Baardwijk's Worldview

Grieske yoghurt

noreply@blogger.com (Erika Baardwijk) — Fri, 03 Feb 2012 06:10:00 +0000

Wij vinden Griekse yoghurt heerlijk. In Nederland is de Griekse yoghurt van Fage verkrijgbaar onder de naam Total, die 100 % natuurlijk is en authentiek, zelfs de naam is authentiek.

Mona Lisa met facelift ontdekt

noreply@blogger.com (Erika Baardwijk) — Thu, 02 Feb 2012 06:40:00 +0000

In het Prado museum is een nieuwe replica van de Mona Lisa ontdekt.Het is de oudst ontdekte replica van het schilderij tot nu toe. Het schilderij stond al jaren in het depot, maar was bedekt met een dikke laag verf en lak. Na een restauratie is de Mona Lisa tevoorschijn gekomen. Volgens het museum is het schilderij in de 16e eeuw gemaakt door een van Leonardo's studenten.

De vondst zal het begrip van de beroemde Mona Lisa veranderen. het origineel in het Louvre is in een slechte staat en wordt bedekt door een dikke laag gebarsten lak. Restauratie van het origineel vindt men te riskant.
De Mona Lisa op de replica ziet er een stuk jonger uit. De ogen zijn beter te zien en ook het Toscaanse landschap op de achtergrond is gedetailleerder.

Replica's waren destijds heel gewoon. Schildersleerlingen leerden het vak vaak door het naschilderen van schilderijen van hun meesters. Hierdoor is het soms moeilijk een schilderij aan de juiste meester toe te wijzen.

To do or not to do

noreply@blogger.com (Erika Baardwijk) — Mon, 30 Jan 2012 06:14:00 +0000

In 2009 startte de Zweedse Navid Modiri het blog 365 Things you can do. Op het blog stond elke dag iets nieuws om te doen en het was een daverend succes. Heel Zweden leerde breien, boomhutten bouwen, gedichten schrijven en de daklozen kwamen op een gegeven moment om in de koffie. Na het Zweedse blog verspreidde het zich over andere landen. Wat is dat toch met dit soort lijstjes en boeken dat mensen zo aantrekt? Heeft iedereen het nog niet druk genoeg tegenwoordig? Toch moet ik zeggen dat het ook mij aantrekt, gewoon elke dag iets heel anders te doen dan je ooit hebt gedaan. Uiteindelijk komt het er nooit van en belanden de boeken over dit soort onderwerpen nauwelijks gelezen onderin de boekenkast, ik heb namelijk niet eens tijd om de dingen te doen die ik nu al wil doen op een dag.

Opvallend aan het blog van Navid Modiri is dat op 22 december 2010 de Zweedse sekte The River al wordt genoemd. Pastoor Leo heeft een huis van iemand geconfisqueerd en het blog roept op hem massaal protestkaarten te sturen. Deze gevaarlijke sekte is nu weer in het nieuws doordat ouders er een meisje van veertien hebben mishandeld onder de noemer exorcisme. Het kind werd in brand gestoken om haar te verlossen van boze geesten. Deze mishandelingen begonnen al in 2004 en worden gelinkt aan de controversiële praktijken van de congregatie The River in het Zweedse Boras. Zoals wel vaker met to do lijstjes, hebben de protestkaarten weinig effect gehad en bloeit de sekte als nooit tevoren. Hopelijk heeft het sturen van de kaarten het leven van andere mensen wel veranderd. Moraal van dit verhaal; wat je ook gaat doen, sluit je in ieder geval nooit aan bij een sekte.

Bali: Tanah Lot

noreply@blogger.com (Erika Baardwijk) — Sun, 29 Jan 2012 08:30:00 +0000

Het is het jaar1546 als de hindoe priester Nirartha op Bali arriveert. Hij transformeert de Balinese religie en begint als een bezetene tempels te bouwen. Pura Tanah Lot is er hier een van.
Het is het jaar 2012 en Pura Tanah Lot wordt overspoeld door toeristen. Zelfs mensen die verder geen excursies doen, willen toch op zijn minst toch deze watertempel zien. Gewaarschuwd voor deze ontheiligende taferelen, besloten wij de tempel niet bij eb te bezoeken, maar bij vloed. Je kunt dan niet dichtbij de tempel komen, maar aangezien je hier toch niet in mag, is dit rustige moment toch veruit te verkiezen. Toch is het tempelcomplex ook bij eb helemaal niet rustig. Het lijkt alsof je niet op Bali geweest bent als je hier geen foto's gemaakt hebt.

De zee is erg wild rond Tanah Lot, en het is dan ook verbazingwekkend dat het geheel in al die jaren nog niet is weggespoeld. Het blijkt dat dit geen religieus wonder betreft; een derde van de rotsen die je ziet zijn gewoon nep. Voor de religieuze inwoners van Bali is de tempel echter helemaal niet nep, het is een van de belangrijkste tempels. Het zint ze dan ook niets dat hier zoveel toeristen rondlopen. Waarschijnlijk is dat ook de reden dat ze het fabeltje de wereld in hebben geholpen dat als je de tempel bezoekt met een partner voordat je getrouwd bent, de relatie zeker eindigt. En uiteindelijk is dat natuurlijk een waarheid als een koe, al zou het maar zijn omdat je nu eenmaal samen geen tweehonderd wordt.

