Cafe Melange

Bir fotoğraf bin anı gizlermiş

2016-05-07T15:50:00.001+02:00

Bir fotoğrafla uyandım bu sabah…

Bütün çocukluğumu,genç kızlığımı, büyüyüşümü, gelişmemi bir çırpıda tek bir kareyle önüme seren bir fotoğraf..

Öylesine özel ki…

Bir tek fotoğraf neler neler sığdırırmış içine bu sabah anladım ben…

Çocuktum o masaya ilk oturduğumda, sanırım 7-8 yaşlarında olmalıyım.. İzzetpaşa sokak, Zamanyurdu apartmanı… İsmi bile çok şey anlatıyormuş apartmanın bir düşündüm de..

Sadık Şendil’in, ama bizim için Sadık abi’nin sofrası, Fatoş abla’nın sofrası. İki kişinin de ismini verdiği müthiş bir sofra, bir hayat sofrası…

Senelerce her Cumartesi, bıkmadan yorulmadan eşsiz emeklerle, aşkla sevgiyle hazırlanan, ince bir zerafetle kurulan, Sadık abi’nin özel kristal rakı karafesinin özenle hazırlanıp konduğu Fatoş abla’nın incelikli sofrası..

Dostlara, dostluğa kurulan bir sofra, sohbete birlikteliğe kurulan..

Ve Sadık abi..hayatımda tanıdığım tek, gerçek bir beyefendi..Her daim her havada, her durumda tiril tiril bir şıklıkta. Nezaketi, kibarlığı bu derece içine sindirmiş başka bir bey tanımadım ben. Öyle ki eve geldiğimizde bizim için ayağa kalkan, kendi yaşıtıymışız gibi önemle karşılayan, sevdiği her insana yaş gözetmeden aynı saygıyı gösteren biriydi o..

Kırıldığı,üzüldüğü durumlarda dahi, saygısını hiç bozmadan, hiç bir kötü söz kullanmadan, karşısındakine haddini bildirirdi hazır cevaplılığıyla.. lafı gediğine sokmakta yoktu üstüne..

Türkiye’nin gelmiş geçmiş en büyük dehalarından birinin sofrasında büyüdüm ben…

Bugün Yeşilçam’ın, Türk sinemasının var olmasına sebeb en büyük, en önemli yapı taşlarından birinin..

Bugün hala bıkmadan usanmadan, seyrettiğimiz, şimdi çocuklarımızın dahi (ki o zamanları yaşamadıkları halde) arka arkaya seyretmekten yorulmadığı, onun eseri olan filmlerin ana teması nedir hiç düşündünüz mü?.. Aile kavramının üstünlüğü, birlik beraberlik, insanca dostça kardeşçe yaşamanın önemi.., sevginin,aşkın yüceliği… Ümit vardır o filmlerde her zaman, drama dahildir neşe ya da neşeye hüzün..Hayatın gerçeğidir o filmler, bize kim olduğumuzu, aslında nasıl bir toplum olduğumuzu hatırlatan ve aslında bizi hala birbirimize bağlayan çok güçlü bir eldir…

Ve O, masada, baş köşedeki yerini aldıktan sonra oturan davetliler…kimler olmazdı ki.. Müjdat Gezen, Münir Özkul, Savaş Dinçel, Sırrı Gültekin, Yavuz Turgul, Kandemir Konduk, İsmet Bozdağ ve eşi son Osmanlı torunlarından Hanzade hanım, Ergin Orbey, Orhan Aksoy ve elbette babam Halit Akcatepe, annem…ve de şu an aklıma gelemeyen nice isimler..

Bir tarihti bu sofralar.. Arka fonunda ülkenin tüm gelişimi yaşar..Türk sineması da bu doğrultuda gelişir. Tüm konulara her zaman Sadık abi’nin ince nüktesi dahildir elbet..Ve olmazsa olmaz, O’nun eşsiz anıları, duruma uygun herbiri ayrı lezzetteki esprileri..

Aynı filmlerindeki gibi bir aileydi bu sofralar.. Dostluğun, birlikteliğin, farklı renklerin buluştuğu.. Aileye uyum sağlayamayanların bir daha o sofrada yer bulamadığı…

Evet çok küçüktüm ilk başlarda, yemekten sonra uykumuz gelir, annemle babamın gitme vaktine kadar uyurduk kız kardeşimle bir koltuğu paylaşıp..

Bu güzel fotoğrafı paylaşan Cemciğim, artık delikanlı olduğundan „kaçardı“ yemekten hemen sonra..:)

Büyüdük zamanla, artık uyumuyorduk yemekten sonraları, sohbetleri dinleyebiliyor, biriktiriyorduk anıları.. Cem ve kuzeni Celit de sofradaydı artık bizimle, kacmadan yemek sonralari, birlikte büyüyorduk bundan sonra..

Babamla birlikte oynadığımız ilk ve tek film olan Tatlı Dillim’den sonra hiç unutamadığım bir sahnedir..O Cumartesi akşamı yemekte beni ve Ebru`yu tebrik edip, „oscarlarınızı takdim ediyorum“ demişti, ucunda kehribar renkli bir fil olan kolyeyi boynuma takarken… Onca sinemacının önünde, ne büyük bir onurdu bu benim için..

Zamanla „Zamanyurdu“ndan çok yakındaki „İlkbahar“ apartmanına geçildi. Ben artık okumaya Viyana’ya gelmiştim, ancak İstanbul’da olduğum zamanlarda katılabiliyordum bu eşsiz zamanlara.

O’nu o bilmediğimiz „uzak diyarlara“ uğurlayana dek…

Bugün bu fotoğrafla bir kez daha saygıyla eğiliyorum muhteşem anısı önünde. Beni bugünlere taşımadaki eşsiz katkılarına, hayata hazırlanırken sunduğu paha biçilmez deneyimlerime, ömrümün sonuna dek saklayacağım çok değerli bir hazineye sahip ettiği için mütessekkirim O’na..

Ne mutlu bana ki, bu ailenin bir ferdi olmuşum..

Ve Cem'cigim, paylastigin bu degerli fotograf ve anilarla yeniden icimde yazma istegi uyandirip beni bloguma döndürdügün icin kocaman tesekkürler sana.. hep yaz emi..Kalemini hic birakma, sen cok güclü bir mirasa sahipsin..

Işık saçan her kadın annedir

2014-05-11T11:58:00.000+02:00

Bir kadının eli değdi mi değişir dünya.. yaşadığınız ülke,ortam, ev, oda.. Çünkü çoğu kadın, doğası gereği yapan, kuran, koruyan, kollayandır. Annedir.

Bakın etrafınıza, hayatınıza gelen tüm incelikler, hoşluklar çoğunluk bir kadın eliyle gelmiştir… Anneliği içinde taşıyan kadındır dünyayı yaşanır kılan, o hazırlar güzel bir geleceği tüm dünyanın yavrularına, ışıktır o…

Işığa doğan çocuklar karanlığı bilmezler. Işığa doğan çocuklar, yürekleri evrene açık, hür ve adaletli büyürler. Işıkla büyür ve serpilirler.

Gene bir bakın etrafınıza, hayatımıza giren karanlıklar, acılar, umutsuzluklar… gene bir kadının elinden çıkmadır… Eğer üzgünsek, kararmışsak, acının tadı değmisse ağzımıza, gene bir kadının eli değmiştir. Çünkü,içinde sevgi yerine, hırsı, kini, bağnazlığı taşıyan kadınlar karanlığı yayarlar çevrelerine, ışık yerine..

Karanlığa doğan çocuklar, korkar ışıktan, kapar gözlerini… Karanlık köreltir kalplerini, boğar ruhlarını..

Ve bir kadının elidir dünyamıza erkekleri de kadınları da hazırlayan…

Yüreğinde ne taşıdığı önemlidir bir kadının.

Anne olsalar da olmasalar da, dünyamıza ışık katan, hayatımızı güzelleştiren, içimizi kalbimizi ışıtan, özgür, yürekli ve adaletli tüm kadınların „Anneler Günü“ kutlu olsun. Onların elleridir öpülesi olan..

Yaşadığın çevreye umut ve ışık olmakla başlar „Annelik“. Ve onlar sayesinde çıkarız birgün gene karanlıktan...

1 Mayısın çiçeği o

2014-05-01T09:46:00.001+02:00

Bembeyaz, narin ve zarif bir güzellik vurmuş damgasını 1 Mayısa Fransada…

Müge, 1 Mayısın çiçeği, yakalara iliştirilen, sevdiklerin saçına takılan bir uğur getirici bugün…

miniminnacık gövdesiyle kalbin üstünde taşınıp, kalbe de en yararlı çiçek olması ne manidar değil mi?

Birgün, kalplerimizin titremediği, üzerinde o narin mügeleri dahi taşıyabilecek huzur ve mutlulukla yaşanacak 1 Mayıslar da gelecek, inanıyorum.

Bugün tüm emek verenlerin haklı bayramı kutlu olsun…

Ihaneti gördüm

2014-04-29T12:23:00.000+02:00

İhaneti yaşadınizmi, bilirsiniz o zaman yumuşak karnınıza saplanmış bıçağın acısını, güvenilenden ya da güvenmeniz gereken tarafından arkadan vurulmanın şaşkınlığını ve ürpertisini ve ne kadar zaman geçerse geçsin ağzınızda bıraktığı kekremsi tadı… Belki aldatmakla eş tutulur ama çok daha derindedir yaşattıkları ihanetin… Zira sizi tanımadıklarınız aldatır, ihanet edense can bildiğinizdir… Belki de yaşam içinde en ağır darbelerden biridir o, sizi hazırlıksız, kıskıvrak tüm bedeninizden ve ruhunuzden yakalayıp, yakan yıkan bir duygu olarak… Sahip olduğunuz o değerli güven duygusunu alaşağı eder, onulmaz yaralar bırakır derinlerinizde… Kolay olmaz yaşattığı travmadan kurtulmak.

Sonra insan kendini sorgulamaya başlar…Neden?... Çeşitli cevaplar vardır elbet, belki de en baştan hataydı der iç ses, hiç görmek istemediğim…

Aldatılmayı çok yaşadık hep birlikte bu ülkede…

Çok gerilere gitmeden, yakın tarihimiz küçüklü büyüklü aldatmacalarla dolu.. Bir umut başa getirdiklerimiz tarafından aldatıldık, kandırıldık… Söylevlerinin arkasının boş olduğunu defalarca yaşadık. Kendi egemenliklerini sürdürme gayesiyle aldattılar koca ülkeyi seneler boyu..Her aldatılistan bir yara aldık, üzüldük, hiddetlendik, öfkelendik… Ama yıldırmadı, tekrar silkelendik, ayağa kalktık…Henüz ihaneti görmediğimizden, nispeten daha kolaydı aldatmanın yaralarını sarmak… Henüz güven yok olmamıştı, kendimize, yaşadığımız ülkeye, iyi bir dünyaya, geleceğe.. Zira güven’di, o hiç üstünde durup düşünmesek de, bizi yeniden ayağa kaldıran, biz yapan, birbirimize dayanma gücü veren, birarada tutan..

Ve birgün uyandık ki… çok derin bir ihanet ve hıyanet içindeyiz. Durum artık, başa geçmiş kişiler tarafından aldatılmanın çok ötesinde, kapsamlı kalabalık bir ihanet tablosu… Memleketin en tepesinden en uç köşesine kadar sinsice yerleşmiş bir ihanet virüsü… Acıyla görüyorsunuz ki, aynı masada oturmuş olduklarınız size ihanet eden, birlikte gülüp ağladıklarınız, yüzü aydınlığa dönük bildikleriniz, aynı değerler içinde yoğrulduğunuzu sandıklarınız… Güç, para ve kudret satın almış onları çoktan, ya da zaten hiç olmamışlar aslında… Kime güveneceğinizi bilemiyorsunuz…Şüphe kurutmaya başlıyor içinizi..doğrular yanlışların,yanlışlar doğruların arasında eriyip kayboluyor, gri bir renk kaplıyor ortalığı, ihanetin boz rengi… kimin kim olduğunun belli olmadığı bu perdenin altında tarihinize, bayrağınıza,topraklarınıza, dilinize, inançlarınıza, bugün ve geleceğinize kısacası tüm değerlerinize, varlığınıza, ülkenize ihanet ediliyor.

İşte o an, biriz dedikleriniz tarafından bıçaklandığında yumuşak karnınız, meğer hiç, bir olmadığınızı görüyorsunuz. İhanetin acısı da burda başlıyor işte… İnançlarınız yerle bir oluyor ve dolayısıyla güveniniz…

Ve ihanet, yabancılaşmayı getirir beraberinde, o güne dek birlikte yürüdüğünüzle kesin bir yol ayrımıdır bu… Aldatılmanın, zor da olsa birgün çıkıp gelebilen affediciliğini barındırmaz içinde…

Zor günlerden geçiyoruz, ağırdır ihanetin travması…Ayağa kalkması, güvenin yeniden tazelenmesi zaman alır.

