Καραούλης Χρ.Λάζαρος

Υποβαθμίζεται συνεχώς η Πρωτοβάθμια Υγεία στην Ανατολική Αττική

2022-01-19T14:00:00.002+02:00

Τις τελευταίες εβδομάδες παρακολουθούμε την πίεση που ασκείται στο Εθνικό Σύστημα Υγείας, από την επέλαση της παραλλαγής “Όμικρον” σε συνδυασμό με την “Δέλτα”. Στην Ανατολική Αττική η κατάσταση κάθε βδομάδα που περνάει είναι χειρότερη από άποψη κρουσμάτων, ενώ η κυβέρνηση βαδίζει χωρίς σχέδιο στην αντιμετώπιση της πανδημίας, υποβαθμίζοντας καθημερινά τις υπηρεσίες που παρέχουν οι υφιστάμενες δομές στους κατοίκους της περιοχής.

Από τις 5 Ιανουαρίου μέ άρθρο στην έγκυρη ιστοσελίδα σας (Dimotisnews.gr) κάναμε γνωστή την έλλειψη στα μοριακά τεστ που έχει προς διάθεση το Κ.Υ Ραφήνας, με συνέπεια να στέλνουν τους ασθενείς στο κέντρο Υγείας Καλυβίων, όπου αναγκάστηκαν να περιμένουν πάνω από 3 ώρες για ένα μοριακό τεστ. Η απάντηση του Διευθυντή του Κ.Υ Ραφήνας ήταν ότι “τα μοριακά τελείωσαν (είχαν φτάσει να κάνουν 1200 τεστ την ημέρα) λόγω υπερβολικής χρήσης εκ μέρους των ενδιαφερόμενων πολιτών!”. Αναρωτιούνται οι πολίτες τι θα έπρεπε να κάνουν, όταν τους ανακοινώνουν στα ΜΜΕ ότι τα rapid test δεν ανιχνεύουν την Όμικρον; Γιατί ο διευθυντής δεν ζήτησε ενίσχυση του Κέντρου Υγείας με προσωπικό και περισσότερα Μοριακά Τεστ για να διευκολύνουν τους επισκέπτες του Κ.Υ αντί να κάνει υποδείξεις;

Στην σωστή κατεύθυνση ήταν, δύο μέρες μετά, η πρωτοβουλία-κοινή επιστολή των Δημάρχων Ραφήνας και Σαρωνικού, στον Υπουργό και Υφυπουργό Υγείας όπου μιλούν για υποστελέχωση των Κέντρων Υγείας καθώς όπως είναι γνωστό τα Κ.Υ Καλυβίων και Ραφήνας παίζουν τριπλό ρόλο: 1. ως κέντρα παροχής πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας 2. ως Κέντρα Αναφοράς Covid-19 από την πρώτη φάση της πανδημίας, καθώς και 3. ως Εμβολιαστικά Κέντρα από τις 15/2/2021 χωρίς να έχουν ενισχυθεί επαρκώς με το κατάλληλο επιπλέον προσωπικό.

Τελευταίο χτύπημα στην πρωτοβάθμια Υγεία της περιοχής μας ήταν η ακατανόητη απόφαση του υπουργείου να δημιουργηθεί mega εμβολιαστικό κέντρο για παιδιά στο νοσοκομείο Παίδων Πεντέλης, σταματώντας επ’αόριστον τις εφημερίες και την τακτική λειτουργία του νοσοκομείου!

Οι εργαζόμενοι της παιδιατρικής κλινικής προχώρησαν σε στάσεις εργασίας και κινητοποιήσεις ενώ βρεθήκαμε τη Δευτέρα 10/1, στο πλευρό τους με κλιμάκιο του Κινήματος Αλλαγής αποτελούμενο από τον Γιάννη Σμέρο, Περιφερειακό Σύμβουλο Ανατολικής Αττικής και Μέλος της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής, τον Σωτήρη Ζώτο, Αναπληρωτή Γραμματέα Τομέα Υγείας, Μάκη Παπανικολάου στέλεχος Κινήματος Παλλήνης και τον γράφοντα.

Είναι ακατανόητο ότι η κυβέρνηση αποφάσισε να κλείσει ένα από τα μόλις τρία παιδιατρικά νοσοκομεία της Αττικής, σπρώχνοντας ουσιαστικά τους πολίτες, προς τον ιδιωτικό τομέα, με τα σχολεία ανοιχτά με χαλαρά πρωτόκολλα και τη στιγμή που αυξάνονται οι νοσηλείες παιδιών από την παραλλαγή της “Όμικρον”. Ακόμη πιο εξοργιστικό είναι το γεγονός ότι ένα τριτοβάθμιο νοσηλευτικό ίδρυμα υποβαθμίζεται σε πάροχο πρωτοβάθμιας φροντίδας, με την απόφαση να πρωτοκολλείται στα κρυφά, ημέρα αργίας (Θεοφάνια) για το Ελληνικό Δημόσιο.

Στην πρώτη γραμμή του αγώνα για ανοικτό Παίδων Πεντέλης σε εφημερίες ήταν ο Δήμαρχος Παλλήνης Θανάσης Ζούτσος αλλά και όλο το Δημοτικό Συμβούλιο όπου με απόφασή του εξέδωσε ψήφισμα για την άμεση ανάκληση της Απόφασης του Υπουργείου Υγείας, για την προσωρινή αναστολή των εφημεριών του Γ/Ν Παίδων Πεντέλης. «Ζούμε το θέατρο του παραλόγου» καταγγέλλουν οι εργαζόμενοι ενώ συνεχίζουν τις κινητοποιήσεις και απαιτούν το Νοσοκομείο να συνεχίσει να έχει εφημερίες και παράλληλα να εξυπηρετεί το εμβολιαστικό πρόγραμμα που του αναλογεί. Μετά την αναστολή εφημεριών τι άλλο μπορούμε να περιμένουμε από μια κυβέρνηση που την περίοδο της πανδημίας κύριο μέλημα της είναι η στήριξη των κερδοσκόπων ιδιωτών παρόχων υπηρεσιών υγείας.

Το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ εδώ και μήνες ζητούσε να μπει τέλος στη κερδοσκοπία στην αγορά pcr, rapid test. Μόλις πρόσφατα η κυβέρνηση αναγκάστηκε από την πίεση που δέχτηκε και από το γεγονός ότι αρκετοί Δήμοι προμηθεύονται τα pcr, με 25 και 30 ευρώ να βαλουν πλαφόν στα 47 ευρώ και 7 ευρώ στα rapid test. Είναι φανερό πια ότι η Κυβέρνηση απέτυχε στην διαχείριση 3ου και 4ου κύματος της πανδημίας, ενώ στηρίζεται πλέον στο άτυπο δόγμα της “ανοσίας της αγέλης”. Είναι απαίτηση όλων των κομμάτων, φορέων, δημοτών της Ανατολικής Αττικής το Νοσοκομείο Παίδων Πεντέλης να συνεχίσει απρόσκοπτα την λειτουργία του. Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και ο Πρωθυπουργός δείχνουν ότι δεν έχουν σχέδιο για την πρωτοβάθμια υγεία και κάνουν αποσπασματικές κινήσεις.

Η τραυματισμένη αξιοπιστία του κ. Μητσοτάκη δεν διασώζεται με υποσχέσεις. Στο μέτωπο της πανδημίας, οι απώλειες σε ανθρώπινες ζωές είναι πολλαπλάσιες σε σχέση με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Το εμβολιαστικό πρόγραμμα βρίσκεται ακόμη κάτω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο και η δημόσια υγεία παραμένει χαμηλά στις προτεραιότητες της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας.

Το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ προτρέπει τον κ.Μητσοτάκη στα θέματα της υγείας αν θέλει να είναι χρήσιμος, να λάβει τα ακόλουθα προτεινόμενα μέτρα:

-Περισσότερα σημεία για δωρεάν τεστ για τους πολίτες ώστε να γίνεται γρήγορη ιχνηλάτηση και να αποφεύγεται η ταλαιπωρία

-Ενίσχυση της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας με μόνιμο προσωπικό

-Διεύρυνση ωραρίου λειτουργίας στα σημεία ελέγχου

-Ανώτατη τιμή στα PCR και Rapid Test και να μπει ΤΕΛΟΣ στην κερδοσκοπία.

Λάζαρος Καραούλης Στέλεχος ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ Ανατολικής Αττικής

Ο Λάζαρος Καραούλης στην εκπομπή "Ανατολικά" με τον Κώστα Τσαπάκη 5/1/2022

2022-01-07T17:18:00.004+02:00

Με αφορμή την παρέμβαση για τις ελλείψεις που παρατηρήθηκαν στα μοριακά τέστ στο Κ.Υ Ραφήνας μίλησα στην εκπομπή "Ανατολικά" με τον Δημοσιογράφο Κώστα Τσαπάκη 5/1.

Planet Web Radio · Ο Λάζαρος Καραούλης στην εκπομπή "Ανατολικά" με τον Κώστα Τσαπάκη 5/1/2022

Χωρίς Μοριακά Τεστ το Κ.Υ. Ραφήνας, έστελναν τον κόσμο στο Κ.Υ. Κορωπίου

2022-01-05T17:09:00.001+02:00

Απίστευτος Γολγοθάς συμπολιτών μας που επισκέφτηκαν το Κ.Υ Ραφήνας για μοριακό τεστ την Τρίτη 4 Ιανουαρίου. Ανακοίνωσαν στους ενδιαφερόμενους ότι τελείωσαν τα μοριακά τεστ που είχαν στη διάθεσή τους και αν θέλουν να κάνουν, θα πρέπει να πάνε στα αντίστοιχα κέντρα υγείας Κορωπίου ή Χαλανδρίου!

Στο Κ.Υ. Κορωπίου η αναμονή ξεπερνούσε τις 3 ώρες ενώ οι περισσότεροι ήταν από περιοχές της Παλλήνης, Ραφήνας, Μαραθώνα. Το ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ σε ανακοίνωση του είχε αναφερθεί για το ζήτημα: Να μπει τέλος στις ουρές της ταλαιπωρίας και ανώτατη τιμή στα τεστ.

Με τους πολίτες να στέκονται για ώρες σε ουρές - εστίες μόλυνσης και ταλαιπωρίας προκειμένου να κάνουν τα αναγκαία τεστ, αλλά και για την ελάφρυνση της οικονομικής επιβάρυνσης που υφίστανται, το Κίνημα προτείνει:

- Άμεσα περισσότερα σημεία ελέγχου σε δημόσιες δομές υγείας (Κέντρα Υγείας και ΤΟΜΥ).

- Διεύρυνση ωραρίου λειτουργίας στα σημεία ελέγχου.

- Aνώτατη τιμή εφτά (7) € για rapid test και 40€ για PCR, τουλάχιστον για τις επόμενες 15 μέρες.

- Ενίσχυση του ΕΣΥ με προσωπικό και αντίστοιχη μέριμνα για το προσωπικό των εργαστηρίων.

(*) Ο Λάζαρος Καραούλης είναι στέλεχος ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ Ανατολικής Αττικής.

Γεώργιος Καραούλης, Ένας ξεχασμένος ήρωας της Δυτικής Θεσσαλίας

2019-08-12T15:53:00.000+03:00

Με αφορμή την εκδήλωση ιστορικής μνήμης για την επανάσταση του 1854 που πραγματοποιείται σήμερα στα Βραγκιανά Αργιθέας του χωριού της μητέρας μου, από το Πανελλήνιο Σύλλογο Βραγκιανιτών Καρδίτσας, όπου τιμάται ο πρόγονός μας, ο οπλαρχηγός Γεώργιος Καραούλης, δημοσιεύω εις μνήμην του το ακόλουθο άρθρο.

Ο Γεώργιος Καραούλης είναι ένας ξεχασμένος ήρωας, ο οποίος δεν έζησε για να δει την πατρίδα του, τη Θεσσαλία ελεύθερη, αλλά συνέβαλε καθοριστικά βάζοντας το λιθαράκι του στην προ-επαναστατική περίοδο, στον διαρκή αγώνα να μείνει άσβεστη η φλόγα της επανάστασης και της λεφτεριάς από τον τουρκικό ζυγό.

Τον Δεκέμβριο του 1853, η απαίτηση από τους Οθωμανούς για την καταβολή αυξημένων φόρων στην περιοχή του Άνω Ραδοβυζίου Άρτας, ήταν η αιτία να επαναστατήσουν οι Ηπειρώτες και στις 15.1.1854 και να υψώσουν την Σημαία της επανάστασης στο χωριό Μπότσι (σημερινή Μεγαλόχαρη).

Ήταν η σπίθα που άναψε τη φλόγα της επανάστασης στην Ήπειρο και σχεδόν ταυτόχρονα στη Δυτική Θεσσαλία και στα Άγραφα. Στα μέσα Ιανουαρίου 1854 ο οπλαρχηγός των Αγράφων Δημήτριος Τσιγαρίδας, με 30 οπλοφόρους, συγκρούστηκε με τουρκικό απόσπασμα (σκοτώθηκαν 50 Τούρκοι, 6 Ελληνες και ο ίδιος ο Τσιγαρίδας), δίνοντας το έναυσμα της εξεγέρσεως.

Ο Γεώργιος Καραούλης κήρυξε την επανάσταση στα Βραγγιανά την 18η Ιανουαρίου. Στη Μονή Σπηλιάς στα Κουμπουριανά σχηματίστηκε μια συμβολική «Επαναστατική κυβέρνησις» και σε μικρό χρονικό διάστημα ξεσηκώθηκε όλη η περιοχή από τη γέφυρα Κοράκου μέχρι το χωριό Πετρίλο.

Κατά τον καθηγητή-ιστορικό Χρήστο Γκλέζο (από Πετρωτό Αργιθέας) η σύσκεψη αυτή έγινε στο Μοναστήρι της Παναγίας Επισκοπής Βραγκιανών. Η επανάσταση κηρύσσεται επίσημα στις 25.1.1854.

Σε δύο(2) ενθυμήσεις που βρήκε ο Χρήστος Γκλέζος στις 21.8.1984 σε ένα παλαιό Πεντηκοστάριο του Αγ. Νικολάου Πετρωτού γραμμένες από τον Α. Μητρόπουλο καταγράφονται τα γεγονότα ως εξής: 1854 Γεναρίου 26 Λιάσκοβον κάνω θύμησην τον καιρόν που έκαμαν την επανάστασιν τα Βραγγιανά στο μοναστήρι Επισκοπή οι Πρόκριτοί μας Θανάσης Αλεξαντρής, Γιαννούλης Κονόμος, Καραούλης, Ε. Θεοδοσόπουλος, Πουζιός, Ματσούκης, Μανώλης και άλλοι υπόγραψαν την προκήρυξιν. Α. Μητρόπουλος ο γράψας. Στις 25.Ιανουαρίου 1854, ημέρα του Αγ. Γρηγορίου, στην Παναγία Επισκοπή δίνεται ο παρακάτω όρκος: « Ορκίζομαι εις το ιερόν ευαγγέλιον, εις την Αγίαν Τριάδαν και τον Εσταυρωμένον, ότι λαμβάνων εις χείρας τα όπλα δεν θέλω καταθέσει αυτά ει μη αφού αποδιώξω τους τυράννους μου Οσμανλήδες από την γήν των πατέρων μου, αποκαθιστών ελευθέραν την πατρίδαν μου. Ορκίζομαι προσέτι εις τον Ύψιστον ότι θέλω υπερασπίζεσθαι την σημαίαν και τους συντρόφους μου, χύνων αν χρεία το καλέσει και την τελευταίαν σταλαματιάν του αίματός μου υπέρ αυτών>>. Αμέσως μετά συνέταξαν την επαναστατικήν προκήρυξιν (δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΑΙΩΝ των Αθηνών στις 9.2.1854 – Χρ. Γκλέζος σελίς 312) με την οποίαν καλούσαν τους Αγραφιώτες- Αργιθεάτες σε εξέγερση κατά των Τούρκων.

«Eντός του πρώτου δεκαημέρου του Φεβρουαρίου η επανάστασις εξηπλώθη εις όλην την Δυτικήν Θεσσαλίαν και είχον καταληφθεί υπό των επαναστατών όλαι αι διαβάσεις προς Πίνδον» (Κουτρούμπας Η Επανάστασις του 1854 και αι εν Θεσσαλία).

Μπορεί βέβαια τα αποτελέσματα του ξεσηκωμού του 1854 να ήταν ολέθρια για την Ελλάδα και τα χωριά μας στην Δυτική Θεσσαλία, όμως το νερό είχε μπει στο αυλάκι τα σύνορα της λεφτεριάς ήταν κοντά και ο αγώνας θα συνεχιζόταν.

Ο Γεώργιος Καραούλης μυημένος στην φιλική εταιρεία και τις επαναστατικές κινήσεις συμμετέχει ενεργά και στην επανάσταση του 1866-1868 μέλος της λεγόμενης «κυβέρνησης Αλεξανδρή» με έδρα το μοναστήρι της Σπηλιάς, ενώ ορίζεται και αρχηγός όπλων.
Από επιστολή του Γ.Καραούλη που γράφτηκε στη Μονή Σπηλιάς στις 24 Δεκεμβρίου 1866 μάθαμε πως ο ίδιος με τους αδερφούς Αλεξανδρή και άλλους σωματάρχες διώξανε από την περιοχή της Αργιθέας το Δερβεναγά Ιλιάμπεη και τον αποκλείσανε στο Μαυρομάτι. Ο ίδιος ηγείται 700 ανδρών και πηγαίνει στο Ραδοβύζι Άρτας για να βοηθήσει στην καταδίωξη Τουρκαλβανών. Με τη βοήθεια πάλι των αδελφών Αλεξανδρή & Κυριάκη ολοκληρώνουν την αποστολή τους.

Στις 24-1-1867 η Μονή Σπηλιάς δέχεται βολές από τους Τούρκους με 6 κανόνια. Η μάχη κράτησε όλη την ημέρα. Η επόμενη ήταν σφοδρότερη και οι πολιορκούμενοι αποφάσαν ηρωική έξοδο. Η έξοδος έγινε από το στεφάνι –γκρεμό- διεμβολίζοντας την απέναντι εχθρική φάλαγγα και φτάνουν στη θέση Στέφακα που κατείχε ο Γ.Καραούλης. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας έγινε φοβερή μάχη στην οποία μεταξύ αυτών και ο Καραούλης έναντι 200 τούρκων, κατάφεραν να τραυματίσουν 20 τούρκους.

