मनमौजी

https://kathakadambari.com

2020-08-29T15:18:00.002+05:30

माझी नवीन वेबसाईट

सिझन २ - लोकल डायरी ९

2020-01-02T20:18:00.000+05:30

https://milindmahangade.blogspot.com/2019/10/blog-post_24.html सिझन २ -लोकल डायरी १
https://milindmahangade.blogspot.com/2019/11/blog-post_5.html  सिझन २ - लोकल डायरी २
https://milindmahangade.blogspot.com/2019/11/blog-post.html  सिझन २ - लोकल डायरी ३
https://milindmahangade.blogspot.com/2019/11/blog-post_27.html  सिझन २-लोकल डायरी ४
https://milindmahangade.blogspot.com/2019/12/blog-post.html  सिझन २ - लोकल डायरी ५
https://milindmahangade.blogspot.com/2019/12/blog-post_6.html सिझन २ - लोकल डायरी ६
https://milindmahangade.blogspot.com/2019/12/blog-post_27.html  सिझन २ - लोकल डायरी ७
https://milindmahangade.blogspot.com/2020/01/blog-post.html  सिझन २ - लोकल डायरी ८

सिझन २ - लोकल डायरी ९

शरदच्या पार्टीचा हँग ओवर दुसऱ्या दिवशीही गेला नाही . माझं डोकं चांगलंच चढलं होतं . आमच्या बाकीच्या मंडळींचीही अवस्था काही वेगळी नव्हती. जिग्नेसचा तर वकार युनुस झाला होता . दुसऱ्या दिवशी रविवार असल्याने संपूर्ण दिवस झोपून काढला . यामुळे मग रात्री झोप आली नाही आणि मग त्यामुळे त्याच्या दुसऱ्या दिवशी झोप यायला लागली . आळस देत देत मी प्लॅटफॉर्मवर आलो . प्लॅटफॉर्मवर शरद , भडकमकर आणि नायर अंकल आले होते. भरत अजून आला नव्हता . काल तो त्याच्या होणाऱ्या बायकोला भेटायला गेला होता. काय झालं असावं असा विचार करीत असतानाच तो धावत आला . तेवढ्यात समोरून लोकल आली तसा तो आम्हाला हात दाखवून जागा पकडायला शरदबरोबर पुढे निघून गेला . सावंत आज आले नाहीत . आणि त्यांचा फोनही लागला नाही . लोकल प्लॅटफॉर्मवर आल्यावर सगळे आत शिरले तेव्हा जिग्नेससुद्धा डाऊन करून आलेला होता .

" जिग्नेस भाय , कैसा है तबियत ? " शरदने त्याला विचारलं . त्यावर त्याने ओक्के असं हात उंचावून खुणावलं .

" जमता नहीं तो पिता क्यूँ है बे ? " भरत म्हणाला . आज बऱ्याच दिवसांनी त्याचा हा सूर ऐकायला मिळाला .

" अरे , भरत भाय , अपने शरद भाय का पार्टी था । उस्को बुरा लगता ना .... " जिग्नेस गमतीत म्हणाला . त्याला दोन टिन सुद्धा जास्त होतात , तिथे तो साडे तीन टिन प्यायला होता . त्याला उलट्या झाल्या नसत्या तर नवल होतं.

" नहीं , लेकिन मेरेको सबसे अच्छा जिग्नेसही लगा । कोई भी पार्टी तब रंग लाती है जब कोई ऐसा दारू पी के उलटी करता है । " शरदच्या ह्या टोमण्यावर सर्वजण हसले .

" भडकमकर पण मस्त मजेत होते ... " मी म्हणालो . त्यावर त्यांनी पुन्हा ते " त्या दिवशी मस्त मजा आला " चं पालुपद आम्हाला ऐकवलं .

" अरे , सावंत कब चला गया ? और आज बी नय आया ? उसका दारू उतरा की नय ? " नायर अंकल विचारू लागले . आम्हाला कुणालाच त्यांच्याबद्दल काही माहीत नव्हतं . भरतने फोन करण्याचा प्रयत्न केला पण त्यांचा फोन सुद्धा स्विच ऑफ लागत होता. मी पलीकडे पाहिलं , अवंती तिच्या जागी उभी होती . ती माझ्याकडेच बघत होती. मी पाहिल्यावर छान पैकी हसली .

" आँखो ही आँखो में इशारा हो गया ... " शरदने गाणं सुरू केलं आणि बाकीचे सगळे त्याच्या मागोमाग " बैठे बैठे जिने का सहारा हो गया .... " गाऊ लागले . हे असं अचानक ऐकल्यावर आणि ते आपल्यालाच उद्देशून आहे असं कळल्यावर तर मला धरणी दुभंगून पोटात घेईल तर बरं असं वाटू लागलं . इतकी झटपट प्रतिक्रिया केवळ आमचा ग्रुपच देऊ शकतो . मी पुन्हा अवंतीकडे पाहिलं , तीही ओठ मुडपून हसत होती . सगळे मला चिडवायला लागले . मला पण गंमत वाटत होती . मी त्यांना त्यांच्या मनाप्रमाणे करू दिलं . थोड्या वेळाने ते आपोआप शांत झाले आणि आपापल्या कामाला लागले.

भरत माझ्या बाजूलाच उभा होता . त्याच्या बाजूला शरद उभा होता . मी त्याला कालच्या त्याच्या होणाऱ्या बायकोच्या भेटीबद्दल विचारलं . त्यावर त्याने सुटकेचा निश्वास टाकला .

" काय झालं ? सांग तरी ... " मी म्हणालो.

" अरे , काल राडाच झाला ना भाई ! मी सुनीताला भेटायला गेलो होतो , तर ती एकटी नव्हती आली , तिच्याबरोबर तिची एक मैत्रीण आणि एक मुलगा सुद्धा आला होता. " भरत म्हणाला .

" मग ? " शरदने विचारलं.

" धम्माल आली काल . तुला सांगतो तिची मैत्रीण एकदम खतरनाक आहे ... कराटे चॅम्पियन , ब्लॅक बेल्ट ! "

" तिच्या मैत्रिणीचं काय मधेच ? " मला काही कळेना .

" तेच सांगतोय ना . मी तिथे गेलो . आधी तर माझं डोकचं फिरलं होतं . मी तिला थेट विचारणार होतो , पण ती एकटी आली नव्हती ते दोघेही तिच्या बरोबर होते . मला वैताग आला साला . वाटलं ही पोरगी चालू दिसतेय . पण नंतर जे घडलं ते बघायला तुम्ही लोक पाहिजे होतात ." एखादी सुरस कथा सांगावी तसं भरत म्हणाला .

" का ? असं काय झालं ? " माझी उत्कंठा शिगेला पोहोचली.

" मी तिला काही विचारायच्या आतच , तिच्या सोबतच्या मैत्रिणीने बरोबर आणलेल्या मुलाची कॉलर पकडून त्याच्या एक कानाखाली लावून दिली आणि म्हणाली , बोल , का केला होतास ह्यांना फोन ? "

" काय ? तोच मुलगा होता ज्याने तुला फोन केला होता ? " शरदने आश्चर्याने विचारलं . , " अरे , मग एक ठेऊन द्यायची ना "

" अरे आधी मला तेच वाटत होतं . पण नंतर त्याची दया आली मला . तिच्या बरोबरच्या मैत्रिणीने माझ्या समोर तुडवला त्याला . तो सॉरी ताई , सॉरी ताई , परत असं होणार नाही ताई , म्हणत हात जोडून विनवण्या करू लागला . ताई ताई चा जप चालला होता त्याचा ... " तो हसत हसत सांगत होता .

" काय ? आयला भारीच ! पण त्याला विचारायचं ना की त्याने असा फोन का केला होता तुला . " मी म्हणालो .

" एकतर्फी प्रेम रे ... असाच लल्लू पोरगा होता तो , छपरी ... त्यांच्या कॉलेज मध्ये होता . त्यांच्याच वर्गातला . सुनीता तर त्याला फक्त चेहऱ्याने ओळखायची . तिनेच मला सांगितलं की , ह्याच मुलाने कॉलेजला असताना रोज डे च्या दिवशी तिला प्रपोज केलं होतं , आणि ती नाही म्हणाली होती . त्यानंतर आमचं लग्न ठरल्यावर सुद्धा एकदा भेटला होता . त्या वेळी सुद्धा तिने त्याला स्पष्ट नकार दिला . पण नंतर मी जेव्हा तिला मला आलेल्या फोनबद्दल सांगितलं तेव्हा तिला ह्याचाच संशय आला . आणि तिने हा प्रत्यक्ष कृतिदिन केला . " भरत सांगत होता .

" अरे , पण ही काय पद्धत झाली ? तुझ्यासमोर त्या पोराला आणून मारण्याची ! " मला त्याच्या होणाऱ्या बायकोच्या वागण्याचं आश्चर्य वाटलं .

" मलाही आधी तसंच वाटलं . मग तिनेच ह्या सगळ्या गोष्टींचा खुलासा केला , की हा प्रकार तिच्या लक्षात आल्यावर तिला त्या मुलाचा खूप राग आला होता आणि असा फोन आल्यानंतर मीच काय तर दुसरा कोणताही मुलगा तिच्या नुसत्या बोलण्यावर विश्वास ठेवेल का ? कोणाचाही गैरसमज होणारच ना ... म्हणून मग तिने तिच्या कराटे चॅम्पियन मैत्रिणीच्या मदतीने त्याला माझ्या समोर आणला आणि माझ्या समोरच त्याला ठोकला . नंतर तो मुलगा माझ्याच पाया पडायला लागला , म्हणाला चूक झाली आता मी परत असं कधीच करणार नाही ... माफ करा वगैरे ... " भरत हातवारे करत सांगत होता .

