Układ krwionośny

Uzasadnienie wyroku w sprawie z powództwa Fundacji DKMS

2014-04-04T12:55:00.000+02:00

Fundacja DKMS od kilkunastu miesięcy rzadko pojawia się w mediach. Aż boimy się myśleć, że może to mieć związek z pasmem sądowych porażek Fundacji i zwichnięciem kariery Kingi D.

Poniżej skan wyroku, o którym Fundacja DKMS Polska wolałaby zapomnieć. Czytajcie, i dzielcie się z innymi ;-)

Sądowa kapitulacja DKMS-Polska

2013-06-11T21:08:00.000+02:00

Fundacja DKMS-Polska próbuje ratować nadszarpnięty wizerunek i wycofuje się z procesów o ochronę dóbr osobistych przeciwko hematologom z Katowic, którzy trzy lata temu w programie „Misja specjalna” krytycznie wypowiadali się na jej temat.

We wtorek pełnomocnik DKMS-Polska podczas rozprawy o ochronę dóbr osobistych przeciwko doc. Mirosławowi Markiewiczowi z Kliniki Hematologii i Transplantacji Szpiku w Katowicach niespodziewanie zakomunikował, że fundacja rezygnuje z dalszego procesu. Sąd Okręgowy w Katowicach umorzył sprawę.

Dlaczego DKMS-Polska zmieniła politykę? Można jedynie się domyślać, że ma to związek z głośnym wyrokiem, jaki w grudniu ubiegłego roku zapadł w procesie wytoczonym o ochronę dóbr osobistych o prof. Sławomirze Kyrcz-Krzemień, która jest szefową Kliniki Hematologii i Transplantacji Szpiku w Katowicach oraz konsultantem wojewódzkim w dziedzinie hematologii.

Zapadł wówczas miażdżący wyrok, którego skutki wizerunkowe Fundacja DKMS-Polska będzie jeszcze długo odczuwać. Otóż sąd stwierdził, że fundacja lobbowała za przeprowadzaniem przeszczepów polskich dawców szpiku w Niemczech, i uprawiała turystykę transplantacyjną. Pełnomocnik DKMS-Polska stwierdził także, iż fundacja wycofuje także apelację, która została wniesiona od niekorzystnego wyroku w procesie przeciwko prof. Kyrcz-Krzemień.

Dlaczego wybitna lekarze i naukowcy przez ponad dwa lata byli narażeni na stres tłumaczenia się ze swoich prawdziwych wypowiedzi? To proste - Fundacja DKMS-Polska poczuła się urażona wypowiedziami prof. Sławomiry Kyrcz-Krzemień i dr hab. Markiewicza w programie „Misja Specjalna” w 2010 roku. Wówczas ujawniono, że dane dawców szpiku zarejestrowanych przez DKMS-Polska są przekazywane do Centralnego Narodowego Niemieckiego Rejestru Dawców (ZKRD), o czym dawcy nie są nawet informowani. Dochodziło do paradoksalnych sytuacji - polscy dawcy szpiku, zamiast oddawać szpik w kraju, byli wywożeni na pobranie do Niemiec. Trafiali najczęściej do prywatnej firmy - kliniki, gdzie pobierano im szpik. W tej firmie udziały ma jeden z obywateli niemieckich zasiadających w Radzie Nadzorczej DKMS-Polska. Chodzi o prof. Gerharda Ehningera i firmę Cellex. Właśnie o całej tej patologicznej sytuacji wypowiadała się m.in. prof. Kyrcz-Krzemień oraz dr hab. Mirosław Markiewicz.

Fundacja DKMS-Polska została ustanowiona przez spółkę DKMS (Deutsche Knochenmarkspenderdatei Gemeinnutzige GmbH) z Tuebingen w październiku 2008 roku. DKMS to jedna z największych baz danych dawców szpiku na świecie. Nie zajmuje się „poszukiwaniem dawców” - nie posiada takich uprawnień, ani w Polsce, ani za granicą. W Polsce bardzo prężnie działa jej „córka”, czyli Fundacja DKMS-Polska, która rekrutuje polskich dawców do niemieckiego rejestru ZKRD.

Już wyrok Sądu Okręgowego w Katowicach w grudniu 2012 r. potwierdził, że pani profesor mówiąc o „układzie” nikogo nie zniesławiła.

Uzasadnienie wyroku ukazało przy okazji dosyć perfidną taktykę wobec pozywanych naukowców i dziennikarzy. Otóż po krytycznym artykule czy materiale, niemal natychmiast do redakcji czy autora przychodzi kilku stronicowe domaganie się sprostowania, przeprosin - a w przypadku odmowy ich zamieszczenia – pozew z żądaniem wysokiego zadośćuczynienia. Nic dziwnego, że krytyczne artykuły o Fundacji DKMS ukazują się rzadko. „W ocenie sądu nie jest tak jak twierdzi strona powodowa [czyli Fundacja DKMS-Polska – przyp. AB], że wypowiedzi strony pozwanej istotnie naruszyły jej dobra osobiste. Strona powodowa wyjmując z kontekstu wypowiedzi pozwanej uwypukliła i podnosiła te okoliczności, które w ocenie sądu miały skutkować korzystnym rozstrzygnięciem dla strony powodowej” – uzasadniał sąd w procesie prof. Kyrvcz-Krzemień.

Konsekwencje, nie tyle wytaczanych procesów przez fundację, co spraw przegranych, dotknęły dyrektorkę DKMS-Polska - Kingę Dubicką, która w kwietniu straciła stanowisko. Z moich informacji wynika, że to Dubicka była zwolenniczką pozywania autorów krytycznych wypowiedzi o DKMS-Polska.

O jej roli w działalności Fundacji DKMS-Polska wypowiedział się katowicki sąd w grudniu w uzasadnieniu wyroku w procesie prof. Kyrcz-Krzemień:

W toku postępowania wykazano bowiem, że do roku 2010, co zresztą potwierdziła sama świadek Kinga Dubicka [dyrektor DKMS-Polska] zeznając: >>Dokładnie do dnia 10 września 2010 roku wszelkie pobrania od potencjalnych dawców miały miejsce na terenie Niemiec<<. Świadek Kinga Dubicka stwierdziła, że pierwsze pobranie na terenie Polski miało miejsce 10 września 2010 roku. Co za tym idzie wypowiedź pozwanej w tym zakresie, że dawca jest przewożony do Niemiec, polegała na prawdzie. Użyte przez pozwaną słowo „najgorsze jest to”, które było podkreślane przez stronę powodową jako słowo sugerujące największe zło jakie może spotkać potencjalnego dawcę, Sąd uznaje za wiarygodne w tym zakresie twierdzenia strony pozwanej, że nie było to użyte w takim kontekście jak wskazywała to i próbowała wykazać przed sądem strona powodowa, ale że słowo to oznaczało, że dawca powinien mieć pobranie najbliżej miejsca zamieszkania.

Sąd przyznał tym samym rację prof. Kyrcz-Krzemień, która w programie „Misja Specjalna” powiedziała, że „najgorsze jest to, że dawca jest przewożony do Niemiec”. Profesor stwierdziła wówczas, że jest przeciwna „turystyce przeszczepowej”, czyli przypadkom wywożenia polskich dawców do Niemiec, gdzie pobierano od nich szpik. Ten szpik następnie trafiał do polskich klinik, które przeszczepiały go swoim pacjentom. Dawca zatem zamiast trafiać na pobranie szpiku do polskiej kliniki, z odpowiednimi akredytacjami i pozwoleniem Ministra Zdrowia, podróżował za granicę do firmy bez żadnych akredytacji. Również bez pozwolenia MZ.

Powodem takiego schematu działania są pieniądze. Zabieg i szpik kostny pobrany w naszym kraju jest kilka razy tańszy od tego, który był pobierany w niemieckiej klinice. DKMS-Polska przyznawała, że jest organizacją non-profit, ale otrzymuje zwrot kosztów za pobrany szpik – w kraju to ok. 25 tysięcy złotych. To dochodowy interes. Naturalnie, kiedy pobrania dokonywano w Niemczech, to było to kilkakrotnie więcej (14 tysięcy euro, czyli ok. 60 tys. zł.).

Fundację DKMS-Polska oburzyło pojęcie „turystyka przeszczepowa”. Sąd jednak stwierdził, że zgodnie z umowami międzynarodowymi, ratyfikowanymi przez Polskę (Deklaracja Stambulska)

podróże transplantacyjne stają się turystyką transplantacyjną, jeżeli wiążą się z handlem organami lub komercją transplantacyjną, albo jeśli źródła, mające zapewnić przeszczepy pacjentom spoza kraju osłabiają możliwości danego kraju do zapewnienia usług transplantologicznych na własnym terytorium. W ocenie Sądu działalność strony powodowej, która właśnie dopuszczała możliwość pobrań tylko i wyłącznie za granicą osłabia możliwości polskiego kraju do zapewnienia usług transplantologicznych. Strona powodowa w żaden sposób nie zanegowała twierdzeń pozwanej, że w przypadku jeżeli chcemy skorzystać z rejestru ZKRD musimy się do tego rejestru o taką zgodę zgłosić, pomimo że tam zarejestrowany jest dawca pochodzący z Polski.

Sąd zajął się również lobbingiem, o którym wspominała prof. Kyrcz-Krzemień w „Misji specjalnej”:

Sąd pragnie tylko zaznaczyć, że sama świadek Kinga Dubicka składając zeznania przyznała, że publicznie wypowiadała się podczas konferencji uzgodnieniowej organizowanej przez Ministerstwo Zdrowia za możliwością dokonywania pobrań za granicą. Skoro sama świadek Kinga Dubicka przyznaje, że taka okoliczność miała miejsce, że wyrażała swój pogląd wśród znawców tematu, gdzie ważyły się losy dotyczące konkretnych zapisów, i wskazywała, iż opowiadała się za możliwością dokonywania pobrań zagranicą. Potwierdziła tym samym, że propagowała to rozwiązanie, aby było ono przyjęte w ustawodawstwie polskim, a jeżeli propagowała i popierała coś, to tym samym, biorąc pod uwagę definicję słowa lobbing, lobbowała za takim rozwiązaniem.

http://wpolityce.pl/dzienniki/dziennik-tomasza-szymborskiego/55603-sadowa-kapitulacja-dkms-polska-fundacja-wycofuje-sie-z-procesow-o-ochrone-dobr-osobistych-przeciwko-hematologom-ktorzy-w-programie-misja-specjalna-krytycznie-wypowiadali-sie-na-jej-temat

Kinga na bruku

2013-04-05T08:58:00.000+02:00

Nieładnie cieszyć się z cudzego nieszczęścia, ale w tym wypadku zrobimy wyjątek. Frau Kinga Dubicka wyleciała z roboty - 26 marca pani dyrektor Dubicka zakończyła swoją "misję" w Fundacji DKMS - Polska.

Artykuł na ten temat wpolityce.pl:

Kinga Dubicka nie jest już dyrektorką Fundacji DKMS – Baza Dawców Komórek Macierzystych Polska. Nie będzie już celebrytką.Nieoficjalne powody to m.in. przegrany proces z prof. Kyrcz-Krzemień i stwierdzenie sądu, że Fundacja DKMS-Polska prowadziła turystykę transplantacyjną.

Wiadomość o tym, że Kinga Dubicka nie jest już dyrektorką Fundacji nie przebiła się czołówki zaprzyjaźnionych mediów – nie przeczytamy o tym w „Gazecie Wyborczej”, ani nie zobaczymy w Faktach TVN.

Pani Dubicka zakończyła pracę w naszej fundacji pod koniec marca. Nie widzimy powodu, aby podawać, dlaczego

– usłyszałem od jednej z pracownic Fundacji DKMS-Polska.

Fundacja DKMS-Polska została ustanowiona przez spółkę DKMS (Deutsche Knochenmarkspenderdatei Gemeinnutzige GmbH) z Tuebingen w październiku 2008 roku. DKMS to jedna z największych instytucji poszukujących dawców szpiku kostnego na świecie. W Polsce bardzo prężnie działa jej „córka”, czyli Fundacja DKMS-Polska, która rekrutuje dawców szpiku do rejestru niemieckiego z siedzibą w Ulm.

Wbrew obiegowemu przekonaniu nie prowadzi doboru dawców szpiku dla chorych na białaczkę. Na stronie www.bmdw.org widnieje informacja, że baza dawców komórek macierzystych Poland-DKMS (PL6) ma swoją siedzibę w Ulm. Telefon kontaktowy to telefon w Niemczech.

Fundacji należy pogratulować świetnego public relations – obecnie większość Polaków jest przekonana, że to DKMS-Polska jest jedyna, która znajduje dawców szpiku dla chorych na białaczkę i na dodatek robi to charytatywnie. Nic bardziej błędnego. Z oficjalnego sprawozdania Fundacji DKMS-Polska za 2011 rok (dostępne na stronie fundacji, nie ma na razie sprawozdania za rok ubiegły) wynika, że zysk brutto wyniósł 1,7 mln złotych. To pieniądze nie tylko ze zbiórek, ale także działalności gospodarczej. Za jednego dawcę, który oddał szpik przeszczepiony potem choremu, Fundacja DKMS-Polska w ubiegłym roku dostawała 20 000 zł netto. Zabieg i szpik kostny pobrany w kraju jest kilka razy tańszy od tego, który był pobierany w niemieckiej klinice.

Skoro nie wiadomo, dlaczego nie został przedłużony kontrakt z Kingą Dubicką, która była „twarzą” fundacji w nie mniejszym stopniu, niż Nergal, któremu DKMS-Polska miała dobrać dawcę do przeszczepu szpiku, można spekulować. Powód wydaje się banalny. Niektóre decyzje dyrektor Dubickiej mocno nadwyrężyły wizerunek fundacji.

Otóż pod koniec ubiegłego roku Fundacja DKMS-Polska przegrała proces (wyrok jest nieprawomocny). Fundacja pozwała o ochronę dóbr osobistych prof. Sławomirę Kyrcz-Krzemień, która kieruje Kliniką Hematologii i Transplantacji Szpiku w Katowicach i jest zarazem konsultantem wojewódzkim w dziedzinie hematologii. Fundacja DKMS Polska poczuła się urażona wypowiedziami prof. Kyrcz-Krzemień w programie „Misja Specjalna” w 2010 roku.

W programie „Misja Specjalna” ujawniono, że dane dawców szpiku zarejestrowanych przez DKMS-Polska są przekazywane do Centralnego Narodowego Niemieckiego Rejestru Dawców (ZKRD), o czym dawcy nie są nawet informowani. Dochodziło do paradoksalnych sytuacji - polscy dawcy szpiku, zamiast oddawać szpik w kraju, byli wywożeni na pobranie do Niemiec. Trafiali najczęściej do prywatnej firmy - kliniki, gdzie pobierano im szpik. W tej firmie udziały ma jeden z obywateli niemieckich zasiadających w Radzie Nadzorczej DKMS-Polska. Chodzi o prof. Gerharda Ehningera i firmę Cellex. O całej tej sytuacji wypowiadała się m.in. prof. Kyrcz-Krzemień oraz dr hab. Mirosław Markiewicz (jego proces z powództwa DKMS-Polska jeszcze trwa).

Proces trwał ponad dwa lata. Sąd Okręgowy w Katowicach oddalił powództwo w całości i zasądził od Fundacji DKMS Polska na rzecz pozwanej zwrot kosztów zastępstwa procesowego, czyli ponad 11 tys. złotych. Nie o pieniądze jednak chodzi, ale o to, że sąd stwierdził, iż była turystyka przeszczepowa, a fundacja lobbowała za tym, aby pobrania szpiku od polskich dawców szpiku przeprowadzano w Niemczech, a nie w naszym kraju.

