hayat çizgisi

HEEE ÇOK GÜZEL OLMUŞ!!!!!

2015-09-03T06:56:00.000-07:00

Kadın elinde bir karış, üzerinde superman arması olan, göbeği açıkta bırakacak ergen t-shirt ü ile iş arkadaşına yaklaşıp; "Bilmem kimmm baksanaaa nasıllllllll" diye soruyor. Gelen cevap şaşırtıcı...."Ayyy çok güzel tam senin tarzınnnnn"....Nesi onun tarzı anlayamadım ki...Kadın gelmiş 50 yaşına, giyim tarzından bile hemen yakalayabiliyorsunuz ki öyle uçuk bir tarzı yok; bildiğiniz normal yurdum insanı iş kadını işte...Ama onun "tarzııııııı" arkadaşına göre tam da bu minik superman t-shirt lük....Yapma bunuuuu yapmaaaaa....Azıcık dürüst ol, de ki "bacım sen bununla liseden bir tık üstte, üniversitenin başında, taksimde dolanmaya giden yeniyetmeler gibi olursun...gel sana bak şuradan şu t-shirt ü alalım" de. O kadarcık da dürüstlüğün olsun arkadaşına karşı. Nedir yani anlayamıyorum ki...Kadın yarın, free-friday ayağına, kotun üzerine o t-shirt ü giyip ofise geldiğinde kıs kıs gülmek için mi yapıyorsun bu kadar yatırımı....Insanlarda hiç utanma kalmadı artık. Arkadaş arkadaşa bunu da yapar mı be...

Neyse kafamda tüm bu sorular dolaşırken; bir elimde üzerinde sevmekten vazgeçemediğim Paris'in Eyfel Kulesi olan t-shirt üm, diğer elimde Bodrum stili boncuklu turuncu kolyem, standların arasında amaçsızca dolanıp öğlen molasının o hazin sonu yaklaştığında da ofise doğru yol aldım. Kafamda hala elinde superman t-shirt üyle arkadaşından "yakıştı" onayı alan kadını bulup, gözlerinin içine bakıp, "yapma bacısı, kurban olduğum, bu senlik değil gelme bu gazlara" deme fikri var. Kimbilir hangi firmada hangi plazada...Hayır yarın işe gidecek olsam kesin görürdüm free-friday teyzeyi, en azından öğlen değiştir şu t-shirt ü gözünü sevem derdin ama malesef yarın izinliyim. Napcak artık yapacak birşey yok; rezil olmanın tadını çıkartacak :)

Bursalı Mısın Kadifeli Gelin

2015-04-13T23:19:00.001-07:00

İki yıl önce doğumgünümü kutlamak için geldiğimiz Bursa'ya bu sene de evlilik yıldönümümüzü kutlamaya geldik. İlk seyahatimizden aklımızda kalanlarla otel konusunda bu sefer tercihimizi Uludağ yolu üzerindeki Kervansaray Otel'den yana kullandık. Şehrin merkezinde de bir Kervansaray Otel olduğunu akşam yemeğine giderken yolda farkettik ama şimdi size bahsedeceğim otel, Uludağ yolu üzerindeki, tarihi Kervansaray Hamamını içinde barındıran otel olacak.

Daha otele ilk girişte sıcak bir gülümseme ile karşılanıyorsunuz; insana sizi rahat hissettiriyor. Oda konusunda da isteklerimizi sağlamada hat safhada özen gösterdikleri bir gerçek. Odalar oldukça güzel, temiz, yeni ve konforlu. Çocuklu ailelerin de rahatlıkla termal tatil yapabileceği kolaylıkta imkanları var; ve çok keyifli. Biz de 2,5 yaşındaki kızımızla geldik; ve sanıyorum termal havuzda ve hamamda bizden çok eğlendi :)

Odaya yerleştiğimiz gibi ilk işimiz mayolarımızı giyip önce sıcak havuza inmek oldu. İtiraf etmeliyim beklentiyi pek karşılamadı ama çok eğlendik. Bursa'da daha evvel kaldığımız otelin havuz ve masaj kısmında da rastladığımız üzere, burada da sadece havuz kısmında sanki bir tadilata girmişler de boya badana devam ediyormuş izlenimi vardı. Su sıcaklığı termal su kıvamında olmadığından normal havuz izlenimi veriyordu. Ama kapalı havuz ile açık havuzu duvarın altından, havuzun dibinden açtıkları bir pencere ile birbirlerine bağlamaları, ve dileyen misafirlerin dalarak dış havuza geçebilmeleri gerçekten şaşırtıcı bir buluş olmuş. En azından ben ilk defa böyle birşeyle karşılaşıyorum ve çocuk gibi bir oradan bir oraya dalıp dalıp geçiyordum :)

Havuzdan hevesimizi aldıktan sonra, otelin bünyesinde yer alan ve aynı zamanda günübirlik misafirlere de açık olan tarihi kervansaray hamamına geçtik. Burada ya erkekler bayanlar ayrı ayrı hamamlarda keyfinizi sürebiliyor ya da aile hamam odalarını önceden rezervasyonla kiralayıp ailenizle beraber tadını çıkartabiliyorsunuz. Bu aile hamamlarının da saati 90 TL idi. Erkek ve bayan ayrı ayrı girilen hamamlar için de otel müşterilerinden giriş ücreti alınmamakla beraber kese seabs ücreti olarak 20 TL, yanınızda keseniz yoksa da 1 kese için 5 TL ücret odanıza yansıtılmaktadır. Biz erkek ve bayanlar ayrı ayrı olmak üzere, klasik hamamlara girip çok keyifli bir mini spa seansı yaşadık diyebilirim. Kızım özellikle sıcak su ile oynayıp hamamın içerisindeki sıcak su havuzunda diğer misafirlerin çocukları ile çok da güzel oynayabildi. Onun için de değişik bir tatil olduğunu söyleyebilirim.

Hamam ve sıcak su seansımız sonrası odalarımızda da biraz dinlenip yemek ve eğlence için Arap Şükrü diye bilinen restaurantlar sokağına indik. Önceki gelişimizde de yine Arap Şükrü sokağında Çetin isimli restaurantta doğumgünümü kutlamıştık; ve orada da inanılmaz eğlenmiş, balık ve mezelerin tadına doyamamıştık. Bu sefer de değişik bir yer olsun diye Vira Balık'dan rezervasyonumuzu yaptırdık ve buradan da inanılmaz keyif aldık. Her iki mekan da, hem güleryüz, hem hizmet kalitesi, hem nezihlik, hem de yemeklerin tazeliği açısından benden on üzerinden on alacak düzeyde. Özellikle, eşinizle, sevgilinizle, arkadaşlarınızla rahatlıkla gelip felekten bir gece çalabileceğiniz harika bir ortamı var. Bursa'daki saatlerimizi, Arap Şükrü'de kadeh kaldırarak sonlandırırken ertesi gün dönüş yolunda nereleri gezeceğimizi düşünmeye başlamıştık bile.

Bir önceki seyahatimizde birçok türbe ve camii ziyareti yaptığımızdan bu sefer görmediğimiz yöresel-tarihi bir yerleri görerek İstanbul'a dönmek istedik. Ve Cumalıkızık ziyareti ile güne başladık. Cumalıkızık ilk izlenim olarak, Şirince'yi görüp bilenlere oldukça tanıdık bir manzara sunuyor. Tek fark; köyün arkasından göğe doğru uzanan sarp dağların üzerindeki karlar...Cumalıkızık, Uludağ'ın eteklerinde kurulmuş beş kızık köyünden biri ve UNESCO koruması altında. Tarihi doku çok iyi bir şekilde korunmuş ve evlerden bir tanesi müzeye döndürülmüş; 2 TL ücretle girip gezebiliyorsunuz. Bu ücreti de aslında eve girerken ayaklarımıza giydiğimiz galoşların temini için talep ediyorlar. Fotoğraf çekmeye meraklıysanız, her sokak size bambaşka kareler sunuyor. Burada da kahvaltımızı yine köyün eski evlerinden biri olan "Taş Ev" isimli köyevinde yaptık. Hizmet, güleryüz, arı gibi etrafta dolanan gencecik çocuklar ve kahvaltıda sunulan peynir, pekmez, bal, kaymak, yumurta ve sucukların kalitesini size burada kelimelerimle anlatamıyorum; muhakkak gidip kendiniz görüp tatmalısınız :) Klasik kahvaltılıkların dışında süpriz lezzetleri de var :) Kahvaltı sonrası köyü biraz turlayıp birkaç fotoğraf çektikten sonra Cumalıkızık'a, köyün girişindeki kafelerden birinde kahve içerek veda ettik.

Köyden ayrılırken yolumuza İznik üzerinden devam etme kararı aldık. Çinileri ile meşhur İznik, beni oldukça şaşırttı. Yol bizi direk İznik Gölü kenarına indirdi ama ya gezilecek yerlerin lokasyonunu bilmediğimizden veya gerçekten de gezilecek pek fazla bir yer olmadığından, sadece gölün etrafında kısa bir tur atıp yolumuza devam ettik. Çinileri ile meşhur bir merkezde tek gördüğümüz çinici de kapalıydı :) Bence İznik'i ayrı bir turumuzun içine katıp, gezilecek görülecek yerleri öncesinden araştırarak gitmemiz yorumlamamız açısından daha sağlıklı olacak. Dolayısıyla İznik'i bir başka tura bırakıp Yalova feribotuna doğru yola çıktık.

Güneş yavaş yavaş dağların arkasında kaybolurken gökyüzüne bıraktığı kızıllığı yarıp geçercesine son hız Eskihisar'a ulaştık. Yorulduk, evet; ama gördüklerimiz, tattıklarımız ve keyfini sürdüğümüz herşey bu yorgunluğa değdi. İstanbul çevresine bu kadar yakın, gezilip görülmeye değer ne kadar da çok yer olduğunu düşünüp yeni seyahat noktalarını belirleyerek evlerimize döndük.

Bir sonraki turumuzda görüşmek dileğiyle okurlarım :)

GİBİ

2015-04-11T03:36:00.001-07:00

Bir yanımız kar bir yanımız bahar bahçe

Yüzümüz gülerken içimizde kanayan yaralar gibi

Bir yanımız buz damı bir yanımız yaz sıcağı

Cennet Cehennem değil sanki Araf gibi......

GO'11.04.2015 Gemlik

Tepeden Tırnağa

2014-11-06T03:39:00.002-08:00

Bir kuş geçti şimdi tam tepemden
Çıkarttım elimi camdan, uzandım tuttum kanatlarından
Aldı beni sırtına şehri gezdik tepeden tırnağa
Yüreğime nefes, ciğerime hava doldu
Açtım kollarımı iki yanıma
Gezdik şehri tepeden tırnağa

'2014 İstanbul

SULAR....

2014-10-01T04:43:00.001-07:00

Sular akıyor ayaklarımın altından
Sular....
Senli benli onlu bunlu...
Sular akıyor bir yere yetişirmişcesine aceleci, geç kalmışçasına sinirli azgın
Sular...
Senli benli onlu bunlu....

Düzce' 28/09/2014

Berkin Elvan ve Abileri

2014-03-12T14:38:00.000-07:00

Birseyler yazmaliyim bu gece. Okuyanlar icin birseyleri degistirecek bir suru sey yazmaliyim. Olumlerin arkasindan boyle kolaylikla, boyle izansizlikla, boyle yuzsuzce kendinden olmayani, sirf baska partiyi savunuyorlar diye onlara olmeyi hak goren mesajlari; "cocuk ekmek almaya gitmiyormus, elinde sapan varmis" sacmaliklarini, o da tutmayinca orada ne isi varmis sorgulamalarini; beriki icin olum sebebini "arkadaslari dovmustur" diye gecistiren makam sahiplerini, yuksekten dusmus diye basitlestirilmis can kayiplarini; cenazeye bile saygi gosteremeyen bazi siyasileri; tum bunlarin ic dunyamda yasattiklarini; bu yasima kadar hic olmadigi kadar secimlere inanmisligimi; bir anne olarak gozyaslarimi, uykusuzlugumu, uykusuzluk yuzunden girdigim sitelerde okuduklarim sonucu cildirmaya ramak kala tum dunyaya haykirmak istedigim kufurlerimi; bir millet nasil bu kadar kor olur diye hayiflanmalarimi anlatmam lazim.

Birseyler yazmam lazim bugun. Belki cok uzaklara duyururum sesimi ve o cok uzaklarda birinin vicdanina dokunurum da bir degisim baslar umidiyle birseyler yazmam lazim. Bir kelebek gibi burada kanat cirpip orada ruzgarini duyurmam lazim.

Ama gel gor ki bunlarin hicbirini yazmak kolay degil bu gunlerde. Artik kimse olmesin simdilik bana yeter.....

Erkek Analarına 8 Mart Notu

2014-03-09T12:49:00.001-07:00

Eyyy erkek anaları; bu notum sizedir!!! Her sevgililer günü, her kadınlar günü, her bilmemneyi anma zımbırtı gününde kadınız diyerekten erkeklerden güzellik bekleyeceğinize aksiyona geçin derim ben...

Aslansın paşamsın diye sırtını sıvazladığınız çocuklarınıza sırf erkek doğdular diye, herşeyi, istedikleri her an, alamayabileceklerini öğretin biraz da..Mesela kaybedebileceklerini öğrensinler...Onlara hayır demekten çekinmeyin ki kendilerine de hayır denebileceğini görsünler..Görsünler de hayır cevabı aldıkları kadınları kaybetme içgüdüsü ile sokak ortasında katletmesinler..Aşk, ölüm, kalp yarası ile başetmeyi öğretin onlara...Öğretin ki birgün karıları, sevgilileri, nişanlıları ayrılmak istediğinde "insan" gibi acılarını çekip yola devam etmeyi başarabilsinler..Sadece "o" kadının dünya üzerindeki son kadın olduğunu düşünmesine izin vermeyecek analitik zeka ile yetiştirin çocuklarınızı..Öyle ki biz kadınlar, dünya üzerinde soyu tükenen son nesil değiliz; elbet bir başka aşk, sevda bekler onları kapıda...Ve bunların hepsinin başında eyyy siz erkek evlat anaları, öncelikle kendi beyninizden başlayın değişime..En eğitimlinizin de egolarının bir kenarında yer eden, erkek çocuk doğurmakla elde ettiğini sandığı o üst düzey makamın gerçekte var olmadığını, hayalden ibaret olduğunu anlayın...

Bu şekilde yetiştirmeye başladığınız çocuklarınız sayesinde en iyi ihtimalle 10-12 yıl sonra kadınlar gününün bir anlamı olabilecek bu ülkede...Onun için 2024ün 8 Mart'ında görüşmek üzere...

Garipçe Bir Yer

2014-03-03T06:34:00.001-08:00

Adı gibi garip; garipleşmiş...Garipçe bir yer...Bilim-kurgu filmlerinden fırlamışçasına çift başlı, güzel yüzlü, ve ucubik...Yıllar öncesinde, pırıl pırıl denizinin dibinde fotoğraf çektirdiğim, yıllar sonra aynı yerde gözlerimin dolduğu bir garip mahvoluş...Gökyüzünün uçsuz bucaksızlığını yırtarcasına arşa kafa tutan devasa beton birikintisinin, bu eşsiz manzaranın ortasındaki manasızlığının ironisi...

Öte yandan adının hissettirdikleri gibi bir garip umut; trafikteki eziyetin sonlanmasına dair...Aksini bile bile, yine de ummak kesilen ağaçların yerine yenilerinin geleceği ihtimalini...İçindeki tüm zehri kusan bir canavar gibi iğrenç ve çaresiz...

Bu kadar kötülüğün arasında yine de ayakta kalmaya çalışan bir balıkçı köyü, Asmaaltı'nda evinizin minik salonunda oturmuşcasına rahat, huzurlu bir kahvaltı keyfi ve herşeye rağmen henüz bozulmamış mis gibi bir hava...

Yani bir yanı yeşil, bir yanı mavi, bu tabloda en olmayacak yeri; tam da ortası gri, çirkin, beton, pis; işte öyle garip bir yer olmuş Garipçe...

Kapattım Gözlerimi Adalet Bekliyorum

2014-02-05T05:51:00.000-08:00

Yorgun gözlerim uykuya yenik düşmeden adalet bekliyorum son bir umut...

Adalet bekliyorum; sokak ortasında psikolojinin sınırlarını zorlarcasına içlerinde nefret biriktirmiş bir avuç şuursuz tarafından katledilen Ali İsmail için...Bir umut...