ING: Is Niet Grappig

noreply@blogger.com (Erika Baardwijk) — Wed, 25 Jan 2012 11:50:00 +0000

De laatste tijd heeft de ING ontzettend veel storingen. Bijna iedere dag zijn er vele uren dat het internetbankieren niet toegankelijk is. Gisteren verklaarde ING nog het schaamrood op de kaken te hebben door al dit gedoe, vandaag moet dat toch wel paars of misschien inmiddels wel zwart geworden zijn. Ik vind het in ieder geval tijd voor code rood, want zeker de storing bij zakelijk bankieren geeft mij, en vele andere ondernemers, enorm veel ongemak en zelfs grote schade.

Eigenlijk kan ik mij hier ook ontzettend boos om maken. ING spreekt namelijk over de laatste dagen, maar eind december en begin januari was het ook al bijna dagelijks raak. Daarbij hebben ze het over piekmomenten, maar vandaag kon ik eind van de ochtend al niet meer inloggen op zakelijk bankieren.
Ik heb het donkere vermoeden dat de ING een enorm capaciteitsprobleem heeft, en dus niet op tijd geanticipeerd heeft op de markt. Gelukkig werkt het in een markteconomie heel gemakkelijk; als dit nog lang duurt gaan de klanten vanzelf weg en is het probleem opgelost. Ik weet niet of ik dit wel af ga wachten.

Bali: Besakih

noreply@blogger.com (Erika Baardwijk) — Wed, 25 Jan 2012 10:12:00 +0000

Op 1000 meter hoogte op de berg Gunung Agung staat het tempelcomplex Besakih, ook wel de Moedertempel genoemd. De Gunung Agung is de hoogste berg van Bali en de meest heilige. De inwoners zien de berg als de navel van de wereld en als woonplaats van de goden. Erupties van de Agung worden gezien als ongenoegen van de goden, gelukkig zijn zij sinds 1964 niet meer boos geweest.

Goden zie je niet bij het tempelcomplex, wel ontzettend veel verkopers, wat dan weer voor ongenoegen bij ons zorgde. De tempel bestaat uit ongeveer 30 complexen, verdeeld over meerdere terrassen. Gezien de heiligheid van deze tempel zijn niet-hindoes niet welkom bij de ceremonies. Je kunt dus alleen tussen de complexen doorlopen, op zich jammer, maar voldoende om de pracht van deze tempel toch te kunnen bewonderen.

De exacte origine van de tempel is niet zeker, vermoed wordt dat delen van Besakih nog uit de prehistorie stammen. Wel zeker is dat het sinds 1284 een hindoeïstische tempel is. De drie grootste tempels van Besakih zijn opgedragen aan de hindoe drie-eenheid, iedere god heeft zijn eigen kleur:
Pura Penataran Agung is voor Shiva, de beelden hebben hier witte doeken om.
Pura Kiduling Kreteg is voor Brahma en hier hebben de beelden rode doeken om.
Pura Batu Madeg is voor Vishnu en bij hem hoort de kleur zwart.

Aan de dood ontsnapt op de Costa Concordia

noreply@blogger.com (Erika Baardwijk) — Tue, 24 Jan 2012 10:14:00 +0000

Mijn schoonouders maken regelmatig een cruise. Alles was altijd prima in orde, ook wat betreft de veiligheid leek er nooit een vuiltje aan de horizon. Nu denken we daar heel anders over, vooral ook omdat ze vorig jaar nog een cruise hebben gemaakt met de Costa Concordia. Hier staan ze nog niets vermoedend op de foto met kapitein Francesco Schettino.

Zoals nu blijkt is het ongeluk voornamelijk te wijten aan de kapitein, die als het mee zit nooit meer een schip zal besturen. Mijn schoonouders laten desgevraagd weten een mooie reis te hebben gehad met de Costa Concordia, en dat ze in de toekomst gewoon nog op cruise zullen gaan. Wij zijn in ieder geval heel erg blij dat ze bij de laatste reis van de Concordia niet aanwezig waren.

De miniatuur van de Concordia die wij hadden gekregen, zullen we voorlopig maar in de kast zetten.

Bali: Gunung Batur

noreply@blogger.com (Erika Baardwijk) — Tue, 24 Jan 2012 07:41:00 +0000

De Gunung Batur is een actieve vulkaan en ligt aan het gelijknamige meer (Danau Batur) op Bali, de berg is 1717 meter hoog. De vulkaan kwam in 1804 voor het eerst tot voor het eerst tot uitbarsting en is nog steeds actief. De laatste uitbarsting was in 2002. De vulkaan is vanaf diverse plaatsen te beklimmen, vanzelfsprekend hebben wij dit niet gedaan.

Ook als je de Gunung Batur niet beklimt kun je toch een prachtig uitzicht hebben. De uitzichtplaatsen zijn wel wat toeristisch, maar in januari valt dat erg mee. Op de bergwand kun je nog duidelijk de plaatsen herkennen waar de lavastromen hebben gelopen. De vulkaan laat nog constant stoom los. De omgeving is mistig en vochtig en het lijkt alsof je niet meer op Bali bent. Best indrukwekkend, al had een uitbarsting natuurlijk spectaculairder geweest. Dat valt te plannen; op de website van het Direcorate of Volcanology & Geographical Hazard Mitigation kun je precies zien hoe het met de activiteit van de vulkanen in Indonesië is gesteld.

Bali: Indonesisch fruit

noreply@blogger.com (Erika Baardwijk) — Sun, 22 Jan 2012 01:24:00 +0000

Er is weinig waar Michael zo gek op is als Durian. Deze stekelige vrucht heeft echter een nogal nare, recalcitrante geur, waardoor hij geen hotel in mag (laat staan ons huis). Gelukkig hebben ze op Bali overal kraampjes waar je ze in de open lucht kunt eten. Voordeel is dat de stank na het eten niet blijft hangen, dus Michael was na het verorberen van de vrucht gewoon weer welkom in de auto.