Z uzasadnienia wyroku:

W toku postępowania wykazano bowiem, że do roku 2010, co zresztą potwierdziła sama świadek Kinga Dubicka [dyrektor DKMS-Polska] zeznając: „Dokładnie do dnia 10 września 2010 roku wszelkie pobrania od potencjalnych dawców miały miejsce na terenie Niemiec”. Świadek Kinga Dubicka stwierdziła, że pierwsze pobranie na terenie Polski miało miejsce 10 września 2010 roku. Co za tym idzie wypowiedź pozwanej w tym zakresie, że dawca jest przewożony do Niemiec, polegała na prawdzie. Użyte przez pozwaną słowo „najgorsze jest to”, które było podkreślane przez stronę powodową jako słowo sugerujące największe zło jakie może spotkać potencjalnego dawcę, Sąd uznaje za wiarygodne w tym zakresie twierdzenia strony pozwanej, że nie było to użyte w takim kontekście jak wskazywała to i próbowała wykazać przed sądem strona powodowa, ale że słowo to oznaczało, że dawca powinien mieć pobranie najbliżej miejsca zamieszkania.

Sąd zajął się lobbingiem, o którym wspominała prof. Kyrcz-Krzemień:

Sąd pragnie tylko zaznaczyć, że sama świadek Kinga Dubicka składając zeznania przyznała, że publicznie wypowiadała się podczas konferencji uzgodnieniowej organizowanej przez Ministerstwo Zdrowia za możliwością dokonywania pobrań zagranicą. Skoro sama świadek Kinga Dubicka przyznaje, że taka okoliczność miała miejsce, że wyrażała swój pogląd wśród znawców tematu, gdzie ważyły się losy dotyczące konkretnych zapisów, i wskazywała, iż opowiadała się za możliwością dokonywania pobrań zagranicą. Potwierdziła tym samym, że propagowała to rozwiązanie, aby było ono przyjęte w ustawodawstwie polskim, a jeżeli propagowała i popierała coś, to tym samym, biorąc pod uwagę definicję słowa lobbing, lobbowała za takim rozwiązaniem.

Sąd jednak stwierdził, że zgodnie z umowami międzynarodowymi, ratyfikowanymi przez Polskę:

podróże transplantacyjne stają się turystyką transplantacyjną, jeżeli wiążą się z handlem organami lub komercją transplantacyjną, albo jeśli źródła, mające zapewnić przeszczepy pacjentom spoza kraju osłabiają możliwości danego kraju do zapewnienia usług transplantologicznych na własnym terytorium. W ocenie Sądu działalność strony powodowej, która właśnie dopuszczała możliwość pobrań tylko i wyłącznie zagranicą osłabia możliwości polskiego kraju do zapewnienia usług transplantologicznych. Strona powodowa w żaden sposób nie zanegowała twierdzeń pozwanej, że w przypadku jeżeli chcemy skorzystać z rejestru ZKRD musimy się do tego rejestru o taką zgodę zgłosić, pomimo że tam zarejestrowany jest dawca pochodzący z Polski.

Pamiętać trzeba o Marcu `68 i donosicielach z tamtych lat

2013-03-17T12:20:00.003+01:00

W kalendarzu kolejna ważna data - Marzec 1968. Warto poczytać z materiałów IPN:

W niedługim czasie po brutalnej akcji „sił porządkowych” na Uniwersytecie Warszawskim w dniu 8 marca informacje na jej temat dotarły do szerszego grona młodzieży akademickiej Łodzi. Niektórzy studenci postanowili zorganizować wiec solidarności z pobitymi w Warszawie kolegami. Do pierwszego większego spotkania doszło 11 marca w hallu biblioteki uniwersyteckiej. W zebraniu wzięło udział około 250 studentów, którzy wybrali delegację uprawnioną do dalszych rozmów z władzami. W gronie delegatów znaleźli się m.in. Jerzy Szczęsny i Andrzej Makatrewicz. Najważniejszym elementem tego spotkania, poza wyborem wspomnianej reprezentacji studenckiej, było podjęcie decyzji o zwołaniu w dniu następnym kolejnego wiecu.

Pełniący obowiązki rektora UŁ prof. Witold Janowski postanowił zapobiec eskalacji protestu i wydał odczytywany na każdych zajęciach apel o nieprzyłączanie się do zapowiadanego wiecu. Mimo presji ze strony władz uczelnianych pod gmachem biblioteki uniwersyteckiej zgromadziło się ponad tysiąc studentów oraz porównywalna grupa tzw. aktywu robotniczego. W trakcie manifestacji przyjęto rezolucję Do społeczeństwa Łodzi. Dokument wyrażał m.in. niezadowolenie z braku rzetelnej informacji na temat przebiegu wypadków w Warszawie. Domagano się w nim także ukarania winnych zajść w stolicy, równocześnie akcentując, że postawa młodzieży akademickiej nie jest wymierzona w podstawy ładu społecznego w Polsce. Pod koniec zebrania ustalono, że kolejny wiec odbędzie się za tydzień, po czym na apel funkcjonariuszy MO zebrani w okolicach biblioteki rozeszli się do domów.

W tygodniu rozdzielającym drugi i trzeci wiec studencki odbywały się w Łodzi mniejsze, niezwiązane z inicjatywą studencką, spontaniczne wystąpienia. W dniach od 14 do 16 marca nie przekraczające liczby 300 osób grupy młodych ludzi, gromadziły się na Placu Wolności. Za każdym razem wiece kończyły się zdecydowanymi interwencjami ZOMO i zatrzymywaniem „prowodyrów chuligańskich zajść”.

19 marca młodzież zaczęła początkowo zbierać się w okolicach budynków Politechniki Łódzkiej. Kiedy jednak okazało się, że bramy wiodące na dziedziniec PŁ były zamknięte, postanowiono przenieść wiec ponownie w okolice BUŁ. W trakcie przemarszu przez ul. Piotrkowską, w okolicach siedziby łódzkiej prasy, doszło do demonstracyjnego palenia gazet i równoczesnego skandowania haseł wymierzonych w ówczesną politykę informacyjną władz. Wedle szacunkowych danych Służby Bezpieczeństwa w bezpośredniej okolicy budynku biblioteki uniwersyteckiej zgromadziło się około 2 tysięcy studentów i prawie 2,5 tysiąca przedstawicieli „aktywu robotniczego”. Przyjęto odczytaną przez Jerzego Szczęsnego rezolucję, w której zasadniczo powtórzono wcześniejsze postulaty młodzieży. Istotnym elementem wiecu stała się zapowiedź dwudniowego strajku okupacyjnego w budynkach łódzkich uczelni wyższych. W trakcie spotkania z 19 marca, podobnie jak w przypadku protestu sprzed tygodnia, skoncentrowane w okolicach BUŁ „siły porządkowe” poprzestały jedynie na obserwowaniu zachowania wiecujących.

Zapowiadany strajk doszedł do skutku w dniach od 21 do 22 marca i objął przede wszystkim część wydziałów Politechniki i Uniwersytetu oraz w mniejszym stopniu pozostałe uczelnie miasta. Po jego zakończeniu nastroje buntu wśród większości łódzkich studentów stopniowo wygasały. Przyczyniło się do tego w głównej mierze tymczasowe zawieszenie w prawach studentów większości liderów ruchu marcowego, ich przymusowe wysyłanie na ćwiczenia wojskowe oraz działania „profilaktyczne” łódzkiej SB, w tym np. aresztowanie Jerzego Szczęsnego, Brunona Kapali, Andrzeja Makatrewicza i Andrzeja Kowalskiego. Ostatnim akordem studenckiego Marca ’68 były procesy wyżej wymienionych „marcowych wichrzycieli” we wrześniu i listopadzie 1968 roku.

Nie wszyscy strajkowali. Niektórzy rozpoczynali swoją wieloletnią karierę w "organach" i obok nich.
Z kartoteki MON wynika, że Wiesław Jędrzejczak syn Wiktora i Kseni z domu Siemierzyk, został pozyskany do współpracy 29 marca 1968 roku przez Zarząd Wojskowej Służby Wewnętrznej Pomorskiego Okręgu Wojskowego (Oddział WSW w Łodzi) i zarejestrowany jako TW "Wiktor" (nr rejestracyjny 16343). Z życiorysu WWJ wynika, że był wtedy 21-letnim studentem WAM w Łodzi.

Akta "Wiktora" zostały zniszczone 21 sierpnia 1990 roku.

Moralnośc konsultanta krajowego prof. WWJ, czyli wolno brać w łapę

2013-01-04T20:35:00.002+01:00

Nie wiemy, jak teraz, ale w 2007 roku, na łamach lansującej go Gazety Wyborczej, prof. Wiesław Jędrzejczał bredził tak w imię kastowej pseudo-solidarności:

Kłamstwa o korupcji lekarzy
prof. Wiesław Wiktor Jędrzejczak * 2007-05-06 , aktualizacja: 04.05.2007

Każdy z neurochirurgów i kardiochirurgów ratuje kilka istnień ludzkich tygodniowo. Trzymanie ich w areszcie za łapówkarstwo to wyrok śmierci dla pacjentów