Şimdi oturup düşünme zamanı.. Neden? diye… En başta mıydı acaba hata, hiç görmek istemediğimiz…

Ağaçlar ayakta ölür

2014-01-18T11:26:00.000+01:00

Bahar geldiğinde kıpkırmızı yapraklarıyla açan koca Japon kirazı ağacını, bir sabah yerde yatar buldum…kesmişlerdi..İçime oturdu acısı, kesen görevli kıza sordum “Neden“? „Ölmüştü“ dedi..“Siz onun her bahar nasıl açtığını görmediniz ki..nasıl yapabildiniz“? … İnanamadım, çünkü Viyana’da her ağaç kayıt altındadır, girip internetten bölgenizdeki ağaçların seceresini, kaç yılında dikildiğini bir tıkla öğrenebilirsiniz..Bilmeden, incelemeden hiç bir ağacı kesmezler.. Ve evet, bahardan itibaren penceremi şenlendiren bu ulu ağaç, çoktan içinden kurumuştu, gövdesini saran sarmaşıklar onu yiyip bitirmişti..son bir can suyuyla açmaya çalışıyordu baharları, ve biz buna kanıp,yaşadığına inanıyorduk, oysa heran yoldan geçenlerin, bir evin üzerine yığılıp son nefesini verebilirdi..

Çare kökten kesmekti…Şimdi baharda, taze, yeni bir genç ağaç dikecekler aynı yere..

Çürüdük farkında mısınız?

Aynı bu ağaca benzetiyorum durumumuzu… Dışardan bakıldığında, hala yeşeren dallara rağmen, içten çürüdük,kuruduk…çünkü gövdemiz tüm suyu,beşini emen zehirli sarmaşıklara teslim oldu..

Değer yargıları, vicdan çürüdü…

Hırsızlık, dolandırıcılık, sahtekarlık, ikiyüzlülük, riyakarlık, yalancılık üzerine kurulu bir sistem yarattık..Ve doğal sonucunda, hırsız polisi, polis savcıyı, sistem adaleti yakaladı..

Ve bunu hep beraber yarattık…

Seneler senesi „Çaldı ama iş de yaptı, canım diğerleri de çalmyor mu“ diyerek

Yetmez ama evet diyerek..

Gazeteciler arka arkaya işten çıkarıldığında, içeri atıldığında sesleri kesildiğinde biz de sesimizi keserek..

Tüm ordumuz tutuklandığında,“ du bakalım,belki de darbe yapacaklardı, darbeye karşıyız,adalete güvenelim“ aymazlığına düşerek…

Çocuklarımız önar onar şehit düşerken, cinayetlerin hiç biri aydınlanmazken, „neden,kim için kaybediyorum ben oğlumu“ demeyip, haykırmayıp „Vatan sağolsun“ kabullenişine düşerek..

Çocuklarımızın okulları eğitimleri elimizden alınırken, sessiz kalıp, kabullenerek…

Yıllarca gözümüzü,kulağımızı etrafımızda olan bitene kapatarak, bize ilişmediği sürece yaşananları yok sayarak…

Ulusal değerlerimizin üzerine birer birer çarpı atılırken „Bak bunu da yaptılar“ diye oturduğumuz yerde vah çekerek..

Sanatın „içine tükürülürken“ bunun tüm yaşamımıza atılan koca bir tükürük olduğunu farkedemiyerek..

Beş para etmez TV kanallarının, niteliksiz, seviyesiz ve sahte haberlerini, yayınlarını hiç sorgulamadan seyredip, beynimizin yıkanmasına izin vererek…

Bütün bu gidişatı görürken, „canım adamlar çok iyi örgütlü, biz de işte bu eksik“ deyip hiç bir örgütlenmeye gitmeyerek..

Muhalefet partisine verip veriştirip, karşısına hiç bir gerçek muhalefet çıkaramayarak.. .

Ve işte şimdi elimizde; adına halen devlet dediğimiz çeteler savaşı, aydınların, sanatçıların, yurtseverlerin hapiste, hırsızların profesyonel yankesicilerin (evet çünkü çalınan sizin paranız!) tepede dolaşdiği, adaletin yerini orman kanunun aldigi, herkesin birbirinden şüphelendiği, haber alma özgürlüğünün bittiği, katillerin “destan yazdığı”,, çocuk gelinlerin sayısının 200 binlere ulaştığı, tecavüzcülerin serbest bırakıldığı bir ülke…

Çürüdük…Her yerimizden

Heran devrilebilir bu ulu ağaç, yeni bir fidan dikme zamanı

Ben kalender meşrebim…

2014-01-02T20:59:00.000+01:00

Yeni yıl haftasinin yorgunluğu,telaşı, ülkenin gerginliği, ve son dakika gelişmeleriyle yeterince yorulmuşken, şöyle keyifli okunacak konular arasında geziniyordum sosyal

medyada, şu başlıkla karşılaştım;

„Aşık olunabilecek erkeğin özellikleri… „

… 1980 başlarında bir yaz akşamı, Füsun Akatlı, Nimet Tuna ve Tomris Uyar, o dönemin gözde uğrağı Şadırvan’da buluşmuş, denizin tadını çıkarıyorlar. Konu bir ara aşka, sonra asksizliğa, en sonunda da “aşık olunabilecek bir erkeğin özellikleri”ne geliyor ve bir oyuna dönüşüyor. Nesnel davranmakta kararlı olduklarından masalarına gelen Edip Cansever ve Turgut Uyar’ın da görüşlerini alıyorlar... (merak edenler yazının tamamını şurdan okuyabilir ; Asik olunacak erkegin özellikleri)

Yazı esprili, ama bir o kadar da gerçeklik payı var içinde…

Erkekleri bilemem, ideal kadını tam nasıl hayal ederler, ama genede „ideal kadın“ için kimi tasvirler mevcut... genelde istekler üç beş konuda sınırlı ve de çoğunluk hemfikir oldukları konular…

Peki ya „bay ideal“ kimdir gerçekten? Var mıdır bunun bir tanımı, tarifi?

Ayakkabıcıya, gündelik bir siyah ayakkabı almak için girip, kıpkırmızı bir yüksek topukluyla çıkan kadınların o anki ideal erkek tarifiyle, aşık olduğu adamın tarifi ne kadar tutar birbirini sizce? Ya da beş benzemez erkeğe aşık olup, her seferinde bu sefer gerçek aşkı buldum diyenlere ne demeli?

Yani durum şudur ki, biz kadınlar tarafında durum biraz karışık… Zira, biz kadınlar değişkeniz, ruh halimiz değişken, duygularımız ve de mantığımızın işleme şekli değişken, yaşla beraber zevklerimiz değişken… isteriz ki tüm bu değişime ayak uyduracak, kalbimizi gözümüzden okuyacak, gereğinde sarıp sarmalayacak, gereğinde yukarilara taşıyacak, hem prenses gibi davranacak ama bir o kadar da gücümüzü kuvvetimizi bilecek, hem kadın, hem anne hem de bazen bir kız çocuğu olduğumuzu unutmayacak biri,…nasıl devam ediyordu şarkı? „yanağında bir beni mutlaka olsun“…

Günlerden bir gün, kızlarla aramızda geçen konuşmaya şöyle bir kulak verelim hadi gelin;

Boy pos, renk, yaş, kısmı, en çabuk atlanan ve de üzerinde en az durulan kısım, o bölüm çoktan geçmiş..kısaca boyu boyuma,yaşı yaşıma..durumu.

Konunun tam şurasındalar;

Zeki olması, herkesin üzerinde hemfikir olduğu nokta…

Gülmeyi sevmek ve esprili olmak da öyle…

- ama komik olucam diye, en olmadık yerde gereksiz açık saçık fıkra anlatmasın,.. uygun ortamda da anlatmayı bilsin

- bir de aynı fıkrayı, espriyi devamlı tekrar etmesin

- mizahı yaratıcı olsun

Kıskanç olmasın, devamlı „nerdeydin, ne yaptın“ diye soran bir erkek çok sıkıcı…

- ammaa, öyle hiç ilgilenmiyormuş gibi de olmasın canım, birazcık da merak etsin, kıskansın belki..ama sıkboğaz etmesin

- günde 10 kere aramasin, ama arasin… biz aradigimizda ulasilir olsun, bize ulasamadiginda devamli sitem etmesin

- tipik akdenizli maço gibi olmasın, ama tipik aşırı sakin Avrupa erkeği gibi de olmasın, temperamanını tam dengede tutsun yanı…

Sportif olsun, mutlaka bir sporla uğraşsın, ilgilensin en azından yürüyüş yapsın

- ama bizim hiç ilgilenmediğimiz bir spora tüm haftasonunu harcamasın

- tüm maçları ve ardından tüm maç yorumlarını tek tek kanal kanal izlemiyelim, bu arada kumanda da kollarinin uzantisi olmaktan kurtulsa..

Kendi erkek arkadaşlarıyla da buluşsun, çünkü biz de kendi kız arkadaşlarımızla buluşuyoruz

- ama bizim buluştuğumuz zamanlara denk gelsin…

- tam biz başka şey planlarken, „ben çocuklarla buluşuyorum“ demesin

Bonkör olsun

- ama parayı har vurup harman savurmasın

- davet etmeyi bilsin, ama göstere göstere yapmasın

- hediye almayı bilsin, ama zevkimizi de bilsin..

Yemekten, mutfaktan zevk alan erkek en ideal erkek… hele bir de sürpriz yemek ve de sofra kurmuşsa..

- amaa mutfağa girdi mi arkasında savaş alanı bırakmasın

- her yemeği, sanki bizden daha iyi bilir gibi bir hava takınmasın

Gezmeyi, eğlenmeyi sevsin, sosyal olsun

- ama evde oturup zaman geçirmeyi de sevsin, aklı fikri hep dışarda olmasın

- fakat devamlı eve kapanmak da istemesin, dışarda vakit geçirme konusunda da yaratıcı olsun

- hem maceraperest hem evcil olsun

- dansetmeyi sevsin ama da bilsin…bilmiyorsa dansetmesin

- salon erkegi olabildigi gibi, cadirda kaldiginda söylenmesin

- dogayi, hayvanlari sevsin

Düzenli,tertipli olsun, çorabını oraya buraya atmasın, klozetin kapağını kapasın, bardağını mutfağa götürmeyi bilsin, evde ne nerdeyi de bilsin

- ama evin işlerine didik didik karışmasın

- ve de basit tamirlerden anlasın

- ama anlamadığı tamirata da kalkışmasın

Nezle olduğunda, 3aylık ömrü kalmış gibi koltuğa serilmesin

- ama biz kırk yılın başı yattığımızda, bir çorba yapmayı bilsin

- senin için ne yapabilirim demeyi de.. şefkat göstermeyi de..

Gazete, kitap okusun, tarih bilsin, sanattan anlasın, müzik dinlesin…

- ama bilgiçlik taslamasın, ukala olmasın

- tüm bunlarla ilgilenirken, biz seslendiğimizde bizi duysun, konu ne kadar ilginç ve de heyecanlı olursa olsun..

ve aynı şekilde telefonda konuşurken de, tabletlerinde coook mesgulken de, tv de maç veya haber izlerken de birşey söylediğimizde duysun,..yani bizi hep duysun..e biz nasıl duyuyoruz herşeyi canım?

Liste uzun… sonuç olarak;

Bizi anlasın… yanlış anlamasın, doğru anlasın, ne istediğimizi gözlerimizden okusa mutluluktan ölürüz de, konuştuğumuzda anlaşılalım yeter..

Burda bir erkeğin sorusu;

- E sen demedin mi, bazen biz bile anlamıyoruz kendimizi?

- ben öyle bir sey mi dedim? Ne var anlamiycak, ne kadar basit anlattim …

Beyler, siz dert etmeyin, hayatımıza girdiyseniz biz sizleri bu halinizle seviyoruz, ama çekiştirmeyi, biraz da vıdı etmeyi de seviyoruz işte..Eh sız de bizi böyle sevmişiniz zaten…

Hepinize keyifli ve aşk dolu bir yıl diliyorum

Saçılsın güzel umutlar havaya

2013-12-31T12:42:00.000+01:00

Umut güzeldir…yüreğini ısıtır insanın, tohumdur o yüreğimizde;yeşermesini, çiçeklenip dallanmasını dilediğimiz..