Adalet bekliyorum; en demokratik hakkının arkasında durmak için sokağa çıkan kitlenin arasına, bile isteye, nefret dolu bir hırsla sürülen araba ile öldürülen Mehmet Ayvalıtaş için...Bir umut...

Adalet bekliyorum; protesto için binlerin sokağa döküldüğü o gün kendisini destek olmak adına sokağa atan ve bir polis kurşunu ile kafasından vurularak öldürülen Ethem Sarısülük için...Bir umut...

Ve daha niceleri için bir umut...Sokak ortasında, evinde, babaocağında öldürülen; saldırıya, tecavüze uğrayan kadınlar için; çocuk gelinler saçmalığı için; acımasızca katledilen tüm fidanlar için; tüm adaletsizlikler, hukuksuzluklar için...

Kapattım gözlerimi adalet bekliyorum...

Anne Oldum Sanırım - 3

2014-02-04T12:28:00.000-08:00

Herkes için sıralamadaki yeri farklı olsa da, taze annelik döneminde, uyku sorunu "en acılı" deneyimler arasında sayılabilecek bir diğer sıkıntılı durumdur. Kızım doğduğundan beri birbirinden çileli birçok farklı yöntemi denemiş bir anne olarak bu yazıyı, deneyimlerimi sizinle paylaşmak, hiç değilse aranızdan birini kurtarmak için yazıyorum.

Kızım ilk doğduğunda, cebelleştiği o gaz sancılarına da bir nebze ilaç olması açısından, istemsiz bir şekilde bulduğumuz "kucakta sallayarak tüm evi dolaşma" tekniğini uyguluyorduk. Bu şekilde onun o minicik karnının içerisinde birikip kalan gaz öbeklerini yavaş yavaş azad edip kızımı rahatlatmış oluyordum. Rahatlayan yavrucak da pat diye uyuyup kalıyordu. Ta ki bir gün kolumda "de quervain sendromu" olarak bilinen rahatsızlık kendini gösterene kadar. Ameliyattan bir önceki aşama olan atel ile yaşama mücadelesi kızımı farklı uyutma şekilleri denemeye itmişti beni.

Böylelikle ikinci yaratıcı çözümümü hayata geçirdim. Pusetin üzerine bağlı olan ana kucağını yere indirip kızımı onun içinde bir öne bir arkaya sallayarak, zaman zaman 40-45 dakika sürecek bir uyutma süreci sonucu, toplasanız 1 saat ancak uyutabildiğime sevinerek yola devam ettim. Hatta çok yorgun ve bitkin olduğum günlerde, yattığım yerden ayak parmak uçlarımla ana kucağını sallayarak hem onu hem de kendimi uyutmuşluğum çok oldu. Bu yeni sistem bizi oldukça uzun süre idare etti etmesine ama kızım her bebek gibi zamanın akışından daha hızlı büyüyordu. Uykuyu sevmeyen yapısı da tüm bunlara zemin hazırlayıp kızım kendi kendini ana kucağından kaldırmanın nasıl keyifli birşey olduğunu keşfedince bu uyutma yönteminin sonu da gelmiş oldu.

O günlerde, tam da uyku konusunda stresli günler yaşarken, yine blogger daki bir başka blogcu anne olan arkadaşımın uyku teknikleri hakkında internet ve çeşitli kaynaklardan topladığı bilgileri dinledim. (blogunu gezmek isteyenlere; hurremoldumben.blogspot.com) O şekilde de, bir internet ve sosyal medya kurdu olan ben, çocuk büyütme ve sağlıklı eğitim/gelişim konusunda internet deryasına dalmanın faydaları ile ilk defa karşılaştım.

Arkadaşımın vasıtasıyla, kızım sanıyorum 4-6 aylıkken denediğimiz ilk yöntem Ferber Yöntemi oldu. Bu yöntem genellikle, bizim gibi bebeğini uyuturken farklı ve yorucu birçok yöntem denemiş ama en sonunda böyle devam edilemeyeceğine karar vermiş annelerin ilk denemesi oluyor. Tüm uyku yöntemlerinde olduğu gibi, bu yöntemde de öncelikle bebeğinize bir uyku rutini oluşturmanız gerekiyor. Bizim uyku rutinimiz, öncelikle ılık ve keyifli bir banyo, sonrasında çeşitli gaz giderici ve rahatlatıcı masajlarla giyinme ve olmazsa olmazımız akşam sütümüz, son olarak da yatağa geçiş şeklinde oldu. Çocuğun bu rutine alışması için de uyku rutinimizi hep aynı saatlerde hep aynı şekilde yapmaya da özen gösterdik. Onu yatağa götürürken, anlamadığını bilsem de, ona hep "uyku zamanı", "şimdi uyumaya gidiyoruz" gibi uykuyu vurgulayan kısa ve sakin cümleler söyledim. Ses tonumun yumuşak, sakin ve oldukça sessiz olmasına özen gösterdim. Sonra Ferber Yöntemi'nin birçokları tarafından "zalim ve acımasız" olarak adlandırıldığı ağlatma seansı başladı. Bu aşamda, bebeğinizi güvenli bir şekilde yatağına/beşiğine yatırdıktan sonra, sakince odasından çıkıyorsunuz ve bebeğiniz ne kadar ağlarsa ağlasın ilk gün 3-5 dakikadan önce odaya girmiyorsunuz. Sonra odaya giriş sürelerinizi kendi kendinize uzatabilirsiniz. Odaya girişlerinizde önemli olan bebeğinizle herhangi bir ten teması kurmamanızdır; ama ben malesef bunu gerçekleştiremediğimden Ferber Yöntemini bir başka uyku yöntemi olan Tracy Hogg ile birleştirip odaya her girişimde kızımı yatır-kaldır yöntemi ile sakinleştirip ağlamasını bir nebze olsun sakinleştirip gerisin geri yatağa dönmesini sağladım. Tracy Hogg yönteminde aslolan bebeğin ağlatılmadan, kendini güvende hissederek uyutulmasıdır. Ayrıca bu yöntemde bebeğin gün içerisindeki aktivitelerinin de önemi büyüktür. Bebek uyanık olduğu saatler içerisinde aktif olmalı; yani halk arasındaki deyimi ile "bebek gün içerisinde yorulmalıdır". :)

Benim denemelerimden çıkardığım; Ferber ve Tracy Hogg yöntemlerinin her ikisinde de bir diğer önemli nokta yöntemleri uygularken kararlı olunmasıdır. Çünkü bebeklerin birbirinden farklı kırılma anları vardır. Yani bebekler kendince ebeveynlerini denerler. "Beni ne zaman yataktan alacak" şeklinde düşünüp basarlar ağlamayı. Ama sizin kararlı olduğunuzu anlayıp uyumaktan başka çareleri olmadığını anlayınca vazgeçerler. Örneğin ben ilk günkü o yoğun ağlamalı, kan revan geceden sonra, odaya giriş süremi 15 dakikada bire indirmiştim. En nihayetinde ilk gece 45 dakika, ikinci gece 30 dakika, üçüncü gece 20 dakika ağladıktan ve dördüncü gece 10 dakika mızırdandıktan sonra beşinci gece başarmıştım. Kızımın gözyaşları her seferinde yüreğimi delse de, başarmıştım :)

Aile bireylerinden gelen tüm olumsuz eleştirilere rağmen zor da olsa oturttuğum bu yöntem ile iki üç ay boyunca düzenli bir uyku düzeninin keyfini sürdükten sonra kızımın ilk dişleri kendini göstermeye başlamıştı. Kendilerini göstermelerinin yanısıra beraberlerinde getirdikleri uyku sorunu ve huysuzluk da cabası oldu. Böylece bir ikinci uyku denememizi de bir sonraki denemeye kadar rafa kaldırmış olduk.

Sonra yine uzunca bir süre kendi kendine uyuma yöntemini bırakıp anadan kalma ayakta sallama yöntemine istemsiz bir geçiş yaptık. O sırada kızımızı uzunca bir süre anneannesi ile İzmir'de yalnız bırakmamızın psikolojik etkileri de eklenince kızım odasından korkar, odaya girerken ağlar olmuştu.

Bu sıkıntılardan hareketle kızımın bozulan sinirlerine karşı nasıl bir önlem alabileceğimi bilmeden çaresizlik içerisinde yellim yepelek pedagogumuz Monomente'den Açelya Hanım'a kendimi attım. Kendisine buradan birkez daha teşekkür ederim ki kızımda bir anne olarak keşfedemediğim birçok özelliği görmemi sağladı; kaynak kitap önerileri ile ufkumu açtı; ve tabii ki de asıl konumuz olan uyku sorunumuza çare oldu.

Açelya Hanım görüşmemiz sırasında Ferber ve benzeri amerikan akım uyku tekniklerinin başarılı olduğundan ancak bu tekniklerin tam da çocuklarını erken yaşlarda uçmaya teşvik eden, sonrasında da üzerlerinden ellerini eteklerini çeken amerikan aile yapısına uygun olduğunu uzun sosyolojik bulgularla açıkladı. Buna nazaran, bizim toplumumuzdaki gibi, çocuk büyüyüp yuvasını kurmuş olsa bile aile korumacılığının bitmediği, sıkı aile bağlarının devam ettiği toplumlara daha uygun olduğunu düşündüğü ve kendi kızında da başarılı olduğu Ferber benzeri yeni bir sistemi bana anlattı.

Bu sisteme bir ay kadar önce başladık ve şu anda hayallerini kurduğumuz rahatlığın keyfini sürüyoruz. Bu sistem de özetle ayni diğer yöntemler gibi çocuğun ağlayarak uyumasını ve bu şekilde kendi kendine uyumayı öğrenmesini hedefliyor. Tek bir farkla...Bu sistemde, çocuğunuza fazlasıyla güven vererek, o uyuyana kadar onun yanında yatağında siz de yatıyorsunuz. İlk gece bebeğiniz, siz yanında olmanıza rağmen, ağlıyor, tepiniyor, inmek istiyor, sizi rahatsız edebiliyor, konuşmak istiyor ve asla yatağa sırtını koymak istemiyor. Ama sonrasında aniden (benim denememde yatağa yatışımızdan tam 55 dakika sonra) hoppp uykuya dalıveriyor. Mucize gibi...:)

Bu şekilde ilk ve ikinci haftayı devirdikten sonra bir ömür boyu yatağa girip çıkmanın mantıksızlığı üzerine düşünüp yine Açelya Hanım'ın kapısını çalınca yöntemin ikinci aşamasına geçiş yapmış bulunuyoruz. Bu aşamada da, yatağa girmek yerine yatağın veya beşiğin yanına bir sandalye koyup orada oturarak, gerekirse belki ninni söyleyerek veya masal anlatarak bebeğinizin kendi kendine uykuya dalmasını bekliyorsunuz. Yine bu aşamada da ilk gece en zor olanı. Bebeğiniz bu yeni aşamaya da direnebiliyor, yataktan kalkmak isteyebiliyor, ağlayabiliyor, sizi yatağa isteyebiliyor ama önemli olan yine sizin dirayetiniz. Her seferinde sevgi dolu bir şekilde onu yeniden yatağına yatırıp ona orada, yanında olduğunuzu hissettirmek süreci oldukça fazla hızlandırıyor. Kızımın bu ikinci aşamaya geçişi biraz kolay aynı zamanda biraz da zor oldu diyebilirim. Çok şükür o ilk gecede ağlama veya tepinme krizleri yaşamadık. Ama kızım sürekli beni yatağa çağırıp durdu. Direnebildiğim kadar direndim ama o gece çok rahatsız olduğumdan en azından yöntemin tümü boşa gitmesin diye yatağa yanına girdim. O gece bu hareketimle çok rahatladığını ve varlığıma güvendiğini hissettim. Yanına gider gitmez uykuya dalmıştı :) Ondan sonraki geceler hiçbir sıkıntı yaşamadan, ben yanında sandalyede otururken kızım mışıl mışıl uykuya daldı. Sadece kızım uykuya dalma aşamasında kendisiyle konuşulmasından hoşlanmadığından yanında otururken ona hiç masal okumadım :) Ninni de söylemedim çünkü bu sefer de ninniye eşlik etmek isterken uykuyu kaçırdığını farkettim :) Dolayısıyla onun yanıbaşında beklerken bu iki öneriyi de yerine getirmedim. Bebeklerinizi en iyi sizler tanıyabileceğinizden bu aşamada seçim de sizin olmalı, deneyerek bebeğinizi hangisinin rahatlattığını çözmelisiniz diye düşünüyorum.

O gün bugündür de ikinci aşamayı uygulamaya devam ediyoruz. Hatta son birkaç gündür öğlen uykularımızda da bu şekilde uyumaya başladık diyebilirim :) Sanıyorum bir sonraki ve son aşamamız yavaş yavaş uzaklaşma yöntemini, halihazırda kullandığımız bu yönteme entegre etmek olacak :)

Böyle bakınca, bilinen tüm yöntemlerden bir parça alarak harmanlanmış, ortaya karışık bir yöntem gibi gözükse de, bizzat tarafımdan denenmiş ve test edilmiş bir yöntem olarak tüm yeni ve/veya bebeğinden yana uyku sorunu yaşayan annelere şiddetle tavsiye edilir. Tabii her yazımda belirttiğim gibi, bebekler birbirlerinden farklılık gösterebileceğinden, yöntemin bebeğinize uygunluğunu öncelikle doktor ve/veya varsa pedagogunuza danışmanızı da tavsiye ediyorum. (Ama merak etmeyin!!! Hadi bir cesaret uygulayın başarın ve sonucun keyfini sürün :) )

Tam da konuya uygun bir bitirişle; Tatlı huzurlu mutlu güzel uykular :)

Samanlıktaki Zühtü, Bastırmak İçin Konyalı Arayanlar ve Buz Pateni

2014-01-27T12:31:00.000-08:00

Yıllardır çoluk çocuk, büyük küçük demeden, karşısına oturup çekirdek çitleyip mandalina soyarak izlediğimiz, çoğumuzun izlerken hayaller kurmaktan kendini alıkoyamadığı, o buz pistinde etekleri uçuşa uçuşa kuğu gibi salındığımızı hayal ettiğimiz buz pateni gösterilerine, özetle "namahrem" diyerek sansür gelmiş TRT den; hiç şaşırmadım.

Ancak aynı TRT den, özellikle ekranlarında yayınlanan halk müziği konserlerinde, bu kararı tutarlı bir duruş sergilemesini rica ediyorum.

"Memeler baş kaldırmış kavuşmuyor düğmeler" nakaratıyla kabaran nefisleri "samanlıktan kaldıramadım samanı da zühtüüüüüü" nidaları ile kuytu köşede sonlandıran bir potpori, buz pateninde kuğu gibi salınan kızlardan daha az namahrem olamaz kanımca. Veya gecenin sonuna doğru hızlanan ritimle beraber araya giren Konyalım türküsü yok mu......Hep bir ağızdan bağırıyoruz; "Konyalıdan başkasına bastırmammmm offff offffff"....Kimse de çıkıp demiyor yahu sen ne diyorsun, bastırmam falan, bunlar nasıl laflar diye. Niye? Çünkü bu ve binlercesini bildiğiniz, duyduğunuz ve söylediğiniz türküler, türkülerimiz, bizim sanat eserlerimiz.

Ama o buzun üstünde, belki denesek aramızdan sadece iki üç kişinin ayakta kalabileceği o kaygan, soğuk zemin üzerinde, sanki uçarcasına dans eden o naif kızların gösterisi sanat değil; namahrem. Niye mi? Çünkü biz oldum olası mini etek gördü mü kendinden geçen, azıcık göğüs dekoltesi ile karşısına geçtiğinde kuduz köpek gibi ağzından salyalar akıtan, biraz da güzel, yüzüne bakılır bir kadın isen aklında ne fantaziler yazan, o fantazilerle mutlu olan bir milletmişiz. Çocukken, televizyon karşısında mandalina yerken, bu gerçeğin ayırdına varamıyor insan. Daha da acımasız ve gerçekçi olmam gerekirse malesef biz çoluğa çocuğa din, töre, örf, adet, gelenek, görenek kisvesi altında musallat olan; bunu da alkışlanacak bir medya desteği ile "çocuk gelinler" saçmalığı olarak sunan bir milletiz. Kadınını hor gören, döven, söven, hatta öldüren, ve bunların hepsini yaparken de Allah'ın arkasına sığınan kör cahilleriz biz. Televizyonda buz pateni yerine tecavüz, ölüm, darp, yaralama haberlerini izlemeye prim veren; ve bu tarz yayınların prim yapacağına inanan bir milletiz.