Czy w służbie zdrowia mamy w ogóle do czynienia z korupcją? Nigdy nie pracowałem u więcej niż jednego pracodawcy, nie miałem prywatnego gabinetu i nie akceptuję przyjmowania pieniędzy bezpośrednio od pacjentów, a jeśli zdarzy się, że pacjent zostawi pieniądze w moim gabinecie, wpłacam je na konto fundacji na rzecz ochrony zdrowia. A jednak w moim gabinecie każdego dnia pojawiają się dziesiątki sytuacji, które obiegowo łączy się z tzw. korupcją właśnie.
Czym zatem jest korupcja? Dr Anna Kubiak z Fundacji Batorego pisze: "jednoznacznie jako korupcję możemy potraktować uzależnianie własnej pracy od uzyskania pieniędzy". Zgodnie z tą definicją nieskorumpowana praca powinna być świadczona jedynie za darmo! Uczona nie wyjaśnia, za co pracownik ma się utrzymać. Nie jest też jasne, dlaczego nie uważa za ludzi skorumpowanych dyrektorów banków czy prezesów Fundacji Batorego, którzy przecież zarabiają dużo więcej niż pracownicy ochrony zdrowia. Dr Kubiak nie wyjaśnia też, czy biorąc wynagrodzenie za swoje badania, sama stała się osobą skorumpowaną. Nawiasem mówiąc, to nie ona jest autorką pomysłu o pracy bez pieniędzy - pierwsi wpadli na ten pomysł Marks i Engels.
We wszystkich zawodach świadczących usługi dla ludności jest tak, że klient przychodzi, zamawia usługę, negocjuje cenę, otrzymuje usługę i uiszcza opłatę. W przypadku droższych usług (np. naprawy rozbitego samochodu) klient może się ubezpieczyć od wydatku. W każdym zawodzie pracownik ma prawo do wynagrodzenia za wykonaną pracę, prawo do negocjowania wysokości tego wynagrodzenia i do odmowy wykonania pracy, jeśli nie satysfakcjonuje go wynagrodzenie. Te proste zasady nie są przez nikogo kwestionowane w odniesieniu do wszystkich zawodów - z wyjątkiem zawodu lekarza. Dlaczego?
Słowo "korupcja" pochodzi od łacińskiego corrumpo , co oznacza: zepsuć, zniszczyć, sfałszować lub przekupić. Z korupcją mamy do czynienia wtedy, gdy urzędnik powołany do realizacji interesu publicznego postępuje wbrew temu interesowi na skutek przekupstwa. Lekarz natomiast - nawet wtedy, gdy żąda od pacjenta dodatkowego wynagrodzenia za czynności, za które płaci jego pracodawca (np. publiczny ZOZ) - jest co najwyżej "dokupywany", ale nie przekupywany. Z przekupstwem mielibyśmy do czynienia wtedy, gdyby lekarz był zatrudniony w celu szkodzenia pacjentowi, a w wyniku przekupstwa pomagał mu, czyli realizował cel przeciwny temu, dla którego został zatrudniony.
Z rzeczywistą korupcją mamy do czynienia wtedy, gdy lekarz zatrudniony jako orzecznik w ZUS-ie za łapówkę orzeka inaczej, niż to wynika z jego wiedzy i zobowiązania wobec ZUS-u, np. orzeka o celowości przyznania renty chorobowej człowiekowi zdrowemu.
Lekarz nie jest funkcjonariuszem
Normalny lekarz nie jest urzędnikiem ani innego rodzaju funkcjonariuszem publicznym. Ja osobiście przez wiele lat byłem takim funkcjonariuszem - byłem bowiem żołnierzem zawodowym, co wiązało się ze świadomym przyjęciem określonych zobowiązań (pełna dyspozycyjność, ograniczenie wolności, gotowość do oddania życia w razie potrzeby itp.) w zamian za określone przywileje (stała kwatera, wcześniejsza emerytura itp.). Byłem też pracownikiem rządu Stanów Zjednoczonych, co wiązało się z podobnymi wymaganiami - musiałem np. podpisać konstytucję USA i zobowiązanie, że nie będę działał na szkodę tego państwa. Normalny lekarz niczego takiego nie robi. Przyrzeczenie lekarskie, które składa, nie jest przysięgą wobec państwa, lecz jedynie wobec własnej korporacji zawodowej. Przyrzeczenie to zobowiązuje go do udzielania pomocy chorym, ale nie do jej udzielania bez zapłaty. To przyrzeczenie czyni zawód lekarza zawodem zaufania publicznego - a więc zaufania, że lekarz będzie zawsze działał w interesie zdrowia swojego pacjenta - ale nie czyni go funkcjonariuszem.
Przeciętny lekarz wykonuje tylko jedną funkcję rzeczywiście publiczną - wydaje orzeczenia o niezdolności do pracy, zwane popularnie zwolnieniami lekarskimi. Wydawanie nieprawdziwych orzeczeń jest oczywiście sprzeczne z wieloma zasadami, włączając tu zwykłą uczciwość. Powstaje jednak pytanie, kto płaci lekarzowi za to orzeczenie. Jeśli do lekarza zgłasza się zdrowy, symulując chorobę, kto płaci lekarzowi za udowodnienie symulacji? Otóż tak naprawdę nie płaci mu nikt. A skoro nikt nie płaci, czy ktokolwiek ma prawo nałożyć zobowiązanie? Płatnikiem składki ubezpieczeniowej jest pacjent - i to jego lekarz powinien zadowolić w pierwszej kolejności, aby po raz kolejny zgłosił się do niego po poradę. Nie zadowoli go, udowadniając mu, że próbuje oszukiwać.
Są kraje - np. Stany Zjednoczone - w których nie ma instytucji zwolnienia lekarskiego. Zwolnienia chorobowego udziela sobie sam pracownik, zawiadamiając pracodawcę. Odbywa się to w ten sposób, że za każdy rok pracy pracownikowi przysługują dwa tygodnie zwolnienia chorobowego (sick leave ). Pracownik może je wykorzystać w danym roku albo zaoszczędzić na rok następny. Niektórzy w ten sposób mogą sobie uzbierać nawet rok płatnego zwolnienia, inni po dwóch tygodniach choroby zostają bez wynagrodzenia. Lekarz zaś zajmuje się leczeniem, a nie zwalnianiem.
Ordynator znacjonalizowany
Najbardziej typowa sytuacja, w której pojawia się zarzut "korupcji" lekarza, wygląda tak: pacjent zgłasza się do placówki zatrudniającej lekarza i w związku z wykonaniem usługi wręcza lekarzowi pewną kwotę pieniędzy. Jednak wręczenie pieniędzy ma różny charakter w zależności od tego, czy poprzedza wykonanie usługi, czy następuje po jej wykonaniu jako wyraz wdzięczności.
Co więcej, bardzo często pacjent albo wymaga, albo zwraca się o wykonanie dodatkowych czynności specjalnych, które nie wchodzą w zakres usługi rutynowo świadczonej przez placówkę zatrudniającą danego lekarza. Nie jest to sytuacja różna od tej, kiedy zawieramy umowę z przedsiębiorcą budowlanym na budowę domu, a następnie - już w trakcie budowy - zwracamy się z prośbą bezpośrednio do pracownika zatrudnionego przez tego przedsiębiorcę np. o położenie kafelków w łazience i płacimy mu oddzielnie za robociznę. Być może, wykonując nam tę dodatkową usługę, pracownik popełnia wykroczenie w stosunku do swego pracodawcy, ale nie jest to korupcja.
W książce "Mercedes-Benz" Paweł Huelle opisuje historię dr. Elefanta, doskonałego neurochirurga, który ma tę wadę, że każe sobie słono płacić za wykonywane operacje. Ostatnio ta historia została zilustrowana aresztowaniem pod podobnymi zarzutami kilku znanych neurochirurgów. W takiej sytuacji nasi domorośli korupcjolodzy krzyczą: przecież neurochirurg operuje w publicznym szpitalu, publicznym skalpelem (choć zdarza się, że skalpel trzeba sobie przynieść) itd. Czy jednak jego ręce i jego talent również są publiczne? Dlaczego nikt się nie dziwi, że gwiazda estrady bierze za godzinny występ kilkadziesiąt tysięcy, choć nie brakuje osób gotowych wystąpić za kilkadziesiąt złotych? Łatwo wyrzucić na zbity pysk dr. Elefanta i zastąpić go byle konowałem, który też będzie operował w publicznym szpitalu publicznym skalpelem. A że skutki jego operacji będą zupełnie inne? Przecież i szpital, i skalpel będą te same.
Inna jest sytuacja, kiedy lekarz kontroluje dostęp do deficytowego urządzenia będącego własnością publiczną i czerpie korzyści z umożliwiania tego dostępu, a inna, kiedy tą deficytową wartością są jego osobiste kwalifikacje i talent. Niestety, wydane niedawno orzeczenie Sądu Najwyższego stanowi inaczej. Odnosi się ono do lekarzy pełniących funkcję ordynatorów i uznaje tę funkcję za funkcję publiczną w rozumieniu przepisów o korupcji. Co więcej, uznaje za funkcję publiczną również osobiste wykonywanie zawodu lekarza, a więc udzielanie porad i wykonywanie zabiegów przez takiego lekarza. Na mocy tego orzeczenia lekarz pełniący funkcję ordynatora został znacjonalizowany. Czy więc nie można rozszerzyć tego orzeczenia na sędziów i prokuratorów, którzy też powinni - na analogicznej zasadzie - nieodpłatnie udzielać pomocy prawnej każdemu, kto się zgłosi, i jeszcze ponosić odpowiedzialność za ewentualne błędy w wydanej opinii?
Są kraje, w których służba zdrowia finansowana jest z budżetu państwa, a lekarze są funkcjonariuszami państwowymi. Obowiązują ich te same zasady wynagradzania, ta sama odpowiedzialność i przywileje, co sędziów i prokuratorów. Może Sąd Najwyższy wypowie się również w tej sprawie?
Łóżka ordynatorskie
W odniesieniu do lekarza zatrudnionego w publicznej służbie zdrowia to społeczeństwo i państwo łowią w mętnej wodzie, a nie lekarz. Jeżeli bowiem mówimy o wypełnianiu zobowiązań pracowniczych, to musimy też mówić o zobowiązaniach pracodawcy. Traktowanie zobowiązań jako ulicy jednokierunkowej jest zwykłym oszustwem.
Państwo od 50 lat utrzymuje sytuację skandalicznego zaniżenia zarobków w ochronie zdrowia i oderwania ich od wartości pracy świadczonej przez konkretnego lekarza. Wielu pracodawców przez lata nie wywiązywało się z ustawowego obowiązku podwyższenia płac o 203 zł. Czy ktoś poszedł siedzieć za to bezdyskusyjne łamanie prawa?
Umowy zawierane z lekarzami są celowo nieprecyzyjne. Jeśli w umowie jest napisane, że za 1000 zł lekarz ma obowiązek przyjąć np. 200 pacjentów, to oznacza, że za przyjęcie 201. pacjenta ktoś musi dodatkowo zapłacić. Tymczasem często dzieje się tak, że NFZ nie płaci za tzw. nadwykonanie kontraktu, choć placówka ponosi koszty z tego tytułu. Nie dość więc, że lekarz pracuje więcej, to jeszcze kreuje dług szpitala. Gdyby jednak tego nie zrobił, naraziłby pacjenta nawet na utratę życia. Gdy zaś to robi, naraża siebie - naraża się na odpowiedzialność za ewentualny błąd podczas wykonywania pracy, za którą nie otrzyma wynagrodzenia. To tak, jakby firma ubezpieczeniowa musiała wypłacić odszkodowanie osobie, która nie wykupiła polisy.
W większości przypadków lekarz, który przyjmuje dodatkowe wynagrodzenie, przyjmuje je za swoją pracę, która - co bardzo łatwo udowodnić - wyceniona jest poniżej jej wartości. Dzieje się tak dlatego, że społeczeństwo i jego agenda, jaką jest NFZ, uważają, że nie muszą płacić prawdziwej wartości za pracę lekarza.
Zanim nastały czasy realnego socjalizmu, rozwiązywano ten problem za pomocą tzw. łóżek ordynatorskich. Rozwiązanie to, przejęte z Niemiec, do dziś funkcjonuje w wielu krajach zachodnich. Właściciel szpitala, nie mogąc zapłacić dobremu ordynatorowi wystarczająco dużo, dzieli się z nim zyskami, oddając np. 10 proc. łóżek na oddziale dla prywatnych pacjentów ordynatora. Za prawo do zysków z tych łóżek ordynator zobowiązuje się leczyć po niskiej cenie chorych na pozostałych 90 proc. łóżek (dzieląc się zyskiem ze "swoich" łóżek ze współpracownikami).
Może jest czas, by przywrócić to rozwiązanie, które oficjalnie funkcjonowało w Polsce do 1950 r. Możliwość łączenia publicznego z prywatnym w ochronie zdrowia nigdzie nie jest uważana za korupcję.
Ile kosztuje talent?
Wynagrodzenie lekarza powinno być pochodną wysiłku, czasu i własnych pieniędzy włożonych w zdobycie wiedzy niezbędnej do wykonywania pracy, posiadanego talentu oraz odpowiedzialności za ryzyko związane z niepowodzeniem.
Dla każdego lekarza wiedza zdobyta na studiach to zaledwie początek - dla niżej podpisanego to 5, może 10 proc. wiedzy wykorzystywanej na bieżąco. Całą resztę zdobywa się już po studiach, na ogół poza godzinami pracy. Co więcej, za tę dodatkową wiedzę trzeba zapłacić. Dziś niemal wszystkie kursy dla lekarzy są płatne (kilkaset i więcej złotych) - należy je więc traktować jako indywidualną inwestycję, która musi się zwrócić. Dochody lekarza muszą uwzględniać środki, które wkłada on w aktualizację swojej wiedzy. Tak dzieje się w większości krajów, ale nie w Polsce.
Są także indywidualne różnice w talencie. Medycyna ma swoje gwiazdy i swoich wirtuozów. Proszę mi wskazać legalny sposób wynagradzania za ten talent.
Wreszcie - sprawa odpowiedzialności. Jeżeli lekarz ma odpowiadać za błąd przy wykonywaniu czynności, za którą w ogóle nie otrzymał wynagrodzenia lub otrzymał symboliczne 2 zł za poradę, to jego praca nie ma sensu. Ponoszone ryzyko i odpowiedzialność muszą być powiązane z wynagrodzeniem. W razie zniszczenia samochodu firma ubezpieczeniowa wypłaca maksymalnie dziesięciokrotność wpłaconej składki. Może przyjąć podobną zasadę dla lekarzy? Odszkodowanie za błąd wynosiłoby maksymalnie dziesięciokrotność wynagrodzenia otrzymanego za wykonanie danej pracy. Jeśli lekarz otrzymał 2 zł za poradę, ale nie rozpoznał jakiegoś poważnego zagrożenia dla zdrowia pacjenta, to płaciłby odszkodowanie 20 zł.
Prezent, gest przyjaźni
W opiece medycznej zawsze będą istniały sytuacje wymagające dodatkowego wynagrodzenia. Ot, choćby taka: do lekarza zgłasza się chory leczony przez innego lekarza w celu uzyskania tzw. drugiej opinii. Należy dążyć do zalegalizowania tych dodatkowych wynagrodzeń - tak by lekarz mógł je zgłosić i zapłacić od nich podatek - zamiast posyłać prokuratorów do szpitali. Penalizacja dodatkowych wynagrodzeń będzie miała tylko ten skutek, że chory wymagający pomocy, która nie mieści się w przyjętym schemacie, nie uzyska tej pomocy. Wielu lekarzy woli bowiem nie zarobić, ale się nie narażać.
Czymś innym są prezenty. Właśnie w celu przeciwdziałania zarzutom korupcji w PRL wykształcił się zwyczaj dawania lekarzom przedmiotów nietrwałych (czyli takich, których otrzymanie nie stanowiło trwałego wzbogacenia się) - kwiatów, alkoholu, czekoladek, kawy - dla okazania wdzięczności. Potrzeba jej okazania jest potrzebą pacjenta, a nie lekarza. Jeżeli chcemy, aby lekarz był naszym przyjacielem, to traktujemy go jak przyjaciela, a przyjaciołom daje się prezenty. Tak dzieje się na całym świecie. Czy nikt w Polsce nie oglądał filmu o amerykańskim gangsterze, który darowuje swojemu psychiatrze fontannę w prezencie ślubnym? Czy w ogóle można się komuś odwdzięczyć za uratowanie życia, co jednak się lekarzom czasem udaje? Chmielnicki mógł się odwdzięczyć Skrzetuskiemu za uratowanie życia, ale pacjent ma znikome szanse uratować życie lekarzowi.
Z własnej praktyki mogę powiedzieć, że znakomita większość otrzymanych przeze mnie prezentów nie była mi do niczego potrzebna - poza tym, że była symbolem tego, iż ktoś docenił wysiłek włożony w walkę o jego zdrowie i życie. Podczas śmiertelnej choroby mojej Matki zajmowali się nią niemal wyłącznie lekarze, którzy sami wiele mi zawdzięczali. A jednak czułem się bardzo zobowiązany - nawet nie za ich profesjonalizm czy wysiłek, ale przede wszystkim za życzliwość, za to, że Matka mogła się pozbyć w tych strasznych chwilach poczucia strachu, wiedząc, że cudu nie da się zrobić, ale wszystko, co można zrobić, zostanie zrobione. I sam dałem lekarzom drobne upominki - z potrzeby serca.
Pojawia się tu dodatkowy problem: jak wręczający "dowód wdzięczności" potraktuje odmowę jego przyjęcia. Przed laty zostałem poproszony do mieszkania sąsiadki, która zaniemogła. Zbadałem tę kobietę i stwierdziłem, że najprawdopodobniej ma guz w dolnym odcinku kręgosłupa, który uciska rdzeń kręgowy i nadaje się do usunięcia. Wychodząc z jej mieszkania, kategorycznie odmówiłem przyjęcia jakichkolwiek pieniędzy. Podałem natomiast adres placówki, do której chora powinna jak najszybciej się zgłosić, włącznie z nazwiskiem neurochirurga.
Kobieta nigdy więcej nie poprosiła mnie o poradę. Od czasu do czasu widywałem tylko karetkę na podwórku. Potem sąsiadka zmarła. Jej partner zaczął pić na umór i także zmarł trzy tygodnie później. Po paru miesiącach moja żona poznała z ust dozorcy drugą stronę tej historii. Otóż kiedy sąsiadka zaniemogła, "poproszono samego sławnego docenta Jędrzejczaka, który stwierdził, że jest tak źle, że nawet nie wziął pieniędzy". W związku z tym nie porozumiewano się już z nikim więcej - wzywano jedynie pogotowie, aby podać środek przeciwbólowy.
Skazani pacjenci
Osobnym problemem jest przetrzymywanie w areszcie za łapówkarstwo lekarzy wykonujących zabiegi ze wskazań życiowych - neurochirurgów i kardiochirurgów. Ich pobyt w areszcie oznacza niczym nieuzasadniony wyrok śmierci dla pacjentów. Każdy z tych specjalistów ratuje bowiem kilka istnień ludzkich tygodniowo. Nawet jeśli uznamy, że ich "łapownictwo" zasługuje na karę, trudno zrozumieć sens, w imię którego społeczeństwo rękami swoich funkcjonariuszy pozbawia ratunku ludzi czekających na zabiegi. W sensie moralnym działanie funkcjonariuszy publicznych trzeba określić jako zbrodnicze, nawet jeśli nie ma na to żadnego paragrafu. Jeśli zachodzi obawa mataczenia przez oskarżonego lekarza, to przecież taniej byłoby wyznaczyć funkcjonariusza, który będzie go pilnował.
Pojawia się też pytanie: czy chodzi o wyeliminowanie takiego lekarza ze społeczeństwa, czy o spowodowanie, aby leczył on nadal, nie przyjmując łapówek? Zakładając, że rządzący mają minimum rozsądku, trzeba jednak przyjąć to drugie.
Jeśli społeczeństwu nie podoba się obecna sytuacja w zakresie sposobu wynagradzania pracowników ochrony zdrowia - włącznie z tzw. korupcją - to powinno wynegocjować z reprezentantami zawodów medycznych inny system wynagradzania (w tym system honorariów). Takiego systemu nie ma i nikt nawet nie próbuje go stworzyć. Dopiero kiedy zostanie zdefiniowane, co i w jakim zakresie jest zgodne z prawem i zdrowym rozsądkiem, będzie można określić, co jest wynagrodzeniem (i kto płaci jaką jego część), co jest prezentem, a co korupcją. Co jest wykroczeniem, co przestępstwem karnym, co przestępstwem podatkowym, a co przejawem normalnych stosunków międzyludzkich.

* Prof. dr hab. Wiesław Wiktor Jędrzejczak - ur. 1947, szef Katedry i Kliniki Hematologii, Onkologii i Chorób Wewnętrznych Centralnego Szpitala Klinicznego Akademii Medycznej w Warszawie. Krajowy konsultant ds. hematologii. W 1985 r. wykonał pierwszy udany przeszczep szpiku w Polsce. Światowy autorytet w dziedzinie hematologii, autor ponad 160 prac naukowych, autor lub współautor 22 książek. W marcu br. oskarżony przez "Dziennik" o spowodowanie śmierci pacjenta wskutek eksperymentu medycznego - zespół ekspertów powołany przez ministra Zbigniewa Religę uznał ten zarzut za bezzasadny.

O sądzie, który Fundacji DKMS-Polska się nie bał

2012-12-28T21:39:00.000+01:00

Sąd Okręgowy w Katowicach po rozpoznaniu sprawy z powództwa Fundacji DKMS Bazy Danych Komórek Macierzystych Polska w Warszawie przeciwko prof. Sławomirze Kyrcz-Krzemień o ochronę dóbr osobistych i zapłatę oddalił powództwo w całości i zasądził od powodowej Fundacji DKMS Polska na rzecz pozwanej zwrot kosztów zastępstwa procesowego.

