzichten waar je alvorens deze ontplooiing wellicht nooit bij hebt stilgestaan. Zo is het bijvoorbeeld zo goed als onmogelijk om naar een Nederlands woord te kijken zonder het te lezen. Of je het wilt of niet, je zult altijd lezen wat er staat. Nu ik het Hiragana en Katakana schrift totaal beheers, is het voor mij ook onmogelijk geworden om een woord niet te lezen als ik er naar kijk. Dit zou ik nooit hebben gedacht toen alles nog als niets anders dan kunst voor mij oogde.

Voorbeeld van een aantal Kanji tekens.

Het Japanse schrift is naar mijn mening ontzettend interessant. De filosofie achter het schrift is zo anders dan ons Latijns alfabet, dat je niet alleen een nieuw schrift, maar ook een andere manier van denken leert. Ik omschrijf het schrift zelf vaak als poëtisch. Om een voorbeeld te geven; 空 (sora) betekent lucht, maar daarnaast betekent het ook "leegte" waardoor het teken ook wordt gebruikt op parkeerplaatsen om aan te geven of er een plek vrij is of niet. Een ander voorbeeld: 家 betekent "huis" en 族 betekent "groep". Als je deze twee tekens bij elkaar zet, geeft dat 家族 en betekent het "gezin". Echter betekent 家内 "vrouw" (wife), maar als je dit ontleedt wordt het 家 "huis" + 内 "binnen" en representeert het dus vooral de oude gedachte dat de vrouw een huisvrouw is. Ondanks dat deze gedachten in de loop van de jaren veranderd zijn, wordt het in het schrift nog steeds gebruikt.

Het zal nog een tijd duren voordat ik de 2500 kanji tekens ken, want ik ben er nog lang niet. Toch is dit wel mijn doel, zodat ik ook kan uitvinden hoe machtig het Japanse schrift kan zijn. Het is mooi om het proces wat we allemaal al hebben meegemaakt als kind zijnde, nogmaals mee te maken op een bewustere manier. Leren lezen; Iets dat ons verbindt en kennis geeft.

Het begin van een nieuw leven.

2013-01-04T10:26:00.002+01:00

Soms voelt het vreemd. Het geeft me een raar gevoel als ik denk dat ik hier niet voor maar een paar maanden ben, maar voor een aantal jaar. Het is nog steeds lastig te beseffen. Toch voelt alles hier al vanaf het begin zo normaal aan. Ik ken al in een groot deel van de stad de weg, vanaf het begin spreek ik met mensen alsof ik ze toen de dag van gisteren nog gezien had en ik ga naar m'n werk alsof het de doodnormaalste zaak van de wereld is. Ik schaf daarnaast steeds meer spullen aan voor in mijn appartement om het zo meer eigen te maken. Het moet als thuis voelen, maar het blijft nog steeds raar om het "thuis" te noemen.

Soms is het ook frustrerend. Frustrerend om de taal nog niet te kennen: Om niet te weten wat je nou precies ondertekent of wat je nou eigenlijk precies aan het invullen bent als je de Japanse tekens natekent op een formulier om een bank account te openen (wat ik trouwens 3 keer opnieuw moest invullen, omdat je geen één foutje mag maken). Om 6 telefoonwinkels af te moeten struinen om uiteindelijk iemand te vinden die je wat in het Engels kan vertellen over telefoonabonnementen. Om per ongeluk belangrijke databases te verwijderen op de computer op het werk, omdat je niet kon lezen dat op dat knopje dat je indrukte "definitief verwijderen" stond. Om 2 uur aan de telefoon te zitten met een internetbedrijf, omdat er nog een bedrijf tussen moet komen die alles van de ene persoon naar de andere vertaalt. Het is frustrerend, continu, maar toch motiveert het me. Het motiveert me om elke keer direct als ik thuis kom de Japanse boeken te pakken. Ik wil het zo graag. Ik wil zo graag weten wat ze allemaal zeggen om me heen.

Omgekeerde wereld.

Nog steeds blijft de cultuur me verassen. Ik dacht het al aardig goed door te hebben, maar je ziet toch dat 4 maanden (van mijn afstudeerstage) lang niet genoeg zijn. Als je er echt woont, kom je hele andere dingen tegen dan als je er stage loopt. Ik leef hier bijna aan de andere kant van de wereld en het grappige daarvan is, dat sommige dingen hier ook echt het tegenovergestelde zijn:

Terwijl een Japanse vriend in mijn huis aanwezig was, ging ik de afwas doen. Zoals gewoonlijk met een afwasborstel. Toen hij dat zag, kon hij zijn ogen niet geloven. "Waarom doe je de afwas met een borstel? Dan beschadig je al je servies! Die gebruiken wij alleen om de keuken mee te schrobben!". In Japan wassen ze alle servies af met een spons en met koud water, terwijl wij juist vaak een spons gebruiken om de keuken mee te schrobben. Terwijl ik doorging met afwassen, ging hij naar een andere kamer toe. Hij kon het niet aanzien hoe ik het servies aan het "beschadigen" was. Hij maakt er nog steeds grapjes over.
Mijn badkamer bestaat uit een bad en een douche, naast elkaar in 1 ruimte. Toen ik een Japanse vriend een rondleiding gaf in mijn appartement, was hij verbaasd: "Waarom heb je geen krukje in de douche?" Japanners wassen zich altijd eerst (zittend) voordat ze in bad gaan. Terwijl bij ons het bad er juist voor is om onszelf schoon te maken, is het in Japan alleen bedoelt om in te relaxen. Ik vertelde hem dat ik niet vaak in bad ga. Toch snapte hij het niet. Elke keer als ik douche, komt er namelijk een klein beetje water in het bad terecht. Volgens hem zou ik dan dus elke keer het bad moeten schoonmaken als ik in bad zou willen. (Ik denk dat hij in shock raakt als ik hem vertel dat wij in NL vaak zelfs de douche in het bad zelf gemonteerd hebben).
Taxi's hebben hier een lampje branden bij hun voorruit dat aangeeft of een taxi bezet is of niet. Voor mij in het begin verwarrend. De kleuren blijken hier namelijk andersom te zijn: Groen betekent "bezet" en rood betekent "vrij".

Huisje.

De eerste keer dat ik mijn appartement binnenkwam, was erg vreemd. Alles leeg, alles nieuw, maar toch vertrouwd. Alles zag er precies zo uit als op de foto's, alleen de badkamer was iets groter dan ik dacht. De 2e dag heb ik meteen alle elektronische apparatuur aangeschaft (koelkast, wasmachine, stofzuiger, ventilator, etc.). Omdat ik direct erna problemen had met mijn NL bank (zal je altijd zien), moest ik de eerste 3 weken in mijn huisje doorbrengen zonder meubels. Dit betekende echter wel dat ik EXTRA kon genieten toen ik eindelijk een bank had die ik tevens kon gebruiken als bed. De eerste weken waren vooral veel geregel: internetverbinding, gasaansluiting, bankaccount, telefoon, verzekeringspas en ga zo maar door. Allemaal d.m.v. een aantal Japanse woordjes, handen-en-voeten-werk en wat hulp van Japanners die ik kende. Uiteindelijk is alles allemaal gelukt en kon ik beginnen met mijn huisje meer eigen maken. Hieronder heb ik een filmpje van mijn appartement (nu alweer zo'n 2,5 maanden geleden). Nu ziet het er alweer een stuk anders uit, omdat ik pas later al mijn meubels en spullen uit NL heb gekregen (samen met wat kakkerlakken). Maar dit is in ieder geval om even een beeld te krijgen.

Het appartement zoals ik het in NL te zien kreeg op de foto's.

De orkaan was gelukkig net langs Osaka getrokken. Anders had ik direct op mijn eerste werkdag al thuis moeten blijven.

Tempel vlakbij m'n huis en etentje op de grond met Koba

Kakkerlakken, lekker he?!!

De buurt waarin ik woon is erg rustig. Als je hier bent, is het bijna niet te beseffen dat ik maar 20 min lopen van ongeveer het drukste gedeelte van Osaka af woon. Ik woon vlakbij een grote basisschool (wat net op een gevangenis lijkt), vlakbij een groot stadion, 2 min lopen vanaf een metrostation en 5 min lopen vanaf een grote supermarkt. Het enige wat me soms wakker houdt midden in de nacht zijn 2 dingen: 1. Zwervers die zitten te rommelen in de vuilnisplaats onder mijn raam om met als doel blikjes, plastic flessen en oud papier te verzamelen, zodat ze dat kunnen inleveren bij de afvalverwerkingsfabrieken voor geld. 2. Een dronken Japanse vrouw die tegen zichzelf zit te schreeuwen terwijl ze nog maar 1 schoen aanheeft en de andere schoen midden op straat ligt. Waarschijnlijk kon ze zichzelf alleen nog maar horen, aangezien er geen response kwam op alle andere schreeuwende stemmen uit alle ramen waarin de lichten nog maar net aangegaan waren... (waaronder mijn lamp, al hield ik mijn mond..). Buiten deze dingen om slaap ik altijd heerlijk..!

Basisschool sportfestival
De uitnodiging die in mijn appartement hing, bleek van een sportfesival te zijn op de basisschool in mijn straat. Ik ging er maar een kijkje nemen met de uitnodiging in m'n hand. Daar zat ik dan als enige buitenlander tussen allemaal Japanse gepensioneerden met zonneklepjes op in het publiek te kijken naar moeders die met bezems een bal vooruit probeerden te duwen en kleine kinderen die met bloem op hun gezicht een rondje probeerden te rennen (zie filmpjes). Het was best saai, dus na 1,5 uur verliet ik de school maar weer (wel even genoten van alle gratis snacks die ik kreeg daar). Het 2e filmpje is trouwens best wel grappig, omdat een kind net valt voor de finish...

Werk.

Zoals gewoonlijk in Japan, werd er weer een welkomsparty georganiseerd voor mijn ontvangst. Dit was tevens een goodbyeparty voor een andere collega van het designcenter.

Welkomsparty

Het werken zelf vind ik nog erg lastig. Ik kan natuurlijk niet teveel dingen zeggen op deze openbare blog, dus ik vertel alleen wat algemene dingen. Omdat ik hier al 3,5 maand stage had gelopen, wist ik natuurlijk al hoe het ongeveer zou zijn. Ook wist ik wel dat het zwaar zou worden, maar niet dat het zo lang zou duren voordat ik met plezier naar het werk zou gaan. Gelukkig is dat sinds 2 weken geleden omgeslagen en hoop ik dat dit alleen maar beter zal gaan worden! Het blijft nog steeds stil op het werk met weinig discussies en brainstormsessies. Dat is gewoon typisch Japans. Natuurlijk pas ik mezelf aan, maar dat voelt ook als een beperking om mezelf te zijn. Ik ben namelijk nogal een prater en kan ook nooit stil zitten. Wel ben ik ervan overtuigd dat als ik me eenmaal heb aangepast aan hun manier van werken, ik ook langzaam mijn manier van werken kan introduceren. Hier ben ik al een beetje mee begonnen.

Naast de werkstijl, maakt natuurlijk ook het niet-goed-kunnen-communiceren het moeilijker. Alle programma's op de computer en alle databases zijn in het Japans en ook ontvang ik alle e-mails in het Japans. Hierdoor doe ik natuurlijk 10 keer zo lang over alles dan een normaal persoon die het wel kan lezen dat zou doen. Ook is het zo dat áls er een keer gepraat wordt of er een grapje wordt gemaakt, het altijd langs me heen gaat. Als een grap wordt uitgelegd, is de grap niet leuk meer. En men heeft ook geen zin om telkens alles te moeten vertalen natuurlijk (ook omdat er maar 1 persoon is die alles kan vertalen voor mij). Als ik dus iets meekrijg, zijn het alleen de belangrijkste dingen (en dus ook meestal de meest serieuze). Wel ben ik ontzettend blij met al mijn collega's. Iedereen is aardig voor mij en geduldig als ik ze iets wil vragen en andersom. Alles duurt natuurlijk langer als je elkaars taal niet spreekt. Wel gaat het steeds makkelijker, omdat ik steeds meer Japans leer en mijn collega's steeds meer hun Engels oefenen.

Verder heb ik nu hele leuke opdrachten gekregen en mag ik ook mijn eigen initiatieven uitvoeren. Het werk zelf is dus leuk gelukkig en ik zie ook ontzettend veel uitdagingen: Om met de dingen die ik hiervoor noemde te leren omgaan, maar ook om beter te worden in wat ik doe en om heel veel nieuwe dingen te leren! Als de economische crisis even meewerkt, ben ik hier nog lang niet weg! =)

Net zoals eerst moet ik met de metro naar mijn werk. Het enige veschil is, dat ik nu met bijna de drukste lijn moet van Osaka. De treinen gaan om de minuut, maar alsnog proppen mensen zichzelf naar binnen. Het is niet voor te stellen hoe druk het is in de trein. Om het een beetje te beschrijven: Denk maar aan een trein in NL op koninginnedag, maar dan nog 6 keer zo druk. Als ik in de trein sta, kan ik niet eens meer de rits van mijn tas open of dicht doen. Je kan jezelf niet eens een beetje bewegen...

Japanse Les

Ik heb 2 keer per week Japanse les. Dit is privéles van steeds 1,5 uur lang. Het is een erg moeilijke taal, omdat er gewoon geen touw aan vast te knopen is, maar ik vind het wel erg leuk! Het is grappig om te zien hoe verschillend bepaalde opvattingen zijn. Sommigen zijn heel logisch: In het Japans bestaat er bijvoorbeeld geen enkelvoud en meervoud. De Japanse opvatting is namelijk "Waarom zou je het getal 1 speciaal maken ten opzichte van de rest van de cijfers? Wat zou het moeten uitmaken of er ergens maar 1 van is of dat er meer van zijn, maar waar je het exacte getal niet van weet?". Dit is de reden waarom de Japanse taal een zelfstandig naamwoord gebruikt zonder aan te geven of het meervoud of enkelvoud is. Als het wél belangrijk is, zetten ze er gewoon een getal achter. Klinkt logisch toch?