De doordringende geur van de Durian wordt veroorzaakt door waterstofsulfide. Bij veel bus- en luchtvaartmaatschappijen in Aziatische landen is het verboden om een Durian mee te nemen. De Durian wordt bestoven door een bepaalde soort vleermuizen, de bloemen zijn hiervoor speciaal aangepast.

Bali: Pura Tirta Empul

noreply@blogger.com (Erika Baardwijk) — Sat, 21 Jan 2012 07:24:00 +0000

Pura Tirta Empul is een van de interessantste tempels van Bali, omdat je hier het religieuze leven van heel dichtbij kunt bekijken. Al meer dan duizend jaar komen er hier pelgrims om in het heilige water te baden. De tempel ligt in Tampaksiring en wordt als een van de zes belangrijkste tempels van Bali beschouwd.

De heilige bron is volgens gelovigen door Indra geschapen en heeft geneeskrachtige werking. Toen zijn krachten door Mayadanawa waren vergiftigd, boorde hij een gat in de grond om een fontein van onsterfelijkheid te maken die vervolgens zijn krachten weer tot leven zouden wekken. De tempel stamt volgens een inscriptie uit het jaar 926. Het baden gebeurt in een soort grote vijver, waarop de geneeskrachtige bronnen uitkomen middels twaalf fonteinen. Er wordt in het water veel gebeden en gelovigen nemen het water mee naar huis in flessen en jerrycans.

Er worden dagelijks vele ceremonies gehouden in Tirta Empul. Bijzonder is dat je hier als bezoeker gewoon doorheen kunt lopen en alles op de voet volgen. De monotone recitaties van de priesters in het Sanskriet geven het geheel een wat mystieke sfeer. Vanzelfsprekend wordt er ongelooflijk veel geofferd hier. Dit gaat van de dagdagelijkse gevulde kleine mandjes tot torenhoge offerpagodes.

Boven de tempel schittert er op een heuvel een modern gebouw dat geheel uit de toon valt met de tempelgebouwen. Het is het regeringspaleis, oorspronkelijk de verblijfplaats voor Nederlandse officieren. Later was het de residentie van Soekarno, als hij op Bali verbleef.

Bali: De Griek

noreply@blogger.com (Erika Baardwijk) — Fri, 20 Jan 2012 05:35:00 +0000

Grieks eten kan gewoon niet ontbreken aan een heerlijke vakantie, gelukkig is dat zelfs op Bali mogelijk. In de wat te geciviliseerde (lees bekakte) badplaats Seminyak zit Restaurant Mykonos, waar je een "authentiek" Griekse maaltijd kan eten. Je moet wel eerst de file in de drukke Jalan Oberoi straat doorstaan, maar na alle chique restaurants met valet parking, zie je dan toch de Grieks-Indonesische vlaggetjes inde tropische wind wapperen.

Het interieur houdt het midden tussen een Griekse taverne, een Balinees eethuis en een Australisch outback cafe. Bij binnenkomst wordt je verwelkomd door de Balinese serveersters en muziek van, jawel, de echte Alexiou. Onze favoriete zangeres klonk wel alsof ze zong door een authentiek Kalymnisch duikpak, met een kater van twee dagen. Op het moment dat Alexiou helemaal kopje onder ging werd overgegaan op de van alle Griekse invloeden verstoken Gypsy Kings.

De kaart doet het ergste vermoeden daar deze voornamelijk uit plaatjes bestaat (er komen hier veel Australiërs, wat mogelijk de reden daarvoor is). Uit de plaatjes kun je een maaltijd kiezen die het midden houdt tussen de restanten van Alexiou's kater en babyvoeding, dit in diverse kleuren. Ook geheel naar Australische gewoonte vraagt de serveerster of je voor- hoofd- en nagerecht allemaal tegelijk geserveerd wilt hebben of allemaal apart. Zonder al te veel verwachtingen wachtten wij op onze maaltijd. En dit moet gezegd, dat viel in het geheel niet tegen. Al had de Griekse cultuur maar net aan langs het bord geschampt, het was echt heerlijk. De baas bleek een soort Griekse Australiër en de koks allen Balinees, maar echt waar als je lekker Grieks wilt eten kun je hier gerust eens binnenlopen.

Bali: What's in a name?

noreply@blogger.com (Erika Baardwijk) — Thu, 19 Jan 2012 02:36:00 +0000

Vanzelfsprekend kun je op Bali ook het "echte" dorpsleven leren kennen. In de desa's zijn verschillende families die hun huis, respectievelijk het hele dorp openzetten voor publiek. Nu zijn zulke dingen meestal fake en heb je te maken met een soort toeristische toneelspelers. Op bali valt dat erg mee, de mensen wonen overduidelijk echt in de getoonde huizen.

Wij hebben onderweg een keer een Balinees huis bezocht en daarna nog een dorpje. Ogenschijnlijk ging de familie gewoon door met hun dagelijkse bezigheden; het opdirken van de gevechtshanen (ja, ja, ook dat is voer voor Marianne Thieme), het koken, het wiegen van de baby, het snijden van het varkensvoer en met wat een Balinese familie zoal nog meer doet. Niet getoond werd het hangen op de bank met een zak chips, het de hele dag in pyama lopen en het verwekken van de kinderen. We gaan er dus maar van uit dat die fenomenen op Bali niet voorkomen.

