Hikayede anlatılmayan

İşini Bilen Dönercim

2016-01-29T23:35:00.001+02:00

Erken uyandım. Uyanmam gerekiyordu, çünkü ilaç saatimi kaçırmak üzereydim. Öncesinde de bir şeyler yemeliydim. Tüm bunları düşününce on dakika daha fazla uyuyamadım. Sözde, ağzıma hemen bir iki lokma atıp, ilaçları alıp tekrar uykuya dönecektim. Olmadı, uyandım. Hiç olmaz zaten. Bugün yapılacak daha önemli bir işim olmadığından sürekli ertelediğim bir işim için kaymakamlığa doğru yola çıktım. Sonra, işimin kaymakamlıkta çözülemeyeceğini, sgk'ya gitmem gerektiğini, oraya da erken saatte gitmem gerektiğini, aksi taktirde çok sıra bekleyeceğimi öğrenerek çıktım. Canım sıkıldı, bugün hallolsun istemiştim.

Sonra sırasıyla sinemaya gitmeyi, bir yerde kahve içip kitap okumayı, arkadaşımı ziyaret etmeyi düşündüm. Hiç birisini yapmadım, yani yapamadım. Arkadaşım yeni açtığı dükkanın işleri için Bodrum'a kadar gitmiş, telefon ettim de öğrendim. Sinemanın önüne kadar geldim de giremedim. Sıra vardı, hemen vazgeçtim filme girmekten. Sanırım filmin başlamasına bir buçuk saat kadar vardı. Son olarak bir yere oturdum ama hiç kitap okumak istemedi canım. Zaten gittiğim yer de bir dönerciydi. Orada kitap okusam bana gülerlerdi. Beni itip kakar, yerden yere vururlardı belki de. Her şeyin bir yeri vardır dostlarım, ben bunların farkındayım. Kitap okuyacağın zaman Starbucks'a gitmeli insan. Sakın bir art niyet aramayın bu sözlerimde, cidden tamamen aynısını yapıyorum. Ki ben de yapıyorum diye eleştiremem diye bir durum da yok. Hep birlikte değişelim! Eh! Bu da belki umurunuzda değildir. En iyisi ben değişeyim dostlarım, zaten şurada kime zarar verebilir bu değişim. Hadi verdi diyelim, en fazla beş kişiyi aşmaz, onlar da kendi salaklıklarına yansın. Neyse ne diyordum, günüm nasıl geçiyordu. Aslında tam olarak günümü anlatmak istiyordum, o yüzden bu son yazdıklarım da 'gün' ün içerisindeyse, kim diyebilir ki bu sözler anlatım bozukluğu teşkil ediyor diye.

Ne diyorduk, beni bu ilaçlar mahvetti. Kabul ediyorum biraz budalalaştım. Çabuk sinirlenir oldum ama bu ilaçlardan değil de, ilaçları kullandığım için insanların bana daha fazla hoşgörülü olacağını düşündüğümden ve gerektiğinde beni daha önce hiç olmadığı kadar alttan alabilecek olmalarından. Aslında ilaçlar yüzündenmiş. Hay Allah kahretsin, bir kere de yüzeysel bak be adam!

Yine de şu güne bakıp yaptığım en güzel şeyin, o pilav üstü et döneri mideye indirdiğin zamanın olması, ayrı bir şeyi daha anlatmıyor mu bize! Yani sadece bana (Aslında kendi kendime konuşuyorum ve hikayedeki bazı tutarsızlıkları hemen aklımda dolduruyorum. Ki belki siz o tutarsızlıkları hiç umursamadınız bile. Hani siz yoktunuz! Olsanız bile böyle düşünürdünüz. Olsanız ve böyle düşünmeseniz bile hiçbir zaman olduğunuza inanmayacağım gibi geliyor.) ! Dönerci işini biliyor!

Acıma duygusu

2013-07-23T03:47:00.000+03:00

Acıma, modernizmle beslenen ve günümüzde insanları manipule etme aracı olarak kullanılan bir duygudur. Önceleri bu duygu, insanları yardımlaşmaya, çevresine ve kendinden yoksul durumdakilere yardım etmeye yarayan bir araçtı. Fakat günümüzde yoksul insanların bazılarının uyanıklaşması, köşe kapmaya çalışmasından, bu güzel huy yerini ahmaklığa bırakmıştır. Acıma duygusu olan insan, keriz sıfatıyla eş değer bir hale getirilmiştir. Bu durumu ortaya çıkaran bazı uyanık yoksullardır. Ki bunlar, asıl yoksullardan ayrılmışlar ve köşelerini kapmaya muvaffak olmuşlardır da. Asıl yoksullar da acınma duygusunu beklemektedirler.

Bu insanların yaptıklarının doğru ve yanlış olduklarını söylemiyorum. Burada amacım, olanı olabildiğince gözler önüne sermek. İnsanların acıma duygusuna ihtiyaç duyması benim için asıl suçlanacak noktadır. İnsan neden acınmak ister? Ekonomik yetersizliği onu bu duyguya muhtaç etmektedir. Varsıllılarının verdiği ile yaşama bağlanmak zorundadırlar. Bu ekonomik çıkmaz, varsıllıların gerçekten acıma duygusu ile dolmasından mütevellit bir sonuca varmıştır. O da şöyle ki, varsıllı olan insan, eğitimine para harcayabilir. Eğitimi de onu duyarlı bir insan yapmaya iter. Böylelikle, onunla aynı olmayan insanlara, hayvanlara ve bitkilere daha duyarlı olur. Acıma duygusu gelişmiştir. Yardım etmek için gönüllüdür. Evine alıp bir tas çorba ikram etmekten kaçınsa da, en azından parasını verip vicdani rahatlığına ulaşır. Bu şekilde aç olanlar da doymuş olur. Sistem yine kendi karmaşasında yolunu bulmuş olur. Her şeyi kendi haline bırakınca harika bir yürütme sisteminin oluştuğunu savunanlar, burada da harika bir döngünün ortaya çıktığını söyleyebilirler Teknik olarak söyleyecekleri de doğrudur. Benim de savunamayacağım nokta ise, tam olarak birbirine muhtaç olma durumudur. Yoksul varsıllıya muhtaçtır. Ama sanılmasın ki, varsıllı da yoksula muhtaç değildir. Aldığı eğitimlerinin tümü, yoksulu da anlaması üzerinedir. Eğer yoksul olmaz ise, aldığı eğitimin hiçbir değeri kalmayacaktır. ( Buradaki eğitimden kasıt, fizik, kimya ve herhangi bir dersteki öğretiler değil, okul eğitimi boyunca, alt metinlerde alınan, insan sevgisi, anlayış vs gibi eğitimlerdir)

Benim suçlayışım kişi ve kurumlara değildir. Aslında bir suçlayış da yok, sadece işleyiş var. Benim de yegane amacım, bu işleyişi olduğu gibi yansıtmak.

Peki, başka bir sistemde olsa acıma duygusu nasıl gelişirdi? Acıma, her türlü eğitimle meydana geldiğinden, her sistemde yerini bulacaktır. Şeklinde bir takım değişikliklerin olması pek ala mümkün. Veyahut bırakın sistemi, daha güçlü ekonomisi olan ülkelerde bile değişiklik gösterecektir. Sistemle olan değişikliğinden daha az da olsa, gözle görünür bir değişiklik var olacaktır. Sonuçta sistemde, yoksula olan anlayış yüklenmektedir. Ekonomisi iyi olan ülkede, yoksul sayısı az olacak ama anlayış yine yüksek derecede olacaktır. Hatta anlayışlıların bu kadar çok olduğu bir ülkede, neden yoksulların bulunduğu ise büyük bir sorunsaldır. Bunun nedeni, yoksulların cahil bulunması ve hakir görülmesi de olabilir. Aslında acıma duygusu içinde, cahiliye de vardır. Cahil ve yoksul insan tercih edilir ve ona acınılır. Yine söylüyorum, varsıllı insanlara bir suç yüklemiyorum. Onlar bu durumda, yoksul gördüğünde acıyan bir robot konumundadır ve hissettiklerinden hiçbirinin farkında değildir.