Wat echter totaal niet logisch is, is hun telsysteem. Het normale tellen kan alleen gebruikt worden voor wiskunde of geld. Als je bijv. "2 cola" wilt bestellen, moet je het telsysteem voor drinken gebruiken. Voor cilindrische voorwerpen hebben ze ook weer een ander telsysteem. En dit geldt ook voor elektrische apparaten, platte voorwerpen, kleine voorwerpen, smalle voorwerpen, boeken, mensen en ga zo maar door. Dit zou dus eigenlijk betekenen dat ik zo'n 30 verschillende manieren van tellen zou moeten leren. Het stomme is ook dat als je een telwoord gebruikt voor een bepaald aantal personen, maar dat officieel hoort bij smalle voorwerpen, men het niet begrijpt. De maandnamen zijn weer heel makkelijk. In plaats dat ze "januari, februari, etc." gebruiken, gebruiken ze "maand 1, maand 2, etc.". Wat echter weer moeilijk is, zijn de dagen van de maand. Wij zeggen "dag 1, dag 2, etc.", maar zij hebben weer voor elke dag van de maand een andere naam.

Voor ons Nederlanders klinken bepaalde Japanse woorden ook best wel grappig. Zo heb ik op dit moment ook een aantal favorieten. In het filmpje hieronder noem ik alle woorden een voor een op voor de uitspraak. Hier komen ze:

Gokiborihoihoi = kakkerlakkenval
Tokidoki = Soms
Ponpoko = een soort das (dier)
Moshimoshi = "hallo" aan de telefoon
Kampeki = perfect
Hisashiburi = lang niet gezien

Events

Als er in Japan iets speciaals te doen of te zien is, komt ook meteen iedereen erop af. Dit geldt voor mooie natuur, verlichting, optredens of kunst. Meestal worden daaromheen ook meteen andere dingen georganiseerd. Hieronder is een gigantische badeend te zien die dreef in een rivier vlakbij mijn werk. Deze eend is ontworpen door de Nederlandse kunstenaar Florentijn Hofman. Daarbij hadden ze allemaal kraampjes met eten opgezet en het hele grasveld bezaaid met lampionnen. Erg sfeervol!

Halloween

Dit is de eerste keer dat ik echt Halloween heb gevierd. Eigenlijk is het net carnaval, maar dan met net wat meer enge kostuums. Ik vierde het met Kyoko (Japanner) en haar vriend (Australië), Yusuke (Japanner) en Elliot (Australië). Ik heb veel nieuwe mensen ontmoet op dit feest. Japanners, maar ook veel buitenlanders. Op sommige momenten zie je nooit een buitenlander en op momenten zoals deze vind je ze overal! Het was erg leuk. We begonnen het op straat te vieren en eindigden op een international party.

Verjaardag
Het was best apart om jarig te zijn in Japan. Normaal gesproken vier ik het altijd met familie en vrienden, maar dit keer moest ik gewoon werken. Bijna iedereen op het werk wist dat ik jarig was, maar niemand zei er wat van. Waarschijnlijk is dat normaal in Japan. Wel vroegen mensen of ik die avond nog wat ging doen, maar niemand feliciteerde me. Dat voelde best wel raar. Ik had mijn baas nog een klein cadeautje gegeven, omdat hij ook op die dag jarig was. Na het weekend gaf hij mij een cadeautje terug. Waarschijnlijk voelde hij zich schuldig, maar natuurlijk wel hartstikke lief! Een week later heb ik nog een high tea gehouden. Uiteindelijk konden er maar 3 mensen, maar het was heel gezellig! Kyoko, Elliot en Annie kwamen.

High Tea

Kyoko ken ik al van de vorige keer dat ik hier stage liep. Zij woont in Kobe en werkt in Osaka bij een bank. Elliot komt uit Australie en is hier ongeveer tegelijk gekomen met mij. Hij werkt hier bij het Hilton hotel als accountant. Annie komt uit Canada en is hier een Engelse lerares, waarvoor ze ook gestudeerd heeft. Met haar ga ik tegenwoordig het meeste om. Het is erg fijn om ook wat buitenlandse vrienden te hebben, dan alleen Japanners. Soms kan je daar toch iets beter je gevoelens bij uiten en zij hebben dezelfde soort ervaringen in Japan als ik. Anders dan hoe Japanners dat zelf ervaren. Dit betekent echter niet dat ik alleen maar met buitenlanders om wil gaan. Ik vind het nog steeds erg belangrijk dat ik goed de cultuur en taal leer kennen. Ik leef tenslotte in Japan, dus ben ik ook graag onder de Japanners om zo meer te kunnen inburgeren.

Etentjes met collega's.
Omdat Japanners altijd ergens gaan eten als ze wat gaan doen, heb ik al ontzettend veel etentjes gehad in allerlei verschillende restaurants. Op deze manier leer ik steeds meer verschillende gerechten kennen. Ook ga ik bijna elke dag op m'n werk lunchen in een restaurant. Je betaalt dan vaak rond de 6 a 7 euro voor een hele maaltijd. De sushi op de foto hieronder + een bak noodles was bijvoorbeeld maar 7 euro. Dit is echter wel ongeveer het enige wat in Japan een beetje goedkoop is...

Sushi

Maatschappelijke druk.
Hoe vaker ik met Japanners spreek, hoe meer ik erachter kom hoe bepaalde dingen in elkaar zitten. Eén onderwerp daarvan is de maatschappelijke druk. Het is misschien een raar onderwerp om het zomaar over te hebben, maar nadat ik hoorde dat de beste vriendin van een Japanse vriendin van mij zelfmoord heeft gepleegd, een collega van mij is teruggevlucht naar China en mijn Japanse lerares mij vertelde over de verwachting van het werkleven, heb ik besloten me daar meer in te verdiepen.

Japan heeft het hoogste zelfmoordpercentage van alle landen op de wereld. Gemiddeld plegen er per jaar 30.000 mensen zelfmoord in Japan, zes keer meer dan het aantal verkeerdoden. Daarnaast heeft meer dan een kwart van alle inwoners overwogen zelfmoord te plegen*. Uit artikelen blijkt dat het veelal komt doordat mensen werkloos zijn of geen relatie hebben, maar om me heen hoor ik dat het uiteindelijk allemaal neerkomt op de maatschappelijke druk die hier heerst.

Een studie in Japan duurt, net zoals in Nederland, gemiddeld 4 jaar. De schooljaren beginnen niet in september, maar in april. April is ook de maand dat alle werkgevers zich openstellen om afgestudeerden aan te nemen. Dit is echter meteen de enige maand dat afgestudeerden kunnen solliciteren bij een werkgever. Als je in deze maand nergens wordt aangenomen, heb je een groot probleem. Dit betekent namelijk dat je een heel jaar lang geen baan zult hebben, je hierdoor een slechte reputatie krijgt en je daardoor een nog kleinere kans hebt om aangenomen te worden in de volgende maand april. De meeste mensen proberen dit probleem op te vangen door te gaan studeren of rond te reizen in het buitenland (dan hebben ze namelijk een goede "smoes").

Ditzelfde geldt voor studenten die langer dan 4 jaar over hun studie doen. Als werkgevers kunnen kiezen voor studenten die het wel in 4 jaar hebben gehaald, gaan die altijd voor. Dit betekent dat veel studenten die studievertraging oplopen en de bijbehorende baan als droombaan zien, geen goed vooruitzicht meer hebben. Dit is ook de reden waarvoor het meisje, waar ik eerder over vertelde, zelfmoord heeft gepleegd.

Als mensen uiteindelijk een baan hebben, zijn ze erg opgelucht. Japanners zien dit als zekerheid voor de rest van hun leven. Werkgevers ontslaan hun werknemers niet zomaar. Vroeger zelfs nooit, tenzij ze echt iets ontzettend ergs zouden doen. Dit betekent dat mensen plannen gaan maken voor in de toekomst. Aangezien ze elk jaar meer gaan verdienen, maken ze plannen over wanneer ze kunnen trouwen, wanneer ze kinderen kunnen krijgen en wanneer ze een huis kunnen kopen. Ze zijn hun werkgever dankbaar en werken daardoor ook zo hard mogelijk. Ze willen hun werkgever nooit teleurstellen. Ook blijven de meeste Japanners voor de rest van hun leven bij 1 werkgever. Tegenwoordig is dit wel langzaam aan het "verwesteren". Werkgevers ontslaan hun werknemers nu iets makkelijker als ze het slecht hebben (kijk maar naar Sony en naar Panasonic die laatst meer dan 10.000 mensen heeft ontslagen) en mensen wisselen ook iets sneller van baan.
Eén ding wat ontzettend erg is voor Japanners, is gezichtsverlies. Als mensen ontslagen worden, durven veel mensen het niet te vertellen aan hun vrouw. Sommige Japanners doen daarom net alsof ze naar het werk gaan, staan 's ochtends vroeg op, doen hun pak aan en gaan vervolgens de hele dag in het park liggen, naar een restaurant of gokhal. Ook hier is zelfmoord een weg dat vaak gekozen wordt.

Waarom men in Japan zelfmoord vaker als uitweg kiest dan in bepaalde andere landen, is geen definitief antwoord op. Wel zou het kunnen komen doordat de eeuwenoude traditie Seppuku nog deels in het bloed zit van Japanners. In de samurai periode werd Seppuku (zelfdoding door een zwaard in je eigen buik te steken) gedaan om eerverlies te voorkomen en om de familienaam te zuiveren.

Gehandicapten
Ook dit is een serieus onderwerp, maar ook iets waar ik van ben geschrokken. Toen ik een boek in de bieb las over Helen Keller, las ik al dat gehandicapten vroeger slecht werden behandeld in Japan. Ik dacht er niet teveel over na, want in veel landen was dat vroeger zo. Toch kwam ik er een tijdje terug achter dat het nog niet eens zo lang geleden is veranderd allemaal. Mijn Japanse lerares is rond de 56 jaar oud en zij vertelde over haar familiegeheim. Ze vertelde dat in haar familie iemand gehandicapt was (1 generatie terug). Hij werd verborgen voor de buitenwereld en in een kamertje verstopt in het huis. Als mensen in het huis kwamen, lieten ze alles zien behalve die kamer. Ze deden alsof hij niet bestond. Ze vertelde dat vroeger veel mensen dat deden, maar dat nu de wet veranderd is. Mensen kunnen nu namelijk gearresteerd worden als ze gehandicapte mensen verbergen. Ook vertelde ze dat haar oom een handicap heeft. Niet ernstig, maar gewoon een wat lager IQ. Op haar bruiloft kon ze haar oom nergens vinden. Ze vroeg aan haar moeder waar haar oom was. Haar moeder zei dat ze hem niet had uitgenodigd, omdat ze bang was dat dat de aangetrouwde familie een verkeerd beeld over hen zouden krijgen...

Dit heeft ook allemaal weer te maken met familiestatus. Dit is, maar vooral was, zó ontzettend belangrijk in Japan. Dit is ook de reden waarom alle mensen bij de achternaam genoemd worden i.p.v. bij de voornaam. Het ging nooit om de individu. Het ging om de familie. Het was niet belangrijk wat voor een naam jezelf had, het was belangrijk wat voor een naam je familie had. Jij als persoon was niet belangrijk, de familie wel. Je deed alles voor de familie. Daar leefde je voor. Nu is het allemaal een stuk individualistischer geworden, maar nog steeds zitten bepaalde dingen (zoals het noemen van de achternaam) diep in de cultuur vastgeworteld.

Momenteel hebben ze goede veranderingen wat betreft de omgang met gehandicapten. Niet alleen de wetgeving is veranderd, maar ook veel basisscholen hebben klassen met gehandicapten en klassen met niet-gehandicapten. Ze zijn wel gescheiden van klas, maar ze moeten wel met elkaar omgaan. Zo leren de Japanners al vanaf jongs af aan dat gehandicapten ook gewoon normale mensen zijn.

Osaka met Joris
Joris is in November 2 weken langs geweest en dat was natuurlijk super! Als eerst heb ik hem Osaka laten zien. Toevallig was het het eerste weekend museumweekend, dus alle musea hadden gratis toegang. Om daar even gebruik van te maken, zijn we naar het Peace museum, Osaka Castle en het Science museum geweest. Naar de eerste twee was ik al eens geweest, maar Joris vond het ook erg indrukwekkend. Vooral het uitzicht vanaf boven in Osaka Castle is schitterend (al komt het niet in de buurt van het uitzicht van de Sky Building). Het Science museum was eigenlijk vooral op kinderen gericht en was minder leuk dan we dachten. Ook hem ik hem meteen heel veel verschillende gerechten laten proeven, zoals Osaka's specialiteit: Takoyaki (inkvisballen in deeg). En heb ik hem uiteraard kennis laten maken met de drukte van Osaka...!

Rondleiding in Osaka

Takoyaki

Restaurant in Osaka In het Science museum

Normale drukte

Eten

Winkelstraat Osaka op een zondagavond

Kyoto met Joris
Ik had in totaal 3 vrije dagen gebruikt, dus konden we ook naar een aantal plaatsjes toe buiten het weekend om. Verder moest ik wel werken, maar gelukkig heeft Joris zich prima kunnen vermaken =). We hadden het wel getroffen met de periode van het jaar. In dit seizoen, en dan vooral deze 2 weken, waren alle bomen prachtig mooi rood, oranje en geel. Hiervoor gingen dan ook veel Japanners allemaal naar Kyoto om dit natuurschoon te bewonderen. Ik had veel adviezen gekregen van collega's over waar naartoe te gaan, dus hadden we deze ook opgevolgd. We zijn in totaal 3 dagen naar Kyoto geweest en hebben hier ook een hotel gepakt (voor 1 nacht, want voor de rest zaten alle hotels vol in heel Kyoto. Kun je nagaan hoe druk het was!).

Gebied Arashiyama in Kyoto

De foto hieronder is van een Shrine waar mensen allemaal stenen hebben opgestapeld. De oorspronkelijke reden waarom mensen dit doet, is omdat een of meerdere kinderen zijn overleden van de ouders. Het is een soort zonde als de kinderen eerder overlijden dan de ouders. Door stenen op te stapelen vragen ze de Goden om hun zonden te vergeven. Tegenwoordig weten veel Japanners de echte reden niet meer en doen ze het ook om andere redenen (bijvoorbeeld om dichter bij de Goden te komen).

