کسی که دنیا رو فروخت

noreply@blogger.com (mad man) — Mon, 15 Jul 2013 10:37:00 +0000

درست چند روز بود که به این نتیجه رسیده بودم ،که آدمیزاد با فکر کردن به اعمال و رفتار مختلف صورتش شکل حیوانات مختلف به خودش می گیرد.من می ترسیدم و از این که، شکل یه سنجاب بشوم کلی نگران بودم، تا اینکه چشمم به یک خانوم که از پله های مترو پایین می اومد افتاد، او به شکل گربه در آمده بود و دماغ باریک و چشمان حساس و دستان ظریفش منو به این فکر انداخت که گویی یک گربه در کالبدش حلول کرده ، ترسیدم .پله های مترو را دوتا درمیون طی کردم و از پله برقی استفاده نکردم نگران بودم در اثر این تنبلی که مبدا از پله برقی استفاده کنم من با او تلاقی پیدا کنم و محتویات ذهن شاپرکی من را بخواند و شیون سر دهد تصمیم گرفتم چشمانم را ببندم و به سرعت به بالا حرکت کنم .

- سلام

- علیک ، منظورت چیه یهو می پری جلو آدم سلام می کنی ؟

- منظوری که ندارم ولی نمی دونم تو چرا همیشه چِت می شه، تا منم می آم حرف بزنم زودی می گی ....

- دیر و زود نداره

- جوابت سر راست همینه ، هیچی

- بگذریم ، چطوره اوضاع احوالت؟

- ای ، نفسی میاد،امیدواریم قطع نشه

- خبرت هست....؟

- باز اتفاقی قرار بیافته مرد شاپرکی شروع به پیشگویی کرده؟

- باریکلا ، فیلم هم زیاد می بینی .....

- The Mothman Prophecies او اگه می گی فیلم خوبیه ، ولی بازی های سرگرم کننده میشاییل هانکه از اونم قشنگه ترِ ، مخصوصاً اونجا که دنبال ریموت کنترل می گردن.

- می شناسمت، تو هم منو می شناسی....

- راستی اون گربه درست پشت سرت واستاده

همه چیز از نو

noreply@blogger.com (mad man) — Sun, 18 Nov 2012 20:45:00 +0000

درست در همین لحظه بود که فهمیدم هیچ معنایی ندارم،واژگان از برایم بی معنی شده بودند زندگی ، مرگ و از همه مهمتر تولد

آلفردو به حق درست اندیشیده بود که هیچ ،چیز نمی تواند در من تغییر ایجاد کند ، درحالی که می خندید تکرار می کرد "اینجا نمی توانی بمانی "،نه نای رفتن داشتم و نه توان اینجا ماندن ،من پی برده بودم :که زندگی آدمی یک کپی از روز قبل است.من نمی توانستم تحمل کنم که زندگی هر روز تکرار می شه و نقش من در آن فقط رو نویسی از روز قبل است.ا

من تصمیم گرفته بودم ،جلوی این رونویسی رو بگیرم

این شد که اول عادات روز مرگی را به پایان بردم ،دست از غذا خوردن کشیدم و بعد از آن دست ازآب خوردن ، سپس تصمیم گرفتم به خوابی طولانی فرو برم و با چند عدد دیازپامِِِِِِِِِِ ده به آرامش ابدی فرو رفتم و در اثر گشنگی و تشنگی به نیروانا رسیدم.ا

و اکنون چون سوزنی بر روی صفحه می خوانم

از هفت ، پنج

noreply@blogger.com (mad man) — Mon, 28 May 2012 13:18:00 +0000

-سلام

- خب که سلام

- حالت چطوره ؟ خوبی ؟ چه خبرا؟

- هیچی ،سلامتی! خواستم از حالت با خبر بشم.

-خب شدی ! کاری نداری؟

-خدافظ

اگه به این جمله شکیبا باشیم که: برای پیروی از اخلاق خوب باید نمونه بود ، به این نتیجه می رسیم که باید از اخلاق خوب در هر شرایطی پیروی کرد .

من می توانستم جور دیگری صحبت کنم و جوابشو طور دیگری بدهم ، می توانستم جوابهایی بدهم که ساختار 8 گانه ی ذهنش بهم بریزه یا از فرط پوچی سر به دیوار بکوبد یا سیگار بر روی بدنش خاموش کنه .......ترس ترس ترس

زندگی سوسکی

noreply@blogger.com (mad man) — Sun, 20 May 2012 14:06:00 +0000

وصف حال عجیبیه .....این جا بیمارستان است....آسایشگاه روانی تخت شماره 27. مربوط به من یک آدم سالم من فقط برای آنکه کمی از حال بیماران روانی با خبر شوم و بتونم داستانمو بنویسم اینجا هستم. من هیچییم نیست فقط کمی شرایط اینجا آزار دهنده است و من نمی توانم تحمل کنم ، سیگار های مارا اینجا می گیرند و سیگارهای خودشان را به ما می دهند، من از نفر کناریم می ترسم او می گوید که یک سیگار کشنده ی باهوش و ابله است و تمام خواب ها رو دیده، تمام سیگار قرمز های اینجا رو هم کشیده، می گه قبلاً دیده بوده چطوری نور تیکه شده بوده و ترکش هاش وارد بدنش شده بودند و هیچ خونی هم نیومده بود.....من خودم یه مدت اینجا فقط دستام عرق می کنه و همین باعث شده منو با مریضا اشتباه بگیرن ، الان به من پرولیکسین ، کلونازپام و لیتیوم داده می شود ، پزشک بخش معتقدِ که بعد 6 هفته دستم دیگه عرق نمی کنه ،ولی من با مصرف اینا موافق نیستم ،نهایت دستمو با یه پارچه خشک می کنم و لازم نیست این همه دارو واسه یه عرق کردن ساده ی دست، مصرف کنم .تازه بعضی وقتا آدما به شکل مورچه و سوسک در میان و صحنه سه بعدی می شه و اینا به سمت من سر می خورن....من از اینا هم می ترسم می ترسم شاخکاشون کنده بشه و منو اذیت کنن.................