Μετά την μάχη της Γέφυρας Κοράκου σύμφωνα πάντα με τον καθηγητή Χρήστο Γκλέζο οι Μεγάλες Δυνάμεις στέλνουν τον Γάλλο πρόξενο της Ηπείρου Σαμπουασώ να μεταβεί στο ελληνικό επαναστατικό στρατόπεδο στη Γέφυρα Κοράκου. Ο Σαμπουασώ συνοδευόμενος από 50 τούρκους ιππείς φτάνει στη Γέφυρα Κοράκου της 4/1/1867 και τον υποδέχτηκαν από μέρους της επαναστατικής κυβέρνησης οι οπλαρχηγοί: Σωτ.Κοσσυβάκης, Φώτης και Γιάννης Κοντονίκας, Γεώργιος Καραούλης και Γιωργάκης Αλεξανδρής με άλλους 54 οπλοφόρους.

Σε αυτό το σημείο έχει σημασία να αναδείξουμε τον διάλογο που είχε ο Γ.Καραούλης με τον πρόξενο κατά την διάρκεια της συνάντησης, για να γίνει αντιληπτό το ύφος, η ευστροφία αλλά και το θάρρος του αγωνιστή.
-Κατά τη διάρκεια της συζήτησης τον λόγο πήρε ο Γ.Καραούλης όπου με δυνατή φώνη είπε «είμεθα δούλοι Έλληνες που ζητούμεν την ελευθερία μας και τίποτα περισσότερον.» για να απαντήσει ο Πρόξενος «ναι αλλά όπως πάτε θα χαθήτε».
-Πρόξενος «εάν έχετε παράπονα από την Τουρκική εξουσία να μου τα ειπήτε και σας υπόσχομαι εν ονόματι της Κυβερνήσεως μου να διορθωθώσι και να ζήσετε καλλίτερα».
-Τότε του απάντησε ο Καραούλης με τα λόγια «Ζωή με τον Τούρκο δεν υποφέρεται πλέον, Κύριε Πρόξενε, ή θα χαθώμεν ή του Σουλτάνου υπήκοοι δε θα τελώμεν εις το μέλλον».
-Καραούλης «είμεθα 900 εδώ γύρω και θα πολεμήσωμεν έως ότου βράζει το αίμα εις τα στήθη μας και όταν ο εχθρός πλησιάσει θα αποσυρθώμεν πέρα εις το μοναστήρι των αγίων αποστόλων και θα παίξωμεν και τη Δευτέρα πράξην του Αρκαδίου*». Και ενώ έλεγε αυτά έσεισε τη σημαίαν που εκράτει ο παρακείμενός του Κοντονίκας, αδειάζοντας συγχρόνως στον αέρα το περίστροφό του.
Ο Σαμπουασώ τα έχασε για μια στιγμή. Και ο Καραούλης για να τον βγάλει από την δύσκολη θέση, του πρόσφερε την καπνοσακούλα να κάνει τσιγάρο λέγοντάς του με ήρεμο ύφος «Τόσο καλός είναι ο σουλτάνος, ώστε μας έφερεν εις θέσην να μην έχωμεν ούτε σιγαρόχατον». Ο πρόξενος χαμογέλασε και τον ευχαρίστησε για την προσφορά.
Υπάρχουν και άλλες αναφορές για τις μάχες που συμμετείχε και για τις οποίες θα γίνει εκτενέστερη αναφορά σε μελλοντικό συνέδριο που θα οργανώσει ο σύλλογος.
Ποιος ήταν όμως ο Γεώργιος Καραούλης και από που κατάγονταν;
Σύμφωνα και με την εμπεριστατωμένη ομιλία στο ιστορικό συνέδριο Λεοντίτου, του σημερινού Δημάρχου Αργιθέας Στεργίου Ανδρέα, τότε φοιτητή, κατά τη πρώτη εκδοχή ο Καραούλης έκανε την εμφάνισή του μετά το 1840 στην Αργιθέα. Το πραγματικό του επώνυμο ήταν Αραποστέργιος. Κατάγονταν από την Μίγερη, Τετράκωμο Άρτας, ενώ οι υπόλοιποι στενοί συγγενείς του, Λεναίοι, Τσαπραϊλαίοι, Γιάχος, Σίβος, Χήρας και αρκετοί ακόμα που εγκατέλειψαν τις ιδιαίτερες πατρίδες τους και ακολούθησαν τον Καραούλη στη Στεφανιάδα κατάγονταν εκτός από την Μίγερη, και από την Σεκλίστα και τη Ράμια. Η δεύτερη εκδοχή του Κουτρούμπα ότι ο Καραούλης ήταν γιος του Καναβού Οικονόμου με καταγωγή τα Βραγκιανά αμφισβητείται ιστορικά από όλους τους μελετητές. Από ενθύμηση που ευρέθη γεγραμμένη από τον ιστορικό ερευνητή Μενέλαο Παπαδημητρίου στην Ι. Μονή Κατουσίου Ανθηρού «Το Γεννέσιο της Θεοτόκου» προκύπτει ότι ο Γεώργιος Καναβού- Οικονόμου, που προσυπογράφει και την Επαναστατική Προκήρυξη, είναι ο Μποκοβιτσάνος (Ανθηριώτης) Προεστός συνεπαναστάτης με το Γεώργιο Καραούλη, ουδεμία δε συγγένεια τους συνδέει καθόσον Καναβός στο επώνυμο δεν υπάρχει σε άλλο Χωριό της Αργιθέας πλην του Ανθηρού.

Θέλω να αποκαλύψω με την ευκαιρία αυτή περισσότερες λεπτομέρειες για την καταγωγή του οπλαρχηγού, βασισμένες στις νέες μαρτυρίες της δισέγγονής του οπλαρχηγού και Παιδιάτρου Μαρίας Καραούλη από την Κέρκυρα, τις οποίες έχει από του παππούδες της.

Ο Καραούλης και η γυναίκα του Μαρία είχαν καταγωγή από την Κωνσταντινούπολη. Καραούλι είναι τουρκική λέξη (karavul στα τούρκικα) σημαίνει η φρούρα, η σκοπιά, το παρατηρητήριο (ή και ενέδρα) και το επώνυμο αυτό χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα στην Τουρκία. Κατάγοταν από εύπορη οικογένεια, και είχαν αρκετά χρήματα γεγονός που έγινε αντιληπτό όταν εγκαταστάθηκαν στην Στεφανιάδα όπου σε σύντομο χρονικό διάστημα αγόρασε τα στρέμματα (δεν του παραχωρήθηκαν, υπήρχαν τίτλοι αγοράς με την τουρκική βούλα, περιοχές Μαράθου Γ’) για να τα καλλιεργήσει και χτίστηκαν σπίτια για την οικογένεια ενώ έδινε δουλειά στους κατοίκους του χωριού, ασχολούμενος ταυτόχρονα και με το εμπόριο.

Δικαιολογεί και τον πραγματικό λόγο που όταν οι Τούρκοι αιχμαλώτισαν την γυναίκα του την Μαρία (σύμφωνα με μαρτυρία- Βιβλίο Γεωργίου Στάθη Ἀπὸ τ΄ ἄγραφα) την επιστρέψαν αμέσως και χωρίς να την πειράξουν μόλις αντιλήφθηκαν ποια είναι.
Ήταν διπλωμάτης και συχνά χρησιμοποιούσε διαφορετικά ονόματα για να μπορεί να διαφεύγει των τουρκικών αρχών, για αυτό και υπάρχουν διαφορετικές εκδοχές για το επώνυμό του και την καταγωγή του. Ακόμα και στα ονόματά του χρησιμοποιούσε πότε το Γιώργος, πότε το Χρήστος.

Είναι πλέον γεγονός και καθολικής αποδοχής η συνεισφορά του προγόνου μας Γεώργιου Καραούλη στην περιοχή της Στεφανιάδας και την ευρύτερη περιοχή της Αργιθέας. Κοινή θέληση των απογόνων του και πιστεύω ολόκληρης της περιοχής είναι να αναδείξουμε αυτούς τους τοπικούς ήρωες ώστε να μείνει ζωντανή η ιστορία μας και οι αγώνες που έκαναν οι προγονοί μας για την λεφτεριά της πατρίδος μας.
Θέληση μας είναι η τοποθέτηση προτομής του ήρωα στην κεντρική πλατεία της Στεφανιάδας το επόμενο διάστημα, καθώς και η προσθήκη στα βιβλία της ιστορία για τις προ-επαναστατικές δράσεις των Ελλήνων της Θεσσαλίας.

Συγχαρητήρια στο Δ.Σ του Πανελλήνιου Συλλόγου Βραγκιανιτών Καρδίτσας και τον Πρόεδρο Παναγιώτη Παπαντώνη για την σημερίνη τους πρωτοβουλία ανάδειξης των επαναστάσεων 1854 & 1866 και των Αργιθεατών ηρώων αυτών, όπως επίσης και για την τοποθέτηση μνημείου στην Παναγία Επισκοπή Βραγκιανών. Ελπίζω σε ένα ιστορικό συνέδριο την επέτειο της επανάστασης του Ραδοβυζίου για να καταθέσουμε με περισσότερες λεπτομέρειες και μαρτυρίες τα όσα γνωρίζουμε για αυτήν την εποχή.

Λάζαρος Χρ.Καραούλης
Γενικός Γραμματέας Πανθεσσαλικής Στέγης Αττικής

Σημειώσεις: *Ολοκαύτωμα Μονής Αρκαδίου Κρήτης 9 Νοεμβρίου 1866,
η Ελαιογραφία είναι από Κερκυραίο Ζωγράφο παραγγελία της Μαρίας Καραούλη

Όλο το υλικό που συγκεντρώνουμε για τον οπλαρχηγό Γεώργιο Καραούλη θα αναρτηθεί σύντομα σε ιστοσελίδα, όσοι επιθυμούν να συνεισφέρουν με μαρτυρίες, υλικό ή εμπλουτισμό του γενεαλογικού μας δένδρου μπορούν να επικοινωνήσουν στο Lkaraoulis@gmail.com 6946128421.

Πηγές:
• ΤΟ ΛΙΑΣΚΟΒΟ Γκλέζος,
• Η επανάσταση του 1854 στη Δυτική Θεσσαλία-Μια γεωιστορική θεώρηση Βατρακούλης
• Γιώργος Στάθης Από τ’Άγραφα
• Κουτρούμπας Η Επανάστασις του 1854 και αι εν Θεσσαλία
• Μενέλαος Παπαδημητρίου Ιστορικός - Συγγραφέας
• Μαρία Καραούλη Παιδίατρος Δισέγγονη οπλαρχηγού Γ.Καραούλη

Ο Σύλλογος Καρδιτσιωτών Αττικής στον Αντέννα

2013-07-04T10:58:00.002+03:00

Ανοιχτή Ημερίδα κοινωνικού παντοπωλείου & κοινωνικού συσσιτίου του Δήμου Μαραθώνα

2013-07-04T10:34:00.004+03:00

Συνολικά 295 κάτοικοι του Δήμου Μαραθώνα επισκέφθηκαν τον μήνα Μάιο το Κοινωνικό Παντοπωλείο, που λειτουργεί στο χώρο του Αθλητικού και Πολιτιστικού Κέντρου του Δήμου, ενώ ήδη 21 ωφελούμενοι εξυπηρετούνται από τη λειτουργία του Κοινωνικού Συσσιτίου.

Αυτά ανέφερε μεταξύ άλλων ο Λάζαρος Καραούλης, υπεύθυνος για την υλοποίηση της δράσης «Κοινωνικές Δομές αντιμετώπισης της Φτώχειας στους Δήμους Διονύσου, Μαραθώνος και Ωρωπού», στη διάρκεια της ενημερωτικής ημερίδας που διοργανώθηκε την Πέμπτη 27 Ιουνίου στην Αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου του Δημοτικού Μεγάρου Νέας Μάκρης

Στόχος της εν λόγω δράσης, η οποία συγχρηματοδοτείται από το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα «ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΔΥΝΑΜΙΚΟΥ» του ΕΣΠΑ 2007-2013 (Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο) είναι όπως, μέσω της λειτουργίας έξι διαφορετικών κοινωνικών Δομών στους τρεις συμμετέχοντες Δήμους (Κοινωνικό Παντοπωλείο, Κοινωνικό Συσσίτιο, Δημοτικός Λαχανόκηπος, Τράπεζα Χρόνου, Κοινωνικό Φαρμακείο, Γραφείο Διαμεσολάβησης) παρασχεθούν υπηρεσίες υποστήριξης και πληροφόρησης που θα συμβάλλουν στην ενδυνάμωση και κοινωνική ενσωμάτωση των ευπαθών κοινωνικά ομάδων και ειδικότερα των αστέγων και των ατόμων ευρισκόμενων σε κατάσταση φτώχειας. Όπως δε στη διάρκεια της ημερίδας της 27ης Ιουνίου αναφέρθηκε, όσα ως τώρα έχουν γίνει αποτελούν μία καλή αρχή -είναι ενδεικτικό ότι έξι τοπικές επιχειρήσεις (Ψητοπωλείο Ελένη, Φούρνος Κασίμη - Διονύσου, Σουβλατζίδικο Αργύρη, Ποσειδώνος Γεύσεις, Μαγειρικό της Σεβαστής, Μαγειρευτά Ντόρας) είναι σήμερα χορηγοί του Κοινωνικού Συσσιτίου- αλλά απομένουν αρκετά ακόμη να γίνουν ώστε η σημαντική αυτή κοινωνική πρωτοβουλία αλληλεγγύης να αναπτυχθεί στην έκταση που της πρέπει.

Κάθε προϊόν το οποίο διατίθεται από το Κοινωνικό Παντοπωλείο, σημείωσε η κα Μηλέα Παππά, εκ μέρους της Λαογραφικής Εταιρείας Βαρνάβα, που έχει την ευθύνη του γενικού συντονισμού της δράσης, φέρει για λόγους ασφαλείας barcode ώστε να διασφαλίζεται η προέλευσή του αλλά και το ότι φτάνει στα κατάλληλα χέρια και σε όσους το έχουν πραγματικά ανάγκη. Και θα ήταν ευχής έργο όπως το πρόγραμμα συνεχιστεί ακόμα και μετά την εκπνοή της διετούς ευρωπαϊκής χρηματοδότησής του.

Την ολόπλευρη στήριξη του Δήμου Μαραθώνα στη δράση και τη διάθεσή του να βοηθήσει με κάθε τρόπο στην επιτυχημένη υλοποίησή της, εξέφρασε στην τοποθέτησή του ο Αντιδήμαρχος Θανάσης Ζέρβας ενώ ο Πρόεδρος του Φιλόπτωχου Ταμείου (ΤΕΔ) της Εκκλησίας πάτερ Αντώνιος επεσήμανε την ανάγκη συντονισμού ανάμεσα στις Δομές που λειτουργούν στα πλαίσια της δράσης και αντίστοιχες πρωτοβουλίες της Εκκλησίας.

Την ενδιαφέρουσα εκδήλωση παρακολούθησαν επίσης, συμμετέχοντας με τις δικές τους παρατηρήσεις στο ζωντανό διάλογο, ο Πρόεδρος της Δημοτικής Κοινότητας Νέας Μάκρης Κώστας Κουλούκουσας, ο Πρόεδρος της Αδελφότητας Ηπειρωτών Ευάγγελος Φωτόπουλος, ο Πρόεδρος του Συλλόγου Κρητών Αντώνης Νταγιαντάς, η Ασημίνα Αττικούδη από το Σύλλογο Κυπρίων Βορειοανατολικής Αττικής καθώς και οι απασχολούμενοι στις κοινωνικές δομές νέοι και νέες.

7ο ΤΟΥΡΝΟΥΑ ΒΟΛΛΕΥ ΜΙΝΙ

2013-05-30T11:14:00.001+03:00

7ο ΤΟΥΡΝΟΥΑ ΒΟΛΛΕΥ ΜΙΝΙ, a set on Flickr.

ΗΜΕΡΙΔΑ: ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ

2012-07-17T23:21:00.001+03:00

ΔΙΟΡΓΑΝΩΤΕΣ: ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΚΑΡΔΙΤΣΙΩΤΩΝ ΑΤΤΙΚΗΣ Ο ΑΓΙΟΣ ΘΩΜΑΣ ΚΑΙ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΒΑΡΝΑΒΑ 8-4-2012 ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΑΡΑΘΩΝΙΟΥ ΔΡΟΜΟΥ

ΑΡΓΙΘΕΑ ΚΑΙ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ - MΕΝΙΟΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

2011-11-21T09:36:00.000+02:00

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΘΕΣΣΑΛΙΑ 130 ΧΡΟΝΙΑ
ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ - ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΄
(Διοργάνωση από την Ομοσπονδία Θεσσαλικών Σωματείων Αττικής
«Η ΠΑΝΘΕΣΣΑΛΙΚΗ ΣΤΕΓΗ» υπό την αιγίδα της Περιφέρειας Θεσσαλίας)
Αθήνα 19-20 Νοεμβρίου 2011 – Αίθουσα « Παρνασσός »

1η Συνεδρία(11.οο – 12.οο)

ΑΡΓΙΘΕΑ ΚΑΙ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ

Εισηγητής: Μενέλαος Νικ. Παπαδημητρίου, Δικηγόρος Αθηνών
Λαογράφος, Συγγραφέας

---------------------------------------....--------------------------------------

Κυρίες και Κύριοι,
πολύ μεγάλη η τιμή που μου έγινε από την Πανθεσσαλική Στέγη να είμαι εισηγητής σήμερα στο Συνέδριο για τα 130 χρόνια απελευθέρωσης της Θεσσαλίας από τον Τουρκικό ζυγό, μα και πολύ μεγάλο το φορτίο του θέματος που ανέλαβα- που γίνεται ακόμα πιο βαρύ στους ώμους μου - όταν σε μικρό χρονικό περιθώριο καλούμαι να το αναπτύξω. Ένεκα τούτου σας ενημερώνω εξ αρχής πως θα περιορισθώ σε ορισμένα ιστορικά γεγονότα και ζητήματα που αφορούν την ΑΡΓΙΘΕΑ και τη συμμετοχή της στην απελευθέρωση της ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ . Η όλη μου δε εργασία θα παραδοθεί στο Προεδρείο για να συμπεριληφθεί σε τυχόν έκδοση Πρακτικών του Συνεδρίου.