Shrine met gestapelde stenen

Arashiyama

Japans vervoer Rijstvelden

Joris en ik hebben ook een boottocht gemaakt tussen de bergen. Dit was deze keer extra mooi door alle gekleurde bomen die in de bossen op de bergen stonden (alleen is het dan weer jammer dat ik kleurenblind ben en ik veel rode bomen niet zag tussen de andere groene bomen). Hier waren we de enige buitenlanders, omdat deze boottocht niet echt bekend is voor de toeristen. Tijdens de tocht stopte er nog een andere boot tegen onze boot aan. Dit was een etensboot. Dat was wel grappig. In deze boot bakten ze inktvis en verkochten ze allerlei andere dingen.

Hierna zijn we uitgestapt in een ander deel van Arashiyama (Kyoto) en zijn hier wezen lunchen. Dit was daarnaast ook het aller drukste gedeelte van dit gebied. De brug is heel beroemd en iedereen wil er ook op om het uitzicht te kunnen zien vanaf te brug. Joris en ik hadden besloten dat maar even over te slaan. Aan de foto hieronder te zien, denk ik dat de meeste mensen dat ook wel zullen snappen... Dit was echter niet het enige dat druk was hoor! ;-)

Beroemde brug in Arashiyama

Lunch

Joris tijdens de lunch

Heerlijke drukte

Straat met restaurants Parapluwinkel Ingang restaurant

Na Arashiyama zijn we het oude gedeelte van Kyoto ingegaan. Hier hebben we verschillende tempels bezocht. Sommige had ik al bezocht, maar het ziet er meteen heel anders uit met de mooie rode, oranje en gele bomen eromheen! De eerste tempel die we bezochten was de Kiyomizudera tempel. Deze is op hoge palen gebouwd op een berg. Op de weg ernaartoe zijn hele mooie oude huisjes en wat kleine Shrines te zien en daarnaast was er een drukte vanjewelste.

Joris met Japanse vrouwen in kimono

In Hanamikoji Dori, Kyoto

Op weg naar de Kiyomizudera tempel

Ingang van de Kiyomizudera tempel

Kiyomizudera tempel

De dag erna zijn we naar de Yasaka shrine en het daaromheen liggend gebied geweest. Dit is een super grote en kleurrijke Shrine vlakbij het station Gion Shijo.

Ook het gebied erachter was prachtig met alle bomen en natuur eromheen! Hier waren dan ook veel Japanners in kimono verkleed om fotoshoots te houden.

Daarna zijn we nog naar een andere tempel geweest daar een stuk lopen vandaan (ben even de naam kwijt). Hier kon je in naar boven waarbij je een heel mooi uitzicht had. Daarnaast houden Japanners van wachten. Er stond een rij van misschien wel een kilometer om een bepaalde tempel in te kunnen om het verlicht te zien in het donker.

Van collega's had ik te horen gekregen dat er een bepaalde nachtshow was in de bergen ergens in het noorden van Kyoto (de provincie, niet de stad). Hier zijn we met een heel klein treintje naartoe gegaan. In de trein gingen opeens de lampen uit zodat men alle bomen goed verlicht om ons heen kon zien. Het leek net een sprookje! Daarna stapten we uit op station Kibuneguchi om vervolgens (na een korte busreis) een tocht te maken in het donker in de bergen. Er was een heel pad gemaakt dat verlicht was met lampionnen. Elk klein bewoond stukje waar we kwamen was versierd met kaarsjes, lampionnen en andere verlichtingen. Het was echt prachtig! Hieronder wat foto's.

Osaka 2 met Joris
Verder zijn we ook nog naar de skybuilding geweest om van het uitzicht te genieten. We gingen hierheen rond 5 uur, want dan konden we de zonsondergang zien.

Nara met Joris
Op een andere dag zijn we naar Nara geweest. Dit is vroeger de hoofdstad van Japan geweest. Ik heb hier al eens over verteld in een van m'n vorige blogs, dus ik laat alleen wat foto's zien.

Kerst en Oud & Nieuw.

Ze hebben overal in Osaka kerstversiering, maar kerst zelf vieren ze hier niet. Ik moest ook gewoon werken op beide kerstdagen, dus dat was wel raar. Vooral omdat je weet dat in Nederland iedereen gezellig bij elkaar zit. Iets wat je gewend bent om elk jaar te doen. Desalniettemin heb ik het toch nog wel een beetje kunnen vieren. Ik had een kerstdiner met Joris op skype en de dag erna nog met mn familie, en op het werk had ik een kerstmuts opgezet. Hierdoor zei iedereen die het kantoor binnenkwam "merry christmas!" tegen mij. Zo kreeg ik toch nog het echte kerstgevoel! =)

Illumination Show in Osaka voor kerst

Gigantische kerstboom met Duitse kerstmarkt Kerstman als duiker in een aquarium

Daarnaast hielden we met collega's toevallig een nieuwjaarsparty op 2e kerstdag. Hiervoor gingen we naar een restaurant/karaokebar om met z'n allen te eten en te zingen. Hieronder een filmpje van de Japanse versie van YMCA!

Oud & nieuw vieren ze hier ook totaal anders dan in Nederland. Vuurwerk gebruiken ze niet en feesten met vrienden is ook niet gewoonlijk. Normaal gesproken viert iedereen het samen met familie en gaan ze met z'n allen naar tempels toe rondom 12 uur om daar een wens te doen voor het nieuwe jaar. In alle grote tempels worden de bellen 108 keer geluid door met 108 mensen aan een touw te trekken. Mensen staan hier dan ook uren voor in de rij.

Omdat de meeste Japanners het thuis vieren, heb ik besloten om een feest bij mij thuis te organiseren voor wat buitenlanders. Iedereen nam weer andere mensen mee en uiteindelijk waren we met zo'n 13 mensen. We begonnen met een diner en na het aftellen gingen we nog naar een Irish Pub. Ik had hierdoor weer veel nieuwe mensen ontmoet. Er waren zoveel verschillende nationaliteiten: Mensen uit Japan, Brazilië, Australië, Rusland, Amerika, Canada en Nederland. Ik vind het fantastisch om met iedereen te praten. Het is mooi om te zien dat iedereen net een ander deel van een verhaal kent. Iedereen heeft net op school geleerd wat voor dat land belangrijk is en zo weet je vaak maar één kant van een verhaal. Dit is natuurlijk volkomen logisch, maar ik had daar nooit echt bij stil gestaan. Want al heb je het alleen maar over Japan. Wat hebben we er nou ooit over geleerd vroeger? Ik kende alleen maar het Pearl Harbor en het Hiroshima verhaal voordat ik me erin had verdiept. Zo kan een Rus vertellen over de tactiek van de Russen tijdens de 2e wereldoorlog en dat spiritus helemaal niet uit Rusland komt. Een Braziliaan kan vertellen over dat er een kwart miljoen Braziliaanse immigranten in Japan zijn, omdat Japanners vroeger als slaven naar Brazilië zijn gestuurd en Japan nu hun eigen volk weer nodig heeft. Brazilië heeft daardoor ook de grootste populatie Japanners op de wereld (buiten Japan natuurlijk). Een Canadees kan vertellen over de verwarring van wie Canadezen nou echt zijn door de scheiding van de Franse- en Engelse taal, maar het tegelijkertijd zijn van een Britse kolonie. En ga zo maar door. Het is niet zo dat ik altijd van die serieuze gesprekken voer natuurlijk, maar ik word toch zo keer op keer weer een heel stuk wijzer!

Gemis en beperking.
Natuurlijk mis ik al mijn vrienden en familie in Nederland heel erg. Vooral, omdat ik weet dat ik niet zomaar even terug kan. Ik wilde eigenlijk de week van oud en nieuw naar Nederland komen, maar tickets waren alleen verkrijgbaar vanaf de 1200 euro. En tja.. dit, voor maar een weekje...? Verder zit ik ook aan mijn vakantiedagen vast. Ik heb maar 10 vakantiedagen per jaar + nog een paar vaste vakantiedagen zoals met oud en nieuw. Daarnaast moet ik deze vakantiedagen ook gebruiken als ik ziek ben of als ik me verslaap. Toevallig ben ik ook even ziek geweest, dus heb ik nu nog maar 1 vakantiedag over tot april. Op die manier word je toch wel beperkt in je vrijheid. En moet je dan eens nagaan dat de meeste Japanners hun vakantiedagen niet eens gebruiken! Daar hebben ze het vaak veel te druk voor op het werk, zeggen ze...
Ook is het soms lastig om foto's te zien van dingen die vrienden hebben gedaan samen. Vooral omdat je weet dat als je in Nederland was, je er ook bij zou zijn geweest. Nu kan dat allemaal niet zomaar meer. Gelukkig maakt Skype en alle hippe applicaties op mijn iPhone het een stuk makkelijker. Ook weet ik dat ik zelf deze keuze heb gemaakt. Ik moet er mee leren omgaan. Desalniettemin hoop ik dat ik jullie allemaal heeeeeeeeeeel snel weer zie! =)

Ik weet dat mijn blog een beetje lang is geworden, sorry daarvoor! ;-) Ik heb ook ontzettend veel dingen weggelaten, maar het is gewoon lastig om 3,5 maand in 1 blog te proppen. Hieronder nog een aantal foto's. En de volgende blog komt vast over een tijdje weer! Bedankt voor het lezen en héél veel liefs uit Japan!

Houseparty van Yusuke

Etentje met Kyoko en haar Australische vriend

Lunch

Skypediner met Joris Etentje met Annie

Dinken met Kyoko

Sushi restaurant met Joris Tempels in Nara

Poort in Kyoto Nachtleven in Osaka

Kyoto

Bronnen:

*http://nos.nl/artikel/368744-23-japanners-overwoog-zelfmoord.html,
http://www.uchiyama.nl/ngzelfdoding.htm,
http://www.nu.nl/buitenland/2800654/kwart-japanse-twintigers-overwoog-zelfmoord.html

De afsluiting

2012-06-19T01:12:00.000+02:00

Oke, het is nu tijd om het vervolg af te maken. Mijn scriptie is uiteindelijk op tijd afgekomen, ik ben geslaagd voor mijn studie met drie negens en heb nu eindelijk wat meer vrije tijd om mijn volgende (en voor nu even mijn laatste) blog te schrijven. Dit zal een hele lange worden, dus bereid je maar alvast voor..!

Tenoji met Kyoko

Tenoji is een wijk in Osaka die bekend staat als de "gevaarlijke" wijk, waar veel daklozen en arme mensen wonen. Voor ons is dit begrip nogal overdreven, want voor de Japanners is zelfs een man die boos kijkt al gevaarlijk. Ze kennen niet de gevaren die wij kennen. Zoals ik in mijn vorige blog al vertelde, kan men zo goed als iedereen vertrouwen. Er is bijna geen criminaliteit in Japan. Zelfs de daklozen bedelen niet, omdat ze dit onbeleefd vinden.

In de wijk Tenoji staat een 103 m hoger nep variant van de Eifeltoren. Ze hebben deze proberen na te maken in 1912, maar nadat de toren was afgefikt in de 2e wereldoorlog, hebben ze hem weer opnieuw moeten bouwen. Ik ben hier samen met Kyoko in naar boven gegaan, maar na 1,5 uur in de rij wachten en het betalen van 8 euro toegang, bleek er uiteindelijk niets aan te zijn. Het was licht binnen en donker buiten, dus alles reflecteerde op de ramen, zodat je het uitzicht niet kon zien. Daarnaast waren de ramen ook nog eens smerig en was het veel te druk binnen. Maar goed, zoals mijn vader altijd zegt: "Ik heb wel weer een verhaal om te vertellen".

De Tsutenkaku toren en een deel van de wijk

Duistere boeddha's

Kyoto met Seiji

Met een Japanse vriend van mij, Seiji, ben ik weer een dagje naar Kyoto geweest. We hebben hier verschillende tempels en een kasteel bezocht. Uiteraard zijn we ook ergens wezen eten (zie foto hieronder). Wat grappig is, is dat ze in sommige restaurants automaten hebben staan. Klanten moeten bij deze automaten kiezen wat ze willen eten en vervolgens ook betalen. De automaat geeft je hierna een bonnetje, die de klant af kan geven aan de koks. Voor de restaurants scheelt dit tijd en geld, omdat ze een bepaalde service niet hoeven te leveren.

Automaat en het restaurant zelf

Ook zijn we naar het mangamuseum geweest. Dit is een museum vol met mangaboeken. Ik hoopte dat er ook wat te zien was over hoe manga is ontstaan, etc. maar helaas ontbrak die informatie. Ik hou eigenlijk helemaal niet van mangaboeken, maar ik vond het wel grappig om te zien hoeveel er bestaan en hoe interessant al die Japanners het vinden. Toen we aankwamen bij het museum, zagen we al de hele tuin vol liggen met lezende mensen. Daarnaast zijn er mangaboeken van over de hele wereld te vinden in het museum (eigenlijk vind ik het meer een bibliotheek), behalve (hoe kan het ook anders) uit Nederland. Frankrijk blijkt ook een land te zijn waar manga erg populair is. Nooit gemerkt.. Ik ben al vaker dan 12 keer in Frankrijk geweest, maar kan me toch niet herinneren ooit iemand met een mangaboek gezien te hebben (wellicht schamen ze zich ervoor). Toch denk ik dat Nederlanders misschien te nuchter zijn voor mangaboeken, wat kan verklaren waarom het niet populair is in NL (just a guess).

Tuin van het mangamuseum

Mangamuseum

Kobe met Koba

Kobe is een stad die in 1995 is getroffen door een hele zware aardbeving. Hier zijn toen ongeveer 6500 mensen bij omgekomen. Er zijn nog steeds restanten van te zien en je merkt ook dat er niet heel veel culturele dingen te zien zijn. In die tijd is er veel ingestort, dus er is vooral veel nieuwbouw. In de afbeelding hieronder zie je bijvoorbeeld een nieuw gebouw dat is gebouwd op een heel oud gebouw.