Hasta Adamın Güncesi

2013-05-30T13:26:00.002+03:00

Güzel günlerin şafağında, yani hepimiz uyurken, bazen uyandığım olur. Kalkarım, yatağımda doğrulurum. O saat aklım pek yerinde çalışır... Dünya'nın en hazır cevaplarına, bilgi yoksunu ama konuşmaya cesaretli, cahil insanlara cevap verirken bulurum kendimi. O gün veya daha evvelindeki sohbetlerimizi kafamda tekrar tekrar yaşarım ve o gün veremediğim, sırf hazır cevap olmadığım için benden daha zeki gözükmesine izin verdiğim cevaplarımı değiştiririm. Bu konuda hayıflanırım dostlarım. Evet, o saatlerde aklıma hep bunlar karışır. Siz sevgililerinizin güzel koyunlarını düşlerken, ben bunlara kafa patlatırım. Hastalıklı beynimi rahatlatmaya çalışırım.

Bu baylar, kendi nezlinde ve özellikle çevresinde çok akıllı adam muamelesi görürler. Sözleri geçer. Her işi yapabilen, atik adamlardır. Şöyle diyeyim, bu yarım akıllıların yapamayacağı bir beden işi yoktur. Ama dostlarım, bunları okumamış insan olarak görmeyin. Bunlar onlardan daha tehlikeli, yarı cahillerdir. Bunlar, sizle aynı iş yerinde de çalışıyor olabilirler. Hatta patronunuz bile olabilir günün birinde. Dolayısıyla bu yarı cahillerin, size emir veren bir yerde olması, canınızı sıkar ve sizi aşağılık bir hayvan gibi gösterebilir.

Bu adamları yaratan cahiliye değildir sevgili dostlarım. Bu adamları yaratan, kurumlardır, okullardır. Yarı eğitimini verdiren her türlü hükümet, benim gözümde suçludur. Ama tabii kaynaklar da bu adamın kişiliğini ortaya çıkaramaz mı? Yani şöyleki, onunla aynı eğitimi almış bir kişi, neden onun yaptığını yapmaz? Hayır dostlarım, şu an vazgeçtim, bu adam sırf bu adam olduğu için suçludur. Ama ben kimim ki, doğal bir yasayı yargılayacak güçte olayım. Bu adam doğa içinde var oldu. Doğanın doğrusu ve yanlışı olmadığı için, bu adama saygı duymak gerekir. Tıpkı doğaya saygı duyan her bilinçli adam gibi... Ama bizim gibi olmayan bilinçsiz insanlar, bu adamlarla çatışırlar. Çünkü bilinçsiz insanların doğaya saygısı yoktur. Doğal olan da onunla çatışır. Bu da yanlış esasen. Doğaya saygısız olan da doğanın bir ürünü değil midir. Yersiz bir sav ileri sürdüğüm için beni bağışlayın aziz dostlarım. Ne yapalım, hastalıklı bir adam olduğumu söyledim size. Hem hastalıklı da değilim esasen, hastalıklı olmayla övünmek isteyen biriyim.

Hasta olmayla keyif alabilen bir insanım. Çokça, elim kolum sargılı okula gittiğim, bazen sokaklarda topallayarak yürüdüğüm oldu sevgili dostlarım. Bunu niçin yaptığımı soracak olursanız (hatta bazılarınız hasta insanların halinden anlamak için yaptığımı bile düşünebilir), sadece keyif aldığım için yaptım. İnsanların bana bakıp, iyiki ben öyle değilim düşüncesindeki bakışlarını sezmek için yaptım. Bundan sinsice bir zevk duyardım. İnsanları kandırdığımı, onlardan daha zeki olduğumu, yine kendime ispatlardım. Bu da size aptalca gelebilir dostlarım, ne yapalım ben de böyle biriyim işte. Nedendir bilinmez, çevremdeki insanlardan hep daha zeki olduğumu düşünürüm. Bu da onun gibi aptalca bir sav işte. Yoksa öss puanım bu kadar düşük olmazdı değil mi? -Kah Kah Kah!

Yahu o değilde, şimdi okuyunca güzel günlerin şafağı ile başlayan cümlemi neden kurduğumu düşündüm. Taktir edersiniz umarım yazıma başlamadan önce, süslü cümleler kurup sizin gönlünüzü çalmak istedim. Şimdi bunu yaptığım için çok utanıyorum. Ama yine de silmeyeceğim işte, kalacak öyle. Anlam bütünlüğünü bozan paragraf sorusu gibi orada belirecek. Her şey kurallı mı olur, bazı kuralları da kendimiz koyalım. Hem burada tanrıcılık oynadığımı söyleyeceğim, hem de saçmalamayacağım. Bak sen!

Bazen Saçmalarım

2013-05-28T18:13:00.002+03:00

Oturmuş bilgisayarın karşısına ne yazmalı diye düşünürken, ulan hiç yazabileceğim bir konu yok mu diye, şöyle bir efkarlandım, içlendim dostlarım. Ekşisözlük'tü, wikipedia'ydı şöyle bir dolandım, belki ilham milham verirde, bir iki şey karalarım diye ama nafile. Yok anacım bize konu monu yok. Konusuzluk konum olacak bugün, ne yapalım. Siz de ilk cümleyi okuyuverin, kapatın sayfayı.

Haydi hep beraber bir şeyler uyduralım. Bir şeyler hayal edelim, neyin mükemmel olmasını isterseniz onu yazalım. Ve mükemmel olduğunu görelim. İşte burada eğilip bükülen, keyfimize göre kılık değiştiren kelimeler var. İsterseniz burada atı bile konuşturabilirsiniz. Hatta sırf çocukları değil de, yetişkinleri bile inandırabilirsiniz atın konuştuğuna. Ne var ki, at konuşuyor işte diyebilirler. Bunu çok bayağı bir şey olarak bile görebilirler. Ki, konuşan horoz ve köpek videolarını youtube'da da bolca da bulabiliriz. Tabi o yazınsal değil, bir kanıtı var, gözümüzle görüp, kulağımızla duyarız diyeceğinizi biliyorum dostlarım. Onlar da yazılmış eserlerin yansımalarıdır. Eğer bizi bir köpeğin konuşabileceğine inandırmasalardı, o videoyu izledikten sonra da inanmazdık. Annesinden ayrı kalmış veya çiftleşme zamanı gelmiş gibi varsayımlarda bulunurduk. Hemen aklımıza en imkansızını getirmezdik. "Aa Köpek konuşuyor, baksana Necmi" gibi diyaloglar da yaşanmazdı sanırım. Hatta o video,o kadar fazla da izlenmezdi. Şimdi aklıma, bu konuşma işgüzarlığını videoyu ekleyen zat-ın da yapabileceği fikriyatı geldi. Neyse, amacım onu eleştirmek değildi. O yüzden, o olasılığı es geçeceğim. Fakat yine de bahsettim, bu da fikriniz olsun diye, dipnot türevi bir açıklama olarak bir köşede dursun.

Ne diyorduk. Hah! Mükemmeliyet. İşte dostlarım, mükemmeliyet bu satırların arasında. Fakat sırf bu satırlarda mükemmeliyeti ararsanız, yine bulamayacaksınz. Bu kelimelerin anlattığı mükemmel bir dünyadır. Ama şu an yazmakta olduğumuz, kusurlu olabilir. Bir hata yaparım, oldu bitti. İşte mükemmeliyeti sonra erdi diye gülmeyin dostlarım. Ardında arayın, sizden tek ricam budur. Başka da ne ricam olacak ki, sırtımı sıvazlamanız veyahut çayımı demlemenizi mi isteyeceğim. Kah-Kah-Kah!

Neyse ne diyorduk bak gene unuttum. Hah! Mükemmeliyet. Yahu ne aradım durdum da, şu yazı yazdığımdan beri "neden yazı yazıyorum" un cevabını bulamadım. Sonra dedim ki, mükemmeliyet olmasın sakın. Evet dostlarım, ben de burada, üç beş satırı bir araya getirerek, Roma çok tanrıcılığı oyunu oynuyorum. Ne yaparsınız, bu da benim eğlence kutum. Günde bir kaç defa açarım, çalarım, oynarım da bazen, keyfime göre.

Haydi bakalım, bu yazıyı burada bitirmeye karar verdim. Keyfime kısa bir ara vereceğim.

Kısa bir Not

2013-05-19T16:54:00.001+03:00

Aklıma bir şey gelmiyor, çıldırmak üzereyim. Zorunda olduğum için saçma sapan şeyler yazmak zorunda kalıyorum. Üstüne üstlük bunu gayet edebi bir şekilde yapmaya çalışıyorum. Biraz sıkıcılık katıyor sanırım. Ne yapalım, bu da öyle gayet sıkıcı, okunmaya bile değmeyecek bir yazı olsun. Zaten kimi kandırıyorum ki, basit aşk hikayelerinden başka dikkat çekici bir şey yoktur dünyada. Üstüne üstlük ben kimim ki, aynı hiyerarşide bulunduğum insanlara akıl dağıtacağım. Onların akıl alacakları saçma kanunları, televizyonları ve bilgisayarları var. Ben ise, kendime bile ait olmayan bir metrekare içerisinde yazılarını yazmaya çalışan sağduyulu bir insanım.