Η Θεσσαλία υπήρξε κοιτίδα του Πνεύματος και του Ελληνικού Πολιτισμού.
Ένα μικρό τμήμα αυτής είναι ο ορεινός και δυσπρόσιτος τους χειμερινούς μήνες - ακόμα και σήμερα – Δήμος Αργιθέας Καρδίτσας στα Δυτικά των Αγράφων και με όρια που ακουμπούν στους Νομούς Τρικάλων, Άρτας, Αιτωλοακαρνανίας και Ευρυτανίας, με φράχτη προς την Άρτα το μυθικό Αχελώο στη σύνδεση της Θεσσαλίας με την Ήπειρο μέσω της Γέφυρας Κοράκου.

Προ της ισχύος του νόμου ΔΝΖ ήτο ένας από τους δέκα τρείς Δήμους του Νομού Καρδίτσας ( σήμερα ένας από τους επτά) και περιελάμβανε τις Κοινότητες: Αραχωβίτσας(Μάραθος), Αργυρίου, Βλασίου, Βραγγιανών, Γρυμπιανών(σήμερα οικισμός Βραγγιανών), Σελιπιανών (Καταφύλλι), Σπυρέλου(Πετροχώρι), Μεζήλου(Δροσάτο), Λεοντίτου, Κομπλεσίου(Φουντωτό), Στεφανιάδος, Κουμπουριανών, Πετρίλου, Λιασκόβου(Πετρωτό), Τριζώλου(Καρυά), Μεσοβουνίου, Κνισσόβου(Αργιθέα), Γλογοβίτσας(Θερινό), Μολεντζικού(Καλή Κώμη), Μαρτεντσικού(Ελληνικά) και Μπουκοβίτσας( Ανθηρό).
Τα χωριά της Αργιθέας είναι εγκατασπαρμένα, ως αητοφωλιές, στις πλαγιές των βουνών των Αγράφων της Πίνδου με τις άγριες φυσικές ομορφιές, με τους κατοίκους της κυρίως φτωχούς γεωργοκτηνοτρόφους, που χαρίσματα έχουν τα ευγενικά αισθήματα- τον αλτρουϊσμό, την παροιμιώδη φιλοξενία, την πατριωτική συνείδηση. Έδωσαν δε στους απελευθερωτικούς αγώνες, συμμετέχοντας με τα παιδιά τους στις επαναστάσεις κατά των Οθωμανών για την απελευθέρωση του Έθνους, για την απελευθέρωση της Θεσσαλίας και της Αργιθέας.
Η φυσική στρατηγική σημασία του γεωγραφικού ανάγλυφου στην Αργιθέα και στα Άγραφα καθώς και στα Ραδοβίζια Άρτας δίνει σημαντικό πλεονέκτημα για επαναστατικές ενέργειες. Οι γέφυρες στον Αχελώο και στους παραποτάμους του (Κοράκου, Λιασκόβου, Τριζόλου, Αργιθέας, Μεζήλου, Στεφανιάδας και Μαρτεντσικού- σήμερα Ελληνικών), οι οχυρές θέσεις στο Σιάμ (Οξυά), στον Άγιο Νικόλαο και κατά την παραποτάμια οδό στον Τυρολόγο, στην Παναγία τη Σπηλιώτισσα, στη Στεφανιάδα και στην Κρανιά-Λούκα με τις εξόδους από Τρία Σύνορα Πετρίλου και από Λεοντίτου – Στεφανιάδα προς την Ελεύθερη Ελλάδα, τα περάσματα του Τυμπάνου, το Καλατόρι κι ο Πουλημένος, το Κάστρο του Χαϊντούτη, τα 5 Αδέρφια καθώς και τα στενά της Πόρτας και του Μουζακίου όποιος τα κατείχε είχε και τον έλεγχο της περιοχής.
Αφού βέβαια μιλάμε για απελευθέρωση της Θεσσαλίας περιληπτικά να θυμίσω πως Πρόδρομοι στην Επανάσταση του 1821 υπήρξαν οι Θεσσαλοί Ρήγας Φεραίος (Εθνομάρτυρας), Διονύσιος Σκυλόσοφος ή Φιλόσοφος, ο Επίσκοπος Φαναρίου Σεραφείμ, οι σφαγιασθέντες κατά τα Ορλωφικά 3.000 Τρικαλινοί και Λαρισινοί, οι Μεγάλοι Λόγιοι Άνθιμος Γαζής, Κων/νος Κούμας, ο Φιλιππίδης, ο Οικονόμου εξ Οικονόμων και τόσοι άλλοι.
Περιληπτικά επίσης να αναφέρω πως στα βουνά της Θεσσαλίας έδρασαν από τις μεγαλύτερες μορφές Αρματωλοί και Κλέφτες όπως ο Κατσαντώνης κι ο Γεώργιος Καραϊσκάκης, οι ανδρείοι Στουρνάρας, Χατζηπέτρος, Βλαχάβας, Νικοτσάρας, Μπουκουβάλας, Μπασδέκης, Καρατάσος, Γάτσος, Γεωργάκης Ολύμπιος κ.α. Όλοι γνωρίζετε και γνωρίζουμε πως στην Επανάσταση του 1821 ο Γεώργιος Καραϊσκάκης ξεσηκώνει τα Άγραφα, οι Στουρνάρηδες τα χωριά του Ασπροποτάμου και ο Άνθιμος Γαζής το Πήλιο.
Ανέφερα τα παραπάνω για να φτάσω και στην Αργιθέα.
Οι Τούρκοι στα Άγραφα και στην Αργιθέα για πρώτη φορά εγκαθίστανται το 1832 στην Οριογραμμή του νέου Ελληνικού Κράτους αφού η Αργιθέα με τη συνθήκη της Κωνσταντινουπόλεως στις 21.7.1932 έμενε υπό τον έλεγχό τους και τα σύνορα ήταν από την Αφωρεσμένη Κομπλεσίου ως το Φελίκι και τη Μυρμιτζάλα Βραγγιανών. Οι οροφυλακές των Τούρκων εγκαθίστανται σε φυλάκια, όπως Στεφανιάδας-Βραγκιανών. Στο Λιάσκοβο (Πετρωτό) είχαν την έδρα του Λόχου και την έδρα της διοίκησης της περιοχής. Στη θρυλική Γέφυρα Κοράκου έφκιασαν τις ΚΟΥΛΙΕΣ, μία από την πλευρά της Αργιθέας που στέκεται όρθια και σήμερα και περιμένει την αναστήλωσή της και μια από την πλευρά της Βρεσθενίτσας Άρτας.
Ο εκ Λιασκόβου(Πετρωτού) Αργιθέας Αθανάσιος Αλεξανδρής, μυημένος στη Φιλική Εταιρία, παίρνει μέρος στην Επανάσταση του 1821- συλλαμβάνεται και γλιτώνει από θαύμα τον απαγχονισμό. Μαζί με τον Χατζηπέτρο καταφεύγουν στο Μεσολόγγι, ενώ οι Ζαχαράκης και Δημήτριος Τσολάκογλου απαγχονίζονται στη Λάρισα τη εντολή του Χουρσίτ Πασά.
Ο Αθανάσιος Αλεξανδρής και όλη η οικογένεια των Αλεξανδραίων είναι πρώτοι και παντού στους Αγώνες όπως θα δούμε αμέσως μετά. Στην Επανάσταση του 1854 υπό την αρχηγία του Χατζηπέτρου είναι πρωτεργάτης στην Αργιθέα και στα Άγραφα μαζί με τον επίσης μεγάλο Αργιθεάτη επαναστάτη Γεώργιο Καραούλη από τη Στεφανιάδα.
Στην Επανάσταση του 1867 ο ίδιος συμμετέχει υπό τον σωματάρχην Κυριάκην.
Στην Επανάσταση του 1878 μετέχουν οι Αργιθεάτες Δημήτριος και Γεώργιος Αλεξανδρής, ο Θ. Ποζιός και άλλοι υπό τον ηρωϊκό αξιωματικό Κ. Ισχόμαχο και παίρνουν μέρος στις μάχες του Μουζακίου και της Πόρτας παζάρ καθώς και στη σημαντική μάχη της Ματαράγκας, όπου δοξάστηκε η μαχόμενη Θεσσαλία και απορούσαν οι ξένοι- ενημερωμένοι από ανταποκριτές τους.
Στη μάχη του Μουζακίου λείπει ο Μεγάλος Αργιθεάτης Επαναστάτης Γεώργιος Καραούλης που έχει χάσει τη ζωή του το 1874 σε ατύχημα.
Σε αυτή τη μάχη φέρεται να ηγείται ενός τμήματος και να πολεμάει ο Μποκοβιτσιάνος( Ανθηριώτης) Φώτιος Τσαντούλας μετέπειτα Δήμαρχος της Αργιθέας. Σημειούται εδώ με την ευκαιρία πως οι Δημήτριος Αλεξανδρής, Φώτιος Τσαντούλας και Δημητρούλας Οικονόμου(από τα Βραγγιανά), καταξιωμένοι από τους αγώνες τους στην περιοχή μας για την ελευθερία έγιναν οι πρώτοι Δήμαρχοι του νεοσυσταθέντος Δήμου Αργιθέας.

Οι επαχθείς φόροι καθώς και οι Αλβανοί φοροεισπράκτορες και τα αποσπάσματά τους που είναι ο φόβος και ο τρόμος των Ελλήνων,(ακόμα και των Αργιθεατών όπως προκύπτει από τη μεγάλη σφαγή που έκαμαν στην Αγία Σωτήρα Βραγκιανών και αλλού) κάνουν ανυπόφορη τη ζωή . Η Ρωσική Κυβέρνηση( για τους δικούς της λόγους και συμφέροντα) υπέθαλψε το όραμα των Ελλήνων για την επανάσταση του 1854 αν και όπως προκύπτει από έγγραφα της μυστικής διπλωματίας ο Τσάρος Νικόλαος ο Α΄ δηλώνει το Φεβρουάριο του 1855 στον Άγγλο πρεσβευτή Χάμιλτον: « Δεν επιθυμώ την Ελλάδα μεγάλην ή την επανίδρυσιν της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Θα επεθύμουν να φονευθεί και ο τελευταίος Ρώσος στρατιώτης και να εξοδεύσω και το τελευταίον ρούβλιον, παρά να επιτρέψω την εδαφικήν επέκτασιν της Ελλάδος» .

Ευνόητο είναι πως οι Ευρωπαϊκές Δυνάμεις – ΑγγλοΓάλλοι- έχοντας αντίθετα συμφέροντα με τους Ρώσους είναι υπέρ των Τούρκων.

Τα σύνορα του Ελληνικού Κράτους το 1830 άφησαν αλύτρωτη και εκτός τη Θεσσαλία, την Ήπειρο και όλη τη Βόρεια Ελλάδα αφού αυτά σταμάτησαν στο Δομοκό. Ο αγώνας της δεν έπαψε από το 1828 ως το 1881 με σημαντικά γεγονότα και με επαναστατικά κινήματα-σκληρές μάχες που εκδηλώθηκαν σχεδόν ταυτόχρονα σε Ήπειρο και Θεσσαλία.
Άνθρωποι των τεχνών και των γραμμάτων και αγωνιστές του 1821 όπως οι Κων/νος Παπαρρηγόπουλος, Αλέξανδρος Ραγκαβής, Παναγιώτης Σούτσος, Κίτσος Τζαβέλλας, Χριστόδουλος Χατζηπέτρος, Θεόδωρος Γρίβας, Νικόλαος Φιλάρετος κ.α. συντηρούν τις σπίθες της φωτιάς για την απελευθέρωση και στηρίζουν τον αγώνα παντοίω τρόπω.

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ του 1854

Προοίμιο της Επανάστασης του 1854 είναι οι συγκρούσεις στις 25.12.1853 στη Σκουληκαριά και στις 15.1.1854 η Σημαία υψώνεται στα Ραδοβίζια Άρτας και συγκεκριμένα στο χωριό Μπότσι (σημερινή Μεγαλόχαρη). Σημειούται εδώ η αδερφική σχέση που συνδέει τους Αργιθεάτες με τους Ραδοβιζινούς (ο Αθανάσιος Αλεξανδρής, ο Γεώργιος Καραούλης, οι Γιαννούλης και Αθανάσιος Οικονόμου από Βραγκιανά, ο Γεώργιος Καναβός από το Ανθηρό έχουν με τους Κοσσυβακαίους από το Μπότσι φιλικές σχέσεις- είναι άλλωστε και Προεστοί στα Χωριά τους).
Στα μέσα Ιανουαρίου 1854 η επανάσταση από τα Ραδοβίζια περνάει στην Αργιθέα ενώ την ίδια χρονική στιγμή ο Δημήτριος Τσιγαρίδας, Οπλαρχηγός των Αγράφων, με 300 ενόπλους χτυπά τις Τούρκικες φρουρές στη Νευρόπολη και στην Καστανιά Καρδίτσας.
Τον Ιανουάριο του 1854 έφτασε από το Βάλτο στα Βραγκιανά ο Κώτσος Μανωλίδης με σώμα 35 εθελοντών και εκεί αφού στρατολογεί άνδρες από Αργύρι και Σελιπιανά(Καταφύλλι) καθώς και από Γρυμπιανά- Βραγκιανά επιτίθεται κατά της Τούρκικης φρουράς στο Φελίκι και τους απωθεί προς τη Γέφυρα Κοράκου. Μαθαίνοντας το γεγονός αυτό ο διοικητής των Τούρκων Αλήκος Σελίτσανης που είναι στρατοπεδευμένος στο Λιάσκοβο απειλεί με εκδίκηση και χαλασμό τους Αργιθεάτες ζητώντας τους υποταγή.
Στις 18-20 Ιανουαρίου 1854 ο πόθος για την ελευθέρωση οδηγεί την Αργιθέα στην Επανάσταση. Οι Αλεξανδρήδες από το Λιάσκοβο, ο Γεώργιος Καραούλης από Στεφανιάδα, ο Γιαννούλης Οικονόμου από Βραγκιανά, ο Γεώργιος Καναβός από Μπουκοβίτσα και οι άλλοι Πρόκριτοι των Χωριών ξεσηκώνουν τον κόσμο και επανδρώνουν τα πρώτα επαναστατικά τμήματα.
Από τις μέχρι τώρα υπάρχουσες βιβλιογραφίες παρουσιάζονται τρείς διαφορετικές εκδοχές για το χωριό της Αργιθέας όπου έγινε η Επαναστατική σύσκεψη. Τις αναφέρω, δίχως να πιστεύω πως αυτές οφείλονται σε τοπικισμό κάποιων εκ των συγγραφέων ούτε και εμού αφού ουδείς εξ αυτών αναφέρεται για το Χωριό του.

α) Κατά τον καθηγητή-ιστορικό Χρήστο Γκλέζο(από Πετρωτό Αργιθέας) η σύσκεψη αυτή έγινε στο Μοναστήρι της Παναγίας Επισκοπής Βραγκιανών. Η επανάσταση κηρύσσεται επίσημα στις 25.1.1854
Σε δύο(2) ενθυμήσεις που βρήκε ο Χρήστος Γκλέζος στις 21.8.1984 σε ένα παλαιό Πεντηκοστάριο του Αγ. Νικολάου Πετρωτού γραμμένες από τον Α. Μητρόπουλο καταγράφονται τα γεγονότα ως εξής:

1854 Γεναρίου 26 Λιάσκοβον
κάνω θύμησην τον καιρόν που έκαμαν την
επανάστασιν τα Βραγγιανά στο μοναστήρι
Επισκοπή οι Πρόκριτοί μας Θανάσης Αλεξαντρής,
Γιαννούλης Κονόμος, Καραούλης, Ε. Θεοδοσόπουλος,
Πουζιός, Ματσούκης, Μανώλης και άλλοι
υπόγραψαν την προκήρυξιν.
Α. Μητρόπουλος ο γράψας

(Κατά τη γνώμη μου ο Ματσούκης είναι ο Ραδοβιζινός οπλαρχηγός
και ο Μανώλης είναι ο Κώτσος Μανωλίδης).

Στις 25.Ιανουαρίου 1854, ημέρα του Αγ. Γρηγορίου, στην Παναγία Επισκοπή δίνεται ο παρακάτω όρκος:
« Ορκίζομαι εις το ιερόν ευαγγέλιον, εις την Αγίαν Τριάδαν και τον Εσταυρωμένον, ότι λαμβάνων εις χείρας τα όπλα δεν θέλω καταθέσει αυτά ει μη αφού αποδιώξω τους τυράννους μου Οσμανλήδες από την γήν των πατέρων μου, αποκαθιστών ελευθέραν την πατρίδαν μου. Ορκίζομαι προσέτι εις τον Ύψιστον ότι θέλω υπερασπίζεσθαι την σημαίαν και τους συντρόφους μου, χύνων αν χρεία το καλέσει και την τελευταίαν σταλαματιάν του αίματός μου υπέρ αυτών>>.
Αμέσως μετά συνέταξαν την επαναστατικήν προκήρυξιν (δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΑΙΩΝ των Αθηνών στις 9.2.1854 – Χρ. Γκλέζος σελίς 312) με την οποίαν καλούσαν τους Αγραφιώτες- Αργιθεάτες σε εξέγερση κατά των Τούρκων. Αυτή έχει επί λέξει:
«Τουρκικά» Άγραφα 26.1.1854
Πατριώται,
Φωνή ήχησεν εις τας ακοάς ότι συμπολίται μας Ηπειρώται ήρπασαν τα όπλα ζητούντες την ανεξαρτησίαν των, έναντι του προ αιώνων τυράννου. Δράξατε όθεν, συμπατριώται, τα όπλα σας, θέσατε την χείραν σας εις την καρδίαν σας, στρέψατε τα όμματά σας προς την ανατολήν και ευχόμενοι προς τον Ύψιστον κινηθήτε, μιμηθείτε τους προγόνους μας και χύσατε το αίμα προς τιμήν της Πατρίδος, της Θρησκείας, της Τιμής και της Ελευθερίας.
Σεις δε οι ελεύθεροι πατριώται των ελευθέρων Αγράφων, οι ελευθερωθέντες κατά το σώμα και δεδουλωμένοι κατά την καρδίαν, δώσατε χείρα βοηθείας προσκαλούντες και τους σποράδην ευρισκομένους εις την ελευθέραν Ελλάδα Αγραφιώτας.
Οι Πρόκριτοι των Τουρκικών Αγράφων».