Het dorp dat wij bezochten bleek een soort commune te zijn. De mensen hadden allemaal een DNA test gehad en bleken van Indiase afkomst te zijn. Daar was verder niet veel van te zien, het zal wel generaties geleden zijn. Wel was er een gamelan orkest waarvan sommige spelers ook in het geheel niet Indonesisch leken te zijn.

Op Bali hebben de mensen geen achternaam. De eerste voornaam is afhankelijk van de plaats in het gezin. Zo krijgt het derde geboren jongetje altijd de naam Nyoman en het vierde zoontje altijd de naam Ketut. Daarnaast is er een tweede voornaam die door de ouders wordt gekozen. Deze tweede naam wordt op het paspoort en in het buitenland gebruikt als achternaam. Niemand heeft hier dus een gekke achternaam, tenzij je heel verschrikkelijke ouders hebt.

Bali: Pura Ulun Danu Bratan, Strawberry Hills forever

noreply@blogger.com (Erika Baardwijk) — Tue, 17 Jan 2012 00:51:00 +0000

Na een lange rit over bergweggetjes en langs slaperige dorpjes kwamen we bij het Bratanmeer op 1200 meter hoogte. In het meer staat een Hindoe-boeddhistische tempel op eilandjes. Iets verwijderd van complex staat een moskee. Deze plaats wordt in de volksmond dan ook wel het gebied van de verdraagzaamheid genoemd.

De Enige moslims die te zien waren, waren moslima’s die paraplu’s verkochten. De tempel uit de 17^e eeuw is dan ook opgedragen aan Dewi Danu, de godin van het water. Ceremonies die hier worden uitgevoerd zijn bijna allemaal bedoeld om te zorgen dat er genoeg water zal zijn voor Balinese boeren. Dat lijkt te lukken, het regent in het gebied onafgebroken. Ter verhoging van de feestvreugde hebben ze er nog wat dieren in kooitjes, zoals een hert.

Het gebied wordt vaak Bedegul genoemd, maar strikt gesproken is dat het eerste dorpje als je de berg opkomt. Door het vochtige, mistige klimaat is dit gebied erg geschikt voor de aarbeienteelt, deze vindt hier dan ook op grote schaal plaats.

Op de terugweg naar Ubud bleek dat er wat teveel gebeden was tot de watergodin, en hadden we beter een boot gehad dan een auto.

Bali: markt en vieze koffie

noreply@blogger.com (Erika Baardwijk) — Mon, 16 Jan 2012 06:15:00 +0000

Mij leek de uitspraak van Erica Terpstra, die zij aan het begin van elk van haar reisprogramma's maakt; "Op de markt leer je een land kennen", nogal overdreven, mij leer je in ieder geval niet kennen door een Nederlandse markt te bezoeken. Op Bali ontkom je niet aan het fenomeen markt, simpelweg omdat er zoveel zijn. Nu leer je ook hier zeker het eiland niet kennen door de markt, maar feit is wel dat er veel dingen te vinden zijn die de bevolking hier dagelijks gebruikt.

Opvallend is de grote hoeveelheid materialen die je op de markt kunt krijgen voor het maken van offertjes. Er zijn zelfs kant en klare offertjes te koop voor mensen die het te druk hebben om deze zelf te maken. Verder natuurlijk een enorme hoeveelheid groente en fruit, dat hier weelderig groeit door de warmte en de grote hoeveelheid vocht (helaas vaak in de vorm van regen).

Een nogal zielige, vieze attractie op Bali is de Civet kat, die eigenlijk van Java afkomstig is. Ik heb er al eerder over geschreven, je weet wel de leveranciers van Luwak koffie. Deze kat, die eigenlijk geen kat is, eet de bessen van de koffieplant en poept daarna de onverteerde koffiebonen weer uit. Per kat wordt maximaal 400 gram koffie geproduceerd, wat de prijs natuurlijk enorm opschroeft, dus alleen voor de echte liefhebber. Ik vind het maar een vies idee en hou het gewoon bij DE koffie. Zeker als je de vieze oranje smurrie ziet die er verder uit de anus van dit overigens verder onschuldige diertje komt.

Laat Marianne Thieme het ook maar niet zien, want de Civet katten die wij hebben gezien zagen er in en in zielig en angstig uit. Ze zaten in een hok opgesloten, en al zijn het nachtdieren konden ze nergens schuilen voor het flitslicht dat de camera's van de vele toeristen produceren. Dit alles voor een minieme hoeveelheid koffie. Ik had ze graag vrijgelaten, helaas was het slot van hun hok evenredig groot aan de prijs van de Luwak koffie.

Bali: Cinnamon

noreply@blogger.com (Erika Baardwijk) — Mon, 16 Jan 2012 01:18:00 +0000

Gelokt door een Legong dans optreden, besloten we bij restaurant Cinnamon te gaan dineren. Cinnamon is op het eerste gezicht een wat trendy tent, het personeel overdreven vriendelijk.

Daar het lang geleden was besloten we de Rendang te nemen. Wil je niet bij een tandarts eindigen raad ik je aan dit niet na te volgen. Met dit vlees hadden ze hier gemakkelijk de Croma advertentie kunnen opnemen, waarin een stel op de maat van de muziek een taai biefstukje aan het snijden is. Dapper hebben wij de Rendang proef doorstaan en ons hele bord leeggegeten. Hierin bleken wij de enigen te zijn, waarna de kokkin prompt de hele avond enthousiast naar mij bleef zwaaien vanuit het keukenluik.