Sıcacık sarar, ısıtırız onu içimizde..ve her yeni başlangıçta, üfleriz onu avuçlarımızdan önümüzdeki boş tarlaya, tutsun dilekleriyle..

Ama önce tarlayı hazırlamak gerekir, taştan, yabancı ottan arındırmak..uğraş ister o tohumu serpmek, her boş toprakta tutmaz işte. Kimi killi sever kimi kumlu, kimi çok nemli ister kimi kuru..bilmek gerekir.

Atıp tarlaya dönemeyiz arkamızı, elimiz, gözümüz, yüreğimiz üstünde olmalıdır artık, topraktan basını çıkarana dek, boy verene dek, rüzgarda salınmaya başlayana dek…üzüntüsü üzüntümüz, sevinci sevincimiz olur, düşmanı da düşmanımız..

Eh bir de tabiat ana esirgemezse güneşini yağmurunu, el veririse o tohuma..eylülde güzel bir hasat bekler bizi..

2013 te hazırladığımız tarlaya savuracağız 2014 un verimli tohumlarını…

Eylülde güzel bir hasat zamanı yaşamak dileğiyle, sofralarımız mutlu türkülerle, kahkahalarla, yeni tohumların hazırlığıyla şenlensin, başarılara, sağlığa, huzura ve yeni umutlara kalksın kadehler…üfleyin hadi tohumlarınızı…

Bereketli gelsin 2014!

Aziz Nikola Noel Baba’ya karşı

2013-12-06T13:38:00.000+01:00

Noel Baba ve Aziz Nikola arasındaki yasanan bu rekabet çok da umurunda değil aslinda çocukların. Onlar, bu büyülü masala sonuna kadar inanmak istiyorlar. Benim gibi bazıları

da hala inanmaya devam ediyor..

Oğlumun Noel Baba’yla olan iki hikayesi aklımda… ilki; 4 yasında, tüm kalbiyle dilediği fotoğraf makinasının hediye paketinden çıkması üzerine kendi kendine, müthiş bir mutluluk duygusuyla söylediği „duymusss beni…“ ile ifade ettiği Noel Baba’ya karşı duyduğu hayranlık..diğeri ise, 6 yasında, çok dilediği tren seti için; „belki de Noel Baba’nın yükü ağır, getiremiyebilir“ sözümün arkasında yatan gerçeği, okulda öğrenmesi ve eve –belki de hayatının ilk- hayalkırıklığı ile gelmesi..“Noel Baba yokmuş! Sen alıyormusun herşeyi, o yüzden tren setim gelemiyor anladım şimdi“…

Önemli olan, hayallerini gerçekleştirecek olana inanma mutluluğu…

Ve ne kadar büyüsek de hala içimizde bir yerlerde mucizelere inanma arzusu..

Belki de o yüzden başka bir büyüsü var hala şu Aralık ayının…

O yüzden kırk baharatın buluştuğu çorba misali şu noel denen dönem… Pagan kültüründen günümüz ticaret kültürünün bir sentezidir bugün elimizdeki elma şekeri tadındaki Noel Baba..

Paganların Zeusu, Tanrı Odin’in uçan atı için şeker ve havuç bırakır küçük çocuklar kapılarının önüne, o da karşılığında minik hediyeler çocuklar için..

4. yy da yaşamış olan Myra’lı (Bugün Demre) Aziz Nicola ise çocukların, düşkünlerin ve denizcilerin koruyucusu olarak nam salar.. Hakkında sayısız efsane, rivayet olan Nikola, „iyilik ve medeni cesaret“in temsilidir tüm bu anlatılarda.. Bir şekilde, Tanrı’nın merhametli elinin uzantısıdır yeryüzünde..

6 Aralık 343 de ölür Aziz Nikola.. Kiliseye gömülü kemiklerini Bari’ye kaçıran korsanlar, farkında olmadan, onu dünyaya tanıtmanın ilk adımını atmış olurlar. Bari önce bir hac mekanı olurken, Aziz Nikola’nın da ünü Avrupa’ya yayılmaya başlar.Ve onun adını, iyiliklerini yaşatma adına, 6 Aralık çocuklara hediye dağıtılan bir gün olarak kutlanmaya başlanır Orta Avrupa’da.. Çok uzun yıllar, Noel Baba’ya rolü kaptırmadan tamamen ona aittir çocukların renkli hayallerinin baş aktörü olmak. Çocuklara hediye dağıtılan tek gündür, Aziz Nikola günü..Ayakkabılar temizlenir, içine biriki kurabiye konup bırakılır kapının önüne..Hani bir zamanlar Odin için bırakıldığı gibi..

Noel ise, henüz sadece kiliselerde yapılan ciddi bir kutlamadır.

18. yy da roller değişmeye başlar… Noel zamanı, rolü kapar ve artık hediyeler bu zamanda verilmeye başlanır. Çocuklar elbette bu biriki haftalık değişimi pek farkedemezler…Zira hala, uyandıklarında hayallerinin gerçekleşmesi umuduyla gitmektedirler yataklarına.. Rolü kimin üstlendiğiyle ilgilenmezler elbet:)

17.yy da Amerika’ya göç eden Hollandalılar, o zamanın Nieuw Amsterdam’ı bugünün New York’una yanlarında „Sint Nicolaaş“ larıyla giderler. Amerikalılar pek bi beğenir, benimser bu figürü. Ve zaman geçer, Myra’dan çıkan Aziz Nikola, Atlantik üzerinden Santa Claus olarak dönüş yapar Avrupa’ya…

Artık Akdeniz’in yardımsever, koruyucu azizi, Kuzey Kutbu’nda ren geyikleriyle yaşayan, yıl boyu çocuklara hediye hazırlayan tonton bir dededir.

Bu konuya son damgayı da Coca Cola vurur…O zamana kadar, ne bulduysa onu giyen Noel Baba, reklam işlerini yürüten Stundblom’un elinde son kreasyonuna kavuşur. Artık, Coca Cola’nın renklerini taşıyacak ve onun reklam yüzü olacaktır. Yüklü bir ücret aldığı kesin, yoksa çocukların her sene inanılmaz ölçüde pahalanan hediyeleriyle basa çıkamazdı laf aramizda :)

Artık, o Aralık ayının vazgeçilmez yüzü..Dünyanın her yerinde sene sonunda onun gelişini bekliyor çocuklar.

Ama Avusturya’da hala Aziz Nikola, Amerika’ya gittikten sonra geçmişini unutan Noel Baba’yı kendi halinde bırakıp, her sene 6 Aralıkta çocukları ziyaretine devam ediyor. Çocuklara, bu güzel dönemde, „verme“nin güzelliğini anlatmaya çalışıyor, çoğunun „alma“nın mutluluğuyla büyüdüğü çağımızda.

Ha unutmadan sadece uslu çocuklara, eğer sene boyunca uslu durmadıysanız o zaman yanıdaki kara cüppeli hizmetkarı Rüpecht’ın hışmına uğrayabilirsiniz, Avusturya’daki adıyla Krampus’un..

Umarim bugün size de ugrar Nikolaus..:)

Taş Devri erkeği

2013-11-29T13:15:00.000+01:00

Küçüktüm, bir taş devri karikatürü çıkmıştı karşıma dergilerden birinde..tuhaf gelmiş aklıma kazınmıştı her çizgisi….Ama sonradan farkedecektim ki bu sık tekrarlanan, bildik bir karikatürdü aslında…

Erkek, bir elinde sopa niyetine kullandığı dinazor kemiği, diğer elinde de uzun saçlarından, yerde peşi sıra sürüdüğü kadın..

Adamın yüzünde herhangi bir duygunun izi pek yok, daha ziyade yapması gerekeni yapıyor olmanın sükûneti, ama kadın (ki tuhaf gelen de buydu).. yerde sürüklenen kadının yüzünde ne bir acı ne bir kurtulma çabası..tam tersine mutlu bir ifade…

Gerçekten Taş Devri insanları böyle mi yaşıyorlardı? Bilemeyiz… ancak günümüz dünyasında durum çok değişikmişcesine, bu davranış biçimini sadece Taş Devri erkeğine mal etmek nasıl bir kendini bilmezliktir…?

Şöyle desek daha doğru olmaz mı? Binlerce canlıyı cansızı şekilden şekile sokan Evrim denen döngü, bazı erkeklerin yanına hiç uğramadı ve onlar Taş Devri beyinleriyle hala aramızda, her yerde her alanda…

Üstelik hiç bir ekonomik sınıf, eğitimli eğitimsiz, yaşlı genç, din,dil,ırk, kültür ayırımı gözetmeden.

Onlar için kadın, hala saçından sürükleyip götüreceği ele geçirilmiş ganimet… yasam alani ise , topuzuyla yere sermesi gereken düşmanlarla dolu bir cevre.

O yüzden küfürleri yekten kadınla, anayla başlıyor, o yüzden asla sinirine/nefsine/eline/diline/beline hakim olamıyor, o yüzden hala savaslar var ve bu savaşların en korkunç mağduru tecavüz ve işkencelerle çocuklar ve kadınlar oluyor, o yüzden tüm dünyada kadın cinayetlerinin %50 sinden çoğu eski/şimdiki koca, sevgilinin elinden çıkıyor, o yüzden hala dünyada kadın satışı geçerli bir ticari meta…

Her yerdeler ve soyları hiç tükenmiyor. Ama elbette daha iyi serpilip geliştikleri ve cok daha rahat yasadiklari topraklar var digerlerine kıyasla…

Çünkü o topraklar ona kendini dogal ortaminda hissettiriyor, elinde topuzu gezmesini dogal ortam görüntüsü sayiyor ve elbette ganimetini daha bir sıkı zincirliyor onun için…

Ve onlar da;

Gizlemeden saklamadan; evde, yolda, iş yerinde, okulda, hastanede, din kisvesi altında fiziksel, ruhsal,cinsel taciz edebiliyor ve suçlanan her zaman mağdurun kendisi oluyor. Sessiz olmaya, ses çıkarmamaya şartlandırılıyor bu oyundan nasibini alan kurbanlar… Aile içiyse “kol kırılır yen içinde kalır”,"aile birligi bozulmasin" "yerin kocanin yanidir" aile dışıysa adın “kirlenmesin“ „e sen de kaşınmışsın, dişi kuyruk sallamazsa“...oluyor susturucunun adı bu topraklarda…

Ahlak ve töre kuralları adı altında gelişen sessiz anayasanın kurallarını bozmak ancak yürek yakan çığlıklarla ödetiliyor. Ve o çığlıklar kambur bir miras olarak geçiyor doğacak kıza…duymamak için çığlıkları, daha bir lâl oluyor dilleri yeni yetmelerin..

Yolu iyilik, güzellik, doğruluk olan din, onların bölgesine girdiğinde bambaşka bir görüntüyle çıkıyor ortaya. Yakan, yıkan, yasaklayan, öldüren…

Ganimeti, on paraya, iki ineğe değişmek hep ağzının suyunu akıtıyor. Bu yüzden daha genç kızlığına bile girmemiş kızını, ağzından aka aka salyası, veriyor diğer ağzı salyalı taş devri mahlukatına… Çıkamıyor boğulup kalıyor o küçüğün boğazında çığlıklar, kimininse sesi hepten kesiliveriyor kaldıramadığı erken kadınlığın altında…

Kapatıyor dış dünyaya ganimetini, açmasın gözünü, anlamasın kendi zavallı geri kalmışlığını diye.

Ve karikatürdeki, “yerde mutlu sürüklenen kadın” şöyle büyütüyor taş devri bebesini, “aslan parçamsin, büyü sana istediğin kızı alicam, elini sallaşan ellisi oğlum sana…, kız dediğin senin elinin kiri…, erkeğe iş yaptırılmaz hizmet edilir… kalk kiz getir abinin yemeğini, sen bir geç gel de büksün abin, baban belini…, erkek adam dediğin döver de sever de…, git temizle namusumuzu, başımı yerde koma hakkımı helal etmem sana… diyor. Kızını da bebecikten hakkında en doğrusunu daima erkeğinin bileceğine ve ona kayıtsız şartsız itaat ve hizmete hazır ediyor.

Bu suyu oksijeni bol ortamda yetişen Taş Devri mahlukatları; koca, abi, işveren, öğretmen, hoca, avukat, savcı, hakim, memur, devlet yöneteni oluyorlar…

Ve alıyorlar ellerine topuzlarını indiriveriyorlar tüm şiddetiyle… hem kendini yok etmek isteyenin, hem de elbette en başta ganimetinin üzerine…

Onları bu amansız ilerlemelerinde durduracak, soylarını geriletecek olan gene de kadınlar.

İyiden, doğadan, sanattan beslenen kadınlar. Hayatı güzelleştiren kadınlar, gene daha güzel bir yaşamın hazırlayıcısı olacaklar.