Neyse dostlarım, bırakalım sıkıcı konuları. Kendimi aşağılarken bir yandan da yükseltmemi mazur görün. Çünkü insanlar da, aslında aşağılık yaratıklar olduklarını bildikleri halde, kendini hep yüksekte görmezler mi. Bütün bu aşağılıklarımızı sakladığımız güzel kaplar içinde, kendimizi çevremize sunmaz mıyız. Yaptığımız kötü işleri, kendimize yakıştıramadığımız için saklamaz mıyız. Kimi zamanda bunları, gerçek benliğimize ulaşmak için yaparız. Kendimiz olmaktan başka ne yaparız ki. Ama bunu da dışarıdan saklarız. Kendimizi de kendimizden başkası görmez. Biraz da bağırdığımız insanlar, aşağılıklarımızın bir kısmını görür. Ama ne kadar da derine baksalar da, bir kısmını ancak görebilirler. Çünkü dostlarım, ruh bilimi o kadar derin ve kendi kendini koruyan, harika bir rol yeteneğine sahiptir ki, en iyi dostlarınız, anneniz ve hatta karınız bile onu boylu boyunca göremez. Bir gün, kendinizi arkadan bıçaklanmış olarak görmeniz, sizi hiç şaşırtmasın sevgili dostlarım. Bunlar gayet sıradan ve mümkünatı olan durumlardır.

Haydi burada bitiriyorum, kısa kesmekte yarar var.

Sami ve Göbek

2013-05-15T00:36:00.003+03:00

Hikayemizin baş kişisi, Sami adında, ince yapılı, göbekli ve zeki bir adam. Kaşları kalın, saçları siyah, gözleri kop koyu. Sabah ezanıyla dışarı çıkar, boş boş sokaklarda gezinip durur. Merak ederseniz, namaz da kılmaz. Ezan onun için bir çalar saatten farksızdır. Duyar duymaz, yatağından kalkar, yüzüne biraz su çarpar, üstüne eşofmanlarını giyer ve çıkar. Şimdi, soracak olursanız, bu kadar yürüyen bir adam nasıl olurda göbekli olur, diye. Olur efendim, gayet de eritemediği bir göbeği vardır Sami'nin.

Sami'nin dış görüntüsüne olan takıntısı günden güne ilerlemektedir. O da sizin gibi, göbeğini dert edinmiştir. Fakat bir yandan da savunduğu ideolojiye ters geldiğini düşünmektedir. Ne alakası var, göbekle ideolojinin diye soran gözlerle okuduğunuzu görür gibiyim. İzin verin açıklayayım dostlarım;

Efendim, kati surette savunduğumuz, bazen at gözlükleriyle saplandığımız ideolojileri, farkında olmadan çiğnemekteyizdir. (Aslında bu saplanmaya çalıştığımızdır, çünkü gerçekten bir fikre saplanmış olsak göbeğimizi dert edinmezdik.) Bir Arap şeyhinin, bir kralın veya başbakanın göbek ile herhangi bir sorunu yoktur. Onlar hayattan istediklerini zeka ile, siyasi yakınlıklarıyla veya ailevi varlıklarıyla edinebilirler. Her şeyi olan adam, bu sistem içerisinde mükemmel bir insandır. Erişilmek istenen noktadır. O adam için göbekli olmak bir şey ifade etmez. Varsın olsun, yine alacaktır alacağını.

Fakat sizin ve benim gibi, orta direk ve aşağısı insanların hayatta arzuladıkları zevkler vardır. Olması gerekeni bildiğimizden, ona ulaşmaya çalışırız. O yüzden kendimizi, arzuladığımız şeye beğendirmek isteriz. İdeal insan olmaya çaba gösteririz.

Fakat gelin görün ki, Sami ideolojik bakımdan dış görünüşün aldatıcı bir unsur olduğunu düşünen, eşitliğe yatkın bir adamdı. Fakat onun göbeğini umursaması ideolojisiyle tamamen zıtlaşmaktaydı. Şu açıdan da bakarsak, zaten eşit olmayan bir duruma eşitlik getirmek için de göbeğini eritmeyi düşlüyor olabilirdi.

Şu an vazgeçtim. Tamamıyla bu fikirden vazgeçmiş değilim. Kralların da göbeğini umursadığını düşünüyorum. Çünkü çoğu insan kendi sosyal tabakasındaki insanları etkilemeye çalışır. Alt tabakayı etkileme gibi bir dertleri yoktur. Orta tabakanın da, kendi grubunu ve üst grubunu da etkilemeye çalışmasını söylemeye gerek yok sanırım. En alt kesim de, keza tüm örneklerde olduğu gibi tüm hiyerarşiyi etkileme çabasına girişmiştir.

Neyse, konudan bir kitap dolusu fikir üretilebileceğini kanıtladım sanıyorum. Sonuç olarak, göbeği eritmek, göbekten nefret etmek tamamıyla hakim olan, halkın maruz kaldığı ideolojiyle alakalıdır. Eğer Sami'yi merak ettiyseniz, söyleyeyim. Sami !

Sami !

Akşamdan sonra Sabahtan önce

2013-04-04T00:35:00.000+03:00

Gazetede yazmış, ölüm hiç beklemediği bir anda geldi, diye. Hangi ölüm beklerken gelir, hangisi tam beklediğiniz anda olur, bilemedim. Sevdiği hayatı terk etmek ve gitmek. Sadece sevmek değil, nefret etsen de gidemezsin, saplansan da gidemezsin bu hayattan imkanın olsa. O yüzden tanrıyı yarattın ve dedin ki, bir şekilde devam edecek hayatım, yitip gitmeyeceğim bu hayattan. Yok olmayacağım dedin. Ve yarattın tanrıyı. Öylesine mükemmel yarattın ki, olmadığını bile kabul edemedin. Çok korktun onun mükemmeliğinden. Yitip gitmekten, yok olmaktan.

Sanatla ilgilendin, yazdın, çizdin, bağırdın, kükredin. Hepsi ne içindi ? Hepsi insanlara bilinç aşılamak, geliştirmek, anlam kazandırmak için mi ? Hayır dostum, hepsi kendin içindi. Kendi varoluşunu kanıtlama, hatırlatmak içindi. Yoksa sanatmış, falanmış filanmış hiç umrunda değil. Sadece var olmak amacın. Aşık olmak değil, aşık etmek amacın. Aşık et ki, kavrulsun senin için ve hiç unutamasın. Sen ölünce de yaşatsın seni.

Zevk-i sefaya dalarken bunun çoğunun zarar olduğunu sezdik ve zevki sefanın sırf 'hayat' olamayacağını bilecek kadar zeki idik. Neden sevdiklerinle bir araya gelip eğlenmeye çalışırsın ki, neden acı çekmek, üzülmek istemezsin? Bunlarda hayatın içinden ve kaçındığımız onlarca şeylerden bir tanesi. Fakat, üzülmenin sevincini bulamamış ahmaklar, hala elde edemediği mutluluklar için üzülmekte, dert yanmaktadırlar.

Neyse burada bitiriyorum. Ölümüme 10 dakika daha yaklaştım, acaba ölmeden önceki son 10 dakikam nasıl olacak, belki de önümüzdeki 10 dakika. Bu belirsizlik, neden bilemiyorum. Eğer 10 dakika sonra kendimi öldürürsem gerçekten bileceğim.

Korku

2013-03-21T02:17:00.000+02:00

Uyumaan lazım, dedi;

Birden kendime geldim, birisi kulağıma sanki böyle seslenmişti. Tekrar dalarken;

Uyumaan lazım, dedi.

Artık o sesi duyduğuma emindim. Kendime tekrar geldim. İşin garibi bu sesi, tam uyuklarken duymamdı. Ayağa kalkıp, banyoya gittim. Yüzümü yıkadım, aynaya bakamadım. Bilmem neden.
Tekrar yüzüme su vurdum. Elim yüzümde 10 saniye kadar durdum, gözlerim de kapalıydı. Sular yavaş yavaş parmak aralarımdan süzülüp, lavaboya dökülüyordu. Sonra birden;

Uyumaan lazım, dedi bir ses.