Na lang wachten begon de Legong show dan toch. Twee kinderen die amper de luiers ontgroeid waren, kwamen op en deden verlegen een dansje. Op de achtergrond stond hun moeder die wel wat weg had van een akela van de padvinders. Bij de akela stonden ook nog 3 andere dochters klaar voor een optreden, die werden echter ontvoerd door de restaurantmanager om voor het restaurant als lokeenden te gaan spelen. Dit had een averechts effect, want in plaats dat er nieuwe gasten bijkwamen, begonnen de reeds aanwezige gasten weg te lopen. Wij hebben de avond uitgezeten en werden daarvoor beloond met nog een piepklein optreden van alle akela dochters tezamen. Kortom Cinnamon is niet de moeite waard. Mocht je de (gratis) show toch graag willen zien beperk je dan tot het nuttigen van een drankje.

Bali: Barong dans

noreply@blogger.com (Erika Baardwijk) — Sun, 15 Jan 2012 04:59:00 +0000

De Barong is een Balinese dans gebaseerd op het goede en het kwade. Wat het woord echt betekent weet niemand. De Barong is de koning der geesten en de leider der goede krachten en ziet er uit als een soort leeuw-draak. De tegenhanger, het kwaad wordt uitgevoerd door de Rangda, de heks. De Barong is niet te scheiden van de Rangda. Het gegeven van goed en kwaad en dat het een niet zonder het ander kan bestaan is een belangrijk thema op Bali in zowel de religie als de mythologie. De Barong dans die wij hebben gezien is het verhaal van Sahadewa. Oppervlakkig gezien doet het wat kluchtachtig aan, op een dieper niveau zit er een uitgebreide symboliek achter. De Barong begint en eindigt met een inzegening door de priester en wordt begeleid door een gamelan orkest.

De koningin-moeder heeft besloten een van haar zonen, Sahadewa, aan de Rangda te offeren. De Barang wordt op de voet gevolgd door zijn vriend, de aap. Daarna verschijnen er drie gemaskerde mannen die wraak willen nemen op de Barong, die een kind van hen heeft gedood. In plaats van de Barong te doden wordt de neus van de mannen door de aap afgesneden. Daarna komen twee danseressen op, die een Legong dans uitvoeren.

Twee broers, Punta en Wijil komen op. Ze zijn dienaren van Dewi Kunti en vertellen dat op deze dag Sahadewa, een van de vijf Pandawa prinsen, aan de Rangda geofferd wordt. Nadat ze de verschrikkelijke verschijning van een heks gezien hebben, vragen ze de premier snel te komen. De premier komt en de drie mannen wachten op Dewi Kunti, de koning moeder. Zij komt, gevolgd door Sahadewa. Dewi Kunti is zeer verdrietig omdat ze haar zoon moet offeren. De kehs verschijnt en maakt Dewi Kunto boos door haar te beheksen. Dewi Kunti beveelt de premier om Sahadewa naar de grot van de Rangda te brengen. De premier brengt Sahadewa naar het bos waar de Rangda woont en maakt hem vast aan een boom.

De god Shiva heeft medelijden met Sahadewa en geeft hem onsterfelijkheid. Als de Rangda komt om hem te doden, kan ze hem niet doden. Als zij tot het besef komt dat ze hem niet kan doden, vraagt zij hem haar te verlossen door haar vrijwillig te doden. Sahadewa vervult haar wens, waarna ze naar de hemel stijgt. Een van haar heksstudenten vraagt Sahadewa ook haar te doden, zodat zij haar meesteres naar de hemel kan volgen. Sahadewa weigert en ze beginnen een gevecht. De heksstudente verandert zich achtereenvolgens in een zwijn en in een kraai maar verliest steeds weer. Als laatste komt zij op als de Rangda, deze is sterker dan Sahadewa. Sahadewa mediteert en wordt de Barong. Hierna komen de Krisdansers op. Ze proberen de Rangda te doden en omdat ze dit niet kunnen, steken ze zichzelf met de kris. Zo eindigt deze dans niet in een goed aflopend sprookje.

Bali: Pura Luhur Batakau

noreply@blogger.com (Erika Baardwijk) — Sun, 15 Jan 2012 03:18:00 +0000

Een puri is een paleis, een pura een tempel. Van de eerste zijn er al veel hier op Bali, met de laatste wordt het eiland overspoeld. De tempels vind ik prachtig hier. Het hindoeïsme op Bali heeft een heel aparte vorm, vermengd met veel animistische invloeden en ook nog wat boeddhistische. Daarbij zijn de mensen hier veel opener in hun geloof dan in andere Aziatische landen die wij bezocht hebben, zo is het geen enkel probleem om bij intieme ceremonies aanwezig te zijn, rond te lopen en zelfs te fotograferen, mits je een sarong draagt. Een van de mooiere tempels hier is Pura Luhur Batakau.

Pura Luhur Batakau ligt aan de voet van Gunung (berg) Batakau en was de hoofdtempel van Bali, toen het district Tabanan nog een onafhankelijk koninkrijk was. De tempel was opgericht voor Maha Dewa, de beschermgeest van de berg. De plaats is omringd door tropisch regenwoud, de gezangen van de priesters worden vergezeld door het gekwetter van vogels. De tempel bestaat uit een binnenplein omringd door diverse kleine tempelgebouwtjes welke zijn gebouwd voor de voorouders van de toenmalige koning. Hoe groter het gebouwtje, hoe belangrijker de voorouder.

Op het tempelcomplex zijn diverse priesters in de weer om het mos van de tempelstukken te krabben, zijn doen dit geheel vrijwillig want priesters worden hier niet betaald. Wel komen er veel families die een ceremonie laten uitvoeren voor alleen de familie, meestal voor een overledene/ voorouder en hiervoor zullen de priesters vast wel een zakcentje ontvangen. De familie neemt diverse offergaven mee, de eetbare delen daarvan worden na de ceremonie weer meegenomen voor een picknick.