Sonra düğünlerde, derneklerde gelsin "ne de güzel baldırın var naylon çorap ister osman aga" ile sahnelere dökülen erkekli kadınlı göbek havası güruhu, "arabada 5, evde 15" çiler, "konyalıdan başkasına bastırmayanlar"...

Ama buz pateni gösterisi mi.....Yokkkk!!! Zinhar!!! Haşa!!! Kızların etek boyları çok kısa, elbiseleri çok açık, çiftli danslarda erkekler kızlar sarmaş dolaş, kültürümüze, gelenek, göreneğimize, dinimize aykırı, velhasılı namahrem. Çünkü TRT yönetimi de biliyor sanıyorum millet olarak nelere zaafımız olduğunu, nelere heyecanlandığımızı kahve köşelerinde. O anlamda tebrik ederim kendilerini, yerinde bir karar olmuş.

Allahtan müslüman, inançlı bir toplumuz da sadece bunlar oluyor sokaklarımızda, evlerimizde, arka odalarımızda; yoksa kimbilir daha nice olurdu halimiz. Buna da şükür.

Bağdat Caddesinde Galatasaraylı Olmak

2014-01-21T12:52:00.001-08:00

Tam da dün geceki şirket kutlamasının yorgunluğunu üzerimden atmak için yatağa girmiştim ki, her gece yaptığım gibi son bir kez facebook ve twetter daki güncel bilgileri almak üzere iphone umu elime aldım ve bir arkadaşımın paylaştığı Cadde fotolarını görüp düşünmeden edemedim; nasıl birşeydi acaba Cadde'de Galatasaraylı olmak...

Müslüman mahallesinde satışa çıkarılmayı bekleyen salyangoz olmak gibi birşey miydi, yoksa daha mı fazlası? Sırf Cadde'de bir evde oturmak isteyip ama aynı zamanda Galatasaraylı olmakta direnen bir insanın daha mı azdı kültürel asimilasyonu, Almanya sokaklarında fink atan Türk gençlerine kıyasla?

Yani velhasılı bir türlü bu çelişkiyi anlamlandıramamış, ekseriyetle aklına böyle acayip şeyler takılan, hayatının hiçbir döneminde Cadde'de oturmamış ama yine de birgün orada oturabilme ihtimalini sevmiş, çocukluktan Galatasaraylı, babadan Beşiktaşlı biri olarak sizi bu ikilemle başbaşa bırakır, iyi geceler dilerim :)

Ruya Tabirleri

2014-01-14T04:40:00.003-08:00

Ne zaman böyle aksiyon filmi kıvamında rüyalar görsem, çocukluğumdan beri -ve belki de hayatımızın herhangi bir anında herhangi birimize hep söylendiği gibi- her ne kadar popomun açık kalmış olma ihtimali önüme temcit pilavı gibi getirildiyse de, yılmadan, usanmadan, her seferinde bu rüyaların bir mesajı olması gerektiğine, aksi taktirde bunları görüyor olmamın saçmalığın dibi olacağına inanıp bir rüya tabircisine olan ihtiyacım tavan yapmıştır.

Geçenlerde yine kısa film festivallerinden birine adaylığını koyabilecek seviyede iddialı bir rüya gördüm. Ve yine evet, her zamanki gibi uyandığımda elimin altında 24 saat erişebileceğim bir rüya tabircisi olmamasının burukluğunu yaşadım.

Rüyanın büyüsüne kapılmış bir şekilde, yarı ayık yarı hayal alemlerinde, az sonra kapıma gelecek olan servise yetişmenin mecburiyeti ile giyinip kendimi sabah ayazının kollarına bıraktım; soğuk hava yüzüme yüzüme vururken ayıldım, rüyadan sıyrıldım, kendime geldim. Sitenin kapısında görmüş olduğum rüyanın etkisiyle manasız ve gereksiz bir romantizm içerisinde bekleyip dururken, iki dakika sonra buz tutmaya başlayınca anladım ki hava aslında öyle ayran budalası gibi rüyalara dalıp hayal kurulacak hava değilmiş.

Büyük bir hevesle, birşeylere geç kalmışcasına, kendimi sitenin önüne atmamın üzerinden geçen 10 dakikanın sonunda, yüzümün büyük bir kısmını hissedemez hale gelişimin ilk saniyelerinde, köşeden yavaş yavaş beliren servis şoförünü gördüğüme bu kadar sevineceğim aklımın ucundan geçmezdi. Kaldı ki servis şoförümüzle olan o kısa ama öz mecaramızı başka bir yazıya bırakarak konumuza dönüyorum.

O gece tarif edilemez bir ic sıkıntısı ile girmistim yatağa. İş yerinde yolunda gitmeyen şeyler vardı; düşünüp canımı sıkmaktan başka da aksiyon alamıyordum. Ha bir de ekseriyetle allaha yakarıyor, rahmetli babamdan da bana güç kuvvet destek olmasını diliyordum. Yastığa kafamı koymamla uykuya geçişim arasında abartmıyorum tam 2 saat geçmişti.

Rüyanın içerisinde tekrar gözlerimi açtığımda arabamızın içerisinde, iki tarafı ağaçlıklı bir yolda, eşimle beraber ilerliyorduk. Eşim her zamanki gibi enteresan bir amaçla çıktığımız bu yolculuktan hiç memnun değildi; o gece ay tutulması olacaktı ve onu zor bela ikna edip tutulmayı izlemek için yollara düşmüştük. Heyecanlı bir şekilde onun yüzüne bakıp içten içe onun da mutlu olduğuna dair yüzünde bir mana ararken, rüyamdaki ilk konuşmayı yapan kişi yine o oldu. Her zamanki gibi alaycı üslubuyla "canım nereden çıktı şimdi taaa oralara kadar gitmek" dedi. Ben yine heyecanla "yaa tamam hiç değilse bir gece pansiyonda kalıp sabaha dönmüş oluruz. Değişiklik olmuş olur bize de." deyip yolculuğa bir kılıf daha bulduktan sonra yüzümü ön cama dönüp gecenin karanlığında önümüzde uzanan o dağ yoluna derin derin baktım. Velhasılı bir zaman sonra kontağı bir dağ köyünde kapatıp evlerden birinin üst katındaki odalarından birine yerleşmeye başlamıştık. Etrafımızda profesyonel makinaları ve tripotları ile telaşla dolanan gençlerin arasında yüreğim ağzımda bu muhteşem doğa olayını beklerken evin sahibini kadın olanca doğallığı ile belirdi salonun kapısında. "Çatıya çıkın oradan daha iyi izleniyor, kaçırmayın" dedi. Kaçta olacak diye sordu aramızdan biri, kadın sanki yılların bilgiçliği ile konuşurcasına "10:30" dedi; kendinden emin, sanki bir hafta öncesinden tüm detayları düşünülmüş bir organizasyonu açıklarcasına. Bir anda, rüya bu ya, ne olduğunu anlamadan vakit gelmişti. Koşar adım çatıdaki yerimizi aldığımızda tüm o kameralar, alengirli makinaların yanında elimde güvenle tuttuğum iphone um benim o anı yakalamak için tüm umudumdu. Bir anda tutulma başladı; ay yüsyuvarlak kırmızı bir top oluverdi. Sandım ki ay yanıyor içten içe, sandım ki az daha yanarsa kül olup dökülecek üstümüze. Parmağım arkası arkasına basarken iphone un deklanşörüne nereden ve ne zaman yanımıza geldiklerini anlayamamanın şaşkınlığı ile annem ve teyzeme bağırıyordum heyecanla "çekin çekin durmadan çekin hep basın arka arkaya hiçbir kareyi kaçırmayın sonra kötüleri sileriz". Annem yeni telefonu elinde "ayyy çok güzel çekiyor" deyip duruyordu. O an kıpkırmızı ayın tam ortasında arapça harflerle ALLAH yazısı belirdi. Elim ayağım kesildi, kalbime huzurla karışık garip bir heyecan doldu, dilim lal, kalbim göğüs kafesime sığmaz oldu. O an dayımın sesi geldi çatının öteki tarafından "ohaaaa gördünüz mü" dedi şaşkınlıkla. Küs olduğumuz dayımın rüyamın tam ortalık yerinde karşıma çıkıyor olması ile silkelenip çalmaya başlayan alarmın sesiyle o dağ evinden sıyrılıp bu soğuk istanbul sabahına dönmüştüm.

Serviste yol boyunca internette ne kadar rüya yorum sitesi varsa hepsini hatim ettikten sonra istediğim gibi bir yorum bulamayıp bu sefer servis arkadaşlarımdan medet umarak rüyamı onlara atmış bir yorum beklemiştim. İnternet siteleri dahil herkesin ortak görüşü rüyanın çok hayırlı olduğu yönündeydi. Her ne kadar bu mutlu haberle bir nebze olsun rahatlamışsam da rüyanın bana vermek istediği mesajı öğrenememiş olmak beynimi kemirip duruyordu.

Günlerce bu konuya kafa yorduktan sonra düşünmemenin daha iyi olacağına karar verip bir ihtimal belki başka birinden değişik bir yorum alırım ümidiyle sizlerden medet umup buraya da yazayım dedim rüyamı. Ola ki aranızdan bir rüya tabircisi çıkar da yanan yüreğime bir kova su döker diye.

Haydi rüya tabircileri, şimdi top sizde :) !!!! Ben bir başka maceraya yelken açmak üzere yatağa doğru yollanıyorum...İyi geceler :)

Ayak-kabı

2014-01-06T12:51:00.000-08:00

Ayakkabı kutusunu senelerdir ayakkabı kutusu sanan ben, pandoranın açılışı ile beraber anladım ki ayak-kabıymış bunların hepsi.

Yani sen ne kadar aç olursan ol, veya ne kadar muhtaç, ya da ne kadar zengin, burjuva, hatta ne kadar ayakkabısız olursan ol, bir simide paran yetmeyebilir mesela çoğu sabah, veya iki simit alabilirsin gönül rahatlığıyla biri sana diğeri kuşlara, ya da ne kadar aşık olursan ol, ne kadar dirayetli, ne kadar gönüllü, ne kadar dindar, ne kadar dinsiz olursan ol, iki yaşında da olsan bir ayağın çukurda da olsa, sokaklara da dökülsen artık hayır! diye bağırmak için, veya öldürülsen mesela, hatta belki komada bir makinaya bağlı kalsan ömrünün ilk çeyreğinde; hepimiz için aynı olan tek şey var...

O gün, o kutuların içerisinde bulunanlar para pul değil; bizatihi hayallerin, umutların, hikayelerin kendisiydi. Yani ayak yapmayalım dostlar artık; çünkü zaten halihazırda yapılmış birşeyi yeniden yaratmanın manasızlığı aşikar.

O gün, o kutuların her birinde bir başka ayak bizi karşıladı; sükunetle...Onlar ayakkabı kutusu değil; ayak-kabının ta kendisiydi artık...

Anne Oldum Sanırım - 2

2014-01-06T12:20:00.000-08:00

Emzirme ile ilgili tüyolarımı bir önceki yazımda sizlerle paylaştıktan sonra geliyorum sıralamadaki ikinci en acılı sürece...Biraz daha sempatik görünebilmesi açısından, ortalamada 3,5-4 ay süren bu bitmek tükenmek bilmez sürece pırt süreci diyorum kendi kendime :)

Kızım dünyaya geldiğinde, ilk 2 günü hastanede olmak üzere toplamda 10 günümüz tam bir demo versiyonu gibiydi. Minnak habire uyuyor, ağlamıyor, neredeyse yeni doğan sendromları ile ilgili anlatılan ne varsa hepsini bosa çıkartıyordu. Onun için de bir an olsun Minnak'ın nadir rastlanan türden, gazsız bir bebek olabileceğine inanmış, hayata toz pembe gözlüklerimi takarak bakmaya başlamıştım ki tam 11.günün ortalarında Minnak'ın tarif edilemez gaz sancıları eşliğinde uykusuzluğu, hırçınlığı ve kontrol edemediğimiz ağlama seansları başladı.

Böylece, bir an olsun Minnak'ın susması ve rahat bir uykuya dalıp beni de bir nebze dinlendirmesi icin araştırmalara başladım. Eşimin kız kardeşinin bizden bir 6 ay kadar evvel benzer dönemlerden geçmiş olması bana halihazırda üzerinde çalışılmış ve denenmiş geniş bir literatür okuma imkanı sundu.

Bu vesile ile ünlülerin doğum koçu olarak da nam salmış Ayşe Öner ve makaleleri ile tanıştım. İnternette yaptığım sınırsız araştırma ve kitapçılarda ayak üstü okuduğum bebek bakım kitaplarının nihai sonucunda, aşağıdaki link içerisinde birebir Ayşe Hanım'ın gösterimiyle detaylarını paylaştığı videoya ulaştım. Sonrası tam bir başarı ve mutluluk :)

http://www.youtube.com/watch?v=z9O3gz5C7Rg

Zaten videodan tüm detaylara ulaşabileceksiniz ama bu süreçten aklınızda kalması gerekenleri, zorlu deneyimlerim sonrası kendimce sizlere sıralamak istedim ki aklınızın bir köşesinde, birgün onlara ihtiyacınız olana dek, dursunlar:)

1- Psikolojik anlamda sizi zorlayan, yorgun düşüren bu dönemde çevrenizde mümkünse sizden evvel bu yollardan geçmiş ve doğal olarak sizden evvel bir sürü araştırma yapıp denemelerde bulunmuş arkadaşlarınızı, komşularınızı ve cemil cümleyi bulundurun. Bu koşturmalı, ağlamalı, sinir bozucu döneminizde bir de Amerika'yı yeniden keşfetmenin bir anlamı yok:)

2- Yine bana doğum öncesi arkadaşlarımın ısrarla söylediği ama benim emzirme konusunda olduğu gibi bunu da unuttuğum mucizevi olduğuna inanılan "soda" yöntemi...Denemek ister misiniz bilmem, biraz kocakarı ilacı vari kalabilir, ama yine denemiş olanların yalancısı olaraktan yöntemi anlatıyorum:) Bebişiniz dünyaya geldiğinde, ilk sütünü içmeden evvel, bebeğin ağzına bir çay kaşığının ucuyla soda damlatıyorsunuz. Bu kısa ve öz uygulama sonrası bebeğin gazsız olduğuna (en azından daha az gazı olduğuna ) dair yorum ve söylentiler mevcut. Bu anlamda karar sizin :)

3- Eğer anne-bebek fuarlarına katıldıysanız veya katılacaksanız, orada size sunulan tüm önerileri dinlemeniz kesinlikle yararınıza olacaktır diye düşünüyorum. Bu fuarlardan birinde bana sunulmuş olan gaz giderici biberonlarım Minnak'ın gaz sürecinde cok faydalı oldu diyebilirim. Onun için marka vermekten çekinmeden, eğer bebeğinizde biberon kullanıyorsanız, hemen bir eczaneye veya bebek mağazasına gidip Dr Brown's markalı biberonlardan temin etmenizi öneririm. Evet gaz problemini kökünden çözmüyor, mucize beklemeyin, ama inanın farkedilir şekilde hem bebeğinizi hem de sizi rahat ettiriyor.

4- Muhakkak iyi, güvendiğiniz bir doktorunuz olsun. Bebeğiniz Minnak gibi kolik gaz sancıları çekiyorsa doğal ilaç takviyelerine ihtiyaç olabilir. Onlardan biri vasıtasıyla ilaca başlamamızdan tan bir hafta sonra Minnak'ın sancıları yok denecek kadar azalmıştı. Ancak malesef hem doktor olmadığımdan hem de internette ilaç önerilmesini uygun bulmadığımdan burada ismini paylaşmıyor, konuyu doktorunuza danışmanızı öneriyorum:)

5- Masaj, bebekleri hem uykuya hazırlayan, hem sakinleştiren, hem de gaz konusunda onların o minicik bağırsaklarını rahatlatan bir yöntemdir. Dünyaya henüz alışamamış, bağırsakların daha yeni yeni çalışmayı öğrendiği bu adaptasyon sürecinde, Ayşe Hanım'ın videosunda göreceğiniz şekilde uygulayacağınız bir mesaj sonrası, bir iki denemede bebeğinizin gaz çıkartabildiğini hatta kakasını bile yapabildiğini göreceksiniz:) Bebeğiniz gazlı dönemini atlattığında bile ılık banyo sonrası bebeğinize uygulayacağınız sakin, yumuşak bir masaj onun daha hızlı uykuya geçmesini sağlayacaktır. Onun için masajı bebeğinizin günlük ritüelinden çıkartmayın derim :)

Bebeğinizi ölesiye sevdiğiniz ve bıkmadan kendinizi ona adadığınız mutlu, gazsız günler dilerim :)

Anne Oldum Sanırım - 1

2013-12-29T12:19:00.001-08:00

Hayat çizgim geçen haziran ayından bu yana öylesine değişik ama bir o kadar da güzel, eğlenceli ve komik bir yola saptı ki size anlatmak için bilgisayarın başına ancak 1,5 sene sonra oturabildim. Bu süre zarfında, tek satır bile yazamamış olmanın, veya yazmak için bilgisayarın başına oturmaya fırsat kalmamış olmasının, psikolojimde açtığı derin yaraları, 2012 nin haziranında hayatıma (hayatımıza) dahil olan kızımın gelişimlerini izleyerek sardım.