Ama tam da bu nedenle, yollarında büyük engel teşkil eden sanata, en önemli düşmanına iniyor topuzlari her seferinde, her olduklari yerde…

Günlerin hep bahar olsun, Bahar Ülkesi'nde...

2013-09-28T13:06:00.000+02:00

Tanrıların dağı’nda Sarıkız’ın cennetinde yaşayan biri, nasıl ölüme inanabilir ki…

O sadece, cennetinde bahar ülkesine geçiş yaptı kendi deyimiyle…

" Bakın en çabuk Türkiye´de gömerler ölüyü.. .Ben ölüme inanmıyorum. Belki bahar ülkesine açılan kapıdır. Hepimiz bu kapıdan geçeceğiz...Nedir ki bu dünya? Daha bunu bile doğru dürüst yanıtlayamıyoruz ki , ölümün yok oluş olduğunu nereden bileceğiz? Şamanların yaptığı gibi. ölünce mezarıma iki şişe şarap, sevdiğim filmleri ve bitiremediğim kitaplarımı koysunlar. O yolculukta onları bitireyim"

„Sende gitmişin bir köyde kendine saray yaptırmışsın, orada oturuyorsun” diyen çıkıyor. 76 yasındayım, evet öyle oturacağım. Senin de öyle oturmanı istiyorum. O boktan beton binanın içinde değil o yöreye uygun yapılmış, taş ya da kerpiç bir mimari içinde oturmanı istiyorum. Şenlik yapıyorum. Köylüden biri diyor ki; “Gendi gendini meşhur etmek için yapıyo bunları”. Ben halbuki Ferhan Şensoy’u getiriyorum tiyatro oynuyor. Cihat Aşkın gelip keman çalıyor, Sibel Köse caz yapıyor, Neşet Ertaş türküler söylüyor. Birlikte yaşamasını öğrenmeliyiz. Yaptığım toplantıları Sarıkız Abla için yapıyorum. Sarıkız kimdir? Hz. Ali’nin kızıdır. Peygamber efendimiz ‘iki oğlum, Hasan’la Hüseyin, şimdi bu kızı kıskanırlar’ diye verir Selman-ı Farisi’ye, “Al bu kızı Kaz Dağı’na götür” der. Kız 15-16 yasına gelince Selman-ı Farisi aşık olur kıza, “Allah’im beni bir gece olsun gençleştir” der ve hep birlikte gökyüzüne akarlar. O gün bugün Sarıkız dağın anasıdır. Ondan önce Kibele Ana vardı, dağın anasıydı. Aeneaş Akhilleus’tan, kaçarken “Dağın anasını da beraberimde götürdüm, o beni kurtardı” der. “Onun ağaçlarıyla gemimi yaptım, o medeniyeti Roma’ya götürdüm, Ana’mı da yanıma aldım”.

O ananın yerine Orta Asya’dan gelen Yörükler Sarıkız Abla’yı yanlarında getirdiler eskiden İda, şimdi Kaz Dağlarına. Ve o Ana bereket yağdırdı.

Şimdi o bereketi kesiyorlar, siyanürle altın arıyorlar, Dağın Ana’sını ağlatmaya çalışıyorlar.“

Belki Sarıkız’la birlikte göklerdeki cennetden, baharin ülkesinden elele kurtarırsınız yeryüzü cennetini, cehennem zebanilerinin elinden…

Günlerin hep bahar olsun cennetde....

Hüzünlü ama umutlu bir bayram...

2013-08-08T09:15:00.000+02:00

Bayram, sevinmek neşelenmek demektir, sevincin mutlululuğun tüm bir ulusu bir araya getirisidir bayram, mutlulukla kurulan, tüm ailenin, sevilenlerin biraraya geldiği sofralardır… Ramazan ayının akabinde, bir ay boyunca her türlü kötülükten, yalan dolandan, hırstan, kin ve nefretten, aç gözlülükten arındırmaya ugrastigimiz gönlümüze, ruhumuza bir mükafattır.

Öyle mi ya?...

Bir yana bakıyorum da, arınmış ruhları görmekte çok ama çok zorlanıyorum…

Diğer yana bakıyorum…evlerde matem havası…

Daha dün gencecik oğullarını toprağa yolladılar, diger evlerde çocuklar babalarına hasret… Neden ve ne ugruna belli olmadan..

Adaletin terazisi kaymış, yüreklerin şirazesi oynamış, belleklerimize acılar kazınmış..

Ama bayram aynı zamanda umut ve özlemdir, iyiye, doğruya, güzele…

Yeşeren umutlarımızın, bir sonra ki bayramda kök bulmuş olmasını diiyorum.

Özlemim, bir arada, ulusça acılar yaşamadığımız, yaşatılmadığımız nice bayramları birarada yaşamaya..

Bu bayram, acı içinde girdiğimiz son bayram olsun, şeker gibi bayramlara çıkalım hep birlikte…

Devletin Şefkatli Eli

2013-07-09T16:47:00.000+02:00

Kimliklerin en kozmopolit yaşandığı Cihangir’de büyüdüm…

Nefreti hiç tanımadım büyürken…kimsenin kimliklerine, yaşam tarzına, kökenine göre ayrılışını yaşamadım. Tam tersine, çeşitliliğin mutluluğu ve zenginliğiyle büyüdüm.

Ama gene burada, devletin kendi halkına sevgi duymadığını öğreniyordum büyürken.. Onları

şu ve bu diye devamlı ayrıştırdığını, düşüneni, karşı çıkanı istemediğini, ev baskınlarını, usulsüz gözaltılarını…sessiz dillerle anlatılan gözyaşlarıyla dinlenen işkenceleri duyuyordum..

Ve Cihangir’de, çocuk denecek yaşımda, devletin kendi halkına nefretini yaşadım…

Kanlı 1 Mayıs 1977 de halkın üzerine açılan ateşi, panzerlerin halkın üzerine yürüyüşünü, panik içinde Kazancı Yokuşu’ndan aşağı kaçıp kurtulmaya çalışırken birbirlerini ezenleri, çaresiz bir korkuyla evimizin önünden kaçanlari gördüm… Bu nefretin, çocukluk arkadaşımın gencecik, narin ablasını Kazancı Yokuşu'nda yok edişini gördüm… Ve o zaman da sorumluların sorumluluk almadığını, suçlu hiç kimsenin yakalanmadığını, tam tersine korunup kollandığını, akıl almaz aymazlığı gördüm.. Çok gençtim, geleceğe güvenle bakmak istediğim çağda, ilk o yaşımda, devletin, polisin gücünden korktum...

Zor yıllardı 70 li yıllar. Sağ ve sol diye keskin bir çizgiyle ayrıştırılmıştı gençlik.

Öylesine tırmandırılmıştı ki nefret, herkes tarafını seçmek zorundaydı bir şekilde… Çok canlar yandı, çok ailenin ciğerleri dağlandı.

Ve devletin bu nefreti nasıl körüklediğini, bu nefretten nasıl beslendiğini gördüm… Kendi insanlarının arasına nasıl kışkırtıcıları soktuğunu, olayları tırmandırdığını..

12 Eylül darbesindeki cadı avını, nefretin korkunç yüzünü kaçıncı kere yeniden gördüm. 17 yasındaki bir çocuk için „asmayalım da besleyelim mi“ diyen vahşi nefreti…

Okumak için Viyana’ya geldikten sonra, ülkenin batısının hiç tanımadığı başka bir nefreti tanıdım. Basının hiç bir sayfasında yer vermediği doğu gerçeğine Viyana’ya geldikten sonra aşina olmaya başladım. Devlet ülkenin doğusundan da nefret ediyordu. Bu sefer nefret tohumları Türk-Kürt ayrımcılığında filizleniyordu. Ve gene binlerce ailenin yüreğini yaktı bu nefret…

Nihayet, kapalı-açık, türbanlı-türbansız, laik-antilaik cephelendirmesi..bu kışkırtmalar üzerinden kazanılan „başarılar“.. Yıllar geçse silinemiyecek en korkunç tarihlerden 2 Temmuz 1993… Nefretin vardığı son nokta… İnsanların canlı canlı ateşe verilmesini kışkırtmak, onaylamak…

Devletin „şefkatli elini“ hep üzerinde hissetti bu ülke…

Ama bu seferki biraz daha agir sanki… Bu sefer, sağcı-solcu, Türk-Kürt, açık-kapalı, ayrımcılığının ötesinde..ya biat edensin ya etmeyen diye ilk defa ayrılıyor Türkiye… İlk defa devlet, ya bendensin ya değilsin diyor..

İnsanların canlı canlı ölüme terk edilişinin zaman aşımından düşmesine „hayırlı olsun diyebiliyor…

Polisin şiddeti yeni bir olay değil Türkiye’de, göstericilerin dövülüp tartaklanması, gözaltında taciz her dönem acısı, en büyük utançlarından Türkiye’nin…

Ama çoluk çocuk, kadın, yaşlı, engelli demeden uygulanan bu şiddetin, bu zulmün, bu zulümle ölen gencecik canların, kaybedilen organların „destan“ olarak adlandırılması bir ilk..

Sokağa çıkma yasaklarını da yaşadık ama insanlara yaşadıkları şehirlerin toptan yasaklanması bir ilk…

Sevgiye, mizaha,sanata, şarkılı türkülü gösteriye tahammülsüzlük bir ilk..

Piyanodan bile korkup tutuklamak bir ilk…

Provokatörlerin nasıl halk yığınlarını birbirine kırdırmak için programlanıp ortaya salındığını gördük ama devletin bizzat aleni provokatörlük yaptığını ilk kez..

Biat etmeyenler için ilk defa bir hapishane kuruldu bu ülkede..Adaletin, hukukun yolunun düşmediği uzaklara bir yere…

Biat etmeyenlere, şiddetin dozunun yetmemesi, daha fazla gaz, daha fazla biber gazi, daha fazla polis donanımı, hatta polis gücünü dahi yeterli bulmayıp, eli palalı, döner bıçaklı vahşilere yolları açmak nefretin dozunun artık sınır tanımaz boyuta ulaşmış olduğunun göstergesi…

Ve ben merak ediyorum.. Yıllar yılı nefret saçanlar, bu nefrete yataklık edenler, alet olanlar, alkışlayanlar, seyirci kalanlar!

Soruyorum nasıl giriyorsunuz yataklarınıza, nasıl kapanabiliyor gözleriniz huzurla akşamları, nasıl bakabiliyorsunuz aynaya kalkınca, nasıl bakıyorsunuz analarınızın çocuklarınızın yüzüne siz? hala ağzınızın tadı var mı?..oysa acıdır nefretin tadı, hiç mi yakmıyor sizi, hala böylesine rahat gülebiliyorsunuz..

Biliyorum siz daha iyi bilirsiniz dini hepimizden…

Ramazan, arınma ayıdır, tüm kötülüklerden, nefretten…

Arınabilir mi ruhlarınız nefretten? Arınabilir mi vicdanınız yüklerinden? Sadece kendinize verebilir misiniz cevabini?

Pardon, tanışıyor muyuz?

2013-07-01T10:10:00.000+02:00

Aynı masada saatlerdir oturup da, karşınızdakinin size bir yerlerden tanıdık gelmesi gibi

bu tanışma…

„Bana hiç yabancı gelmediniz, pardon tanışıyor muyuz?“

„Tam tanışıyoruz denemez, bir şekilde bir yerlerde karşılaştık hep, ama hiç tanışmadık, aslında komşu mahalledeniz, lakin sizin pek yolunuz düşmedi bizim tarafa.„

„Ama bugün aynı masadayız, aslında hep aynı masadaydık da, bugün kaderin cilvesi diyelim, bizi yanyana düşürdü nihayet.“

Artık masadakiler tanışmaya başladı diğer tarafta oturanla

da, hani su yan mahalleden gelenle… kimdirler? nasıl yaşarlar, ne anlatırlar?, nedir amaçları, istekleri, dertleri? O sesini hep uzaklardan, belli belirsiz duyduklarının sözlerini belki de ilk kez bu kadar yakından duyuyorlar.

Aynı anda çıkıveriyor ağızlarından aynı sözcük..“Özgürlük“… Şaşırıp bakıyorlar birbirlerine..oysa, hep sadece kendi ağızlarının alışık olduğunu sanmışlardı bu kelimeye.. „Adalet“ diye tamamlıyor biri diğerinin cümlesini kaldığı yerden… „Buydu değil mi anlatmaya çalıştığın?“

Masadakiler, bir şekilde büyüdüklerini farkediyorlar konuşurken, olgunlaştıklarını.