Bali; Jatiluwih rijstterrassen

noreply@blogger.com (Erika Baardwijk) — Fri, 13 Jan 2012 11:04:00 +0000

Gelukkig hebben we aan Nyoman Mudara een goede gids. Inmiddels hebben we al heel wat gezien. Zo ook de Yatiluwih rijstterrassen.

De Yatiluwih rijstterrassen staan op de nominatie om op de Werelderfgoedlijst van Unesco te komen. Als het criterium schoonheid zou zijn, is dit zeker terecht. Helaas worden ze ook wel een beetje bedreigd, simpelweg omdat geen mens er meer wil werken. Het is echt enorm tijdrovend werk en ook nog eens slecht betaald, terwijl je tot je knieën in de modder staat. Elke twee maanden kun je oogsten en elk rijstplantje moet met de hand worden geplant. Gezien de grote hoogteverschillen moet ook het gelijkmaken van de grond en dergelijke titanenkarweien met de handen en voeten worden gedaan.

Rijst is het hoofdbestanddeel van alle maaltijden op Bali en de Balinezen geloven dat rijst een gift van de goden is. De goden hebben er helaas niet bijverteld dat er zoveel werk verzet moet worden om dit cadeau uit te kunnen pakken. Als het zuurverdiende papier er dan eindelijk af is, moet de eerste oogst aan de goden worden gegeven. Dat kan ook nog eens niet door hen simpel een bordje rijst op een altaar te presenteren, het moet vergezeld gaan van uitgebreide ceremonies. Een geloof hebben is alleszins niet gemakkelijk.

Bali Sanur

noreply@blogger.com (Erika Baardwijk) — Wed, 11 Jan 2012 07:22:00 +0000

Is Sanur normaal gezien behoorlijk toeristisch, in januari valt dat erg mee. Al was ook het strand zeer rustig, wij hadden ons een ander doel gesteld; het museum La Mayeur.

Sanur is erg uitgestrekt en vanzelfsprekend was ik de handige kaart die wij hebben vergeten mee te nemen. Het museum was ook weer niet zo befaamd als gezegd, want geen enkele inwoner van Sanur die wij tegenkwamen had er ooit van gehoord. We hebben ongeveer 6 uur rondgelopen in Sanur maar hebben het museum helaas niet kunnen vinden.

Gelukkig waren er ook veel andere dingen de moeite van het bekijken waard. Zo vind je om de meter wel een tempeltje, waar doorlopend geofferd wordt. De offers worden in kleine vierkante bakjes neergezet en je struikelt echt letterlijk over die offers, want ze worden ook vaak gewoon midden op het voetpad neergezet. Ik ben er nog niet precies achter wat het doel daarvan is. Als het bijvoorbeeld om overleden voorouders zou gaan, dan is er op zo'n beetje op elke plek in Sanur wel eentje dood neergevallen. Het gevolg van het vele offeren is dat een groot deel van de bevolking de hele dag bezig is met het vouwen, vlechten, koken, samenstellen en neerzetten van de offertjes. We hebben dan ook meermalen in restaurants meegemaakt dat de goden voor onze drankjes gingen.

Grote trekpleister in Sanur is Bistro Amsterdam, de naam sprak voor ons voor zich, dus meden wij deze plaats. Toch schijnt een naam bedrieglijk te zijn, we hebben daarna gehoord (van Nederlanders, maar ook vele niet-Nederlanders) dat ze er de beste koffie van Bali hebben en geweldig lekker Indonesisch eten. Misschien toch nog maar eens proberen? 's Avonds hebben we contact gehad met iemand die onze gids gaat zijn, dus het echte bezichtigingswerk kan spoedig beginnen.

Aankomst Bali

noreply@blogger.com (Erika Baardwijk) — Tue, 10 Jan 2012 02:45:00 +0000

Bij aankomst in Denpasar vond Michael het in 12 jaar nog niets veranderd; klein, druk en chaotisch. De rijen bij de visa waren erg lang, en ja hoor de eerste omkoopambtenaar kwam al op ons af, om ons een expresvisum aan te bieden. Kranig zijn wij niet aan de druk bezweken en hebben de rij uitgestaan. Vervolgens klampte een opdringerige bagagedrager Michael nog letterlijk aan, maar deze hield zijn koffer stevig vast met de bagagedrager aan zijn andere arm met zich meeslepend. Eenmaal van alles verlost en met ons visum in ons paspoort , kwamen we in de regen terecht, maar gingen toch met een zonnig humeur naar ons hotel.

Aangekomen bij ons hotel Puri Maharani wachtte ons een warm onthaal. Lieve mensen, een prachtige kamer en een mooie tuin met veel tempeltjes en beelden. 's Avonds wordt er een heel warm buffet gekookt voor alle beelden (goden) en krijgt elk beeld eten en wierook, zelfs krijgt elke god nog zijn eigen saus erbij. Het hotel is een voormalig paleis van een koning. De koning en zijn gezin woont nog op het terrein, maar meer dan een fotogalerij hebben wij nog niet van hen gezien.

Inmiddels zijn wij opgestaan en is de regen verdwenen. Vandaag wordt een stralende dag, die we begonnen zijn met een nasiontbijt. Nu eerst maar eens Sanur gaan ontdekken.

Hong Kong

noreply@blogger.com (Erika Baardwijk) — Mon, 09 Jan 2012 01:27:00 +0000

Na een voorspoedige vlucht van 12 uur zijn we in Hong Kong gearriveerd. Nog een uurtje wachten en we kunnen door naar Bali.