Istotne fragmenty uzasadnienia:

"W ocenie sądu nie jest tak jak twierdzi strona powodowa, że wypowiedzi strony pozwanej istotnie naruszyły jej dobra osobiste. Strona powodowa wyjmując z kontekstu wypowiedzi pozwanej uwypukliła i podnosiła te okoliczności, które w ocenie sądu miały skutkować korzystnym rozstrzygnięciem dla strony powodowej".
"Strona powodowa podnosiła, jakoby użyte przez stronę pozwaną sformułowanie „najgorsze jest to, że dawca jest przewożony do Niemiec” miałoby powodować naruszenie jej dóbr osobistych. To sformułowanie w ocenie Sądu jest zgodne z prawdą. W toku postępowania wykazano bowiem, że do roku 2010, co zresztą potwierdziła sama świadek Kinga Dubicka zeznając: ”dokładnie do dnia 10 września 2010 roku wszelkie pobrania od potencjalnych dawców miały miejsce na terenie Niemiec”. Świadek Kinga Dubicka stwierdziła, że pierwsze pobranie na terenie Polski miało miejsce 10 września 2010 roku. Co za tym idzie wypowiedź pozwanej w tym zakresie, że dawca jest przewożony do Niemiec, polegała na prawdzie. Użyte przez pozwaną słowo „najgorsze jest to”, które było podkreślane przez stronę powodową jako słowo sugerujące największe zło jakie może spotkać potencjalnego dawcę, Sąd uznaje za wiarygodne w tym zakresie twierdzenia strony pozwanej, że nie było to użyte w takim kontekście jak wskazywała to i próbowała wykazać przed sądem strona powodowa, ale że słowo to oznaczało, że dawca powinien mieć pobranie najbliżej miejsca zamieszkania. Sąd podziela stanowisko strony pozwanej, która miała prawo uznać, że pobieranie materiału poza granicą Polski, biorąc pod uwagę odległość od miejsca zamieszkania, nie jest okolicznością pożądaną dla dawcy.
"Kolejne stwierdzenie, które pojawiło się jako to, które miało by naruszać dobra osobiste Powódki, to sformułowanie użyte przez Pozwaną słowa „zawłaszczają naszych dawców”. Definicja słowa „zawłaszczyć, zawłaszczać” zawiera wiele elementów. To nie tylko przejąć coś na własność, ale wykorzystywać coś na swoje potrzeby, zatem sformułowanie użyte przez stronę pozwaną w ocenie Sądu również nie narusza dóbr osobistych Powódki, skoro, co w sprawie było bezsporne, rejestrem czyli jednostką skupiającą dane dawców bazy Powódki jest rejestr ZKRD, skoro rejestr ten wykorzystuje dane dawców na swoje potrzeby, zatem określenie „zawłaszczają naszych dawców” nie było w ocenie Sądu okolicznością, która naruszyła by imię i renomę strony powodowej."
"W ocenie Sądu sformułowanie dotyczące lobbowania strony powodowej nie stanowiło również naruszenia jej dóbr osobistych. Sąd pragnie tylko zaznaczyć, że sama świadek Kinga Dubicka składając zeznania przyznała, że publicznie wypowiadała się podczas konferencji uzgodnieniowej organizowanej przez Ministerstwo Zdrowia za możliwością dokonywania pobrań zagranicą. Skoro sama świadek Kinga Dubicka przyznaje, że taka okoliczność miała miejsce, że wyrażała swój pogląd wśród znawców tematu, gdzie ważyły się losy dotyczące konkretnych zapisów, gdzie środowisko medyczne którego działalnością jest transplantologia mogło wypowiedzieć się w tym aspekcie, sama świadek wskazywała że opowiadała się za możliwością dokonywania pobrań zagranicą, w ocenie Sądu świadek potwierdziła że właśnie propagowała to rozwiązanie, aby było ono przyjęte w ustawodawstwie polskim, a jeżeli propagowała i popierała coś, to tym samym, biorąc pod uwagę definicję słowa lobbing, lobbowała za takim rozwiązaniem."
"Pozwana stwierdziła, że jest przeciwna turystyce przeszczepowej. Co do definicji turystyki przeszczepowej Sąd pragnie zwrócić uwagę, że strona powodowa wnioskowała o oddalenie wniosku w tym zakresie aby Sąd przeprowadzał dowód z Deklaracji Stambulskiej dotyczącej właśnie tej definicji. Sąd jednak wniosku o oddalenie tego wniosku dowodowego nie uwzględnił, Sąd bowiem wziął pod uwagę, że ta Deklaracja jest dokumentem, który funkcjonuje w sprawie handlu organami i turystyki transplantacyjnej. Sąd zapoznał się z tą definicją i z tej definicji wynika m.in., że podróże transplantacyjne stają się turystyką transplantacyjną, jeżeli wiążą się z handlem organami lub komercją transplantacyjną, albo jeśli źródła, mające zapewnić przeszczepy pacjentom spoza kraju osłabiają możliwości danego kraju do zapewnienia usług transplantologicznych na własnym terytorium. W ocenie Sądu działalność strony powodowej, która właśnie dopuszczała możliwość pobrań tylko i wyłącznie zagranicą osłabia możliwości polskiego kraju do zapewnienia usług transplantologicznych. Strona powodowa w żaden sposób nie zanegowała twierdzeń pozwanej, że w przypadku jeżeli chcemy skorzystać z rejestru ZKRD musimy się do tego rejestru o taką zgodę zgłosić, pomimo że tam zarejestrowany jest dawca pochodzący z Polski."
"Biorąc pod uwagę powyższe Sąd uznaje, że strona pozwana nie naruszyła dóbr osobistych powódki, a co za tym idzie, roszczenie oddala w całości, również w zakresie roszczenia o zadośćuczynienie. Sąd uwzględnił wniosek strony pozwanej o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w wyższej stawce niż stawka minimalna."

Skandal z dawcą. Niemieckim dawcą

2012-10-06T10:15:00.001+02:00

O działalności Fundacji DKMS napisano i mówiono wiele. Ale to jest mega skandal!

Zgadnijcie drodzy PT Czytelnicy, z jakiego to rejestru był ten dawca? Tak, brawo! Zgadliście.
Dodam, że nie przypominam sobie, aby taka sytuacja była w przypadku dawcy zrekrutowanego przez POLSKIE rejestry. I to zarówno w przypadku polskich pacjentów, czy to zagranicznych.

Spojrzenie na transplantologię

2012-10-01T21:00:00.000+02:00

Tego typu artykuły, jak ten wróżą zainteresowanie służb specjalnych.

Czy będzie tak w tym wypadku? Zobaczymy. Faktem jest, że wszystkiego na sporawę dr. Garlickiego zwalić nie można.

Nas zainteresował ten komentarz, który znalazł się pod artykułem w "Rz":

A to rzeczony artykuł:

W 2011 r. przeszczepiono w Polsce rekordową liczbę 1514 narządów, a w tym roku powinno być równie dobrze, jeśli nie lepiej - poinformował prof. Roman Danielewicz, dyr. Poltransplantu.

Polska transplantologia powoli wychodzi z zapaści.

Specjalista mówił o tym podczas debaty eksperckiej "Transplantologia polska - fakty", która odbyła się w Warszawie. Okazją do tego była konferencja "Żywy dawca narządów".

Do końca sierpnia 2012 r. przeszczepiono w naszym kraju 1014 narządów pozyskanych od zmarłych dawców, co pozwala oczekiwać, że również w tym roku przekroczona zostanie liczba 1500 przeszczepów. Oprócz tego, w tym samym okresie przeszczepiono 34 nerki i 10 fragmentów wątroby pobranych od żywych dawców, dwa razy więcej niż w 2009 r.

To największy wzrost od 2007 r., gdy po tzw. aferze z dr G. w 2005 r. polska transplantologia przeżywała zapaść. Liczba przeszczepów spadła wtedy do zaledwie 983. - Cieszymy się z większej liczby zabiegów, ale nie odzyskaliśmy jeszcze w pełni tak dużej liczby pozyskań narządów do przeszczepów jaką mieliśmy w 2005 r. - podkreślił prof. Wojciech Rowiński, konsultant krajowy w dziedzinie transplantologii.

W 2005 r. organy wewnętrzne pobrano od 556 dawców, podczas gdy w 2011 r. od 553. Najmniej było ich w 2007 r. - zgłoszono wtedy zaledwie 352 dawców.

- Dążymy do tego żeby żaden z narządów pozyskanych do przeszczepienia nie został zmarnowany" - powiedział prof. Danielewicz. Liczba zabiegów zależy jednak przede wszystkim od tego jak dużo narządów zostanie pobranych od zmarłych, jak również ile osób zdecyduje się oddać własną nerkę lub fragment wątroby bliskiej sobie osobie. W obu tych przypadkach - podkreślono podczas debaty - jest jeszcze wiele do zrobienia.

Prof. Zbigniew Włodarczyk, prezes Polskiego Towarzystwa Transplantologicznego, podkreślił, że nadal są regiony kraju, gdzie od lat zgłaszanych jest bardzo mało zmarłych dawców, od których można było pobrać organy. Należy do nich przede wszystkim cała południowo-wschodnia Polska. Identyfikuje się tam kilkakrotnie mniej potencjalnych dawców niż w całym kraju.

Pod wzglądem liczby zgłaszanych dawców zdecydowanie przodują województwa zachodniopomorskie i lubuskie. W 2011 r. zgłaszano tam 26 zmarłych na 1 mln mieszkańców. Na kolejnym miejscu było woj. wielkopolskie, gdzie narządy pobrano od 20 zmarłych.

Najgorzej w tej statystyce wypadły województwa świętokrzyskie, podkarpackie i małopolskie - zgłaszanych jest tam tylko 5-8 zmarłych dawców. Poprawiła się natomiast sytuacja w Mazowieckiem. O ile w 2010 r. zgłoszono zaledwie 8 dawców, to w 2011 r. było ich już ponad 14 (więcej nawet niż w 2006 r. gdy zgłoszono 13 dawców).

Według prof. Rowińskiego, wiele zależy od postaw, w tym wypadku lekarzy, a nie tylko od rozwiązań systemowych w służbie zdrowie. Jego zdaniem, lekarzy nie wolno zmuszać do tego, by po rozpoznaniu śmierci mózgowej zgłaszali potencjalnych dawców narządów. Można ich jedynie do tego przekonywać i zachęcać.

- Sytuacja w polskiej transplantologii nieco się poprawiła, ale wciąż daleka jest jeszcze od oczekiwań - podkreślił prof. Andrzej Chmura, konsultant wojewódzki ds. transplantologii klinicznej dla woj. mazowieckiego.

Na przeszczep nerki do sierpnia 2012 r. oczekiwało 1562 osoby, a na wszystkie transplantacje - 2265 chorych. Według prof. Mariana Klingera, konsultanta krajowego w dziedzinie nefrologii, nadal szwankuje zarówno pozyskiwanie potencjalnych zmarłych dawców, jak i kwalifikacja chorych do przeszczepu.

Prof. Danielewicz przedstawił dane, których wynika, że dla zaspokojenia wszystkich potrzeb już teraz trzeba byłoby co roku przeszczepiać około 2 tys. nerek, 600 wątrób i 220 serc.

Podkreślono, że do transplantacji nerek zbyt mało pacjentów zgłaszają stacje dializ. - Koszty przeszczepu nerek są trzykrotnie tańsze niż roczna dializoterapia, nie mówiąc o tym, że pacjent po transplantacji może być w pełni aktywny, również zawodowo - powiedział prof. Włodarczyk.
Pięć lat po przeszczepie nerki żyje w Polsce 88 proc. chorych, po wymianie wątroby - 66 proc., a serca - 60 proc. W sumie żyje już prawie 9,3 tys. osób po przeszczepie nerki, w tym ponad 240 dzieci. (PAP)

Kurtyna w górę!

2012-09-29T09:46:00.002+02:00

Spada zasłona milczenia wokół nieprawidłowości w polskiej transplantologii i hematologii. Czujne oko CBA i innych służb spoczęło profesorach i nie tylko. Rozległ się skowyt dyżurnych "autorytetów". Cóż, takie życie.

Nawet na DKMS skoncentrowała się nieco wtórna uwaga dziennikarzy, ot choćby tu. Będzie się działo!

Profesor WWJ nadal twierdzi, że ekspertyment medyczny, jakiemu w jego klinice został poddany Bartosz M. nie był eksperymentem, bo postępowania etc. zostały umorzone (vide jego list do Polityki). Moze zadamy inne pytanie: jakie są losy tej prokurator, która umorzyła sprawę?

Szkoda, że prof. Religa nie żyje.

Pochwała agenta

2012-07-23T19:11:00.001+02:00

WWJ lubi, aby ostatnie słowo należało do niego. O agenturalnych życiorysach WWJ oraz jego kumpla - Hołowieckiego pisaliśmy już na tym blogu http://hemobiznes.blogspot.com/2012/05/tajny-wspopracownik-wiktor-czyli.html Tam też do poczytania dokumenty.

Jednak Krajowy Konsultant już sześć lat temu (co za przenikliwość) czuł, że mogą pojawić się rysy na jego kryształowym wizerunku rozpowszechnianym przez agencje PR. Spłodził coś takiego: "Pożytek z kapusia".

"I na tym usychaniu ognia, w którym dopala się jedna ofiara pojawia się następny ogień, a w nim nowa ofiara. Nie pada przy tym ani jedno słowo wyjaśnienia, że PRL była legalnym państwem uznawanym przez wszystkie organizacje międzynarodowe i wszystkie potęgi świata. Służby specjalne tego państwa były też więc, jak najbardziej legalne. Współpraca z tymi służbami w sensie przekazywania im informacji też mieściła się w ówczesnym porządku prawnym. Co więcej, nie ma państw bez służb specjalnych. Służby specjalne zawsze mają za zadanie bronić tego porządku, który jest. Służby specjalne mogą się wyradzać i realizować czyny przestępcze, ale do oceny tych czynów wystarczy zwykły kodeks karny. Dlaczego służby specjalne muszą istnieć i działać? Dlaczego muszą mieć tajnych współpracowników i osobowe źródła informacji? Dlaczego muszą penetrować wszystkie środowiska? I zbierać informacje, co się w nich dzieje? A jak inaczej można uniknąć zamachów terrorystycznych, jeśli ktoś bardziej rozsądny z wtajemniczonego kręgu nie uprzedzi na czas?"

Jędrzejczak jest żałosny - powtarza frazesy, takie same jak ujawnieni TW. Zapomniał jedynie dodać, że donosił, ale się nie zaciągał. No i przecież nikomu nie szkodził...

Bezstronność

2012-07-23T09:04:00.001+02:00

Konsultant Krajowy prof. WWJ nie ukrywa, po której jest stronie. Naturalnie, że po DKMS-Polska.

Niestosowne zatem wydają się pytania:
1. Czy taki "występ" nie jest złamaniem zasady bezstronności przez Konsultanta Krajowego?
2. Czy Minister Zdrowia wie o reklamowaniu akcji DKMS-Polska przez prof. Jędrzejczaka?
3. Czy należy zbadać powiązania DKMS-Polska i luminarzy krajowej hematologii?

Włodarczyk, czyli prawda kibica

2012-07-01T09:38:00.001+02:00

Chachmęcenie z biletami. Aż strach pomyśleć, co robił ten pan w Ministerstwie Zdrowia... Do poczytania tu

Śmieszne tłumaczenie śmiesznego gostka

Jak tłumaczy nam Andrzej Włodarczyk w zeszłym roku, jego długoletni znajomy jeszcze z dzieciństwa, Bogdan Jabłoński, mieszkający na stałe w USA, zagorzały fan piłki nożnej, zwrócił się do niego z prośbą o bilety na Euro 2012. Ponieważ w tym czasie w Ministerstwie Zdrowia były zapisy na zakup ówczesny wiceminister zgłosił swoje zainteresowanie.

- Od razu poinformowałem, że są to bilety dla mojego przyjaciela ze Stanów. Wylosowano dla mnie 8 biletów na kwotę w sumie około 5 tys. zł, którą mój znajomy zwrócił mi po tym, jak otrzymał bilety - wyjaśnia Andrzej Włodarczyk. Dodaje, że na biletach od początku były dane Bogdana Jabłońskiego.

- Poinformowałem go wyraźnie w rozmowie telefonicznej, że są to bilety z puli rządowej i że są niezbywalne, nie można ich odsprzedawać - mówi nam Andrzej Włodarczyk.