" आयला , काय बोलावं तेच कळेना . " शरद माझ्याकडे बघत म्हणाला . मीही त्याला दुजोरा दिला . कारण असा विचार आणि कृती मुली करू शकतात हेच थोडं शॉकिंग होतं आमच्यासाठी .

" तुमचं सोडा , मी तिथेच होतो , मलाच सुचत नव्हतं काहीही . पण नंतर मग मलाच मध्ये पडून तिच्या मैत्रिणीला थांबवावं लागलं आणि त्या मुलाची सुटका करावी लागली . तो मुलगा गेल्यावर तिची मैत्रीण म्हणाली , सुनीता खूप चांगली मुलगी आहे , आणि तिचं तसं काही नाही . तुमचा गैरसमज दूर व्हावा म्हणून आम्हाला हे करावं लागलं . " भरत म्हणाला .

" भारीच आहे हे ! पण हे सगळं करायची आयडिया सुनीता वहिनींची होती का ? " मी विचारलं त्यावर भरतने होकारार्थी मान डोलावली. मी आणि शरद एकमेकांच्या तोंडाकडे बघत उभे राहिलो .

" भरत , तुला सांगतो एक नंबर मुलगी मिळाली आहे तुला . सुनीता भाभीला बरोब्बर कळलं की ह्या परिस्थितीत नक्की काय करायला पाहिजे ... तिने हे केलं नसतं तर तुझ्या मनात कुठेतरी शंका राहिलीच असती . कदाचित ह्या फालतू कारणामुळे तुमचं लग्न मोडलं असतं , आणि समजा लग्न झालंही असतं तरी तूझ्या मनात कायम एक शंका राहिलीच असती . हा सगळा विचार सुनीता भाभीने केला आणि तिने हे पाऊल उचललं ... हॅट्स ऑफ यार ! " शरद सॅल्युट करत म्हणाला . मलाही ते पटलं . शंकेचा किडा एकदा मनात शिरला की माणसाचं आयुष्य उध्वस्त व्हायला फार वेळ लागत नाही . आणि आजकालच्या परिस्थितीत मुलींनी पण थोडं कणखर व्हायला हवं , म्हणजे स्त्रियांवर अत्याचार करणाऱ्यांना असंच ठोकता येईल असा एक विचार मनाला चाटून गेला . पण काहीही म्हणा , धमाल किस्सा घडला हा . त्याचा हा किस्सा ऐकताना कुर्ला कधी आलं कळालंच नाही . दोघेही , शरद आणि भरत समोरच्यांना धक्का बुक्की करत , आरडाओरडा करत दोघे उतरले .

" ये दोनो क्या सोये थे क्या ? " नायर अंकल झोपेतून जागे होत म्हणाले . शरद भरतच्या आरडाओरड्यामुळे त्यांची झोपमोड झाली होती .

" जाने दो नायरजी , बहुत दिन के बाद ऐसा शोरगुल हुआ है ... और थोडा अच्छा भी लग राहा है । " बाहेर एकमेकांच्या खांद्यावर हात टाकून जाणाऱ्या शरद - भरत जोडीला बघून भडकमकर म्हणाले . आमची लोकल हॉर्न देऊन पुढे निघाली . मी भायखळ्याला उतरलो आणि तिथेच अवंतीची वाट बघत उभा राहीलो . आता मला कुणापासून काहीच लपवायचं नव्हतं . अवंती आली तिचं सुंदर स्मित बघून मला एकदम हवेत तरंगल्यासारखं वाटू लागलं . मग आम्ही दोघे मिळून आमच्या नेहमीच्या रेस्टॉरंट मध्ये गेलो .

" क्या दीदी , बहुत दिनसे आप लोग आये नहीं .... " वेटर विचारत होता .

" दो तीन दिन पेहले ही तो आये थे ... आप नहीं थे शायद . आपका पैर कैसा है …? " अवंतीने आस्थेने चौकशी केली आणि तो वेटर आनंदून गेला .

" भारीच आहेस तू ... " मी तिला म्हणालो .

" त्यात काय ... लोकांची साधी विचारपूस केली तरी त्यांना बरं वाटतं . आपला काय तोटा आहे त्यात ? " मी समजुतीने मान हलवली . " आणि आज काय चालू होतं रे तुमचं ? तुमच्या ग्रुपचे लोक गाणं का गात होते ? तुला चिडवत होते की काय ? "

" हो , कालच्या आमच्या पार्टीत मी आमच्या ग्रुपला सगळं सांगून टाकलं ." मी म्हणालो .

" सगळं म्हणजे ? काय सांगितलंस तू ? " ती प्रश्नार्थक चेहऱ्याने माझ्याकडे बघू लागली .

" सगळं म्हणजे सगळंच ! तू मला आवडतेस , आपलं एकमेकांवर प्रेम आहे , आणि आपण लग्न करणार आहोत वगैरे वगैरे " मी म्हणालो त्यावर ती थोडी गंभीर झाली . " काय गं ? काय झालं ? "

" अरे काल आणखी एक स्थळ आलं होतं माझ्यासाठी . मला न सांगताच ह्यांनी कार्यक्रम ठेवला होता . असा वैताग आला म्हणून सांगू . " ती चिडून म्हणाली .

" मग ? "

" मग काय ? बघितलं स्थळ . चांगला होता मुलगा . गव्हर्नमेंट जॉब होता त्याला ."

" अरे वा ! मस्तच की मग . " मी तिला चिडवायच्या हेतूने म्हणालो .

" काय यार मधू ! थोडासा सिरीयस हो ना जरा ... " ती वैतागली .

" अरे , मी सिरीयसच आहे . " तिचा चेहरा बघून मला गंमत वाटली . त्यावर ती काही बोलली नाही . चहा पित एकटक कुठेतरी शून्यात बघत राहिली . ती अशी वागायला लागली की मला भीतीच वाटते . तिच्या सुपीक डोक्यात काहीतरी शिजत असावं असा मला संशय आला . आणि ते खरंच होतं .

" ठरलं तर मग ! " थोड्या वेळातच ती निर्धाराने म्हणाली .

" ठरलं ? काय ठरलं ? " माझ्या पोटात भीतीने मोठा गोळा आला .

" फायनलच आता ... एकदम फायनल " तिचा निर्धार आणखी पक्का झाला.

" अगं बाई , काय फायनल ? काय ठरलं ? "

" तू पुढच्या आठवड्यात आमच्या घरी येतोयस .मला बघायला " तिचं हे बोलणं ऐकलं आणि तो संबंध कॅफे माझ्याभोवती गरगर फिरतोय की काय असं मला वाटायला लागलं .

--- क्रमशः

सिझन २ - लोकल डायरी ८

2020-01-02T20:02:00.000+05:30

https://milindmahangade.blogspot.com/2019/10/blog-post_24.html सिझन २ -लोकल डायरी १
https://milindmahangade.blogspot.com/2019/11/blog-post_5.html सिझन २ - लोकल डायरी २
https://milindmahangade.blogspot.com/2019/11/blog-post.html सिझन २ - लोकल डायरी ३
https://milindmahangade.blogspot.com/2019/11/blog-post_27.html सिझन २-लोकल डायरी ४
https://milindmahangade.blogspot.com/2019/12/blog-post.html सिझन २ - लोकल डायरी ५
https://milindmahangade.blogspot.com/2019/12/blog-post_6.html सिझन २ - लोकल डायरी ६
https://milindmahangade.blogspot.com/2019/12/blog-post_27.html सिझन २ - लोकल डायरी ७

सिझन २ - लोकल डायरी ८

आज महिन्याचा चौथा शनिवार होता , शरदची पार्टी होती आज . मला सुट्टी होती , तशी मला जाग सकाळी सहा वाजताच आली पण, मी मस्त आठ - साडे आठपर्यंत लोळत पडलो होतो . माणसाचं मन एक विचित्र गोष्ट आहे . जेव्हा ऑफिस असतं तेव्हा झोप इतकी येते की काही विचारू नका , आणि सुट्टीच्या दिवशी काहीही न करता सकाळी सहा वाजताच टक्क जाग ! एक वेगळाच उत्साह असतो सुट्टीच्या दिवशी सकाळी ... आणि तसंही कालच्या अवंतीच्या भेटीमुळे तर मला रात्री झोप आलीच नाही . आम्ही मस्त भटकलो दिवसभर .... जीवाची मुंबई करणे म्हणजे काय ते आम्ही काल केलं होतं , खऱ्या अर्थाने ! एक प्रकारची धुंदी चढली होती ती अजूनही उतरली नव्हती . ती उत्कटता या पूर्वी मी कधीच अनुभवली नव्हती . छे , पण आता दोन दिवस ती काही दिसणार नाही . आयुष्यात पहिल्यांदाच मला सुट्ट्यांचा कंटाळा आला होता . तरी बरं आज संध्याकाळी शरदच्या जुन्या घरी त्याची बॅचलर्स पार्टी होती . त्यामुळे आमची लोकलची सगळी मंडळी भेटणार होती . मी संध्याकाळ व्हायची वाट बघत बसलो . सुट्टीच्या दिवशी सोफ्यावर पडून टीव्ही बघण्यात जो आनंद असतो तो अगदी इंद्राच्या सिंहासनावर बसण्यात सुद्धा नसेल . टीव्ही बघता बघता मला कधी झोप लागली कळलंच नाही .