O günden sonrası da, o güne kadarki hiçbir günümle eş olmadı. İşte tam da bu yüzden, biraz da benden sonrakilere ders, kulaklarına küpe olsun diye, gecenin bu saatinde oturdum yaşadığımız ne varsa kaleme alayım dedim. Bazen bir fikri beğenip not alacağınız, bazen duygulanacağınız ama ekseriyetle gülmekten katılacağınız bu anıların hepsi onun sayesinde oldu. O kim mi? O biiirrrrrrrrr Zeynep Mina; nam-ı değer MİNNAK :)

Anne olmak isteyenlere, doğumuna sayılı gün kalanlara en büyük ve hayati tavsiyem, anneliğin en acılı noktasıyla, emzirmenin püf noktalarıyla alakalı. Ben yandım siz yanmayın mottosuyla başlıyorum anlatmaya.

Kural 1- Emzirme denen şey, çevredeki tüm ısrarların aksine, her bir göğüsten maksimum (dikkat ederseniz altını çiziyorum...maksimum) 15 dakikayı geçmemesi gereken bir aktivitedir. Olur da hastanenizde, aynı benimkisi gibi, her dakika başı odaya gelip bozuk türkçesi ile "emzir emzir bol bol emzir, ne kadar emse kardır" demeyi görev edinmiş bir yabancı hemşireniz varsa önerim; her defasında ona "he he" deyip sonra benim söylediğimi uygulamaya devam etmeniz. Yoksa çocuğunuzla aranızdaki o ilk bağı kurmanıza yardımcı olacak bu ilahi aktiviteden, kanayan yarılan acıyan hastanelik olan göğüsleriniz sayesinde nefret edip, bir gece deliler gibi ağlayarak doktorunuz arayabilir, kendi iç dünyanızda bir iç ayaklanma çıkartarak el kadar yavruya daha üçüncü geceden nişastayı dayayabilirsiniz. Bu ihtimali de göz önünde bulundurarak doğuma gitmeden evvel eve bir kutu mama alın diye öneririm naçizane; ne olur ne olmaz. Gerçi nişastanın çok doğal bir mama dengi olduğunu da ertesi gün doktor kontrolümde doktoruma dert yanarken öğrenmiş oldum; yüreğiniz ferah olsun :)

Kural 2- Emzirme konusunda saatlere takılıp durumu çığırdan çıkartmadan, göğüs düğümlenmesi konusuna da dikkat diyorum. Ben malum göğüslerimdeki yaralar ve yırtıklar vasıtasıyla göğsümü sürekli ve olması gerektiği kadar sağamadığımdan ve kızımı emziremediğimden, bir gece aniden ateşlenmiş gibi titreyerek uyandım. Kayınvalidem konuya hemen el koyarak, göğüslerim düğümlenmeden, beni hemen sıcak/ılık bir banyoya sokup göğsüme sabaha kadar ılık havlu ile kompres ve masaj yaparak göğüs damarlarımda sıkışıp kalan o zavallı süt birikintilerini boşaltmayı başarmıştı da öylece kurtulmuştuk ameliyattan :) Onun için vakti ve zamanında, süresi kadar emzirmek, fazlasını da süt kaplarına koyup saklamak hem göğüs sağlığınız için, hem de gece uykunuz için önerebileceğim en kestirme çözüm. En azından yanınızda yardımcı kimseniz yoksa bile eşiniz için bu "baba" olmak için bulunmaz bir fırsat :) Geceden sağdığınız sütü azıcık ısıtıp (şimdilerde bunun için makinalar bile var) bebeğinizi doyurabilir ki bu da size kafadan 1-1,5 saat daha dinlenme imkanı sunar :) Ama sorun benimki yaptı mı diye; HAYIR :) Allahtan annem ve kayınvalidem ve teyzem vardı da gece nöbetini üçe bölerek uyku sorununu çözmüştük :)

Kural 3- Hastane çantasına muhakkak bir soğan atın. Beni bu konuda o kadar uyardılar, bana o kadar anlattılar ve hatırlattılar ama son gün hastaneye giderken yine elimi kolumu sallaya sallaya, ağzı açık ayran budalası gibi gittim, doğum fotoğraflarımı çektirdim, doğuma girdim, bebeğimi emzirdim de ancak hastane çıkışında aklıma geldi bu soğan seremonisi. Onun için denemiş olanların yalancısı olaraktan söyleyebilirim ki ilk emzirme evvelinde göğüs uçlarınıza süreceğiniz bir soğan, ilerde acısız emzirme seanslarını garanti ediyormuş :) Artık kısmet ikincisine diyorum :)

Kural 4- Bol sütün, bilinenin ve tüm çevrenizin bildiğinin aksine, sadece birkaç sırrı var. Bol su tüketimi, belki destek olsun diye içilebilecek süt attırıcı çaylar, evinizdeki huzur, yeteri kadar uyku ve dinlenme. Onun için her öğün arasında ağzınıza durmadan kaşık kaşık muhallebi tıkmaya çalışan tüm yakınlarınıza "bana muhallebi vereceğine azıcık bebişle ilgilen de, ben de dinlenebileyim" diyebilirsiniz :) (bu madde, sağolsunlar bizim evde en düzenli ve en uyumlu şekilde uygulanan madde idi. Onun için online olarak da bir kere daha kayınvalidem, annem ve teyzeme teşekkürlerimi bir borç bilirim :) )

Emzirme, tüm erken anneliğim boyunca, bana en çok acı veren ve dolayısıyla en nefret ettiğim süreç olduğundan, bu süreç içerisinde Zeynep Mina daha iki aylıkken anneannemi kaybettiğimiz için annemin İzmir'e gitmesi gerektiğinden, benim iki aylık el kadar bebek ile bu koca evde yapayalnız kalışımdan ve ister istemez yaşadığım stresten mütevellit; iki ayın sonunda hem sütüm kesilmişti hem de Minnak artık biberona alışmış benim göğsümü beğenmez olmuştu.

Evet tüm doktorların ve halk arasındaki genel yargının doğruladığı gibi, ben de Minnak'ı en az bir altı ay emzirmek istedim. Ama gelin görün ki tüm bu imkansızlıklar ve aksilikler buna imkan vermedi diye Minnak sağlıksız bir çocuk olmadı. Aksine, sağlık konusunda hiçbir sıkıntı da yaşamadık çok şükür. Onun için ola ki böyle terslikler yaşarsınız da yavrunuzu emziremezseniz korkmayın; paniğe kapılmayın, bebeğinize odaklanın, o siz varsanız var bunu unutmayın. Ve doktorumun söylediği gibi, "birinci öncelik anne sağlığıdır, anne sağlıklı olmazsa bebek de sağlıklı, mutlu olamaz" :) Sanıyorum ucundan azıcık da olsa hamilelik sonrası depresyonu/sendromu dediğimiz şeye de bir küçük öneride bulunmuş oldum :) Bu konudaki önerilen çoğunu da ilerleyen yazı dizilerini okuyup bizi tanıdıkça, anılarımızla güldükçe aralardan kendi kendinize çekip alıyor olacaksınız :)

Bebişinizle sağlıklı, huzurlu, mutlu uykular derken içeriden gelen homurdanma sesleri ile Minnak'ın uyku sorununa bulabileceğim çözümleri kafamda döndürüyor; ve yatak odamın yanında tırıs geçip sevgili yatağıma özlem dolu bir bakış fırlatarak huysuz miniğin odasına giriyorum.

İyi geceler :)

Şuursuz Pandalar

2013-01-02T11:26:00.002-08:00

Uzun süredir, neredeyse her akşam, kesintisiz yarın yazıyı yazıp göndericem diyorum ama olmuyor. Yanıbaşınızda vırak vırak ağlayan ve neredeyse sabaha kadar oturup televizyon izlemek isteyen bir canavar ile ruhunuz tükenince günün sonunda yapabildiğiniz ilk ve tek şey kendinizi yatağa bırakmak oluyor :)

Velhasılı baktım olmuyor Bursa yolculuğumuz sırasında bu yazıyı iphone umun blogger uygulamasından yazmaya başlayayım dedim. Bursa ve orada yaşadıklarımızı bir sonraki yazıya bırakıp dönüyorum konumuza; şuursuz pandalar.

"Şuursuz" kelimesi sözlük anlamı olarak bilinci olmayan, bilinçsiz, hareketlerinin bilincinde olmayan kişi demek. Yani bu anlamda, bir tam gün içerisinde sokakta veya iş hayatında ve keza özel hayatta karşılaştığımız pandaların sanıyorum %80i bu sıfatın hakkını verecek kadar cesur ve başarılılar. Onlara "panda" dememin asıl sebebi de kendilerine dümdüz "ayı" diyemeyişimden geliyor :) Bunlar sadece belirli bir cinsiyete mensup değildirler; ve bu anlamda bir sosyolojik genelleme yapmak bu olay incelemesinde tutmaz, başarıya ulaşamazsınız :) Kimi zaman yoğun bir şekilde dişi şuursuz pandalara rastlansa da, gizliden gizliye, kendini belli etmeyen tipik erkek sinsiliğinde yaklaşıp yine tipik erkek mantıksızlığı ile kendini daha fazla saklayamayıp bir anda karşınıza çıkan erkek şuursuz pandalar da mevcuttur. Bunlardan o an için bir şekilde size arkadaş, dost, sevgili, eş olmuş olsa da, unutmayın bu durum uzun sürmez çünkü bu tip pandaların bir diğer ortak özelliği insani bakış açısı ve duyarlılığından uzak, ve ekseriyetle bencil olmalarıdır.

Şimdi biraz daha özele inip bu pandalarımızı basit bir şekilde sizler için sınıflandırmak istiyorum ki zaman zaman hareketlerine ve söylediklerine anlam veremediğiniz tanıdıklarınızı direk bu şekilde tanımlayabilin; ona göre aksiyon alabilin; ve son noktada onlardan kendinizi koruyup kollayabilin... (tamamiyle amme hizmeti yani :) ) Yazının buradan sonrası tek düze bir sunum veya mail gibi gözükse de aslında özü itibariyle oldukça etkileyici ve bilgi doludur; şiddetle okumanız, okutmanız tavsiye olunur :)

1.Tür Şuursuz Pandalar (Ev-Aile Tipi)
Bu tip pandalara ev ve aile yaşantınız içerisinde oldukça sık rastlarsınız. Bunlar kendilerini genelde düğün, dernek, ölüm-kalım gibi ailenin küçükten büyüğe her üyesinin bir arada olduğu, ortamda hat safhada telaşın hüküm sürdüğü özel günlerde belli ederler. Dolayısıyla etrafınızdaki pandaları arıyorsanız, onları bulmanız için bu tarz günler biçilmez kaftandır. Oynamayı, ağlamayı, dövünmeyi bir nebze olsun bırakıp etrafa bu gözle bakmanız hayrınızadır :) Bunlar da kendi aralarında aşağıdaki şekilde üçe ayrılırlar.
a. Zararsızlar: Bu türler çoğunlukla zararsız olurlar. Zararlı olanlarının ise tek zararları malesef kendilerinedir. Şuursuz olmaları kısmen çok saf olmalarından ve kıvrak zekadan yoksun olmalarından kaynaklanır. Dolayısıyla vuku bulan tüm hadiselerin asıl sebebi akıllarındaki bu zeka yoksunluğudur. Eğitilebilir; iyi ellerde hayatınızın geri kalanı için vazgeçilmez insanlara dönüşebilirler.
b. İçten Kemirenler: Bu türleri ise kısa vadede farketmeniz mümkün değildir. Eşsiz kamuflaj becerileri ile size kendilerini sevdirip yıllarca iyi olduklarına sizi inandırabilirler. İkna kabiliyetleri bu anlamda yüksektir. İçten içe kendilerini kemirirler ve bir gün, dış şartlar da uygun olduğunda, ansızın ortaya çıkarlar. Bu kendini belli etme süreci kimi zaman oldukça kısa, kimi zaman da oldukça uzun sürebilir. Kimi örnekler göstermektedir ki, karşılarındaki kişinin iyi niyeti, öngörü eksikliği ve bu türlerin içten pazarlık konusundaki ilerlemiş kabiliyetleri ile doğru orantılı olarak kendilerini size belli etmeleri 40-45 yılı bile bulabilmektedir. Genellikle, sizden arkadaşlık, para, çevre veya tamamen yalnızlıklarına son vermek anlamında yararlandıktan sonra sizi ortada bırakıverirler. Sınıflandırmadaki isimleri buradan gelmektedir.
c. Saldırgan Vahşiler: Sınıflandırma içerisindeki isimlendirmelerinden de anlaşılacağı üzere bu türler oldukça saldırgan ve vahşi olabilirler. Ne zaman ne yapacaklarını kestiremezsiniz ancak muhakkak önceden sinyallerini verirler. Profesyonel bir gözden asla kendilerini saklayamazlar. Ama muhakkak iyi tahlil edilmeleri gerekir. Kardeşken düşman, dostken sizi bir kaşık suda boğabilecek kadar sizden nefret eder hale gelebilirler. Şuursuzluğun dibine vurmuşlardır ve kendilerinden mantıklı hiçbir hareket beklenmemelidir. Mümkünse kendilerinden kaçılmalı ve onlarla hiçbir ortamda karşılaşılmamalıdır.

2.Tür Şuursuz Pandalar (İş Tipi)

a. Zararsızlar: Ev-Aile tipi pandalarda olduğu gibi şuursuzlukları saf ve zekadan yoksun olmalarından kaynaklanır. Ancak onlardan bir farkla ayrılırlar; bu türlerin zararları sadece kendilerine değildir. Mantıksızlıkları içerisinde kurdukları organizasyonun içerisine girer de bu türleri farketmezseniz zararın ucu size de az veya çok dokunacaktır :) Bu türlerden korunmanın en basit yolu; varlıklarının ve zeka düzeylerinin farkında olarak kendileri ile yazışmalarınız ve görüşmelerinizi bu çerçevede düzenlemenizdir. Komplike anlatımları anlamaz, içeriği kavramaz, kendi yalan yanlış bildikleri üzerine bunları koyup farklı bir şekilde raporlama yapma eğilimindedirler. Er ya da geç sıkıntının sebebi üçüncü kişilerce anlaşılır fakat bu süre içerisinde siz kendinizi yıprattığınızla kalırsınız.
b. Saldırganlar/Pasifler: Bu tür pandalar, genelde bir mevkiye sahip olmadan evvel oldukça uysal ve arkadaş canlısı gözüküp kendilerine terfi tebliğ edildiği dakikada aniden kişilik değişikliği yaşayan ve bu değişiklik kendini söz ve eylemlerinde saldırganlıkla belli ederler. Veya ortada illa bir terfi olması gerekmeden; zaman zaman durduk yere kişilik değişikliği yaşayan, bir dakika evveli ile sonrasının birbiri ile uyumlu olmadığı, negatif hırslarla kendini belli eden görece sinsi türlerdir. Kendinizi ve tutumunuzu bu türlere açıkça belli ettiğinizde ise belirli bir süre boyunca pasif kalabilirler. Pasif kalmaları değiştikleri anlamına gelmez; kanmayınız :) Bu türün içerisinde bir de olayları kendi aklından kuran, notları ve yazılı mesajları okumayan, okusa da anlamayan, anlamadığı veya yanlış anladığı bir şeyin üzerine teorisini kurarak kendine zemin yapmaya çalışan ancak, her halükarda iş hayatınızda derli toplu ve herşeyi saklayan bir tipseniz bunların üstesinden gelebileceğiniz görece kolay tiplerdir. Bunların da ortak özelliği yine kendinizi belli ettiğinizde aniden pasif duruma geçmeleri ve bir müddet o modda kalmalarıdır. Bu sınıflandırma içerisinde daha birçok örnek verilebilir.
c. Zararlılar: Bunlar ise en zararlılarıdır ve gözünüzün en açık olması gereken tiplerdir. Sizin projenizi kendi fikri gibi pazarlamaya çalışanından tutun da açığınızı kollayıp negatif reklamınızı yaparak ayağınızı kaydırmaya çalışanına kadar tüm huyu kötü, gönlü kötü, içten pazarlıklı tipler bu kategori içerisindedir. Onlarla mücadele, tamamiyle profesyonel bir duruş ve politik bakış açısı gerektirir. Notlarınızı ve maillerinizi saklamak bu mücadele yöntemine muhakkak yardımcı olacaktır :) Bu derecede kötü olmalarının aksine kendilerini belli edene kadar sizin için en iyi iş arkadaşı veya dost bile gözükmüş olabilirler. Bu anlamda üst düzey taklitçidirler.