Nieuw gebouw op oud gebouw + standbeeld

Restanten aardbeving

In Kobe is ook een gebied dat "Chinatown" heet, te vinden. Hier zijn alleen Chinese restaurants en kraampjes te vinden waarbij je heel goedkoop Chinees eten kunt kopen. Erg leuk om doorheen te lopen en ik heb ook echt de raarste dingen uitgeprobeerd (vraag me niet wat het was).

Chinatown

Nep

Zoals vast al wel bij jullie bekend is, willen de meeste Japanners langer zijn. Hierdoor dragen veel meisjes ook hele hoge hakken en plateauzolen, ook al kunnen ze er nauwelijks op lopen (sommigen lopen echt als een houthakker of als een noord-Koreaanse soldaat). Het langer zijn heeft te maken met het willen lijken op westerlingen. Dit is ook de reden voor het dragen van nep lenzen, nep wimpers en het verven van hun haar (wat ook door veel jongens gedaan wordt). De lenzen zijn net iets groter dan hun eigen ogen, waardoor het lijkt alsof ze grotere ogen hebben. Dit geldt ook voor de wimpers. Men schaamt zich er ook niet voor, want sommige meisjes plakken uitgebreid hun nep wimpers op hun oogleden in de trein. Ik heb gehoord van Japanners dat het in Korea nog erger is. Daar worden bij de mensen die op TV komen, de rimpels strak getrokken, de ogen groter en de neus kleiner gemaakt. In Korea is het ook hip om aan plastische chirurgie te doen als je mooi bent. Als je lelijk bent, heeft het namelijk toch geen zin meer.. is hun visie.

In Japan hebben ze ook veel hokjes waar je foto's in kunt maken. Deze foto's worden vervolgens door het hokje (of handmatig) bewerkt, zodat het lijkt alsof je een fellere kleur ogen, geen rimpels en een strakke huid hebt. Mijn oom Peter kwam bij mij 2 weken op visite in Japan. Samen met hem ben ik ook in zo'n hokje gegaan.

Fotohokjes + resultaat

Osaka met mijn oom Peter

Op de eerste dag dat mijn oom er was, heb ik hem wat delen van Osaka laten zien. We zijn vooral wat shrines en tempels afgegaan. Hieronder enkele foto's.

Shrines in Osaka

Wenskaartjes

Links = bij een tempel, rechts = een shrine

Tokyo

Peter en ik zijn 3 dagen naar Tokyo geweest. Helaas waren de eerste 2 dagen regenachtig, maar gelukkig konden we de derde dag wel volop genieten van het weer. Tokyo is toch anders dan Osaka. Ze gebruiken sowieso een totaal ander dialect, maar daarnaast zijn er ook andere regels. Zo moet je bijvoorbeeld in Osaka rechts stilstaan op de roltrap, terwijl dat in Tokyo links is.Ook is Tokyo toch een stukje drukker. Er wonen in de provincie dan ook meer dan 36 miljoen inwoners, dus dat is ook niet zo gek. Daarnaast gingen wij in de drukste periode naar Tokyo, namelijk in de "Golden Week". Dit is de week waarin alle Japanners tegelijkertijd vakantie hebben (wat ook meteen de enige vakantie is in het jaar).

Peter en ik zijn met de Shinkansen naar Tokyo gereisd. Dit een een trein die een snelheid heeft van ongeveer 300 km/h en daarmee in 3 uur van Osaka naar Tokyo rijdt.

Shinkansen

We hebben ontzettend veel gedaan in Tokyo. We hebben een grote tempel bezocht, zijn op het terrein geweest van het paleis waar de Japanse koning woont, we hebben veel geshopt en gegeten, hebben het drukste zebrapad van de wereld overgestoken, zijn naar enkele gay bars geweest, hebben nog gedanst met een Japanse travestiet en zo kan ik nog wel even doorgaan. Hieronder enkele foto's.

Bij een tempel, vlakbij ons hotel

Taxi's op de 1e regenachtige dag

Shibuya Cross Road (drukste zebrapad ter wereld)

Ontzettend drukke winkelstraat (kijk maar eens naar het einde van de straat)

Om de drukte even te ontvluchten (niet omdat we het zat waren, maar omdat stewardessen Peter dit reisje hadden aangeraden), zijn we met de monorail naar de buitenkant van de stad gereisd. Hier was een strand en een ontzettend mooi uitzicht op de binnenstad en de rainbow bridge (zie afbeeldingen).

In de monorail

Rainbow Bridge vanaf de buitenkant vd stad

Heilig beeld, Sake-vaten en een poort die als ingang van een tempel dient

Tokyo Sky Tree

Toevallig troffen we op 'boys day' (een nationale feestdag, 5 mei) een soort festival. Hier hielden groepen om beurten meerdere Japanse dansen. Erg mooi om te zien. Het zag er erg traditioneel uit, maar we hoorden later van Japanse mensen dat dit de moderne dansstijl van Japan is. Hieronder kun je een filmpje zien die ik heb gemaakt van enkele verschillende soorten dansen.

In de meeste restaurants presenteren ze plastic eten in de etalages om zo mensen te trekken, maar ook om het eten duidelijk te maken voor buitenlanders. Zo zijn er natuurlijk ook winkels die dit eten verkopen of op maat voor je maken. Hieronder is een afbeelding te zien waar ze plastic eten verkopen: sushi, bieren, pasta, gebak.. het is zo gek niet te bedenken en het lijkt vaak nog echt ook!

Plastic eten

Peter had nog een vriend in Tokyo die ons ook wat mooie plekjes liet zien. Het restaurant op de foto hieronder, is ook als set gebruikt voor de film Kill Bill. Het gebouw eronder met de "Golden Poo" is ontworpen door Philippe Starck (Franse product designer).

Sushi zoals het hoort

Peter en ik bij de Emperor Palace

Soba restaurant + apenbos met Morimoto san

Een collega van mij wilde Peter ontzettend graag ontmoeten en nam ons daarom mee uit eten in een soba-restaurant. Soba is een soort noodles, gemaakt van sobazaadjes (het is dus wél anders dan noodles, maar het ziet er hetzelfde uit). Dit wordt vaak koud gegeten met soja saus en bosuien. Na dit restaurant nam hij ons mee naar een 3d-bioscoop waar hij helemaal fan van was. Als laatste gingen we naar een apenbos. Dit was een bos waar ook een grote waterval te zien was. In dit bos leven allemaal wilde apen. Deze leven trouwens in veel bossen in Japan. In een andere plaats heb ik ook apen over de weg zien lopen. Meestal zie je ze niet (tenzij je eten bij je hebt, maar ik heb gehoord dat je dat beter maar niet kan proberen..).

Kyoto met Peter

Met Peter ben ik ook nog een keer naar Kyoto geweest. Dit is een erg grote stad met ontzettend veel culturele plekjes, dus er was nog veel wat ik nog niet gezien had. We zijn hier naar een grote Japanse tuin geweest, naar een tempel en naar een bamboobos. Het was erg apart om in zo'n bos te lopen. Het voelt een beetje 'kaal', omdat je alleen maar stammen ziet. Daarnaast zit er in het algemeen redelijk veel ruimte tussen alle bomen, waardoor het als een heel ruimtelijk bos oogt.

Natuur

Huis bij de tempel

Bamboobos

Hieronder een filmpje van een verwarde reiger. Volgens mij kan dat beest daar wel de hele dag gestaan hebben; onwetend over de aanwezigheid van de mensen die hem omringden en twijfelend over of zijn postuur wel goed in verhouding zou zijn ten opzichte van het postuur van de wezens in en rondom het water. Ach.. ik kan wel een uitleg geven, maar een beeld zegt meer dan 100 woorden:

Tempel

Uitgaan

Ik ben vooral veel naar Irish pubs geweest en maar een paar keer naar echte clubs. In één Irish pub kwam ik de dubbelganger van een collega van mij tegen. Ze kennen elkaar niet, maar je kunt bijna geen verschil zien (zie de linker foto hieronder)! Soms lijken Japanners zo erg op elkaar... Ik dacht namelijk ook dat die collega van de foto een andere collega van mij was, waardoor ik op het werk per ongeluk tegen de verkeerde persoon stond aan te praten. Ach ja.. zo kom je in ieder geval nog eens met nieuwe mensen in contact.

In een Irish Pub

Verder hadden we een "vergadering" met het engineeringsteam van Onkyo in een Italiaans restaurant. Zie foto hieronder.

Met collega's in een Italiaans restaurant

Werk en afscheid

Het werk was de laatste maand erg uitdagend. Ik moest natuurlijk ontzettend veel doen in een korte tijd en de deadlines van mijn school kwamen steeds dichterbij. Uiteindelijk is het allemaal natuurlijk wel gelukt. De pauzes zijn tussen het harde werken door soms echt heerlijk, vooral als het mooi weer is! Nu is het de laatste maand bijna elke dag rond de 29 graden geweest, dus dat maakte het aangenaam mogelijk om buiten te lunchen in het park. Het zit mee dat het kantoor van Onkyo op een geweldige locatie zit. De foto's hieronder zijn gemaakt vlakbij het kantoor.

Daarnaast nog een klein weetje wat betrekking heeft op de hiërarchie in het bedrijf: Het bedrijf heeft uiteraard meerdere aandeelhouders Het is al 2 keer voorgekomen dat er een hele belangrijke aandeelhouder binnen kwam in het bedrijf. Ze laten dan aan deze persoon het hele bedrijf zien, waaronder het design center. Als deze "belangrijke" persoon binnenkomt, moet iedereen in het kantoor gaan staan zonder te praten. Ik volg dit natuurlijk gewoon op, maar toch moeten die mensen altijd mij hebben om uiteindelijk toch tegen te praten (omdat ze het natuurlijk bijzonder vinden dat ik daar tussen die Japanners werk). Ze willen dan weten wat ik er doe en of ik het leuk vind. Ik voel me soms wel opgelaten als zij tegen mij praten, aangezien iedereen eigenlijk stil moet zijn. Hierdoor valt het extra op als die persoon met mij praat.

Omgeving van Onkyo's kantoorgebouw

De 3,5 maanden zijn vervolgens erg snel voorbij gegaan en dit zorgde ook voor het einde van mijn afstudeerstage. Toch een maand voordat dit einde nabij was, was ik ook bezig met het regelen van andere dingen. Ik heb veel lopen nadenken en besloot 1,5 maand geleden dat ik graag bij Onkyo zou willen blijven werken. Ik hou van het land, wil de taal graag helemaal onder de knie krijgen en vind het werk ontzettend uitdagend en interessant. Ik besloot hierdoor te gaan praten met collega's over deze gedachte. De directeur van het design center was direct enthousiast, maar er zitten veel mensen boven hem die uiteindelijk de beslissing moeten maken. Ik kreeg meerdere gesprekken, waaronder een motivatiegesprek en een soort sollicitatiegesprek met de vice-president, hoofd van human resources en nog 4 andere managers. Daarnaast moest ik een wiskundetest en een persoonlijkheidstest doen. De uitslag kreeg ik niet direct en ze moesten meerdere vergaderingen houden over mij, totdat ze vervolgens op mijn laatste werkdag langskwamen om mij te feliciteren. Ik had de baan!

Toch vroeg ik mij af: "Waarom moest ik zoveel gesprekken voeren en moesten zij meerdere keren over mij vergaderen, terwijl ik eigenlijk al heb laten zien wat voor een werk ik lever?" Ik stelde deze vraag aan een collega. Deze vertelde mij dat er per jaar 100 tot 200 mensen solliciteren voor deze functie en het bedrijf normaal gesproken maar 1 iemand per jaar aanneemt. Vorig jaar hebben ze besloten niemand meer aan te nemen door de economische crisis die momenteel erg heerst in Japan. Het ging dus, een soort van, tegen hun regels in om mij aan te nemen. Dit maakt dat ik mij extra vereerd voel dat ik voor Onkyo mag komen werken.

De laatste dag hielden collega's voor mij een afscheids (en meteen welkoms) party in een Italiaans restaurant (ja, de Japanners houden van Italiaans eten!). Ze hadden een echt Japans diploma gegeven over dat ik mijn afstuderen bij het bedrijf heb gehaald en verder kreeg ik heel veel cadeautjes en lieve teksten. Na het restaurant gingen we met de helft van de groep karaoke doen (mijn lievelingsactiviteit in Japan).

Afscheidsparty

Kyoto met Hiro en Kido san

In mijn laatste vrije week ben ik nogmaals naar Kyoto gegaan. Deze keer ging ik overdag met een Japanse vriend Hiro met een kabelbaan naar boven op een berg waar meerdere tempels te zien waren. Hier hebben we ook een bel mogen luiden. Met Kido san (een collega van mij) ging ik naar een Japans snoep restaurant. Hier wordt aan tafel snoep gemaakt door een bepaalde kok. Japans snoep bestaat vaak uit rode bonen en bloemextracten. De andere ingrediënten ken ik niet precies. De smaak is heel apart, maar na even wennen, smaakt het wel erg lekker!

Op een berg in Kyoto

In een Japans snoep restaurant

Nara met Koba

Met Koba (een collega van een andere afdeling) ben ik naar de stad Nara geweest. Dit is de eerste en dus oudste hoofdstad van Japan geweest (wat daarna Kyoto werd en daarna uiteraard Tokyo). In deze stad hebben we een aantal musea en tempels bezocht. Nara staat ook bekend om de herten die er rondlopen. Deze zijn in de tijd dat de koning er nog woonde (rond het jaar 700), gewend geraakt aan mensen, wat zich vervolgens ook heeft voortgezet in latere generaties. In veel gebieden in de stad lopen de beesten tussen de mensen door: in het park en op voetpaden en wegen. Je kunt ze gemakkelijk aaien en ze eventueel ook koekjes geven die je kunt kopen in speciale kraampjes.

Beelden met kleren aan

Een hert dat koekjes ruikt

Herten op het pad

Soms zijn ze wel een beetje agressief. Ze beten aan mijn jas, trokken aan mijn tas en, zoals je kunt zien op onderstaande foto, duwden ze soms met hun hoofd of gewei tegen me aan (wellicht heb ik een voor herten agressieve uitstraling..).