واسه این جا

noreply@blogger.com (mad man) — Mon, 23 Apr 2012 17:40:00 +0000

در هیاهویی عجیبی نشسته ام،وقایع می آیند و می روند و من فقط نظاره می کنم ،یارای نگه داشتن لحظه ای از حوادث را ندارم.نه میتوانم بروم و نه می توانم بمانم،یک نفر گفت :"اینجا نمی توانی بمانی ".حالا من بی جا و مکان گشته ام ، باید آروم گرفت و به داستان صورتک ها گوش داد تا کمی از خودبی خود شوم ، و خودمو فراموش کنم .

ملینا این جا همه چیز تیره است

noreply@blogger.com (mad man) — Sat, 14 Apr 2012 17:28:00 +0000

مدام می کوشم چیزی بیان نشدنی را بیان کنم،چیزی توضیح ناپذیر را توضیح دهم از چیزی بگویم که در استخوان ها دارم،چیزی که فقط در استخوان تجربه پذیر است.

noreply@blogger.com (mad man) — Sat, 07 Apr 2012 09:33:00 +0000

دکمه های کنده
اعتصاب خنده
یک شکنجه در کنج
ضربه کشنده
پله های تاریک
منطق عفونی
روی میز تحریر
استکان خونی
یک چراغ روشن
روی کتف دیوار
گردن شب من زیر تیغ انکار
"اندیشه فولادوند سربازهای جمعه"

دنبال الف می گردم

noreply@blogger.com (mad man) — Thu, 15 Mar 2012 13:21:00 +0000

می ترسم،خیلی می ترسم! این جمله ای بود که الف به یاد داشت،ترس،ترسیدن....ترسیدم،ترسیدی ترسید.ترسیدیم،ترسیدید ، ترسیدند

واژه ترس را با اضطراب صرف می کرد، فرهنگ لغاتی نداشت تا به آن رجوع کند....ناچار شد به خودش رجوع کند،او نمی دانست از چی می ترسد،ولی همچنان می ترسید......

می ترسید شاید درجایش جیش بکند و آبرویش برود،می ترسید نتواند مث دیگر هم سالانش کاری پیدا کند و پولی بدست بیاورد.می ترسید شاید همه چیز را فراموش کند و خودش بماند و هیچ چیز نداشته باشد با آن خودش را سرگرم کند،نگران بود در پس صرف هجای ماندن از قافله ها جا بماند و همه رد شوند از او بی آنکه توجهی به او بکنند،می ترسید سیگارش تمام شود و تمام شب را بی سیگار سپری کند.

می ترسید در آغاز سال نو از دنیا برود و عید همه را به گُه بکشد.الف ناچار شد در زیر کلمات خودش را طوری گم و گور کند که هیچ کسی نتواند پیدایش کند.

چرا هیچی؟

noreply@blogger.com (mad man) — Thu, 15 Mar 2012 12:54:00 +0000

دست نوشته هایی برای هیچ
سیگار پشت سیگار
12 شماره .......
استفراغ بعدِ سیگار
خانه های یک جدول
من وسط این همه خونه اسیرم،
دخترکی که نردبانی خرید به سوی بهشت
جستچو در اعماق تاریک دریا
خانه های جدول سیاه است
اطفاً کمی خانه ها را جابجا کنید تا من همین وسط مرگمو جا بدم

عجیب

noreply@blogger.com (mad man) — Tue, 21 Feb 2012 09:16:00 +0000

چند روزیه دارم خواب می بینم ،خوابایی که می بینم ماله چند روز پیشه،من وسط این همه هیاهو دنبال جواب می گردم،چهره هایی که به من می نگرند ،همه آشنایند و من بی خبرم.باید داستانو درست در لحظه تاثیر گذاری رها کنم و یه داستان دیگه رو آغاز کنم.دارم رفتنمو در نقطه آغاز نظاره می کنم.من هیچ هنری ندارم ، جز خواب فروشی

noreply@blogger.com (mad man) — Thu, 30 Dec 2010 16:26:00 +0000

انگار بعد مدتها اولین بار بود که جرات پیدا کرده بودم، واسه چی و ایناش مهم نیست ، مهم این بود که از اون لحظه به بعد من یه آدم با جرات بودم.درست در همین نقطه بود که فهمیدم مغز من با دیدن اشکال مختلف شکلای مختلف به خودش می گیره!
من که دیگه وجود نداشتم برای شناخت خودم مجبور بودم از اطرافم پی به خودم ببرم
-پارچه
-بنزین
-جیغ
-آتیش
-دود
-کبریت
و چشمانی که مرا می پاییدن

اینم به خاطر حماقت و تنهایی خودم

noreply@blogger.com (mad man) — Mon, 19 Apr 2010 11:17:00 +0000

در دایره قسمت ما نقطه تحقیریم
حکم آنچه تو اندیشی ظلم آنچه تو فرمایی

سرش پایین بود و به سرعت حرکت می کرد و چنان محکم گام بر می داشت که لحظه ای مجال بر ایستادن نداشت.نمی دانم این تندی از زمان کوتاه شده بود یا سرعت قدم هایش........ا

هنگامی که به سرازیری می رسید .گویی سقوط خویش را نظاره می کند و قتی به سر بالایی می رفت به نظر می آمد که لحظه دیگر می ایستد.....ا

موجود ذاتا تنها !!تنهایی خویش را به هنگام به دنیا آمدن بلکه به هنگامی که دیگران یا او گنجایش یک دیگر را ندارند پی به درک این واقعیت مبهم می برد !! و پس از آن بدون اینکه به چیزی امید وار باشد به حرکتش ادامه می دهد و به جبر پذیرفته شده از اجتماع تن در می دهد!! در حالی که او جبرا تنها بود

نمی دانم چرا شما عالم و دانشمند هستید و من احمق و چرا جبر روزگار احتمالی بر احمق نبودن من نگذاشت!! ولی من مثل ساعت شماته دار تا هر وقت که کوکم کنند راه نمی روم

.......