„Masalcı teyzeler“in tatlı tatlı anlattığı „iyi geceler masalları“yla uyku zamanının bittiğini söylüyorlar.

Artık masal dinlemek değil, gerçek hikayeler yazmak istiyorlar, kendi hikayelerini…

Konuştukça ortak yaralarını keşfediyorlar, ortak yaralarını gene birlikte sarabileceklerini farkediyorlar, bu zamana kadar yaralayan sandıklarının çareleri olduğuna ayılıyorlar.

Farkındalık, korkuları azaltıyor, korku azaldıkça, yüreklerinin de yakınlaştığını görüyorlar.

Birden açığa çıkıyor, bu zamana kadar biriken öfkelerinin sebebi, hiç de diğer mahalle değilmiş… Üstelik öfkenin kaynağı hepsi için aynıymış aslında…

„Yaşamıma, bana, benliğime saygı duy“ diye bağırmış hepsi kendi mahallesinde, ama nasıl da değişiyormuş sesler, o mahaleden bu mahalleye gelene kadar… „Eşitlik“ „Saygı“ istiyorum demenin, aynıymış anlamı her mahallede.

Meğer, Özlem’i hep aynıymış masadakilerin. Aydınlık günlere, barışa uyanmakmış.

İnsan’ca yaşayabilmekmiş özünde tek arzu..

Kimse kimsenin sesini boğmadan konuştuğunda, birbirini ilk kez duymaya başladı masadakiler.

Bu şimdilik ilk tanışma, şu an masadakiler „memnun oldum“ diyorlar.

Ancak, bunun tanışıklıktan öteye geçmesi, kalıcı dostluğa dönüşmesi için, daha çok kereler o masada toplanmak, gene sesleri boğmadan anlatmak, dinlemek, elde hoşgörü diğer mahalleyi ziyaret etmek, birbirinin acılarına daha çok eğilmek, hiç bilmediğimiz çocukluk hikayelerini dinlemek gerekicek.

Ki, bir kahvenin 40 değil yüzlerce yıl hatırı kalsın…

*Resim, evimizin en sevdigim tablolarindan…

19. yy da yasamis bir orientalist ressama ait, masadakilerin aidiyetleri, inanislari farkli..ama biraradalar, sohbet ediyorlar…

Evlatlarını yiyen Satürn

2013-06-29T11:37:00.000+02:00

Satürn, Roma mitolojisinde, tanrıların tanrısı... Elinde asası, dediğim dedik, astığım kestik. Güç onda …

Goya, "Cocuklarini Yiyen Saturn"

İktidarının keyfini sürerken, birgün kulağına, oğlunun tahtını elinden alacağı fısıltısı ulaşır. O andan itibaren krallığında doğan oğullara gün yüzü yoktur, tüm oğullarını yemeye başlar, artık herbiri kendine karşı tehdittir, acımasızca yutar yok eder…Ta ki Jüpiter’e kadar..O’nu annesi her nasılsa saklamayı başarmıştır.

Goya „Kara Resimler“inde „Evladını yiyen Satürn“ü, tüm acımazlığı ve dehşetiyle yansıtır. Dönemin iktidarının acımasızlığına ve savaşa bir gönderidir bu. Resimde, Satürn doymak bilmeyen ağzını, ihtirasla açmış, gözleri cinnetin etkisiyle dönmüş, elinde tuttuğu, artık teslim olmaktan başka çaresi kalmamış oğlunu iştahla yemeye başlamıştır.

Siyasetin, tarih sahnesine adımıyla başlamış bu tragedya. Değişik ülkelerde, farkli zamanlarda, değişik isimlerle hep aynı oyun sergilenmiş o günden bu güne değin. İktidarını kaybetme korkusuyla acımasız yok edilen veya gücüne güç katmak için kurban edilmiş oğulların kanı ve bu kanla beslenip semirmiş muktedirlerle dolu bu sahne..

Ruhunu satmaya hazır Faust’ları bulduğunda, ona dünya hazlarını sunarak, kendi başkalarının felaketi olmayı sürdürmüş çoğu zaman „İktidar“ denen Mefisto..

Bizim ülkemiz de tanır bu tragedyayı... Değişik isimlerle sahnelendi aynı oyun bu topraklarda da.. Bu ülke de çocuklarını yedi hep..

Osmanlı imparatorluğu oğullarının kanıyla var olmus sultanlarla dolu..

Ya yakin tarihimiz…

İktidarların doymak bilmeyen aç gözlü ihtirasına, gözleri dönmüş güç bendeciliğine, yaşamak için öldür anlayışına ne oğullar verdi bu ülke..

Hala da vermeye devam ediyor…

Ama halen de umut var…

Zira Jüpiter yenmedi mi eninde sonunda babasını…

Sevgi galip gelmedi mi Faust’a..

<a href="http://www.bloglovin.com/blog/4240253/?claim=88khg4524hw">Follow my blog with Bloglovin</a>

Karanfil

2013-06-23T08:53:00.002+02:00

Karanfil…Onca zerafetin, güzelligin ve narinliginle nasil bu derece güclü, emin ve bas egmez olup, korkusu olabiliyorsun bazilarinin…Sen degil misin hic korkmadan namlularin tepesine cikip diktatörleri deviren, devrim yapan, sonra hic bir sey olmamis gibi ordan bir sevgilinin yakasina ilisiveren.. Adini, sevgilere, sevgililere yazdiran, Unutmayis’in diger adi karanfil…

Ne manidardir Melih Cevdet’in siiri..

ANI

Bir çift güvercin havalansa

Yanık yanık koksa karanfil

Değil bu anılacak şey değil

Apansız geliyor aklıma

Neredeyse gün doğacaktı

Herkes gibi kalkacaktınız

Belki daha uykunuz da vardı

Geceniz geliyor aklıma

Sevdiğim çiçek adları gibi

Sevdiğim sokak adları gibi

Bütün sevdiklerimin adları gibi

Adınız geliyor aklıma

Rahat döşeklerin utanması bundan

Öpüşürken bu dalgınlık bundan

Tel örgünün deliğinde buluşan

Parmaklarınız geliyor aklıma

Nice aşklar arkadaşlıklar gördüm

Kahramanlıklar okudum tarihte

Çağımıza yakışan vakur, sade

Davranışınız geliyor aklıma

Bir çift güvercin havalansa

Yanık yanık koksa karanfil

Değil unutulur şey değil

Çaresiz geliyor aklıma.

Direniş değil Diriliş

2013-06-17T19:57:00.002+02:00

Bir Direniş, kendi içinden, ya kendi liderini yaratmalıdır adı Devrim olsun ya da kendine akıcak bir yol bulmalıdır başarıya ulaşsın, aksi halde bu hareket sadece başkaldırı olarak alacaktir tarihteki yerini.
Ve şu anda ne bu ayağa kalkışın, direnişin içinde bir lider sivriliyor ne de muhalefet kendi içinde toparlanıp bir lider yaratıyor. Muhalefet bir kenarda dursun, aslında onlarinda bir Devrim yapma amaci yok bu yolda.

Devrim de gerekmiyor. Zira „Devrim“, tarihin yazdığı en büyük devrimci tarafından yapıldı bu ülkede, maksat devam ettirebilmekti arkasından gelenlerce… sonuç malum, yalpalıyor o gün bu gündür.

Ama bu „Direniş“ „Diriliş“e çevrilir ve Cumhuriyetin kuruluşundan beri sürekli kesintiye uğrayan Demokrasimiz adına, daha emin ve ciddi adımlar atılmaya başlanırsa işte o zaman Devrim de amacına ulaşmış olur.. Ve Direnis de..

Artık, girilmesi gereken yol da budur. Her ne kadar Direniş çok sert ve çetin geçmiş olsa da, Diriliş’in yolu çok daha uzun ve çok daha meşakkatlidir. Çok daha fazla işbirliği, dayanışma, çok daha fazla irade, dayanıklılık ve çok daha fazla süreklilik ve bu yola baş koyma gerektirir. Ama uzun vadede, çocuklarımıza Direniş’ten anılar değil, Diriliş’ten kazanılmış, yaşanacak bir vatan bırakmaktır amaç.

Zira, demokrasi önce sağlam zemin ister, kaymayan, en ufak depremde yerinden oynamayan. O sağlam zemin ise o ülkenin insanıdır, eğitimidir,adaletidir, inancıdır, değerleridir, gelenekleri ve kültürüdür. Ve bunların bilincinde biribirine kenetlenmiş elleridir.

Ama önce „insan’ı kurtarmak gerekir, o yoksa işin içinde diğer sayılanların hepsi suya yazı yazmaktan ibarettir, hergün çık yürü adı sonuçta hep direniş kalıcaktır.

Demokrasi farkındalık ister bireylerden, herşeyin başında „insan olduğunun“, insanlarla, hayvanlarla, doğayla içiçe yaşadığının farkındalığını, bilincini talep eder. O bireyin yaşadığı topraklarda, kendisinden önce yaşayanları bilmesini, tanımasını değer vermesini ister, zira geçmişe saygı duymayan, ondan birşey öğrenmeyen bugüne de yarına da saygı duymayacak, sahip çıkmayacaktır. Saygı bekler demokrasi, bireyin önce kendisine sonra etrafındaki tüm canlı ve cansızlara…

İnsana insan olduğunu hatırlatmak için ise, önce o „kayıp insan“a ulaşmak gerekir. Kayıp insan, önce insan olmanın ilk şartı „düşünebildiğini“ idrak etmelidir sonra düşündüklerinden korkmaması gerektiğini –zira ona bu ana kadar düşünmenin zararları ve düşünmemesi, „büyüklerinin“ onun için düşüneceği zikr edilmiştir- anlatmak ve hatta bu düşünce denen „korkunç şeyin“, onun hayatını değiştirebilecek, sadece kendi hayatını değil isterse kendini yönetenleri dahi yönetebilecek kadar mucizevi bir şey olduğunu bildirmek gerekir. Düşünmenin uçsuz bucaksız olduğu, sordukça sorguladıkça geliştiği, geliştikçe derinleştiği, o derinleştikçe kendisini de yükselttiği anlatılmalıdır.

Kolay midir?… İnsana ulaşmak en zorudur yolların, en çetini. Hele kendini unutmuş insana..

Ama birşeyleri değiştirmekse amaç, daha aydınlık yarınlara uyanmanın talebiyse bunca çırpınış, o zaman günlerdir hiç bir şartta gerilemeden direnen herkese bir iş düşmelidir. Herkes payına düşen görevi üstlenmeli, sehir sehir, köy köy, hane hane herkese ulaşmanın, insanımızı, çocuklarımızı, geleceğimizi yeniden kurtarmanın, yaşatmanın, bilinçlendirmenin tohumları atılmalıdır. Üstelik bu sefer bu tohumların „kargalar“ tarafından yenmesine izin vermiyecek şekilde. Öğretmeniyle, öğrencisiyle, ev kadınıyla, emeklisiyle, doktoruyla, sanatçisiyla, iş adamıyla, bilim adamıyla… aynı o yürüyüşlerdeki kararlılık ve birlikten gelen güçle, enerjiyle, sinerjiyle.

Bu yol, sadece kayıp insana ulaşma çabasından dolayı değil, aynı zamanda kendi çıkarları uğruna düşünce kölesi yaptıkları „sermaye“nin elden gitmemesi için, çıkılan yola akla hayale gelmeyen engelleri çıkaracak köle tüccarlarından dolayı kat be kat engebelenecektir. Geniş alanlı, çok cepheli bir mücadeledir bu.

Ama 20 güne yaklaşan direnişlerinde, nasıl zeka kıvılcımları saçtıklarını ; en kötü şartların altından kalkmayı başardıkları yaratıcı mizahlarıyla, yardımlaşma ve haberleşmedeki inanılmaz organizasyonlarıyla, kimseyi biribirinden ayırmadan birlik ve tek vücut olabilmedeki başarılarıyla, empati yetenekleriyle uzattıkları elleri ve yürekleriyle, ortaya koyan bu gençlik çok uzun bir zamana yayılacak çok daha büyük bir organizasyonun, bir ulusun yeniden inşasının inanılmaz mimarları olacaklarını ve her alanda korkusuzca bu yola çıkabileceklerini bize fazlasıyla gösterdiler.

Hani hep derler ya, Allah evladın hayırlısını versin..Ne mutlu onları doğuran Türk analarına!

Bu güzel fotografi paylastigi icin sevgili Canan'ima cok tesekkürler :)

Cinnet Durumu

2013-06-16T11:50:00.000+02:00

Bir ülke cinnet geçiriyor, Çünkü „bir hastalık“ dolaşıyor ortada… Ve bu hastalık ortaya çıktı mı, etrafında yaşayan her şeye değmeye başlıyor, bulaşıcı gibi, salgın gibi…

Teşhis son derece net: Beynin ön lobunun işlevini sağlıklı yerine getirememesi hali!