दुपारी अर्धवट झोपेत असताना माझा फोन वाजला . आधी तर वाटलं की स्वप्नात टीव्ही मधलंच काहीतरी वाजतंय . मग लक्षात आलं तसा फोन बघितला तर सावंतांचा फोन . माझी झोपच उडाली .

" हॅलो , बोला सावंत ... अहो , आहात कुठे ? दोन तीन दिवस झाले लोकलला आला नाहीत . आणि फोन पण स्विच ऑफ होता तुमचा .... " मी घाईघाईत म्हणालो .

" अरे , हो ... जरा बिझी होतो . मला सांग ... शरदची पार्टी किती वाजता आहे ? " पलीकडून त्यांनी विचारलं .

" संध्याकाळी सात नंतर चालू होणार , त्याच्या जुन्या घरी . रात्रभर आहे पार्टी. तुम्ही आहात ना ? "

" हो , मी येणार आहे , पण जरा उशिरा येईन ... " सावंत म्हणाले .

" का हो ? काही काम आहे का ? काही प्रॉब्लेम ? " मला जरा शंका आली .

" नाही रे ... मी येतो , दहा वाजेपर्यंत ... ओक्के ... चल बाय " म्हणत त्यांनी फोन कट केला . मला त्यांच्याशी बोलायचं होतं . काहीतरी आहे जे ते त्यांनी सांगितलं नाही असं मला एकूणच त्यांच्या बोलण्यावरून वाटत होतं . पण सावंत काही असेल तर कधीतरी सांगतीलच . मग मी शरदला फोन केला . तो गडबडीत होता. पार्टीची तयारी करण्यात गुंतला होता . मी त्याला काही मदत करू का म्हणून विचारलं तर नको म्हणाला . बॅचलर्स पार्टी द्यायची म्हणून शरद खुशीत दिसत होता.

मी संध्याकाळी साडे सात वाजता आमच्या पार्टीच्या ठिकाणी पोहोचलो . एका जुन्या अपार्टमेंटमध्ये पहिल्या मजल्यावर शरदचं जुनं घर होतं . सध्या तिथे कोणीच राहत नसल्याने घर झाडून घेऊन त्यावर बसण्याची वगैरे व्यवस्था शरदने केली होती . घर बंद असल्याने एक विचित्रसा कोंदट वास येतो , पण तसं काही वाटत नव्हतं , शरदने फवारलेल्या रूम फ्रेशनरमुळे मस्त प्रसन्न वाटत होतं . मोबाईलला स्पीकर लावून किशोरची गाणी लावली होती . प्रखर ट्युबलाईट न लावता हॉल मध्ये छताला मधोमध असलेलं झुंबर लावलं होतं. त्यातून मस्तसा अंधुक आणि पिवळसर प्रकाश पाझरत होता .

" यार शरद , काय माहोल केलाय .... एक नंबर ! " हे सर्व बघूनच मी खुश झालो होतो . त्यावर तो गालातल्या गालात हसला .

आमचे एकेक मेम्बर हळूहळू जमा होऊ लागले . शरद अगदी यजमानाच्या थाटात सगळ्यांचं स्वागत करत होता. आणि लग्नात जसं वेलकम ड्रिंक देतात तसं ज्याला जसा हवा तसा रमचा पेग किंवा बिअर देत होता . आमच्यात भडकमकर , नायर अंकल आणि सावंत हेच रम पिणारे , बाकीचे आम्ही बिअरवाले ... त्यात नायर अंकल शनिवार असल्यामुळे लगेच पिणार नव्हते . रात्रीचे बारा वाजल्यानंतर त्यांचं सेशन सुरू होणार होतं , तोपर्यंत बाकीच्या किती लोकांचे टांगे पलटी व्हायचे देव जाणे .... सर्वजण जमले , भरत , आधी नाही म्हणणारा जिग्नेससुद्धा वेळेवर आला होता . आणि तो थोडा खुश सुद्धा दिसत होता . आता फक्त सावंत राहिले होते . ते उशिरा येणार असल्याचं मी सगळ्यांना सांगितलं . मग सगळ्यांनी आपापले ग्लास , आणि बिअरचे टिन वर उचलले ... नायर अंकलही थंप्स अपचा ग्लास उंच करून म्हणाले ., " अपना शरद का बॅचलर्स पार्टी है , इसिलीये सबको चिअर्स " करून सर्वांनी चिअर्स केलं . आणि ग्लास तोंडाला लावले . बिअरचा तो पहिला घोट ! थंडगार गोळा घशाखाली गेल्यासारखा वाटला . चखण्यासाठी व्हेज मध्ये शेव , चना डाळ , चकली , पापड , आणि नॉनव्हेज मध्ये चिकन बंजारा कबाब , लॉलीपॉप , चिकन चिली ... असं बरंच काही होतं. सगळे गोल बसले . मधोमध सगळे खाण्याचे पदार्थ ठेवलेले होते . ज्याला जे हवं ते खा ... हळूहळू आमची पार्टी आता रंगात येऊ लागली .

" वा ! आत्ता कुठे मजा आला .... " भडकमकर म्हणाले . वेलकम पेग प्यायल्यानंतर जो तो आपापली ग्लास भरून घेऊ लागला . जिग्नेसचा पहिला बिअरचा टिन सगळ्यात आधी संपला . त्याने लगेच दुसरा टिन फोडला सुद्धा !

" अरे , मधु एक माणूस फक्त खायला येणार होता ना ? आता तर टिन वर टिन फोडायला लागलाय ... " शरदने टोमणा मारला . तो टोमणा आपल्याला मारलाय हे त्या महाशयांच्या ध्यानीही नव्हतं . तो आपला चिकन लॉलीपॉप मधला मोठा लॉलीपॉप कोणता ते शोधत होता .

" जाऊ दे रे ... आत्ताशी कुठे नॉर्मल झालाय ... " मी त्याला म्हणालो . त्यावर शरदने कोपरापासून हात जोडले . माझा पहिला टिन संपत आला होता आणि हलकी हलकी किकही बसू लागली होती . नायर अंकल चकली आणि ग्रीन चटणी खात बसले होते . भडकमकरांनी त्यांच्यासाठी पेग बनवला पण त्यांनी नकार दिला आणि घड्याळ दाखवलं . भरत मात्र हळूहळू आपली बिअर पीत होता . त्या फोन प्रकरणामुळे तोही थोडासा चिंतेत होता . थोडा वेळ गप्पा गोष्टी करण्यात गेला अन दारावरची बेल वाजली. मी घड्याळात बघितलं साडे नऊ वाजले होते. ह्या वेळी कोण असेल ?

" सावंत आले बहुतेक .... " म्हणत शरद दार उघडण्यासाठी उठला . खरोखरच सावंत होते . मला त्यांना बघून खूप आनंद झाला . ते दिसल्यावर सर्व जण एकत्रित ओरडले . ही मंडळीना थोडी थोडी चढल्याची खूण होती . जो तो जाऊन सावंतांना मिठ्या मारू लागला . तेही समजूतदारपणे सगळ्यांना आलिंगन देऊ लागले . शरदने लगेच त्यांच्यासाठी रमचा छानसा पेग बनवला . आणि त्यांच्या हातात दिला . मग परत सगळे त्यांना चिअर्स करायला लागले .

" तुम्ही उशिरा का आलात ? काही काम होतं का ? " मी त्यांना बाजूला घेत विचारलं .

" हो , थोडं काम होतं ... बाकी सगळे हवेत दिसतायत ... " ते बाकीच्यांकडे बघत म्हणाले .

" भडकमकारांचे तीन चार पेग झालेत , जिग्नेसचा तिसरा टिन चालू आहे ... शरद भरत आपले त्यांच्या नेहमीच्या स्टाईलने पितायत . तुम्हीच उशिरा आलात ... " मी म्हणालो .

" हो रे ... आणि आता थोड्या वेळाने परत जायचं आहे ? अर्जंट काम आहे " सावंत हळू आवाजात म्हणाले .

" काय ? म्हणजे तुम्ही रात्री राहणार नाही ? काय सावंत ? एकतर उशिरा आलात ... आणि आता लगेच निघताय ? " मी म्हणालो .

" जरा हळू बोल ... मला जावंच लागेल ... तुला नंतर सांगेन ... आता इथे नको " ते दबक्या आवाजात म्हणाले . मग आम्ही सगळे इकडच्या तिकडच्या गप्पा मारत निवांत पीत बसलो . माझा दुसरा टिन संपला होता . आणि मस्त हलकं हलकं वाटत होतं. किंचित आळसावल्यासारखं वाटत होतं , आणि त्या विचित्र परिस्थितीत आतून हसूही येत होतं .

" अरे शरद , आपले घावणे आणि भेजा फ्राय कुठे आहेत ? विसरला काय ? " भडकमकरांनी विचारलं , दारुड्या लोकांचा जसा बोलण्याचा टोन असतो तसा त्यांचा झाला होता .

" बास काय , असा कसा विसरेन ? म्हणत त्याने डब्यात भरून आणलेले घावणे काढले आणि भेजा फ्रायचं पॅकेट उघडलं. सर्वांनी आपापले ग्लास बाजूला ठेवले आणि त्यावर ताव मारला . मन तृप्त होईपर्यंत घावणे आणि भेजा फ्राय खाल्ला ...

" वा ! आत्ता कुठे मजा आला .... " भडकमकर म्हणाले . त्यांचं हे पालुपदच झालं होतं . दर दहा - पंधरा मिनिटांनी ते हे वाक्य उच्चारायचे आणि ग्लास रिकामा करायचे . भरत मात्र शांत बसून होता . त्याचा पहिला टिन सुद्धा अजून संपला नव्हता .