واسه من دست بزنید که همچین کسی رو می شناختم

noreply@blogger.com (mad man) — Sat, 17 Apr 2010 05:10:00 +0000

من دوست دارم راهمو سر راست ، تو شب برم ولی یه روز تو شک و تردید و اسه رسیدن به شب پرسه نزنم.زخم خوردم نه که سوسول و نازک نارنجی باشم ،ولی عمقش عمیق بود، مرد می خواست تا این بشم.صدای سوت، قیافه های کش اومده،اصلاً بابا زنبور........تق تقی هم که شدیم ، باس بپام توی این بهبوهه تردید وسط یه مشت نامردِ خنجر بدست نَسُریم و این جماعت تلنگشون دربِرِه......
بیخیال باو می نشاسینش....حالا بقیشو من می گم،
اعصابش بد خَرد بود، نافرم ، هی با بطری تو دستش ضرب می گرفت، تایپ اَ نِگاتیو گوش می کرد،با این یارو کِرت نوستالژیا داشت، و همه ی در به در هارو می شناخت.با دهن آهنگ "یو اند آی"و می زد و کلی احمق و خوشحال بود واسه خودش ، خودمونیما این یارو واسه چی اینقدر داغون بود، ابله بود لابد.....
دیروز می گفت : دیگه جون ندارم باس یه فکر دیگه کرد،بس این همه شک و تردید ، بس این همه در بسته ، نوبت ماست که پول میز مارو حساب کنن....نوبت ماست که آقایی کنیم بسِ دیگه نوکری........
این ماسماسکش ، موبایلشو می گم برداشت ، 5 6 تا اسمس نمی دونم به کی زد ، ابله بود دیگه ذهنش تو صد جا پرسه می زد ،آخرش به همه چی می خندید،نوبت خودش که می شد می زد زیر گریه، با اون حالت آوازم می خوند ، اونم چی "فقط کابوس و تنهایی"
دیگه نا نداشت، لبخنداش از صد تا گریه بدتر بود، پلکش می پرید. مدام دستش جلو دهنش بود ،خودم دیدم،باور کن دیدما چاخان نمی کنم 6 ،7 تا سیگار نصفه کشید ،...بدش گفت: مرگ بر من مرگ بر تو مرگ بر این زندگی مملو از تکرار و خالی از .......
بش گفتم:"حالا چی شده این همه چت شده"
اونم گفت:"تو با من چته؟"
یه جعبه آلپرازولام داشت یه تیغ تو کیف پولش.......
می گفت : به قول بچه ها ،هر کسی یه قسمتی داره ، قسمت ماهم به در به دریه به اینه که بی کلک بریم جلو ، از پشت خنجر بخوریم دستمون به خون خودمون آلوده بشه ....بقیه هم فقط دورمون جمع شن........کیشمیش.......
رفت به سمت افق ، اونجایی که سایه ها هم رنگ می گیرن و تردید ها هم به یقین تبدیل می شن و راست راستن مث خودش...آروم گرفت......

مرگ بر این زندگی

باز یه مرگیم شده

noreply@blogger.com (mad man) — Fri, 16 Apr 2010 06:25:00 +0000

سرزمینی هموار وگسترده بود ، پوشیده از علف و یونجه ی تازه، کوه هم داشت، آب نیز جاری بود.کلاغ هایش مرا می شناختند ومن می شناختن قطرات آبی را که حرکت می کردند و زمزمه می کردند فصل رفتن را.جاده ای مه گرفته در دوردست ها پیدا بود من ، نای رفتن نداشتم، یعنی نه می توانستم بروم و نه می توانستم اینجا بمانم، زمان هم از حرکت ایستاده بود و هر چیزی به نهایت خود رسده بود و به آرامشی ابدی تن داده بود .........نه پای راهوار داشتم و نه مسیر هموار......
این اکلتیسم ذهن الکن است که گاهی در رویا رویی با وقایع کلمات را مدام جا به جا می کند ، تا از آنچه اتفاق افتاده فاجعه ای که هرگز نیافتاده برای خویش بسازد و غم دیگری را هیچ پندارد ......کلمات حرکت می کنند و معلوم می شود که چیستند هر لغت معنی خویش را در جمله می یابد پس لغت نیز گونه ای اجتماعی است و معنی و نقش آن در اجتماعی از آن ها بیان می شود نه به تنهایی........
صورتک ها با نگاه هایی کش آمده به سمتم ، نه در اعماق ذهنم حرکت می کنند و من حرکت این ها را واقعی فرض می کنم.برای ادامه دادن احتیاج به یه صورتک دارم، که لحظاتی از غم و اتدوه، شادی و گذر عمر من در ذهنش جاری شود و به سمت حرکتی ابدی حرکت کند....این صورتک را با ابروهایی عجیب و چشمان کمی نگران، و لبخند های اثیری در ذهنم تجسم می کنم، این صورتک باید مرابه سخره بگیرد و من مدام د تلاش های عجیب برای بدست آوردن حقارت گمشده ،خودمو تحقیر می کنم...........من با این نگاه های که راز هایی در ان نهفته است ، خیره می شوم،می خندم می گریم و گاهی مکث می کنم و تمامی احساسات را مرور می کنم، من دستانم را به سمت چشمم حرکت می دهم تا با این حرکت موجی گونه این صورتک را به دستانی گرم و پر مهر در جلویم تصور کنم، در عالم خیال هیچ چیز غیر ممکن نیست.منم این جمله رو قبول دارم پس می گم"در عالم خیال هیچ چیز غیر ممکن نیست"."نرو میون این همه نامردی و کلک"، نباید این صورتکو اذیت کنم .درست همینجا ،آره همینجا بود که چش تو چش ، رخ تو رخ همو می پاییدیدم و من دل تنگ این صورتک می شدم و اونم ار این همه فاصله و دلتنگی می خندید، من دوست دارم این صورتک از من بزرگتر باشه، پس اونو این جوری تصور می کنم.صورتک باید رفتاری عجیب داشته باشد......پس حتماً داره که می گم...من این صورتک که با اندوه من می گرید و با شادی من می خندد را دوست می دارم....حال وقت آن رسده روبروی اینه بایستم و صورتک را از متن تصویر از خیال و وهم به سمت خودم بکشم و ار این تنهایی ابدی رهایی یابم