Σημειώνεται πως η ίδια εφημερίδα ΑΙΩΝ των Αθηνών στις 30 Ιανουαρίου του 1854 σε άρθρο της έγραφε:
«Από Κοράκου γεφύρι μέχρι Πετρίλου επαναστάτησαν όλα τα χωρία. Και συγκεντρωθέντες 400 περίπου εις Μικρά Βραγγιανά και Στεφανιάδα, υπό τας διαταγάς διαφόρων Προεστών του Τόπου, Χριστιανών Κολιτζίδων και του Γεωργίου Καραούλη διευθύνθησαν τη 25 Ιανουαρίου εις χωρίον Σιάμι( σημερινή Οξυά) και εκείθεν συμπεριλαμβάνοντες άλλους 100 οπλοφόρους Χριστιανούς, μεταβαίνουσι εις Τρίκαλα.
Απόσπασμά τι δε συγκείμενον εξ εκατό εκ των ανωτέρω 400 έμεινεν εις το χωρίον Λιάσκο(βο) πολιορκούντες στενώς τον Αλήκον, πρώην κολτζήν, όστις πιστεύεται ότι ήδη παρεδόθη».

Ο στρατηγικός σχεδιασμός φέρεται έτσι να είχε την εξής διάταξη:
Ο Γεώργιος Καραούλης με το τμήμα του κινήθηκε από Βραγγιανά προς το χωριό του Στεφανιάδα και εκείθεν προς Πετρίλο-Σιάμ(Οξυά) και εξεδίωξε τους Τούρκους από την Ανατολική Αργιθέα.
Ο Αλεξανδρής με τον Κώτσο Μανωλίδη κινήθηκαν προς Λιάσκοβο(Πετρωτό) όπου φέρεται να πείσθηκε ο Τούρκος Αλήκος Σελίτζανης μετά από συνεννόηση με τον Αλεξανδρή και να έφυγε για τα Τρίκαλα. Τα παραπάνω γεγονότα προκύπτουν από ενθύμηση του Α. Μητρόπουλου , όπως αναφέρει ο Χρήστος Γκλέζος (σελ.313) και έχει ως εξής:
« 1854 Γεναρίου 29 Λιασκόβου κάνω θύμησην
Τον καιρόν όπου ο Θανάσης Αλεξαντρής έκαμε καπάκια με τους Τούρκους, τον Αλήκον να….φύγουν στο Μουζάκι και συμφωνήσαμεν όλοι εμείς. Οι Τούρκοι έφυγαν ασφαλείς. Το γράφω για θύμηση. Τι θα γένει ο Θεός ξέρει.
Ταμπούρια έκατσαν στη Μποκοβίτσα(Ανθηρό)και σώμα στο Σιάμου ( Οξυά). Ήρθαν αρβανίτες 150 εις Μποκοβίτσα και φύγαν άπρακτοι από Κατούσι εις Παλιοκαρυά.»
Ο ίδιος γράψας/ Α. Μητρόπουλος

β)Κατά τον Βραγκιανίτη συγγραφέα Βασίλειο Κοτσιώρη και τον καθηγητή Δημήτριο Κουτρούμπα – που δέχεται την άποψη του Κοτσιώρη- η προκήρυξη υπογράφηκε στην Παναγία τη Σπηλιώτισσα.

γ) Κατά τον αείμνηστο Δημήτριο Αγραφιώτη (από Αργιθέα - παλαιό Κνίσσοβο) και τον Χρήστο Μηλίτση η σύσκεψη έγινε στη Μπουκοβίτσα( σημερινό Ανθηρό) όπου συνάχθηκαν οι Αλεξανδρήδες από το Λιάσκοβο, οι Οικονομαίοι από Βραγκιανά και οι Χαϊντούτης (Λεοντίτο) με Γεώργιο Καραούλη από Στεφανιάδα( δεξί του χέρι και πρωτοπαλλήκαρό του είχε τον Μποκοβιτσάνο Παναγιώτη Κορλό του Γεωργίου ).
Στη σελίδα 15 αναφέρει ο Αγραφιώτης πως έφτασε στην Αργιθέα και στρατοπέδευσε στη Στεφανιάδα ο δασονόμος Κώτσος Μανωλίδης με 35 παληκάρια του … Την άλλη μέρα ξημέρωσαν στη Μπουκοβίτσα, όπου συγκρότησαν το στρατόπεδό τους οριστικά. Εκεί έφτασαν κι ενίσχυσαν αριθμητικά την επαναστατική δύναμη ο Καραούλης, ο Σελίμης, ο Οικονόμου και οι Αλεξανδραίοι.
Στη δε σημείωση με αριθμό 38 που έχει στην ίδια σελίδα ο Αγραφιώτης γράφει επί λέξει: Πιστεύουμε, χωρίς να θέλουμε να υποτιμήσουμε το ρόλο του μοναστηριού της Παναγιάς της Σπηλιώτισσας, πως δεν υπάρχει λόγος να δεχτεί κανείς την άποψη του Β. Ε. Κοτσιώρη, που τη δέχτηκε και ο Δ. Κουτρούμπας στη διατριβή του(βλέπε σημείωσή μας 28 παραπάνω) ότι δηλαδή η προκήρυξη αυτή υπογράφτηκε στο μοναστήρι της Σπηλιάς. Στις 26.1.1854 το σύνολο των προκρίτων και των σωματαρχών της αρτινής περιοχής και της αργιθεάτικης κατά κύριο λόγο βρισκόταν στη Μπουκοβίτσα και ανάμεσά τους κι αυτοί που, κατά τον Κοτσιώρη, υπόγραψαν την προκήρυξη: Αλεξανδραίοι, Οικονόμου και Σελίμης. Εκεί ήταν και ο Κώτσος Μανωλίδης κι ο Καραούλης. Δεν είναι καν λογικό να υποστηρίξει κανείς πως ξεκίνησαν όλοι μαζί , έκαναν το δρόμο Μπουκοβίτσας-Σπηλιάς, απλώς, για να υπογράψουν την προκήρυξή τους, ενώ μπορούσαν μια χαρά να πάνε στο μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής στο ίδιο χωριό και να δώσουν επίσημο και θρησκευτικό τόνο. στο βαρυσήμαντο αυτό έγγραφό τους. Αξίζει να παρατηρηθεί ότι η απόσταση ως τη Σπηλιώτισσα είναι αρκετά μεγάλη κι ο δρόμος δύσκολος.
Κατά πληροφορίες που προσωπικά είχα από γεροντότερους Ανθηριώτες και με ιστορικό λόγο- ως γνωρίζοντες πρόσωπα και πράγματα- τους Γεώργιο Γώγο ή Παπασπύρο, Σπύρο Μπαλάνο του Πέτρου, Κων/νο ή Κώτσιο Κουτή ή Καναβό του Φωτίου και Δημοσθένη Καναβό του Χαραλάμπους αλλά και από τον πατέρα μου Νικόλαο Παπαδημητρίου του Ηλία φαίνεται πως πράγματι στη Μπουκοβίτσα έγινε συγκέντρωση στην οικία του Προεστού Γεωργίου Καναβού( σώζεται η πιστόλα του)- στενού φίλου του Αθανασίου Αλεξανδρή και μυημένου από αυτόν –στην οποία συμμετείχε και ο ιερέας Δημήτριος Παπαδημητρίου. Ανάφεραν για παρουσίες του Αλεξαντρή, του Καραούλη( δεξί του χέρι ο Ανθηριώτης Παναγιώτης Κορλός όπως προείπα), του Κονόμου από τα Βραγγιανά και ενός Κώστα Μανώλη(προφανώς του Κώτσου Μανωλίδη). Εδώ έδωσαν λόγο τιμής και όρκο για την Επανάσταση και εν συνεχεία έδωσαν μυστικά τόπο συνάντησης την Παναγία τη Σπηλιώτισσα που είναι στο μέσον της Αργιθέας και έχει σπουδαία στρατηγική και οχυρωματική θέση. Εκεί μετέβησαν και οχυρώθηκαν, αργότερα δε πολιορκήθηκαν οι επαναστάτες από τους πασάδες των Ιωαννίνων και των Τρικάλων.

Κατά τη γνώμη μου οι Αργιθεάτες που ήσαν μυημένοι και κινούσαν τα νήματα της επανάστασης, για να μη γίνουν αντιληπτοί από τους Τούρκους και Τουρκαλβανούς για τις κινήσεις τους, με βάση και το γεωγραφικό ανάγλυφο της περιοχής, συγκεντρώθηκαν μυστικά στην Παναγία Επισκοπή Βραγκιανών, στη Μπουκοβίτσα και στο Πετρίλο σε προεπαναστατικές ίσως συσκέψεις και ζήτησαν από τους Προκρίτους να πάρουν τον αγώνα της απελευθέρωσης στην πλάτη τους, να βγουν μπροστά με τα όπλα και να εκδιώξουν τις φρουρές των Τουρκαλβανών από τα χωριά. Και ύστερα, αφού συμφώνησαν, και πάλι διακριτικά συμπτύχθηκαν προς την Παναγία τη Σπηλιώτισσα όπου και ορκίσθηκαν και κήρυξαν και από εκεί την επανάσταση, ίσως επαναλαμβάνοντας τον όρκο. Και αυτό γιατί φαίνεται αδιαμφισβήτητος ο όρκος στην Παναγία Επισκοπή μετά την παραπάνω ενθύμηση που ανεύρε και δημοσίευσε ο καθηγητής Χρ. Γκλέζος. Λόγω του περιορισμένου του χρόνου δεν μπορώ να επεκταθώ περαιτέρω με λεπτομέρειες.
Να σημειώσω εδώ πως οι Ιερές Μονές της Αργιθέας ( Παναγία Σπηλιάς, Κώστη, Αγία Σωτήρα Βραγκιανών, Μονή Πετρίλου, Μονή Βλασίου, Μονή Κατουσίου κ.α) καθώς και οι Μονές Αγ. Τριάδας στη Σκλάταινα και Αγίου Γεωργίου στο Μαυρομμάτι βοήθησαν την πνευματική δραστηριότητα και τη διάδοση των γραμμάτων βοηθώντας και στους απελευθερωτικούς αγώνες. Υπήρξαν καταφύγια των διωκομένων, αποθήκες πυρομαχικών και για αυτό έγιναν στόχος των εχθρών με επιδρομές, καταστροφές, λεηλασίες και σφαγές. Όπως δε παρατηρούμε και από τη βιβλιογραφία τα περισσότερα στοιχεία για τα ιστορικά γεγονότα εκείνης της περιόδου διασώθηκαν από ενθυμήσεις σε Ευαγγέλια και γενικά σε εκκλησιαστικά βιβλία, ακόμα και σε τοίχους. Επί παραδείγματι στον τοίχο του νάρθηκα της Μονής Κατουσίου διασώθηκε ενθύμηση ότι: «Κατά την 16ην Μαΐου 1854 επέρασαν επαναστάται υπό τον αρχηγόν Ιω(άννην) Κώσταν και αφιέρωσαν μία φοράδα»
Να μην ξεχνάμε πως οι επαναστάτες στα Ραδοβίζια επικράτησαν και οι Τούρκοι υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν τα φυλάκιά τους στα χωριά της Άρτας.

- Από επιστολή του Δημάρχου Απεραντίων Αθανασίου Αναγνώστου προς τον έπαρχο Ευρυτανίας προκύπτουν μεταξύ άλλων τα εξής:
«………..Ο Ιωάννης Ράγκος κατέλαβε το χωρίον Βρεμενίστα-Βρεστενίτσα(σήμερα Πηγές) του Ραδοβιζίου, ο δε Σωτήρης Στράτος, διαβάς την γέφυραν Κοράκου φθάνει μετ’ ου πολύ εις Μικρά Βραγγιανά μεθ’ ικανού αριθμού πολεμοφοδίων…».
- Από αναφορά του λοχαγού Μ. Αδάμ(από Καρίτσα) προς το Διοικητή του στο Καρπενήσι : « …ο Σωμα/ρχης Σωτ. Στράτος με 300 άντρες στρατωνίσθηκε στο Πετρίλο, ενώ ο Ιωάννης Ράγκος στη Μποκοβίτσα(Ανθηρό) και στο Κνίσσοβο( Αργιθέα)».
-
Να σημειωθεί πως επαναστατούν και στα Χωριά των Αγράφων Καρδίτσας όπως τούτο δείκνυται από την παρακάτω προκύρηξη: « Πανέλληνες
Επί αιώνας τέσσαρας υπό την τυραννίαν των βαρβάρων διατελούντες και μη δυνάμενοι, καθό Έλληνες και ημείς, να ανεχθώμεν τας κακώσεις, τας ατιμίας,….δράξαντες και πάλιν τα καριοφίλλια και τας σπάθας εις τα χείρας μας, με τα οποία οι πατέρες μας ανέκτησαν την ελευθερίαν των, ορμώμεν κατά των βαρβάρων δια να τους αποδιώξωμεν εκ της πατρώας γης μας…» (Λ. Γριβέλλας).
Εν Καστανιά των Αγράφων τη 22 Φεβρ/ρίου 1854
Οι Πρόκριτοι των Χωριών του Τμήματος

Η παράθεση εδώ της Προκήρυξης γίνεται για να πιστοποιηθεί πως η Επανάσταση ήρθε από τα Ραδοβίζια Άρτας και την Αργιθέα και εξαπλώθηκε και στα υπόλοιπα Χωριά των Αγράφων.

Αυτό το διάστημα ο Μεγάλος Αργιθεάτης Επαναστάτης που ονομάζεται Γεώργιος Καραούλης και δεν έχει καμία σχέση με τον Γεώργιο Καναβού Οικονόμου( περί αυτού θα αναφέρω αμέσως παρακάτω στα της επαναστάσεως του 1866 και της τότε προκηρύξεως) συνεχίζει τη δράση του κατευθυνόμενος με τον Αντώνιο Μπουκουβάλα και 340 ενόπλους προς το Νεοχώρι και πρωτοστατεί την 1 Μαρτίου 1854 σε μάχη κοντά στα Κανάλια, στις 7 Μαρτίου σε σφοδρή μάχη κοντά στο Φανάρι με τους Τουρκαλβανούς του Ισμαήλ Φράσαρη και στα μέσα Απριλίου 1854 στις μάχες στο Βελέσι-Μεγάλο Παλαμά και συνεχίζει τον κλεφτοπόλεμο ως το Σεπτέμβριο του 1854.

Γεγονότα για την Αργιθέα και την Επανάσταση του 1854 αποδεικνύονται και από τα παρακάτω έγγραφα, ήτοι:
- Από επιστολή-έγγραφο του Δημάρχου Απεραντίων
- «14 Φεβρουαρίου 1854- προς το Βασιλικόν Επαρχείον Ευρυτανίας- Περί των εν Τουρκία Επαναστατών
- Οι εν Τουρκία επαναστάται Χριστιανοί 600 τον αριθμόν, ευρίσκονται εις Πετρίλον και Μπουκοβίτζαν προτιθέμενοι ημέραν παρ΄ημέραν να εισβάλωσι εις τας πεδιάδας της Θεσσαλίας, αλλ’ ο χειμών κατέκλυσεν αυτούς, ώστε είναι αδύνατον ήδη να διέλθωσι τα χιονοσκέπαστα απέραντα όρη των Αγράφων »
-
- Από έτερο έγγραφο: « Εν Καρίτζα τη 22 Φεβρουαρίου 1854
- 3ος Λόχος Ι ελαφρό τάγμα της Οροφυλακής
- Προς την Διοίκησιν του Τάγματος Καρπενήσσι.
- …….Περί καταστάσεως της Θεσσαλίας

Πληροφορούμεν την διοίκησιν του τάγματος ότι αναχωρούντες χθές λίαν πρωί από Πετρίλον μεθ’ όλου του υπό τας διαταγάς μου λόχου κατέλαβε το χωρίον τούτου ο Συνταγματάρχης Σωτήρης Στράτος με τους 300 οπαδούς του…»

Όπως γνωρίζουμε η απελευθέρωση στην περιοχή των Ραδοβιζίων Άρτας, στην Αργιθέα και ευρύτερα στη Θεσσαλία δεν ήρθε με την επανάσταση του 1854. Ο αγώνας χάθηκε άδοξα αφού «οι σύμμαχοι» Αγγλο-Γάλλοι απέκλεισαν τον Πειραιά με το στόλο τους και υποχρέωσαν τους Βασιλείς Όθωνα και Αμαλία και την Κυβέρνηση να ανακαλέσουν το στρατό από τη Θεσσαλία και την Ήπειρο. Είναι οι ίδιοι που «διατάζουν και σήμερα…». Οι αγώνες και οι θυσίες πήγαν χαμένες. Οι Τούρκοι επανήλθαν…τα χωριά καταστράφηκαν και ο κόσμος έφυγε για την Ελεύθερη- για την Παλιά Ελλάδα. Η οικογένεια Αλεξανδρή φέρεται να μετοίκησε στο Ματσούκι του Αγρινίου και κάποιοι στη Λαμία.
Ιστορική και άκρως συγκινητική είναι Η ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ του Χριστόδουλου Χατζηπέτρου που πρέπει να διδάσκεται και που έχει ως εξής:
« Στρατιώται, Θεσσαλοί των Αγράφων, της Πίνδου, του Ολύμπου.
Αποσυρόμεθα του αγώνος κύπτοντες εις τα ακαταμαχήτους περιστάσεις. Αλλ’ η γη των πατέρων μας , ο τόπος της γεννήσεώς μας είναι δίκαια απαράγραπτα δια παντός. Αν και προς καιρόν αποχωρούμεν, δεν λησμονούμεν. Αποθέτομεν τα όπλα ευέλπιδες ότι οι δυνατοί της γης θέλουσι εννοήσει»

Όμως « οι σταυραετοί του Ολύμπου» και « τα ξεφτέρια των Αγράφων» του Ρήγα Φεραίου δεν θα ησυχάσουν. Άλλωστε δεν τους αφήνουν προς τούτο και οι θηριωδίες των Τουρκαλβανών.
Στις 18 Δεκεμβρίου 1862 Τουρκαλβανοί ήρθαν από την Άρτα και λεηλάτησαν την Αγια Σωτήρα Βραγκιανών σκοτώνοντας τον ηγούμενο Κωνσταντίνο, τον ιερέα Αθανάσιο Οικονόμου και έξι ακόμα λεηλατώντας τα πολύτιμα ιερά σκεύη. Υπάρχει βέβαια και προδοσία εδώ από ντόπιους όπως φαίνεται.
Σχετικό ποίημα αναφέρει:
Ο Άσπρος να κατέβαζε κι ο Κόρακας να έπεφτε
να μην περάσουν τα σκυλιά, αυτός ο σκύλο Τσέτσας
που πάτησε την Παναγιά και την Αγιά Σωτήρα.
Έσφαξε τον Κωνστάντινο και τον Παπαοικονόμου…

…..Το 1862 η προφορική παράδοση(Αντρέας Ηλία Χόντζιας 1899-1997) λέει πως οι Τούρκοι έκαψαν σπίτια στο Πετρίλο, πως οι Πετριλιώτες οχυρώθηκαν στη Μονή που πολιορκήθηκε και στη μάχη σκοτώθηκε ο Πάνος Βλαχογιάννης.