Bu sefer biraz daha uzaktan gelmişti ses, fakat hala net olarak duyulabiliyordu. Korkudan titremeye başladım. Ama hala elim yüzümde, su da oluk oluk akmaktaydı. Aynaya da bakmaya cesaret edemiyordum.

"Uyumaan lazım" ın sesleri yaklaşıyordu şimdi, yavaşça kapı gıcırdadı ve oradaki bana hiç unutamayacağım bir şey söyledi.

Uyumaan lazım, yarın sınavın var unuttun mu oğlum ?

Unutmadım, dedim anneme. Yatağa girdiğim gibi deliksiz uyumuşum.

Doğum

2012-12-27T00:29:00.000+02:00

Şarkı bittiğinde başka biri gibi uyandı. Yeni bir kişiydi o, normal değildi. Hastalıklı tüm yönlerimi ona yükledim. O artık yeni biriydi. Ben artık normaldim ama ben artık ben değildim, işin kötüsü de bu. Onun kötü olmak gibi bir niyeti yoktu. İyi ve kötüyü tanımlama acizliğine bile katlanmazdı.

Karşı karşıya geldik ve yenildim kendime. Kendim kazandı da, öylece durup bakıştık birbirimize. Bir şey yokmuş gibi davrandık, pek normaldik. Ama biz hiç normal olmamıştık. Alışılagelmedik bir şeydi bu. Bir bölünme veya ayrışma. Bir erkek çocuk dünyaya getirdim. İçimden çıkıverdi, doğumuna bizzat şahit oldum. Ne kadar zorlu bir şekilde doğduğunun farkındayım, acısını bizzat çektim. Onu anlayabiliyorum ama onun beni anlama zahmetine gireceğini sanmıyorum. Hatta eminim, onu o kadar iyi tanıyorum ki. Onun kızgınlığını, şaşkınlığını hep ezbere biliyorum.

Bir şarkı daha bitti, şimdi daha başkaydı. Değişimini tamamlamak üzereydi, eskisini saydırıp, üzerine az çok bir para konup bir üst modele sahip olunan çamaşır makinelerinden biriydi şimdi. Az kaldı, bir kaç şarkı daha. Ondan sonra, Elveda demek için bir kaç saniyesi olacaktı, acele etmesi gerekecekti.

Rutin

2012-12-04T00:01:00.002+02:00

Hikayede anlatılmayan kişiyi öldürmeyi planlıyorum. Nasıl olsa hikayede değil, kimse farketmez öldüğünü. Sonra gömeceğim şöyle çokça pahalı bir mezara. Gelip gideni olmadığı için, kalacak mezarlığın çarpık kentleşmesinde tek başına.

Sonra anlatacağım diğer hikaye, o da şöyle olacak: Yakışıklı bir bey çıkacak kızımızın karşısına, pat diye aşık olacak. Doğru, aşk bir şans işidir. Bunları da bulacak lotocunun önünde, aynı milli piyango biletine baş koyacaklar. Biri diğerine bırakırken bileti, PAT! aşık olup gittiler. İşte böyle basit bir doğa olayıdır aşk dediğimiz olay. Sonrası malum, bu erkek tam erkek, mert, atik, aldatmaz, ağlatmaz, iyi araba kullanır, elinden her iş gelir, sarar, sıkmaz, bazen kıskanır ama kıvamında, devamlı güzel sözler eder sonra pat diye keser, kızı kendine çeker. Kızın tek istediği bu gizemli ayardır, hamurunu iyi yoğurduğu için memnun olur.

Hoşbeş ile geçen yıllardan sonra, yolları bir mezarlığa düşer, düşmez ama hikaye anlatıcısı olduğum için ben istedim düştü. Gelirler mezara, o mezardan geçerler bakın şansa, zatın ismi yazmakta elbet, fakat kimse tanımamakta, burda anlatmaya da gerek görülmemekte zatım tarafınca. Velhasıl, bir not ilişmekte gözlerine, tarif ettiği bir kız vardır mezar taşında. Bu kıza benzemekte pek tabi, yoksa niye anlatayım. Erkek ve kadın yazıyı fark edip, kime ithaf edildiğini pekala anlamışlardır, orası da malum, sonrası bizi alakadar etmektedir, benim neden hikayede anlatılmayan o kişiyi öldürdüğüme dair bilgi de içermektedir. Sonrası şöyle gelişir, gelip geçerler.

Biz öldük

2012-09-09T03:00:00.000+03:00

Biz öldük sularda, çamurlarda öldük. Derede boğulduk, tepeden düştük, ayağımız kaydı, bir şey oldu öldük. Araba yaptık, direksiyona geçtik, kontağı çevirdik ve öldük. Yolda yürüdük sevdiklerimizi düşüne düşüne, az önce bize verilen çiçeği koklaya koklaya öldük. Güldük doyasıya, ağladık ölesiye ve öldük. Suratlarımıza ateşler püskürttüler, silahlar sıktıklar, öldük. Tüp patladı, saçımız sakalımız çıkmaz oldu, dayanamadık öldük. Karanlık bastı, sokakta tek kaldık, bir el omzumuza dokundu ve bir baktık ki ölmüşüz. Çimenlerin üzerinde, yapamazsın dedikleri her şeyi yapmaya çalışırken, bulaşıkları yıkarken, sehpayı düzeltirken, kardeşine ciğer almak için evden çıkarken hep öldük, hep öldük ve hala ölmekteyiz.

Bir Mutluluk Hikayesi

2012-07-14T00:34:00.000+03:00

Gücenmedi... Eline aldığı mektubu bir daha okudu ve son defa yanında kalmasını istedi sevgilisinin. Bir kez daha okuyayım senle, sen varken, sonra gidebilirsin, dedi. Yavaşlata yavaşlata kendini okumaya başladı. Yer yer sesli okudu ama genelde sessizce, sadece dudaklarını oynatarak okuyordu. Kız ise kendi yapıtının her cümlesine aşina olduğundan, onu şaşıracağı hiç bir şey göremiyordu. Sadece gitmesi gereken anı kolluyordu. Mektup bittiğinde, hoşçakal deyip uzaklaştı. Adam orada o bankta, onun gözden kaybolmasını izlerken, kendisine ve yazılanlara takıyordu kafasını. Bir mektupla ayrılmışlardı. Ne romantik ! Keşke bu kadar romantik ayrılmasalardı, böyle unutulmaz bir şekilde ayrılmak, unutmayı, geride bırakmayı zorlaştırıyordu. Yapmışken en iyisini yapmak, kızın en çok övündüğü özelliklerinden biriydi. Bu nazik, biraz hırslı özellik nasıl da kötü bir şeymiş gibi görünüyordu gözüne o an. Keşke olmasaydı dediği bir andı, keşke nezaket bu kadar can acıtmasaydı.

Gücenmedi... Devam etti yoluna, ayağa kalktı, bir sokağa daldı, gözden kayboldu. Bank onlara bakıyordu ama artık göremiyordu hiç birini. Gitmişlerdi, bank boştu. Bazen kuşlar konuyor, sıçıp tekrar uçuyordu. O banka kimsenin aldırış ettiği yoktu. Boktan bir banktı aslında. Rahat oturabileceğiniz bir yer bile değildi. Fakat o bank, adamın anılarında saçma bir detayla sonsuza dek kalacaktı. Ne kadar da saçmaydı, bunca şey arasında bankı da hatırlamak. Bankı önemsemek. Gerçekten de bankı, kızı sevdiği için önemsemiyordu. Ondan daha fazlasıydı. Öncelikle bankta sırf kendisi oturuyordu, kız ayaktaydı. Oturmamıştı bile... Önemsediği kendisiydi. Hayatında yaşamadığı kadar acı bir olayın orada olmasıydı. Ve acı duyulan bu anda, hayatının en zevkli anlarından birini de yaşıyordu farkında olmadan. O acı ona zevk veriyordu, evet itiraf etmeliydi. Yaşadığının kanıtlarından biriydi, varolmanın bir kanıtıydı. Ve kızın onu terk etmeden önce önemseyip ona bir mektup vermesiydi. Dünyada önemsenmesinin ve anılmasının bir kanıtıydı. Adına dair belgelere bir yenisi daha eklenmişti. Her şey bununla alakalıydı aslında, yaşamak. Saçma sapan bir bankın üstünde, ağlamaklı bir halde mektup okuyup kızın gidişini izlemek. Yaşamak buydu... Acı çekmekti...