بذار اینم مث همش پوچ و بی معنی باشه

noreply@blogger.com (mad man) — Tue, 23 Feb 2010 00:57:00 +0000

زندگی کوتاه بود، ولی کافی بود ، خواستم عاشق بشم شدم، خواستم درد جدایی بکشم که کشیدم، خواستم تنها بشم که شدم، خواستم واسه رفاقت همه چی و جفت هم توون بدم که دادم ، نباید .......
نمی دونم وقتی این بلاگ خونده می شه من کجام و چه حال و احوالی دارم ، شاید مرده شایدم زنده ، کار نکرده تو این زندگی که زیاد داشتم، حداقل یکم از حقارت پنهانک کم می کردم، آدمای بیشتری رو پیدا می کردم و ازشون تقاضا می کردم که به من فحش بدن پرخاش کنن یا اگه می تونن روم سیگار خاموش کنن، شاید اکتور سینما می شدم، شاید یه نویسنده ی دوره گرد شایدم مث گذشته خواب هامو می فروختم،شاید یه روزی بالاخرا از بالای همین پنجره ی لعنتی به این زندگی خاتمه می دادم، شاید کنکور می دادم و می رفتم پزشک می شدم و به محض قبولی انصراف می دادم، شاید برای آخرین بار با صورتک ها حرف می زدم، شاید می گفتم که نتینگ الز متر رو دوست دارم، شاید می شستم و می گفتم که صدای سوت توی ذهنم منو به جستجوی نا کجا آباد می برِ،ولی هیچی ، به کجا...... خوبی بدی دیدید حلال کنید .
خدافظی

بذار با صورتکت حرف بزنم

noreply@blogger.com (mad man) — Sun, 31 Jan 2010 21:51:00 +0000

-یکم اینورتر، آهان خودشه دستتو دراز کن اون جلد سفیدرو بردار، بازش کن ،نه بیخیال بیا اینجا
-این کارا واسه چیه؟
-بیا بشین اینجا، داشتم فک می کردم کاش یا تو مرده بودی یا من، اینجوری دل یکی واسه اون یکی تنگ می شد، نمی گفتی چون با اعصاب خوردی می آی تنبیهت اینه که جوابتو ندم
-من همینیم که هس
- من چی؟ من کشک، اگه بلد بودم بگم ، بهبت می گفتم گه خوردم، کارت با گه خوردن من را می افته؟

کمی عقب تر وایسا صدات بهتر بیاد

noreply@blogger.com (mad man) — Tue, 26 Jan 2010 14:15:00 +0000

سبز، آبی ،آبی ، قرمز ، بنفش ، وش سفید و زرد
- هی پسر جان یه نفر داره تو ذهنش بات بازی می کنه ، و تورو تو یه داستاناش خورد می کنه
-هههه برو بابا، وقتی جلو آینه وای می سیف می تونی تشخیص بدی چی به چیه؟
-آره بحث جالبیِ ،باز کتاب خوندی جو گرفتت؟
-ههههه
- من دیگه به جایی رسیدم نمی تونم تشخیص بدم چی واقعی هست چی واقعی نیست، ساختار 8 گانه ی ذهنم به یغما رفته، حتی از اون سیگار کشنده ی احمق هم خبری نیست، یه بازی بد ذهنی بام شد ف اونم به صورت دس گرمی، تا گرم شدیم خواستیم مسابقه بدیم گفتن باید رفت.......رفت که خورشید پشت سرت قرار می گیره ، و فردا که میای دوباره جلو روتِ......این که تو گل کوزه گر نقاش گیر کردم می سازه یهو ، خراب می کنه چی؟ اونم راهی داره؟آره یه روز بی خیال می شه گلت سفت می شه، ولی معمولا وقتی یه آشغالی می سازن عصابشون خورد می شه ، پرتش می کنن اون ور، عب نداره از بازی ذهنی که بهتره ، دو نفر تو ذهنشون یه چیزی بسازن مسه چراغ، دوتای دیگه چرخ کوزه گری می سازن باش آدم می سازن ، دنیا رو می اندازن تنگ هم،

ذهنم خراب شده تا هفت می شمارم..........

کسی که ساعت شنی و برداشت

noreply@blogger.com (mad man) — Wed, 20 Jan 2010 20:45:00 +0000

ادم عجیبی بود، همیشه وقتی حرف می زد، کلی چیز بم یاد می داد، با این که هم نقاش بود هم عکاس، هم دانشگاه هنر رفته بود هم کلی ادم حسابی بود هیچ وقت منو اذیت نکرد، وقت و بی وقت مذاحمش می شدمف اونم با گشاده رویی جوابمو می داد ، حالمو عوض می کرد ، ولی می گفت: منم مث تو نمی تونم جملات مثبت کنار هم بیارم، حالا داره می ره داره از من دور می شه، داره یه جایی می ره که خواب هم قدرت سفر کردن به اون وادیی رو نداره، چشماش دیگه باز نمی شه تاب حرف زدن نداره ، منم کاری از دستم بر نمیاد، نمی تونم کمکش کنم، دارم رفتنشو می بینم، ولی چیزی ندارم که بگم،ما ذاتاً تنها بودیم عزیز
"بگو که از کدوم طرف می شه به ارامش رسید" کاش بش نمی گفتم اینو گوش کن
tired of lying in sunshine
and you are young and life is long
and there is long to kill tody

نمیر لعنتی، منو تنها نذار ، تروخدا پاشو، به خاطر کوزه به سرها که شده پاشو،پاشو پاشو دیگه بت نمی گم سر به هوا، دیگه بت نمی گم نقاشِ کاسه بشقاب.......