MZ zapewnia: bilety rozdysponowane prawidłowoAgnieszka Gołąbek, rzeczniczka Ministerstwa Zdrowia poinformowała w komunikacie, że pula biletów przekazanych do resortu w grudniu 2011 r. została rozdysponowana zgodnie z obowiązującą w tym zakresie procedurą. Resort zdrowia otrzymał 52 bilety, z czego 37 zostało rozdystrybuowanych i zakupionych przez pracowników. Pozostałe bilety zostały zwrócone do Ministerstwa Sportu i Turystyki.

Jak informuje Gołąbek każdy z pracowników resortu, który zdecydował się na zakup biletów, był zobowiązany do podpisania oświadczenia o zapoznaniu się z „Regulaminem dystrybucji biletów na mecze Finałowego Turnieju UEFA EURO 2012 wśród pracowników administracji publicznej”.

Według zapisów regulaminu osoba, będąca pracownikiem administracji publicznej może zdecydować się na nabycie biletu na rzecz osoby trzeciej, w tym również nie będącej pracownikiem administracji publicznej. Taka sytuacja miała miejsce w przypadku wiceministra Andrzeja Włodarczyka. Jednak regulamin wskazuje też, że osoba nabywająca bilet na rzecz osoby trzeciej, bierze pełną odpowiedzialność za osobę, na rzecz której nabyła bilet.

Jak informuje Gołąbek biletu pochodzącego z puli przeznaczonej dla pracowników administracji publicznej, nie może zbyć ani osoba nabywająca go na własny użytek, ani osoba, na rzecz której nabyto bilet. Dodaje, że Ministerstwo Zdrowia nie ponosi odpowiedzialności za ewentualną dalszą, niezgodną z regulaminem dystrybucję biletów.

Będzie zgłoszenie do prokuratury?Bilety z puli rządowej, które Ministerstwo Sportu i Turystyki odnalazło na aukcji internetowej uprawniały m. in. do wstępu na mecz półfinałowy 28 czerwca w Warszawie, na mecz ćwierćfinałowy i na jeden w fazie grupowej.

- O zaistniałej sytuacji poinformowaliśmy władze UEFA. Nasz departament prawny sprawdza teraz, czy są podstawy do zgłoszenia tej sprawy do prokuratury - mówi w rozmowie z portalem rynekzdrowia.pl Katarzyna Kochaniak.

Dodaje, że bilety były wystawiane na aukcjach zdecydowanie powyżej ceny zakupu. Przykładowo jeden bilet na mecz półfinałowy 28 czerwca w Warszawie kosztował 1080 zł. Na aukcji były wystawione dwa bilety za 2,2 tys. dolarów.

- Mówiłem znajomemu, że to draństwo, że wiedział o braku możliwości odsprzedawania tych biletów, jednak nie dość, że je sprzedawał, to jeszcze próbował na tym zarobić - wyjaśnia nam zdenerwowany Andrzej Włodarczyk.

Resort zapytałJak opowiada nam były wiceminister, od początku Mistrzostw Europy miał przekonanie, że jego znajomy chodzi na mecze, ponieważ przyjechał do Warszawy w czasie Euro.

Dopiero we wtorek (26 czerwca) wieczorem z Andrzejem Włodarczykiem skontaktował się resort zdrowia z informacją, że Ministerstwo Sportu i Turystyki ma wiedzę, z której wynika, że bilety kupione za jego pośrednictwem, zostały wystawione do sprzedaży na amerykańskiej platformie aukcyjnej eBay. Włodarczyk skontaktował się natychmiast z Bogdanem Jabłońskim.

- On jednak zaprzeczył, jakoby odsprzedawał uzyskane ode mnie bilety, twierdził że nadal je ma i chodzi na mecze - mówi nam były wiceminister. Po zweryfikowaniu przekazanych mu przez znajomego informacji w środę (27 czerwca) zadzwonił do niego po raz kolejny.

- W rozmowie przyznał się do odsprzedaży biletów, podkreślając, że nie widzi problemu. Przekonywałem go, że zrobił mi świństwo, że wiedział o braku możliwości odsprzedaży - opowiada Andrzej Włodarczyk.

Jak informuje były wiceminister, znajomy obiecał, że podpisze oświadczenie o treści: "Zobowiązałem się wobec Pana Andrzeja Włodarczyka przeznaczyć bilety (8 sztuk) na cztery mecze Euro 2012, które kupiłem dzięki Panu Andrzejowi Włodarczykowi, ówczesnemu wiceministrowi zdrowia, na własne osobiste potrzeby, bez zamiaru ich odsprzedaży. Jednocześnie oświadczam, że Pan Andrzej Włodarczyk nie miał wiedzy, że wyżej wymienione bilety wystawiłem do sprzedaży na aukcji w internecie".

"Kolega rujnuje mi reputację"
Jednak Bogdan Jabłoński nie stawił się w czwartek (28 czerwca) na umówione z Andrzejem Włodarczykiem spotkanie, na którym miał podpisać oświadczenie. Były wiceminister zdrowia przypuszcza, że opuścił on granice Polski i wrócił do USA. Bogdan Jabłoński ma podwójne obywatelstwo polskie i amerykańskie.

- Zadzwoniłem do pana ministra Bartosza Arłukowicza i przeprosiłem go, że resort jest razem ze mną wmieszany w tą całą sytuację, że padły podejrzenia na wiele osób. Osobiście wytłumaczyłem ministrowi sytuację. Jest mi wstyd wobec premiera, wobec moich szefów, wobec ludzi, którzy mnie znają - mówi nam Andrzej Włodarczyk i zapewnia jednocześnie, że nie miał zielonego pojęcia o działaniach swojego znajomego.

- Rujnuje moją reputację, nazwisko moje i moich bliskich. Wychodzę na krętacza, który usiłował parę groszy zarobić na biletach uzyskanych drogą rządową - denerwuje się Andrzej Włodarczyk.

Promocja WWJ

2012-06-25T09:06:00.001+02:00

Jak zapewne wiecie, to o czym gaworzy profesor Jędrzejczak w Pulsie Medycyny, to nie do końca prawda. Szkoda, że ma tylko tyle do powiedzenia.

DKMS über alles?

2012-06-08T10:21:00.001+02:00

Ciekawa (zapewne sponsorowana) depesza DPA:

"Niemiecka Baza Dawców Komórek Macierzystych zamierza działać za granicą

Madryt, Londyn, Rzym, Paryż: Niemiecka Baza Dawców Komórek Macierzystych zamierza rozszerzyć swoją działalność na Europę. Z bazy mieliby korzystać pacjenci chorzy na białaczkę. Mimo to nie wszędzie niemiecka organizacja spotyka się z dobrym przyjęciem.

Tybinga (dpa) – Właściwie ta liczba mogłaby być radosną wiadomością z okazji Dnia Daru Życia, który będzie obchodzony w najbliższy poniedziałek (28.5.): W ubiegłym roku 6000 Niemców zostało dawcami szpiku kostnego i tym samym podarowało pacjentom chorym na białaczkę nową nadzieję. Świadczona pomoc nie ograniczała się tylko do granic kraju, ponieważ dwie trzecie uratowanych pacjentów mieszkało za granicą. Ale to właśnie rola absolutnego lidera w zakresie eksportu stanowi przyczynę problemu: poza Niemcami właściwie żadne inne państwo nie posiada skutecznego systemu, umożliwiającego znalezienie wystarczająco odpowiedniego dawcy dla pacjenta chorego na białaczkę.

Dlatego też, Niemiecka Baza Dawców Komórek Macierzystych (DKMS) w Tybindze postawiła sobie teraz za cel, żeby wziąć sprawy w swoje ręce i rozszerzyć – na wielką skalę - działalność za granicą. Ale praktycznie żadne państwo nie przyjmuje niemieckiej organizacji z otwartymi ramionami.

Ten brak równowagi jest niewyobrażalnie duży. Według danych światowego rejestru dawców Bone Marrow Donors Worldwide w Niemczech jest 4,5 miliona zarejestrowanych dawców szpiku kostnego, ale już we Francji tylko 199 000, w Hiszpanii 96 000 a w Turcji około 30 000. Jeśli lekarze w tych państwach poszukują dawcy dla swoich pacjentów, coraz częściej trafiają na Niemców. Ta sytuacja musi mieć swoje granice. «Niemcy nie mogą zaopatrywać całego świata w szpik kostny », podkreśla Peter Harf, jeden z założycieli DKMS i Prezes Fundacji Życie DKMS.

Rzecz nie w tym, że Niemcy nie chcą pomagać ludziom za granicą, powiedział Carlheinz Müller, Prezes Centralnego Rejestru Dawców Szpiku Kostnego w Ulm. «Dawcom jest wszystko jedno, czy pacjent żyje w Ameryce, czy w sąsiednim mieście.» Problem jest natury medycznej.

Różnią się nawet cechy zdolności tkankowej mieszkańców Niemiec Północnych i Niemiec Południowych. «Prawdopodobieństwo znalezienia dla Hiszpana odpowiedniego dawcy w Niemczech jest dużo mniejsze, niż gdyby szukano w Hiszpanii », powiedział Müller. «A Niemiec z tureckimi korzeniami mógłby liczyć na to, że w Turcji będzie wielu potencjalnych dawców.»

Obecny system, w którym lekarze z całej Europy bazują przede wszystkim na dawcach z Niemiec, pomógł w każdym razie tylko nielicznej grupie ludzi – mianowicie tym, którzy mają genetyczne powiązania z Niemcami - krytykuje Harf.

Dlatego też, fundacja DKMS nie chce już dłużej czekać, aż inne państwa same zoptymalizują swój system. «Chcemy osiągnąć kolejny pułap w rozwoju działalności DKMS. Naszym celem jest prowadzenie działalności w możliwie jak największej liczbie państw », powiedział Harf. «Chodzi nam o to, żeby na całym świecie uratować możliwie jak najwięcej pacjentów chorych na białaczkę – niezależnie od tego, czy są to Niemcy, Hiszpanie czy Anglicy.»

W dniu 1 stycznia 2013 r. w Wielkiej Brytanii działalność rozpocznie pierwsza spółka zagraniczna. Następne będą Włochy i Francja, a potem mniejsze kraje, takie jak Szwajcaria, Austria, Belgia, czy Holandia. 66-letni menadżer, który od dziesięcioleci zarządza miliardowym majątkiem rodziny Reimann z Mannheim i stworzył wielką sieć firm, zamierza rozwijać działalność fundacji, wykorzystując swoje międzynarodowe doświadczenie.

Już można przewidzieć, że będzie dochodziło do licznych konfliktów. Na początku tego roku fundacja DKMS, podczas próby ekspansji w Hiszpanii spotkała się z silnym oporem. Rząd uchwalił nawet zmianę ustawy - to znacznie ograniczyło działalność niemieckiej organizacji - co spotkało się brakiem zrozumienia hiszpańskich stowarzyszeń pacjentów. Ponadto, krytyce poddano koszty, ponieważ pacjent musi zapłacić za przekazany szpik kostny od 11 000 do 15 000 euro. Także we Francji tamtejsza Baza Dawców Szpiku Kostnego od lat broni się przed działaniami DKMS.

Ale takich problemów nie powinno być już w Wielkiej Brytanii, powiedział Harf. W Hiszpanii fundacja DKMS popełniła błędy i wyciągnęła już z tego wnioski.

«Nie docenialiśmy znaczenia postawy obronnej » - powiedział. «Prawdopodobnie nigdzie nikt nie akceptuje sytuacji, w której przychodzą ludzie z zewnątrz i mówią: my umiemy zrobić to lepiej.»

Dlatego też projekt w Wielkiej Brytanii będzie przygotowany z dużą starannością. W jaki sposób DKMS chce przekonać Brytyjczyków do swojej działalności, tego Harf jeszcze nie zdradza."

Zaskakująca jest szczerość Herr Harfa. Warto zwrócić uwagę na te finezyjne, zawoalowane groźby: «Niemcy nie mogą zaopatrywać całego świata w szpik kostny».
W takim razie co z 500.000 pobranych próbek od Polaków przez DKMS Polska? Przecież po dawców z rejestru DKMS Polska (PL6) sięgamy do Niemiec:

Ostra walka o dawców szpiku, czyli cała prawda o DKMS

2012-06-06T16:28:00.000+02:00

"Wiktor", fundacje i lobbyści

2012-05-23T07:38:00.001+02:00

Wiadro atramentu wylano opisując związki koncernów farmaceutycznych z konsultantami i fundacjami. Jak zwykle tzw. "dobro pacjenta" jest na końcu, a w tle gigantyczne pieniądze i lobbing. Najnowszy przykład. Depesza Polskiej Agencji Prasowej zamieszczona na Onet.pl, informacja która powinna znaleźć się w dziale "depesze spnsorowane".

Zaczyna się wstrząsająco, ale tak ma być. Bo całemu towarzystwu chodzi jedynie o wywarcie nacisku na MZ, aby wprowadził do katalogu leków refundowanych pewne leki. Po co? To pytanie reoryczne. W tle jest naturalnie bortezomib, którego fanem jest Krajowy Konsultant Wiesław "Wiktor" Jędrzejczak.

Organizatorem spotkania była Fundacja Watch Health Care. Cóż to za twór? WHC nawet nie ukrywa, że za nią stoją koncerny farmaceutyczne:

Celami Fundacji są:

Wskazywanie obszarów nierówności w zakresie dostępu do świadczeń medycznych.
Określanie sposobów zmiany negatywnego stanu rzeczy w zakresie dostępu do świadczeń zdrowotnych zgodnie z zasadami Oceny Technologii Medycznych.
Promowanie najbardziej efektywnych klinicznie, bezpiecznych i opłacalnych technologii medycznych w warunkach ograniczonych możliwości finansowych państwa tak, aby były one dostępne ogółowi społeczeństwa.
Zbieranie i weryfikacja zgłoszeń, aktywne wyszukiwanie świadczeń zdrowotnych i procedur medycznych, do których dostęp w Polsce jest ograniczony, prezentacja zagregowanych informacji w formie rankingu pod względem uciążliwości ograniczonego dostępu.
Promowanie idei dodatkowych ubezpieczeń zdrowotnych, jako uzupełnienia systemu ubezpieczeń obowiązkowych, wspieranie inicjatyw zmierzających do rozwoju rynku obowiązkowych i dobrowolnych ubezpieczeń zdrowotnych.
Wsparcie wszelkich działań podmiotów zewnętrznych prowadzących do zmniejszenia dysproporcji pomiędzy zawartością koszyka świadczeń gwarantowanych i wielkością środków ze składki na podstawowe ubezpieczenie zdrowotne.
Promowanie działań ochotniczych wśród obywateli, w celu wytworzenia poczucia własności, odpowiedzialności oraz wagi inicjatyw społecznych, a także dla ustanowienia modelu działalności dla przyszłych organizacji tego typu w krajach Unii Europejskiej w celu poprawy jakości i dostępności do opieki medycznej.
Podejmowanie działań w celu zorganizowania i mobilizacji szerokiego poparcia społecznego na rzecz zbierania funduszy na wyżej wymienione potrzeby.

Jednym z partnerów serwisu lub jak kto woli "instytucji wspierających" jest firma PR "Vision Group". Agencja ta w swoim portfolio ma bardzo dużo koncernów farmaceutycznych...

Znacznie ciekawsze są osoby w tzw. Radzie Naukowej:

I kogo widzimy? Wiesław W. Jędrzejczak...

Tajny Współpracownik "Wiktor", czyli hematologia i agenci

2012-05-16T18:49:00.003+02:00

Bardzo ciekawe rzeczy znajdują się w archiwach Instytutu Pamięci Narodowej. To właśnie z nich pochodzi informacja, że profesor Jerzy Hołowiecki współpracował z SB jako kontakt operacyjny (k.o.) "HJ". Hołowiecki ma pecha, bo zachowała się cała dokumentacja jego kontaktów ze Służbą Bezpieczeństwa.