Bu, otokontrol ve duygusal farkındalık yetilerinin yok olma hali; üzüntü, pişmanlık, suçluluk, sevgi, korku duymuyor yani… ilk ve en önemli belirtileri.

Bu duyguların noksanlığı elbet beraberinde başka sonuçlar getiriyor; yaptıklarının nelere mal olacağı artık sorun teşkil etmiyor, herhangi bir cezai neticesi olması onu ilgilendirmiyor, çünkü hissetmiyor.Işlenen suclar, onda herhangi bir pişmanlığa, mutsuzluğa sebep olmuyor...
Bu duygusuzluk ve de getirdiği sonsuz korkusuzluk, hak hukuk kural tanımamayı getiriyor beraberinde.

Hak hukuk rafa kalktığı için, toplumun değer yargıları, toplumsal sorumluluk, ahlak kuralları, dini inançların getirdiği içsel kontroller de devreye giremiyor haliylen.

Sevgiye duyarsızlar, siz ne kadar sevgyle yaklaşırsanız yaklaşın onlar hissetmiyorlar, ne size, ne bir hayvana ne doğaya…bu bölüm çalışmıyor çünkü..

Ellerine güç geçtiği takdirde daha da tehlikeli oluyorlar, etraflarında mürit olmasını seviyor ve onlara yani „kurbanlarına“ dünyayı tehlike ile dolu bir yer olarak gösteriyorlar, ve onları tüm bu kötü komplolardan koruyacaklarını vaad ediyorlar. Duygusal zekaları noksan olsa da sözel zekaları yüksek olabiliyor. Kendi çıkarları uğruna, aldatmak, manipüle etmek, yalan söylemek konusunda uzman oluyorlar. Toplumla ilişkileri hastalıklı olduğu için, kendinden olmayanları, tehdit ve saldırgan davranışlarla korkutuyorlar, şiddet yoluyla çözmeye çalışıyorlar ve doğabilecek sonuçlara karşı umursamazlık gösteriyorlar.

Psikopati belirtileri saydıklarım…Benim degil, doktorlarin tanimlamalari bunlar.

Ve acıyla görülen o ki; kimini, tamamen ele geçirmiş bu hastalık, kimini kısmen, kimi ise kurban olma yolunu seçmiş, stockholm sendromu bir nevi …

Haliyle, ülke cinnet geçiriyor.

Ve sağlam olanlar, bu cinnet halinin en kazasız belasız şekilde atlatılması için azami uğraşı göstererek, kalplerini, ellerini birleştirip kocaman bir sevgi ağı kuruyor ve bu hastalıkla korkmadan dirayetle, ustalıkla, iyiye ve doğruya olan güven ve inançla savaşarak, umutla yollarında ilerliyorlar.

Çünkü öldürmeyen hastalık, aşı gibidir güçlendirir. Daha önce de bu hastalıkla savaşmıştı bu ülke, çok kurban verdi hastalığa, ama yenilmedi, kalktı ayağa. O zaman küçüktü henüz, „babası“ vardı başında, ama giderken o’na öylesine bir vasiyet bıraktı ki, bu hastalıkla nasıl baş edeceğini asla unutmadı. Şimdi büyüdü, ayakta ve babalar gününde, „Sevgili Babasına“ sevgilerini yolluyor, „merak etme beni, artık yıldıramaz beni hiç bir hastalık, üstesinden geliriz biz herşeyin, senin öğrettiğin yolda yıldıramaz beni hiç bir hastalık“ diyor.

Ve biliyoruz ki, her zaman insanlık galip gelecektir. Her bitmez tükenmez sanılan, sanrılı, ağrılı gecenin mutlaka sabahı vardır.

Gecenin en karanlık anı, şafağa en yakın andır.
Bir sabah güneşin aydın ışığıyla uyanırız ve bakarız ki, gece sona ermiş, yenmişiz bu amansiz sandıgımız hastalığı…

Hepimiz bir Ağaciz

2013-06-04T10:06:00.001+02:00

22 yasında, „ölsem de dönmem bu yoldan derken“ "Boşver sen mi kurtarıcan ülkeyi" dediler ona, hep başkalarının kendileri için birşey yapmasını bekleyenler… Evet "O" kurtarıcak bu ülkeyi.

O ve O’nun gibi bir ağaca sevdalananlar…

"bir ağaç uğruna“ .. „bir fidan uğruna“ yola çıkanlar…

Ağaçlar bazen çok şey ifade ederler görerek bakana. Yukarıda incecik dalları da olsa, aşağıda geniş kokleri olan ağaç çok şey anlatır. Kışın „karanlık günlerinde“ öldüğünü , kuruduğunu sanırsınız ama bir anda yeşeriverir o, ufacık bir „güneş ışığı“ gördüğünde. Dallanır, budaklanır..göğe uzanır kolları. Köklerinin hakkını verircesine, sağlamlaşır dalları.

O tek başınadır ve özgürdür. Tek arzusu sevgili güneşine, aydınlığına hep daha yakın olmak için uzamak, büyüyüp serpilmektir onun. Ki yaprakları daha da yeşersin, daha çok meyva versin, gölgesi daha çok canlıya yetsin, dalları daha çok kalınlaşsın yuva kurmak isteyenlere ve kökleri öylesine sağlamlaşsın ki hiç bir rüzgar, fırtına deviremesin…

Ama alt tarafı bir ağaçtır gözü görmeyene, aklı sönene, yüreği tükenmişe…

İşte bu yüzdendir; benim Yunusları, Mevlanaları, Aşık Veyselleri, Nazımları çıkarmış memleketimin insanları, bir ağaca bakarlar da bilirler neler anlattığını. Ve o bir tek ağaç ayağa kaldırır onları bir anda. Bir ağaç gibi hür olmanın, ve bir kardeş gibi yaşamanın bilinci içinde.

Bu bilinçle yürümeye başlarlar, barış için en başta..

Çünkü, Ata’mızın dediği gibi, „yurtta sulh, cihanda sulh“ isterler. Senelerdir kardeşin kardeşe vurdurulmasından, gencecik evlatlarını ne uğruna şehit verdiğini bilmediği savaşlardan tükendiler. Ne kendisiyle, ne başka bir ülkeyle savaşmak istemiyor, çılgın savaş naraları duymak istemiyorlar.

Ama barış uğruna dahi vatanlarının peşkeş çekilmesini kabul etmiyorlar, vatanlarına sahip çıkıyorlar, kök buldukları topraklarına.

Kendi kimliklerini kaybetmek istemiyorlar. Kimliklerine sahip çıkmak istiyorlar tam tersine. Türklüğüne ve Türk olarak içinde türlü etnik grubu barındırmanın ve bunun kültürel renkliliğinin mutlu gururuyla yaşamak istiyorlar. Ayrışmak değil, birleşmek istiyorlar,aynı uğruna yürüdükleri ağaçları gibi.

Bilime, sanata sahip çıkıyorlar. Artık heykellerinin yıkılmamasını, konserlerinin basılmamasını, sanatçılarına hakaret edilmemesini, dünyanın alkışladığı değerlerine sahip çıkılmasını istiyorlar.

Düşünceye sahip çıkıyorlar, özgürce düşünmek, fikirlerini paylaşabilmek, tartışabilmek, kendilerini ifade edebilmek istiyorlar. Yıllardır, düşünceleri yüzünden, hiç bir suçu ispat edilmemiş, düşünürlerin, yazarların, bilimadamlarının, askerlerin, sanatçıların duvarlar ardında ölüme terk edilişine dur demek istiyorlar. Artık haksızlığa, hukuksuzluğa, adaletsiz yargı salonlarına hayır diyorlar.

Okuluna, çocuğuna, eğitimine sahip çıkıyorlar. İçi boşaltılmış, öğretmenleri atanmayan okullar yerine, herkese eşit haklarla tanınmış medeni bir eğitim sistemi istiyorlar, dayatmalı eğitim istemiyorlar, çocuklarının beyninin yıkanmasını istemiyorlar. İmam Hatip yerine, her köye, her kasabaya, sehire nitelikli okul,okullara yol, okullara öğretmen, öğretmenlere atama istiyorlar. Okulların işsiz güruhlar değil, iş imkanı olan mezunlar vermesini istiyorlar. Akşam eve dönerken çoluğuna çocuğuna dolu fileyle gelmek istiyorlar. Çalmadan, çırpmadan kazanmak istiyorlar.

Senelerdir çalana çırpana, talana göz yumanlara yetti artık diyorlar.

Dinlerine sahip çıkıyorlar. Kul ile Allah arasına girilmesinden bıktılar artık. Onlar inançlarını kimseye hesap vermeden yaşamak istiyorlar. Herkese inançları ve inançsızlığı yüzünden saygı duyulmasını istiyorlar. İnanç, insanın en doğal kendi karar vereceği,kendi seçeceği bir alandır, kimse kimseye neye inanması gerektiğini, nasıl inanması gerektiğini dayatamaz. Bu dayatmalardan bıktılar artık,özgürce inanmak veya inanmamak istiyorlar.

Yaşam tarzlarında kimseye hesap vermek istemiyorlar, neden niçin versinler ki.. Kaç çocuk yapacağıma, nasıl doğuracağıma, sevgilimin elini nerde tutacağıma, kafamı açıp açmayacağıma, mini mi maksi mi giyeceğime, rakı mı ayran mı, şarap mı üzüm suyu mu içeceğime, neyi söyleyip neyi söylememem gerektiğine, kendim için neyin iyi neyin kötü olduğuna ben karar veririm diyorlar. Yani ben bireyim, ben varoluşumun farkındayım, bana nasıl olmam gerektiğini diretemezsin diyorlar.

Gecmisime, gelecegime kimse el, dil uzatamaz. Herkes haddini bilecek diyorlar.

Aslında, son zamanların beylik deyimiyle „Hepimiz bir ağaciz“ artık bizi istediğin gibi budayıp, istediğin yere taşıyıp dikemezsin, istemediklerini kesip atamazsın, biz her çeşit ağacı içinde barındıran çok zengin bir ormanız, ama her birimiz hürüz ve kardeşçe bir arada yaşamak istiyoruz diyorlar. Ve köklerimiz öylesine saglam, tohumlarimiz öylesine güclü ki en ufak bir günes isiginda iste böyle yeserir, büyürüz diyorlar.

Iste o bir ağaç için yürüyenler…

Fotograf, Viyana Volksgarten (Halk bahcesi) parkindaki, 300 senelik Gingko agaci.

Dağ başını duman almış...

2013-05-31T18:00:00.000+02:00

Herşeyimizi alıyorlar elimizden.

Yavaş yavaş değil, ivedilikle… herşey birbirinin ardına sıralanıyor. Neyi kaybettiğimizi düşünürken, başka bir şey daha yitirilmiş oluyor.

Nasıl bu hale gelindi diye soruyor herkes… Ama bugünlere gelişimizi kendimiz hazırladık. Kendi aymazlığımızla, tarih bilgisi yoksunluğumuzla ve dolayısıyla ders alamayışımızla, rahat düşkünlüğümüzle ve dolayısıyla akıl ve beden tembelliğimizle geldik.

Önce umudumuz olacak gençliğin elimizden alınışını idrak edemedik, ya da idrak etmemeyi daha kolay bir yol olarak seçtik. Oysa en birincil hedefleriydi gençlik. Zira onlar, bir ülkenin en „delikanlı“ yanıdır; düşünen, araştıran, isyan eden, yollara çıkan… ilk bertaraf edilmesi gerekendir.

68 gençliği, korkutmuştur. 68 gençliği düşünmeyen, sorgulamıyan, ulusalcılıktan uzaklaştırılmış bir toplumun yaratılmasına, ülkenin sömürgeleştirilmesine, bilimsel düşüncenin yok edilmesine baş kaldırıdır. Üniversite sıralarından, salonlarından dışarı, halka taşmış, halkın her kesimiyle birlikte direnmeyi ve mücadele etmeyi hedeflemiştir.