خوبه بیا اینور

noreply@blogger.com (mad man) — Wed, 20 Jan 2010 20:13:00 +0000

- می آی تخته بازی کنیم؟
- اره من شانسم خوبه ف می زنم داغونت می کنم؟ سرِ چی بازی کنیم؟
-بیخیال برو تابوتِتو بیار ، قفلشو باز کن
-کم یا زیاد؟
- تو بگو؟
-کم
-هههه،
- یک و 2 ، اَی بابا شانسو می بینی؟
-6 شیش و پنج ، خونه بگیر
- دو سه
- جفت 5
.
.
.
چیه خیلی داری حال می کنی ، من یکی یکی بازی می کنم تو چند تا چند تا، هی تکای منو نزن ، روشون خونه بگیر، موقع بداشتن بزنی نمی تونی برداری دهنت سرویس می شه ها
-من بازیم ردیفه
- اره تاس خوب میاری
- من چی ، یکی یکی جمع می کنم یه بزرگ میاری جمعم می کنی! خیلی حال می کنی من از تو ضعیف ترم ، می زنی خونه می گیری، مارس می کنی، شرط و می بری ولی من چی ؟ برای یه بازیم بازندم، بعد تو می گی بازی یعنی باختن من که بازی نمی کنم من دارم تفکر می کنم، آره منم اگه تاس خوب داشتم ، وضعیتم این نبود ، این جوری بم نمی خندیدی، پاشو تابوتتو جمع کن ما حرفی واسه گفتن نداریم ، هرچی خواستی آوردب بردی ، حسابی نشونه ما دادی، آخه لامسب نمی گی مام دل داریم ف می شکنیم ، دغ می کنیم ف هر چی داریو که نباید رو کنی، پس چیو می خوای غایم کنی؟ بسه بابا بسه بذار مام نفس بکشیم نمی بینی هوا سنگینه، لعنتی واسه خرده بورژوا ها هم یه جایی بذار، اگه یه جایی یه روزی دلت گرفت می ری باز تاس میاری؟ نه عزیز اون روز یاد من میفتی که همیشه چی کار می کردم و به این اجبار چطوری سر می دادم، بهم زیاد برخوردِ ،اما جیگر اینکه برم سراغ سرمایمو ندارم، باشه بخند به ما، ولی بدون جوکر و آس پیک همیشه دست منه حتی اگهدستم همش خشت باشه، 7 خشت واسه تو حکم جوکر و داره،
- دوتا تاس آوردیما چش نداری ببینی؟ بدم یه خونه گوسفندی مرغی چیزی بریزن واسه اینا
-وقتی ورقه های امتحان و جمع می کردن به استاد گفتم ورق سفید می دم ، نتونی اندازم بگیری، ارزش منم بیشتر از این 6 تا خونس که سوراخه، نه نفسم در میاد ، نه صدام به گوشت می رسه ، تو ام نمی دونم سرت و داری مث بابو به چی تکون می دی، دیگه اینجا جای ما نیست، باید رفت دوید پشت به خورشید که گذز عمرما ثابت کنه شب و روز ما سیاهِ، تاس خوبم که بیاری آخرش قهوه تلخ می خوری، مجبوری با شکر قاطیش کنی........

بذار فک کنم

noreply@blogger.com (mad man) — Thu, 14 Jan 2010 12:33:00 +0000

ناگهان بانگی بر آمد ، صداها به طرز عجیبی در هوا ساکن ماندند ، و من آن ها را در هوا می دیدم که چگونه گوش های جستجوگر می شنوندشان، نقدشان می کنند و می خندند و می گریند و بعضی هیچ ، هم چنان رو به رویم نشسته بود و حرف می زد و من بازو بسته شدن دهن اونو می دیدم ، گاهی دندوناشو نشونم می داد گاهی آب دهن قورت می داد و گاهی سکوت می کرد و من مِث مِترونوم سرمو تگون می دادم ، و منتظر بودم ، دیگه تصاویر به ذهنم نمی رسیدند و فقط سایه ای از نور ها در ذهنم بود و من نمی توانستم تشخیص بدم که آیا می بینم یا فک می کنم که می بینم! و اون یارو داشت واسه من با آب و طاب خاصی حرف می زد، یهو حس کردم موبایلم زنگ می زنهف سریع پریدم نگاش کردم نه صَفَش تاریکه ......موبایلو گذاشتم سر جاش، نه پرتش کردم روی میز، "هی اَگه ذهن خلاقی داشته باشی می تونی یه عالمی ایجاد کنی و کُرنُمترو دستِ خودت بگیری"
صدای عجیبی بود که از بین اون همه صوت ایستا منو به فکر انداخت ، حرکت دایره های زمان و با چشمام دیدم که چگونه بزرگ تر می شن و از دست ما خارج می شن و وقتی خارج می شن تازه بازی شروع می شه ، مثِ اینکه نوبت ماست که واردِ میدون بشیم و زمان از دست رفته رو برگردونیم سر جاش، این گذشته ی گه گرفته من آینده جالبی واسم نمی سازه ، نه کتابی نه درسی نه شعری، نه ورزشی، نه موسیقی خاصی تا اون لحظه من به احمق بودن خودم پی نبرده بودم و اینکه واقعاً زمان داره اراده های فردی منو در مقایسه با قدرتِ برتر خودش جوری در هم می کوبه که اصلاً انگار من اینجا نیستم و نبودم ، اگه روش می شد می گفت لابد این یارو هم که رو به روی من نشسته داره از 8 گانه بودن ذهن و این که وجدان چطوری درهم پیچیده می شه و عناصر وجودی در نزاع با یکدیگر غالب هستن یا مغلوب بحس می کرد و من اصلاً نمی دونم چی می خواستم بگم یادم رفت، ولی ، اَی بابا زبونم تکون می خوره ها ولی صدایی تولید نمی کنه ......
- ساعتِ شنی رو برگردونم سر جاش؟
-چیه می خای از اول شروع کنی ؟ وایسا خالی که شد زمان واسط دچار انبساط می شه و می تونی یه توره باز حرف بزنی؟
-بلاخره حرفه عجیبیه که می زنی......
-ها؟ من حرف عجیب می زنم؟ چی؟ داری اَکت می کنی؟
- نه نه.....
-نفست و جمع کن ، چشماتو کمی نگران کن و آروم اطراف و نگا کن
-ای بابا این جوری نگا نکن سریع دو سیلابی حرف نزن ، حرکات دستتو کنترل کن ، آروم نفس بکش، نذار لحن و صدای طرف مقابلت رو تو تاثیر بذارِ، اگه لازمه بخند اونم با صدای بلند !
- چیه می خوای فردا به من بگی فُلانی اَکتورِ سینِما؟
-چی؟ منو مسخره کردی؟ ها؟ لبات تکون می خورن ولی صدایی نمی آد
-برو بابا تو مریضی، مشکل داریف تو ......
-چی؟ من چیم؟ من چی بگو ها 1 چی می خواستی بگی؟
{در این حالت می زنه زیر گریه}
-آخه لعنتی من چه به خودم1 چه برسه به تو! صدامو می بینی یا نه؟
-ها ، مث اینکه داری یه چیزایی حس می کنی ، خوبه ادامه بده .....