Gücendi... Acı çekmenin zevk verici olduğu aşikardı. Bu onu mutlu ediyordu. Ama ortada ondan kötü bir şey doğmuştu. Acı çekmenin zevk verdiğini anlamanın dayanılmaz ağırlığı... Artık hiç acı çekemiyor, çünkü ondan zevk alıyordu. Birbirine dolanmışlardı. Ne zaman acı çekeceği olsa, zevk almaya başladığını itiraf ediyordu kendine. Bu yüzden acı çekmesi kısa sürüyordu. Dolayısıyla yaşamı da kısa sürdü. Bunun çaresini bulamayarak öldü...

Ölürsem Ne Yaparım

2012-05-24T05:04:00.002+03:00

Öldüğümü düşünmekten başka bir korku, yaşamımın son bulmasından başka bir ızdırap göremiyorum. Bugün içerisinde en büyük düşmanı olduğunu sandığı adama binlerce küfür eden kadınlar, ya öldüklerinde ne olacak diye merak ediyorum. Öylesine kaptırmışken öfkelerine ve barışın imkansız olduğunu hissettirdiklerinde ne olacak diyorum öldüklerinde ? Nefret ettiği adam öldüğünde veya kendisi toğrağın altında böcekler tarafından yenildiğinde? Zorlaştırmakta üstümüze yok şu dünya yaşamını, hem de öğreniyorken davranışlarını insanların. İnsan davranışlarını ödev edinmişken ve onu anlamaya çalışıyorken, yanı başında duran anlaşılmaz çocuğa tokat vurmak nedendir diye sormadan edemiyorum. Sen bunun okulunu okuyorken ve çocuğa vurmanın, çocuğa hakaret etmenin ve onu yok etmenin neresinde, onu anladığının beyanatını verebiliyorsun...

Şöyle çevremden birkaç alıntı yaparak konuya giriş yaptım. Muhtemelen anlamadınız veyahaut ben anlamadım. Neyse önemli değil, zaten ne kadar önemli olduğu tartışılır bir mecrada yayın hayatıma devam etmekteyim. Konunun aslına dönmek gerekirse, benim ölümden korkmama gelicek olursak ve varabildiğim bir yer de yokken aslında, bu korkunun nasıl yenileceğini düşünmekten öteye gidememiş halde bulmaktayım kendimi. Evet deli gibi korkuyorum. Ve kendimi sürekli yaşlı, işe yaramaz ve ölüm döşeğinde hayal ediyorum. Kimsesiz değilim o anlarımda ama, yine de içimde bir burukluk ve yıllardır misafir olduğum bu evde kalıp birkaç tas daha çorba içmeye istekli görüyorum kendimi. Ne yazık ki bu dileğim bir dilekten ibaret kalıyor. Kuzenim, ölümümden korkmamla ilgili, yapabileceğin bir şey yok, o zaman boşver gibi bir açıklama yaptı. Kimine göre rahatlatıcı bir açıklama olarak görülse de; "yapabileceğin hiçbir şey" kısmı bana son derece ürkütücü ve bir o kadar da derdimin derinlerine inen, asıl sebep olan gerçeğin içine sokmaktan başka bir işe yaramadı. Şimdilerde o anı da düşünüyor, ruhumu iyiden iyice sona yaklaşan bir gemiden ibaret görüyor ve ne zaman karaya vuracağımı ve asıl gerçeği öğreneceğimi görüyorum. Tanrı var mıdır, yoksa yok mudur?

Bu ilmi soru ve akabinden önce nedenselliğini düşündüğüm, Tanrı var mıdır, yok mudur sorusunun cevabı da niteliğindedir. Ki benim cevap olasılıklarımdan biri; Tanrı'nın varlığında bunu öğrenmiş olacağım fakat yokluğunu hiç bir zaman öğrenemiyecek olmam. Eğer yok ise ve ben de gerçekte yok olacağımdan ve hiçlikte olacağımdan bu gerçeğin hiç bir zaman farkında olamayacağım. Yani Tanrı eğer varsa, bunu bileceğim. Ki eğer yok ise ben de yok olacağım. Ben varsam Tanrı var, yok isem Tanrı yoktur...

Başka bir hikayede anlatılacak hikaye

2012-04-02T02:27:00.000+03:00

Kendime saklandığım şu yazımın tüm içeriği, esrarengiz bir takım olayların bütünüdür. Hikayeyi anlatmadan sorunlarıma geçemiyorum. Eğer geçersem de anlamsız duygu çatışmaları, veryansınlar ve çığlıkların hiçbir anlamı olmayacak sizler için. Sizin için basit birer duygulardan ibaretmiş gibi gelecek ve herkezde var olabileceğine inanacaksınız.

Gelin görün ki, anlatacağım olayların utancından kıvranmaktayım. Ve bu utanç, benim bu anıyı paylaşmama izin vermiyor. Belki başka bir adla, başka bir zamanda sizlerle paylaşırım. Belki de bu yazıda paylaşır ve adımı gizlerim. Belki de bazen bu yüzden başka bir isimle yazılar yazıyor ve tanıdıkların sırf beni tanıdıkları için takip etmelerini istemiyorum.

Haydi boşverelim o utançlı hikayeyi, size biraz kendimden bahsedeyim. Çok takıntılı birisiyimdir mesela. Ama takıntılı olduğumu dışarıya belli etmeyeyim diye, takıntılı olduğum konuda rahatsız olduğum davranışları sergilerim. Bu da kendi kendine bir takıntı pek tabi. Ne yazık ki, son takıntımı fark edecek tek kişi benim. Kendimi fazladan aldatmanın manası yok ve başaramıyorum da zaten. Bazen paranoya yaptığım olur, yürürken ara sıra arkama bakıp takip edilip edilmediğime bakarım. Arkamda bir adam varsa, geçmesi için yavaşlar ve ani hareket edebilme olasılığı için, kendimi hazır tutarım kavgaya. En azından bir yumruk savurmaya… Ama bunlar basit şeyler, eminim çoğunuz da bunları yapıyordur. Yapmıyorsanız, bilin ki ben bunları gayet doğal karşılayarak yapıyorum ve herhangi bir yardım almayı düşünmedim. Yardımı da kimden alacağım ki, parasını ödediğim bir psikoloji uzmanı mı? Spor salonundan ne farkı var ki bunların, tamamıyla önyargılı olduğum bir konudur.

Kendini tanıtmak diyorduk. Nasıl olur ki kendini tanıtmak? Ne diyeceğim? Ben şunları yaparım… Ya yarın yapmazsam. Ya söylemesi hoş olduğu için söylüyorsam.

Utançlı hikaye diyorduk kendimi tanıtmaya takılmadan önce. Bugün de anlatmamak için çeşitli bahaneler uydururken, kendimi kaptırırken yalanlarıma ve en önemlisi kendimi size dürüstmüş gibi davranan birisi olduğumu inandırmaya çalışırken, asıl konudan sapıyor ve kendi kötülüğümün, hatalarımın, rezilliğimin önünü tıkıyorum. Ve gariptir ki en çok zevk aldığım kısım, sizi ve kendimi aldatırkenki an oluyor. Ve en güzel yalanlarımı da yalan söylediğim anları size açıklarken söylerim. Bir yalancının dürüstlüğüne inandırırım. Aslında yalan söylemem sizin umrunuzda bile değil, umrunuzda olan tek şey; okunmaya değer bir şeyler bulmak, zevk ve heyecan yaşamak. Tatmin olmak istiyorsunuz. Hepiniz benim sözcüklerimle orgazm olmak istiyorsunuz. O zaman kendimi koca bir penis gibi görmem hoşunuza gidecektir. Veyahut bunu apaçık söylemiş olmam sizi iğrendirecektir. Ama emin olun ki, sikilen hep siz olacaksınız…

Jack Daniels'ın dayanılmaz ağırlığı

2012-03-30T01:50:00.000+03:00

Harika bir şarkı var kulağımda ve yavaş yavaş yükselen sesi. İçki bardağıma hafiften bir dokunuşla soğukluğunu hissederken bir yandan da geçmişe ve bugüne şöyle bir baktım.Tüm hikayemi gözlerimin önüne getirdim. Çocukça yaptığım onca şeyi ve dahası. Cesaretime saygı duyduğum pek çok anı buldum kendime. Evet cesurca sayılabilecek bir çok olayda yer aldım ama yine kendimi bir korkak olarak adlediyorum. Nedendir bilinmez ama, henüz yeni tanıştığım bir insanın bile, benim için ilk izlenimi korkak olduğummuş gibi gelir. İnsanların beni korkak sanmalarından bile çok korkar hale geldim. Belki de bu yüzden cesurca sayılabilecek olaylardan kaçmıyorum. Ve bu da beni bazen cesur gösterebiliyor. Bununla korkaklığımı bir süre daha geçiştirebiliyorum.