ΗΠΕΙΡΟ-ΘΕΣΣΑΛΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ 1866-69

Το 1864 ο Αθανάσιος Αλεξανδρής με το πρόσχημα να χτυπήσει στην Αργιθέα τη ληστεία πείθει- φτάνοντας ως τον ανώτερο Διοικητή των Τούρκων στη Θεσσαλονίκη- να αναλάβουν την τήρηση της τάξης οι Προεστοί. Έτσι με τον Χαλήλ πασά οργανώνουν την Αστυνομία με 350 άνδρες σε όλη την περιοχή.
Τον Οκτώβριο του 1866 στο χωριό Ζεμενίκο(Σερμενίκο;) ο φοροεισπράκτορας κακομεταχειρίζεται τους μη έχοντες να πληρώσουν που αντιστέκονται και σκοτώνεται ένας χωροφύλακας..
Αρχές Δεκεμβρίου του 1866 οι κάτοικοι της Αργιθέας και των Αγράφων ως και του Ραδοβιζίου μη αντέχοντας τις θηριωδίες των Τουρκαλβανών, αρνούνται να συμμορφωθούν ακόμα και στις υποδείξεις των προκρίτων, ξεσηκώθηκαν και πάλι με επικεφαλής το Γεώργιο Καραούλη, τον Αθανάσιο Αλεξανδρή, τον Απόστολο Τόλια, τον Αθάνατο από το Μπλάσδο κ.α.
Ο Δημήτριος Κουτρούμπας γράφει:
« Στο Κεφαλοχώρι Πετρίλο Αγράφων από το οποίο είχε εκδιωχθεί η Τουρκαλβανική φρουρά του τοπικού δερβέναγα Ιλιάσμπεη Τάβλιαρη είχαν συγκεντρωθεί πάνω από 200 επαναστάτες, οι οποίοι αυξάνονται συνεχώς. Εγκατέστησαν εκεί και το αρχηγείο τους, εξέλεξαν ως Αρχηγούς τον Αθανάσιο Αλεξανδρή από το Λιάσκοβο, τον Αγραφιώτη και παλιό αρματωλό Γιώργο Καραούλη, το Χειμαριώτη Κ. Κυριάκο, το Νάκο, το Γκόλια, το Γρανίτσα, τον Κοντονίκα και άλλους, συνέστησαν μία «ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΤΩΝ ΘΕΣΣΑΛΩΝ ΑΓΡΑΦΙΩΤΩΝ» και σχεδιάζαν την παραπέρα πορεία του αγώνα. Εγκαθιστούν φρουρά μετά την αποχώρηση των Τουρκαλβανών στη Γέφυρα Κοράκου και έχοντας βάση τα Πετρίλια επεκτείνουν την επαναστατική τους δράση. «Έτσι στις 22 Νοεμβρίου 200 περίπου από αυτούς περικύκλωσαν την Τουρκική φρουρά του Νεοχωρίου Αγράφων(Τουρκαλβανοί με επικεφαλής το Γιακούμπεη)».
Στις 24.11.1866 οι ίδιοι επαναστάτες επιτέθηκαν στην Αλβανική φρουρά που ήταν στην Καστανιά και επειδή αυτή ενισχύθηκε υποχώρησαν στις 25.11.1866 προς τα χωριά Μαστρογιάννι και Απιδιά όπου και λαμβάνουν είδηση να επιστρέψουν στην Αργιθέα για να υποστηρίξουν το πέρασμα στη θρυλική Γέφυρα Κοράκου . Κατά την έκθεση των γεγονότων από το Δερβέναγα των Αγράφων η μάχη φέρεται να έγινε 26-27.11.1866 και μεταξύ των επικεφαλής είναι ο Γεώργιος Καραούλης.
Τέλος Νοεμβρίου έρχονται στα Πετρίλια Ραδοβιζινοί επαναστάτες και εκεί στήνεται Κοινό Στρατηγείο. Αναφέρεται στην εφημερίδα ΧΑΡΤΗΣ πως είχαν σφραγίδα που έφερε το θυρεό του Ελληνικού Στέμματος και γύρω τις λέξεις: ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ ΔΙΟΙΚΗΣΙΣ ΗΠΕΙΡΟΥ ΚΑΙ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ».
Τον ίδιο τίτλο με το θυρεό και τις λέξεις «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ η ΘΑΝΑΤΟΣ» είχαν και οι σημαίες τους.

Επιστολή τους έγραφε:

« Μη δυνάμενοι πλέον να ανεχθώμεν την τυραννίαν του Σουλτάνου εξεγειρόμεθα…ζητούμεν την ελευθερίαν μας…και την ένωσίν μας μετά της μητρός Ελλάδος…Ημείς σας θεωρούμεν συμπολίτας μας. Εάν θελήσετε να μας κτυπήσετε ή να μας δολιευθήτε αλλοίμονόν σας…Κοινόν συμφέρον είναι να απαλλαγώμεν και Χριστιανοί και Οθωμανοί, μιας αδίκου και παρανόμου εξουσίας.
Εν Πετρίλω τη 2α Δεκεμβρίου 1866»
Η επιστολή αυτή δεν βρήκε απήχηση.

2η επιστολή «Προς τους ευγενεστάτους κ.κ.» λέει:

Μη δυνάμενοι πλέον να ανεχθώμεν υτην τυραννίαν του Σουλτάνου, ως και εις τας προκηρύξεις μας εμφαίνονται εκτεταμένως τα αίτια ταύτης, ελάβομεν τα όπλα όπως ανακτήσωμεν την ελευθερίαν, ην άπασα η Ελευθέρα Ελλάς κατά το 1821 ανέκτησεν και κατά συνέπειαν σας παρακαλούμεν, ως και πάντα φιλελεύθερον Έλληνα, ίνα δια της παρουσίας και των όπλων του μας συνδράμει»
Εν Πετρίλω τη 2α Δεκεμβρίου 1866
Η ΔΙΟΙΚΗΣΙΣ
«Αθανάσιος Αλεξανδρόπουλος-είναι ο Αθανάσιος Αλεξανδρής, Γεώργιος Καναβού Οικονόμου, Γεώργιος Παπαϊωάννης, Θεμιστοκλής Γ. Κουτσόπουλος, Δημήτριος Στάθης και λοιποί, ων τα ονομάτα δια το δυσανάγνωστον δεν δυνάμεθα να αναγνώσωμεν».
Εδώ σημειώνω την προσωπική μου θέση πως ο Γεώργιος Καναβού Οικονόμου δεν είναι ένα πρόσωπο και το πρόσωπο αυτό δεν είναι ο Γεώργιος Καραούλης όπως εσφαλμένα αναφέρεται από τον Δημήτριο Κουτρούμπα. Πρόκειται περί δύο προσώπων, εκ των οποίων ο ένας είναι ο Μποκοβιτσάνος Προεστός Γεώργιος Καναβός που αποδεδειγμένα είναι στον Αγώνα από την Επανάσταση του 1854, ο δε άλλος είναι με το επώνυμο Οικονόμου και προφανώς είναι ή από Πετρίλο ή από Βραγκιανά. Επώνυμο Καναβός δεν είχε λόγο να φέρει ο Γεώργιος Καραούλης αφού δεν είχε καταγωγή (συγγένεια) από αυτούς όπως εσφαλμένα αναγράφεται από τον Δημήτριο Κουτσούμπα.
Ο Γεώργιος Καραούλης είχε επώνυμο ΑΡΑΠΟΣΤΕΡΓΙΟΣ και καταγόταν από την Άρτα. Έπίσης επώνυμο Καναβός δεν υπήρχε ούτε τότε ούτε και σήμερα υπάρχει σε άλλο Χωριό της Αργιθέας πλην της Μπουκοβίτσας(Ανθηρό) όπου η μεγάλη γενεά των Καναβαίων αριθμεί τουλάχιστον 300 μέλη.

Στο διάστημα αυτό οι Ραδοβιζινοί έχουν έδρα τη Βρεστενίτσα(Πηγές) Άρτας και από το Δεκέμβριο του 1866 οι Αργιθεάτες – Αγραφιώτες επαναστάτες κάμουν έδρα τους την ιστορική Μονή Σπηλιάς όπου και συστήνουν στις 11.12.1866 Κοινό Αρχηγείο «ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ ΔΙΟΙΚΗΣΙΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΩΝ ΚΑΙ ΔΥΤΙΚΩΝ ΑΓΡΑΦΩΝ ΚΑΙ ΑΣΠΡΟΠΟΤΑΜΟΥ».

Στα τέλη του 1866 εκτυλίσσεται κρίση στο Ηπειρωτικό κλιμάκιο και αποσύρεται ο Πρόεδρος της Προσωρινής Διοίκησης Ηπειρωτικού Αγώνα Αντρέας Κοσσυβάκης από το Μπότσι(Μεγαλόχαρη) . Ο Αργιθεάτης Οπλαρχηγός Γεώργιος Καραούλης μεταβαίνει στο Μπότσι- συναντιέται με τους Ηπειρώτες αρχηγούς και προσπαθούν να πείσουν τον Κοσσυβάκη – ζητούσε αναβολή του Αγώνα για την Άνοιξη λόγω του χειμώνα. Δεν επήλθε συνεννόηση και ο Γ. Καραούλης επιστρέφει στην Αργιθέα για συνέχιση του Αγώνα. Οι δυνάμεις των ανέρχονται σε 1000 ενόπλους.

Παραθέτουμε εδώ την υπ΄αριθμ. θ3 Διαταγή της Προσωρινής Διοίκησης ΗπειροΘεσσαλίας:
Προς τον Σωματάρχην Κύριον Ιωάννην Σελίμην
Παρακαλείσθε να μεταβήτε και να τεθήτε εις τας διαταγάς του οπλαρχηγού Γεωργίου Καραούλη παρά του οποίου θέλετε λαμβάνει περαιτέρω οδηγίας.
Εν σπιλιά τη 27η Δεκεμβρίου 1866
Η Διοίκησις
Αθαν. Αλεξανδρής, Θωμάς Μοζιόπουλος, Β. Ζαχαράκης., Ι. Οικονόμου, Ι. Γεωργίου, Ν. Τσιάκαλος.

- Στην επανάσταση του 1866-67 με επικεφαλής τους Αλεξανδρή, Καραούλη και άλλους ελέγχονταν η γέφυρα.
- Στις 27 και 28.12.1866 έγινε σφοδρή μάχη και επικρατούν οι επαναστάτες. Οι Τούρκοι στις 28.12.1866 αναγκάζονται και στέλλουν νέες δυνάμεις στη Γέφυρα υπό τον δερβέναγα Χαλήλβεη Φράσαρη
- Στις 5.1.1867 ο Γάλλος Πρόξενος στα Ιωάννινα ΣΑΜΠΟΥΑΣΩ αποσταλείς από τις Ευρωπαϊκές Δυνάμεις φίλα προσκείμενες στην Τουρκία φθάνει στη Γέφυρα Κοράκου όπου συναντά τους 54 εκπροσώπους των Ηπειρω-Θεσσαλών επαναστατών και τους καλεί να αποχωρήσουν.
- Εκεί οι Γεώργιος Καραούλης και Αθανάσιος Αλεξανδρής απευθυνόμενοι στον Γάλλο λένε μεταξύ άλλων:
- Γ. Καραούλης:«Ζωή με τον Τούρκον δεν υποφέρεται πλέον, Κύριε Πρόξενε ή θα χαθώμεν ή του Σουλτάνου υπήκοοι δεν θα τελώμεν εις το μέλλον».
- Αθ. Αλεξανδρής: « Κύριε Πρόξενε, εάν πράγματι ενδιαφέρεστε δι’ ημάς, δια το καλόν ημών και την ειρήνην και ασφάλειαν εις την περιοχήν, τότε βοηθήσατε δια της Κυβερνήσεώς σας να ελευθερωθώμεν από τον απεχθή ζυγόν των Οθωμανών, άλλως αδίκως κοπιάσατε και κοπιάζετε ίνα μας πείσητε να παύσωμεν τον περί ελευθερίας και δικαιοσύνης αγώναν μας. Ημείς ωρκίσθημεν ή να νικήσωμεν και ζήσωμεν ελεύθεροι ή ν’ αποθάνωμεν πολεμούντες δια την ελευθερίαν μας»
-
- Έχοντας αποκτήσει άποψη του χώρου ο Γάλλος πρότεινε στους Τούρκους να επιχειρήσουν ζεύξη του Αχελώου με φουσκωμένους ασκούς ζώων, πράγμα που έπραξαν στις 16. 1.1867 καταφέρνοντας να περάσουν και από τα πλάγια να ξαφνιάσουν τους επαναστάτες που μπροστά στον όγκο του εχθρού και στην τροπή των πραγμάτων στις 17.1.1867 οπισθοχωρούν εγκαταλείποντας τη Γέφυρα Κοράκου, που είναι το μοναδικό πέρασμα και μεγίστης σημασίας. Σημειωτέον πως ήταν η μεγαλύτερη μονότοξη γέφυρα των Βαλκανίων με άνοιγμα βάσης 46 μέτρα και ύψος 26 μέτρα και από τις δυό της πλευρές υπήρχαν Τούρκιες Κούλιες-Τελωνεία.
-
Οπισθοχωρώντας από τη Γέφυρα Κοράκου οι Επαναστάτες σχημάτισαν μία ομάδα με τους Γ. Καραούλη, Αντρέα Ζαχαράκη, Αντρέα Γρανίτσα, Δημήτριο Κουτσουράκη, Ιωάννη Κοντονίκα κ.α με 200 άντρες και στο δρόμο προς τη Σπηλιώτισσα πέφτουν επάνω σε 2.500 χιλιάδες Τουρκαλβανούς του δερβέναγα Χαλήλ Πασά- συγκρούονται και φτάνοντας τη νύχτα στη Μονή κυκλώθηκαν εκεί και από νέες δυνάμεις του εχθρού Ιμπραήμ πασά των Ιωαννίνων( 1500 τακτικοί και 500 άτακτοι) που ήρθε μέσω Βαλκάνου-Μαρτεντσικού-Μποκοβίτσας - Τριζόλου και κατέλαβε τη Στεφανιάδα.
Στις 25.1.1867 - 90 επαναστάτες με τους οπλαρχηγούς των –μεταξύ αυτών και οι Αλεξανδρής και Γ. Αγραφιώτης- καταφέρουν και διασπούν τον κλοιό διαφεύγοντας προς Στεφανιάδα όπου συναντιούνται με τον Γ. Καραούλη.
Στη συνέχεια οι οπλαρχηγοί Κυριάκος Καράμπασης και Κωσταρέλος με τα σπαθιά τους επιχειρούν ηρωϊκή έξοδο. Εμειναν πίσω περί τους 35 επαναστάτες ως τις 4.2.1867 που και αυτοί, ενώ κανονιοβολείται η Μονή Σπηλιάς, επιχειρούν έξοδο αφήνοντας πίσω 5 νεκρούς.
Στα τέλη Ιανουαρίου 1867 στην ομάδα 50 Αγραφιωτών που έχουν καταφύγει στη Μονή Ρεντίνας είναι και ο Γ. Καραούλης. Δυνάμεις 1000 αντρών και πλέον του Χαλήλ Πασά κυριεύουν τη Μονή και διασώζονται μόλις 10 επαναστάτες μεταξύ των οποίων και ο Γ. Καραούλης που κατευθύνεται προς Νευρόπολη και Αργιθέα.
Στις 2 Μαρτίου 1867 η Προσωρινή Κυβέρνηση Ηπείρου-Θεσσαλίας από το Μεζήλο που είχε την έδρα της έστειλε κατά της Τουρκικής φρουράς στη Γέφυρα Κοράκου τους Αντρέα Ζαχαράκη, Δημήτριο Αλεξανδρή, Κων/νο Κρίκα και Γεώργιο Ντρούβα με αρκετές δυνάμεις οι οποίες σε συνεργασία με τις Ραδοβυζινές δυνάμεις, μετά πεισματώδη και πολύνεκρη μάχη ανακατέλαβαν τη Γέφυρα και επανασύνδεσαν τα δυο στρατόπεδά τους.
Στα τέλη Μαρτίου του 1867 οι Γ. Καραούλης και Κοντονίκας ανακαταλαμβάνουν τη Μονή Σπηλιάς.
Σε ενθύμηση στο Μηνιαίο Μαΐου (εκδ. 1742) του Αγ. Νικολάου Λιασκόβου σημειούται: «1867 Απριλίου 28 Λιάσκοβον. Κάνω θύμησην τον καιρόν που ήρθαν ταμπούρια εις Βραγκιανά και Λιάσκοβον και Μποκοβίτζα και Παλιοχώρια και έκατζαν ταμπούρια μήνες δέκα, 1800 νομάτοι εις όλα τα χωριά. Το γράφω δια θύμησην…».