دیگه وقتشه پنجره باز شه و بخار روی ......
منِ جو گرفته ی دیوانه رو باش، آره جو گرفته جو گرفته........

چرا دنبال موضوع می گردی؟

noreply@blogger.com (mad man) — Wed, 22 Jul 2009 21:39:00 +0000

don't you leave me to die
وقتی روز آغاز می شه با خودت می گی ، حتماً یه روزه خوب و با نشاط خواهم داشت و طرز تفکر مثبت تو زندگی شروع می کنه موج زدن تا به اولین نفر می رسی ، شروع می کنی به ارتباط بر قرار کردن برای پیدا کردن یه نکته مثبت یا مشترک مکالمه ها ادامه پیدا می کنه ، تا وقتی که اولین مهره تو بازی اشتباه حرکت کنه ، این موقع است که با یه ضربه محکم به زباله دانی ذهن افراد انتقال پیدا می کنی و به کلی به طرز تفکر مثبتت می فهمی باید بشاشی

noreply@blogger.com (mad man) — Fri, 17 Oct 2008 09:45:00 +0000

: جلو قانون پاسبانی دم در قد بر افراشته بود.یک مرد دهاتی آمد و خواست که وارد قانون شود. ولی پاسبان گفت که عجالتا نمی تواند بگذارد که او داخل شود.آن مرد به فکر فرو رفت و پرسید آیا ممکن است که بعد داخل شود . پاسبان گفت: ممکن است اما نه حالا
پاسبان از جلو در که همیشه چهار تاق باز بود رد شد، و آن مرد خم شد تا درون آنجا را ببیند.پاسبان ملتفت شد،خندید و گفت: اگر با وجود دفاع من اینجا آنقدر تو را جلب کرده سعی کن که بگذری. اما به خاطر داشته باش که من توانا هستم و من اخرین پاسبان نیستم. جلو هر اتاقی پاسبانی توانا تر از من وجود دارد ،حتی من نمی توانم طاقت دیدار پاسبان سوم بعد از خودم را بیاورم
مرد دهاتی منتظر چنین اشکالاتی نبود ، آیا قانون نباید برای همه و به طور همیشه در دسترس باشد، اما حالا که از نزدیک نگاه کرد و پاسبان را در لباده پشمی با دماغ نک تیز و ریش تاتاری دراز و لاغر و سیاه دید ترجیح داد که انتظار بکشد تا به او اجازه ی دخول بدهند. پاسبان به او یک عسلی داد و او را کمی دور تر از در نشانید. آن مرد آنجا روزها و سال ها نشست. اقدامات زیادی برای این که او را در داخل بپذیرند نمود و پاسبان را با التماس و درخواست هایش خسته کرد . گاهی پاسبان از آن مرد پرسش های مختصری می نمود.راجع به مرز و بوم او و بسیاری از مطالب دیگر از او سوالاتی کرد ولی این سوالات از روی بی اعتنایی و به طرز پرسش های اعیان ردجه اول از زیر دستان خودشان بود و بالاخره تکرار می کرد که هنوز نمی تواند بگذارد که او رد شود . آن مرد که به تمام لوازم مسافرت آراسته بود،به همه ی وسایل به هر قیمتی بود متشبث شد بری اینکه پاسبان را از راه در ببرد.درست است که او همه را قبول کرد ولی می افزود: من فقط می پذیرم برای اینکه مطمئن شوی چیزی را فراموش نکرده ای
سال های متوالی آن مرد پیوسته به پاسبان نگاه می کرد. پاسبان های دیگر را فراموش کرد. پاسبان اولی به نظر او یگانه مانع می آمد . سال های اول به صدای بلند و بی پروا به طالع شوم خود نفرین فرستاد . بعد که پیر تر شد اکتفا می کرد که بین دندانهایش غرغر بکند.بالاخره در حالت بچگی افتاد و چون سال ها بود که پاسبان را مطالعه می کرد-تا کیک های لباس پشمی پاسبان را هم می شناخت ، از کیک ها تقاضا می کرد که کمکش کنند و کج خلقی پاسبان را تغییر بدهند . بالاخره چشمش ضعیف شد به طوری که در حقیقت نمی دانست که اطراف او تاریک تر شده است و یا چشمهایش اورا فریب می دهند .ولی حالا در تاریکی شعله با شکوهی را تشخیص می داد که همیشه از در قانون زبانه می کشید .اکنون از عمر او چیزی نمانده بود . قبل از مرگ تمام آزمایش های این همه سال ها که در سرش جمع شده بود به یک پرسش منتهی می شد که تا کنون از پاسبان نکرده بود. به او اشاره کرد زیرا با تن خشکیداه اش دیگر نمی توانست از جا بلند شود.پاسبان در قانون نا گزیر خیلی خم شد ، چون اختلاف قد کاملا به زیان مرد دهاتی تغییر یافته بود ، و از پاسبان پرسید: اگر هر کسی خواهان قانون است، چطور در طی این این همه سال ها کس دیگری به جز من تقاضای ورود نکرده است؟
پاسبان در که حس کرد مرد در شرف مرگ است برای اینکه پردهی صماخ بی حس اورا بهتر متاثر بکند در گوش او نعره کشید:از اینجا هیچ کس به جز تو نمی توانست داخل شود ، چون در ورود را برای تو
درست کره بودند. حالا من میروم و در را می بندم