" काय भरतभाई ? काय झालं ? " मी त्याला विचारलं . त्यावर त्याने काही नाही अशी मान डोलावली .

" त्याला टेन्शन आलंय बहुतेक ... सोड यार ... काही होणार नाही . भरत , तू उगाच टेन्शन घेतोय . " शरद म्हणाला . त्यावर त्याने नुसती मान डोलावली . प्यायच्या बाबतीत जिग्नेसही मागे नव्हता . तो मजेत दिसत होता . मला त्याची गंमत करायची इच्छा झाली .

" जिग्नेस , आजकल तू खुश दिख राहा है । क्या बात है ? " मी विचारलं त्यावर तारवटलेले डोळ्यांनी बघत तो फक्त खुदकन हसला आणि बिअरचा टिन तोंडाला लावला .

" हा रे ! ... क्या बात है बे ? " शरदही त्याला विचारू लागला .

" त्या फोनवाल्या मुलीशी भांडण झाल्यापासून त्याच्या वागण्यात फरक पडलाय " सावंत म्हणाले . त्यावरही तो काहीही न बोलता नुसता हसला . मग आम्ही सगळे त्याला चिडवू लागलो . आरडाओरडा खूप व्हायला लागला तसा शरदने आम्हाला शु sss शु sss करून शांत केलं .

" आणि मधुचं पण काय चालू आहे आम्हाला माहीत आहे ... " शरदच्या चेहऱ्यावर मिश्किल भाव दाटले होते . हे माझ्यावर कसे घसरले ? कसाऱ्याला जाणारी लोकल एकदम कर्जतला कशी काय निघाली .

" मधूका ? मधूका क्या चालू है ? " नायर अंकलनी चणा डाळ तोंडात टाकीत आश्चर्याने विचारलं .

" अरे अंकल , पक्का छुपा रुस्तम है ... " शरद म्हणाला त्यावर सगळेजण माझ्याकडे अविश्वासाने पाहू लागले . त्या एकाच सेकंदात मी ठरवलं की हीच वेळ आहे ह्या सगळ्यांना खरं सांगायची ... तसंही सर्वजण नशेत आहेत . आणि मीही थोडा हाय आहेच !

" थांबा ... " मी धडपडत उभा राहिलो ." मी तुम्हाला सांगणारच होतो . आपल्या लोकलला एक मुलगी येते , अवंती तिचं नाव . मला ती आवडायची आणि मी तिला प्रपोज केलं ... ती हो म्हणाली . मी ठरवलं आहे की तिच्याशीच लग्न करायचं ... " त्यावर सगळ्यांनी आरडाओरडा करीत एकदम टाळ्या वाजवल्या . सावंत हसऱ्या चेहऱ्याने माझ्याकडे बघत होते .

" ये हुई ना बात ! चलो फिर अवंती भाभी को फोन लागाया जाय ... " इतका वेळ शांत बसलेला जिग्नेस बोलून बसला आणि आमच्या मंडळींनी तो धागा पकडला .सगळे माझ्या मागे लागले की तिला फोन कर म्हणून .... हे काहीतरी वेगळंच घडत होतं. आता रात्रीचे बारा वाजत आलेत आणि ह्यावेळी तिला फोन करायचा म्हणजे ? मला एकदम भीती वाटली . ह्या सगळ्या बेवड्यांचं काही खरं नाही ... प्यायलानंतर काहीही करतील . पण सावंतांनी परस्पर त्यांना झापलं , नायर अंकलही नको म्हणाले आणि मी वाचलो . थोड्या वेळाने बारा वाजले आणि नायर अंकल त्यांचा रमचा पेग घेऊन तयार झाले .मग पुन्हा सगळ्यांनी त्यांना चिअर्स केलं आणि पुन्हा कार्यक्रम सुरू ... मी माझा तिसरा टिन संपवत आणला होता . मला मस्त तरंगल्यासारखं वाटत होतं . मी मस्तपैकी अंग सैल सोडून आणि पाय पसरून बसलो . आमची बाकीची मंडळी आपापले ग्लास रिचवत , चखणा खात गप्पा मारत होती. मी मोबाईलवरची किशोरची गाणी ऐकू लागलो . इतका वेळ ती चालू होती पण माझं लक्ष गेलं नाही . आता शांतपणे ऐकू लागलो . गोलमाल फिल्म मधलं , " आनेवाला पल जाने वाला है । " लागलं . हात मागे डोक्याशी धरून उशीला रेलून मागे बसलो आणि डोळे मिटून ते गाणं ऐकू लागलो . मस्त वाटत होतं. धुंद वातावरण , मित्रांची सोबत , बिअर आणि किशोरची गाणी ! परफेक्ट कॉम्बिनेशन . मी डोळे मिटून गाणी ऐकत असताना गोल गोल फिरत एका अंधाऱ्या पोकळीत पडतोय की काय असं वाटलं आणि लगेच डोळे उघडले . तसे मी दोन टिनच्या वर पीत नाही. पण आज तीन झाले . त्यामुळे आजूबाजूची सारी दुनिया माझ्याभोवती फिरतेय की काय असं वाटत होतं . अचानक मला कुठून तरी ओकण्याचे आवाज यायला लागले . अरे देवा ! माझे कान वाजायला लागलेत की काय ? मी डोळे उघडले आणि बघतोय तर शरद जिग्नेसला बाथरूम मधून धरून घेऊन येत होता . म्हणजे जिग्नेसचा ' वकार युनूस ' झाला होता तर ! मी आजूबाजूला पाहिलं तर बरेच जण धारातीर्थी पडले होते . भडकमकर , जिग्नेस आडवे झाले होते . नायर अंकलही त्यांचे लिमिटेड तीन पेग पिऊन शांतपणे खुर्चीत विसावले होते . शरद , भरत त्यांची शेवटची लढाई लढत होते . सावंत मात्र कुठे दिसत नव्हते . ते कदाचित निघून गेले असतील . का ते त्यांनी सांगितलं नाही . पण काहीतरी महत्वाचं असल्याशिवाय ते जाणार नाहीत . विचार करता करता अचानक मला अवंतीची आठवण झाली .... खुप प्रकर्षाने . वाटलं तिला आता फोन करावा . पण रात्रीचे दीड वाजले होते . अचानक माझी बोटे व्हॉट्सऍप कडे वळली आणि काही कळायच्या आत तिला love you चा मेसेज गेला सुद्धा . वाटलं परत काही प्रॉब्लेम झाला तर ? तेवढ्यात माझ्यातली बिअर म्हणाली , हॅट , होऊन जाऊ दे काय व्हायचंय ते ! तिच्या आज्जूडी बिज्जूडीला बघून घेऊ . आपण नाय घाबरत बेन स्टोक्स ! थोड्या वेळाने माझ्या फोनचा मेसेज टोन वाजला , मी पाहिलं तर अवंतीचा मेसेज होता Love you tooooo ...😘

-- क्रमशः

सिझन २ - लोकल डायरी ७

2019-12-27T13:43:00.000+05:30

सिझन २ - लोकल डायरी ७

आज सकाळपासून नुसता गोंधळच चालू आहे की काय असं वाटत होतं , नव्हे कालपासूनच ! काल भरतने आमच्या सांगण्यानुसार सुनीता भाभीला फोन केला आणि चांगलाच गोंधळ झाला . असं कसं होईल ? प्रेमदूताचं भाकीत खोटं कसं ठरेल ? पुढच्या आठवड्यात तो तिला भेटायला जाणार होता . खरं तर तो जाणारच नव्हता ., म्हणाला मी लग्न मोडतो म्हणून ! कसंबसं त्याला समजावलं तेव्हा कुठे तो तयार झाला . सकाळपासून त्याचाच विचार डोक्यात होता . विचारांच्या गोंधळात आईने डबा तयार करून टेबलावर ठेवला होता तो घाईघाईत घ्यायचाच विसरलो . रस्त्यावर पण गाड्यांचा नुसता कलकलाट चालू होता . स्टेशनलगतच्या रस्त्यावर सकाळी सकाळी दोन गाड्या एकमेकांना घासल्या आणि दोन्ही वाहनचालक एकमेकांवर शब्दांचे बाण सोडत भर रस्त्यात एकमेकांसमोर उभे ठाकले, आणि जणू काही त्यांना चिअर करायला त्यांच्या मागच्या बाजुला अडकलेल्या गाड्या न थांबता , सतत पॅ .... पॅ .... हॉर्न वाजवत होत्या. बालवाडीच्या शाळेच्या पहिल्या दिवशी जसं सगळीच मुलं एकदम रडून गोंगाट करतात तसं काहीसं त्या रस्त्यावर मला वाटू लागलं . गर्दी झालेल्या गाड्यांच्या मधून कशीबशी वाट काढत मी स्टेशनवर पोहोचलो तेव्हा गाडी आधीच प्लॅटफॉर्मला लागली होती . मी चालत येत असताना ती जिग्नेसशी भांडणारी फोनवाली मुलगी माझ्या समोरच घाईघाईने चालली होती . तिच्या कानाला फोन चिकटलेलाच होता आणि ती कुणाशी तर बोलत होती . मी सहज तिचं बोलणं ऐकलं तर ती पलीकडच्या तिच्या मैत्रिणीला सांगत होती की , " वो चष्मेवाला लडका मेरेको क्युट लागता है । और उसका चेहरा देखतेही उसे छेडने का मन करता है । " अरे वा ! म्हणजे प्रगती आहे तर ! जिग्नेस मात्र तिच्यावर चिडला असेल . त्याला विनाकारण सॉरी म्हणावं लागल्यामुळे ... पण त्याच्याही वागण्यात थोडासा फरक मला जाणवला होता . तो आजकाल आमची गाडी डाऊन करायची सोडून त्या नंतरची येणारी कर्जत लोकल पकडून मागे येत असे . त्याला खरंच उशीर होतो की तो ठरवून असं करतो हे मात्र माहीत नाही . ह्याचा शोध घ्यावा लागेल . मी आमच्या डब्यात शिरलो . डोअरवरच्या रवीशी शेकहँड केलं आणि आत आलो . सगळ्यांशी नमस्कार चमत्कार झाले आणि आज आश्चर्य म्हणजे अवंती लवकर आली होती . नेहमी ती गाडी सुटण्याच्या वेळेत धावत पळत येते . आमचेही सगळे मेम्बर आले होते फक्त जिग्नेस सोडून . हा पठ्ठ्या आजही कर्जत गाडीने येईल की काय ? असा विचार करीत असता , तसंच झालं . तो पलीकडच्या कर्जत लोकलमधून उतरून आमच्या लोकलकडे येत होता आणि येताना इकडे तिकडे बघत होता , जणूकाही तो कुणाला तरी शोधत असावा . हा नक्कीच त्या फोनवाल्या मुलीला शोधत असणार , पण आज त्याची निराशा झालेली दिसली. त्याच्या चेहऱ्यावरून साफ दिसत होतं . मला त्याची गंमत वाटली . पण त्याचबरोबर एक शंका मनात आली , की जिग्नेसबाबत प्रेमदूताने सांगितलेलं सगळं तसंच घडत होतं . पण भरतच्या बाबतीत असं का व्हावं ? पुढच्या आठवड्यात तो तिला भेटणार जाणार आहे . बघू काय होतंय ते .... मी आमच्या ग्रुपवरून एक नजर टाकली , काहीतरी कमी होती . सावंत ! ते काल , परवा सुद्धा लोकलला आले नव्हते ., आणि आजही आले नाहीत .