Το Φεβρουάριο του 1869 στη συνδιάσκεψη των Παρισίων υπό την απειλή των Τούρκων οι Ευρωπαίοι υποχρέωσαν το ελεύθερο Ελληνικό Κράτος να εγκαταλείψει τον αγώνα των επαναστατών και οι περισσότεροι έγιναν πρόσφυγες-κυρίως στη Λαμία- π.χ η οικογένεια Αλεξανδρή.

Οι Λάμπρος Γριβέλλας και Γεώργιος Κλήμος γράφουν για τους
επαναστάτες του Ηπειρο-Θεσσαλικού Αγώνα:
« Μόνοι και αβοήθητοι έγραψαν ιστορία και δόξασαν τη Γέφυρα Κοράκου, τη Μονή Σπηλιάς και τη Ρεντίνα. Το σημαντικώτερο όμως ανατάραξαν και πάλι- 10 χρόνια μετά την επανάσταση του 1854, τα πνεύματα των υποδούλων και μεταλαμπάδευσαν τη φλόγα της ελευθερίας στο απελευθερωτικό κίνημα του 1877-78 που έφερε την ένωση της Θεσσαλίας και μέρος της Ηπείρου με τη μητέρα Ελλάδα».

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1878-79

- Στην Επανάσταση του 1877-78 οι αδερφοί Γιωργάκης και Δημήτριος Αλεξανδρής οργάνωσαν τον αγώνα για την απελευθέρωση στην Αργιθέα. Πρώτος ήρθε τα Χριστούγεννα του 1877 στο Λιάσκοβο ο Γιωργάκης και λίγο μετά ο Δημήτριος( μυημένοι στους σκοπούς της Αδελφικής Ένωσης) και άρχισαν την οργάνωση του αγώνα στα χωριά της Αργιθέας. Μαζί τους ήταν και οι Ι. Οικονόμου και Π. Κουλουζάκης που οργάνωναν τα Βραγκιανά, Αργύρι, Σελιπιανά.
- . Ο μεγάλος Αργιθεάτης Επαναστάτης ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΑΟΥΛΗΣ δε ζει πλέον για να συμμετάσχει και να δει σε λίγο Ελεύθερη την Πατρίδα του την Αργιθέα και την Ήπειρο Θεσσαλία για την οποία τόσο αγωνίσθηκε.
- Τον Ιανουάριο του 1878 η Ελληνική Κυβέρνηση στέλνει στρατό στη Θεσσαλία. Όμως τελεσίγραφο των Μεγάλων Δυνάμεων την αναγκάζει και τον αποσύρει πριν φτάσει στο Δομοκό. Τότε, εκπλήσσοντας τους πάντες, 170 υπαξιωματικοί-οπλίτες με επικεφαλής τους επιλοχίες Δημήτριο Τερτίππη και Γεώργιο Λάϊο δεν υπακούουν και ορίζοντας επικεφαλής της επανάστασης τον λοχαγό πυροβολικού Κων/νο Ισχόμαχο που βοηθείται από τους αξιωματικούς Γεώργιο Φιλάρετο, Ι. Ιγγλέση και Δημ. Σούτσο συνεχίζουν την πορεία τους για τον αγώνα της απελευθέρωσης της Θεσσαλίας. Ξεσηκώνονται οι Θεσσαλοί από το Πήλιο ως τον Όλυμπο και εκείθεν στα Άγραφα και στον Κάμπο. Αμέτρητες οι μάχες κι οι Τούρκοι δείχνουν πανικό.
- Στην Αργιθέα οι Τουρκικές φρουρές Βραγκιανών και Λιασκόβου, όπως και της Στεφανιάδας πανικοβλήθηκαν βλέποντας τον ξεσηκωμό και μετά συμφωνία έφυγαν δια παντός.
- Το Πετρίλο κατά τον Φιλάρετο απελευθερώθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 1878.
- Οι αδερφοί Αλεξανδρή συγκέντρωσαν δύναμη 360 αντρών και μαζί με τον Οπλαρχηγό του Ραδοβυζίου Ματσούκη ανέλαβαν τη φρούρηση της Γέφυρας του Κοράκου. Οι Αλεξανδραίοι έλαβαν επιχορήγηση 5000 δραχμών για το λόγο ότι αποδεδειγμένα συγκρούσθηκαν με τους Τούρκους στη Γράλιστα, στο Φανάρι και το Μαυρομμάτι, στα Στενά της Πόρτας και στο Μουζάκι και έτσι αντιμετώπισαν τις ανάγκες των 350 και πλέον αντρών του σώματος.
- Στις 3 Μαρτίου 1878 ο Γιωργάκης Αλεξανδρής έλαβε μέρος στη μάχη των Στενών του Μουζακίου και διακρίθηκε με τους Αργιθεάτες άντρες του. Ο κουνιάδος του Γρηγόρης Στουρνάρας έπιασε τα Στενά της Πόρτας. Στις 4 Μαρτίου ο Θ. Ζιάκας μπήκε με τους άντρες του μέσα στο Μουζάκι σφίγγοντας τον κλοιό στον Τουρκαρβανίτη Μουσά Γκέκα και τους άντρες του. Δυνάμεις των Τούρκων που έρχονταν από το Φανάρι σε ενίσχυση χτυπήθηκαν από το Δημήτριο Αλεξανδρή ο οποίος στη συνέχεια ήρθε και ταμπουρώθηκα στην Επισκοπή και στα υψώματα του Μπελετσίου ανακόπτοντας τους Τούρκους που ερχόταν από Τρίκαλα. Μετά σφοδρή πολιορκία και εξουθένωσή τους ο Μουσά Γκέκα ζήτησε να παραδοθεί φωνάζοντας «μπέσα για μπέσα».
- Έγινε η παράδοση και κατά τον ιστορικό Μιλτιάδη Σεϊζάνη, που έλαβε και μέρος στη Μάχη, ο Μουσά Γκέκα απέστειλε το εξής επιστόλιον: «Νταλιάμ-βεη, σήμερα μην κάνης τουφέκι, αύριο κάνε.»
- Υπήρξε μετά μία σοβαρή διαφωνία για τους ομήρους μεταξύ των Αλεξανδραίων και ανταρτών που ήθελαν την εξόντωσή τους. Όμως επικράτησε η γνώμη του Αλεξανδρή, του Στουρνάρα και του Αθαν. Τζουβάρα και οι όμηροι εστάλησαν στη Λαμία, όπου και αφέθηκαν ελεύθεροι.
- Στις 9 Μαρτίου ο Αλεξανδρής με τους Γρανίτσα και Γαζή αφοπλίζουν 8 Τουρκαλβανούς.
- Στις 11 Μαρτίου του 1878 σε μια σφοδρή επίθεση των Τούρκων με πυροβολικό στην Πόρτα οι επαναστάτες χάνουν τη μάχη- αφήνουν νεκρούς και σκορπίζονται σε διάφορες κατευθύνσεις. Οι Αλεξανδραίοι πήγαν στη Γράλιστα.
- Στις 21 Μαρτίου 1878 έχουμε την μεγίστης σημασίας μάχη της ΜΑΤΑΡΑΓΚΑΣ και εν συνεχεία στους Σοφάδες. όπου οι Αργιθεάτες συμμετέχουν και δίνουν τον υπέρ πάντων αγώνα.
- Στις 2 Απριλίου 1878 αποφασίσθηκε όπως οι Αδερφοί Αλεξανδρή με τους Αδερφούς Ζουλούμη κατέχωσι το Μισσέ Νικόλα(Μεσινικόλα).
- Στην εφημερίδα «Εθνικόν Πνεύμα» στις 14 Απριλίου του 1878 δημοσιεύεται είδηση που φέρει τους Αλεξανδραίους να βοηθούν στον Όλυμπο με πολεμοφόδια αι άλλα μέσα τους επαναστάτες του Επισκόπου Κίτρους Νικόλαου Δουμπιώτη.

Κυρίες και Κύριοι,
Η επανάσταση στην περιοχή Αγράφων και Αργιθέας κρατάει ως το τέλος του 1878. Με πρωτεργάτες τους αδερφούς Αλεξανδρή, τον Καναβό, τους Οικονομαίους, τον Ποζιό κ.λπ ο αγώνας κατέληξε στην ποθητή Ελευθερία!!!
Στις 23.6.1880 στο Συνέδριο του Βερολίνου αποφασίζεται η απελευθέρωση της Θεσσαλίας-πλην της Ελασσόνας- και της Άρτας.
Στις 24.6.1881 υπογράφεται η συνθήκη της Κωνσταντινουπόλεως και στις 18.8.1881 ο Ελληνικός Στρατός εισέρχεται στην πόλη της Καρδίτσας.

Σε ενθύμηση διαβάζουμε: « Αυγούστου 23 1881, της Παναγίας του Σέλτσου, ήρθε η λεφτεριά μας. Ο Ελληνικός στρατός εισέρχεται σήμερα στα Τρίκαλα, την πρωτεύουσά μας. Εχθές εις το Φανάρι. Ο Δημ. Αλεξανδρής με τον αδερφό του και οι άλλοι αρχηγοί μας είναι εις την υποδοχήν. Εμείς γλεντούμε με τα βιολιά. Ο Θεός έδωσε τη συγκατάθεσή του εις την ελευθερίαν μας. Αυτά δια θύμησην.».

Κατά τον Γ. Φιλάρετο η Θεσσαλική Επανάσταση του 1878 δεν στηρίχθηκε από το Εθνικό Κέντρο και την Εθνική Κυβέρνηση. Τους Κυβερνώντες ο Φιλάρετος τους χαρακτήρισε στενοκέφαλους, περίεργους, αδρανείς, αμελείς, αντιφατικούς, αργούς, ασυγχρόνιστους και κοντόφθαλμους.
Αυτοί οι χαρακτηρισμοί και μόνο, σε συνδυασμό και με τη μόνιμη ταχτική και ανθελληνική στάση και συμπεριφορά των Μεγάλων Δυνάμεων της Ευρώπης, που και σήμερα η ίδια δυστυχώς συνεχίζει να είναι, καταδεικνύουν πως η απελευθέρωση της Θεσσαλίας και Άρτας οφείλεται σε ανθρώπους που έμαθαν να είναι Πατριώτες, να ζουν ελεύθεροι!!! Καταδεικνύεται και η συνεισφορά της Αργιθέας και των Επαναστατών της.
Η απελευθέρωση της Θεσσαλίας οφείλεται, όπως ακούσατε, κατά ένα μεγάλο μέρος και στους Αγραφιώτες-Αργιθεάτες – Ασπροποταμίτες και στους αδελφούς Ραδοβυζινούς που ένιωθαν στην ψυχή τους πως οι λέξεις ΕΛΛΑΔΑ και ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ είναι λέξεις ταυτόσημες!!!

Κυρίες και Κύριοι,
στους Προγόνους μας Αργιθεάτες και όλους όσους μάχεψαν για την απελευθέρωση της Θεσσαλίας η σημερινή εκδήλωση είναι η τιμή τους στους αιώνες. Πιστοί στην Πατρίδα αγωνίσθηκαν για την Ελευθερία και εμείς οι νεότεροι Αργιθεάτες να είμαστε υπερήφανοι για αυτούς.
Το σημερινό μικρό μου πόνημα θα συνεχισθεί στο μέλλον για να τεκμηριωθεί περισσότερο στη μνήμη όσων αγωνίσθηκαν.
Ευχαριστώ για την υπομονή σας

Ο Ε ι σ η γ η τ ή ς

Μενέλαος Νικ. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
Εξ Ανθηρού Αργιθέας Αγράφων

Διατροφικές Συνήθειες Καρδιτσιωτών τις παλαιότερες Γενεές..

2011-10-29T13:32:00.002+03:00

Ο παρακάτω λόγος διαβάστηκε στην ημερίδα "Διατροφή και Υγεία" της Λαογραφικής Εταιρείας Βαρνάβα με σκοπό την εκπροσώπηση του φορέα Καρδιτσιωτών Αττικής "Ο Άγιος Θωμάς":

Κατ’αρχήν να συγχαρώ την Λαογραφική Εταιρεία Βαρνάβα Δήμου Μαραθώνα για το διαχρονικό και πλούσιο έργο που παράγει και προσφέρει στην ευρύτερη περιοχή του Μαραθώνα. Έργο το οποίο συντηρεί την παράδοση και την συνδέει με την λαογραφική σύγχρονη ιστορία του τόπου μας.

Καλή επιτυχία λοιπόν, στις εκδηλώσεις σας οι οποίες αποτελούν πηγή για την ανταλλαγή γεύσεων, απόψεων και εικόνων που θα μας συντροφεύουν στο εξής στην καθημερινότητά μας.

Η σημερινή συζήτηση για την διατροφή, βάζει σε ένα άλλο επίπεδο την καθημερινή ανάγκη του ανθρώπου για τροφή, η οποία αποτελεί ζωτικής σημασίας για την επιβίωσή του.

Σκοπός όμως για μένα δεν είναι να κάνουμε μία ανάλυση του τι τρώμε σήμερα, αλλά να θυμηθούμε τι τρώγαμε παλαιότερα, έτσι ώστε να νοσταλγήσουμε παραδοσιακά προϊόντα που γευόμασταν τότε, και ταυτόχρονα να εκτιμήσουμε την διατροφή που μας ακολουθούμε σήμερα.

Η τοποθέτηση του φορέα μας Συλλόγου Καρδιτσιωτών Αττικής θα περιοριστεί στην διατροφικές συνήθειες των κατοίκων της Καρδίτσας τόσο όταν βρίσκονταν στα χωριά τους, αλλά και σε διατροφικές συνήθειες και παραδόσεις που ακολούθουν μέχρι και σήμερα.

Είναι λοιπον, κοινά αποδεκτό ότι ανάλογα με το περιβάλλον που ζούμε διαμορφώνεται κατά ένα μεγάλο ποσοστό και η καθημερινή διατροφή μας.

Η προηγούμενη γενιά κατανάλωνε αυστηρά ότι παρήγαγε το χωράφι του γεωργού, ή την στάνη του κτηνοτρόφου.

Κάθε σπιτικό παλιά προσπαθούσε να έχει ένα χωραφάκι να βγάζει καλαμπόκι και έναν χώρο όπου είχε τα ζώα τα οποία εκμεταλλεύοντουσαν με κάθε τρόπο.

Η διατροφή τους λοιπόν ήταν λιτή (χόρτα, γαλακτοκομικά, δημητριακά, όσπρια, λαχανικά, ζυμαρικά, λάδι) ενώ συχνά απουσιάζε το κρέας, η στέρηση του οποίου τότε, μας ώθησε όπως φαίνεται στην ευρεία κατανάλωση του σήμερα.

Το πρωινό μιας κοινής οικογένειας στα χωριά της Καρδίτσας ήταν είτε τραχανά με μπομπότα η πλιγούρι (δημητριακό πλούσιο σε φυτικές ίνες και σύνθετους υδατάνθρακες) πάντα μέτριο σε ποσότητα για να φτάσει για όλα τα παιδιά, οικογένεια.

Το σισίτιο στο σχολείο περιελάμβανε: γάλα από σκονόγαλο, βούτυρο και τριγωνάκι τυρί από κονσέρβες με ψιλό σύρμα). Μετά το 1960 και επειδή τα παιδιά πήγαιναν σχολείο πρωΐ και απόγευμα, το μεσημέρι είχε και συσσίτιο φαγητού (μακαρόνια, πληγούρι, μπακαλιάρο, φασολάδα).

Στο μεσημεριανό φαγητό τους κυριαρχούσε το παραδοσιακό ζυμωτό χωριάτικο ψωμί (καθάρειο ή μπομπότα) ψημένο στη γάστρα με τα ξύλα,στη στόφα ή στο φούρνο.

Από το ροκίσιο – καλαμποκίσιο αλεύρι οι Αργιθεάτισες της Καρδίτσας έφκιαναν ψωμί λειψό, ψωμί ανιβατό και τα περίφημα κραμποκούκια.

Στο τραπέζι δεν έλειπαν ποτέ οι παραδοσιακές χωριάτικες πίτες της Καρδίτσας : κολοκυθόπιτες, γαλατόπιτες, ο πλαστός, ήταν πίτες οι οποίες γίνονται κατά βάση με σταρένιο αλεύρι. Η τραχανόπιτα γίνοταν με στρώση στον πάτο του ταψιού νερουλής ζύμης από μπομπότα και επάνω απλώνονταν μισοβρασμένος γλυκός τραχανάς, ενώ στην κορυφή ‘εβαζαν τσιγαριάδα, λίπα, βούτυρο ή λάδα.

Ο διαδεδομένος πλαστός της Καρδίτσας, η χορταστική αλλά και εύγεστη χορτόπιτα η οποία αλλάζει όνομα και συνταγή από περιοχή σε περιοχή, περιέχει λάπατα, πράσα, τσουκνίδες, άνιθος, φέτα, σε συνδυσμό με ζυμάρι από καλαμποκίσιο αλεύρι. Αν τώρα αυτό συνδυαζόταν με ξυνόγαλο, τότε για να το πω λαϊκά την κάνανε ταράτσα.

Η διατροφή τόσο των Καρδιτσιωτών αλλά και ιδιαίτερα των αργιθεατών που ασχολούνταν σε μεγάλο βαθμό με την κτηνοτροφία, συμπεριλαμβάνει σε μεγάλες ποσότητες τυροκομικά προϊοντα: το γάλα και τα παράγωγά του (τσαλαφούτι, τυρί, μυζήθρα, βούτυρο, γιαούτι, ξυνόγαλο, κλωτσοτύρι, αρτιμή).