Aanvallend hert

Daarna aten we nog in een restaurant. De foto rechtsonder was het eten wat we kregen. Op zich is dit redelijk normaal Japans eten, alleen werd het veel vrolijker geserveerd dan anders. Erg lekker was het sowieso wel!

Bloemen en Japans eten

Veel schoolkinderen (jong en oud) wilden met ons op de foto. Sommigen hadden schoolprojecten dat ze buitenlanders moesten opzoeken om er in het Engels vragen aan te stellen. Omdat men bijna niet om mij heen kan als men een buitenlander zoekt, werd ik natuurlijk vaak achtervolgd door schoolkinderen in uniform. Soms om bang van te worden.. Nee, dat was een grapje, want ze zijn erg lief! Het is alleen wel zielig om te zien als een hert een schoolschriftje opeet van een klein kindje die daar net zijn aantekeningen in heeft gemaakt.

Op de foto met schoolkinderen

Verder stond er in Nara een hele mooie tempel. Hierin stond het grootste boeddha beeld van Japan (zie foto's hieronder).

Grootste boeddha beeld van Japan

Wat feitjes en grappige dingen.

Ik heb in mijn eerste blog vanuit Japan al verteld over de grote elektronicazaken in Japan. Het gebouw op de foto hieronder is 1 grote elektronicazaak (een soort Media Markt, alleen dan zoals je kunt zien, ongeveer 15 keer zo groot).

Elektronicazaak Yodobashi

Hieronder een foto van wat schoolkindjes (zó schattig). Deze schoolkinderen doen alles alleen. Ze verzamelen zich vaak in groepjes bij bepaalde huizen of speeltuintjes en lopen vervolgens met het groepje (zonder begeleiding) naar school. Soms moeten ze zelfs met de trein (inclusief overstap) wat ze ook doen zonder enige begeleiding. De kindjes schat ik soms pas rond de 6 jaar oud. Toch snappen ze allemaal precies hoe de treinen werken en waar ze moeten overstappen (terwijl het voor mij in het begin echt een doolhof was).

Soms is het erg vermakelijk om te kijken naar de kindjes. Eén keer moest ik zelfs hardop lachen in mijn eentje in de trein om 2 jongetjes die tegenover mij zaten. Ze zaten beiden naast elkaar op de treinbank (met hun voeten bungelend in de lucht, omdat de bank te hoog was). Eén jongen zat te lezen en viel uiteindelijk in slaap waarna zijn hoofd steeds meer een kant op ging hangen, richting zijn klasgenootje die naast hem zat. Dit klasgenootje ging ook steeds meer opzij, zodat hij de andere jongen niet hoefde aan te raken. Op een gegeven moment liet hij hem wakker schrikken en werd boos op hem, omdat zijn hoofd hem aanraakte. Het net slapende jongetje ging weer opnieuw rechtop zitten lezen en viel vervolgens wéér in slaap, waarna het andere jongetje wéér boos werd. Dit herhaalde zich zo'n 5 keer achter elkaar.

De meeste Japanners doen echt de raarste dingen met hun honden. Ze krijgen kleertjes aan, ze stoppen ze weg in hun tassen en verven de haren van de honden soms in felle kleurtjes (zie afbeelding hieronder).

Hond met roze haren

Japanners staan altijd netjes in de rij om de trein binnen te gaan. Hieronder een voorbeeld van bovenaf.

Station Osaka

Nog een aantal grappige dingetjes: Sommige Japanners zijn nogal bang voor de zon. Ze dragen parasolletjes tegen de zon, maar daarnaast doen ze soms ook een zonneklep op die hun gehele gezicht bedekt. Het ziet er al helemaal grappig uit als er net iemand ziek is én bang is voor de zon. Dan krijg je namelijk een combinatie: mondkapje mét zonnescherm. Peter en ik kwamen op het idee om die gekke Japanners na te doen en er foto's van te maken (zie hieronder). Daarnaast hebben veel fietsen een soort van wanten aan het stuur. Dit is om hun handen warm te houden in de winter, maar ook om hun handen te beschermen tegen de zon. Sommige mensen dragen ook handschoentjes tegen de zon.

Verder rijden er veel "vierkante" autootjes (meestal Toyota's) rond. Ik vind ze zelf ontzettend lelijk, maar in Japan zijn ze erg populair. Ook hebben ze speciale apparaten op parkeerplaatsen geplaatst. Als je wilt parkeren waarbij je moet betalen, gaan er klemmen omhoog als je er met de auto een tijdje op staat. Je kunt dan niet meer van de parkeerplaats af. Pas als je hebt betaald, gaan de automaten naar beneden en kun je weer wegrijden. Dit scheelt het inzetten van controleurs en je hebt meer garantie dat iedereen ook echt betaald die parkeert.

Grappige dingetjes

Terugreis

Mijn 21 uur durende vliegreis terug vond ik zoals altijd weer iets om tegenop te zien. Niet omdat ik vliegangst heb, maar omdat je zo gevangen zit in je stoel al die uren lang. Gelukkig had ik op mijn 2e vlucht, van Dubai naar Amsterdam, wel een maatje: Jochem, een klasgenoot van mij. Het was heel toevallig dat we dezelfde vlucht hadden!

Nu ben ik weer terug in Nederland. Ik blijf hier zo'n 3 maanden en het plan is om in september weer terug te gaan naar Japan. Dat wordt dus officieel emigreren. Het voelt raar, maar ik heb er wel erg zin in! Het zal lastig worden van iedereen afscheid te nemen, want het is nu niet voor maar 3 maanden, maar voor een veel langere periode. Toch kijk ik er met een positief gevoel tegenaan!

Mijn vervolgde avonturen in Japan

2012-05-26T09:03:00.000+02:00

Het is nu alweer langer dan een maand geleden dat ik mijn vorige blog geschreven heb. Ik heb uiteraard weer veel meegemaakt. Ik leer en ontdek nog steeds nieuwe dingen en raak er nog lang niet op uitgekeken.

Amanohashidate

Met Kyoko, een Japans meisje, ben ik naar het plaatsje Amanohashidate in Kyoto (provincie) geweest. Dit is een kleine plaats met een heel bijzonder natuurgebied. De natuur heeft hier zelf een heel lang en smal stuk land gecreëerd in de zee. Hier zijn we vanaf de ene naar de andere kant gelopen (duurt ongeveer een uur). Erna kun je met een kabelbaan naar boven op de berg waar je het natuurgebied van een afstand kunt bekijken.

Onderweg (het was zo'n 3 uur rijden met de bus):

Foto's van het stadje:

Dit was ook de eerste keer dat ik in een Japans hostel sliep. Kyoko en ik waren de enige in het hele hostel. Je moest, net zoals in veel Japanse restaurants en huizen, je schoenen uitdoen bij binnenkomst. Hier kreeg je slippers waar je het hostel mee binnen mocht. In onze kamer mocht je alleen met sokken/blote voeten lopen en in de WC's moest je weer andere slippers aan. In onze kamer stond ook een verwarmde tafel. Dit is een tafel die ook veel mensen in huis hebben. Hier kun je je knieën onder schuiven, het tafelkleed een stuk over je heen leggen waardoor je vervolgens wordt opgewarmd.

Foto van een deel van onze kamer:

Vertrouwen en properheid van mensen

Zoals ik al heb aangegeven in mijn vorige blog, zijn Japanse mensen erg te vertrouwen en is het altijd netjes op straat. Er zijn nergens vuilnisbakken en toch ligt er geen vuilnis op straat. Na weer een maand heb ik zoveel dingen gezien waar wij echt het goede voorbeeld aan kunnen nemen, dat het de moeite waard is het te benoemen. Even wat dingen op een rijtje:

Als mensen iets op straat zien wat iemand anders is verloren (al is het maar een elastiekje), pakken ze het op en binden ze het vast aan bijv. een plant zodat de verliezer het snel weer terug kan vinden.
Hotels en hostels lenen gasten paraplu's uit. Wij mochten ook een paraplu lenen toen we naar huis gingen. Deze konden we afgeven bij het station die deze dan weer zouden terugbrengen naar het hostel. Veel Nederlanders zouden ze gewoon meenemen.
Nergens zie je graffiti. Niet op muren, niet op treinen, echt nergens.
's Nachts blijven stations en ondergrondse hallen open. Ook als de treinen niet meer rijden. Het is ook toegestaan voor zwervers om hier te slapen als ze dat willen.
Met de bus reizen is totaal berust op vertrouwen in Japan. Als je instapt, moet je een nummertje trekken. Als je bij de halte van bestemming uitstapt, kun je op een digitaal bord in de bus zien hoeveel je moet betalen. Dit bedrag stop je in een potje vlakbij de buschauffeur. Hij kijkt dus niet hoeveel je erin doet, maar toch betalen alle Japanners netjes het bedrag dat hoort. Stel je hebt niet genoeg geld bij je, dan zegt de buschauffeur: "Maakt niet uit, dan betaal je de volgende keer gewoon 2 keer". De meeste Japanners betalen de volgende keer dan ook echt twee keer.
Als men vuilnis op de grond ziet liggen, ruimt men dat op. Ook als het niet van die persoon zelf afkomstig is. In Tokyo zaten we in de trein. Opeens kwam er een flesje aanrollen. Zoals we dat kennen, rolt deze steeds een paar keer heen en weer over de grond tijdens het rijden. Bij het uitstappen pakte iemand het op en nam het mee naar buiten om het daar vervolgens op te ruimen.
Als je op de kaart kijkt om de weg te zoeken komen er vaak mensen uit zichzelf naar je toe om te vragen of je eruit komt en of ze je kunnen helpen. Ook zijn Japanners erg bereid om je de weg goed te wijzen. Peter (mijn oom) en ik kwamen toevallig mijn collega tegen toen we op de kaart aan het kijken waren. Hij zei: kom maar met mij mee. Vervolgens stapte hij met ons in de trein van een weg met 2 keer overstappen, toen bleek het dat hij die kant helemaal niet op moest. Hij is dus gewoon met ons meegereisd om ons de weg te wijzen.
Nog een voorbeeld van Peter; Hij zocht de weg en ook bij hem kwam een Japanner netjes in pak aangelopen om hem de weg te wijzen. Hij liep een stukje mee en wees hem een straat waar Peter doorheen moest lopen. Peter is die weg zo'n 10 min gevolgd, toen de Japanner weer hijgend aan kwam rennen en zei: "sorry, sorry ik heb je de verkeerde weg op gewezen. Je moet de andere kant op! Sorry sorry!". Veel NL zouden denken: "ach wat stom dat ik hem de verkeerde weg heb opgewezen.. maar hij komt er vast wel uit".

Japanse namen.

Japanners hebben namen geschreven in het Kanji-alfabet. Als ouders een naam moeten verzinnen voor hun kind, komt er veel meer bij kijken dan een NL naam. Ten eerste moeten ze uiteraard letten op hoe je de naam uitspreekt en hoe deze klinkt. Ten tweede moeten ze bepalen welke kanji-tekens ze willen gebruiken voor de naam, want er zijn verschillende tekens die dezelfde uitspraak hebben. Daarbij moeten ze rekening houden met de betekenis van de tekens. Een teken kan bijvoorbeeld: boom, beer of vrouw betekenen. De combinatie van kanji's maakt dus ook een bepaalde betekenis voor de naam. Als laatste moeten ze ook nog rekening houden met de hoeveelheid strepen die de kanji-tekens bij elkaar opgeteld hebben. Dit getal heeft ook een betekenis. Het getal kan bijvoorbeeld betekenen dat met wijsheid zal krijgen, geluk zal hebben in de liefde, en zo heb je er nog oneindig veel. Als je zwanger raakt, moet je dus niet te lang wachten met een naam verzinnen...

Karaoke.

In de tussentijd heb ik natuurlijk weer vaak karaoke gedaan. Eén keer met vrienden en 2 collega's waarbij we van 0.00 uur tot 5 uur 's nachts karaoke hadden gedaan, een andere keer samen met m'n oom (die er nu ook helemaal fan van is) en één keer met collega's en mijn oom samen. In sommige karaoke rooms hebben ze zelfs instrumenten liggen. Hieronder enkele foto's.

Uitgaan.

In Osaka zijn ontzettend veel clubs. Een nadeel is alleen dat je in veel clubs niet mag dansen. Toch zijn er vaak wel bepaalde hoekjes in de clubs waar wel gedanst wordt. Veel vrouwen hier zien er voor NL begrippen erg hoerig uit als ze uitgaan: netpanty's aan en blote buiken, etc.

Takoyaki

Takoyaki is eten dat oorspronkelijk uit Osaka komt en ook alleen in die regio wordt geserveerd. Het zijn inkvisballen in deeg waar met een bepaalde machine gas wordt ingespoten. De inktvis smaakt hierdoor niet meer naar de bekende inkvissmaak, maar het wordt zo zacht als oliebollen. Erg lekker! Ze hebben verschillende soorten sausen en kruiden wat ze erop doen. Hieronder een voorbeeld.

Museum of House and Living.

Met Kyoko ben ik ook naar het museum of House and Living geweest waar een heel Japans dorpje van vroeger was nagebouwd. Hier mochten we rondlopen met kimono's aan. Hieronder wat foto's.

De rest volgt. Eerst mijn scriptie afschrijven.. ^-^

Inburgering

2012-04-13T21:45:00.003+02:00

Mijn voornemens waren om ongeveer 1 keer in de 2 weken een blog te schrijven, maar ik heb gemerkt dat dit erg lastig is. Uiteraard ga ik veel liever 's avonds leuke dingen doen met mensen, dan achter mijn computer zitten te typen... maar nu is echt de avond gekomen dat ik mezelf weer achter de computer heb geschopt. Het wordt een hele lange blog, want ik heb zóveel te vertellen!! Lees maar gewoon wat je interessant vindt ^-^.