Korkaklık ve cesurluk iç içe geçmiş birer ip gibidir gözümde. Korkaklığın en güzel tarafı sizi hayatta tutmasıdır. Sarhoş ve karısını ulu orta döven bir adamı kaç kişimiz durdurabilir. Ben şahsım adına durduramam çünkü korkarım. Adamın ne yapabileceğini bilemem, belki de yapabileceklerini tahmin ederim. Bu beni korkutur. Ben ve siz dünyanın nasıl işlemesi gerektiğini söyleyen bir avuç salaktan ibaretiz. Yaptığımız ve yapabileceğimiz tek şey budur. Ben size söylerim, siz dinlemezsiniz çünkü siz de benim gibisiniz, korkaksınız. Şu açıdan bakarsak da, herkesin korkak olduğu bir dünyada korkaklık aslında korkaklık değil, normal bir davranıştır.

Neyse, bu yazım da saçma sapan olsun. Başlıkla uyumlu olsun diye, tek bir konu üzerinde yazacak değilim. Bir duble jack'in beni hemen etkileyebileceğine inanmazdım. Demek ki sarhoş olmaya niyetim varmış. Bu şişe bitince üzüleceğime eminim, belki de ağlayacağım. Ben değil miyim akasya durağında bile ağlayacak bir şey bulan, bunda da ağlayacak bir şey bulurum. Yine diyorum işin özü, istemek. İsteyin, eğer yapabiliyorsanız yaparsınız. Yapamıyorsanız zaten istemezseniz. Hayatınızda hiç bir öneme sahip olmayan bir kişinin size hayat dersi vermesi ne kadar saçma ise, benim yaptığım da o kadar saçma. O yüzden kusuruma bakmayın. Beni sevmediğiniz, bana saygı duymadığınız için sizlerden özür diliyorum.

Terminatörsüz bir yaşam düşünülemez

2012-03-29T03:31:00.000+03:00

Bu gece tahmin edebileceğiniz gibi Terminatör adlı filmi izledim. Daha önce izlemedin mi diye soracak olursanız, evet izledim. Ama nedense bugünlerde içimdeki ses, şöyle yokedici filmleri tekrar hatırla diye beni dürtüyor. Ve benimde aklıma ilk gelen Arnold Swayzsomething'in efsaneleştirdiği Terminatör serisi oldu. Ama seriden yalnızca ikinci filmi izledim az önce, hani şu akışkan kötücül bir terminatör varya, o bölüm. İyidi, güzeldi.

Sonunda Arnold'un kendini imha sahnesi ayrı bir duygusaldı. Tutamadım kendimi, bir iki damla saldım.

Neyse abiler, ablalar, bacılar, kardaşlar; sizinde gece gece aksiyon gazınız geldiyse açın bu filmi izleyin. İçinde aşk var, nefret var, sex var bazı bazı, var oğlu var, izleyin işte...

kendime not: bak kitleyi sex'ten yakalayacağım.

Bazen saçmalarım

2012-03-09T05:14:00.000+02:00

Bazen saçmalarım. Bazen odamdan bir içeri, bir dışarı çıkar, sonra tekrar içeri girer kapıyı açar, sonra girmekten vazgeçer tekrar dışarı çıkarım. Dışarı çıkarken içerde olmanın keyfini düşünür evimi özlerim. Bunun üzücü bir yanı yok elbette, aslına bakarsan eğlenceli bile sayılabilir. Sadece bunları yaparken yapmak zorunda olduğunu hissetme yeter. Ki hissetmekte beyin fonksiyonun yönetebileceği bir şey olmadığından, neyse gereksiz bir sohbet oldu…

Bazen bir resmin karşısına geçer “ne anlıyorum bundan” diye kendime sorarım, cevaplarım. Ardından yanımdakine “ne anladın bundan” diye sorarım. Yanıtını beğenirsem onunkini kendiminmiş gibi başkalarına anlatırım. Kulağa çok sahtekarca geliyor, ki öyle. Ustalaşmadığım bir konu. Örneğin, yazı yazabildiğim andan beri yazı yazıyorsam eğer bu işte ustalaşmamam gibi bir düşünce söz konusu bile olamaz ve edebiyatla ilgisizliğimin mümkün olacağı bir dünyayı da varsaymıyorum. Aklıma geldi, ilkokul sıralarında bizlere verilen kompozisyon ödevi dayatmalarında hep kolaya kaçar ve genelde cümlelerime “ben” öznesiyle başlardım. “Ben” olmasa bile ‘b’ harfiyle başlarım. Bu geleneğimi de hala sürdürdüğümde hiç şüphesiz yazısın başından da anlaşılıyor olacaktır. Gerçekten nefret ettiğim kompozisyon ödevlerimi hatırladım şimdi, ah ah… Son anda öğrendiğim ödevi alelacele yazar sonra da derste sesli bir şekilde okurdum. Saptadığım imla hatalarını okurken düzeltir, hocamın beğenmeyip “Bu yaştaki çocuk ne kadar iyi bir kompozisyon yazabilir ki?” bakışını sezinledikten sonra yerime oturur, bana verecek olduğu ortalama puanımı beklerdim. Ne günlerdi ve ne günlerde kaldı.

Hayatımı yavaş yavaş açma gayretinde bulunuyorum. Yazıyı çok düzgün yazmaya çalışsam da ve her ne kadar düzgün de olsalar eğer içindekiler ilgi çekici değilse, beş para etmezler. O yüzden diyorum ki, siz bu yazı hakkında ne düşünüyorsunuz ?

Erkeğin Dramı part 1 Evet Erkeğin ( Part 2 yolda beyler)

2012-01-30T03:07:00.000+02:00

Odamdayım. Bir kutu gibi ufacık olan bu tek göz oda, benim yaşadığım alandayım. Odaya zorla sığdırılmış bir yatağın üzerinde boylu boyunca uzanmaktayım. Birden içime bir sıkıntı geldi. Bu sıkıntının halledilebilmesinin tek şartı, ya ayağı kalkıp tuvalete gitmek ya da yatağı ıslatıp bütün gece nemli bir uykuda rahatça uyuyabilmeyi ummaktı.
Yorgandan önce ayağımı çıkarıyorum, ayağımın odanın sıcaklığına alışmasını bekliyorum. Ardından bacağıma kadar yorganı açıyorum. Sonra birden tekrar hepsini örtüyorum. Bu kadar mahramiyet fazla gelmiş olmalı ki yorganıma tekrar sarılıyor ve aklımdan tuvalete yarın giderim düşüncesi ve bunu yapabileceğimi ispat edebilmek için gerekli teçhizatı sunuyorum. Evet, yarına kadar tutabilirdim. Ve bütün gün rüyalarımda umumi abdesthane arar dururdum, biliyorum. Ve kaç defa da işediğimi görürdüm oralara. Sonra uykudan göz ucuyla uyanır, donumu şöyle bir yoklardım. Ter harici nemli bir kumaşa rastlamadığımda, ya uykuya devam eder ya da rüyalarımın bana vermiş olduğu korkuyla tuvalate giderdim.
Tüm bunlardan sonra, sonradan çekilecek azabı şimdi çekileninden daha tehlikeli olduğunu düşündüğümden şimdi tuvalete gitmenin daha yararlı olduğuna karar vermiş bulunuyordum.

Yavaşça doğruldum ve üzerimde beni boğmaya çalışan kazağımı çıkardım. Yatakta bağdaş kurup, daha önce hiç bakmadığım internet sitelerine daha önce hiç ilgi göstermediğim kadar ilgi gösterdim. Artık anlamıştım, ertelemenin manasının kalmadığını. Şu dakikalarda tuvalete girmek yerine blog yazmaya devam ediyorum. "Lan mal mısın oğlum girsene şu tuvalete" gibi çirkin ithamlarınızı işitir gibiyim. Evet işitir gibiyim. Yazı büyüsünün bozulmasını istemedim. Çok bile lan bu size.