Ιδιαίτερη γεύση είχε το τσαλαφούτι που είναι βρασμένο και αλατισμένο γάλα του Αυγούστου όπου ανακατώνεται κάθε μέρα και αφήνεται σε χαμηλές θερμοκρασίες για να γίνει, και να δέσει όπως έλεγαν. Το έβαζαν με κομμάτια τυρί και στον τυρολόγο (τομάρι κατσικίσιο ειδικά επεξεργασμένο και κατασκευασμένο, όπου τό έλεγαν και τουλούμι).

Λίγες και ξεχωριστές ήταν οι στιγμές που έμπαινε το κρέας στην διατροφή των Καρδιτσιωτών και όχι μόνο αλλά γενικότερα από ότι έχω ακούσει της προηγούμενης γενιάς. Το κρέας το τρώγανε σε μεγάλες γιορτές πάσχα, χριστούγεννα αλλά και ξεχωριστές γιορτές του χωριού, της οικογένειας (γάμος, αρραβώνες, γεννητούρια).

Συνήθιζαν δε να λένε: Σπίτι στην Καρδίτσα που δεν έχει γρούνι τα Χριστούγεννα κι αρνί ή κατσίκι το Πάσχα δεν είν’ καλό νοικοκυριό...

Ξεχωριστή διάσταση δίνανε και τα γλυκά που χρησιμοποιούσαμε στην Καρδίτσα, αλλά και που μέχρι σήμερα τα αναπαράγουμε είτε στο σπίτι μας είτε αγοράζονται απέξω!

Το χαρακτηριστικό της φιλοξενίας και ιδιαίτερα στα χωριά της Καρδίτσας, ήταν δυνατό. Δεν υπήρχε νοικοκυρά που να μην φύλαγε (από τα λιανοπαίδια της, κυρίως) ένα γλυκό του κουταλιού για τους περαστικούς ή τους μουσαφηρέους.

Καρύδι, σύκο, κάστανο, κυδώνι, κολοκύθι, κεράσι, κράνο, δαμάσκηνο είναι μερικά από τα παραδοσιακά γλυκά του κουταλιού.

Ξεχωριστή διάσταση δίνανε οι νοικοκυρές στα γλυκά του ταψιού, τα οποία προοριζόντουσαν για ειδικές περιστάσεις. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η μάνα μου, η οποία δεν έχει περάσει γιορτή δική μου που να μην έχει ετοιμάσει τον παραδοσιακό μπαγκλαβά με σπιτικό φύλλο, ώστε να τον δοκιμάσουν οι καλεσμένοι μας.

Κουραμπιέδες, ραβανί, χαλβάς, παντεσπάνι, είναι μερικά ακόμα γλυκά όπου οι γυναίκες τα ετοιμαζουν έως και σήμερα.

Αυτά ήταν μερικά από τα παραδοσιακά φαγητά που έτρωγαν οι γονείς μου αλλά και μια ολόκληρη γενιά που μεγάλωσε σε αντίξοες συνθήκες, τρώγοντας τόσο, όσο αρκούσε για να μεγαλώσουν.

Η λιτή διατροφή που έκαναν τότε οι γόνεις μας αλλά και των παππούδων μας σε συνδυασμό με τα φυσικά προϊόντα που παρήγαγε η φύση φαίνεται να είναι η λύση για την ευφορία του οργανισμού μας αλλά και για την μακροζωία.

Είναι καλό να θυμόμαστε πως έχουμε ξεκινήσει, ώστε να εκτιμούμε το επίπεδο που έχουμε φτάσει, αλλά και να μας θυμίζει ότι δεν χρειαζόμαστε πάρα πολλά για να ζήσουμε, Αρκούνε λίγα και καλά.

Σας ευχαριστώ.

Πηγές:

· "Αργιθεάτικη Παραδοσιακή Διατροφή" Εργασία Μένιου Παπαδημητρίου για εκδήλωση του ΚΠΕ Μουζακίου στις 10 Ιουνίου 2011 για το Περιβάλλον και τη Διατροφή.

· Λαογραφικά Αργιθέας Θεσσαλικών Αγγράφων βιβλίο Σούλας Τόσκα-Κάμπα

Λάζαρος Καραούλης

Πρόεδρος Καρδιτσιωτών Αττικής

Στον Ελληνικό λαό.. (Κώστας Βάρναλης)

2011-10-23T17:00:00.002+03:00

Για κάλλιο πάντα επάλεβες, στα χείρου εκατρακύλας.

Σε γράφανε θεογέννητο, σ' είχανε γιο της σκύλας.

Ντόπια και ξένα παγανά, συδυό συντρείς, ασκέρι

κι ο τζαρνταρμάς κι ο δέσποτας μαζί με τον μπαγκέρη

σε βάζαν ν'αψηλοκοιτάς, που θα κατέβει εκείθες

σπαθοφόρος αρχάγγελος να σφάξει όλους τους Σκύθες.

Δικό σου τίποτα δεν είχες μάιδε τον εαυτό σου

ένα μονάχα σου αγαθό και δόξα ο θάνατός σου !

-Καρτερικά, σα χριστιανός, βαθιά στη λάσπη μένε.

-Όχι, λαέ ακατάλυτε και πάντα προδομένε!

πραγματικοί -ξεχασμένοι- ήρωες..

2011-09-29T00:21:00.003+03:00

Ο Λούης Τίκας (Luis Tikas ή Ηλίας Σπαντιδάκης) ήταν Έλληνας συνδικαλιστής από την Κρήτη, που δολοφονήθηκε το 1914 στο Κολοράντο των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια μιας μεγαλειώδους εργατικής απεργίας στα ορυχεία. Η μνήμη του είναι ακόμα ζωντανή στα αμερικανικά συνδικάτα.

Η ζωή του

Από την Κρήτη στις ΗΠΑ

Το ελληνικό όνομα του Τίκα ήταν Ηλίας Σπαντιδάκης. Γεννήθηκε στην Λούτρα Ρεθύμνου το 1886 και ο πατέρας του ονομαζόταν Αναστάσιος. Το 1906 σε ηλικία 20 ετών μετανάστευσε στις ΗΠΑ. Πριν φύγει έβγαλε μια φωτογραφία φορώντας την παραδοσιακή κρητική στολή και την άφησε ως ενθύμιο στους συγγενείς του. Δεν επρόκειτο να ξανανταμωθούν. Στις ΗΠΑ μετέτρεψε το όνομά του στο αγγλοσαξονικό Λούης Τίκας (Luis Tikas), με το οποίο έμελλε να γραφεί στην ιστορία των συνδικαλιστικών αγώνων.

Από το λιμάνι της Νέας Υόρκης πήγε στο Κολοράντο. Εγκαταστάθηκε στο Ντένβερ κι άρχισε να δουλεύει στα χαλυβουργία του Πουέμπλο καμιά τριανταριά μίλια μακριά, με ημερομίσθιο $1,75, για δώδεκα ώρες την ημέρα. Το 1910 ορκίστηκε Αμερικανός πολίτης και άνοιξε καφενείο στην οδό Μάρκετ του Ντένβερ, μια εργατική γειτονιά που έγινε η τοπική Greektown. Την εποχή εκείνη στο Ντένβερ ζούσαν 240 Έλληνες.

Συμπτωματικά, απέναντι απ’ το καφενείο βρίσκονταν τα γραφεία της τοπικής οργάνωσης των Βιομηχανικών Εργατών του Κόσμου (Wobblies). Ο Τίκας, είτε έγινε από την αρχή μέλος των Wobblies είτε όχι, ήταν αποφασισμένος να αφομοιωθεί στην καινούρια χώρα. Αρχικά, προσπάθησε να μπει στο αστυνομικό σώμα αλλά απερρίφθη εξαιτίας της εμπλοκής του με τους Wobblies. Υπάρχουν πληροφορίες ότι ήταν επικεφαλής ενός συνδικάτου λούστρων που το 1910 έκαναν απεργία ζητώντας αύξηση 100% (από πέντε σε δέκα σεντς!). Άλλοι λένε πως δούλευε για μια ασφαλιστική εταιρία.

Έτσι κι αλλιώς, ο Λούης Τίκας αναδείχτηκε σε ηγετική μορφή ανάμεσα στους συμπατριώτες του: μιλούσε καλύτερα αγγλικά απ’ οποιονδήποτε άλλον, και έστελνε τα εμβάσματα στην Ελλάδα για λογαριασμό των συμπατριωτών του που δεν ήξεραν πώς να φερθούν στο ταχυδρομείο και στην τράπεζα.

Ήταν τζέντλεμαν: οι φωτογραφίες της συλλογής Ντολντ, που υπάρχουν στην πολιτειακή βιβλιοθήκη του Ντένβερ, δείχνουν έναν Αμερικανό πολίτη χωρίς μουστάκι – κάτι ασυνήθιστο για την κρητική κοινότητα – που δεν θα ξεχώριζε από έναν ντόπιο.

Συνδικαλιστής - Ηγέτης

Ο Τίκας δεν ήταν συνειδητός ριζοσπάστης. Οι ενέργειές του ξεκινούσαν από το παραδοσιακό ελληνικό φιλότιμο. Και ο κόσμος γύρω του είχε ανάγκη από φιλότιμο. οι Έλληνες του Κολοράντο βρίσκονταν στο έλεος των εταιριών και των αφεντικών. Την εποχή που ο Λούης Τίκας έφτασε στο Ντένβερ, το μεγάλο αφεντικό ήταν ο Λεωνίδας Σκλήρης, από τη Σπάρτη, ένα είδος εργατοπατέρα που έλεγχε τους Έλληνες εργάτες όχι μόνο στο Κολοράντο αλλά στη Γιούτα και τη Νεβάδα. Τους εύρισκε δουλειά στα ορυχεία με συνθήκες μεσαιωνικές και αμοιβές χειρότερες από των άλλων εθνοτήτων. Οι «Έλληνες του Σκλήρη» εργάζονταν για $1,75 την ημέρα ενώ οι Γερμανοί και οι Ουαλοί έπαιρναν $2,50. Η κατάσταση στα ορυχεία ήταν όντως μεσαιωνική. Από το 1910 ως το 1913, 618 ανθρακωρύχοι είχαν χάσει τη ζωή τους σε εργατικά ατυχήματα. Τα ημερομίσθια ήταν τόσο χαμηλά ώστε πολλές οικογένειες ικανοποιούνταν με τις «αποζημιώσεις θανάτου» που έφταναν τα εφτακόσια δολάρια (χώρια το φέρετρο των είκοσι δολαρίων). Ανάμεσά τους δούλευαν 350 περίπου Έλληνες. Η δουλειά τους ήταν πολύ σκληρή, με αποτέλεσμα σε δυο χρόνια να υπάρχουν 13 θάνατοι Ελλήνων και πολλοί τραυματισμοί.

Επίσης, ήταν κακοπληρωμένη και γινόταν μεγάλη εκμετάλλευση από τις εταιρίες σε βάρος των εργατών. Σπίτια και καταστήματα ανήκαν στην εταιρία των ορυχείων, η οποία κοστολογούσε τη χρήση και τα ψώνια 25 % ακριβότερα από την ελεύθερη αγορά. Επιλογή άλλη δεν υπήρχε, αφού οι εργάτες ήταν υποχρεωμένοι να κατοικούν και να ψωνίζουν από την εταιρία, η οποία τους πλήρωνε σε κουπόνια ανταλλάξιμα μόνο στα ταμεία των δικών της καταστημάτων. Το 1912, ο Λούης Τίκας εγκατέλειψε το καφενείο. Το Νοέμβριο του 1912 βρισκόταν στα ορυχεία του Φρέντερικ στο Κολοράντο, που ήταν σκλαβοπάζαρα. Στις 19 Νοεμβρίου ήταν επικεφαλής των 63 Ελλήνων που κατέβηκαν σε απεργία. Τότε αναδείχτηκε η ηγετική κορφή του συνδικαλιστή Τίκα, με αποτέλεσμα να κερδίσει την εμπιστοσύνη των συμπατριωτών του, που αναζητούσαν τρόπους να απαλλαγούν από εργατοπατέρες τύπου «Σκλήρη». Στη διάρκεια αυτής της απεργίας συνέβησαν πολλά: όργιο εγκάθετων, προβοκάτσιες (μπήκε φωτιά στο κτίριο δίπλα στο πηγάδι του ορυχείου), συλλήψεις και φυλακίσεις. Ο Λούης Τίκας δεν ανεχόταν την εκμετάλλευση και την αδικία. Ήρθε σε επαφή με την «Ένωση Ανθρακωρύχων Αμερικής» (United Mine Workers of America), άρχισε να περιοδεύει στις ανθρακοφόρες περιοχές του Ντένβερ και του Πουέμπλο και να συγκεντρώνει στατιστικά στοιχεία για ατυχήματα και τραυματισμούς την περίοδο 1912-13. Επίσης, για την πολιτική των εταιριών και τη συμπεριφορά των υπευθύνων. Ενημερώνει πως αν οι συνθήκες δεν αλλάξουν θα ξεκινήσει «βιομηχανικός πόλεμος», όπως τον ονομάζει.

Ο Τίκας σύντομα αποκτά την εμπιστοσύνη των εργαζομένων και εξελίσσεται σε ηγετική μορφή. Ο "Λούης ο Έλληνας" (Louis the Greek) ή ο "Λίο ο Κρητικός" (Leo the Cretan), όπως τον αποκαλούσαν έγινε θρύλος. Όμως, οι εταιρίες που ανήκαν κυρίως στον Τζον Ροκφέλερ δεν υποχωρούν. Τουναντίον καιροφυλακτούν να τον πλήξουν.

Η αιματηρή απεργία του Λάντλοου

Τελικά στις 23 Σεπτεμβρίου 1913 ξεκινά η μεγάλη απεργία στην πόλη Λάντλοου (Laddlow ή Ludlow), όπου υπήρχαν 13000 ανθρακωρύχοι. Τα κυριότερα αιτήματα των απεργών του Λάντλοου ήταν τα παρακάτω:

Να ψωνίζουν από όποιο κατάστημα προτιμούσαν οι ίδιοι.
Να πηγαίνουν σε όποιον γιατρό επιθυμούσαν και όχι στους γιατρούς της εταιρίας.
Να αναγνωριστεί το συνδικάτο τους.
Να καθιερωθεί η οκτάωρη εργασία.
Να εφαρμοστούν αυστηρά οι νόμοι της Πολιτείας του Κολοράντο όσον αφορά την ασφάλεια των ορυχείων, να καταργηθεί το script, όπως και το σύστημα φρουρών της εταιρείας που έκανε τους εργατικούς καταυλισμούς να μη διαφέρουν από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Επικεφαλής της απεργίας ήταν ο Τζον Λόζον και ο Λούης Τίκας, που είχε μια ομάδα στήριξης από Κρητικούς, μερικοί από τους οποίους είχαν πάρει μέρος στις απεργίες του Μπίνγκαμ στη Γιούτα.

Στις αρχές της απεργίας, η εταιρεία για να την καταπνίξει προέβη σε έξωση των απεργών από τα οικήματα στα οποία τους στέγαζε και προσέλαβε απεργοσπάστες. Οι απεργοί δεν πτοήθηκαν. Έστησαν σκηνές στην περιοχή σε στρατηγικό σημείο, ώστε να εμποδίζουν τους απεργοσπάστες να μπουν στα ορυχεία. Τον Οκτώβριο, ο καταυλισμός των απεργών λειτουργούσε σαν πόλη: πεντακόσιοι άνδρες, τριακόσιες πενήντα γυναίκες, τετρακόσια πενήντα παιδιά, ελληνικός φούρνος, ελληνικό καφενείο.

Η εταιρεία ζήτησε την παρέμβαση της εθνοφρουράς και ο κυβερνήτης του Κολοράντο συμφώνησε. Οι συγκρούσεις ήταν βιαιότατες. Τότε η οικογένεια Ροκφέλερ υπέβαλε το αίτημα να ντυθούν με στολές της εθνοφρουράς δικά της, έμπιστα πρόσωπα, αποφασισμένα αν χρειαστεί να ρίξουν στο ψαχνό. Ο κυβερνήτης το αποδέχθηκε και αυτό. Αλλά οι απεργοί δεν υποχώρησαν - ακόμη και όταν οι Ροκφέλερ έστειλαν ένα θωρακισμένο αυτοκίνητο το οποίο έφερε πολυβόλο και οι εθνοφρουροί το αποκαλούσαν Death Special.

Ήταν φανερό ότι στις 20 Απριλίου 1914 η εθνοφρουρά θα εισέβαλε και θα εκκένωνε τον καταυλισμό των απεργών. Ήταν Δευτέρα του Πάσχα και οι περισσότεροι κοιμούνταν αφού την προηγούμενη γιόρταζαν το ελληνικό Πάσχα. Οι πιστολάδες της εταιρίας απαίτησαν από τον Λούη Τίκα να τους παραδώσει δύο Ιταλούς συνδικαλιστές. Ο Τίκας ζήτησε ένταλμα σύλληψης αλλά τέτοιο πράγμα δεν υπήρχε και ο Τίκας αρνήθηκε οποιαδήποτε διαπραγμάτευση.

Λίγο αργότερα έπεσε η πρώτη βολή: μερικοί από τους απεργούς ήταν οπλισμένοι. Το Κολοράντο αποτελούσε μέρος της Άγριας Δύσης. Ακολούθησε μάχη χαρακωμάτων ενώ οι γυναίκες και τα παιδιά έτρεξαν να σωθούν στους γύρω λόφους. Σύμφωνα με την μαρτυρία της Μαίρη Χάρρις, γνωστής και ως Mother Jones, πάνω από σαράντα άτομα σκοτώθηκαν από σφαίρες και από ασφυξία, ενώ ένα αγοράκι δέχτηκε μια σφαίρα στο κεφάλι καθώς προσπαθούσε να σώσει το γατάκι του. Σύμφωνα με την Mother Jones οι πιστολάδες είχαν καταναλώσει πολύ ουίσκι από το κοντινό σαλούν και βρίσκονταν σε έξαλλη κατάσταση. Τα επεισόδιο, που αποτελεί μαύρη σελίδα στην ιστορία των ΗΠΑ, ονομάστηκε «σφαγή του Λάντλοου».