" शरद , सावंत आले नाहीत का ? " मी विचारलं .

" हो रे , दोन तीन दिवस दिसले नाहीत . थांब फोन करतो ." म्हणत त्याने फोन लावला देखील . " फोन स्विच ऑफ येतोय रे ... तू लावून बघ " मी फोन लावला तरी तेच . मला थोडी काळजी वाटली , कारण सावंत त्यांचा फोन कधीच बंद ठेवत नसत . बाकी कुणाला विचारून फायदा नाही , कारण कुणालाच माहीत नसणार.

लोकल आज वेळेत निघाली , पण आज नेहमीपेक्षा जरा जास्तच गर्दी होती . खास करून पलीकडे लेडीज डब्यात ! आज सुरुवातीपासूनच लेडीज डब्यात गोंधळ चालू होता . तसा रोज असतो , पण आज जरा जास्तच होता . आमची लोकल कल्याणपर्यंत आली आणि आणखी गर्दी वाढली . कल्याणला एक जाडी मुलगी आजूबाजूच्या बायकांना रेटत आत शिरली . ती आल्यानंतर तर लेडीज डब्यात गदारोळ माजला . ढकला ढकली , बोंबाबोंब , चिडाचीड एकदमच !

" आयला , आज जास्तच गर्दी झालीय रे ? " शरद पलीकडे नजर टाकत म्हणाला .

" त्या जाड्या मुलींमुळे तर जास्तच चेंगराचेंगरी झालीय . " मी म्हणालो .

" त्या जाडीमुळे तिच्या समोरची तर चेंबली गेलीय फुल्ल ! गुदमरून मरेल बहुतेक ! " शरद गमतीत म्हणाला , त्या जाड्या मुलीला काही फरक पडत नव्हता . ती निवांत समोरच्या बाईवर आपला भार टाकून उभी होती . तिच्या समोरच्या बाईने चुळबुळ करायचे काही निष्फळ प्रयत्न केले पण तिला काही हालता येईना .

" उपर पकड ना ... पुरा मेरे आंग पर आ रही है । " त्या बाईंनी हिंदी - मराठीची मिसळ करून मागच्या जाड्या मुलीला टोकलं . पण ती जराही हलली नाही . " कसली जाडी आहे ही .... जराही हलत नाही " त्या बाई वैतागून म्हणाल्या .

" ओ हॅलो , आय एम नॉट इटिंग युअर फादर्स फूड ....हाऊ डेअर यु टू कॉल मी जाडी .... " त्या जाड्या मुलीने ' तुझ्या बापाचं खात नाही ' चा केलेला स्वैर अनुवाद मात्र सगळ्यांना आवडला . आमच्या डब्यात लहानसा हशा पिकला . मग मात्र त्या बाईची आणि त्या जाड्या मुलीची चांगलीच जुंपली . आमचा चांगला टाईमपास झाला . असं काहीतरी भांडणं , मारामाऱ्या , शिवीगाळ , दोन चार दिवसातून होतंच असतात . अवंतीही एअरफोन काढून त्यांचं भांडण बघत बसली. आज तिने पांढऱ्या रंगाचा सलवार आणि कुर्ता घातला होता , आणि त्यावर रंगीबेरंगी ओढणी . मस्त दिसत होती ती आज . मी तिच्याकडे बघत असतानाच कदाचित काहीतरी झालं असावं तिने थेट माझ्याकडे पाहिलं . टेलिपॅथी म्हणतात ती हीच काय ? तिचे डोळे मिश्किलपणे चमकले . भायखळा आलं आणि आम्ही दोघे आमच्या नेहमीच्या रेस्टॉरंट मध्ये गेलो.

" आज काय गोंधळ चालू होता तुमच्या डब्यात ? " चहाचा घट घेता घेता मी विचारलं .

" हो ना , चांगलीच भांडणं सुरू होती . त्या जाड्या मुलींमुळे सगळं झालं ." अवंती म्हणाली .

" तिचा डायलॉग पण भारीच होता .... आमच्याकडे सगळे हसत होते "

" आमच्याकडे नेहमीच असा गोंधळ असतो . तुला सांगते , जेन्ट्स डब्यात एकवेळ जागा मिळेल पण आमच्या डब्यात ? नो वे .... "

" तुझी झालेत का अशी भांडणं कधी ? " मी गमतीत विचारलं .

" मुळात मला भांडायला आवडत नाही ... पण कोणी जर मुद्दाम करत असेल तर मी त्याला उत्तर दिल्याशिवाय राहात नाही " म्हणत तिने बन पावाचा तुकडा मोडला .

" वा ! आणि माझ्याशी भांडलीस ते ? मी तर काहीच केलं नव्हतं .... "

" मी भांडले ? कधी रे ? "

" आपली सुरुवात भांडणाने झाली होती हे विसरलीस की काय तू ? "

" ओह ... ते होय ... ते मी वेगळ्या टेन्शनमध्ये होते ... आणि तू माझ्याकडे बघत होतास ... मला वाटलं हा कोण मवाली माझ्याकडे एकटक बघतोय ? मला राग आला म्हणून बोलले . " तिच्या चेहऱ्यावर मिश्किल भाव दाटले होते .

" मवाली ? मी मवाली …? काय यार तुझं चाललंय ? " ती खुदुखुदु हसत होती . मी असं म्हणत असतानाच तिचा फोन वाजला .

" एक मिनिट ... एक मिनिट ... ऑफिसचा फोन आहे " म्हणत तिने फोन घेतला , " हां , बोल तेजु ? हा .... हा ... काय ? मग आता ? ..... आणि सर ?.... अरे वा ! .... ठीक आहे ... ठीक आहे .... चाल बाय ... "

" काय ग ? काय झालं ? " तिचा खुललेला चेहरा पाहून मी विचारलं .

" अरे , काही नाही . आज आम्हाला बाहेर एका साईटवर जायचं होतं ते कॅन्सल झालं . आणि आमचे सर दुसऱ्या एका कामासाठी बाहेर गेलेत , त्यामुळे आज मला सुट्टी ! " ती ओरडत म्हणाली .

" अरे वा ! मजा आहे ! मग आता तू काय परत जाणार घरी ? "

" हो ... आता ऑफिसला सुद्धा कोणी नाही ... पण घरी जाऊन पण बोअर होईन ... आयडिया ! आपण दोघे जाऊया फिरायला कुठेतरी ? " तिचे डोळे चमकले .

" काय ? आपण दोघे ? बाईसाहेब , तुम्हाला सुट्टी असली तरी मला मात्र नाही ... आमचा बॉस आमची आतुरतेने वाट पाहत असेल "

" ए काय यार ... चाल ना ... प्लिज ... आपण कुठे बाहेर पण गेलो नाही , मस्त मारिन ड्राइव्हला जाऊ , एखादा पिक्चर टाकू ... काय बोलतो ? चल ना ... " ती एकदम हट्टाला पेटली .

" तू बरी आहेस ना ? मला ऑफिसला जायचंय ... खूप काम पडलंय ... " मी तिला टाळत म्हणालो .

" बास काय ... एका दिवसाने असा काय फरक पडणार आहे ... आणि डोन्ट टेल मी की तुला ऑफिसचं काम करायला फार आवडतं ... "

" तसं तुझं म्हणणं बरोबर आहे .... " मी विचारात पडलो. समोर एका बाजूला अवंतीसारखी सुंदर मुलगी बाहेर फिरायला चल म्हणतेय आणि दुसऱ्या बाजूला बॉसचे वटारलेले डोळे दिसत होते . अर्थात ऑफिसला जायची माझीही इच्छा नव्हतीच ! तशी कोणाची असते ?