Nu, na iets meer dan een maand, voel ik me echt thuis in Japan. Ik leer de cultuur steeds beter kennen, krijg de taal wat meer door en heb weer nieuwe mensen ontmoet. Toch blijven bepaalde dingen mij verassen. Sommige dingen zijn hier gewoon zó anders dan dat wij gewend zijn: positieve, maar ook negatieve dingen. Ik probeer alles te observeren zonder er een mening over te vormen. Het is mooi om te zien hoe anders mensen leven, hoe andere gewoontes ze hebben, maar ook in hoeverre we eigenlijk hetzelfde zijn, in hoe we naar dezelfde dingen streven. We blijven tenslotte allemaal mensen.

Mensen.

Uiteraard zijn mijn collega's allemaal erg vriendelijk en maken ze soms ook tijd vrij om wat met mij te doen na het werk, maar alsnog moet ik de meeste vrije avonden en dagen in mijn eentje proberen te vermaken. De 2e week voelde ik mij hierdoor een beetje eenzaam en besloot ik mij aan te melden bij een Japanse website. Via deze website heb ik meerdere mensen ontmoet.

Doordat ik eigenlijk alleen maar met Japanners omga, hoor ik veel verhalen over hoe het er in het normale leven aan toe gaat. Ik heb bijvoorbeeld gemerkt dat het zoeken naar een relatie met als doel 'het trouwen' hoog in het leven staat. Vrouwen willen vaak huisvrouw worden en een kind krijgen, terwijl mannen in het algemeen willen werken en een vrouw willen hebben om voor de kinderen te zorgen. Japan staat er ook bekend om dat het lastiger is om als vrouw zijnde een hogere functie bij een werkgever te krijgen, dan dat dat voor mannen is. Iemand legde mij uit dat dit juist komt, omdat vrouwen vaak minder gemotiveerd zijn op het werk doordat ze een ander hoofddoel hebben dan carrière maken: huisvrouw worden.

Het klinkt wellicht perfect: de vrouw zorgt voor de kinderen en de man werkt en zorgt voor het geld... maar dat is het meestal niet. Mannen (en uiteraard ook de vrouwen met een baan) werken hier zó hard, vaak zelfs tot 22 uur 's avonds, dat ze nauwelijks hun kinderen zien. Het meisje dat ik sprak, vertelde ook dat ze haar vader vroeger maar 2 keer in de maand zag. En doordat de mannen tot zo laat doorwerken, verslechterd hun relatie vaak. Hierdoor zijn er veel mensen die tijdens de pauzes of na het werk vreemdgaan in de "beruchte" love hotels. Hier kun je een kamer huren waar je per uur voor betaald. Een jongen die ik sprak, vertelde ook dat hij zich soms afvroeg wat zijn vader allemaal uitspookt, omdat hij bijna nooit thuis is. Van iemand anders hoorde ik weer dat Japan het hoogste vreemdgaangehalte heeft van alle landen ter wereld. Ook al houden mensen in een getrouwde relatie niet meer van elkaar, scheiden wordt hier niet snel gedaan. Als mensen scheiden, krijgen ze namelijk een kruis in hun persoonlijk document. Als iemand dus 3 kruizen in zijn paspoort heeft staan, betekent het dat hij/zij al 3 keer is gescheiden en dus niet snel meer een nieuwe partner zal krijgen. Uiteraard praat ik hier niet over "iedereen", maar het gebeurt hier aanzienlijk meer dan in NL.

Wat ik tevens ook raar vond om te horen, was over hoe mensen met het verdiende geld omgaan. Mannen die werken moeten al hun verdiende geld geven aan hun vrouw. Zij bepaalt vervolgens hoeveel geld zij als "zakgeld" teruggeeft aan de man. Vaak hebben vrouwen tonnen met geld op de bankrekening staan, zonder dat de man daar ook maar iets van afweet.

Shoppen

Om maar even door te gaan over het geld. Shoppen kun je ontzettend goed in Japan! Het is allemaal wel veel duurder, maar overal waar je komt zijn winkels. Alle winkels zijn elke dag (ook op zondag) van 10 tot 9 uur 's avonds open. De grootste hobby van Japanners is ook om te shoppen. Hierdoor trekt iedereen op hun vrije zaterdag en zondag naar de grootste winkelgebieden in Osaka. En nee.. dit kun je NIET vergelijken met de koopzondag in NL! Ik heb een kwartier in de rij moeten staan om de HM ook maar binnen te kunnen komen. En toen ik eenmaal binnen was, had ik er meteen spijt van en wilde ik er weer uit. Maar God.. natuurlijk kon dat niet zomaar!

Vuilnis

Ik ben uiteraard mezelf niet, als ik niets over het milieu zeg. Ik moet hierover dus toch even mijn zegje doen ^-^.

Japan is een heel schoon land. Je ziet nergens vuilnis op straat, er zijn bijna nergens prullenbakken en er zijn zelfs veel mensen die vrijwillig nog de kleine papiertjes die op straat liggen opprikken en weggooien. Wat word ik daar vrolijk van! Toch sta ik er versteld van (en uiteraard erger ik me daar ook aan) dat alles in plastic verpakt is. En dan bedoel ik ook alles wat je maar kunt bedenken: Als je een zak snoepjes koopt, is elk snoepje apart verpakt in plastic. Als je chocola koopt, is elk blokje apart in plastic verpakt. Als je kauwgom koopt, is elk kauwgompje verpakt in plastic.. En dan wordt ook nog eens elk product dat je koopt in een plastic zakje gedaan bij de kassa. En dan niet 1 plastic zak voor alles.. nee.. De aardbeien worden in 1 zak verpakt, je lunch in een andere plastic zak.. En oja! Om niet te vergeten, krijg je ook nog een plastic tasje voor de fles water die je hebt gekocht. Als je iets koopt zoals maandverband, dan krijg je er nog een plastic tasje bij die niet doorzichtig is, zodat je je er niet voor hoeft te schamen... Japan kan dan wel werelds laagste ecologische voetafdruk hebben in verhouding met de welvaart die er is, maar hier kunnen ze toch nog wel wat van andere landen leren!

Ook hebben ze een apart afvalsorteersysteem waar ik nog steeds niets van snap: Burnable, unburnable, plastic, cans and paper. Op het eerste gezicht lijkt het heel makkelijk, maar als je naar de beschrijving kijkt, raak je toch wel in de war. Bij burnable hoort eten en papier, maar ook katoen, tapijt en kussens: eigenlijk alles wat je kunt verbranden. Bij unburnable hoort alles wat je niet kunt verbranden. Plastic en cans spreken voor zich, maar bij paper horen boeken, kranten en kleding.. Als ik dus een papieren folder heb: hoort dat dan bij burnable of bij paper? En als ik nou een melkpak heb, moet ik dit dan bij paper, burnable of unburnable gooien? En als ik nou een katoenen t-shirt wil weggooien, moet dit dan bij paper of bij burnable? Echt heel verwarrend... En dan ook nog met het feit dat je een hele hoge boete kunt krijgen als je het verkeerd sorteert!

Eten

Ze eten hier dingen in Japan die wij Nederlanders niet gewend zijn om te eten. Hierdoor ben ik de 2e week ook meteen ziek geworden. Ze eten hier alles rauw: rauwe kip, rauw ei, rauwe vis, rauw paardenvlees.. Ook vinden ze het normaal om met de stokjes het rauwe vlees op de barbeque te leggen, maar met dezelfde stokjes ook de rijst te eten.

Hieronder weer wat foto's van eten.

1. Rauwe kip (met alleen het velletje gebakken).

2. Gefrituurde vleesrolletjes met rijst, soep en soort salade.

3. Soort peulvruchten die je moet pellen, rauw paardenvlees met rauw ei, salade en de rest weet ik niet meer precies.

4. Geen idee wat het was. Het ziet eruit als een Turkse pizza, maar het was heel taai. Volgens mij zat er kwal of inktvis in.

5. Hier ben ik volgens mij ziek van geworden.. Als ik ernaar kijk word ik weer misselijk haha. Gefrituurde vis met rauw ei en rijst.

6. Tauge met vlees, soep met soort paddenstoelen, rijst en nog wat dingetjes.

Fruit is hier ontzettend duur. Voor 1 appel betaal je ongeveer €2,50, voor een bakje met 10 aardbeien betaal je €6,- en voor een meloen €15,-! Ik ben nog steeds op zoek naar vitaminepillen om mijn uitgaven iets te kunnen laten zakken.

Tevens is het hier erg onbeleefd om te eten of drinken op straat. Als je eten koopt, gaan ze er altijd vanuit dat je dit thuis of op het werk opeet. Drinken mag alleen maar als je ergens stilstaat. Er zijn jongeren die zich hier niets van aantrekken, maar dit zijn mensen die zich verzetten tegen de beleefde regelgeving die hier heerst.

Geloof

Er zijn hier 2 overheersende soorten Godsdiensten waar mensen in geloven: shintoïsme en het boeddhisme. Het boeddhisme, waar de tempels een onderdeel van zijn, is meer een manier van leven dan een echt geloof. Dit feit heeft er ook voor gezorgd dat veel mensen hier boeddhist en shintoïst tegelijk zijn. Bij het shintoïsme geloof men dat er voor alle soorten dingen een God bestaat. Bijvoorbeeld: een God voor verkeer, een God voor de liefde, een God voor studie, etc. Bij dit geloof horen de Shrines (op het eerste gezicht lijkt het een tempel, maar vaak zitten er grote verschillen tussen). Het shintoïsme is echt een geloof van Japan en komt niet/nauwelijks voor in andere landen. Om deze twee uit elkaar te halen, begin ik met het vertellen en laten zien van dingen van het shintoïsme.

Shintoïsme.

De shrines zijn te herkennen aan de poorten op onderstaande foto (al worden ze ook vaak gebruikt voor tempels). Als je hier doorheen loopt kom je op de heilige plaats van de Goden terecht. Men gelooft dat alles binnen dit gebied een God kan zijn. Het is dan ook uit den boze om hierbinnen dieren (al zijn het maar insecten) te doden. Vaak bestaat de grond uit kiezelsteentjes. Men kan zich niet verstoppen voor de Goden, dus je zult altijd geluid maken als je er loopt.

Voordat je kunt bidden, moet je eerst je handen en mond zuiveren met water. In elke shrine staat dan ook een waterbak. Op het filmpje hieronder, kun je zien hoe dit moet.

Hierna kun je wierook aansteken als je wilt en naar de shrine toelopen om te bidden. Eerst moet je een muntje van 5 yen in een bak voor de shrine gooien. Als je wens uitkomt, kun je de Goden bedanken om een gift te geven aan de shrine (een geldbedrag) om de shrine te onderhouden. Alle shrines worden in stand gehouden door de giften van anderen. Mensen die grote giften hebben gegeven, worden bedankt door hun naam op een vlag te tonen in de shrine. Bijna elke shrine staat ook in het teken van een bepaalde God. Zo heb je bijvoorbeeld de shrine voor verkeer. Dit is de enige shrine waar je je auto bij kunt parkeren. Als je wilt bidden over het verkeer (bijvoorbeeld dat je wilt dat je geen verkeersongelukken zult krijgen), kun je dit het beste doen in de shrine die voor verkeer staat. Men gelooft dat dan je wens eerder uitkomt.

Soms kun je een boedhabeeld in een shrine vinden. Dit, omdat veel mensen in beiden geloven.

Boeddhisme.
Het boeddhisme is een leefstijl dat bijvoorbeeld aangeeft wat goed en wat fout is. Er zijn veel tempels in Japan, maar toch overheersen de shrines. In de tempels wonen bijna altijd mensen: monniken. Zij zijn bevoegd bepaalde rituelen uit te voeren, zoals de bel luiden of gebeden opzeggen. Ik heb me hier nog niet veel in verdiept, dus ik weet ook niet wat het allemaal precies betekent. Als ik het aan Japanners vraag, weten zij het zelf vaak ook niet. Elke tempel is weer anders en in elke tempel voeren ze weer andere rituelen uit.

In Osaka ben ik naar een grote tempel geweest. Als je naar binnen wilt, moet je altijd je schoenen uitdoen. Ook mag je hier geen foto's maken.Veel dingen zijn heilig en mag je niet aanraken. Ze hebben ook bepaalde kamers vol met gouden beelden waar nummers opstaan. Deze nummers vertellen hoeveel mensenlichamen/botten er bewaard zijn in de tempel. In plaats een lichaam te begraven of cremeren, kun je ook geld betalen aan de tempel om je botten daar ter bewaring te stellen.

In de tempels zijn de basisrituelen hetzelfde als in een shrine. Ook begin je met je handen reinigen en "moet" je 5 yen betalen om te bidden. Hieronder enkele foto's van tempels.

Hieronder een afbeelding van de schildpadden die hier bij de tempel leven. Deze staan symbool voor een lang leven, omdat schildpadden langer leven dan mensen.

Werk
Het werk gaat goed en is nog steeds leuk. Ik ben nu gewend aan de werksfeer en heb meer door gekregen hoe ik ermee om moet gaan. Toch blijft het communiceren erg lastig. Alles kost 4 keer zoveel energie dan normaal.

Laatst hadden we een "aangekondigde" brandoefening. Ze zeiden tegen mij dat we een "cursus" hadden. Ik wilde dus mijn kladblokje en pen meenemen, toen ik iedereen opeens zag opstaan in het hele gebouw. Ik dacht: "zo, dat is een grootschalige cursus!". Toen we eenmaal buiten stonden, begreep ik eindelijk dat het om een brandoefening ging.
Uiteindelijk stonden alle mensen uit het gebouw buiten. Honderden Japanners bij elkaar. Er was 1 man die een toespraak hield door de microfoon. Uiteraard wist ik niet wat hij allemaal vertelde. Op een gegeven moment ging iedereen (ja, "iedereen"!) op hetzelfde moment buigen. Ik was de enige die nog rechtop stond...

Dit soort dingen gebeuren wel vaker en ik begin er aan te wennen. Soms schaam ik me, soms is het grappig en soms lachen ze me uit.