Teraz okazuje się, że z komunistycznymi służbami specjalnym miał kontakty obecny Konsultant Krajowy prof. Wiesław Jędrzejczak.

Z kartoteki MON wynika, że Wiesław Jędrzejczak syn Wiktora i Kseni z domu Siemierzyk, został pozyskany do współpracy 29 marca 1968 roku przez Zarząd Wojskowej Służby Wewnętrznej Pomorskiego Okręgu Wojskowego (Oddział WSW w Łodzi) i zarejestrowany jako TW "Wiktor" (nr rejestracyjny 16343). Z życiorysu WWJ wynika, że był wtedy 21-letnim studentem WAM w Łodzi.
Akta "Wiktora" zostały zniszczone 21 sierpnia 1990 roku.

Lody na lekach, czyli lobbing farmaceutyczny

2012-02-29T13:36:00.002+01:00

Sponsorowanie ekspertów kwalifikujących leki na listę refundacyjną, opłacanie dziennikarzy piszących jednostronne artykuły, presja na posłów – to metody lobbingu działających w Polsce firm farmaceutycznych, opisane w nieznanym polskiej opinii publicznej raporcie University of Cambridge.

Polska jest największym rynkiem farmaceutycznym w regionie Europy Środkowej i Wschodniej oraz coraz ważniejszym graczem na skalę światową. Kiedy chodzi o naprawdę duże pieniądze, to nie ma sentymentów. Presji koncernów poddawani są zarówno konsultanci krajowi, jak i urzędnicy Ministerstwa Zdrowia.
Piotr Ozierański i Lawrence King z wydziału socjologii University of Cambridge oraz Martin McKee z Europejskiego Centrum Zdrowia w Londynie badali lobbing firm farmaceutycznych i jego związki z zasadami refundacji leków „innowacyjnych” w Polsce w okresie, kiedy resortem zdrowia kierowała Ewa Kopacz. Autorzy przeprowadzili 109 ankiet wśród prawników, lobbystów, urzędników Ministerstwa Zdrowia, polityków i dziennikarzy. Owocem tej pracy jest raport („Pharmaceutical lobbying under postcommunism”), na który będziemy się tu powoływać.

System
W Polsce istnieją dwa główne systemy refundacji leków: refundacja otwarta i programy terapeutyczne. Pierwszy dotyczy leków sprzedawanych w aptekach wyłącznie na receptę ze zniżką ceny wyjściowej do 50 proc. Drugi obejmuje terapie zapewniane bezpłatnie przez szpital dla ściśle określonych grup pacjentów, cierpiących na rzadkie schorzenia lub wybrane rodzaje nowotworów. Refundacja otwarta jest zinstytucjonalizowana w formie list refundacyjnych, publikowanych okresowo w formie rozporządzeń ministra zdrowia. Program terapeutyczny obejmuje zwykle od jednej do trzech terapii lekowych dotyczących konkretnego schorzenia i jest publikowany jako rozporządzenie ministra zdrowia.
W przeciwieństwie do list refundacyjnych, które są zdominowane przez specyfiki generyczne, programy terapeutyczne składają się wyłącznie z leków nowoczesnych i innowacyjnych. Autorzy raportu skoncentrowali się na programach terapeutycznych, ponieważ są one bardzo atrakcyjne dla firm produkujących leki innowacyjne. W ciągu siedmiu lat wydatki na programy terapeutyczne wzrosły o 601,58 proc.
Rekomendacje dotyczące nowych technologii medycznych wydaje dla Ministerstwa Zdrowia Agencja Oceny Technologii Medycznych (AOTM).

Gry o programy
Utworzenie programu terapeutycznego można uruchomić, wywierając polityczną presję na ministra. „Telewizja pokazuje chore dziecko, które rozpaczliwie potrzebuje bardzo drogiego leku, a ludzie wywierają presję na NFZ, żeby sfinansował leczenie. Później eksperci medyczni mówią, że należy zastosować ten konkretny lek, ponieważ pomoże on określonej grupie pacjentów” – relacjonuje mechanizm dziennikarz „gazety specjalizującej się w kwestiach zdrowia publicznego”.
Rekomendacje AOTM dla ministra zdrowia ws. refundacji „są bardzo niejasne i ogólnikowe. To dla nas czarna magia. Nie wiemy, jak to się dzieje, na jakiej podstawie podejmowane są decyzje” – relacjonuje w ankiecie rzecznik prasowy jednego z koncernów farmaceutycznych.
Istniejące kryteria są niestabilne i czasem w praktyce nie są stosowane, co potwierdziła kontrola NIK w 2004 r. „Negocjacje pomiędzy MZ, NFZ oraz firmami farmaceutycznymi są zwykle całkowicie nieformalne. Nie ma żadnej formalnej procedury określającej, czy producent ma się zwrócić do MZ lub NFZ, co dzieje się dalej oraz w jaki sposób uczestniczy on w tym procesie” – czytamy w raporcie.
Nieprzejrzysty proces refundacji zapewnia liczne możliwości stosowania nieformalnej perswazji jako metody lobbingu. „Naprawdę liczy się łatwość dostępu do określonych ludzi. Dużo zależy od chęci urzędnika do spotkania się z określonymi osobami. Wszystko opiera się na relacjach” – to opinia kierownika działu PR koncernu farmaceutycznego. Nieformalny lobbing umożliwiają bliskie kontakty osobiste z decydentami w MZ, NFZ oraz AOTM. Dlatego właśnie „farmacja to branża wyjątkowo silnie oparta na relacjach, na »przyjęciach i kolacjach«… zawsze są próby nawiązywania osobistych kontaktów (z decydentami)” – ocenia lobbysta.

Kasa do wzięcia, czyli rejestr korzyści konsultantów krajowych
Często zdarza się, że firmy farmaceutyczne sponsorują ekspertów kwalifikujących leki na listę refundacyjną. Można się o tym przekonać, oglądając „rejestr korzyści” opublikowany na stronach internetowych Ministerstwa Zdrowia. Objął on członków Rady Konsultacyjnej (od lutego zastąpionej przez Radę Przejrzystości) przy prezesie AOTM, których powołuje minister zdrowia, oraz ekspertów Zespołu ds. Gospodarki Lekami. Są to konsultanci krajowi (84), urzędnicy NFZ i resortu zdrowia. Obowiązkiem ujawniania korzyści objęci są także ich małżonkowie – w sumie ponad 100 osób.
Prof. Wiesław Wiktor Jędrzejczak, konsultant krajowy ds. hematologii, ujawnił sporo zawartych umów-zleceń z koncernami farmaceutycznymi. Profesor pobierał wynagrodzenia m.in. od Novartis-Polska, BMS Polska, Polpharma, Janssen-Cilag, Celgene, Genzyme. Prof. Jędrzejczak jest jednocześnie prezesem Fundacji Hematologii i Onkologii. Czy nie ma tu konfliktu interesów?
– Nie widzę konfliktu interesów pomiędzy funkcją konsultanta krajowego a funkcją społecznego prezesa – odpowiedział na pytanie „GP”. – Fundacja Hematologii i Onkologii jest organizacją pożytku publicznego, która nie prowadzi działalności gospodarczej. Jej jedynym celem jest wspieranie rozwoju hematologii i onkologii. W praktyce jest to konto bankowe, na które zbierane są darowizny, a gromadzone środki są wykorzystywane na remonty i zakupy sprzętu do kierowanej przeze mnie kliniki, która mieści się w publicznym szpitalu. Sprzęt jest następnie przekazywany szpitalowi na własność. Wyjątkowo darczyńcami są firmy farmaceutyczne, a najczęściej osoby prywatne. Zdarzały się prywatne darowizny w wysokości 100 tys. zł – wyjaśnia profesor.
Dodaje, że jego fundacja nie jest wyjątkiem, bo niemal wszystkie kliniki hematologiczne i hematologii dziecięcej działają w ten sposób. Jednak w grudniu ub.r. stanowisko stracił wiceminister zdrowia Adam Fronczak. W ministerstwie nadzorował rynek leków, ale od siedmiu lat zasiada w zarządzie łódzkiej Fundacji na rzecz Pomocy Chorym na Białaczki, wspieranej przez koncerny farmaceutyczne.
Prof. Wiesław Jędrzejczak jako jedyny zabronił ujawniania źródeł swoich dochodów, bo w rubryce „Rejestru…” widnieje jego adnotacja: „Oświadczenie to składam do wyłącznej wiedzy władz AOTM oraz ministra zdrowia i nie zgadzam się na jakąkolwiek formę podania go do wiadomości publicznej, a jeśli to nastąpi, podejmę czynności prawne w stosunku do osób odpowiedzialnych w związku z naruszeniem moich praw osobistych”.
Takie stanowisko tłumaczy m.in. obawą przed wytoczeniem ewentualnych spraw sądowych za wystawione opinie dla AOTM przez koncerny farmaceutyczne. Jak twierdzi, raz wytoczono mu proces karny za wypowiedź w Sejmie i bardzo dużo go to kosztowało.
Jak wynika z ogólnodostępnych informacji na stronie www.aotm.gov.pl, prof. W. Jędrzejczak oraz prof. Jerzy Hołowiecki brali udział w opiniowaniu finansowania terapii azacytydyną w leczeniu pacjentów z ostrą białaczką szpikową. Producentem substancji czynnej w tym leku jest koncern Celgene, z którym krajowy konsultant ds. hematologii miał umowę-zlecenie.
– Istotą rozwiązywania problemu konfliktu interesów jest jego ujawnienie. Nie chodzi o to, aby o leku azacytydyna nie wypowiadał się np. pracownik firmy Celgene, tylko o to, aby jego słuchacze wiedzieli, że jest on pracownikiem firmy Celgene. Jako konsultant krajowy mam przedstawiać najlepszą dostępną na świecie wiedzę w zakresie swojej dziedziny. Aby taką wiedzę mieć, muszę ją pozyskać ze wszystkich dostępnych źródeł, a często jest ona możliwa do uzyskania jedynie w firmach farmaceutycznych. Kontakty z firmami farmaceutycznymi są również swoistym rodzajem pracy wywiadowczej. W dodatku uważam, że w Polsce znacznie więcej zła dzieje się przez niewiedzę, a bardziej dosadnie – głupotę niż przez tzw. korupcję – ocenia prof. Jędrzejczak.
Umowy z koncernami farmaceutycznymi ujawnili także inni członkowie Rady Przejrzystości: kardiolog prof. Tomasz Pasierski (Schering-Plough i Sanofi Aventis) i onkolog prof. Rafał Suwiński (wyjeżdżał na sympozja organizowane przez koncern Astra-Zeneca).
Po informacji na internetowym blogu hemobiznes.blogspot.com oraz doniesieniach prasowych, że większość osób biorących udział w opiniowaniu leków na listę refundacyjną jest finansowana (!) przez koncerny farmaceutyczne, posłowie z Klubu Solidarna Polska deklarowali, że zwrócą się do Bartosza Arłukowicza oraz do CBA o zbadanie tej sprawy. – To przykład na to, że panie Pitera oraz Kopacz zupełnie nie zajmowały się sprawami, którymi zajmować się powinny z racji zajmowanych stanowisk. Rejestr korzyści powinien pojawić się znacznie wcześniej, a nie w listopadzie ub.r. Nie było osławionej „tarczy antykorupcyjnej” – ocenia oficer ABW.

Pętla przysług
Podstawową formą nieformalnego lobbingu jest „droga wzajemnych przysług”: „Przypuśćmy, że twoja matka jest bardzo chora i ktoś pomaga ci »załatwić« dobry szpital. Na pewno zareagujesz pozytywnie, gdy ta osoba poprosi cię o zapoznanie się z jakimiś dokumentami. Wymiana przysług to dług, który wszyscy zaciągają i chętnie spłacają” – uważa prezes firmy lobbingowej. Szczególnie lukratywna posada w branży farmaceutycznej jest metodą na odwzajemnienie się za wcześniejsze przysługi oddane przez urzędnika państwowego. „X miał zwyczaj trzymania wniosków w szufladzie (czyli opóźniania ich). Gdy odszedł z Ministerstwa Zdrowia, zaczął pracować dla tych firm, których wniosków nie przetrzymywał” – mówi były urzędnik Ministerstwa Zdrowia.
Gdy firmy farmaceutyczne nie mają „dojścia” do decydentów w Ministerstwie Zdrowia, korzystają z tzw. autorytetów oraz poparcia organizacji pacjentów i mediów.
Najbardziej pożądanymi liderami opinii są konsultanci krajowi. Reprezentują 84 obszary specjalizacji medycznej i farmakologicznej. To wybitni eksperci – profesorowie medycyny lub farmacji oraz dyrektorzy ważnych klinik – doradzają Ministerstwu Zdrowia, NFZ oraz AOTM, korzystając ze swojego bezpośredniego doświadczenia klinicznego.
– Stale mam do czynienia z próbami lobbowania. Najgorsza jest sytuacja, kiedy wiedzą pochodzącą z badań klinicznych dysponuje tylko firma farmaceutyczna, gdyż to, co mówią jej przedstawiciele, można jedynie przyjąć do wiadomości. Jeśli zaś było się jednym z uczestników badania, również sponsorowanego przez tę firmę, to już się posiada własną wiedzę i doświadczenie, widziało się na własne oczy np. działania uboczne. A najlepiej jeśli wyniki badań klinicznych sponsorowanych przez firmy można skonfrontować z wynikami badań niekomercyjnych. W wielu wypadkach ograniczenia administracyjne czynią lekarza bezbronnym wobec choroby. A nie ma innego źródła leków niż firmy farmaceutyczne – uważa konsultant krajowy ds. hematologii.
„Ministerstwo oczywiście zwraca się do AOTM o ocenę danych ilościowych, ale to wszystko jest wyłącznie teorią. Ministerstwo bardzo często polega na konsultantach i pyta ich, czy dany lek jest naprawdę wart refundowania” – stwierdził w ankiecie rzecznik jednego z koncernów farmaceutycznych.

Pora na konsultanta
Konsultanci krajowi mogą być wyjątkowo skuteczni, gdy chodzi o przekonywanie ministra o zaletach nawet kontrowersyjnych leków. Na przykład w latach 2008–2009 krajowy konsultant ds. neonatologii przeprowadził skuteczną kampanię, której celem było wpisanie szczepionki przeciwko wirusowi RSV (wywołuje infekcję dróg oddechowych u niemowląt i małych dzieci) na listę leków refundowanych, mimo iż lek ten uzyskał dwie negatywne rekomendacje AOTM, podkreślające brak przekonujących dowodów na jego skuteczność.
Prof. Wiesław Jędrzejczak, konsultant krajowy ds. hematologii, jest z kolei zwolennikiem, aby u chorych na szpiczaka z niewydolnością nerek od początku terapii stosować jeden z nowych leków – bortezomib. Tymczasem w Polsce, zgodnie z aktualnymi zapisami programu terapeutycznego, preparat ten można stosować dopiero wtedy, gdy pierwszy lek nie pomoże.
Według Wojciecha Matusewicza, prezesa AOTM, aby możliwa była taka zmiana, powinna powstać nowa wersja programu, która musiałaby być oceniona przez AOTM w standardowej procedurze. Prof. Jędrzejczak napisał w tej sprawie do MZ w marcu 2011 r. Jednak z naszych informacji wynika, że dotychczas nie został poproszony o propozycję nowej wersji programu terapeutycznego. Zdaniem krajowego konsultanta ds. hematologii wystarczy tylko usunąć jedno kryterium, by rozszerzyć terapię bortezomibem w drugiej i kolejnych liniach na pacjentów, którym jest ona najbardziej potrzebna. Na razie taka decyzja nie zapadła.