" बघ , समजा तू आजारी पडला असतास तर काय ऑफिसला आला असतास का ? तुझ्या बॉसला सांग की तू आजारी आहेस . आणि असंही उद्या सुट्टी आहेच ... फोर्थ सॅटर्डे " तिने तोडगा काढला . एखादा मुद्दा गळी उतरवण्यात तिचा हात कोणी धरू शकत नाही आणि मलाही हा सुंदर स्रीहट्ट मोडवेना .

" थांब .... मला आधी फोन करू दे .... मग बघू " मी म्हणालो तशी ती आनंदाने किंचाळली ." अरे , जरा एक मिनिटं तर थांब ... फोन तरी करू दे ... " म्हणत मी थोडा बाजूला जाऊन आमच्या बॉसला फोन लावला . अगदी बारीक आवाजात बॉसला बरं नसल्याचं सांगितलं . मला वाटलं तो खेकसेल माझ्यावर , पण आश्चर्य म्हणजे आमचा बॉस काहीच म्हणाला नाही , वरून काळजी घे म्हणाला . हा धक्का तर मला सहनच होईना . त्याच तंद्रीत मी पुन्हा आमच्या टेबलपाशी आलो आणि तसाच बसलो .

" काय रे ? काय झालं ? चिडले का तुझे बॉस ? " अवंतीने काळजीत विचारलं .

" नाही गं ... उलट म्हणाला काळजी घे ! " मी अजूनही त्या धक्क्यातून सावरलो नव्हतो .

" काय ? येस ! अरे पण तू असा का चेहरा करून बसलायस ... चल उठ ! "म्हणत ती मला खेचूनच घेऊन गेली . मग मी पण ठरवलं , आज जीवाची मुंबई करूनच टाकू ! आम्ही लोकल पकडली आणि थेट छत्रपती शिवाजी महाराज टर्मिनस गाठलं . फोर्टच्या रस्त्यावरून मन मानेल तिकडे फिरू लागलो . सध्या मेट्रोची कामे चालू असल्यामुळे बऱ्याच ठिकाणी फुटपाथवरून दुसरे पर्यायी मार्ग काढले होते . फोर्टमधल्या फुटपाथवरच्या फेरीवाल्यांच्या विक्रीसाठी मांडलेल्या वस्तू , पुस्तके , कपडे बघत आम्ही भटकत राहिलो. फोर्टमधल्या बिल्डिंग्स बघत फिरणे ही सुद्धा एक मजा आहे . काही काही तर हेरिटेज बिल्डिंग्स जीर्णावस्थेत असून देखील दिमाखात उभ्या होत्या आणि तितक्याच देखण्या दिसत होत्या . एक वेगळीच फिलिंग येते ह्या भागात फिरताना , जी शब्दात मांडणे कठीण आहे . हुतात्मा चौकाजवळ आल्यावर आम्हाला तहान आणि भूक दोन्ही लागली . मग बाजूच्या सँडविचवाल्याकडे जाऊन चीज टोस्ट सँडविच आणि त्यालाच लागून असलेल्या उसाच्या गुऱ्हाळावर जाऊन उसाचा जम्बो ग्लास रिचवला तेव्हा कुठे बरं वाटलं. बाजूलाच जहांगीर आर्ट गॅलरी होती. फोर्टमध्ये जाऊन जहांगीर आर्ट गॅलरीत गेलं नाही तर पाप लागतं. जहांगीरची सगळी दालनं बघत निवांत बाहेर आलो . गेट वे ला डुलत डुलत चालत जाईपर्यंत दुपार उलटून गेली होती .

संध्याकाळ होत आली तेव्हा आम्ही मरीन ड्राईव्हवर चालत निघालो . समुद्राचा खारा वारा अंगावर घेत मरीन ड्राईव्हच्या कठड्यावर आलो . समोर अथांग सागर पसरला होता . त्याच्या लाटा किनाऱ्यावर येऊन धडाका मारण्याचं काम अविरतपणे करत होत्या . मरीन ड्राईव्हवरचे किनाऱ्यावरचे ते सिमेंट काँक्रीटचे विशिष्ट त्रिकोणी दगड आपापल्या परीने त्या लाटांचे घाव झेलत त्यांना थोपवून धरताना दिसत होते . दूरवर समुद्रपक्षांचे थवे उडताना दिसत होते . त्या कठड्यावर बसून मला असं वाटलं की आम्ही दोन वेगवेगळ्या जगांच्या सीमारेषेवर बसलोय . माझ्या समोर अथकपणे घुसळणारा समुद्र... आणि माझ्यामागे अथकपणे चालणारी मुंबई ! दोघांनाही अंत नाही. समुद्रावर आल्यावर हे असेच काहीबाही विचार येत असतात. मी अवंतीकडे पाहिलं. ती दूरवर समुद्राकडे बघत होती . तिचे केस वाऱ्याबरोबर भुरूभुरू उडत होते . उडणाऱ्या बटा सावरण्यात तिचे दोन्ही हात गुंतले होते .

" मला समुद्र खुप आवडतो ... " ती समोरची नजर न हटवता म्हणाली . " इथं आलं ना की मस्त वाटतं . जगाच्या शेवटच्या टोकावर आपण आहोत असं वाटतं . " मला तिची गंमत वाटली . माझ्याही मनात असलेच काहीतरी विचार येत होते . समोर सूर्य अस्ताला जात होता . त्याचे लालबुंद प्रतिबिंब समोरच्या समुद्रावर पडले होते . आकाशही त्याच लाल केशरी रंगाने न्हाऊन निघाल्यासारखे वाटत होते .

" मस्त दिसतोय ना सूर्य ? " मी म्हणालो . त्यावर तिने हम्म करून प्रतिसाद दिला . मी एकवार आजूबाजूला नजर टाकली . आमच्या आजूबाजूला बरेच कपल्स बसले होते . जो तो आपल्या विश्वात मग्न होता . ह्या प्रचंड आणि अखंड चाललेल्या कोलाहलात प्रत्येक जण काही सुखाचे क्षण वेचण्यासाठी जणू आतुर झाला होता . माझा हाताचा स्पर्श तिच्या हाताला झाला . एक वेगळीच जाणीव झाली , एकाच वेळी दोघांनाही . आम्ही एकमेकांच्या डोळ्यांत पाहिलं . इतक्यात एक मुजोर केसांची बट तिच्या चेहऱ्यावर आली . ती स्वतः ती बट दूर करणार इतक्यात मीच ती दूर केली. आम्ही दोघे एकमेकांकडे ओढले गेलो . ओठांवर ओठ टेकले आणि त्या प्रचंड कोलाहलात आम्ही दोघेही हरवून गेलो .