Verder probeerde ik de NL sferen in huis te brengen bij de Japanners. Ik had drop meegenomen vanuit NL en had het uitgedeeld op kantoor. Resultaat: geen reacties. De dropjes werden door sommigen stiekem weggestopt ergens tussen de spullen op het bureau. Ik moest het uit hun trekken wat ze ervan vonden. Ze zijn erg beleefd, dus ze zullen niet uit zichzelf zeggen dat ze iets vies vinden als ze het cadeau hebben gekregen. Het was dus erg duidelijk dat ze het niet lekker vonden. Eén collega maakt er zelfs steeds grapjes over en vraagt of ik weer "medicijnen" bij me heb. Hij vind de dropjes namelijk lijken op medicijnen.
Ook ben ik naar een NL restaurant gegaan met 2 collega's. Erg leuk om ze wat NL eten te laten proeven. Maar goed.. echt NL eten kun je het ook niet noemen. Heb je ooit rookworst met botten erin gezien? En erwtensoep dat zo dik is als stamppot? En andijviestamppot met maar 4 blaadjes andijvie erin?

Een tijdje terug hadden we een vrije dag. Toch kennen ze maar 1 echte vakantie in Japan: de Golden week. Normale vrije dagen moet je namelijk in het weekend inhalen. Dinsdags was ik vrij, maar om deze in te halen moest ik op zaterdag werken.

Hieronder foto's van het kantoor. Het is een klein "kamertje" in een ontzettend groot kantoor. Het designcentrum is een soort van afgeschermd van de rest.

Taal

Ik heb nu 2 lessen Japanse les gehad op een basisschool. Hiervan krijg ik handige werk- en leerboeken mee. Toch merk ik dat ik meer leer van mensen om mij heen dan op de cursus. De leraren op de Japanse school zijn gewend om kleine kinderen les te geven en daardoor merk ik dat ze het lastig vinden om mij dingen te leren. Ik kan nu al 'zo goed als' 2 alfabetten lezen en schrijven: Hiragana en Katakana (zie foto's). Ook kan ik nu veel standaard zinnetjes en veelvoorkomende woorden spreken. Toch blijft het erg lastig, want de taal is niet te vergelijken met een andere taal die ik ken. Voor mijn gevoel lijken ook veel woorden op elkaar en daardoor raak ik snel in de war.

Ook probeer ik mensen Engels te leren. Een collega van mij heb ik eindelijk duidelijk kunnen maken wat het verschil is tussen reary, realy en ready. Het is voor hen erg lastig om de l in dat woord uit te spreken, maar ze blijven proberen!

Karaoke.
Karaoke is in Japan ontzettend populair. Er zijn overal karaokebars te vinden. Ik wilde er altijd al een keer heen, maar ik vond het zo raar om dat in mijn eentje te doen. Toch ben ik hier op de een of andere manier in mijn eentje terecht gekomen. Ik dacht dat ik naar een restaurant ging... Ik zag de menukaart buiten en het leek me een goede keuze. Ik liep naar boven en kwam in een rare ruimte terecht: er stonden geen tafels, alleen maar een bar. Ik vroeg of ik kon eten en ze zeiden dat dat kon. Verder snapte ik er niets van wat ze allemaal zeiden. Ik moest ook nog meer betalen dan dat het eten eigenlijk kostte. Toen werd ik naar een klein kamertje gebracht en zag ik het karaokeapparaat! Toen dacht ik.. naja, laat ik dan maar wat liedjes zingen haha! De volgende dag lachten collega's mij uit, omdat niet veel mensen snel in hun eentje karaoke gaan doen.

Vandaag ben ik weer karaoke gaan doen. Ik vond het zo leuk, dat ik gewoon nog een keer in mijn eentje erheen ben gegaan.

Metro.
Elke dag rijd ik met de trein. 's Ochtends is het zo ontzettend druk in de trein dat je amper normaal kunt adem halen. Hieronder een foto van een zondagmiddag. Op spitsuur is het 4 keer zo druk en zelfs dan maken ze nog ruimte voor elkaar. Toch heel wat anders dan in NL, waar men meteen boos wordt als men de ander per ongeluk aanraakt.

Historisch Museum.
De mensen die Facebook hebben, hebben waarschijnlijk al gezien dat ik op mijn profielfoto een kimono aan heb. Dit was in het historisch museum. Ze vroegen aan mij of ik het aan wilde en natuurlijk zei ik "ja"!. Er waren ook veel Chinezen, Taiwanezen en Koreanen en nog voordat ik de kimono aan had, wilden ze allemaal met mij op de foto. Uiteindelijk hadden ze de kleding bij mij aangetrokken en toen werd het nog erger. Ik moest allemaal poses aannemen en er werden super veel foto's van mij gemaakt. Toen kwam ook nog eens de man van het museum naar mij toe: "Ja, wil je even meelopen door het museum? Dan maken we foto's van je". Ik moest in elke hoek van het museum staan en zitten en elke keer staat er een Chinees meisje bij mij op de foto, omdat ze telkens met mij op de foto wilde. Dit had ik nog nooit meegemaakt.. Alleen omdat ik "anders" ben en voor hun speciaal ben... Ik voelde me net een attractie. Hieronder een paar foto's.

Kyoto en Cherry Blossoms.
Vorig weekend ben ik met collega's naar Kyoto geweest, een stad die niet heel ver hiervandaan ligt. Dit was ontzettend mooi, omdat Kyoto een stad is met veel tempels en shrines en het ook nog het Cherry Blossom (sakura) seizoen was. Dit seizoen duurt ongeveer 2 weken en is altijd 1 keer per jaar. Waarschijnlijk zal het dit weekend eindigen, omdat het gaat regenen. Dan vallen en waaien alle bloesems naar beneden.

Hieronder een aantal foto's van Kyoto en de bloesems.

Overige
Verder heb ik buiten het werken om veel met mensen afgesproken, ben ik uit eten geweest, heb musea en stadjes bezocht, ben naar een aquarium geweest (zie foto dolfijn <3 ) en nog veel meer! Het is allemaal teveel om te vertellen en ik denk dat mijn blog nu wel lang genoeg is geworden. Onderstaande zal ik alleen nog even een berg foto's plaatsen =). Het filmpje wat je ziet is de straat voor mijn appartement.

さよならとおやすみ！

Wendy

Cultuurshock

2012-03-11T08:29:00.000+01:00

Omdat iedereen vraagt hoe het hier is in Japan, heb ik maar besloten mijn eerste blog vanuit Japan snel te posten. Ik ben hier nog niet eens een week, maar ik heb al zoveel meegemaakt dat het lijkt alsof ik hier al weken ben! Het is zo ontzettend anders dan in NL, dat ik erg moet wennen. Echt een cultuurshock! Normaal gesproken voel ik me heel snel ergens thuis, maar hier begint dat nu pas een beetje te komen. Ik weet eigenlijk niet waar ik moet beginnen met vertellen en ik zal vast een hoop dingen vergeten, maar ik zal mijn best doen! Ik deel mijn blog op in verschillende "hoofdstukjes", zodat je alleen hoeft te lezen wat je interessant vindt.

Eerste dag.

In Japan was het eind middag toen ik aankwam. Ik werd opgehaald door mijn stagebegeleider Kumano-san die mij naar mijn appartement bracht. Meteen hebben we een nieuwe mobiel gekocht. Ze kennen hier geen SIM-lock vrije telefoons en dus ook geen losse SIM-kaarten. Ik moest een soort klein abonnement afsluiten, wat erg duur was. Ze zeiden ook dat het slim was om er niet mee te smsen of bellen, maar alleen in noodgevallen.

Even later kwam Kido-San langs, omdat ze mij ook graag wilde ontmoeten. Ze had langer dan een uur gereisd om mij te kunnen zien en had ook een klein presentje meegebracht (zie foto's hieronder). De bloemen staan symbool voor een speciale feestdag, wat het die dag ook was. Het andere is een soort snoep. Smaakte heel raar! Daarna gingen we met z'n 3en sushi eten in een heel klein restaurantje aan een lopende band. Erg lekker! Ik ben hier zelf later nogmaals in m'n eentje heen geweest, waar ik ook onderstaande foto's heb gemaakt. Als laatste lieten ze me de weg naar het station zien, zodat ik wist hoe ik moest lopen als ik naar m'n werk moest. O ja.. in mijn vorige blog had ik gezegd dat ik 400 m van mijn werk afwoon, maar dat was het oude kantoor. Om het nieuwe kantoor te bereiken moet ik ongeveer een halfuur reizen met de trein.

Japanse snoep Bloemen die symbool staan voor een Japanse feestdag

Sushi restaurant

Appartement

Toen ik aankwam in mijn appartement, bleek het zo te zijn dat er alleen meubels in mijn appartement stonden, maar geen gebruiksvoorwerpen. Ik moest dus nog nieuwe pannen, kledinghangers, bestek, schoonmaakmiddel, etc. aanschaffen. Ook lag er alleen maar een heel klein dun matje, die echt keihard is. De eerste 2 nachten kon ik amper slapen, dus ging ik op zoek naar een ander matras. Luchtbedden of slaapmatjes kennen ze niet in Japan. Ze kennen bijna alleen maar harde matrasjes vanaf de 150 euro. Gelukkig had ik iets kunnen vinden in de uitverkoop voor 50 euro.

Alle huishoudelijke apparaten zijn helaas in het Japans, dus ik snapte er eerst niets van. Hieronder staat bijvoorbeeld een foto van de bedieningsknoppen van mijn wasmachine. Gelukkig was mijn collega zo vriendelijk dit voor mij te vertalen =).

Bedieningspaneel van mijn wasmachine

Om een beter beeld te krijgen van hoe mijn appartement eruit ziet, heb ik er een filmpje van gemaakt:

Winkels

Vlakbij mijn appartement zijn 2 hele grote overdekte winkelcentra gevestigd. Het was heel vreemd om daar voor de eerste keer te winkelen. Het zijn heel veel kleine winkeltjes in één gebouw zonder dat er iets van muren of hekken tussen zitten. Zonder dat ik het wist, was ik dus spullen aan het "stelen", omdat ik deze meenam van de ene naar de andere winkel... Dit soort "warenhuizen" zijn tevens overal te vinden waar je maar komt. Ik ben nog geen een normale winkelstraat tegengekomen.. Alles is ondergronds.

Ook was het erg lastig om de goede spullen te vinden. Zo sta je opeens voor een schap met alleen maar middelen voor je haar. Maar, aangezien alles in Japanse tekens is.. hoe weet ik dan wat shampoo en wat crèmespoeling is? En wat is nou wasmiddel en wasverzachter en waar maak je je wc mee schoon? En tja.. aangezien niemand Engels spreekt hier in dit dorp, kon ik het ook aan niemand vragen.

Schap met alleen maar haarspullen in JP tekens Warenhuis vlakbij mijn appartement

Ook hebben ze een hele afdeling waar ze honden verkopen. Heel anders dan in NL, best zielig eigenlijk. Allemaal puppy's op een rij in kleine hokjes. Sommige honden zijn zelfs in de sale.. Een hondje deed me ook zo erg aan Lady denken. Ik zou er zo een willen meenemen..!

Hondjes in kleine kooitjes midden in de winkel Hondje dat op Lady lijkt ^-^

Zo verkopen ze de hondjes in de winkel

Wat ik tevens erg grappig vind, is dat verkopers in de winkel rennen als ze iets moeten doen voor iemand. Ik vroeg bijvoorbeeld naar een LAN-kabel, en meteen rent het mannetje weg om het te halen en rent weer terug om het aan mij te geven. Als je gewoon even stilstaat en alles observeert, zie je allemaal rennende mannetjes om je heen!

Supermarkt.
Het is voor mij erg lastig om eten te kopen in de supermarkt. De enige dingen die ik ken van wat ze daar verkopen, zijn yoghurt en bananen. Ze hebben hele schappen vol met allemaal verschillende sojasausen en hele rare kruiden etc. Ook rare dingen zoals gedroogde inkvisjes in een zakje. Ik probeer steeds maar wat dingen uit, maar heb nog niet zelf gekookt. Daar weet ik nog net iets te weinig voor, haha! Hieronder staat een foto van mijn eerste boodschappen die ik had gedaan. Die 4 ronde dingen in dat zwarte bakje waren ontzettend vies. Ik dacht dat het een soort broodjes waren met iets erin.. blijken het zoete aardappelen te zijn: aardappelen met suiker. Bahbah..

Eerste boodschappen

Elektronicazaak.

Voor de MediaMarkt liefhebbers: Ze hebben hier ontzettend veel elektronicazaken! Ik ben bij eentje geweest die net zo groot is als de gemiddelde gamma in NL, maar dan met 8 verdiepingen hoog.. Op 1 verdieping hadden ze alleen maar audio en TV's. 600 koptelefoons op een rijtje die je allemaal kon beluisteren. Ze verkopen hier super veel types die niet te koop zijn in EU. Dat is wel grappig om te zien. Daarnaast liggen van elk product foldertjes onder de schappen die je mee kunt nemen. Wat ook een grappig feitje is: Samsung en LG verkopen hier niet, omdat Koreaanse merken hier geboycot worden door historische redenen. Mijn collega vindt dat erg jammer, want hij wilt erg graag een Samsung tv hebben.

Ook stond 1 verdieping vol met witgoedproducten. Je had een heel stuk waar allerlei stofzuigers stonden die je allemaal kon uitproberen. Een ander gedeelte stond vol met rijstkokers. Mijn collega's lachten mij uit dat ik rijst kook in een pannetje. Dat is hier blijkbaar dus erg raar. Een ander gedeelte stond vol met koelkasten, waarbij in elke koelkast nep eten en neppe pakken drinken stonden. Wat een werk moet dat geweest zijn!

Dit was een kleine elektrozaak. In de grote mocht je geen foto's maken.

Treinen.

De treinen hier kunnen beter genoemd worden als de metro. Ze rijden veel onder de grond en er zitten nauwelijks stoelen in. Alleen de lange afstanden hebben fijne stoelen, maar het is bijna altijd zo druk dat er niet gezeten kan worden. In het begin snapte ik er helemaal niets van. In deze week ben ik al 3 keer verdwaald geraakt in het metroverkeer, omdat ik niet snapte welk station of welke trein ik nou moest hebben (ook al wordt bij de treinen wel veel in het Engels aangegeven). Alle stationsnamen lijken op elkaar: Nakonoshima, Naniwabashi, Yodoyabashi, Temmabashi, Kyobashi, Nishisanso, Kadomashi, Neyagawashi, Kirakatashi, Tambabashi, etc. Nu snap je vast wel waarom je hier snel verdwaald raakt..!