3.Tür Şuursuz Pandalar (Sokak Tipi)
a. Zararlılar/Saldırganlar: Bunların sadece zararlı ve saldırgan olarak tanımlanmasının sebebi kendilerini hiçbir sebeple tanımıyor olmamızdan ileri gelir. Dolayısıyla, sokakta karşılaştığınız şuursuzlukların her birini bu sınıf içerisinde değerlendirmeniz mantıklı olacaktır. Onlara her an her şeyi yapabilecek kişiler gözüyle bakıp, o an ki temel ve zorunlu muhabbetinizi kısaca kestikten sonra ortamdan ayrılmanız hem sizin hem de yanınızdakilerin can güvenliği açısından önemlidir :) Bu sınıfa örnek olarak, dolmuş veya minibüs gibi toplu taşıma araçlarında veya markette veya bakkalda veya okulda veya devlet dairesinde karşılaşabileceğiniz serseri/kopup tipler verilebilir.

Ama ne olursa olsun, iyi bir eğitimcinin elinde ve pandaların da istemesi halinde bunların hepsi ehlileştirilip aramıza karışabilirler :) Dolayısıyla onlara karşı önyargılı olmak ve kendilerini dışlamak anlamsızdır. En iyi yol onların farkında olmak ve o şekilde kendinizi korumaktır.

Şuurlu pandaların bu yazının içeriği ile hiçbir ilgisi yoktur; alınmamaları rica olunur :)

Umarım yarın itibariyle kullanmaya başlayacağınız ve yeni yıl için benden size gelen bu hediye hayatınızı/hayatımızı değiştirecektir. Keyifle uygulamanız ve bolca gülmeniz dileğiyle :):)

TÖBE ESTAĞFURULLAH NE OLMUŞ SENİN YÜZÜNE :)

2012-12-02T05:32:00.001-08:00

Dün gece uzun çok uzun bir aradan sonra ilk defa koştura koştura sinemaya gittik. İnanır mısınız mutluluktan çenem düştü sanıyorum; Yalan Dünya dizisindeki Rıza gibi habire konuştum :) Salona girer girmez gözüme çarpan koridorda öylece durup duran puf oldu. Dedim herhalde izdiham var filmde ki koridora bile puf atmışlar :) Sırf bu konuda neredeyse bütün reklamlar boyunca konuştuktan ve kendi kendime güldükten sonra perdeeeeeee film başladı...

Başlar başlamaz da ikinci konum "skyfall" un kelime anlamıydı. Sevgilim dahiyane bir sallama örneği sergileyip "skyfall" un şelale demek olduğunu söylediğinde uzun bir süre cidden bunun şelale demek olduğunu düşündüm ama arka planda film müziği devam ederken ve sözlerini de düşünmeye başladığımda birşeylerin ters gittiğini düşünmeden de edemedim. Aynı huzursuzluk sevgilimde de olacak ki film karşımızda oynamaya devam ederken dayanamayıp telefondan baktık anlamına; meğersem sağanak yağış demekmiş. Şarkıyı da bir şekilde bulup telefonuma, bilgisayarıma, ipod uma indirmem lazım; on numara olmuş.

Neyse şarkıdır, "skyfall" un anlamıdır falan derken içerisinde dünyanın çeşitli ülkelerinden kareler barındıran bu tarz amerikan filmlerinde ülkelerin, özellikle de İstanbul'un, Hindistan'ın arka sokaklarındaki halk pazarları gibi çekilip gösterilmesine karşıyım. Arkadaş tabir-i caizse günlerce Eminönü'nün ve trafiğinin ağzına ettiniz. Çeke çeke bunları mı çektiniz sadece. Ben valla o karelerin İstanbul'da çekildiğinden bile şüpheye düştüm. Resmen garip bir üçüncü dünya ülkesinin baharatçılar sokağında koşturup duruyor gibilerdi. Hadi aksiyon sahnelerini çektin orada; bari ne bileyim 007 yi bir de boğaza götür de bir çay, kahve içir adama orada; dünya oraları da görsün. Bismillah daha ilk sahne olmamış; hayır madem bu kadar çekecektin ne diye günlerce işgal ettin hayatımızı, hiç yoktan karşımıza çıkan trafik çilesiyle dünyamızı kararttın deyip izlemeye devam ettim. Sonra klasik Bond filmlerindeki gibi koşturdular, motorsiklete bindiler, çatılardan uçtular, hızla giden trenlerin üzerine atladılar, tünellerden geçerken kafalarını eğdiler, bir yürek çarpıntısı bir aksiyon falan, sonunda da Bond'u güzel ötesi çalışma arkadaşına vurdurup bilmem kaç metre yükseklikten adamı suyun dibine çaktılar da adam yine ölmedi. Filmin ortalarında bir yerde anladık ki topu topu dört kemiği kırılmış; hadi maşallah ne bünye varmış sende deyip devam ettim izlemeye. Neyse film müziği girdi; isimler, casting falan filan derken film bir sevişme sahnesi ile başladı. Bizim Bond ölmemiş hatta normal yaşantısına da dönmüşmüş. Neyse sonra aniden yataktan kalkan 007 kardeşimiz sahilde yürümeye başladı. O sırada eminim sinemadaki herkes acaba burası neresi diye düşünüyordu ki aniden kameraya bir plastik sandalye girdi ve çıktı :) Dedik burası ancak Türkiye olabilir; sahil ve plastik sandalye kombinasyonu...Her yazın vazgeçilmez modası...Bikini ve pareolarda moda ne olursa olsun bu kombinasyon asla eskimez...:) Neyse Bond'umuz yürümeyi bir sahil barında noktalandırır ve Türklerle içmeye başlar ki burada garip bir durum yok. Asıl garip olan devam sahnesinde barda arka planda gösterilen televizyonda yabancı CNN in izleniyor olmasıydı ki asla bir sayfiye yerinde, hele de bir köyün sahili izlenimini uyandıran böylesi bir yerin kıtıpiyoz sahil barında rastlayamayacağınız bir görüntü...Ama tesadüfe bakın ki o gün o kanal izlenegelmiş de Bond'umuz İngiltere'deki suikast haberini duyup atlamış uçağa memleketine dönmüş :)

Bu ikinci saçma ayrıntı üzerine de dakikalarca konuştuktan sonra taktığım en son konu da töbe töbe estağfurullah nolmuş senin yüzüne dedirtecek şekilde o güzelim adamı çirkinleştimeleri oldu. Film için mi yaşlandırmaya çalışmışlar, yoksa adamın saç şeklini mi değiştirmişler, yoksa cidden adamda bir hastalık mı var da bu derece aurtları çökmüş ölü balık gibi bakıyor çözemedim ama o canım yakışıklı çekici surat gitmiş yerine alkolden kafayı kaldıramamış göz altı morluklarının eşlik ettiği sıskaaaa çelimsizzzz enkebit adam gelmiş. Hayallerim yerle bir oldu diyebilirim; ben böyle sevmemiştim kendilerini :) Acilen bir sonraki görevde toparlanmalı, o kusursuz bakışlarını yeniden kazanmalı diye düşünüyorum. İşte bu psikoloji ile filmin devamına hadi yaaa olmamış, valla bu adam ilk filmlerinde daha iyiydi, nolmuş onun yüzüne, çok mu zayıflamış bu ve benzeri nidalarla eşlik ettim. Bu arada klasik huyumdur ağzımda bakla ıslanmaz hemen sonunu söyleyiveririm :) Onun için bu cümleden sonrası spoiler içermektedir; dikkat :) O yaşlı kadının da artık ölmesi iyi oldu. Yıllardır müdür pozisyonunda çakıldı kaldı, kadını kovdular yine gitmedi, bu nasıl bir koltuk sevdasıdır arkadaş, gençlerin önünü açmak lazım. Ama hemen heveslenmeyin yerine sevgili Bond'umuz geçmiyor malesef.

Onu yine atlamalı, zıplamalı, ölüp ölüp dirilmeli, koşmalı, patlamalı, sevişmeli görevlere verecekler; ve muhtemelen bir iki film sonra da onun cenaze namazında buluşup tam bir türk filmi klasiğine bağlayarak yerine oğlunun veya kızının nasıl geçtiğini izleyeceğiz :)

Bu kadar yorum sonrası filmi beğenmediğimi düşünenlere notumdur; kişisel olarak saçmalığın sınırlarını zorlayan filmleri bile sırf aksiyon filmi oldukları için sevdiğime göre bunu muhakkak izlemenizi tavsiye ederim ama daha ziyade evde izlenesi bir tadı var bunu da itiraf etmeden geçemeyeceğim :)

Tüm bunları yazarken, dışarıda aniden başlayan sağnak yağmur da yazıyı kusursuz bir şekilde tamamladı diyerek konuşmayı burada noktalıyorum :)

KİTAP FUARINDA TOPLU ÖLÜMLER

2012-11-29T13:57:00.000-08:00

Kitap fuarının girişinde böylesine bir insan seli gördüğümde kitap fuarı değil de Zara veya Mango'nun yıl sonu fabrika indirimine geldim zannettim. Sonra o uzun araba kuyruğunda otoparka ulaşmayı beklerken istatistiklere olan inancım sarsıldı. Ne de çok kitap okuru varmış dedim içimden; gözlerim yaşardı :) Arabaya büyük bir mucize eseri (meleklerimin de yardımıyla diyorum, bu ayrıntıyı hayatta atlayamam) cillop gibi bir yer bulup koşar adım, sanki tabakhaneye hammadde yetiştiriyormuşçasına giriş kapısının önüne yaklaşırken gözüme çarpan üzerinde "International Participants" ibaresinin yer aldığı kapı, içimde inatla o kapıdan içeri girme isteği uyandırdı. Hele bir de International Participants ve normal giriş kapısı arasında o yaşadığım Atatürk Havalimanı Dış Hatlar Terminalinde olma hissini size tarif edemem; görevliye pasaportumu veresim geldi. Zaten oldum olası anlayamadım onların niye sonu aynı koridora çıkan ayrı kapılardan geçtiklerini. Her seferinde hadi neyse bir bildikleri vardır diye hep sükunetle karşıladım bu durumu ama kitap fuarının giriş kapısında da bunu görünce kendimden geçmişim; bir başladım konuşmaya, resmen homurdanıyorum :) Hayır yani o kapının önünde tıklım tıkış sıra bekleyen "international" şahsiyetler olsa içim yanmayacak; diyeceğim ki haaaa bak kitap fuarında türkçe kitaplarla dilimizi öğrenecekler. (Bu arada içeride ben hiç yabancı yayınlara denk gelmedim; kübra-i bağırsaktan sallamıyorum yani. Belirteyim dedim :) )

Bizim kapılar olmuş izdiham; o bomboş tek kapı sinirlerime dokundu valla. Neyse yanımda yamacımda sanıyorum bir yetkili vardı sesimi duydu da iki dakika sonra o kapıyı da açtılar, insanlar rahat rahat içeri girebildi. Bizse, aslında hiç tasvip etmediğim bir şekilde öteki kapının önündeki kuyruğa kaynak olup içeri çoktan süzülmüştük :) Tasvip etmiyorum ama sırat köprüsünün sonundaki sorgu kuyruğundan alnının akıyla çıkmışçasına rahat gişelerden geçip içeriye girdiğimde kendimi Alice'in Harikalar Diyarında gibi hissettim. Uzun süredir bir duvarın dibine bağlı kalmış köpek yavrusunun zincirlerinden kurtulup şuursuzca oradan oraya koşturması gibi bir anda sevgilimin elinden kopup koşmaya başladığımı hatırlıyorum. Stantlar önünde onu çekiştirip bir düzen, bir organizasyon olmadan her gördüğünü isteyen şımarık çocuklar gibi ben de kitapevlerine saldırıyor, bir o koridorda bir bu koridorda derken eni sonu saatler sonra bile sadece 2 koridor gezmiş olduğumu farkedip hayal kırıklığına uğradım. Benim tüm şuursuzluğuma ayak uyduran arkadaşım ve teyzemin de tüm çabalarını burada dile getirmeden de edemeyeceğim hani :) En nihayetinde sıkılmış, yorulmuş, ve belli ki deli gibi oradan oraya saldıran üç kadınla böylesi bir fuara gelmekten içten içe pişmanlık duymuş bir halde koridorların dört yol ağzında durup bize bakıp siz fuarda nasıl gezilir valla bilmiyorsunuz deyip bize bir yol planı çizen sevgilimi o an Spartacus'e benzettim :) Onun gibi kararlı, isyankar ve "freeedommmmmm" gördüm :)

Tabii koridorları arşınlamaya başlamadan evvel, içeriye girdiğimiz gibi resmen saldırdığımız imza kuyrukları var ki onu nasıl anlatsam bilemedim :) Annemin binbir tembih ile bizi gönderdiği, teyzemin alçılı koluyla kendini feda ederek imza için kuyruğuna girdiği Mustafa Balbay'ın imza saatinde bulduk kendimizi. Bu arada müthiş ivedilikle ben İlber Ortaylı hocamın sırasına girip imzalanacak tüm kitapları ve imza taleplerini koltuğumun altına alıp beklemeye başladım. O sırada sevgilim, hayranı olduğu Ayşe Kulin için koşarak imza sırasına girmişti bile. Onun sırasının bizden daha hızlı ilerlediğinin teyidini telefonla aldıktan sonra arkadaşımı da onun yanına paslayıp İlber hocayı beklemeye koyuldum. Ne bitmez dakikalardı anlatamam. Fuarın çalışmayan havalandırmaları, sıcak ve insanların acayip kokularıyla işte ilk defa o zaman yüzleştim. Kendimden geçer gibi oldum, o ağır hava her yanımı sardı, dünyayı resmen tersten gördüm ama yılmadım bekledim. Koridorun sonuna doğru uzanan kuyruktan bize doğru dalga dalga yayılan İlber Hoca geliyor fısıltıları ile sıra anlamsız bir şekilde ilerlemeye başlayınca, İlber hocanın kitapları yolda imzalamaya başladığını falan düşündüm. Hayır madem yer vardı, ne diye daha önce ilerlemediniz de biz arkada birbirimizin ten kokularını ezberledik ey ön sıradakiler!!! Sıra inanılmaz bir şekilde beş dakika içerisinde bana geldi. Hocamla yıllar sonra konuşuyor olmak nasıl bir histi asla ne burada ne de başka bir yerde tarif edemem. O babacan gülümsemesi ile "oooooo büyümüşsün" demesi ise cabası; sanıyorum beni tanıdı diye keyiflenebilirim :) Neyse fotodur imzadır dedikten sonra koşa koşa Ayşe Kulin'in sırasına gittim ki ne göreyim; benim sıramdan önce ilerlemeye başlayan sıra hala bir arpa boyu gitmemiş. Neden mi? Sürekli yandan sıraya kaynak olan, kitap okumak, kitap kültürü, kitabın insan hayatına katıp katabileceği ne kadar güzellik varsa hepsinden yoksun, sadece bitmek tükenmek bilmeyen, hayatlarının bir yerinde bir ünlü ile çekilmiş bir fotoğrafının olması gururu ile yaşayan ve onu nasıl Facebook'a koyacaklarını düşünen alacakaranlık kuşlarına sıradakiler de topluluk bilinciyle müdahele etmemişler de ondan. Zaten hep şaşarım bankada orada burada sıraya kaynak olanları dilleriyle parça pinçik edenler bu gibi aktivitelerde niye susarlar. Sanıyorum ingilizce tabiriyle cool olmak onların bu tarz aktivitelerde çantalarında taşıdıkları yegane maske :) Bu anlamda buradan bizim sıradaki protest, aktivist, gözlemci ve müdaheleci teyzeye de teşekkürlerimi bir kez daha sunarım :)

Neyse sıra sevgilime ve arkadaşıma geldiğinde tabii ki de o kadar beklemenin meyvesi olarak onların da bir sürü fotoları oldu :) Yandan, önden, sıra beklerken, Ayşe Kulin ile, vesair...Burada değinmeden geçemeyeceğim, Ayşe Kulin ömrümde gördüğüm en salon kadını kadın; sanki saraydan fışkıran bir duruşu, ağırlığı ve hoşluğu var. Onun yaşında olabileceğim en maksimum şey; balkondan çocuklara avazı çıktığı kadar bağıran ve tepelerinden aşağıya bir kova suyu boca eden sorunlu bir teyze olmak :) Napalım, kimimizi öyle kimimizi böyle yaratıyor yüce rabbim :)

İmza kuyruklarından kendimizi kurtarıp anlattığım gibi koridorlar arasında yeniden koşmaya başlarken bile kuyrukta yamacıma ilişen sıcak ve ter kokusu peşimi bırakmadı. Saatler geçtikçe haddinden fazla dolmaya başlayan reyon boşlukları ve koridorlar, kişi başına düşen ortalama oksijen miktarındaki hissedilir düşüş ve yetkililerin umarsızlıkları sonucu yarın ki gazete manşetlerini görebiliyordum. KİTAP FUARINDA TOPLU ÖLÜMLER :)

Sevgilimin koşa koşa bilmem kaç salon önce, bilmem kaçıncı stantta gördüğü ve inanılmaz bir şekilde yerini hatırladığı kitapevinden bir koşu gidip excel kitabını alıp gelmesi akabinde yine koşar adım fuardan kendimizi atıp temiz hava ile yüzleştiğimizde hepimiz aniden geçici oksijen vurgunu yedik :) Yine aynı acele ile koşa koşa elim kolum kitaplarla dolu, arabaya binip eve doğru yola çıktık. Resmen saatlerle savaşırcasına bir ziyaret olmuştu. Nefes nefese eve girip birkaç saat sonra gelecek misafirlerimiz için sofrayı kurmaya giriştim. Bu kadar yorgunluğa iyi gelebilecek ilk şey uyku ise ikincisi kesinlikle dost muhabbediydi. O sıcacık gülüşlerle geceyi sonlandırdığımızda yatağa kendimi bırakır bırakmaz uyudum.