Böylesine bir gençlik ile „kurdukları hayale“ ulaşmaları imkansızdır ve bu taze, ateşli kanın, yök edilmesi gerekir... İlk hedeftir, hem de bir ülkenin genç nüfusu böylesine yüksekse…

Gençliği kazanan, geleceği de kazanır. O zaman gençlik „kazanılmalıdır“.Kendi doğrultularında elbette…

İşte bu yolda, gençlerimiz ve de dolayısıyla geleceğimiz elimizden alınırken seyrettik. Seyretmek bir yana, bir zamanların en ateşli, en ön sıralarda koşanlarını dahi „yeni hamur“a katılmış olarak gördügümüzde şaşırmadık, yadırgamadık... “Hayat, düzen değişiyor, çağa ayak uydurmalı“… dedik…

Hayat hızla değişiyordu doğru..üstelik bir zamanların siyah beyaz hayatları artık en renkli şekliyle sadece en zenginlerin değil, en fakirin de evine, odasına girmeye başlamıştı. O „ışıltılı hayatlar“ herkesi avucunun içine alırken bırakın gençleri düşünmeyi, en başta anne –babaların bu renklerde „gözleri kamaştı“. Popüler kültürün bir numaralı aracı televizyon, birbirinin benzeri, içeriksiz, donanımsız programlarıyla en ücra köşelere kadar ulaşıp gözleri boyarken, artık okumayı, araştırmayı, düşünmeyi, sorup ögrenmeyi tamamen hayatından çıkarmış, biran önce bu ışıltılı hayatlara ulaşmak isteyen ve bu yolda her türlü yolu mübah gören, değer yargılarını süratle yitirmeye başlayan bir gençlik oluşuyordu. Artık başarı, kısa yoldan, hatta hiç çalışmadan zengin olmakla eş tutuluyordu. Dürüstlük, çalışkanlık, azim, iyi niyet sadece bir zayıflık göstergesiydi. Seyredilen programlar gençleri kendinden, yaşadığı yerden öylesine soyutluyordu ki, artık türkçe konuşmak dahi bir „seviye“ göstergesiydi. Ne kadar çok ingilizce kelime kullanırsan, ne kadar türk değilmiş gibi davranırsan o kadar değer veriliyordun. Yani artık salt kendi yaşamlarına değil, kendi kimliklerine de yabancı olmaya başlamışlardı. Politika hayatlarını en ince detayına kadar biçimlendirirken „ayy ben hiiçç anlamam valla politikadan, ayy hiçç sevmem“ diyenler türedi. Bu afyonlanmis hayat icinde, algi seviyesi hizla düsmekte ve artık her kesimden, her öğrenim düzeyinden insanlar aynı konuları konuşur olmuştu. Sabah akşam, evlere servis edilen, yarışma, evilik programları ve dizileri.

Bu döngü içinde, başa gelenlerin her türlü hatası, yalanı yanlısı da değer yargılarının çöküşü ve algilamanin erozyonunda değerlendiriliyor ve son zamanların duymaya tahammül edemediğim cümlesini de doğuruyordu „ Eh, çaldılar ama iş de yaptılar“ !!....

Artık hırsızlık, yalan, sahtekarlık, dolandırıcılık, üç kağıt tüm ülke genelinde kabul görür olmuştu. Üstelik dolaylı veya dolaysiz yoldan kendi köşe dönüşlerine de katkı sağlıyorsa, diyecek hiç mi hiç laf yoktu.

Hedefe ulaşılmıştı, artık ne ana-babaları ne de gözlerini korkutan gençlik, artık o korktukları „delikan“ değildi.

Artık hamur, „kulak memesi“ kıvamına gelmişti.

Onlara televizyonlarından sundukları renkli hayatların umudunu satarak, duymak istedikleri masallari anlatarak, ellerindeki en değerli şeylerini alıyorlardı. Kimliklerini, çocuklarını, eğitimlerini, özgürlüklerini, vatanlarını… Eh,öyle denmiyor muydu "çalsınlar, ama iş yapilsin"... Onlar da hem çaldılar hem "iş"lerini yaptilar...

Bugün yaşadığımız yıkımın temeli gayet planlı, taş üstüne taş eklenerek, taş üstünde taş bırakmamaya hedeflenmişti.

Sonra gerisi geldi, artık zemin oturmuştu, bundan sonra kurulmak istenen düzenin kuleleri yavaş yavaş değil, hızla yükselmeye başladı. Artık hamur tutmuş, o bir zamanların korkulan gençliği, şimdi bu çarka şu taşıyan nesil olmuştu.

Evet artık her şeyimizi alıyorlar elimizden. İnancımızı, okulumuzu, sanatimizi, düşüncemizi, sesimizi soluğumuzu, kalemimizi, umudumuzu, yaşamımızı, gıdamızı,havamızı,bugün ağaçlarımızı..

Hiç kandırmadan, uzatmadan, dolandırmadan, hoyratca…

Ve en acısı tüm bu talanda geçmişimizi ve geleceğimizi de yok ediyorlar.

Ama 68’ yarım kalmış bir ruhtu, henüz görevini tamamlayamadan gitmek zorunda kalan, kaldırılan.. ve bayrağını teslim edecek bir nesil aramaktaydı.

Iste bugün, 19 Mayısları, 29 Ekimleri toplayan „delikan“ o bayrağı devr alabildiğinin sinyallerini vermiş, 80 lerin apolitik gençliğine inat mücadele etmeye, yılmamaya ve teslim olmayacağını göstermeye yollara çıkmıştır ve de adımlarının gücü kurulmuş olduğuna inandıkları zemini çoktan titretmeye başlamıştır. Ve bu yola çıkıldı mı dönüşü yoktur…

Gençlik marşı’mizin, son bölümündeki gibi;

Her geceyi güneş boğar,

Ülkemizin günü doğar.

Yol uzun olsa da ne var,

Yürüyelim arkadaşlar.

Sesimizi yer gök şu dinlesin;

Sert adımlarla heryer inlesin.

Mutlu bir pazar dilegi

2013-05-26T12:04:00.000+02:00

Bugünün cafe misafiri Shirley MacLaine ...

„Yapılmaya değer tek yolculuk olan, kişinin kendi iç dünyasında gerçekleştireceği yolculuğu ben yaptım ve bunun karşılığını aldım. Bu yolculuk aracılığıyla herkesin kendi HAYAT'ı ve GERÇEK'i olduğunu öğrendim. Hayat, tek başına bir anlam taşımaz. Ona gerçekten anlam kazandıran bizleriz. Gerçeği kendi öz benliğimizden ayrı düşünemeyiz. Her an kendi gerçeğimizi yaratmaktayız. Benim için bu gerçek de, tam bir özgürlük ve sorumlulukla sağlanabilir.“

(Shirley MacLaine kizi Sachi Parker ile evinde, fotograf Allan Grant, 1959.)

Viyana’nın muslukları

2013-05-24T18:19:00.000+02:00

Evet, komik bir başlık oldu biliyorum..ama açıklıyacağım..

Viyana’nın musluklarından –öncelikle- su akar.. „başka ne akıcaktı ki“ cümlenizi duyuyorum, saklamayın..:)

Ama bu su, doyasıya içilesi bir sudur..susadığınızda ağzınızı musluğa dayayıp kana kana, doya doya içeceğiniz, lezzetli, buz gibi bir su…

Taa Romalılar zamanında kaynak sularını kanallarla içme suyu olarak taşımaya başlamışlar burada..Her ne kadar bir ara kesintiye uğramışsa da 1800 lerde artık Viyana’nın su kanalları Alp’lerin tepelerindeki su kaynaklarından evlere doğru bağlanmaya başlamış yavaştan..Ve şimdi, dünyanın en iyi içme sularından birine sahip ender şehirlerden ve aynı zamanda içme suyu güvenliği ve kalitesi anayasal koruma altındaki tek şehir.

Viyana aynı zamanda, dünya üzerindeki başka bir „tek“ metropol diğer bir özelliği ile…Sınırları içinde, şehrin çehresini belirleyen ve yeme –içme kültürünün karakteristiğini çizen, 700 hektarlık hatırı sayılır kalitedeki şarap bağlarını barındıran bir şehir bu…

Bu şarap bağlarının geçmişi de, taa Romalılar dönemine kadar uzanıyor.

Yani Romalılardan bu yana, su ve şarap sorunları pek olmamış Viyanalıların...

İşte bu sebebten olucak ki, yerleşmiş bir deyim vardır halk ağzında „Viyana’nın musluklarının birinden su diğerinden şarap akar“ diye..

Ben de size şarap akan muslukları anlatayım istedim…

700 hektarlık üzüm bağlarının çok büyük bölümü Viyana’nın kuzeyinde (Döbling, Neustift am Walde) bulunuyor. Bu bölgede yaşamanın en büyük keyfi olan ve benim de yürüyüş yollarımın üzerinde sağlı sollu uzanan şarap bağları ve bu bağların içinde, arasında yer alan, açıldığının haberini kapısına astığı yeşil çam dallarıyla duyuran „heurige“ler (hoyrige okunuyor), aynı zamanda Mart ayından Haziran sonuna kadar sürecek olan „Viyana Şarap Baharı“nın başladığının da habercisi oluyorlar…

Viyana’nın etrafı dağlarla çevrili ama bir taraftan da denizlere çok uzak olmayışı, klimasını da özel kılıyor, işte bu klimada da Viyana’nın meyva aromalı,içimi kolay lezzetli şarapları gövde buluyor.

Şarap bağlarının %85 ini Riesling, Grüner Veltliner, Weiburgünder (Pinot blanc), Gelber Muskatella (muscat blanc), Sauvignon blanc gibi beyaz şarap asmaları oluşturuyor. Ama kırmızı şarap da, - özellikle Zweigelt ve St.Laurent başta olmak üzere uluslararası trendi olan, Merlot, Pinot Noir, Syrah- beyazın yakaladığı üne yetişmeye çalışıyor.

„Şarap baharı“nın gelmesiyle birlikte, film kulisini andıran (bir sürü filme de kulis olan) heurige’lerde haziran sonuna kadar, lezzetli tatlar eşliğinde şarap tadımlarının başı çektiği, okumalar, kabare ve konserlerle dolu bir dizi program sizi bekliyor.

Geleneksel olarak Kasım ayındaki „Martini günü“ne kadar sürecek olan sezonda, son rekoltenin „taze şarapları“nı sunmanın tarihi çok eskilere dayanıyor. Amaç, bağcıların kendi bağlarından gelen üzümlerle, kendi hazırladıkları şarabi sunmaya, tattırmaya ve satmaya olanak sağlamakmış. Bu nedenle de Kayser Josef 1784’de tüm bağcıların kendi ürünlerini ayrıca özel bir izne gerek olmadan satmalarını sağlayan bir yönetmelik hazırlatmış.

Baktığınız zaman da, çoğu heurige’nin tarihi, yani ilk kuruluş yılları da taa o yılllara, hatta çok daha eskilere dayanıyor.

Viyanalılar, Dev dönme dolabı (Riesenrad), Stefan Katedrali, Schönbrunn Sarayı, İspanyol At Okulu kadar meşhur, „heurige“lerinin, „Dünya Kültür Mirasları“ listesine eklenmesini istiyor UNESCO’dan . Haksız da sayılmazlar. Çünkü burası, sahip olduğu uçsuz bucaksız üzüm bağlarıyla sadece bir yeşil alan değil, aynı zamanda beraberinde getirdigi tüm sosyo kültürel yasamiyla diğer nesillere aktarılması gereken bir kültürel miras.

Avusturya'nin en sevilen sarkicilarindan Wolfgang Ambros (1952) eski bir Viyana sarkisi seslendiriyor, "hadi bir sise sarap daha icelim"

Eger yolunuz yaz ve bahar aylarinda Viyana’ya düsecek olursa, genis, yemyesil ve cicekler icindeki serin bahceleriyle sizi agirlayip, yaz günü özellikle rahat icilen „g’spritzter“i ile (yari beyaz sarap.yari soda karisimi, ve hatta tavsiye ederim bir dilim de limonla) sizi serinleticek bir Heurige’ye ugrayin derim. Hemen hepsinin sehir merkezinden ulasimi var. Her ne kadar Grinzing bölgesi, turistik acidan birinci sirada geliyorsa da, benim tavsiye edeceklerim arasinda;

Das Schreiberhaus

Weinhof Zimmermann

Ve bir zamanlar Beethoven’a da ev sahipligi yapmis olan

Mayer am Pfarrplatz

Şimdi sizi, en eski heurigelerden bazılarına ve güzel bag yollarina götürmeden, Viyanalıların şu sözleriyle kapatayım yazımı;

„Kim ki kendini şarabın med cezirine ayarlar, işte o kişi doğanın ritminde yaşamaya başlar.“

1461 den beri var olan bir bina burasi..Korunan tarihi eserler arasinda. Soguk havalarda, icerisi de ayri bir keyif sunuyor size, tarihten bir zaman diliminde buluyorsunuz kendinizi iceride..