Ręka w rękę z koncernem
Autorzy raportu przejrzeli się również dokładnie stowarzyszeniom pacjentów. Nie są finansowane z budżetu, więc szukają zewnętrznych form finansowania. I znajdują je w firmach farmaceutycznych. Dobrze, jeśli są organizacje, które działają w imieniu oraz na rzecz chorych i nie są pod ścisłą kontrolą sponsora. Jeden z rozmówców przypomniał jednak casus firmy, która stworzyła ad hoc organizację pacjentów w celu prowadzenia kampanii lobbingowej.
Nie był zbiegiem okoliczności fakt, że wnioskowi o refundację leku w terapii nowotworowej towarzyszyło natychmiastowe stworzenie organizacji lobbującej na rzecz tego leku. Tak było w przypadku próby wprowadzenia na listę leków refundowanych leku na raka nerki. Jeżeli firma opłaca stowarzyszenie, to może także napisać jego statut. Firmy farmaceutyczne kontrolują stowarzyszenia poprzez manipulowanie informacjami medycznymi kierowanymi do pacjentów. To firmy farmaceutyczne są najczęściej autorami petycji, które pacjenci po prostu podpisują
„Informacje medialne są maszyną propagandową, która buduje społeczną świadomość potrzeby konkretnego leku. To z kolei tworzy presję na decydentów, której celem jest wprowadzenie leku na listę refundacyjną” – przyznał wysoki rangą urzędnik MZ.
Autorzy publikacji zwracają uwagę, że firmy farmaceutyczne wykorzystują media do generowania negatywnych opinii skierowanych przeciwko decydentom. „Krańcową odmianą negatywnej reklamy są kampanie »kompromitacyjne« – rzecz stosowana tylko w krajach postkomunistycznych – których celem jest zniszczenie reputacji polityka. Jedną z form wpływania na dziennikarzy jest [wspomniane w publikacji – przyp. AB] złożenie zamówienia na artykuł w zamian za honorarium dla autora tekstu” – wskazują.
Zarzutem stawianym pod adresem dziennikarzy jest również to, że teksty medyczne często piszą osoby, dla których medycyna jest jednym z wielu obszarów zawodowych zainteresowań. Publikują najczęściej przygotowane artykuły, które dostają od przedstawicieli koncernów lub agencji public relations czy lobbystów na pendrive.

Fundacje do lobbingu
Jeden z ankietowanych parlamentarzystów przyznaje, że pewna firma farmaceutyczna zwróciła się do niego, aby utworzył fundację, a ta zostanie zasilona pieniędzmi na działania związane z ochroną zdrowia. Firmy farmaceutyczne wykorzystują stowarzyszenia pacjentów także jako pośredników do wywierania presji na parlamentarzystów.
„Firmy są ostrożne. Nie prowadzą ewidentnego lobbingu. Nie jest dla nich żadnym problemem wysłanie na spotkanie prezesa stowarzyszenia pacjentów zamiast bezpośredniego uczestnictwa w nim. Z powodu takich działań czasem trudno jest rozróżnić kontakty parlamentarzystów z firmami od tych z pacjentami” – ujawnia w ankiecie urzędnik MZ.
Posłowie korzystają z różnych formalnych uprawnień, aby poprzeć włączenie nowego leku do programów refundacji. „Mogę napisać do ministra zdrowia, pytając, czy AOTM zajmuje się danym wnioskiem i kiedy można spodziewać się rekomendacji. Działam jako pośrednik dla stowarzyszenia pacjentów. A czasem jestem też »przyspieszaczem« decyzji” – wyjawia jeden z ankietowanych posłów. Wspieranie nowych terapii przez parlamentarzystów jest bardzo intensywne: „Od grudnia 2008 r. do września 2009 r. otrzymaliśmy 41 zapytań od posłów dotyczących długo działających analogów insuliny” – dodaje urzędnik MZ.
Publikacja, której wnioski są nadal aktualne, jest zupełnie w Polsce nieznana.
– Do dzisiaj nie skontaktował się z nami żaden urzędnik Ministerstwa Zdrowia czy osoby z kierownictwa resortu – stwierdza Piotr Ozierański z University of Cambridge.

Andrzej Borzym

Artykuł pochodzi z numeru 8/2012 "Gazety Polskiej"
http://www.gazetapolska.pl/14841-lody-na-lekach-czyli-lobbing-farmaceutyczny

Kto następny?

2012-01-30T19:46:00.001+01:00

Powoli mozaika układów hematologiczno-biznesowych zaczyna się rozpadać. Kilka dni temu Gazeta Wyborcza donosiła:

Sąd Rejonowy w Białymstoku uznał szefa Kliniki Hematologii Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego winnym nieprawidłowości przy przetargach w szpitalu. Został skazany na 10 miesięcy więzienia w zawieszeniu na dwa lata, ponadto ma zapłacić 3 tys. zł grzywny.

Lekarz został ukarany za to, że jako członek komisji przetargowych na zakup leków na specjalnych formularzach informował, że nie jest związany z firmami, które ubiegały się o kontrakt.

Kontrole NIK i Urzędu Kontroli Skarbowej ujawniły, że oskarżony lekarz podpisał kilkanaście umów z firmami farmaceutycznymi, dla których prowadził badania kliniczne.

Za podawanie nieprawdy w dokumentach skazany został także wiceprezes warszawskiej firmy, która dostarczała do szpitala sprzęt medyczny. Otrzymał wyrok pół roku więzienia w zawieszeniu i grzywnę. Wyrok nie jest prawomocny.

Pytanie: Kiedy pod lupę trafią "grube ryby" polskiej hematologii?

Przyczyny, skutki i brak konsekwencji

2012-01-17T23:15:00.000+01:00

Polskie Towarzystwo Walki z Mukowiscydozą alarmuje:
"Brak członkostwa Polski w Eurotransplancie ogranicza chorym na mukowiscydozę z Polski dostęp do przeszczepów płuc za granicą.

Od stycznia 2012 roku Wiedeńska Klinika AKH, jeden z największych ośrodków przeszczepiających płuca w Europie, odmawia kwalifikowania do przeszczepów płuc pacjentów z Polski. Przyczyną tego stanu rzeczy, jaką podaje wiedeński ośrodek przeszczepowy, jest brak członkostwa Polski w Eurotransplancie. Brak dostępu do leczenia transplantacyjnego w Wiedniu stawia w dramatycznym położeniu chorych na mukowiscydozę i ich lekarzy, którzy muszą szukać dla chorych nowych ośrodków.

Pod koniec grudnia 2011 r. Polskie Towarzystwo Walki z Mukowiscydozą zostało poinformowane przez zaniepokojonych pacjentów i lekarzy, że klinika AKH we Wiedniu, ośrodek, który wykonywał dotąd większość zabiegów transplantacji płuc u chorych na mukowiscydozę, odmówiła przyjmowania polskich chorych argumentując ten fakt brakiem członkostwa Polski w Eurotransplancie. „Jest to dla naszego środowiska porażająca informacja, gdyż większość chorych skierowanych do przeszczepu za granicą bardzo liczyło na możliwość leczenia w tym właśnie ośrodku, który ze względu na swoje ogromne doświadczenie i niewielką odległość od Polski, a także najniższą w Europie cenę, jest dla nich optymalnym miejscem. Obawiamy się, że również inne ośrodki, których państwa zrzeszone są w Eurotransplancie, odmówią przyjmowania naszych chorych, co może mieć dla nich tragiczne skutki, gdyż w wyniku przedłużającego się okresu poszukiwania nowych miejsc do wykonania przeszczepu wielu z nich z pewnością go nie doczeka.” – Podkreśliła Dorota Hedwig, Prezes Polskiego Towarzystwa Walki z Mukowiscydozą.

Polskie Towarzystwo Walki z Mukowiscydozą skierowało list z prośbą o wyjaśnienie sytuacji i planów dotyczących akcesji Polski w Eurotransplancie do Ministra Zdrowia Bartosza Arłukowicza oraz do prof. dr hab. Wojciecha Rowińskiego, Konsultanta Krajowego ds. Transplantologii Klinicznej, prof. dr hab. med. Romana Danielewicza, Dyrektora Centrum Organizacyjno-Koordynacyjnego do Spraw Transplantacji "POLTRANSPLANT", prof. dr hab. med. Piotra Kalicińskiego, Przewodniczącego Krajowej Rady Transplantacyjnej i prof. dr hab. med. Zbigniewa Włodarczyka, Prezesa Polskiego Towarzystwa Transplantacyjnego. Korespondencja w sprawie przedłużenia możliwości przyjmowania polskich pacjentów w AKH we Wiedniu została również skierowana do prof. Waltera Klepetko, kierownika Kliniki Kardiochirurgii i Torakochirurgii wiedeńskiej kliniki.

15 stycznia br. mija 6 lat od kiedy polscy chorzy na mukowiscydozę uzyskali możliwość leczenia transplantacyjnego w klinice AKH Wiedniu. Wtedy, 2006 r. doszło do pierwszego udanego przeszczepu płuc u 19-letniej Polki chorej na mukowiscydozę. W latach 2006-2010 Polskie Towarzystwo Walki z Mukowiscydozą pozyskało sponsora, który pokrył koszty 12 takich operacji w ośrodku transplantacyjnym we Wiedniu, zaś od 2010 roku część zabiegów była finansowana również przez Narodowy Fundusz Zdrowia. Dzięki przeszczepom płuc uratowano 19 młodych ludzi, którzy bez tego zabiegu nie mieli szans na dalsze życie.

U chorych na mukowiscydozę, nieuleczalną chorobę genetyczną, wytwarzany jest gęsty i lepki śluz, który blokuje drogi oddechowe, wywołując postępujące wyniszczenie płuc, a w konsekwencji niewydolność oddechową i przedwczesną śmierć. W zaawansowanym stadium choroby przeszczep płuc jest jedyną alternatywą ratującą życie chorych. W Europie Zachodniej przeszczepy płuc są zabiegami wykonywanymi powszechnie i rutynowo. Wiedeńska Klinika AKH rocznie wykonuje około 120 przeszczepów płuc. W Polsce łącznie w 2011 roku wykonano 15 przeszczepów płuc, w tym w marcu 2011 r. w Śląskim Centrum Chorób Serca wykonano pierwszy i, jak dotychczas, jedyny przeszczep płuc u chorego na mukowiscydozę. Obecnie szacuje się, że zapotrzebowanie na przeszczepy płuc u chorych na mukowiscydozę w Polsce to 15-20 zabiegów rocznie, zaś w ostatnich 6 latach w zagranicznych ośrodkach wykonywano średnio 4 rocznie."

Po tej wstrząsającej lekturze nasuwa się jedno pytanie:
Dlaczego Polska nie należy do Eurotransplantu? Warto wiedzieć, że do Eurotransplantu należy 7 państw Europy (Austria, Belgia, Niemcy, Chorwacja, Słowenia, Holandia, Luksemburg) – a my wciąż nie znamy przyczyn braku udziału Polski w tej organizacji. Wiemy, że takie plany były, i to dość zaawansowane. Zapewne jeżeli nie wiadomo o co chodzi, to chodzi o pieniądze.

Może dużo racji ma internauta "Mixer", który pisze:
"Decyzja o nie przystąpieniu do Eurotransplantu jest wynikiem ich filozofii, zwanej potocznie "psem ogrodnika". To czego sami przeszczepić nie mogą, gdyż zdarza się, że nie ma odpowiedniego biorcy, albo też przeszczepić nie potrafią - nie chcą oddać potrzebującym w innych krajach. To obrzydliwie niemoralne !
Dlatego nic dziwnego, że wiedeńska klinika, po wielu przeszczepach polskich pacjentów, nie mogąc liczyć na jakiekolwiek organy z Polski, powiedziała STOP !!

Z moralnego punktu widzenia całkiem słusznie. Przeszczepianie Polaków ogranicza przeszczepy własnych obywateli. To oczywiste. Oczywiste więc zdawałoby się ofiarowanie do Eurotransplantu (nie koniecznie do Wiednia, ale dla Europejczyków , po prostu) organów, które w Polsce nie mogą być wykorzystane. Ale gdzie tam!!! Polski "pies ogrodnika" ma się dobrze !

Nasi transplantolodzy i zapewne krajowy koordynator ds transplantologii w imię własnych ambicji i interesu własnych klinik, wykluczyli polskich pacjentów z europejskiej solidarności w walce o ich życie.Niech więc wiedzą, że tym samym przejęli na siebie w sposób bezczelnie zadufany, bo bez żadnego pokrycia, odpowiedzialność za życie Kuby i innych, czekających na przeszczepy w Wiedniu.

I niech nam nie gadają, że to "dla dobra polskiej transplantologii" a jeszcze lepiej "dla dobra polskich pacjentów" wykluczyli Polskę z Eurotransplantu. Zrobili tak wyłącznie dla własnego dobrego samopoczucia. Musiało się bardzo nie podobać, że Wiedeń przeszczepia po 100 płuc rocznie, o czym polska gwiazda od przeszczepów płuc nie może nawet pomarzyć. Mimo otrzymania z ministerstwa zdrowia grubych funduszy na Program Przeszczepu Pluc, ostatni i jedyny przeszczep w mukowiscydozie wykonano, jak nam wszystkim wiadomo, w kwietniu ub. roku.

Poltransplant spuścił nareszcie żelazną kurtynę na bałagan w polskiej transplantologii (linki do tekstów o nie wykorzystywaniu organów zamieściłem we wcześniejszych wpisach),

Poltransplant odciął Polskę od Europy (przynajmniej w tej dziedzinie). Ciekawe, jak bardzo rozwinie się teraz polska transplantologia na tym europejskim zadupiu?

Pewne jest natomiast to, że wielu polskich pacjentów nie tylko nie doczeka tutaj przeszczepu, ale jeszcze straci - tak jak Kuba - szansę na przeszczep gdzie indziej. Choć nasz piękny kraj, decyzją powołanej do ratowania życia instytucji - czyli zafajdanego NFZ - nie dołożył do przeszczepu Kuby ani grosza, to jeszcze decyzją zafajdanego Poltransplantu śmie tego młodego człowieka skazać na śmierć, niwecząc akcję setek jego przyjaciół.

Ośmielam się stanowczo zaprotestować przeciwko takim praktykom !! Ośmielam się nazwać to hańbą !! Decyzję wykluczenia Polski z Eurotransplantu (bo nie przystąpienie jest w istocie wykluczeniem się ) nazywam wstecznictwem, cofaniem Polski za żelazną kurtynę, bezczelnością i igraniem z życiem polskich pacjentów !!!"

CBA przyjrzy się rejestrowi korzyści i macherom z AOTM?

2012-01-14T09:37:00.001+01:00

Tytuł jest naturalnie prowokacją, bo CBA po historii z kardiochirurgiem dr Mirosławem G. jak ognia będzie unikało kontrowersyjnych tematów. Panowie z Biura wiedzą, że zamachnięcie się na profesorski establishment wywoła natychmiastowy rezonans zaprzyjaźnionych z wampirami hematologii me(n)diów.
Wszak redaktorzy też chorują, wyjeżdżają na "kongresy" sponsorowane przez koncerny farmaceutyczne. Jednak wcale tego nie ujawniają w swoich "rejestrach korzyści".

Miło zatem, że red. Nisztor i red. Kacprzak czytają naszego bloga i zostawiają ślad na papierze. Co będzie dalej z tym kontrowersyjnym tematem, to już inna bajka. Zawsze istnieje ryzyko, że wiceminister zdrowia Andrzej Włodarczyk zachowa się tak ofensywnie, jak w 2007 r., kiedy złożył zawiadomienie o podejrzeniu popełnienie przestępstwa naruszenia tajemnicy lekarskiej na skutek działań CBA w szpitalu MSWiA.

Wtedy według Włodarczyka, który był wówczas "tylko" szefem Okręgowej Izby Lekarskiej w Warszawie, kilka tysięcy kart pacjentów z tej placówki nielegalnie trafiło do Biura, a kopie tych dokumentów - do policji.