Bir yaşayana sor

2011-12-30T01:28:00.000+02:00

Bilmediğimiz yerleri, yönleri, sayıları, yazıları, doğruları ve yanlışları hep bir bilene sorduk hayatımız boyunca. Onlarda bilgilerinden yola çıkarak cevapladılar bazılarını ve sustular bazılarında. Ama ne var ki, sorulanlar azalmadı da arttı ve cevaplar o kadar farklılaştı ki, aranılan cevap hangisidir, kimse bilemedi.

Bazıları yaşamadan romancı oluverdiler ve sormadılar yaşayanlara. Sadece hayal etmekle yetindiler. Ki hayal etmek, sizi eşsiz dünyalara vardırır, gerçeğin üzerinde bir noktaya çıkarır. (Ama gerçek değildir, hayalin gerçekleşirse hayal olmaktan da çıkar pek tabi. Salt gerçeklik kalır elinde) Fakat sormadılar yaşayanlara ve hayal etmekle yetindiler. Hayalleri hayaller aldı ve olmayan dünyada, olmayan romantizmin içinde boğulup durdular ve kendilerinin sonsuz bir yalnızlığın eseri olduğunu düşündüler. Aksine sonsuz bir yalnızlık değildi onlarınki, sadece sonsuz bir yalnızlığa özenme biçimiydi. Ki bu da, sonsuz yalnızlığın ne demek olduğu hakkında en ufak bir fikirlerinin bile olmadığı anlamına gelir.

Kendini yalnızlaştırma ve sonrasında iyi bir romancı, hikayeci olma isteği ayrı bir romantizmi gerektirir. Bu ayrı tadı anlatmak, düz giden yolunu uzatmak ve değişik yönlerden yolu bulmaya çalışmak şeklinde açıklanabilir. Çünkü, her gün karşılaşacağın manzaranın yerine, yeni bir şey görmen kimbilir seni belki heyecanlandırabilir. Ki bu heyecan da senin, ne kadar can sıkıcı bir hayatının olduğunun da göstergesidir.

Şiddetle puana ihtiyacı olan düşme hattındaki takım

2011-12-17T03:20:00.001+02:00

Bu yazı saçmasapan gerçekleri iletir. Ve şiddetli hasara yol açabileceği gibi, şiddetli baş ağrısı, şiddetli karın ağrısı ve şiddetli baş dönmesi de yapabilir. Belki de hiç bir şey yapmaz.
Karın bölgesinde oluşan yağlarını aldırmak için doktora giden adamlar biliyoruz evet aramızdalar onlar. Ve küfür edip, aşağılanmayı bekliyorlar. Onları geçelim. Parasını bankamatikten çekemeyip vezneden çekmeye çalışan yaşlı teyzeler biliyorum ve cahil diye alay edildiklerini de duydum. Ne gariptir ki, insandan her şeyi bilmesi beklenir. Tabi bu bekleyenin yetersizliği, karşısındaki insanı kendisinden daha iyi ve daha güçlü görmek istemesinden midir nedir Allah aşkına? Aslında cahile cahil demek de hiçbir sakınca görmem. Cahilse, o cahildir. Su götürmez bir gerçeği neden ondan saklayayım ki? Fakat gelin görün ki, benim küçük aptal insanlarım (ki burda kastettiklerimin kesinlikle siz, okuyucularım değilsiniz), cahil olduğu gerçeğini tek bir şey ile açıklayabilirsiniz; evet duyar gibiyim; kanıt... Peşin hükmün altındaki kanıtı göremedim benim küçük, güzel ve aptal insanım. Karşına çıkıp, yüzüne gerçekleri haykırmak isterdi şu deli olmayan gönlüm (haykırsam deli gönlüm diyecektim) ama ne çare ki, o zaman aptal olarak nitelenen kişi ben olurdum ve bir de yetmiyormuş gibi kaba bir ırz düşmanı da oluverirdim. Lan bu kadar mı önemsiyorum kişiliğimi, saygınlığımı? Kibarlık budalalığı değildir de nedir? Kibarlık, 'siz' şeklinde hitap etmediğim için beni sözlükten atan insanın yaptığı mıdır? Hiç tanımadığı, görmediği bir insandan, bana lütfen 'siz' diye hitap edin, gibi garip bir isteği olabilen insan mıdır, kibar?. Bilmiyorum, insanlar hakikaten aptal. Üstelik kendiyle de çelişiyor aptal, büyük bir kabalık yapıp beni sözlükten kovabiliyor. Kabalığın daniskası, pek alası. Neyse o soysuz köpekten daha fazla söz etmek istemiyorum. Kan beynime sıçrıyor, damarlarım maviye dönüyor, kalbim kan sıçıyor. Uff amma saçmalıyorum, saçmalarken yanımda mutluluğu da götürüyorum. Sana acı, keder yanına bir de bir şey bırakıyordum ama şimdi unuttumm. Merak edenler, Doğuş'un gamsız şarkısını dinleyebilir, unuttuğum bölümü bana hatırlatabilirler.

Neyse her çirkin şeyin de sonu vardır diyorum ve bitiriyorum. Bu son paragrafı da sırf, giriş-gelişme-sonuç üçlüsü tamamlansın diye yazıyorum. Başka bir amacı yok. Haydi yittim ben.

Romantizm mi demeli?

2011-12-12T03:02:00.002+02:00

Uzun zamandır kitap okumuyor, kendimi bilgisayar oyunlarına ve baş döndürücü sex videolarına kaptırırken buluyorum. Ve ekranın karşısında geçirdiğim onca saat, başımın dönmesine neden oluyor ve hafif bir sızının yanında ölecekmişim hissi de uyandırıyor.

Neyse vakit kaybetmeden bugünkü konuma döneyim. Bugün, tren garlarının neden bir otobüs garından veya hava alanından daha romantik bir yer olduğunu araştıracağım. Daha doğrusu neden olabileceği konu hakkında fikirlerimi ortaya atacağım. Dileyen bu konuda fikirlerini benimle paylaşabilir, benimkileri çürütebilir veya onarabilir. Bu konuda okurlarımı özgür kılıyorum. Öncelikle romantik olmasının ‘tarihi’ ile bir iniltisi var mı ona göz atalım. Muhtemelen sizler, kesinlikle, diyeceksiniz. En eski ulaşım aracı trenlerdir. Ve trenler ne savaşlarda kocalarını götüren kadınların gözyaşına baktı, ne de çocukların. Hepsi bir buruk veda ile ayrıldılar o garda. Ve o garda tekrar buluşmak için sözleştiler. Evet, mümkün gibi duruyor. Evet, tarihi olan yerler, olmayanlara göre daha romantik alanlardır diyebiliriz. Tabi az önceki söylemi çürütemezsek. Romantizmin ‘tarih’ gibi geniş bir kavramın içinde bulunmasını çok güç buluyorum. Ve bizim sevgili türk halkı da, taktir edersiniz ki, bir olgunun tek bir olgudan kaynaklandığını düşünür. Bu tamamıyla türk aydınlarının yaptığı yanlışlardan bir tanesidir. Bana kalırsa birçok olgu, bir olguyu oluşturmaya, geliştirmeye ve hatta yok etmeye yarayan etkenlerdir. Ve başta söylediğimiz tarih unsuru da, romantizmi oluşturan bir unsurdur. Dediğim gibi, savaşlarda ayrılan karı ve kocalar birbirine hasretler baktılar ve yollarına devam ettiler. İçlerinde kavuşma ümidi sonsuzdu, muhakkak. Ve şöyle düşünürsek, orada o adamı uğurlayan komutanı olsaydı, o romantizm yine olur muydu? Mekan ne kadar eski olursa olsun komutanın yönlendirmesiyle giden bir asker, orada romantizmi hissedemezdi kuşkusuz. O zaman romantizmin oluşabilmesi için, bir kadın veya bir erkek olmalıdır diyebilir miyiz? Sanırım ona da cevabım ret. Doğru cevap, iki kişinin birbirine aşık olması gerektiğidir. Diğer bir etken olarak da bunu söyleyebiliriz. Peki, otogarlarda veya hava alanlarında da birbirini yolculayan ve birbirlerine aşık olan insanlar vardır, diyebilirsiniz. Ki bunu söylemeniz çok zekice olurdu. Ki zannımca, burada da tarih faktörü önem kazanmaktadır. Tarih faktörü tren yolculuğunda önemliyken, hava yolculuğunda önemsiz ve basit duruyor. Çünkü hava yolları güncel teknoloji zamanını belirttiği için tarihi görünmesi düşülemez bile. Aksine modern ve zamanını yansıtmalı. Hatta bazı hava yolları için, zamanın ötesini bile yansıttıklarını söyleyebiliriz.
Günümüz koşullarında, özellikle Türkiye gibi gelişmeye gayret gösteren ülkelerdeki gibi, tren yolculuğunun yavaş ve zahmetli olduğunu bilmek, insanlarının bu yolculuğu pek de tercih etmeyeceklerini göstermelidir. Ama aksine halkımızın bir çoğu tren seyahatleri sevmektedir. Çok zamanını alacağını bile bile, trenine biner ve yolculuğunu yapar. Acaba romantizme duyulan açlık olabilir mi cevabı. Tabiî ki saçma, olamaz. Böyle dediğinizi duyar gibiyim. Varın diyin. Tabi bu öne attığım son düşünceyi bozacak birkaç etken de vardır muhakkak. Mesela, trafiğe yakalanmamak için tren kullanıyor da olabilirsiniz. Bu değişkenlerin hepsi olası.