Weinhof Zimmermann; direk baglarin icinde, bütün vadiye ve Viyana'ya tepeden bir bakisla oturuyorsunuz burada... !529'da ilk Viyana kusatmasi sirasinda bu bölge Türkler tarafindan talan edildikten sonra, Maria Theresa'nin emriyle yeniden baglarin yapimi icin özel bölge ilan edilmis ve 1979 a simdiki sahiplerine kadar, cesitli ellerden gecmis. Simdiki sahipleri ise 1979'dan bu yana sahip olduklari mirasin farkindaligi ve bilinci ile onu daha da ileriye tasiyorlar.

Ruhun kelimeleri, gözler…

2013-05-19T11:17:00.000+02:00

İlk fark ettiğimde şaşırmıştım.. Ne tuhaftı, insan ne kadar yaşlanırsa yaşlansın, o bebeklik fotoğrafındaki bakışı asla değişmiyordu. Derinlerde bir yerde, o kocaman kişinin gözlerinde, küçücük halinin gözlerini görüyordum. Oysa, her yeri değişime uğruyordu insanın; boyu posu, kilosu, cildi, saçları,teni ve hatta bazen sesi bile…

Kimi zaman ilk gençlik yıllarında tanıdığınız kişiler senelerin geçidinden sonra bambaşka bir görüntüye bürünür, çıkaramazsınız birden seneler sonra karşılaştığınızda, ama tanıdık gelen bir yer vardır gene de size…Gözler..onlar hemen açık ediverir işte, yılların örttüğünü…

Sanırım gözler bizim en yalansız yanımız, en apaçık ortada olduğumuz halimiz ve saklıyamadığımız hayat bakışımız… Ruhumuzun kendini dışavurum hali, kelimeleri…

Daha sözlere dahi aktarılmadan düşünceler, bir çırpıda korkuyu, telaşı, kırgınlığı kızgınlığı, aşkı, ihtirası heyecanı apaçık ortaya dökmekle kalmıyor; bir taraftan da, ne kadar kırışırsa kırışsın, ne kadar parlaklığından yitirirse yitirsin bir zamanlar hayata başladığında nasıl bir karakterle doğduysa onu en iyi ifade eden bakışını sonuna kadar da muhafaza ediyor. İşte bu yüzden de seneler sonrasında sararmış bir fotoğraftaki çocuğun gözleriyle, şimdi torununu kucaklayan kişi hala aynı gözlerle bakıyor oluyor hayata… Hala aynı kararlılık, aynı masumiyet, aynı başkaldırı, aynı lider, aynı araştırmacı ve her ne şekilde doğduysa..hala aynı karakteri hiç saklamadan taşıyan gözlerle…

Boy pos değişiyor da biz değişmiyor muyuz, bakışlar nasıl aynı kalabilir ki diyorum sonra, ama farkediyorum ki yaşadıklarımız bizi değiştirmekten çok deneyim kazandırıyor ve her deneyim de kendi içimizdekinin, bizden bir parçanın daha ortaya çıkmasına olanak sağlıyor.

Örneğin, zor zamanların üstesinden gelirken içinizdeki gücün farkına varıyorsunuz, yaşamadığınızda asla farkına varamıyacağınız. Doğal olarak bu „bilgi“ sizi bir sonraki zamana hazırlıklı kılıyor, ama gerçekte değişmiyorsunuz, sadece kendinize ait bir şeyi daha öğrenmiş oluyorsunuz. Anne-baba olduğunuzda hiç bilmediğiniz birini tanıyorsunuz, sizde, size ait..şaşırıyorsunuz tüm yapabildiklerinize, taşıdıklarınıza, hayata duruşunuza..

Sevdiğinizde ise, yani gerçek sevgiye ulaştığınızda, o da sizi gerçek size kavuşturuyor, olmak istediğiniz değil, siz olan size. Doğduğunuzdan beri orada var olana, hep kendini ortaya koymak isteyene…

İşte gözler en çok da bu zamanda, hani bir zamanlar fotoğrafı çekene gülümserkenki saflığına, önyargısızlığına, içtenliğine kavuşuyor. Bu gözlerde, zaman içerisinde fotoğrafı perdeleyen tüm katlar kalkıyor, onların ruhları sizinle konuşuyor, anlatıyor kim olduğunu açık açık…aynı çocukluk fotoğrafının netliği ile..

Çünkü ne yaşanırsa yaşansın, onların gözüne hırs, nefret, riya gibi insanı kendinden uzaklaştıran perdeler inmemiş oluyor.

Sonra bakıyorum da etrafıma, ne çok gözlerine kalın bir perde indirmiş, artık ne kendini gösteren ne de kendi gören, var olmak istediği kişiden ziyade olması istenen kişi haline getirilmiş, sessiz, dili lâl olmuş ruhlar var… Ama eminim onların da çocukluk fotoğrafları hala bir yerlerde bir şeyler gizliyor onlar için, derinlemesine bakanın gözüne ilişecek, sevgiyi bulduklarında ortaya çıkacak…

Fotograf, Marylin Monroe..cocuklugu ve yetiskinligi...

Simdi Haberler...

2013-03-13T23:25:00.000+01:00

„Haber“ler geçiyor devamlı elimizin altından, gözümüzün önünden… Gözler görüyor, okuyor, bir tıkla diğerine iletiliyor da, akılları ne kadar zorluyor, kafalarda ne kadar kalıyor, yüreklere ne kadar değiyor çoğu haber diye düşünüyorum.

İletişim’in, haberleşmenin süratine erişemediğimiz bir çağı sürüyoruz. Haberleşiyor muyuz gerçekten? İletişim çok hızlı, iyi güzel ama iletilen ne bize? Hiç sorguluyor muyuz? Yoksa artık hiç bir şeyin sorgulanmadığı, ne verilirse onun alındığı, marketteki buzdolabından „faydalı ve besleyici“ diye hiç sorgulamadan alıp, eve getirip aileye hazırlanan yemekler gibi mi oldu haber denen şey…? Hiç düşünülüyor mu, „içindekiler“ kısmını hiç okumadan aldığımız hazır paket yiyecekler kadar, içeriğini hiç sorgulamadığımız "paket" haberlerin de ne kadar zararlı olabileceği…

Öyle bir dönemden geçiyoruz ki, herkes heran, araştırmacı, gazeteci, röportör, moderatör olabiliyor. Herhangi bir altyapı, birikim sahibi olup olmadıkları sorgulanmadan... Bu şartlar altında hazırlanan haber programlarında, en can alıcı olaydan, en can acıtan konudan en magazine geçerken başınız dönüyor, bu karmaşada diğer duyduklarınızı da magazin haberi havasında değerlendirmeye başlıyorsunuz. Azzz sonra ne olucak acaba diyorsunuz…

Eh, hal böyleyken sosyal medyamızda da durum farklı değil tabii… Biri ortaya bir haber atıyor ve çığ gibi büyüyor haberin hacmi, bir kez olsun sorgulanmadan.

En son moda; ölüm haberleri… Daha ölmeden insanları öldürürken, kimse düşünmüyor, o kişinin ailesi yakınları, sevdikleri sevilenin sağlığına dua ederken, bu asılsız haberlerin ne kadar can acıtabileceğini… Nedir bu telaş? Nedir bu insanlardaki, „acar gazeteci“ sıfatıyla „en taze haberi“ verme acelesi…?

Geçen akşam çok yakın bir arkadaşım, telefonla aradığında çekinerek, „İtir, babanı dün yoğun bakımdan çıkarmışlar diye bir haber duydum, şimdi bir arkadaşım söyledi, haberin var mı?“ dedi. Aramızda kilometreler var, ha dedin mi olamamki ben babamın yanında… Biran kalakaldım öyle telefonda,böyle konularda çok dikkatli olduğu için, gayet sakin içeriğini anlattı Senemcim ardından… Anlatısından, 2 sene önceki olayı anlattığını anladım ama içime kurt düşmüştü bir kere… „Ya doğruysa…?“

Hemen sarıldım telefona… Çok şükür haklıydım, 2 sene önceki olayı „Yeni“ diye vermekte bir beis görmemişti „gazeteci“ beyler…

Üstelik babam ısrarla, sağlık konularını reklam konusu yapmayı sevmediğini, isteseydi onları 2 sene önce haberdar edeceğini, bunun kontrol amaçlı bir ziyaret olduğunu belirtmesine, doktorunun da aynı şekilde konuşmasına rağmen….

Yazdığın prim yapsın yeter anlayışı medyaya hakimse, bir insanın sağlığıyla ilgili, bu denli pervasızca gereksiz haber yapılabiliyor işte.. Ama merak ediyorum insan nasıl rahatsızlık duymaz böyle bir haberin sahibi olmaktan?

Ama, artık haberin içeriği kadar habercinin içeriğinin de öneminin kalmadığı bir dönemde elbet yaşanabiliyor böyle durumlar. Hem zaten herşey bir tıkla okunuyor, bir tıkla diğerine iletiliyor ve „tık“ unutuluyor…

Ama, Erol Günaydın, Müşfik Kenter, Cüneyt Türel, Metin Serezli gibi çok büyük değerlerimizin kaybını alelacele tıklayarak haber verirken, neden bir de şunu demiyoruz „Onlar bizim aydınlık yüzümüzdü, bu ülkenin ışıklarıydı, çocuklarımızın onları bilmesi, tanıması için neden hiç bir TV de, haklarında program yapılmıyor, neden anlatılmıyor, aktarılmıyorlar?“ Bunca abur cubur, ipe sapa gelmez program icinde neden yer bulamiyorlar kendilerine..

Bu ülkeye verdikleri bunca emekten sonra hak ettikleri bir tıkla iletilen ölüm haberleri mi…

Sormadığımız, sorgulamadığımız, yalan doğru kabullendiğimiz, ötesini hiç düşünmediğimiz, bir adım ötesini beklemediğimiz, fast food haber tarzımız hepimize afiyet olsun..

Anneme

2013-02-16T02:14:00.000+01:00

Bana hayat verene…Hayat vermek, salt can vermek olaydi, belki de adi hayat vermek olmazdi…

Canima, anneme, gökkusagima, cansuyuma

Daha nice en güzel yillarini hep birlikte yasamak dilegiyle,kutlu olsun yeni yaşın

Bir Kücük Kiz Cocugu

Kücük bir kiz cocugu taniyorum ben

Müzik gibi,… gönle dolan, ice isleyen

Kemanin ninnileriyle büyümüs olmasindan belki

Müzik gibi sarip sarmalayan, iyilestiren

Kücük bir kiz cocugu

Günese dogmus sanki , ona kosmus

Sari saclari, basaklar gibi dalgali

Sanki günesin bali akmis yesil gözlerine

Yalinayak aralarinda kostugu baglar gibi

Almasini bilene yediveren

Üzümler gibi, derde deva ve

Yillandikca güzellesen

Bir kücük kiz cocugu, kendinden büyük

Ruhla dogmus..

Kendi menekse kadar narin

Gönlü ise hep cocuk

Cocuk gönlünde

Hayalleri hep cizmis yolunu

Alabildigine özgür ruhunun

Rüyalari gününü

Kücük kiz cocugunun

Kocamanmis elleri

Bir ömrü kucaklayan

Bin gönle ulasan dokunuslari

Aşk dediğin laftır derler, sakin kanma onlara...

2013-02-14T01:38:00.000+01:00

Nedir kimyası bilinmez, kime neden aşık oluruz, hesapsız kitapsız aşklar söz konusu olduğunda… Zıt güçler dengesi mi, yoksa öbür yarımız midir aradığımız… Üzerine o kadar çok yazılıp söylenmiş ki… Ama işte, her neyse sebebi, hayatın bize sunduğu en adrenalini, serotonini, çarpıntısı bol, en zamansız yakalandığımız, kimi göklerde gezinip kimi yerlerde süründüğümüz, ama asla bi daha nolur demekten vazgeçmediğimiz en muhteşem duygulardan biri..

Hani;

Pamuk helvayı ısırmak gibi, toz pembe, yumuşacık ve şeker tadında, ağızda eriyen..

Çikolata gibi, karşı konulamaz, baştan çıkaran, hiç doymadığın ve hep aklında, tatlı bir kaçamak hınzırlığında

Lunaparktaki raylı trenden son sürat çığlık çığlığa aşağı inmek gibi..

Ya da bir tepeden aşağı kollarını açıp koyvermek gibi kendini rüzgarla birlikte, düşebileceğini hiç düşünmeden

O güne kadar hiç duymadığın, bilmediğin bir lisanı konuşmak gibi, sadece iki kişi arasında gelişen..

Rüzgarı yelkene doldurup, özgürlüğe açılmak gibi, sorusuz sualsiz, dalgalarla başbaşa…

Mevsimin hep ilkbahar olması gibi…etraf kış olsa da gözünün en güzel çiçekleri görmesi, en baştan çıkaran kokuları duyman ve etrafında hep kelebekler uçuyor hissetmen gibi…