Nawiasem mówiąc Włodarczyk w sprawie dr. G. nie był/nie jest bezstronny.
Wystarczy poczytać ten reportaż, i ocenić ten fragment:

"Wiele do powiedzenia miał ostatnio dr Andrzej Włodarczyk, wiceprezes Naczelnej Rady Lekarskiej i b. wiceminister zdrowia. Jest on od lat wypróbowanym przyjacielem oskarżonego W 2001 r. zasiadał razem ze Zbigniewem Religą w komisji konkursowej, która oceniała kandydaturę doktora Mirosława G. na funkcję ordynatora kliniki kardiochirurgii w szpitalu MSWiA. Oddał głos na dzisiejszego oskarżonego.
Słuchając zeznań tego świadka na sali sądowej odnoszących się do konkursu, można było odnieść wrażenie, że dr Włodarczykowi zależało na przedstawieniu zmarłego profesora Religi w jak najgorszym świetle. Wiceprezes Naczelnej Rady Lekarskiej tak tłumaczył (zwracając się do oskarżonego) próbę „utopienia” dr G. jako kandydata na ordynatora przez prof. Religę: - Nie tyle chodziło o pana, tylko o prof. Dziatkowiaka, którego pan był wychowankiem.

Świadek zaznaczył, że gdy Zbigniew Religa został ministrem zdrowia „w środowisku mówiło się, że Ziobro ma na niego wpływ”. Tym tłumaczono sporządzenie przez ministra zdrowia prywatnej opinii biegłego w sprawie śmierci Floriana M., czego z zasady nie należało robić.. Również błędem profesora było wspieranie min. Ziobry w oskarżeniach dr G. na słynnej konferencji w ministerstwie zdrowia w 2007 r. Zostało to źle przyjęte nie tylko w Naczelnej Radzie Lekarskiej, ale i na międzynarodowej konferencji kardiologów w Warszawie; gdy prof. Religa wszedł na mównicę, większość zebranych wyszła z sali.

Dr Andrzej Włodarczyk nie opuścił rekomendowanego przez siebie ordynatora w chwili, gdy funkcjonariusze CBA wyprowadzali go w kajdankach z kliniki. Świadek był jedną z osób, które złożyły poręczenie osobiste za lekarza, gdy ten trafił do aresztu. Okręgowa Izba Lekarska wymogła na prokuraturze (odwołując się od jej pierwotnej decyzji do Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa, który uwzględnił zażalenie) zbadanie okoliczności zabrania przez CBA ze szpitala MSWiA przy ulicy Wołoskiej dokumentacji medycznej pacjentów. Chodziło o ponad sześć tysięcy kart.

- Brali na kilogramy. Wywieźli ciężarówkę - alarmował wówczas na gorąco dziennikarzy dr Andrzej Włodarczyk - mogło dojść naruszenia tajemnicy lekarskiej. To zagrożenie dla życia i zdrowia pacjentów. Gdy pacjent powrócił do szpitala, nie byłoby wiadomo, czym był leczony w przeszłości.

CBA broniło się, że działało na polecenie prokuratury, a dokumenty bardzo szybko zostały skserowane i zwrócone do szpitala.

Zeznając w procesie dr G. wiceprezes Naczelnej Rady Lekarskiej skorzystał z okazji, aby poruszyć sędziego obrazem dramatycznych skutków oskarżenia kardiochirurga:- Doszło do załamanie polskiej transplantologii i 60-procentowego spadku liczby dawców organów. Mimo upływu już prawie trzech lat od wejścia CBA do szpitala MSWiA, liczba przeszczepów nie wróciła do poziomu sprzed tej sprawy - alarmował świadek.

Dr Andrzej Włodarczyk nakreślił na sali sądowej polityczne tło oskarżenia byłego ordynatora kardiochirurgii o korupcję: - Nieprzypadkowo wzięto za rządów PiS na cel lekarzy jako element korupcyjnego układu trawiącego Polskę. Byliśmy wdzięcznym celem, bo zdrowie, to ważny element polityki państwa, o lekarzom nie chce się płacić, no to wystarczy zrobić z nich łapówkarzy i zabójców. Jeśli państwo podważa zaufanie pacjentów do lekarza, jest to głupota świadcząca, że ktoś ma klapy na oczach - podsumował swoją ocenę. Świadek doszukał się też osobistych motywów postępowania Zbigniewa Ziobry wobec dr G. Mogło tu zaważyć tragiczne wydarzenie z życia b. ministra sprawiedliwości, którego ojciec zmarł po operacji angioplastyki w 2006 r.

-Pan Ziobro ma przekonanie, że śmierć nastąpiła z winy lekarzy - twierdził dr Włodarczyk. - Ten uraz ma już kilkuletnią historię. Podlegle prokuratorowi generalnemu służby CBA długo przygotowywały się do spektakularnego pojawienia się w szpitalu na Wołoskiej.

Jak ujawnił świadek, pół roku przed zatrzymaniem dr G., do Warszawskiej Izby Lekarskiej (wtedy był jej szefem) przyszło dwóch agentów CBA i pytali, czy na ordynatora kardiochirurgii w szpitalu MSWiA są jakieś skargi.

-Odesłałem ich do naszego rzecznika odpowiedzialności dyscyplinarnej. Do mnie nie docierały żadne skargi w kontekście korupcji, ani błędów w sztuce. Mimo to od rzecznika odpowiedzialności dyscyplinarnej służby tajne zabrały bez żadnego pokwitowania całą dokumentację na temat lekarzy z Wołoskiej. Byłem oburzony, również na moich pracowników, że tak łatwo wydali poufną korespondencję dotyczącą chorób pacjentów wraz z dokumentacją medyczną. Zwłaszcza, że od pacjentów docierały do mnie wiadomości, że CBA namawiało ich do obciążania lekarzy.

Pół roku temu dr Andrzej Włodarczyk został wezwany do CBA. - W charakterze świadka - poinformował sąd - ale pytania były jak do oskarżonego: np., czy biorę łapówki od rodzin chorych.

Nie miał trudności z odpowiedzią, gdyż jako współautor lekarskiego kodeksu etyki uzależnianie przez lekarza podjęcia się zabiegu, czy przyjęcia do szpitala od łapówki uważa za „obrzydliwe”

Dobre wrażenie

2012-01-07T12:05:00.000+01:00

List prof. dr hab. n. med. Wiesława Wiktora Jędrzejczaka, Kierownika Katedry i Kliniki Hematologii, Onkologii i Chorób Wewnętrznych Centralnego Szpitala Klinicznego AM w Warszawie, konsultanta krajowego w dziedzinie hematologii, kierowany do pacjentów kierowanej przez profesora kliniki.

List bardzo emocjonalny i na czasie. Czy to sprytny zabieg public relations w stylu "jakim jestem ludzkim profesorem" albo "my, lekarze jestesmy wciąż pod presją i obstrzałem"? Czas pokaże.

Jeżeli Panu Profesorowi WWJ tak bardzo nie podoba się polityka resortu zdrowia, to może powinien zrezygnować ze stanowiska krajowego konsultanta, tym bardziej że nominowany został przez nieudolną Ewę Kopacz?

Nie, on nigdy tego nie zrobi. Nie rezygnuje się ze złotego cielca. Wystarczy szybkie spojrzenie na rejestr korzyści, ujawniony na stronie MZ.

http://www.mz.gov.pl/wwwfiles/ma_struktura/docs/rejestr_korzysci_17112011.pdf

Kuriozalny jest dopisek w pkt.9 rejestru korzyści profesora Jędrzejczaka "oświadczenie to składam do wyłącznej wiedzy władz AOTM oraz Minizstra Zdrowia i ni ezgadzam się na jakąkolwiek formę podania go do wiadomości publicznej, a jeśli to nastąpi podejmę czynności prawne w stosunku do osób odpowiedzialnych w związku z naruszeniem moich praw osobistych".

To pozostawię bez komentarza. Wnioski należą do Was.

Konkurs: Bajka o Króliku

2011-12-30T10:42:00.004+01:00

W sieci natrafiliśmy na taką opowieść:

Królik uważa się za Boga. W swoim mniemaniu - jest Bogiem. Zachowuje się w każdym razie jak Bóg, a skromnie nazywa się półbogiem. Bóg, jak wiadomo, jest panem życia i śmierci. Półbóg, jak się okazuje - też. Co więc odróżnia całego Boga od pana półboga?

W bezkresnym poczuciu sprawiedliwości boskiej brak jest takich ludzkich cech, jak choćby zawiść czy zemsta. Półbogowie najwyraźniej tym żyją; dzień bez okazania słabszemu własnej potęgi, to dzień stracony. Półbóg z łatwością potrafi obrazić się na pacjenta i wyrzucić go z kliniki, gdy „straci do niego zaufanie”. Stracił zaufanie, więc wyrzucił. Stracił-zaufanie-i-wyrzucił-śmiertelnie-chorego-z-państwowej-kliniki-uff!

Boskie! Ambicje półboga posuwają się i do tego, że i w leczeniu stosuje niekonwencjonalne metody. Niestety, z całkiem konwencjonalnymi skutkami dla chorych. Czasem (często?) chyba traktuje półbóg swoich chorych jak warzywa, bo najwyraźniej pozostaje im jedynie asymilacja po aplikacji półbogowego środka leczniczego.

Półbóg nie ma oczywiście w zwyczaju tłumaczenia się zwykłym śmiertelnikom z leczenia, czy zawiadamiania ich o przerwaniu czy zmianie leczenia. On jest stworzony do innych celów. A ci od niego uzależnieni, omamieni liczbą i powagą tytułów, nazw, a głównie bezradnością i rozpaczą? Na ich miejsca czeka po 10 innych. Półbóg to wie.

Chorych powyżej 50-ki nawet oficjalnie i z hukiem skreślił. Dziwna i zaiste swoista to pryncypialność. Podziwiam. No, ale półbóg zmienia zasady i reguły gry dostosowując je do własnego widzi-mi-się. A możliwości ma niemałe. Znajomi i przyjaciele królika wszędzie trzymają się mocno. Mur. Pisma nie dochodzą, decyzje nie wychodzą. Czasem tylko coś się wymsknie. Ot! Jak to w wojsku.

Prześledźmy smutną rzeczywistość, na jaką aktualnie napotyka chory na białaczkę w Królestwie Królika. Statystyczny pacjent-szarak, pełen wiary, w konsekwencji cicho i bez słowa protestu odchodzi. Często w sile wieku. Do kogo ma się odwołać pacjent, który chciałby jednak żyć, a został właśnie wyrzucony przez Królika z kliniki?

Do Poltransplantu? Ten akurat zatrudnia Krajowego Królika w zakresie Hematologii (KKH). Do Ministerstwa Zdrowia? Tam, całkiem przecież przypadkowo chyba, KKH ma pół etatu. Do NFZ jakimś trafem? I tu bryluje ... KKH.

Do prokuratury może, po sprawiedliwość? Zgódźmy się – nie ma dla prokuratora lepszego specjalisty od KKH. Istny deus ex machina: jedna przychodnia, druga, CePeLek, szpital, klinika, Akademia Medyczna, kumpel dał część etatu poza Warszawą, więc obowiązki wzywają, od Wrocławia po Gdańsk, a: zjazdy, konferencje, studenci, inni pacjenci... I tak da capo al fine.

Uff! Kiedy on znajduje czas na pracę? Przed kim odpowiada Królik Krajowy? Przed Bogiem może? KKH już się przecież z Jego siłą utożsamia. Pół-bóg, pół-co? Pół-kownik chyba, chociaż korzyść z niego jak z pół-paśca.

I tu pytanie: Jak nazywa się nasz Królik? Nagród nie będzie, ale satysfakcja gwarantowana.

Łzy transplantologów

2011-12-27T10:15:00.001+01:00

Jak się zapewne kiedyś drodzy Czytelnicy przekonaliście, nie zawsze prawda przedstawiana w tzw. mainstreamie jest prawdziwa. Manipulacja i dezinformacja stała się standardem.

Przykład z archiwum Rynku Zdrowia. Tam dezinformacja kryje się pod dramatycznym tytułem "Transplantologia: Nie stać nas na transport organów z zagranicy":

Dzięki zmianie prawa Polska mogłaby korzystać z organów dawców z całego świata. Jest jednak pewien problem. - NFZ płaci zryczałtowaną stawkę za procedurę medyczną – mówi portalowi rynekzdrowia.pl prof. Zbigniew Włodarczyk ze Szpitala Uniwersyteckiego im. dr A. Jurasza w Bydgoszczy, konsultant wojewódzki ds. transplantologii klinicznej. Mają się w niej zmieścić koszty zabiegu i transportu.
– Koszty procedury są takie, że nie stać nas na przywóz organów np. samolotem z Francji. Z pieniędzy na przeszczep musimy wykonać zabieg – podkreśla prof. Dariusz Patrzałek z Akademickiego Szpitala Klinicznego im. M. Radeckiego we Wrocławiu, konsultant wojewódzki ds. transplantologii klinicznej.
Kierowana przez niego Katedra i Klinika Chirurgii Naczyniowej, Ogólnej i Transplantacyjnej AM w najlepszych czasach przeszczepiała nawet 120-140 nerek rocznie. Teraz połowę mniej. Narodowy Fundusz Zdrowia płaci szpitalowi od 53 do 240 tys. zł. za każdy przeszczep. Cena zależy m.in. od tego czy narząd pobrano od dawcy spokrewnionego z biorcą czy też nie. Koszty transportu organu do przeszczepu są ogromne nawet w granicach Polski.

Otóz tylko "prawda jest ciekawa", a nie mydlenie oczu czytelnikom. Prawda jest brutalna. Otóż kliniki w Polsce nie mają odpowiednich akredytacji. Nie spełniają większości unijnych standardów. Można je poznać tu.

Co to oznacza dla pacjentów? Polacy, którzy nie mogą doczekać się przeszczepu, wpisują się na listę Eurotransplantu. Płacą za to i mają przeszczep zagranicą. Szybko i bezstresowo.
Polska, owszem wysyła do Eurotransplantu narządy. I tu zaskoczenie - o ile dziwnym trafem w Polsce "nie nadawały się" do przeszczepu, to tam jak najbardziej...

Krajowa Rada Transplantacyjna jest tworem utajnionym... Takie przynajmniej można odnieść wrażenie po bezskutecznych próbach znalezienia jej składu w BIP Ministerstwa Zdrowia. Jest za to na stronach Poltransplantu. I co wiedzimy?

Że prof. Patrzałek (ten żalący się na procedury w artykule w "Rynku Zdrowia") zasiada w tejże Radzie w prestiżowych zespołach:

Zespole ds. opinii prawnych i regulacji międzynarodowych,
Zespole ds. kontroli i ozwoleń MZ,
Zespole ds. organizacyjnych pobierania i przeszczepiania narządów i oceny jakości świadczeń w transplantologii,
Zespole ds. Programu Wieloletniego pn. Narodowy Program Rozwoju Medycyny Transplantacyjnej na lata 2011-2020

Może pora skoncentrować się na zdobywaniu akredytacji, a nie zwalać wszystko na koszty transportu i NFZ?

Pora zaczynać

2011-12-22T21:51:00.002+01:00

Blog powstał, aby rzucić snop światła na sferę dotychczas ukrytą w mroku układów i niedomówień. Publikować będziemy rzeczy znane i nieznane, zarówno te jawne, jak i te - ukryte.

Pomożemy kreślić mapę wzajemnych powiązań pomiędzy autorytetami polskiej hematologii a koncernami farmaceutycznymi, czyli pomiędzy nauką a wielką kasą. Pomiędzy rejestrami dawców szpiku a biznesem - dużym, ale nie zawsze rodzimym - i z czystymi intencjami. Pozbędziemy Was złudzeń.