Konuyu daha derin ve ince işlemek eminim ki sizi sıkacaktır. Bu yüzden, bu yazıma burada son veriyorum. Başka bir gün, görüşmek umuduyla.

Şappur Şuppur

2011-12-07T03:22:00.001+02:00

Sizi siz yapan şeyleri seviyorum ama sizi sevmiyorum dedim ve güldüm kendi kendime. Sonra saate baktım 3'ü çoktan geçmişti, hemen üzerime birşeyler giyip dışarı çıkmaya hazırlandım. Derken zil çaldı, gelen barmendi. Ne yapiyorsun dedim barmen, aklın başında mı?

Rastgele yazılmış harfler (sonsuz maymun)

2011-12-06T02:06:00.001+02:00

Yeniden...döndüm tekrar...aynı durumda, aynı esnada ve aynı şarkıdayım...Hiç bir değişiklik yok ortada zamandan başka...Parmaklarım daha büyük, boyum daha uzun sadece...Zaman değişti üstadım fakat gel ve gör, biz ne çare değişemedik. Değişemedik, değiştik desekte değişemedik azizim. Ne yaptığım yeni birşey, ne var ettiğim yeni yetme fikirler, ne ideallerim kaldı, ne saygınlığım...ne sevgim kaldı ne sevdiğim...sevdiğimin sevgisi, hiç birşey...
Yok etmek...Yok etmek, kudretli bir şey olsa gerek...Öyle sanılıyor, öyle düşünülesi bir kavram...Ama bu yarı tanrılık, bu defolu güç; hep yarım yaptırıyor sana, herşeyi. Bir yere kadar, belli bir adım atınyaca dek...Sonrası; sonrası ne biliyor musun? Tekrar eski hale getirme isteği...Simsiyah bir pişmanlık...Ve düzeltmek istemen, fakat yatememen...Yetecek güce ulaşamaman. Ve hiç bir zaman ulaşamayacağın. Sonsuz olan, sana sınırlı güç vermeseydi nasıl anlardın sonsuzluğu? Nasıl giderdin peşinden veya neden gitmek isteyesin ardından.

Sonunda tuz bastım gönül yarama...

Zorla uğraşsan bile olmayacak şeyler başına geliyorsa, hayatını zindana çeviriyorsa...Vazgeçmenin zamanı mıdır, ha dostum? Daha kavrayamadığım olaylar şu an beynime yavaş yavaş nüfuz ediyor ve dengem bozulmak üzere...Ölmek üzere olduğumdan mıdır nedir, gözüm kararıyor ve her karardığında, bir gözün daha karardığını görüyorum. Ve diyorum ki; keşke kör olsam da göremesem o gözleri...Kendi gözümdeki karanlık neyse de, o gözlerin kararması 'ah' Zeki, öyle acıtıyor ki canımı...Tarif edilemiyor işte...

Sonunda... sonunda diye başladım ya cümleye...Öyle ürperttiki beni...Sahiden de son mu diye sordum kendime..Ve üzüldüm. Ama değeri yok. Çünki benden daha çok üzülen birisi var ve eğer bu son onun için daha iyiyse, artık duymak istemiyorsa yalanlarımı, en iyisi bu artık onun için. Ve nasıl, ne hissettiğini biliyorum. ama nasıl? nasıl olabilir? Hala seviyor seni... Gözyaşları akıyormudur acaba

Dayak yiyen okumuş adam

2011-12-02T00:55:00.001+02:00

Bugün yazasım yok diye yazıyorum. Aslında bir zorlama yazısı olacak biraz. Ve kendimi sıkmam, kusmam ve püskürtmem lazım ki, o zaman yazımın anlamı gelsin. Sözcüklerin önünü tutmuyorum, öyle bir haldeki önce yazıyorum sonra düşünüyorum kelimeleri. Kelimeler benden bir adım önde ve ben arkalarındayım. Ama silmeyeceğim bu kez onları, düşünmeden yazacağım. Daha doğrusu geç düşüneceğim ve doyasıya saçmalayacağım.

Midem ağrıyor ve başım sızlamıyor. Bu garip uyumsuzluk içinde, kendimi bir bulanık deniz gibi, sisli bir hava gibi hissediyor aniden çıkacak bir rüzgarı bekliyorum. Dağıtası ve alıp gidesi vardır diye düşünüyorum tüm belirsizliği. Aslında çok saçma, hiç rüzgar mide bulantısını giderir mi ? Ama baş ağrısı getirir. Benim uyumluluğumda bu şekilde olacak, ağrıyan mideme çare bulacağıma, derdime dert katarak durumu olağan hale getireceğim.
Neyse, anlatmak istediğimi anlatmak istiyorum ama kelimeler oluşmadan önce kodladığım düşünceleri sözcüklere dökemiyor, kifayetlendiremiyorum. Bu saçma ve benim sade sorunum. Ve bunu aşmak için günden güne çalışıyorum ama yerimden saydığıma eminim. Benim ilerleyişimin bu evden, her şeyin tam zamanında tam yerinde yapıldığı düzenli evden gerçekleşmeyeceğine o kadar inandırdım ki kendimi, bunun aksinin olma ihtimalini bile düşünemiyorum. Aslında bu cümleyi söylerken o ihtimali düşündüm ama kısa ve aptalcaydı. O yüzden artık kapattım kendimi. Yine neyse, benim sıkıcı ve anlamsız sohbetimi sürdürmek istemediğinizi biliyorum. Sadece kulağınızın boş kaldığı bir anda size fısıldıyor gibi, sizi sessizlikten bir kaç dakika kurtarıyor olarak görün beni. Ya da görmeyin. Ama görmenizi isterdim. Ya da umrumda değil. Belki birazcık...

Şimdi dinleyin;
Konuşmanın zor olduğu bir anda, karşınıza çıkan en soysuz en yaramaz en kendini bilmez insanın yüzüne bakın ve ondan hoşlanmadığınızı ve onu hiç bir zaman sevmediğinizi söyleyin. Ve aşağılayın kendisini, yerin dibine sokun ve utandırın. Sizin yıllardır hor gördüğünüz fakat kendisini çok saygın zanneden ve toplumda da öyle sanılan zatlara hadlerirni bildirmekten korkmayın. Sizin zekanıza bile ulaşmasının mümkün olmayacağı bu insanın sizin karşınıza geçip beylik taslamasına izin vermeyin. Ki bu imkansızdır, çünkü siz okuyan hemşerilerim, bu sözlerden sonra muhtemelen dayak yiyecek ve asıl rezil olan siz olacaksınız. O yüzden okumanın belki hiç bir yararı olmayacaktır. Eğer dünyada sizden başka okumuş insan olmasaydı, yine saygı görmez ve aşağılanırdınız. Çünkü aşağılanmak tam da okumuş insanlara göre bir şeydir. Diğerleri gibi kara cahil mahlukatların sizden fazla bildiğini idda etmediği tek bir an bile yoktur ve bu yüzden aşağılanırdınız. O sebeple başta demiş olduğum söylemin aksini idda ediyorum şimdi de, dinlemeyin beni.

Bunu okuyan yetkili bir ağabey var ise?

2011-11-13T02:23:00.001+02:00

Bunu okuyan yetkili bir ağabey var ise, yardım etsin. Şu hürriyet'in bana sağlamış olduğu ve yazım hemen bittikten sonra karşıma geçip pis pis sırıtan yatay ve uzunluğu yaklaşık 10 cm olan şeyden kurtulmak istiyorum.
Alın size yetkili bir ağabey,
adam kar maskeli polise, yetkili bir ağabeye benziyorsun diyor. Enter hasan.