فرانتس کافکا

می خوره به دیوار و بر می گرده

noreply@blogger.com (mad man) — Thu, 02 Oct 2008 22:24:00 +0000

در زندگی تعداد محدودی "آری" داریم و با تعداد نا محدودی "نه" ار آن محافظت می کنیم .این جمله ای بود کا یه آدم ابله داشت با خودش تکرار می کرد و به قوطی نوشابه جلوی پاش محکم ضربه می زد ، ضرباتش جوری بود که هر لحظه خیال می کردی ، خبری از ضربه بعدی نیست. هر از گاهی یه لبخند تلخ می زد ، به ساعتش نگاه می کرد و دوباره از اول.........
منم که روی صندلی نشسته بودم و از دور نگاش می کردم ،جرائت جلو رفتن نداشتمو همون جا بش خیره شدم و زیر نظر گرفتمش......
بعد یه مدت اومد جلو و اون قوطی رو محکم به طرفم شوت کرد......
-هی !!! حواست هست داری چی کار می کنی؟
-نمی دونم! چطور؟
- آخه اینو به سمت من شوت کردی.
- آهان !! خب حالا ... چرا اینجوری می کنی ؟! تو از جون من چی می خوای؟
{زد زیر گریه و رفت}
عجب آدم احمقی بودا مگه من چی کا رش کردم!!! که اینجوری کرد؟

قبل از قضاوت کردن باید حسابی خودتو محکوم کنی ، تا وقتی داری راجع به یکی قضاوت می کنی مشکلی برای دو طرف پیش نیاد!!!!
این حرفا رو اون آدم رو صندلی داشت تو افکارش تکرار می کرد و مدام به آدم رو بروش دور و نزدیک می شد. که یک دفعه بطری آب به سمتش شلیک شد! و دو طرف بعد یکم حرف زدن از هم جدا شدن و رفتن
.
.
.
-سلام !! عذر می خوام ، می شه باهاتون کمی درد و دل کنم؟
- البته !! چرا که نه!!
-بفرمایید
-راستش یه اتفاقی برام افتاده ، که تصمیم گرفتم برای یک نفر بازگو کنمش تا از شر درگیری ذهنیش ، خلاص شم. نمی دونم واقعا این تصویری که از ما تو مغز افراد هستش یه حصار می سازه که ازشون فاصله بگیریم ،یا نه، کمک می کنه تا با کمک این حصار ازشون بالا بریم و از بالا به بقیه .......
-این چیزی که شما دارید می پرسید جوابش واضحه ! اگه سمت من بیان ، چون من موجودی احمقم با کمک من اینقدر از من بالا تر می رن که دیگه منم براشون غیر قابل تحمل می شم و به دیده ی حقارت بم نگاه می کنن، ولی اگه جواب کلی بخواین باید رو هر فرد به صورت جز به جز بررسی کنیم ، که چیه داستان.....
-مث اینکه ، خوب جایی اومدم ، با خوب کسی می خوام این اتفاق رو در میون بذارم....
-شما لطف دارید....
-من به این نتیجه رسیدم که ،تو کشاکش زندگی باید به قسمت جبر قضیه اضافه کرد ،تا بقیش
-اگه اجازه بدید من برم یه کار کوچولو دارم ، انجامش می دم میام ،شما اینجا منتظر بمومنید تا من بر گردم
- با شه ، پس منتظرما!!
.
.
.
سه روز گذشت و در حالی که جسد فردی و که به علت گرسنگی و تشنگی مرده بود و از اونجا می بردن ، از اون فرد خبری نشد که نشد........

عکس از : الناز صالحی

اینجا هیچ چیز سر جاش نیست

noreply@blogger.com (mad man) — Sun, 06 Jul 2008 17:15:00 +0000

"دینگ دینگ دینگ"صدای ناقوس جدایی در آمده بود و من مجبور به حرکت بر فراسوی افق ها در دنیایی عجیب بودم.و به جسم خودم که نگاه می کنم بر اثر سوختن من و گرم و تازه نگهداشته

Leaving the myriad small creatures trying to tie us to the ground

To life consumed by slow decay

سووالات زیادی تو ذهن من جمع شده.نه ذهن من از سوالات زیادی ساخته شده

دوباره خاکستر جمع شده و همه چی خاکستری و من آبی رنگ هستم به وسعت اقیانوس ....

Hey you !! standing in the aisles

With itchy feet and fading simles , can you feel me?