Rüyamda kitap fuarında boğulduğumu görerek uyandığımda farkettim ki ağzım kapalı kalmış, eee burnumdan da hava alamadığımı hesaba katarsak, neredeyse ciddi ciddi boğularak ölüyormuşum :) Bu bahane ile deviasyon ameliyatı için birkez daha ikna olarak gerisin geri yastığa yumuldum :)

Özet olarak; Tüyap en acilinden bir dahaki fuara kadar klima ve havalandırma sistemlerini elden geçirirken ben de artık deviasyon ameliyatı olmalıyım :)

İmza : Tüyap'ta Boğulmaktan Kurtulan Genç :)

KOMMAGENE - YAVUZELİ

2012-11-20T05:21:00.000-08:00

Üçüncü günün sabahı, bu sefer Nemrut'a gitmek amacıyla, yolun da uzaklığını hesaba katarak sabahın erken saatinde evden ayrıldık. Amacımız direk Nemrut'a gitmek ve günümüzü orada bol bol fotoğraf çekerek geçirmekti. Her zamanki gibi fotoğraf çekme tutkusunun ele geçirdiği bedenimle evden çıkarken yanıma aldığım tek şey yine tatilimizin vazgeçilmezi fotoğraf makinamızdı. Tam da bu noktada yeri gelmişken makinanın sahibi Hakan'a ve onu turumuza katmayı başaran Gökhan'a teşekkür etmeden geçemeyeceğim :)

Neyse, hepimiz arabadaki yerlerimizi alıp arabanın tekerleri dönmeye başladığında yine zalim reflü midemden boğazıma doğru yavaş yavaş hissettirmeden harekete geçmişti. Ama bu sabah hazırlıklıydım; ilacım yanıbaşımda, elimin altındaydı. Sinsi bir gülümseme ile ilacımdan bir kaşık içip içten içe reflüme "Seni yendim" dedim gülerek. Sabahın o erken vaktinde Antep'te sokaklar bomboştu; terkedilmiş değil de sanki uykudaymış gibi bir izlenimi vardı şehrin. Sanki uykunun sonuna gelmiş de her an gözlerini açacak gibi...Sokakların bu sessizliğini ve dinginliğini de kar bilerek çabucak çıkmıştık şehirlerarası yola.

Yine elimizde akıllı telefonlarımız internetten yol, yol üzeri ören yeri, müze, restoran araştırması yaparken önümüze, bir gece önce bizde muhabbet ederken eşimin kız kardeşinin kocasının bahsettiği ve muhakkak vaktimiz olursa gitmemizi önerdiği Yavuzeli tabelasını gördük. Tabelada yazan km yi kaç dakikada alabileceğimizi, orada ortalama ne kadar zaman vakit geçireceğimizi hesapladıktan ve bu hesaba göre Yavuzeli'ne girsek bile her halükarda istediğimiz saatte Nemrut'ta olabileceğimize kanaat getirdikten sonra rotamıza Yavuzeli'ni de ekleyerek yönümüzü oraya çevirdik. Ancak yolun sonunda nasıl muhteşem bir yerle karşılaşacağımızı bilmediğimizden, bu şuursuzlukla yaptığımız saat hesabı da günün sonunda tutmayacaktı :)

Kendimi Bosna'nın köy yollarında hissettiren bu dar, neredeyse patika denebilecek yolda, sıra sıra köyleri, arsaları geçerek tam bir merak içerisinde yola devam ettik. En nihayetinde, artık hiçbirşeyle karşılaşmayacağız galiba boşuna geldik buraya kadar diye düşünürken bizi muhteşem Fırat manzarası karşıladı. O an, o tepenin ardından bizi karşılayan, Fırat'ın tarif edilmez yeşilliği gözlerimi aldı. Kendimize mani olamadık; arabayı yolun ortasında durdurup fotoğraf makinalarımızla attık kendimizi dışarı. Nehrin ortasında, sanki çölde bir başına kalmış bir vaha gibi, yalnız ve tarif edilemez güzellikte sessizce duruyordu RumKale. Nehirden bize doğru esen o tatlı sert rüzgar beraberinde yağmur sonrası toprak ve tarih kokusunu çarpıyordu yüzümüze yüzümüze.

Hepimizin gözlerinde "biz nasıl bir yere geldik" diyen şaşkın bakışlar vardı. Burası cennetin hangi köşesi? Tepede fotoğraf çekme seansımızı bitirip ilk şokumuzu atlattıktan sonra bir an evvel tepeden aşağıya, nehrin kenarına inmek için gerisin geri arabaya doluştuk. Nehrin kenarına geldiğimizde, sezon sonu yazlık mekanların sessizliği içerisinde kimsesiz bekleşen çarşı esnafı gibi sıra sıra dizilmiş tur tekneleri ile karşılaştık. Yavuzeli tabelasının önünde yaptığımız dakika hesabının daha o dakikadan tutmayacağını anlamış ama şu an bulunduğum bu yeri Nemrut'a tercih edivermiştim. Sanırım herkes aynı anda aynı şeyleri hissetmişti ki kısa bir düşünmenin sonunda arabamıza kadar gelip bize kısa bir Fırat turu öneren bu halim selim adamı reddetmemiştik. Şimdi iyi ki de böyle ölü bir sezonda gitmişiz oraya diye düşünüyorum. Rahat rahat, biz bize, Fırat, ben, sevgilim, tarih, fotoğraf makinamız, tekneden gelen o arabesk, o roman, o yöresel tınılar, o sonsuz yeşil boşluk, o suratımızı jilet gibi kesen mis kokulu rüzgar, o mutlu üşüme hissi...Evet evet kesinlikle iyi ki böyle bir ölü sezonda gelmiştik buraya. Tersi olsa Fırat'ın o sonsuz yeşilliğini görmek için tur teknelerinden izin almamız gerekir, böylesine sakin sessiz kendimizle başbaşa kalamazdık. Her yanda insan kalabalıkları, teknelerden gelen müziklerin ortaya karışık oluşturduğu o karman çorman kültür karmaşası ve anlamsız bir tıklım tıkışlık olurdu. Tanımadığımız insanlarla beraber aynı teknede tura çıkıp, tek bir kare foto için bile belki maymun olurduk tekne köşelerinde sıramızı beklerken. Evet evet tam da bu nedenlerden, teknenin önünde yüzümü ve saçlarımı komple bu deli rüzgara verirken derin bir oh çektim; iyi ki de bu sezonda, iyi ki de şimdi gelmişiz.

Fırat'ın üzerinde gezintimize başlayıp inatla arka fondan bize eşlik etmeye çalışan yöresel müziklerin nezaretinde o yörede doğmuş, büyümüş, okumuş, görmüş geçirmiş kaptanımızın anlattıkları ve gösterdikleri ile büyüleniyorduk. Baraj sularının altından yükselen elektrik direkleri, minareler, suyun altında öylece sessiz sedasız yatan okul çatıları ve tüm bunlara ek olarak kaptanımızın her seferinde kendi hayatından karelerle süsleyerek üzerinde yol aldığımız bu suların hikayesini anlatması ağızlarımı bir karış açıkta bırakmıştı. Şimdi sonsuz bir yeşillikle akıp giden bu suların zamanında tarla olduğunu bilmek, rumkalenin eteklerinde su basması yüzünden ortaya çıkmış çoğu arkeolojik nitelikte olan mezarları görmek ve en önemlisi havadaki o tarif edilmez nehir kokusunu alabilmek dünyada paha biçilemeyecek nadir deneyimlerdendi.

Sular altına gömülen bu sessiz medeniyeti ve suların altında geçmişle geleceğin birbiriyle kaynaştığı, sanki zamanın durduğu, kimsenin hareket etmediği bu toprakları görmediyseniz çok şey kaçırdınız demektir.

Tekne turumuz bittiğinde, Yavuzeli'ne uğramış olmaktan mutlu, suratlarımızda huzurlu bir gülümseme ile yağmur damlalarının ıslattığı camımızdan bu yemyeşil sulara son kez bakıp Kahramanmaraş'a doğru yolumuza devam ettik.

KOMMAGENE - URFA

2012-05-20T05:19:00.000-07:00

Sabah erkenden çalan alarmın o saç baş yoldurucu sesi ve ısrarı ile zar zor kendimi yataktan atıp beni deli eden bir mide bulantısı ile kendimi tuvalete kapadım. Vücudumun yönetimini tamamen ele geçiren ve dur kalktan anlamayan bu hormon ayaklanması her sabah midemde olmayan şeyleri dışarı atma çabası ile beni tuvalet köşelerinde esir ediyordu. Bu sabahın da hormon ayaklanmasını başarı ile savuşturduktan sonra diğerlerinin henüz kalkmamış olmasını avantaj bilip kendimi duşa attım. Ayılmamı sağlayacak başkaca bir yol yoktu sabahın bu saatinde. Duş sonrası ayılmış, kendine gelmiş, midesindeki ayaklanmayı bastırmış ve yenilenmiş bir şekilde odama çekilip giyinmeye başladığımda ev ahalisinin daha yeni uyanır olduğunun sinyallerini veren ayak sesleri ile kaplanıverdi koridor. Yarım saat içerisinde de kendimizi kapının önünde annemlerle vedalaşırken bulduk. Bekle bizi Peygamberler Şehri; biz geliyoruz...

Yola çıkmadan evvel de kahvaltımızı, Antep’in vazgeçilmez tatlarından birisi olan Beyran ile yaptık. Beyran, et suyu, pirinç, gerdan, sarımsak ve çeşitli baharatlardan oluşan, yüksek ısıda kaynatılarak hazırlanan, içerken genzinizden midenize kadar o baharatları ve sıcağı hissettiğiniz, yöreye özgü ve sabahları içilen bir çorbadır. İlk denememde, acısız diye belirtmediğim için bana normal acılı Beyran servis edilmişti ve o ilk kaşıkta yaşadığım acı şokunu size anlatamam J Acı sevenler için vazgeçilmez bir şölen olduğu kaçınılmaz. O gün sabah ise tecrübeli olmanın verdiği avantajla kendime acısız beyran sipariş ederek bu tarif edilemez lezzetin keyfini sürdüm. Beyranlarımızı da içtikten sonra Urfa’ya doğru yolculuğumuza devam ettik.

Yolculuğumuz boyunca hem yolda gördüklerimizin fotoğrafını arabanın camından yakalamaya çalışıp hem de elimizdeki telefonlardan bu toprakların tarihi ile ilgili bulabildiğimiz bilgileri birbirimize okuyorduk. Daha ziyade, ben telefondan araştırma yapma konusunda biraz başarısız olduğum için, ön koltukta seyir halinde olan ve neredeyse konuştuğumuz her konuda bir kere bile olsa telefonunu çıkarıp google dan araştırma yapan Gogo’ya paslıyordum bu işi. “Gogo bu gölün hikayesi neymiş”, “Gogo kommagene neresiymiş tarihi neymiş, bir bakıversene” şeklindeki emrivakilerime ilk başlarda hiç hayır demeden yanıt veren canım arkadaşımı yolculuk sonuna doğru bezdirecektik J

* Sınırları Malatya, Adıyaman’dan dönemin efsanevi kentlerinden Zeugma’ya kadar uzanan Kommagene uygarlığı, Dicle ve Fırat nehirlerinin yukarı kıyılarında kurulmuş. Krallık, Toros Dağlarındaki çeşitli yolların birleştiği bir noktada, Suriye’nin kuzeyi, Hatay, Pınarbaşı, Kuzey Toroslar ve doğuda Fırat Nehri’nin çevrelediği Adıyaman, Kahramanmaraş ve Gaziantep illerini kapsayan bir coğrafyaya yayılıyormuş. Bu uygarlık, tarihi kayıtlarda ilk kez M.Ö.850 yılları civarında görülmeye başlanmış. M.Ö. 700 yıllarında bir Kommagene kralı Asurlulara başkaldırmış ama Asur kralı Kommagenelileri yenmiş ve onları bugünkü Irak sınırına kadar sürmüş. M.Ö.600 yıllarında Babilliler Asurluları yenilgiye uğratmış ve sonradan Kommagene uygarlığının başkenti olacak Samsat’da son kez savaşmışlar. Bu savaşta da, Babilliler Asurluları yenmeyi başarmış. Kommagene halkı M.Ö.550 yıllarında önce Babillileri yenen Perslerin sonra da Persleri yenen Büyük İskender’in ordularının istilasına tanık olmuşlar. En nihayetinde, M.Ö.130 yıllarında Kommagene krallığı bağımsızlığını kazanmış. Kommagene uygarlığının tamamen kendine has bir sanat anlayışı varmış. İçerisinde farklı kültürlerin, geleneklerin, farklı diller konuşan insanların, doğu ve batı halklarının bir potada eridiği bu topraklarda, sanat da Yunan ve Pers sanatlarının bir senteziymiş. Kral Antiokhos sanata destek vermiş. Öyle ki meclisinde sanatçıları ve bilginleri toplarmış. İşte dağın zirvesinde yer alan o görkemli heykeller Kommagene sanatının ihtişamını gözler önüne serer niteliktedir. Bu sırada, topraklarda yeni bir tehlike belirmiş. Romalılar batı Anadolu’ya adımlarını atar atmaz Bythinia, Pisidia, Galatia ve Cappadocia gibi krallıkları ele geçirmeye başlamışlar. M.Ö.80 yıllarında Bythinia ve Pisidia’yı egemenliklerine almışlar. Aynı sıralarda Partlar da Kommagene sınırına varmışlar. Romalılar M.Ö.70 yıllarında en büyük düşmanları olan Pontus Krallığını devirmişler. Arkasında Pontus’un güçlü müttefiki Arm Krallığını yıkmışlar ve fetihlerini tamamlamak için bölgede kalan son bağımsız krallık olan Kommagene’ye yönelmişler. Bu küçük krallığın ele geçirilmesi onlara hiç de zor gözükmemiş. Ancak Kommagene ciddi bir şekilde direnç göstermiş ve bu topraklarda çatışmalar sürmüş. Ancak Kral Antiokhos’un ölümünden sonra yerine oğlu 2. Mithridates geçmiş. Kral Antiokhos ise Nemrud tapınağına tahminen babasının yanına gömülmüş. Fakat artık Kommagene krallığı Roma İmparatorluğuna denk değilmiş. Kommagene önce Suriye’nin uydusu, sonrasında da eyaleti haline gelmiş. Kommagene son olarak Kral 4. Antiokhos zamanında kısa da olsa bağımsız kalmayı başarmış ama Kral 4. Antiokhos da M.S.71 yıllarında Roma ordusuna yenik düşmüş. Kommagene ordusu Roma ordusuna dahil edilmiş ve gelecekte çıkabilecek isyanları önlemek için Kommagene uygarlığının yüceliğini anlatan binalar ve heykeller yıkılmış. Kommagene’nin yıkılışı ile Nemrud Dağı’ndaki tapınak da yıkılmış ve Nemrud Dağı uzun uykusuna dalmış. Dağın keşif öyküsü Osmanlı’nın Almanlarla ortak olarak inşa ettiği Anadolu-Bağdat Demiryolu yapımı sırasında Alman Mühendis Karl Sester’in Malatyalı köylülerden duyup, onlarla beraber tırmandığı Nemrut Dağı zirvesindeki dev heykelleri görmesiyle başlamış.