--- क्रमशः

चंद्रकला

2019-12-19T12:44:00.000+05:30

चावडीजवळच्या ग्रामपंचायतीच्या ऑफिसात सगळे जमले होते . एरवी कधीही न येणारे मेंबरही आज न चुकता हजर झाले होते . रात्रीचे नऊ वाजत आले तरी कुणी जाईना . प्रश्नच तसा उभा राहिला होता. अशा प्रकारचा प्रसंग गावावर कधी येईल असं कुणाला स्वप्नातही वाटलं नव्हतं . सगळे जण एका विचित्र तणावाखाली बसले होते . कोणाच्याही तोंडातून एक चकार शब्द निघत नव्हता . थोडंसं खाकरून पाटलांनी विचारलं , " आरं असं किती वेळ बसून ऱ्हायचं ? बोला की काहीतरी . "
" पाटील , एकच मार्ग हाय ... समूळ नाश ! " कोणीतरी म्हणालं . त्यावर पुन्हा सर्व सदस्यांमध्ये गडबड सुरू झाली .
" हे बघा , आपापसात बोलू नका , हा प्रसंगच इतका विचित्र आहे ... अशी वेळ आपल्या गावावर पहिल्यांदाच आलिया ... तवा सगळ्यांनी विचार करून काय करायचं ते ठरवा " ग्रामपंचायतीचे एक जुने सदस्य म्हणाले .
" बरं दुसरा पर्याय हाय का आपल्यासमोर ? " पाटलांनी विचारलं . तेव्हा कोणीच काही बोलेना . " ठीक आहे , मग कोण करील हे काम ? " त्यांनी विचारल्यावर लोक एकमेकांकडे बघू लागले . कोणीच पुढं येईना . इतक्यात खांद्यावर घोंगडी घेतलेला रघुजी रामोशी पुढं आला आणि म्हणाला , " पाटील , मी करतु हे काम . पन दाम बी तसंच मिळालं पायजेल "
" दाम तू मागशील ते ... काय मंडळी ? " पाटील म्हणाले त्यावर सगळ्यांनी त्यांना दुजोरा दिला आणि सुटकेचा निश्वास टाकला . पाटलांनी रघुजीची पाठ थोपटली . " जा , काम फत्ते करून या " रघुजी आणि त्याचे साथीदार कामाला निघालेही . चंद्रकलेचा चेहरा पाटलांच्या डोळ्यांसमोर आला . आज गावकऱ्यांच्या आणि सगळ्या गावाच्या हितासाठी चंद्रकलेचा मुडदा पडणार होता .
वरच्या आळीत कोपऱ्यावर एका पडक्या वाड्यात चार खणाच्या पडवीवजा घरात चंद्रकला राहात होती . मध्यम वयाची , सावळीशी , कपाळावर बंद्या रुपयाएवढं कुंकू लावलेली चंद्रकला त्या घरात एकटीच राहायची . मुलबाळ नव्हतं आणि तिचा नवरा काही वर्षांपूर्वी अचानक बेपत्ता झाला होता . गावच्या पाटलांना सांगून चौकीवर नवरा हरवल्याची तक्रारही नोंदवली होती , पण त्याचा फार काही उपयोग झाला नाही . आता तिचं ह्या जगात कोणीच उरलं नव्हतं . अगदी मितभाषी , आपण भलं आणि आपलं काम भलं . इतर बायका दुपारची कामं झाली की एकमेकींच्या घरी जाऊन गप्पा टप्पा मारायच्या , पण चंद्रकला मात्र कुणाकडेच जात नसे . शेजारीपाजारी संबंधही अगदी मोजकेच ! गरजेपुरते . चंद्रकला कुणाच्या अध्यात ना मध्यात ... दिवस दिवस ती कोणाच्या नजरेलाही पडायची नाही . एखादी अडगळीत पडलेली निर्जीव वस्तू जशी असते तसं तिच्या आयुष्य झालं होतं . तिच्या अशा समाजापासून अलिप्त राहण्यामुळे , तिच्या भोवती एकप्रकारचं गुढतेचं वलय निर्माण झालं होतं . आणि त्यावर शिक्कामोर्तब झालं ते त्या बेंदुराच्या सणाच्या दिवशी !
त्या दिवशी गावात बेंदूराचा सण होता . गावकऱ्यांनी आपापले बैल झुल वगैरे टाकून , शिंगांना रंगकाम आणि गोंडे लावुन सजवले होते . सर्वत्र चैतन्याचं आणि उत्साहाचं वातावरण होतं . आता थोड्याच वेळात मिरवणूक निघणार होती . ढोल ताशे वाजायला लागले , सर्व ग्रामस्थ आपापले बैल घेऊन रांगेने उभे राहिले . कुणीतरी फटाक्यांची मोठी लड लावली आणि पहिल्या रांगेतले दोन बैल बिथरले . इतके की ते उधळले , मालकाच्या हातातलं दावं निसटलं आणि ते सैरावैरा धावत सुटले . सगळीकडे एकच गोंधळ उडाला . जो तो आपापला जीव मुठीत धरून पळू लागला . पण एक लहान मुलगा नेमका भर रस्त्यात उभा होता .उधळलेले बैल त्याच्या रोखाने येत होते . एकदम गंभीर परिस्थती निर्माण झाली. उधळलेले बैल आता कोणत्याही क्षणी त्या लहान मुलाला चिरडणार होते . लोक एकदम ओरडले . बायकांनी डोळे झाकून घेतले . त्या मुलाची आई तर चक्कर येऊन खालीच पडली .पण इतक्यात एक चमत्कार व्हावा तसं झालं . एक हात त्या मुलाच्या जवळ आला आणि त्या हाताने मुलाला मागे खेचलं . मुलगा थोडक्यात बचावला आणि बैंल उधळत पुढे निघून गेले . त्या मुलाला वाचवणारा हात चंद्रकलेचा होता . आता वर वर पाहता ही घटना साधी सरळ सोपी दिसते . वाचतानाही काही लक्षात येत नाही पण , हा प्रसंग प्रत्यक्ष बघणाऱ्या काही चाणाक्ष गावकऱ्यांच्या एक गोष्ट बरोब्बर ध्यानात आली होती ती ही की चंद्रकला आणि त्या मुलांमध्ये वीस ते पंचवीस फुटांचं अंतर होतं . आणि तिने जागचं न हालता मुलाला वाचवलं होतं . हे कसं शक्य आहे ? चंद्रकलेचा हात वीस फूट लांबला होता आणि तिने मुलाला वाचवलं होतं . त्यानंतर तिथं एक क्षणही न थांबता चंद्रकला निघून गेली आणि ज्याच्या त्याच्या तोंडी हीच चर्चा , की हे झालंच कसं ?
त्यानंतर मात्र सगळ्या गावात ही बातमी वाऱ्यासारखी पसरली . जो तो त्या दिवशी जे घडलं त्याबाबत दबक्या आवाजात बोलू लागला. चंद्रकलेबाबत अनेक वावड्या उठायला लागल्या. कोणी म्हणायचं चंद्रकला मध्यरात्री स्मशानात जाताना दिसली होती . कोणी म्हणे चंद्रकला आरशात दिसत नाही , तिच्या घरी आरसाच नाही . तिला चेहरा बघायचा झाला तर ती रांजणातल्या पाण्यात बघते . कोणी म्हणे तिनेच आपल्या नवऱ्याला मारून टाकलंय आणि त्याचं प्रेत वाड्याच्या मागच्या आडात टाकून दिलं .... कोणी म्हणे चंद्राच्या कलेनुसार तिचा चेहरा बदलत जातो , अमावास्येला ती दिसत नाही , वगैरे वगैरे .... ह्यातलं किती खरं आणि कितो खोटं हे त्याचं त्यालाच ठाऊक , पण तिच्याविषयी आणि तिच्या वागण्याविषयी लोकांमध्ये संभ्रम निर्माण झाला होता हे मात्र नक्की ! लोक तिच्या वाड्याच्या आजूबाजूला फिरकेनासे झाले . लहान मुलांच्या आयासुद्धा आपलं पोरगं तिच्या वाड्याच्या जवळ जाणार नाही ह्याची काळजी घेऊ लागल्या होत्या. दिवसेंदिवस तिच्याबद्दलच्या चित्रविचित्र गोष्टींमध्ये वाढच होत चालली होती . अमावस्या , पौर्णिमेला रात्री लोक घराबाहेर पडेनासे झाले . गावात एक विचित्र तणावाची परिस्थिती निर्माण झाली . ह्यावर तोडगा काढण्यासाठीच आज ग्रामपंचायतीची मिटिंग घेण्यात आली होती . ही भुताटकी गावात नकोच ! असंच प्रत्येकाचं मत पडलं होतं .
बरीच रात्र झाली तरी कामगिरीवर गेलेली मंडळी परत आली नव्हती .
" आरं , किती वेळ झाला रं ? " पाटलांनी न राहवून विचारलं .
" साडे अकरा झालेत पाटील . आपले गडी अजून कसं येईनात ? " ग्रामपंचायतीचे सदस्य गावडेंनी विचारलं .
" तेच मलाबी कळना ... काय इपरित तर झालं नसंल ? " पाटलांनी शंका काढली . त्यावर सगळेच घाबरले. लोकांमध्ये चुळबुळ सूरु झाली . " तसं काय व्हायचं नाही म्हना .... आपलं काम फत्ते होईल " पाटलांनी सावरून घेतलं .
" पाटील , एखाद्याला धाडता का वरच्या आळीला ? काय चालू हाय ते तरी कळल " कोणीतरी शक्कल काढली .
" ए गपे ... तिथं काम चालू आसंल , त्यात कशाला अडथळा ? जरा कळ काडा ... " परस्पर कोणीतरी त्याला झापुन टाकलं .
" नको , नको .... थोडं थांबू .... " पाटलांनाही हे पटलं . ते बोलत असतानाच , अंगावर घोंगडी घेतलेली चार माणसं ग्रामपंचायतींमध्ये शिरली . त्यांना बघून पाटील जागचे उठले . तशी सगळीच बाकीची मंडळी उठून उभी राहिली . सर्वांच्या नजरेत एकच प्रश्न होता त्यावर रघुजी म्हणाला, " पाटील , काम फत्ते ! " आणि सगळ्यांनी सुटकेचा निश्वास टाकला . पाटलांनी खुर्चीत अंग टाकलं . बाकीच्या लोकांनी देवाचे आभार मानले . त्यानंतर सगळी पांगापांग झाली . पाटील एकटेच त्यांच्या खुर्चीत बसून विचार करीत राहिले . आपण केलं ते योग्य की अयोग्य ? तिला गावातून काढून टाका असं काही जण म्हणाले . पण कोणत्या कारणासाठी काढायचं ? आणि हे असं समजल्यावर ती काय करील सांगता येत नव्हतं . गावात चंद्रकलेसारखी एखादी जिवंत हडळ चारचौघात बिनदिक्कतपणे कशी काय राहू शकते ? तिला कोणतीही संधी न देता तिचा काटा काढणं गरजेचं होऊन बसलं . पण तसं बघायला गेलं तर , चंद्रकलेचा तसा गावाला कसलाच त्रास नव्हता . ती बिचारी एकटी शांतपणे राहत होती . आपण भलं आणि आपलं काम भलं . तरीही आपण तिला मारून टाकली . कदाचित ती एखादी साधी बाई असेल , निरुपद्रवी ... तिचा नवरा गायब झाला तेव्हा आपण तिला मदत केली होती , त्या बदल्यात आपण तिच्याकडे जे मागितलं त्यावर तिने एवढं चिडायला नको होतं . ह्या कानाचं त्या कानाला कळलं नसतं , पण ही बया निघाली मोठी पतिव्रता ! ह्या पाटलाच्या मुस्काडीत मारली त्या भवानीनं ! बरं झालं , काट्यानं काटा निघाला . पाटील खुर्चीतून उठू लागले , पण का कुणास ठाऊक त्यांचे खांदे एकदम जड वाटू लागले . कसेबसे ते उठले ,आणि समोरच्या आरशात सहज त्यांचं लक्ष गेलं . त्यांच्या मानगुटीवर चंद्रकला बसली असल्याचं त्यांना दिसलं आणि त्यांच्या छातीत जोरात कळ येऊन ते धाडकन खाली कोसळले .

https://marathi.pratilipi.com/story/yko1u38sskes?utm_source=android&utm_campaign=content_share

समाप्त

सिझन २- लोकल डायरी ६

2019-12-06T22:26:00.002+05:30

सिझन २- लोकल डायरी ६

" मधू , जरा लवकर येशील का ? " सकाळी सकाळीच शरदचा फोन ! त्यावेळी मी झोपेत होतो . सकाळचे साडे सहा वाजले होते .