[Επεξεργασία] Ο θάνατος του Τίκα

Ο Τίκας με απαράμιλλο θάρρος, ζήτησε να δει τον επικεφαλής της εθνοφρουράς, λοχαγό Καρλ Λίντερφελντ (Karl Linderfeld) κρατώντας λευκή σημαία. Οι δυο τους συναντήθηκαν στο λόφο και μίλησαν για λίγο. Έπειτα οι αυτόπτες μάρτυρες είπαν ότι ο αξιωματούχος χτύπησε με πρωτοφανή αγριότητα τον Τίκα στο κεφάλι με την καραμπίνα του. Η καραμπίνα έσπασε στα δύο όπως και το κρανίο του Τίκα. Οι εθνοφρουροί βάλθηκαν να πυροβολούν το άψυχο σώμα. Ευθύς αμέσως εισέβαλαν στον καταυλισμό, ρίχνοντας αδιακρίτως εναντίον οτιδήποτε κουνιόταν. Έδιωξαν τους απεργούς, σκότωσαν 18 άτομα, 10 εκ των οποίων ήταν παιδιά από τριών μηνών ως 11 ετών, και έκαψαν τις σκηνές τους. Όταν οι απεργοί ξαναμπήκαν μερικές ημέρες αργότερα στον καταυλισμό βρήκαν το πτώμα του Τίκα. Η κηδεία του έγινε στις 27 Απριλίου και τη νεκρώσιμη πομπή ακολούθησαν χιλιάδες εργάτες.

Ο απόηχος της θυσίας

Μετά τη σφαγή στο Λάντλοου, οι συγκρούσεις των εργατών με την εθνοφρουρά σε όλη την Πολιτεία του Κολοράντο έλαβαν τεράστιες διαστάσεις. Τα συνδικάτα κάλεσαν τους εργάτες να εξοπλιστούν με «όλα τα όπλα και τα πυρομαχικά που μπορούσαν να αποκτήσουν νόμιμα» και άρχισε πραγματικός ανταρτοπόλεμος ανάμεσα στην εθνοφρουρά και στα συνδικάτα που διήρκεσε δέκα ημέρες. Στο περιοδικό «The Masses» ο αρθρογράφος Μαξ Ίστμαν δημοσίευσε ένα κείμενο με τίτλο Ταξικός πόλεμος στο Κολοράντο. Το συνόδευε η εικονογράφηση του επίσης γνωστού ζωγράφου Τζον Φρεντς Σλόαν.

Οι συγκρούσεις τερματίστηκαν μόνον όταν ο πρόεδρος των ΗΠΑ Γούντρο Γουίλσον έστειλε μονάδες του ομοσπονδιακού στρατού στην περιοχή. Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, σκοτώθηκαν συνολικά 69 άτομα. Στον θλιβερό απολογισμό θα πρέπει να προσθέσουμε και τα εξής: 400 απεργοί συνελήφθησαν, 332 από αυτούς παραπέμφθηκαν για φόνο και μόνο ένας, ο Τζον Λόουσον, καταδικάστηκε αλλά το Ανώτατο Δικαστήριο του Κολοράντο αργότερα τον αθώωσε. Από την εθνοφρουρά παραπέμφθηκαν 22 άτομα - ανάμεσά τους και δέκα αξιωματικοί - και σε μια παρωδία δίκης, που ως τέτοια διδάσκεται σήμερα σε διάφορες πανεπιστημιακές σχολές, αθωώθηκαν όλοι, πλην του λοχαγού Λίντερφελντ, ο οποίος δολοφόνησε τον Τίκα. Όμως, η ποινή που του επιβλήθηκε ήταν απλή πειθαρχική επίπληξη.

Σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τα γεγονότα του Λάντλοου, διάφοροι μεταρρυθμιστές και σοσιαλιστές οργάνωσαν πικετοφορίες σ’ όλη τη χώρα. Ο συγγραφέας Άπτον Σίνκλαιρ (που αργότερα έγραψε το μυθιστόρημα «King Coal») στήθηκε επί μέρες έξω από τα γραφεία του Ροκφέλερ στη Νέα Υόρκη σε σιωπηλή διαδήλωση.

Στο Σικάγο πραγματοποιήθηκε μεγάλη διαδήλωση με πρωτοβουλία της εφημερίδας "Masses". Ο Σίνκλαιρ και ο προοδευτικός δικαστής του Ντένβερ, Μπ. Μπ. Λίντσεϊ, ταξίδεψαν μαζί με γυναίκες απεργών σ’ όλη την Αμερική μιλώντας σε συγκεντρώσεις για την σφαγή του Λάντλοου.

Η μνήμη του Τίκα

Το χρονικό της απεργίας δεν γράφτηκε ποτέ. Είχε σχεδόν ξεχαστεί, ώσπου το 1944 ο τραγουδιστής Γούντι Γκάθρι έγραψε ένα τραγούδι με τίτλο «The Ludlow Massacre». Το τραγούδι ακουγόταν συχνά στις διαδηλώσεις της δεκαετίας του ’60.

Ο ποιητής Ντέιβιντ Μέισον έγραψε ένα ποιητικό μυθιστόρημα 4.800 στίχων με τίτλο: "Ποιος ήταν ο Λούης Τίκας", όπου περιγράφεται η ζωή του Έλληνα πρωταγωνιστή του αμερικανικού εργατικού κινήματος.

Τη ζωή του Τίκα επανέφερε στο προσκήνιο ο ελληνοαμερικανός συγγραφέας Ζήσης Παπανικόλας το 1991 γράφοντας τη βιογραφία του σε ένα βιβλίο.

Επίσης, το 2001 ο Αμερικανός τραγουδοποιός Φρανκ Μάνινγκ (Frank Manning) στηριγμένος στις αναμνήσεις του παππού του που συμμετείχε στην απεργία του Λάντλοου, έγραψε το τραγούδι «Λούης Τίκας», που βραβεύτηκε στο διαγωνισμό «Γούντι Γκάθρι». Το τραγούδησε στις ετήσιες εκδηλώσεις που διοργανώνονται στο Λάντλοου από την Ένωση Ανθρακωρύχων και το 2007 το τραγούδησε και στην Ελλάδα.

Σήμερα το Λάντλοου είναι μια πόλη-φάντασμα. Στον χώρο της σφαγής, στην περιοχή Τρίνινταντ, έχει στηθεί μεγαλόπρεπες μνημείο από γρανίτη στη μνήμη των θυμάτων. Εκεί υπάρχει και ο τάφος του γενναίου Λούη Τίκα.

Στο Ρέθυμνο, τόπος καταγωγής του, προς τιμήν του, υπάρχει οδός Ηλία Σπαντιδάκη.

πηγή: http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9B%CE%BF%CF%8D%CE%B7%CF%82_%CE%A4%CE%AF%CE%BA%CE%B1%CF%82

Εν μεγάλη Eλληνική αποικία, 200 π.X.

2011-09-22T10:01:00.000+03:00

Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ’ ευχήν στην Aποικία
δεν μέν’ η ελαχίστη αμφιβολία,
και μ’ όλο που οπωσούν τραβούμ’ εμπρός,
ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός
να φέρουμε Πολιτικό Aναμορφωτή.

Όμως το πρόσκομμα κ’ η δυσκολία
είναι που κάμνουνε μια ιστορία
μεγάλη κάθε πράγμα οι Aναμορφωταί
αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ
δεν τους χρειάζονταν κανείς.) Για κάθε τι,
για το παραμικρό ρωτούνε κ’ εξετάζουν,
κ’ ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,
με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής.

Έχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.
Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη·
η κατοχή σας είν’ επισφαλής:
η τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Aποικίες.
Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,
κι από την άλληνα την συναφή,
κι από την τρίτη τούτην: ως συνέπεια φυσική·
είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τί να γίνει;
σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.

Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,
βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε·
πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς.

Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,
κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,
απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,
να δούμε τι απομένει πια, μετά
τόση δεινότητα χειρουργική.—

Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.
Να μη βιαζόμεθα· είν’ επικίνδυνον πράγμα η βία.
Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.
Έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Aποικία.
Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;
Και τέλος πάντων, να, τραβούμ’ εμπρός.

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

Ας φρόντιζαν - Καβάφης

2011-09-22T09:46:00.001+03:00

Κατήντησα σχεδόν ανέστιος και πένης.
Αυτή η μοιραία πόλις, η Αντιόχεια,
όλα τα χρήματά μου τάφαγε·
αυτή η μοιραία με τον δαπανηρό της βίο.

Αλλά είμαι νεός και με υγείαν αρίστην.
Κάτοχος της ελληνικής θαυμάσιος
(ξέρω και παραξέρω Αριστοτέλη, Πλάτωνα·
τι ρήτορας, τι ποιητάς, τι ό,τι κι αν πεις.)
Από στρατιωτικά έχω μιαν ιδέα,
κ' έχω φιλίες με αρχηγούς των μισθοφόρων.
Είμαι μπασμένος κάμποσο και στα διοικητικά.
Στην Αλεξάνδρεια έμεινα έξι μήνες, πέρσι·
κάπως γνωρίζω (κ' είναι τούτο χρήσιμον) τα εκεί:
του Κακεργέτη βλέψεις, και παληανθρωπιές, και τα λοιπά.

Οθεν φρονώ πως είμαι στα γεμάτα
ενδεδειγμένος για να υπηρετήσω αυτήν την χώρα,
την προσφιλή πατρίδα μου Συρία.

Σ' ό,τι δουλειά με βάλλουν θα πασχίσω
να είμαι στην χώρα οφέλιμος. Αυτή είν' η πρόθεσίς μου.
Αν πάλι μ' εμποδίσουνε με τα συστήματά τους --
τους ξέρουμε τους προκομένους: να τα λέμε τώρα;
αν μ' εμποδίσουνε, τι φταίω εγώ.

Θ' απευθυνθώ προς τον Ζαβίνα πρώτα,
κι αν ο μωρός αυτός δεν μ' εκιμήσει,
θα πάγω στον αντίπαλό του, τον Γρυπό.
Κι αν ο ηλίθιος κι αυτός δεν με προσλάβει,
πηγαίνω παρευθύς στον Υρκανό.

Θα με θελήσει πάντως ένας απ' τους τρεις.

Κ' είν' η συνείδησίς μου ήσυχη
για το αψήφιστο της εκλογής.
Βλάπτουν κ' οι τρεις την Συρία το ίδιο.

Αλλά, κατεστραμένος άνθρωπος, τι φταίω εγώ.
Ζητώ ο ταλαίπωρος να μπαλοθώ.
Ας φρόντιζαν οι κραταιοί θεοί
να δημιουργήσουν έναν τέταρτο καλό.
Μετά χαράς θα πήγαινα μ' αυτόν.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1930)

Free Wi-Fi ΚΑΙ στην Πλατεία της Νέας Μάκρης

2011-06-05T01:13:00.000+03:00

Free Wi-Fi ΚΑΙ στην Πλατεία της Νέας Μάκρης

"γεμίζωσι την χύτραν.."

2011-06-03T09:23:00.000+03:00

Ως οι Ινδοί εις φυλάς, ούτω και οι Έλληνες διαιρούνται εις τρεις κατηγορίας:
α) Εις συμπολιτευομένους, ήτοι έχοντας κοχλιάριον να βυθίζωσιν εις την χύτραν του προϋπολογισμού.
β) Εις αντιπολιτευομένους, ήτοι μη έχοντας κοχλιάριον και ζητούντας εν παντί τρόπω να λάβωσιν τοιούτον.
γ) Εις εργαζομένους, ήτοι ούτε έχοντας κοχλιάριον ούτε ζητούντας, αλλ' επιφορισμένους να γεμίζωσι την χύτραν διά του ιδρώτος των
Εμμανουήλ Ροΐδης (1836-1904)

ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΕΛΛΑΚ LIVE

2011-05-21T10:50:00.000+03:00

ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΕΛΛΑΚ LIVE ..

2011-05-20T11:51:00.001+03:00

Τράπεζα της Ελλάδος: Η σιωπή είναι χρυσός;

2011-04-20T09:41:00.000+03:00

Περιοδεία του Ευρωπαϊκού Έτους Εθελοντισμού

2011-03-16T12:45:00.000+02:00

Ο Δημήτρης Τσουκαλάς και το «θαύμα» της Ανάβρας

2011-02-14T00:36:00.002+02:00

Μία εμπνευσμένη ομιλία από τον Δημήτρη Τσουκαλά, δήμαρχο του ορεινού χωριού της Ανάβρας Μαγνησίας, που αποδεικνύει ότι υπάρχουν περιπτώσεις Ελλήνων που πάνε κόντρα στην διαφθορά και ενδιαφέρονται πραγματικά για τον τόπο τους.

Μία αναδρομή στο λαμπρό παράδειγμα της Ανάβρας και στην ανέλπιστη ανάπτυξή αυτής της απομακρυσμένης κοινότητας που αποτελεί παράδειγμα για την ελληνική επαρχία και τους πολιτικούς της παράγοντες καθώς και για κάθε πολιτικό και μας θυμίζει ότι το αυτονόητο και το εμπνευσμένο στην Ελλάδα, όταν πραγματώνεται, δεν πρέπει να εκλαμβάνεται σαν θαύμα, αλλά ως επιτυχία που συχνά βρίσκεται, εξαρχής, μέσα στο πλαίσιο των δυνατοτήτων μας.

Είχα την τύχη να την παρακολουθήσω από κοντά και πραγματικά "έδωσε ρέστα" η ομιλία του. Από τις πιο εμπνευσμένες ομιλίες η οποία αν και τελευταία του προγράμματος, πραγματικά μας χαλάρωσε και έδωσε μια νότα χιούμορ στην όλη κατάσταση. Συγχαρητήρια!

Διαβάστε Επίσης:

Η κοινότητα της Ανάβρας να λειτουργήσει ως πρότυπο για την ανάπτυξη των χωριών μας.

Θέματα υπάρχουν,λεφτά; ...(!)

2011-02-10T21:29:00.002+02:00

Εκπομπή του φίλου Κώστα Αγόρη ..Θέματα υπάρχουν ...λεφτά; (!) :

Η HTML5 αποκτά επίσημο λογότυπο

2011-01-19T17:11:00.001+02:00

Χρησιμοποιώντας μια εικόνα που μοιάζει βγαλμένη από υπερηρωϊκά κόμικς, το W3C (World Wide Web Consortium) έδωσε στην HTML5 το δικό της επίσημο λογότυπο. Πρόκειται για την πρώτη και μοναδική έκδοση της HTML που αποκτά το δικό της έμβλημα, με εξαίρεση ίσως την …αρχαία περίπτωση του λογοτύπου της HTML2 που χρονολογείται πριν από το 1995 και εμφανίστηκε σε ελάχιστους ιστοχώρους.

Το νέο λογότυπο συνοδεύεται από το μότο “Take control - your web, your logo” (Πάρε τον έλεγχο - το δικό σου διαδίκτυο, το δικό σου λογότυπο) και μπορεί να το χρησιμοποιήσει οποιοσδήποτε το επιθυμεί.

Στη σελίδα του λογοτύπου περιλαμβάνεται το Badge Builder, μια εφαρμογή με την οποία ο χρήστης μπορεί να διαμορφώσει το δικό του λογότυπο πριν το ενσωματώσει στον ιστοχώρο του, ανάλογα με τις υπηρεσίες HTML5 που υποστηρίζει. Επίσης, οι πολύ φανατικοί υποστηρικτές της HTML5 μπορούν να παραγγείλουν σχετικά αυτοκόλλητα και μπλουζάκια.

Site: DownloadSquad

Πούτιν: Υποχρεωτικά ΕΛ/ΛΑΚ

2011-01-10T15:15:00.002+02:00

Όλοι μας που συμμετέχουμε και παρακολουθούμε τις εξελιξεις σχετικά με το ΕΛ/ΛΑΚ, δεν έχουμε παρά να γιορτάσουμε το γεγονός ότι μια μεγάλη χώρα όπως η Ρωσία, θα χρησιμοποιεί αποκλειστικά Ελεύθερο και Ανοικτό Λογισμικό στον δημόσιο τομέα της. Στην χώρα μας έχει γίνει μιά συμφωνία για διαφορετικό λογισμικό στην δημόσια διοίκηση, όμως τα πράγματα μπορεί να αλλάξουν όταν λήξει η ισχύς της συμφωνίας.

Η μετάβαση θα πρέπει να έχει ολοκληρωθεί μέσα στο 2015, ενώ το ξεκίνημα των αλλαγών θα γίνει από το τέταρτο τρίμηνο του τρέχοντος έτους, περίπου σε εννέα μήνες. Σύμφωνα με το κείμενο που περιγράφει την μετάβαση και έχει μέγεθος δεκαεπτά σελίδες, το τρίτο τρίμηνο του 2011 θα οριστικοποιηθούν τα πρότυπα δεδομένων που θα υποστηρίζονται από το Ελεύθερο Λογισμικό και το Λογισμικό Ανοικτού Κώδικα. Προβλέπεται η δημιουργία ενός αποθετηρίου εφαρμογών ελεύθερου και ανοικτού λογισμικού, διαθέσιμο για τον δημόσιο τομέα και λόγω της φύσης του σαν ελεύθερο λογισμικό, θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί από οποιονδήποτε νομίζει ότι καλύπτει τις ανάγκες του. Η προσπάθεια για την χρήση ΕΛ/ΛΑΚ στον δημόσιο τομέα της Ρωσίας, έχει ξεκινήσει από το 2007. Υπάρχει ήδη ένα αποθετήριο εφαρμογών με το όνομα Σίσυφος, που έχει δημιουργήσει ο δημιουργός μιας Ρωσικής διανομής με το όνομα ALT Linux. Το αποθετήριο έχει ηλικία δέκα ετών και περιέχει ήδη περίπου δέκα χιλιάδες εφαρμογές.

Για περισσότερες πληροφορίες δείτε το μεταφρασμένο κείμενο (στα Αγγλικά) από το Cnet.

πηγή: www.ellak.gr

Ευρωπαϊκή Διάσταση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης @Live

2010-12-10T16:01:00.000+02:00