Bu bilgileri de aldıktan ve bunları dinlerken yolda bir dizi fotoğraf çektikten sonra Urfa’ya ulaşmıştık. Urfa’ya her gidişimde mistik bir duygunun beni kapladığını düşünürüm; bu sefer de farklı olmadı ve o mistik hava içerisinde kendimi kaybettim J Gördüğüm her kareyi deli gibi çekmek istiyor; iki saniyede bir makinanın çıkardığı klik-klik sesleri ile önümü bile görmeden yürüyordum. Urfa’da ziyaret edeceğimiz yer Balıklı Göl idi. Direk oraya yöneldik. Haftaiçi olması ve bayram seyran olmaması nedeniyle oldukça boştu ve rahat rahat yürüyebiliyorduk. Balıklı Göl’ün kenarına varınca, yanımdaki minik çocuğun balıklara attığı bir avuç yeme balıkların çılgın gibi atlayışı hala gözümün önünde J

Balıklı Göl’ün efsanesi ise şu şekilde...Nemrut zulmü ile çevresine korku ve dehşet saçıyormuş. Bir gece bir rüya görmüş ve bunu din adamlarına yorumlatmış. O yıl doğacak çocuklardan biri Nemrut’u öldürecekmiş. Bunun üzerine Nemrut o yıl doğacak bütün çocukların öldürülmesi emrini vermiş. O yıl İbrahim peygamberin annesi Sara Hatun kaçmış ve bir mağaraya gizlenmiş. Burada çocuğu doğurmuş ve çocuğu oraya bırakmış. Çocuğu dişi bir ceylan emzirmiş. Aradan zaman geçince askerler İbrahim peygamberi mağarada bulmuşlar ve Nemrut’a getirmişler. Nemrut bu çocuğu sevmiş ve yanına alıp büyütmüş. İbrahim peygamber ise bir süre sonra Nemrut’un zulmünü ve putlara tapışını ve halkı da buna zorlayışını görmüş ve putların Allah olmadığını söylemiş. Halka bunu anlatmış. Nemrut’un evlatlığı Zeliha ona inanmış ve o da Nemrut’tan çok korkuyormuş. Bir tören günü İbrahim peygamber sarayın putlar bölümüne girmiş ve bütün putları parçalamış, elindeki baltayı da en büyük putun üstüne asmış. Törenden dönenler endişeyle durumu Nemrut’a haber vermişler. Nemrut gelmiş ve İbrahim peygamber demiş ki balta onun elinde demek ki bunu o put yaptı. Nemrut sinirlenip bu nasıl olur diye haykırmış. İbrahim peygamber de demiş ki anlatmak istediğim budur, siz kendi ellerinizle yaptığınız putlardan medet umuyorsunuz, sizi korumasını bekliyorsunuz. Sinirlenen Nemrut ve diğerleri onun üzerine yürümüşler ve Nemrut İbrahim peygamberin yakılmasını emretmiş. Har taraftan odun toplanmış ve Halilürrahman Gölü’nün bulunduğu yerde yığılmış. Nemrut’un kalesinin kuzeyine iki sütun yaptırılır ve İbrahim peygamberin buraya gerilerek halatlarla ateşe fırlatılması düşünülür. Bu sütunlar, Urfa kalesindedir ve 7 kişi bu sütunları ancak sarabilir. Ve bu sütunlara mancınık denir. En sonunda İbrahim peygamber bu sütunlara gerilir ve fırlatılır. Odun yığınlarının arasına düşer düşmez ateş yerine burası göl olur; odunlar da balığa dönüşür. Balıklar yandıkları için üzerlerinde kara lekeler bulunur. Göle Halilürrahman Gölü denir. Zeliha’nın gözyaşları ile oluşan küçük göle de Aynızeliha (Zeliha’nın gözyaşları) denir. Halk inanışlarında bu göl ve balıklar kutsal sayılmaktadır; ve bu balıklara dokunanların öleceğine, ya da başlarına bir bela geleceğine inanırlar.

Biz de balıklı gölden başlayıp aynı bahçe içerisinde yer alan ve İbrahim peygamberin doğduğu mağara olduğunu söyledikleri mağarayı gezerek Urfa’da gezeceğimiz yerleri noktalamış olduk. Bu sırada, Balıklı Göl’de karşılaştığımız ve fotoğraf çekilmeyi ihmal etmediğimiz Kahtalı Mıçı ise turumuzun süprizi oldu diyebilirim J

Bir dip not olarak sadece şunu belirtmeliyim ki halk tarafından kutsal olarak görülen bu mekanlar, malesef yine aynı halk tarafından pek de kutsala yakışır şekilde ağırlanmamaktalar. Özellikle mağara ve içerisinde kutsal olarak adlandırdıkları suyun önünde yaşanan arbedelere tanık olduktan sonra halk olarak “kutsallık” anlayışımızı sorgulamaya başladım diyebilirim.

Urfa’da gezmeyi planladığımız yerleri bu şekilde tamamladıktan sonra şimdi sırada yemeği nerede yiyeceğimize karar vermek vardı. İçinde bir fıskiye ile suların dağıtıldığı havuzun kenarında çaylarımızı yudumlarken yapılan birkaç telefon görüşmesi akabinde gidilecek yere karar vermiştik. Midemizden gelen gurultularla beraber karşılaşacağımız o enfes kebap görüntülerini gözümüzde canlandırıyorduk J Yolun sonunda şirin bir bahçesi olan iki katlı Dedecan Restaurant'a vardık ve sevgilimin müdahelesi ile siparişleri verdik ve bu enfes ziyafetin tadını çıkardık. Kebabın ve etin tadını bu kadar içesine aldığım bir başka yer yoktu sanıyorum şimdilik. Ben böyle düşünüp ellerimle kebaba yumulurken, ilerleyen günlerde Hatay’da tadacağımız o enfes lezzetleri ve masada kendimizden geçişimizi daha yaşamamıştım tabii ki J Orada yaşadıklarımız ise bir başka yazının konusu olacak J

Urfa’dan midemiz ve fotoğraf makinalarımız dolu bir şekilde dönüş yaparken arabada dört baygın kişi olarak ertesi günün planlarını yapmaya koyulmuştuk bile. Ertesi gün Adıyaman’a gitmeye karar vermiş ve tüm planlarımızı buna göre hazırlamıştık. Ama sonra ne mi oldu? O da bir sonraki bir yazının konusu diyor ve To Be Continued diyerek bu yazıyı noktalıyorum J

* Bu paragrafta anlatılan bilgilerin tümü http://www.turkcebilgi.com/ansiklopedi/kommagene_krall%C4%B1%C4%9F%C4%B1 sitesinden elde edilmiştir.

KOMMAGENE - ANTEP

2012-05-16T12:51:00.002-07:00

Yolculuğumuza Gaziantep’ten, Kommagene Uygarlığı sınırlarının içerisinde olmasa da, sınırlarının yakınlarına kadar uzandığı, “Doğu’nun Parisi” diye adlandırdığımız o inci şehirden başladık. Gece yorgun argın eve varmış olmanın ve tatile çıkmış olmanın verdiği rehavetle akşam şöyle derin bir uyku uyuduktan sonra sabah sisli bir Antep sabahına uyandık. Pencereden kafamı uzatıp baktığımda burnumun ucunu bile görmemi engelleyen koyu, pamuk gibi bir beyazlığın tam ortasında buldum kendimi. Tam anlamıyla inanılmaz ve tarif edilemezdi. Yüreğimi, yaptığı planları suya düşmüş bir çocuğun burukluğu kaplayıverdi aniden. Günün gezi, yeme, içme, fotoğraflama planları kötü hava şartlarına yenik mi düşüyordu ne...Apar topar üzerimizi değiştirip tatil için bize katılacak olan arkadaşlarımızı havalimanından almak üzere yollara düştük. Evin önüne çıktığımda yüzüme çarpan soğuk hava içimdeki endişelerin artmasına sebep oldu. Arabaya bindiğimde üşüyen parmak uçlarımı sevgilimin o sıcacık avuçları arasında ısıtmaya çalışırken cama düşen yağmur damlaları içimdeki endişeyi doruk noktasına taşıdı. Korkumu, burukluğumu daha fazla içimde taşıyamayıp bir anda konuşmaya başladım; arabadaki sessizliği uykulu ve paslı sesim yırtıp geçti. “Şansa bak yaaa gezemeyecek miyiz şimdi” diye söylendim kendi kendime camdan dışarı bakarken; sesimin bu kadar yüksek ve ağlamaklı çıktığını farketmemiştim. “Canım birkaç saate düzelir meraklanma” diye uyandığımdan beri endişe ile cayır cayır yanan yüreğime su serpti sevgilim. Koşulsuz ona inanmaya ve anın tadını çıkarmaya karar verdim. En nihayetinde işin özü tatildeydik; bu durumun kendisi bile mutlu olmak için yeterli bir sebepti.

Arabayla havalimanına doğru yol alırken, geçtiğimiz semtler, o semtlerde görsel hafızamla yakaladığım değişiklikler, arabadaki sessizliği nadiren böldüğümüz “aaa buraya şunu yapmışlar, baksana ne kadar değişmiş, burayı yıkmışlar”la başlayan ve devam eden kısa cümleler ve tüm o değişikliklere eşlik edercesine gözümde canlanan anılar suskunluğuma sessizlik katarken çoktan havalimanına geldiğimizi farkettim. Uçak, hava şartları yüzünden gecikmeli inecekti. Kontağı kapatıp arabada beklemeye başladık. Uykum yavaş yavaş açılıp dilim çözülmeye başlarken karnımdaki canavar da uyanmaya hazırlanıyordu. Midemin kazındığını hissettim.

Yarım saate yakın bir bekleyişten sonra uçağımız alana inmiş, hava bir nebze olsun düzelmiş, ve çıkış kapısında arkadaşlarımızla buluşabilmiştik. Yüzümüzün her bir santimini kaplayan kocaman gülümsemelerimizle gezimize başlamak üzere eve doğru yol aldık. Bugün kısa ve kompak bir gün olacaktı ve kahvaltıya evde başlayacaktık.

Eve vardığımızda sofrada bizi Antep peyniri, yeşil çizik zeytin, süt kaymağı, tırnaklı ekmek ve kübban ekmeği, bol baharatlı ev sucuğu ve kahvaltı sofralarının diğer vazgeçilmezleri karşıladı. Bir buçuk saate yakın kahvaltı sofrasından kalkmayıp tıka basa karnımızı doğurduktan sonra anladık ki bu gezi tam anlamıyla bir gurmeturizmi olacaktı.

Kahvaltı sonrası fotoğraf makinalarımızı da aldığımız gibi yollara düştük. İlk durağımız, restorasyonu yeni tamamlanmış ve içerisi bir müzeye dönüştürülmüş Antep Kalesi oldu. Kalenin girişi de çıkışı da aynı kapıdan sağlanmıştı. Kapıdan girdikten ve biletleri alıp turnikelerden geçtikten sonra yerleri kırmızı halı ile kaplanmış uzunca bir yolda ilerlemenizi sağlayan ve başkaca yerlere sapmanızın engellendiği, yol boyunca da çeşitli kabartmalar ve görsellerle Gaziantep’in tarihinin anlatıldığı bir müze olarak tasarlamışlardı kalenin içini. Yol kalenin tamamını dolaşmasa da yine de görsel anlamda kısa ama keyifli bir yolculuktu diyebilirim.

Kaleyi bitirdikten sonra, günü çok fazla yorulmadan atlatabilmek için, rotamızı Bakırcılar Çarşısına doğru çevirdik. Kale ile aynı ada içerisinde yer alan Bakırcılar Çarşısı bizim için olmasa da arkadaşlarımız için enteresan bir deneyim olmuştu. Çarşı içerisinde yavaş yavaş dolaşırken kapı önlerinde bakır işleyen, küçük dükkanları içerisinde ney üfleyen esnafları fotoğraflamaya çalışıp el emeği ile özenle işlenmiş o bakırlara göz gezdirdik.

Çarşının sonunda Tütün Hanı’nı da ziyaret edip hem soluklanmak hem de tabanlarımızı dinlendirmek için Elmacı Pazarı yakınındaki Tahmis Kahvesinde soluğu aldık. Tahmis Kahvesi, 1635 yılından beri hizmet veren, içeriye girdiğiniz andan itibaren sizi eski semt kahvelerinde hissettiren, iyi bir makinanız varsa mükemmel fotoğraf kareleri yakalayabileceğiniz dinlendirici bir mekan. İçerisine tarihin kokusu sinmiş böyle bir mekanda yöresel lezzetleri tatmamak olmaz deyip kendime bir menengiç kahvesi söyledim. Benimle beraber diğer arkadaşlar da menengiç kahvesi söylediler. Gezimizin bir başka gününde yine soluklanmak için Tahmis Kahvesinde mola verdiğimizde yeşil elma çayı ve zahter çayını da deneme fırsatımız oldu. Çay ve, böylesi keskin ve belirgin tatlarla pek aram olmadığından sadece yeşil elma çayını denemek ve zahter çayından bir yudum almakla yetindim. Diyebileceğim şu ki Tahmis Kahvesine geldiğinizde bu tadları muhakkak denemelisiniz. Çıkarken muhakkak bu lezzetlerden birer kutu alıp yanınızda getireceğinize dair şimdiden yemin edebilirim J

Yeteri kadar dinlendiğimize ve benim yeteri kadar fotoğraf çekmiş olduğuma kanaat getirdikten sonra, bir sonraki durağımıza, Dürümcü Recep Usta’ya doğru yolumuza koyulduk. Daha sabah yediklerimiz burnumuzda dururken Recep Usta’nın kapısından içeri adımımızı atar atmaz bizi kendimizden geçiren o muhteşem nohut kokusu ile karşılaştık. Ne kadar tok olsam da bu lezzete hayır diyemezdim; demedim de J Hem hamilelik sebebiyle hem de kişisel olarak acıdan fazla haz almadığım için kendi nohut dürümümü acısız sipariş ettim. Dürümlerimizi bitirdiğimizde bu vazgeçilmez lezzet ile midelerimiz bayram yaparken haddinden fazla yemiş olmanın verdiği rehavetle her birimiz masanın bir köşesine yıkılıp kaldık J O an hepimizin aklından geçen akşam yemeğini nasıl yiyeceğimizdi J Malum, akşam yemeğimizi annem Emel Sultanın o eşsiz lezzetleri eşliğinde yiyecektik ve o masada asla doydum demek, yemek tırtıklamak olmazdı J

Onca yemek sonrası, akşam bir de enfes yuvalama eşliğinde biber dolmalarımızı ve lahmacunlarımızı da mideye indirip çay faslına geçtiğimizde çoktan tükenme sınırına gelmiştik J

Akşam odalarımıza çekildiğimizde içimizde huzur, midemizde tüm gün yediklerimiz, yüreğimizde tarif edilemez bir mutlulukla uyuyakaldık. Ertesi gün için hepimiz hazır ve nazırdık. Sabah erkenden Peygamberler Şehri Urfa için yola koyulacaktık.