Aan boord van Cathay Pacific bleek er ook wat aardiger personeel te werken, al waren die spaarzaam vertegenwoordigd. De meeste waren van het slag waar wij reeds kennis mee gemaakt hadden. De purser was wel het alleronaardigst, zo zagen wij haar een passagier uitschelden omdat die een tweede drankje durfde te vragen.

De passagierspopulatie bestond grotendeels uit chinezen. Die waren voornamelijk erg stil. Wel hebben ze een eigenaardige gewoonte, ze doen de wc deur niet op slot. Daarnaast zijn ze dus erg stil (en klein), zo kon het gebeuren dat ik naar het toilet ging en bijna op een Chinese vrouw ging zitten, haar redding was dat ze van schrik keihard begon te gillen.

De luchthaven in Hong Kong doet erg stoffig aan, met Engelse tapijten. Beneden was het erg stil. Na een overdreven veiligheidcheck werden we naar een lift gedirigeerd, die ons naar de zesde etage bracht, waar we in een totaal andere wereld terecht kwamen. Vol winkels met luxe artikelen en massagesalons.

Cathay Pacific niet gecharmeerd van economy passagiers

noreply@blogger.com (Erika Baardwijk) — Sat, 07 Jan 2012 12:51:00 +0000

Cathay Pacific staat bekend als een van de beste luchtvaartmaatschappijen ter wereld. Vanzelfsprekend is de service dan ook van een hoog niveau. Met een gerust hart begon ik gisteren dan ook met het online inchecken.

Aanvankelijk ging het direct goed en kreeg ik, na het intypen der namen, onze vluchtgegevens te zien. Eigenaardig was echter dat er een pop-up kwam dat gehandicapten niet online in konden checken. De pop-up was erg hardnekkig, maar na veel klikken verdween deze toch. Nu had ik nog slechts een regel staan met daarboven de melding dat ik een vlucht moest selecteren. Met de beste wil van de wereld was de regel echter niet te selecteren.

Gelukkig is er per land een nummer dat je kunt bellen bij vragen en/ of problemen. De telefoon bleef maar overgaan, kennelijk was er gisteren een Chinese nationale feestdag of zo. Uiteindelijk kwam er een bandje dat alleen maar snauwde; "U moet naar terminal 3, kijk voor verdere vragen op onze website". Daarna ging de telefoon gewoon weer over. Ik dacht net dat ik zo echt niet verder kwam, tot er een Chinees-achtige kenau aan de lijn kwam, ik schrok er gewoon van om nog een levend persoon aan de lijn te krijgen.

Na mijn klacht te hebben uitgelegd snauwde de kenau; "U heeft een leselveling (de uitspraak van dit woord typeerde haar afkomst volledig) in de goedkoooopste boekingsklasse, G (de G spuugde zij vol minachting uit) en dan was het toch logisch dat je NIET online in kon checken, lund! Toen ik schoorvoetend vroeg wanneer dan wel, sprak kattekop-Pacific tegen mij als tegen een dom kind, dat bovendien in de goedkoooopste klasse zat en eigenlijk niet eens waard was om aan boord te gaan van zo'n elitair vliegtuig; "Bij de balie natuullijk, 3 uul vool uw veltlek!".
Nou het zal mij benieuwen, maar vooralsnog heb ik geen hoge pet op van die Cathay pacific.

De naakte waarheid van la Redoute

noreply@blogger.com (Erika Baardwijk) — Thu, 05 Jan 2012 12:51:00 +0000

Bij postorderbedrijf La Redoute is het bal en deze keer geheel ongemaskerd. Op een webpagina met kinderkleding stond een naaktfoto afgebeeld.

Op de bewuste pagina lopen vier kinderen op het strand terwijl op de achtergrond een naakte man in de zee staat. Het postorderbedrijf haalde de foto snel weg, maar helaas was het euvel inmiddels heel internet rondgegaan. La Redoute heeft beloofd bij volgende reportages goed op te letten of er geen priesters in de buurt zijn.

Leuven: Zorba en de verdwenen Jezus

noreply@blogger.com (Erika Baardwijk) — Thu, 05 Jan 2012 07:13:00 +0000

Op mijn verjaardag kan een bezoek aan de kerststal natuurlijk niet ontbreken. Helaas bleek bij de grote kerststal in Leuven de mede-jarige verdwenen, welke ook nooit meer terug is gevonden. Buiten Jozef, Maria en nog wat koningen leek er ook niemand erg mee te zitten in de stad.

Wij besloten mijn verjaardag bij Zorba de Griek te gaan vieren. Dit restaurant lag weliswaar niet in Leuven, maar in Heverlee, toch was het volgens de kaart slechts 1 straat door langs een park, we besloten dit kleine stukje dus maar te lopen. Het park bleek vele kilometers lang, terug zou het dus een taxi worden. Onderweg had ik tijd genoeg om na te denken over mijn analyse voor het vak Bewegend Beeld, waarvoor ik de film Alexis Zorbas aan het uitwerken ben. Het is door die film dat er nu zoveel restaurants op de wereld zijn die Zorba heten, als die allemaal een avond omzet zouden doneren zou de Griekse crisis op slag verdwenen zijn.