Verder staan op het perron pijltjes aangegeven waar de deuren van de trein komen als hij arriveert. Iedereen wacht van te voren netjes in de rij voor deze pijltjes om vervolgens naar binnen te kunnen. In de trein is het vaak erg proppen (vooral tijdens spitsuur), maar iedereen gaat wel netjes aan de kant als er meer mensen naar binnen moeten. Iedereen is heel sociaal hier! Ook mag je niet bellen in de trein.

Het gerucht dat er proppers voor de treinen staan om mensen nog even extra naar binnen te proppen, is volgens mij niet waar. Ik heb deze in ieder geval nog nergens gezien. Wel heb ik treinen voorbij zien komen waar mannen en vrouwen coupés gescheiden zijn, maar hier heb ik nog niet ingezeten.

Werk.
Op de eerste werkdag reed Kido-san met mij mee, omdat ze bang was dat ik verdwaald zou raken (wat ik anders ook vast zou zijn geweest!). Om bij het bedrijf te komen, moet ik vanuit de uitstaphalte ongeveer 5 minuten ondergronds lopen totdat ik bij gang nummer 25 ben aangekomen. In deze gang staan liften die direct omhoog naar kantoor gaan. Ik kom dus helemaal niet buiten en weet nog steeds niet hoe het gebouw waar ik werk er van buiten uitziet.

Het werken is erg wennen. Ik heb een eigen bureau, wat wel fijn is, maar bijna iedereen is de hele dag stil. Soms overleggen wat mensen met elkaar in het Japans, maar veder communiceren ze weinig. Ik heb wel al een Japanse vergadering meegemaakt waarbij soms wat dingen voor mij werden vertaald. Ik begin het langzamerhand al erg irritant te vinden dat ik geen Japans kan. Verder ben ik gewoon druk bezig met mijn opdracht. A.s. dinsdag ga ik een presentatie houden om resultaten te laten zien van mijn onderzoeken. Ik ben benieuwd hoe dat gaat, aangezien bijna niemand Engels kan van mijn collega's en presentaties ook helemaal niet gebruikelijk zijn.

Elke middag lunchen we in restaurants. Dat is hier normaal. Tussen de middag zie je iedereen buiten lopen op zoek naar een restaurantje om daar te eten of om eten af te halen. Hieronder zie je een foto van "the business area" tussen de middag. Helaas heb ik nog geen goede foto hiervan gemaakt, omdat iedereen me raar aankijkt als ik hier met een camera loop haha. Het ziet er somber uit, omdat het helaas vaak regende deze week.

Klein stukje van the business area

Samen met Kido-san Lunchen

Met Kumano-san en Nakadai-san Nu ook met Shingematsu-san

Mijn collega's zijn verder allemaal ontzettend aardig. Ik merk wel dat iedereen anders is op het werk dan in het echt. Op het werk is iedereen erg serieus en stil, terwijl ze buiten het werk heel veel praten en best grappig zijn!

Welkomsparty.

Wat ik ontzettend leuk en lief vond, was dat mijn collega's van het designcenter woensdagavond een welkomsparty voor mij hadden georganiseerd. We gingen traditioneel Japans eten in een heel klein restaurantje. Iedereen ging aan het bier (ik aan de sake) en collega's werden al snel aangeschoten. Het was ontzettend gezellig om op deze manier mijn collega's wat beter te leren kennen!

Hieronder een filmpje en wat foto's van de welkomsparty:

Eten.

Japanners eten elke ochtend, middag en avond warm eten (of het is een koude maaltijd, zoals sushi). Gelukkig hebben ze hier wel een bakkertje in de buurt, zodat ik in het weekend gewoon broodjes kan eten tussen de middag. Elke dag eet ik wel weer nieuwe dingen. Ik ben bijna elke avond nog uit eten geweest. Ook 1 keer heeft mijn collega Kumano-san mij mee uit eten genomen samen met zijn vrouw Mio. Zij wilde mij graag ontmoeten en Engels met mij proberen te spreken.

Kumano-San en zijn vrouw voor het restaurantje waar we aten

Ook heb ik foto's gemaakt van veel eten dat ik heb gegeten. Hieronder enkele foto's hiervan. Om er even uitleg bij te geven, hier een beschrijving:

Foto 1: Noodles met ei, gember, soort groente en een Japanse pizza (zo noemen ze dat).

Foto 2: Zalm salade met ontzettend veel uien.

Foto 3: Ei, ham, mayonaise, groente en een soort gehakt (ze noemen het beef).

Foto 4: Haaienbotten (dat rozige) met rechts daarvan een soort warme, zachte, melige boomvruchten die je moet pellen. (niet lekker).

Foto 5: Tofu en de rest weet ik niet wat het precies is.

Foto 6: Curry met rijst en worst

Mensen.

De mensen zijn hier ontzettend aardig. Wat wel wennen is, is het vele buigen dat mensen doen. Als mensen "sorry" willen zeggen (zoals een man in de elektrozaak), buiten ze soms wel 6 keer achter elkaar. Aan de kassa buigen mensen 1 a 2 keer en als je mensen gedag zegt, buig je ook 1 keer.

Ook heeft ongeveer 1/6 deel van de mensen een mondkapje om (zie foto). Dit doen ze om niet zichzelf, maar om anderen te beschermen tegen verkoudheid. Wat mij ook verteld werd: Heel veel mensen zijn allergisch voor de bloesems die uitkomen in de lente. Dit betekent dat in die periode ontzettend veel mensen mondkapjes dragen.

Man met mondkapje

Taal.

Uiteraard spreekt iedereen hier Japans en zoals ik al eerder heb verteld, weinig mensen Engels. Toch willen veel mensen dit wel leren, dus ze proberen het wel. Het is erg moeilijk ze te verstaan als ze Engels spreken, zelfs mijn begeleider vaak. Dit komt omdat Japanners geen verschil horen tussen de L, D en R. In plaats dat ze dus 'hello' zeggen, zeggen ze 'heddo'. Als ik iets niet begrijp, moet ik dus proberen de andere letters in te vullen om te kijken of ik dan wel begrijp wat ze bedoelen haha.

Omdat ik het erg irritant vind om niet goed te kunnen communiceren, ga ik op een Japanse cursus. Ik ben erachter gekomen dat de gemeente van Neyagawa (het dorpje waarin ik woon) gratis een cursus Japans aanbiedt voor buitenlanders. Ik heb al contact met ze op genomen, en waarschijnlijk kan ik elke woensdagavond deze cursus volgen. Wellicht ontmoet ik dan ook andere buitenlanders die hier in de buurt wonen!

Omgeving.

De omgeving hier bij mijn appartement is totaal anders dan de omgeving midden in de stad van Osaka. Osaka is een erg grote stad, dus hiervan heb ik nog maar een heel klein deel bezocht. Hieronder wat foto's van de omgeving van mijn appartement.

Straatje tegenover mijn app. Straatje tegenover het winkelcentrum

Winkelcentrum Straatje richting station

Verder heb ik gisteren een gedeelte van Osaka bezocht. Hier ben ik naar Osaka Castle gegaan en ben hier ook in geweest om het museum en het uitzicht op Osaka te bekijken. Verder zit er een gebied in de buurt wat het "business parc" van Osaka genoemd wordt. Hier staan enkele wolkenkrabbers. Als laatste ben ik nog naar het peace museum geweest, waar allerlei informatie en voorwerpen van de 2e wereldoorlog te zien waren. Ik moet zeggen, dat het best heftig was om te zien allemaal. Japan heeft natuurlijk een erg grote rol gespeeld in de 2e wereldoorlog, dus ik kwam hier dingen tegen die ik helemaal nog niet wist!

Wat foto's van Osaka op een rijtje (zonder beschrijving eronder, want er gaat even wat mis):

Wat grappige feitjes.

Op veel toiletten hier in Japan, zitten meerdere functies, zoals: een verwarmde WC-bril, verschillende soorten bilsproeiers en een knop waarmee je doorspoelgeluiden kan creëren. Als je een scheet moet laten, kun je dus gewoon dat geluid aanzetten, hoe handig is dat! Haha! Toch zet bijna iedereen dat geluid standaard aan als men naar de wc gaat. Ook staan in elke straat meerdere drankautomaten, waar je drinken uit kunt halen. Sommige mensen hebben er gewoon 1 voor hun huis staan. Hier zit meestal ook zelfs alcohol in en kun je dus elk moment van de dag kopen uit zo'n automaat. Verder hebben veel restaurants plastic eten voor de winkel staan. Dit lijkt vaak net echt! Zo kun je precies zien wat voor eten ze verkopen.

Wat extra foto's.

Nou, ik zie dat ik behoorlijk veel getypt heb. Je kan je het bijna niet voorstellen, maar ik ben hier nog maar een week en heb nu denk ik nog maar de helft verteld! Ik hoop dat mijn volgende blog niet zo lang zal zijn. Ook zal het waarschijnlijk nog even duren voordat ik er weer een post. Nu deze zo uitgebreid is, hebben jullie in ieder geval een goede impressie hoe het hier is!

Hieronder heb ik nog wat extra foto's geplaatst, just for fun =).

Heel veel liefs en groetjes uit Japan,

Wendy

Klaar voor de start...

2012-02-12T17:32:00.006+01:00

Konnichiwa allemaal!

Het voelt raar om een blog te schrijven terwijl ik nog helemaal niet in Japan zit - al ben ik wel een klein stukje dichterbij gekomen, aangezien ik 11 km naar het oosten ben verhuisd -, maar toch is dit een maand vol veranderingen die de moeite waard zijn om mijn blog mee te beginnen. Voor diegenen die onbekend zijn, de weg kwijt zijn of de weg maar al te goed uit hun duimpje kennen, maar het alsnog interessant vinden, heb ik onderstaande even het beginproces samengevat.

Samenvatting beginproces.

De eerste e-mail die ik heb verstuurd naar de distributeurs van Onkyo (voor diegenen die onbekend zijn met dit merk, zie www.Onkyo.com) was op 12 augustus 2011. Door mijn interesse in audio, wilde ik hoe dan ook bij een HIFI-bedrijf afstuderen en zo had ik na mijn vergeefse zinnen op bedrijven in Amerika, mijn zinnen op Onkyo gezet. Na een (soort van) sollicitatiegesprek in Duisburg met de productmanager van Europa, wilden ze graag dat ik een voorproefje van een ontwerp maakte om mijn 'basic skills' te laten zien op HIFI-gebied. Ik had voor dit segment tenslotte nog nooit iets ontworpen.

Volgens mij was het oktober waarin ik mijn ontwerp had opgestuurd (zie afbeelding hieronder). Door mijn drukte met tentamens en mijn minor lukte het niet om dit eerder te realiseren. 2 Weken later kreeg ik te horen dat ze mij graag wilden hebben in hun design team in Osaka in Japan, maar uiteraard moest er nog veel geregeld worden. Natuurlijk was ik al helemaal in de wolken na het horen van dit bericht, maar ik wilde het nog zo min mogelijk mensen laten weten, omdat er nog zoveel mis kon gaan. Ik moest tenslotte nog toestemming krijgen van mijn school, ook zat het bedrijf met een verhuizing in de periode dat ik langs zou komen en het regelen van een visum moest ook nog uitgezocht worden.

Toelatingsontwerp

Om even het oninteressante gedeelte weg te laten over hoe ik alles exact geregeld heb en hoeveel tijd ik overal in heb gestopt, komen we op het punt dat ik op 27 januari officieel uit dienstverband ging bij de Media Markt, school eindelijk officieel toestemming had gegeven, en mijn visumaanvraag eindelijk was opgestuurd door Onkyo. Voor de meeste mensen is dit het eindpunt van mijn verhaal geweest.

De echte start.

De eerste maand van mijn afstudeerstage zou ik in Nederland en Duitsland werken. 30 Januari was mijn eerste werkdag voor Onkyo. Op deze dag ben ik met de ICE naar Duisburg gegaan voor de kick-off meeting. Dit was ook de eerste dag dat ik kennismaakte met mijn collega's in Japan via Skype. Ze hebben het hele kantoor via de webcam laten zien en zijn veel mensen langsgegaan om even konnichiwa tegen te zeggen en te zwaaien (bijna niemand spreekt Engels). Daarna vroegen ze of ik nog iets wilde zien. Ik zei voor de grap "ik wil de wc wel zien" en gelukkig konden ze dat waarderen, moesten ze lachen en gingen ze ook echt met de webcam naar de wc's toe. Erg interessant natuurlijk (A). De rest van de dagen heb ik thuis gewerkt en ben ik nog langs een aantal HIFI-winkels gegaan voor onderzoek. Mijn project is het ontwerpen van een nieuw audio systeem. Helaas kan ik over dit proces weinig vertellen, omdat ik een geheimhoudingsplicht heb.

Certificate of Eligibility

Donderdag kreeg ik het goede nieuws dat mijn 'certificate of eligibility' eindelijk binnen is en per post naar mij toe wordt gestuurd. Waarschijnlijk ontvang ik deze a.s. dinsdag en kan ik woensdag naar de Japanse ambassade in Den Haag om mijn visum aan te vragen en op te halen. Ook heb ik nu mijn ticket geboekt. Ik vlieg 2 maart weg naar Osaka en 8 juni zal mijn terugreis plaatsvinden. Tevens kreeg ik het bericht dat mijn appartement bekend was (zie afbeelding hieronder). Ik heb me natuurlijk al een beetje georiënteerd op googlemaps en ben er achter gekomen dat ik maar 400 m van m'n werk af woon! Lekker makkelijk dus! =D

Mijn appartement

Straat waar mijn appartement op uitkijkt

Mijn volgende blog zal gepost worden als ik in Japan ben. Ik kijk er erg naar uit, maar vind het ook wel een beetje spannend hoor!

Liefs,

Wendy