چیزی به یادم نمیاد , و اینکه برای چی دارم اینجا می نویسم

And the worm ate into his brain

به مغز نداشتم فشار میارم ولی بازم هیچی......تلفن رو بر می دارم ,چطوره با یه نفر حرف بزنم

اینجا نوشته شده این شخص همه چی رو می دونه و من همه چیز رو با اوون گفتم

-"دینگ دینگ دینگ"

-هی سلام منم

- عجب بابا تو

-هیچی

-من خوبم تو چطوری

-خوبه ولی خودم رو نمی دونم

-چه خبرا ؟
-هیچی. هیچی . هیچی

-راستی تو ..... ام ام ولش کن .بگو دیگه یه چیزی بگو

-چی بگم آخه؟

-نمی دونم یه چیزی بگو من گوش کنم. اصلا بزن زیر آواز صدات خوبه؟
-ای بابا ......

-کاری نداری ؟خدهفظ

-خدافظت باشه

من حتی با سایه خودم هم بلد نیستم حرف بزنم

من هم مثل سیزیف قهرمان پوچیم.

Don't think I need anything at all

noreply@blogger.com (mad man) — Thu, 05 Jun 2008 23:03:00 +0000

--آقا ساعت چنده؟

-چه فرقی می کنه فک کن نصفه شبه

- آخه من یه قراره مهم دارم ,می شه بگید؟!!

-دیرت شده حالا می خوای چی کار کنی؟نه اصلا دیر هم نیست کلی وقت داری .حالا می تونی وقتتو تلف کنی تا به چند دقیقه پایانی برسی و دوباره بیای ساعت بپرسی و دوباره پریشانی وجودتو بگیره!!

- نمی خوات حالا ساعتو بگی "عجب آدمیه ها یه ساعت پرسیدیم"

به ساعت روی دیوار نگاه می کنم 5:35 دقیقه رو نشون می ده اونم عصر تازه امروز سشنبه هم هست.

این آقا هم چه روزی از من وقت پرسیدا "کاش بهش می گفتم"تو این فکرا بودم که صدای roger waters اومد که می گفت:

" Goodbye all you people

There's nothing you can say

To make me change my mind

goodbye

عجب !! هه این آقا هم مث ما خیال رفتن داره !! نه بابا اونم داره ساعت جواب می ده!!

از کجا راه افتادم مهم نیست , یادمه رفتم فقط.....

-هی می تونم اینجا بشینم؟

-"در حالی که از سیگارش کام می گرفت"آره .ولی حرف نزن چون من از صدا احساس خوبی ندارم.

-باشه "مث همیشه صندلی و با پاش کشید و نشست "

-تو بلد نیستی عین آدم بشینی رو صندلی؟

-چیه چرا لالی؟

-جواب اولی رو بدم یا دومی رو؟

-اولیو بنال؟

-سرد هوا ,انقدر سرد که وقتی ها می کنی یخ می زنی,اونم تو چله تابستون!

-چیه ؟می خوای بگی هوا بس نا جوانمردانه سرد است؟

-"یه سرفه می کنه و..."شعر هم که بلدی ,آواز چی؟راستی , فروغ می خونی؟علی کوچیکه علی بونه گیر نصف شب از خواب پرید....

-می کشی؟

-نه بابا ما به دود حساسیم .آره داشتم می گفتم ,تا حالا فک کردی خودم چی ؟چرا همه جای من تصمصم می گیرن؟کسی فک نمی کنه من چی می خوام من چه مرگم هس ,هرکی از را میاد حرف خودشو می زنه,تا میای صدات در بیاد یکی هست که یا داستانی مشابه خودش یا شایدم دوستی آشنایی چیزی,دیگه مجال من نیست

-می تونم منم یه قهوه سفارش بدم؟

- نه من دارم میرم

-"راست می گه ما باهم ا ومدیم باهم هم باس بریم "

-پاشو دیگه

"منم با خودم یه فکری کردمو بی هیچ حرفی را افتادم"

-اسمتو نمی گی بهم آخه می دونی هر سنگی و بخوای صدا بزنی یه اسمی داره تو که آدمی

- نمی گم ,هرچی می خوای صدا کن!

-ماریا !

-چرا ماریا؟؟

- به خاطر مریا آنتوانت!! یا شایدم مریم مجدلیه!! یا شاهیدم یکی دیگه !! توم بی کاریا دلیل هر چیزی و می خوای بدونیا!!!

-فردا همین جا همین ساعت!!

-خدافظت باشه

-بای بای

داشتم بر می گشتم برام مهم نبود دیگه کجا میرم ,چون من جا زده بودم و هیچ صدایی برای رفتن نبود .هرچه بود مه غلیظی بود که تمام وجودمو گرفته بود و من از غبار عبور می کردم و پیش می رفتم و بر اوماتیسم خویشتن بدون charisme می کوبیدم ,لحظه به لحظه . از این حس شیدایی و سر افکندگی تا فرش و عرش در حرکت بودم. و هیچ رنگی نبود .....

همه چیز به سیاهی می رفت و از حافظه ها پاک می شد....حاشا و حاشا که لحظه ای هراسیده باشم.

به مقصد که گویی مرا می خواند نزدیک می شدم. از این رسیدن خوشحال !

اشک در چشمانم حدقه زده بود و من تئان پاک کردن اونو نداشتم

کاش لا اقل اون می فهمید که یه روزی چقدر بهش وابسته بودم.....

"بند بگسل و آزاد باش ای پسر"

باشه . با این که خیلی جونم با این که اگه حال داشتم قصه رو جور دیگه ای می نوشتم ...

لا اقل نی ذاشتم ساعت روی 5:35 خواب بمونه و من همه ی لحظه ها رو فراموش کنم تا سشنبه ها خوب یادم بمونه ...............

اون یارو چه احمق بود که فکر می کرد من فردا میام !!"ماریا رو می گم"

....