Eindelijk brandde er licht in de verte en bij aankomst stonden er al drie prototype Zorbassen klaar om ons met een brede grijns naar de tafel te begeleiden. In een soort Griekse grootmoeders woonkamer werd door de 3 Grieken niets aan het toeval over gelaten, niets was hen te veel om ons een onvergetelijke avond te bezorgen. Ter verhoging van de kerstvreugde stond er een cd op met Griekse kinderliedjes, daar konden we lang van genieten, want het eten liet nog wel even op zich wachten. Toen er voor het grote feest een al even omvangrijke Griekse familie binnenkwam werd de aandacht van de Zorbassen verlegd naar hun landgenoten. Er was nog nauwelijks een ober te zien omdat zij afwisselend gezellig aanschoven bij de asbak buiten en bij de familie. Buiten bij de asbak lag overigens een glossie waarin een lovend artikel over het restaurant stond, toen ik echter de andere restaurants in het blad wilde bekijken bleek dit niet te kunnen, de bladzijden waren met zoveel paperclips vastgeklonken, dat het bladeren naar de concurrentie onmogelijk was.

Uiteindelijk kwam het eten en dat was wonderwel uitstekend. Net als de inrichting was dit geheel op grootmoeders authentieke wijze klaargemaakt, maar dat was in dit geval zeer positief. Plotseling kwamen er twee bejaarde Grieken binnen met een soort mandolines onder de arm. Ze gedroegen zich echter als Justin Bieber, nu vind ik zijn muziek ook slecht, maar helaas bleek de muziek en zang van Fidel en Fidel van nog veel slechtere kwaliteit te zijn. Al snel begonnen we terug naar de kinderliedjes te verlangen. Het bejaarde duo wist echter van geen ophouden en kwam aan elke tafel opdagen als ware ze het godsgeschenk zelve. Om nog meer ellende te voorkomen besloten wij zo boos en gemeen te kijken, dat ze onze tafel begonnen te negeren. De cirkel waarmee ze dat deden werd gelukkig ook steeds groter.

Aan alle goede dingen komt een einde. Bij Zorba in Heverlee kun je echter wat langer genieten voor dat dat einde er is, er was uiteindelijk namelijk niemand meer die bereid was om nog een rekening op te gaan maken. Toen de taxi zich meldde zagen ze echter nog net op tijd in, dat ze het geld toch wel nodig hadden. Al bij al een uitstekende Griek, buiten het eten is het vermakelijkheidsgehalte zeer hoog.

Leuven: Groot en Klein Begijnhof

noreply@blogger.com (Erika Baardwijk) — Wed, 04 Jan 2012 07:19:00 +0000

In Leuven zijn maar liefst twee begijnhoven, waarvan het Groot Begijnhof zijn naam eer aan doet, het is een heel dorp in de stad.Op 31 maart 2000 werd het Groot Begijnhof erkend als werelderfgoed van de Unesco.

Begijnen woonden aan de rand van de stad en legden slechts tijdelijke geloften van kuisheid en gehoorzaamheid af. In tegenstelling tot kloosterlingen waren zij niet gehouden aan de regel van armoede en konden zij persoonlijke goederen en inkomsten bezitten. Voor de rest voorzagen zij in hun levensonderhoud via schenkingen die aan het begijnhof gedaan werden. Ze haalden ook inkomsten uit onderwijs, ziekenzorg, handenarbeid zoals borduren, naaien, wassen en spinnen.

Het Groot Begijnhof werd begin 13de eeuw gesticht, buiten de toenmalige stadsmuren. De oudste huizen dateren uit de 16de eeuw, toen de oorspronkelijke lemen woningen in steen herbouwd werden. Sommige van de 72 huizen werden genoemd naar een heilige of naar een gebeurtenis uit het testament. De Sint-Jan-de-Doperkerk is vroeggotisch: een gedenksteen in de rechtersteunbeer vermeldt 1305 als bouwjaar. Bij de afschaffing van het begijnhof in 1795 leefden er 198 begijnen. De welgestelden onder hen beschikten over een particuliere woning. Armere begijnen leefden samen in 'conventen', gemeenschapshuizen. Voor de zieke en arme oude begijnen was er een infirmerie.

Het Groot Begijnhof is een aaneenschakeling van straatjes, pleintjes, tuinen en parkjes, met tientallen huizen en conventen in traditionele bak- en zandsteenstijl. Dit stadje werd tussen 1964 en 1989 gerestaureerd door de K.U.Leuven, die de site in 1962 had gekocht van de toenmalige Commissie van Openbare Onderstand. Tegenwoordig wonen er studenten en universiteitsmedewerkers. De kerk werd in erfpacht gegeven aan de K.U.Leuven. De oude infirmerie wordt ingenomen door de Faculty Club, een ontmoetingscentrum voor het personeel van de K.U.Leuven.

Aan de andere kant van Leuven is het Klein Begijnhof te vinden. Dit stamt uit 1275. Het stond onder het geestelijk gezag van de abt van Sint-Geertrui. Zoals de andere begijnhoven kende het zijn grootste bloei in de 17de eeuw en woonden er tot 90 begijnen. Het Klein Begijnhof was een volwaardig begijnhof, hoe klein het ook geweest moge zijn, ternauwernood één straatje en een plein.

1954 werd door de oprukkende brouwerij 'Stella Artois' de infirmerie afgebroken. Toen 10 jaar later ook het begijnhofplein door deze brouwerij werd ingepalmd, verloor het begijnhof een groot deel van zijn eigenheid. In 1974 werd het 'Klein Begijnhof' beschermd als monument, waarop het OCMW een grondige restauratie opstartte. Ongeveer de helft van de huizen werd verkocht en is nu in particuliere handen. Helaas biedt de brouwerij met zijn oude fabrieksgebouwen geen fraaie achtergrond, het oude stinkende urinoir aan het begin nog minder.