KOMMAGENE

2012-05-15T10:56:00.001-07:00

Her tatil dönüşünüzde yakınlarınız "yediğiniz içtiğiniz sizin olsun gezdiğiniz gördüklerinizi anlatın" derler ya hep; bu gezimiz için malesef gezip gördüklerimizin yanında çoğunlukla ve hep yiyip içtiklerimizi anlatacağım sizlere :)

Hamileliğimin sonlarına doğru, bebişimiz geldikten sonra bir daha böyle bir geziye uzunca bir süre zamanımız ve imkanımız olmaz düşüncesiyle planımızı yapıp uçağa atlayıp minik bir GAP turu yapmak üzere eşimin memleketine Antep'e (nam-ı değer Ayıntap) uçtuk. Tatil programımız aynı bir tur mantığı ile hazırlanmış, hangi gün nereye gideceğimiz nereleri göreceğimiz ve dahası nerede neler yiyeceğimiz haftalar öncesinden belirlenmişti. Şaka maka bunu hazırlarken içimden çoğu zaman hayatımın bir yerinde muhakkak bu tur işine girmeliyim diye geçirip durduğum anlar oldu :) En nihayetinde elimizde yapılacaklar listemiz, sabah kaçta kalkılıp evden çıkılacağına kadar her anımız planlanmış bir şekilde Antep'teki evimize ulaştık. Bu gezi aynı zamanda bize uzun süredir görüşemediğimiz ve hasret kaldığımız akrabalarımızı kısa süre de olsa görme imkanı sağlamıştı. Onlarla beraber oturup aynı masada aynı yemeklere kaşık attıkça ruhumun derinliklerinde derin bir "ohhhhh" çektim; huzur, mutluluk bu olsa gerekti.

Yani size bu yazı dizisinde, Antep-Urfa-Adıyaman-Nemrut u içerisine alan o büyük Komagene imparatorluğu topraklarında yaşadıklarımızı, yediğimiz o unutulmaz yemekleri, gördüğümüz ve binlerce yıl öncesinde yaşamış o insanların o zamanın imkanlarıyla meydana getirdikleri o şahane mekanları anlatıyor olacağım.

Çektiğim resimleri de bilgisayarıma yükledikten sonra Antep'ten başlamak üzere o büyüleyici anları sizlerle sırasıyla paylaşıyor olacağım :) az biraz sabır :)

Umuyorum ki orada bir yerlerde bu sayfayı takip eden birileri varsa, bu yazı dizisinden sonra yollarını bir şekilde o topraklara düşürürler.

TO BE CONTINUED...

:)

ANNELİK MANİFESTOSU

2012-05-14T10:03:00.001-07:00

Aylar öncesinde, ilk defa hamile kaldığımı öğrendiğim günlerde, masa başında çalışırken bir anda içimden geçen, öncesinde unutmamak için telefonuma not aldığım sonrasında da facebook sayfamdan paylaştığım, işte bu maddelere verdiğim isimdi Annelik Manifestosu...

1-Doğduğun andan itibaren seni sadece sen olduğun için seveceğim ve yargılamayacağım.

2-Bana veya babana benzemediğin, veya çevremizdeki herhangi başka bir çocuk gibi olmadığın için seni suçlamayacağım.

3-Her sabah senden önce kalkıp kahvaltını hazır edecek, her akşam da sana sıcacık yemekler pişireceğim.

4-Hiçbir şartta ve koşulda, veli toplantılarından sonra göz yaşına katık edilmiş patates yemeği yapmayacağım.
5-“Benim diğer annelerden farkım ne? Ne eksiğim var?” tarzında kinayeli soruları senin başarısızlıkların için değil ancak ve ancak diğer annelerin benden daha güzel, daha zayıf ve daha bakımlı olmaları şartı ile kullanacağım.
6-Evde istediğin kadar vazoyu kırmana, çiçekleri kurutmana, duvarları çizmene, ve kendine zararı dokunmayacak her türlü yaramazlık aktivitesi içerisinde bulunmana karşı çıkmayacak; terlikli füze çalışmalarımı senin üzerinde denemeyecek; bana çektiysen eğer muhtemelen gülerek karşılamana sebep olacak çığlıklar atmayacağım.
7-Ödevlerini sen yorulduğunda senin adına bitireceğim ve öğretmenin hiçbirşey anlamayacak.
8-Aşık olduğunda ve babandan muhtemelen korktuğunda yanında olacak ve seni sonuna kadar anlayacağım.
9-Okuldan, dersaneden, yurttan kaçmalarına, nereye gittiğini bilmem şartı ile göz yumacak görmemezlikten geleceğim.
10-Arkadaşlarınla partilere gitmene izin verecek, babanla beraber yan masanızda oturup seni zor durumda bırakmayacak, en azından bizi göremeyeceğiniz kadar uzaktaki bir masada oturacağım.
11-Yaz tatillerinde eve son giriş saatini 00:00 olarak sabitlemeyecek, önceden söylemen, evde olacağın saati bildirmen ve bunu alışkanlık haline getirmemen kaydıyla eve giriş-çıkış saatlerini serbest bırakacağım.
12-Matematiği sevmen konusunda seni zorlamayacak matematik sınavlarından aldığın kırık notlara gülüp geçeceğim.
13-Okula kendin gitmek istediğinde seni zorlamayacak, okuldan iki durak önce seni bırakmamız konusunda seninle anlaşma yapacağım.
14-Lise çağına kadar arkadaşlarınla yapacağın sinema ve yemek organizasyonlarında seni ilgili buluşma alanının önüne kadar bırakmayacak, en azından buluşma yerini görebilecek mesafede bir noktada seni bırakacağım.
15-18 yaş doğumgünü hediyen olarak seni ehliyet kursuna yazdıracağım.
16-Asla ve asla sigara içmene, alkol alıp kendinden geçmene, cep telefonunun kapalı durmasına ve motorsiklete binmene izin vermeyecek, bu hareketlerine müsamma göstermeyeceğim.
17-Çok iyi bir üniversitede okumanı istesem de, nice iyi üniversite mezunlarının bazılarında aslında zeka olmadığını bu yaşıma kadar idrak etmem dolayısıyla kazandığın üniversitenin ismiyle seni yargılamayacak ve kendi zekana güvenmeni sağlayacağım.
18-Arkadaşlarınla buluştuğunda deliler gibi merak etsem de zırt pırt seni aramayacak ve her seferinde “Neredesin?” gibi saçma bir soru sormayacağım.
19-Eve geç geldiğinde ve pişmanlığın gözünden okunduğunda seni babanın şerrinden koruyacak ve gizlice odana sokacağım.
20-İlerde Biyoloji dersinde DNA lar bölümünde de sana öğretileceği gibi hem benden hem de babandan bir takım genler taşıyor olacaksın. Ama buna rağmen ayrı bir ruhun, zevklerin, dünya görüşün, yorumların olacak; bunu şimdiden biliyor, kabulleniyor ve bunlarla ilgili seni sen olarak kabul edeceğime dair şimdiden söz veriyorum.
21-Bir ömür boyu, sen istediğin sürece, annen olarak senin kölen olacak ve sana itaat edeceğim.
22-İşbu maddeler de benim Annelik Manifestomdur.

İstanbul / Ocak 2012

8 Mart, 7 Mart’ı takip eden birgünden daha fazlası olamaz...

2012-03-09T12:22:00.000-08:00

Hiçbir özel günden hazzetmiyorum doğumgünleri hariç. Ona bile bir senedir şöyle azıcık kuşkuyla bakar oldum. Eskiden organizasyon yapmadı diye günlerce sevgilimle küs kaldığım ve adamcağıza deli gibi işkence çektirdiğim anları hatırladıkça kendimden utanıyorum; yalan dolan yok.

Özellikle sevmenin ne demek olduğunu bilmeyen insanların Sevgililer Gününü kutlaması manasızlığı ile kadınların hergün, her saniye kendilerini kaybedercesine dayak yedikleri bir toplumda Kadınlar Gününün anılması nahoşluğu ciddiyetsizlik anlamında birbirleriyle yarışır düzeyde bence. Ayrıca niye Kadınlar Günü var da Erkekler Günü yok arkadaş...Özellikle de buna takmış bulunuyorum. Yani erkeklerin günahı nedir?

Her özel günün akşamı muhakkak TEM’de gişelerden çıktıktan sonra köşeye konuşlanan uyanık, akıllı, ticari zekası elektrik sayacı gibi dönen çiçekçinin önünde oluşan kuyrukta birbiri ardına can havli ile çiçek almaya çalışan mecburcu kocalar veya sevgililer, birkaç dakika sonra eve eli boş gitme gafletinin sonucu olarak karşılaşacakları en iyi ihtimalle birgün, en kötü ihtimalle aylarca sürecek stratejik kafaya kakma operasyonlarından kurtulmak pahasına herşeyini o çiçekçiye verebileceğini açık ve net gösteren yüz ifadesi ile ödeme sırasının kendilerine gelmelerini bekliyorlar. Bu arada, zamandan kazanmak amacıyla da çiçeği verirken yüzlerinin alması gereken o sahte gülümseme ve aşk ifadeleri için kendi kendilerine ufak çalışmalar yapıyorlar. Yeri geldiğinde, özellikle de trafikte, aslan kesilen bu kocaman adamların kadınlar karşısındaki bu çaresizliği bana denize düşen yılana sarılır atasözünü anımsatıyor her seferinde. Zaman zaman üç kuruş gidecek diye maliyet hesabı yapan kimi adamların bile böyle bir gün ve gecede neleri varsa ortaya dökmeye hazır ve nazır o bonkör halleri beni kendimden geçiriyor. Yani bazısının yanında susuzluktan ölseniz az ötede 50 kurusa su satan var az bekle mantalitesinden kurtulamamaları ama bir buket çiçeğe ortalamada verebildikleri 10-15 TL, kutlanmaya değer. Asıl bunu kutlamalıyız böyle günlerde diye düşünüyorum.

Geçen sene Sevgililer Gününde aynı mantıktan hareketle sevgilime çiçek göndereyim dedim. Çiçek firmaları için sanıyorum o kadar nadir ve karşılaşılmamış bir durumdu ki gün içerisinde çiçeğimi teslim edemeyip bütün süprizimi bozmak bir yana, bir de beni sinir ettikleriyle kaldılar. Şaka gibi her gün inatla gönderdikleri mailler ile sinirlerimi bozma işini rutine bağlayıp erkeklerin böyle günlerde ne karın ağrıları çektiklerini bana birkez daha hatırlatıyorlar sağolsunlar. Ne merem bir dertmiş bu süpriz düşünme, onu bulma, bulsan da hayata geçirme, hayata geçirsen de karşındakinin gözünde gerçekten o süprizi başarma işi...O an bu zorlukların hepsini çekmiş, çeken, çekecek tüm erkeklerin ellerinden öpesim geldi. Her özel günde, acaba bu sefer neye ihtiyacı var, ne ister, ne yapsam mutlu olur, en azından ne şekilde karşısına gidersem “vıdıvıdı”dan kurtulurum gibi düşünce sarmalları içerisinde normal insanların pes etmesi, yok olması beklenirken hala paşalar gibi ayakta durmaları, içlerinde yaşayan ama bu günler dışında dışarı çıkmayı yeğlemeyen o gizli, saklı cesaret dürtüsünü tebrik edip başımın üstüne koyasım var. Tüm bunlar düşünüldüğünde asıl kutlanması gereken Kadınlar değil Erkekler Günüdür, ey ahali.

İlla Kadınlar Günü için birşey yapılacaksa, yani bundan kaçarımız yoksa, mecbursak, o zaman “Kadınlarımızı Korumadığımız İçin Utanma Günü” olmalı 8 Mart. İsmi çok uzun oldu ama yapılacağı zaman elbet bir reklam, pazarlama çalışması yapılır diye düşünüyorum. Kadınlarımızı koruyamadığımız bir yerde, en önemlisi ironik olarak kadınlarımıza şiddet uygulayanların yine bir kadın tarafından yetiştirilmiş, bu vesile ile kendilerine çocukluktan beri ne verildiyse istemsiz olarak onu yansıtan erkekler olduğu düşünüldüğünde, Kadınlar Günü diye bir günün varlığı bile bu gerçekle dalga geçer gibi. Mağazaların birbiri ardına yaptığı indirim paketleri de günün anlam ve önemini iyice raydan çıkartan başka bir anlamsız hareket. Gözlerini direk cüzdanlardaki üç kuruş paraya diken, bunu yaparken de erkeklerin bu tarz günlerde içerisine düştükleri o saçma psikolojiyi bilinçli bir şekilde kullanarak olayı tamamen ticari bir boyuta getiren pazar stratejileri de cabası. Dolayısıyla sırf o günün ismi birileri tarafından “Bilmem Ne Günü” olarak kondu diye koştur koştur alışveriş yapmanın hiçbir yanı özel ve güzel değil; sadece bir zorunluluk, ötesi yok. Bu şartlar altında da, gelmeyen bir çiçek veya hediye için mutluluğu bozup kısacık ömrümüzün anlık günlerini huzursuz, mutsuz, küs geçirmenin hiçbir mantıklı açıklaması yok. Ama böyle günlerde kapıyı açtığımda, karşımda bir süprizle karşılaşsam sevinmem mi? Deli misiniz havalara uçarım. Olayın o kısmı ayrı tabi J

Yani bütün bir yıl içerisinde sadece bir güne özel bir anlam yükleyip kutlamakla kurtulmuş olmuyoruz etrafımızı saran gerçeklerimizden. Haber programlarında dayak, şiddet, vahşet haberleri çıktığında kanalı değiştiren, komşumuzdan acı feryatlar yükseldiğinde televizyonun sesini açan, sokakta dayak yiyen yerlerde sürüklenen bir kızcağız gördüğümüzde durmadan hatta aman bize bulaşmasın mantığı ile yan gözle bile bakmadan önünden geçip 10 dakika sonra gördüklerimizi unuttuğumuz bizler, sanki bunlar hiç olmamış gibi her sabaha yeni bir iç huzuru ile uyanıp Kadınlar Gününü de haldır haldır kutluyoruz (!). Kutlamalar çerçevesinde kadına şiddet konulu yayınların televizyonlara bir geceliğine aniden hakim olurken, ertesi sabah yine aynı hızla gündemden düşmeleri; sokak ortasında, çocuklarının gözlerinin önünde, kendilerini en güvende hissettikleri evlerinde son nefeslerini veren kadınların haberlerinin manşetlerden üçüncü sayfa haberlerine kadar gerilemeleri bu konuya verdiğimiz sahte önemi hepimizin yüzüne bir tokat gibi çarpıyor. Ama yüzlerimiz o kadar da kalınlaşmış ki hissetmiyoruz bile tam anlamıyla yüzümüze çarpanın ne olduğunu.

Pozitif ayrımcılıkla o kadar çok haşır neşir oluyoruz ki sadece kadınların değil bu topraklarda erkeklerin bile şiddete, kimi zaman şiddetin en kötüsü ve en ağırına, maruz kalabildiklerini, kalabileceklerini aklımızın ucundan bile geçirmiyoruz. Hatta bunları sanıyorum bilerek gündeme de almıyoruz ki inançlarımız ve değerlerimiz konusunda savurduğumuz beylik laflar havada kalmasın; biz bizim yalancımız olmayalım. Bence yaşadığımız bu toplumun geldiği son noktada Kadınlar kadar Erkekler de koca bir yıl içerisinde en azından bir gün anılmayı, taktir edilmeyi, belki de haber yapılmayı, hediye almayı, evde bir süprizle karşılaşmayı, yani insani dürtülerinin okşanmasını hakediyorlar. Ama biz herşeye hep tek taraftan bakmayı üst düzey bir şekilde başarabilen bir toplum olarak bu ayrıntıyı da görmezden gelmeyi bir başarı sanıyoruz. Üstünü kapadıkça mutlu olduğumuzu zannediyor; bu sanal mutlulukla yaşamayı kendimize kar biliyoruz.

Onun için ben diyorum ki birazcık kendimize karşı dürüst olalım da bırakalım bu özel gün saçmalıklarını. Yok alışverişe gitmeyi, yok çiçekçilere para yedirmeyi, yok gönülden gelmeyen jestleri yapmak mecburiyetinde kalarak akşamına şahit olunan şiddet manzaralarına gözlerimizi yummayı...Bırakalım bunları. Şahit olduklarımıza, gördüklerimize gözlerimizi kapamaya devam ettiğimiz, bunu önlemek için alınabilecek önlemlere destek olmadığımız, fikir üretmediğimiz, çocuklarımızı erkek-kız diye ayırmadan aynı insani etik değerler çerçevesinde eğitmediğimiz sürece 8 Mart, 7 Mart’ı takip eden birgünden daha fazlası olamaz.