" का रे ? काय झालं ? " अर्धवट झोपेत मी त्याला विचारलं .

" तसं काही सिरीयस नाही , पण लवकर ये जरा , पंधरा मिनिटे आधी ... " पलीकडून शरद म्हणाला .

" ओके , ओके ... मी आवरतो लवकर . चल बाय ... " म्हणत मी फोन ठेवला आणि थेट बाथरूममध्ये शिरलो . पटापट सगळं आवरलं आणि स्टेशनला आलो , तर शरद माझ्याही आधी येऊन उभा राहिला होता .

" काय रे ? काय प्रॉब्लेम ? " मी त्याला घाईघाईत विचारलं .

" आपल्या भरतचा एक छोटासा प्रॉब्लेम झालाय रे .... "

" काय झालं आता ? लग्नाशी रिलेटेड नाही ना ? " मी त्याला विचारलं त्यावर त्याने फक्त होकारार्थी मान हलवली . " च्यायला , आता काय झालं ? "

" आपल्या ना ग्रुपची ना साली शांती करून घेतली पाहिजे . प्रत्येकाला काही ना काही प्रॉब्लेम आहेच बेन स्टोक्स ! " शरद वैतागून म्हणाला .

" काय झालं सांग ना आता ... " शरद मुद्द्यावर पटकन येत नाही . दुसरंच काहीतरी बडबडत बसतो .

" अरे , दोन दिवसांपूर्वी भरतच्या मोबाईल वर एका अन्नोन नंबरवरून फोन आला , समोरचा म्हणाला की सुनीताचा नाद सोड म्हणून ... "

" सुनीता ? कोण सुनीता ? "

" अरे .... सुनीता म्हणजे आपली होणारी भाभी .... भरतची होणारी बायको ! "

" ओके ओके .... पण कोण होता तो हरामखोर ? "

" काय माहीत नाही रे .... असाच फोन केला आला होता साला ... भरतला काल विचारलं तर त्याने पण मोघम सांगितलं रे ... मला वाटतं तू एकदा विचारून बघ " शरद म्हणाला .

" ठीक आहे . आज आला की बोलतो . " हळूहळू एकेक मेम्बर येत होते . भरतही आला . त्याने सगळ्यांशी हाय हॅलो केलं , पण चेहऱ्यावर काहीसा तणाव असल्याचं स्पष्ट दिसत होतं . ' मुंबई छत्रपती शिवाजी महाराज टर्मिनस ला जाणारी .... ' गाडीची अनाऊन्समेंट होत होती . मागोमाग लोकलचा हॉर्न ऐकू आला . शरद - भरत पुढे निघून गेले . लोकलमध्ये आम्ही आमच्या जागेवर बसलो . जिग्नेस डाऊन करून आला नव्हता . बहुतेक तो येणार नसेल पण मी खिडकीतून बघितलं तर मागून येणाऱ्या कर्जतला लोकलमधून तो उतरताना दिसला . तो प्लॅटफॉर्म नंबर एक वरून दोन वर धावत येत असतानाच अचानक थांबला आणि हात जोडून पुतळ्यासारखा उभा राहिला . मला कळेना हा असं का वागतोय ते ? पण लगेच लक्षात आलं की ती फोनवाली भांडणारी मुलगी कानाला फोन लावून त्याच्या बाजूने जात असलेली दिसली . तिने जिग्नेसकडे पाहिलं . जिग्नेसने हात जोडून तिला जाण्यासाठी रस्ता मोकळा करून दिला . ती विचित्र नजरेने त्याच्याकडे पाहात गेली . पण जाताना तिच्या चेहऱ्यावर मिश्किल हसू असल्याचं मला दिसलं . ती गेल्यावर जिग्नेस घाईघाईत लोकलमध्ये चढला.

" जिग्नेस , आज भी लेट आया तू ? " मी मुद्दाम त्याला छेडलं .

"अरे यार मधू भाय , आजकाल सुभे आँख ही नहीं खुलती । लेट हो राहा हूँ रोज । " जिग्नेस आताही झोपेतून उठून आल्यासारखा वाटत होता ...

" तेरे लिये एक शेर अर्ज करता हूँ , इर्शाद बोला ना यार .... " शरद म्हणाला मग सर्व जण झोपेतून जागे झाल्यासारखे इर्शाद ... इर्शाद करायला लागले .

मुद्दतों के बाद हमे निंद आई है ।

मुद्दतों के बाद हमे निंद आई है ...

वरना इस इश्क ने तो खामखां जगाए रखा था । " शरदच्या ह्या शायरीवर सर्वांनी वाह वा करत त्याला दाद दिली .

" यार शरद भाय , तुम तो शायर निकले ! " जिग्नेस पण खुश झाला .

" अरे नहीं यार , जसं सुचलं तसं बोलून गेलो . " शरद ने मला खुणावलं . मी जिग्नेसला बसायला माझी जागा देऊन उभा राहिलो . भरत आता शरद आणि माझ्या मध्ये उभा होता . लोकलने कल्याण सोडलं आणि गुपचे बाकीचे लोक आपापल्या उद्योगाला लागले . आता भरतशी बोलण्यास अनुकूल वातावरण निर्माण झाले होते.

" काय भरत ; सध्या काय चालू आहे ? " मी सुरुवात केली .

" काही नाही ... नेहमीचंच " तो मोघम म्हणाला .

" लग्नाचं कुठपर्यंत आलंय ? कधी ठरवलंय ? " मी बिनधास्त विचारलं जणू काही मला काही माहीत नाही . त्यावर त्याने दोन सेकंद माझ्याकडे बघितलं , कदाचित त्याला खात्री करून घ्यायची असेल की मी मुद्दाम चिडवण्याच्या हेतूने तर त्याला विचारत नाही ना .... मी चेहरा अगदी सरळ ठेवला .

" चालू आहे तयारी ... " तो म्हणाला पण त्यात उत्साह दिसत नव्हता .

" भरत , त्याला माहित आहे . " शरद असं म्हणाला आणि अचानक भरतच्या चेहऱ्यावरचे भाव बदलले . तो रागात त्याला काही बोलणार इतक्यात मी त्याला अडवलं , " भरत , आम्ही तुझी मस्करी करीत नाही . आम्हाला खरंच काय झालं ते जाणून घ्यायचंय . कदाचित आमची तुला मदत होईल . " त्यावर तो शांत झाला . पण काही बोलेना . कदाचित हा विचित्र असा पर्सनल प्रॉब्लेम आम्हाला कसा सांगावा ह्याचा तो विचार करीत असावा . पण थोड्या वेळाने तो बोलू लागला .

" साला एक फालतूगिरी झालीय रे . तुला कसं सांगू ते कळत नाही . " तो वैतागला होता . , " दोन - तीन दिवसांपूर्वी माझ्या मोबाईलवर एक फोन आला . मला म्हणाला सुनीताचा , म्हणजे माझ्या होणाऱ्या बायकोचा नाद सोड . मी त्याला बोललो , की तू कोण बोलतोय म्हणून ? तर बोलला तुझ्या होणाऱ्या बायकोचा बॉयफ्रेंड .! सालं असं डोकं फिरलं .... त्याला चार शिव्या घातल्या आणि परत फोन करू नको अशी धमकी दिली . "

" मग ? पुढे काय झालं ? " मी विचारलं .

" ते झालं रे , पण डोक्यात किडा शिरला ना .... विचार करून डोकं फिरायची पाळी आली . सालं जिग्नेसचं झालं तसं होतंय की काय , असा विचार करून टेन्शन वाढायला लागलंय. " भरत वैतागून म्हणाला .

" त्यानंतर परत कधी आला होता फोन ? "

" नाही ना ... एकदाच आला पण डोक्याची मंडई करून गेला . मी परत फोन करून बघितला , पण साला स्विच ऑफ यायला लागलाय . आज सकाळी परत ट्राय केला पण स्विच ऑफच येतोय . "

" मग तू सुनीता भाभीला विचारायचं ना डायरेक्ट . मी असतो ना तुझ्या जागी तर डायरेक्ट काय ते बोललो असतो " शरद म्हणाला .

" असं कसं डायरेक्ट विचारणार ? तुझी गोष्ट वेगळी आहे , तू मॅगी भाभीला ओळखत होतास आधीपासून. माझं अरेंज मॅरेज आहे यार . मला तर काहीच माहिती नाही तिच्याविषयी . आणि एका परक्या मुलीला असं कसं थेट विचारणार ? त्यात साला हा फोनवाला कोण उपटला मधेच ! "

" असं कसं बोलतोय रे हा ? " शरद माझ्याकडे बघत म्हणाला , " मला सांग , अरेंज मॅरेज असलं म्हणून काय झालं …? तुला जे काही आहे ते क्लीअर करायला पाहिजे की नाही ? "

" भरत , यार मला वाटतं शरद बरोबर बोलतोय . जिग्नेसची गोष्ट वेगळी होती . त्याला काहीच माहिती नव्हतं . पण आता तुला जर माहीत आहे की असं कोणीतरी आहे जो तुझ्या होणाऱ्या बायकोबद्दल बोलतोय तर तू तिला थेट विचारायला हवंस . " मी म्हणालो , त्यावर तो विचारात पडला .

" तसं तुमचं बरोबर वाटतंय मला ... पण तरीही कसं विचारायचं ह्या विचाराने डोकं फिरून गेलंय यार ! "

" अरे , तुला सांगतो ना , तो चू कोणीतरी असाच असेल , त्याला फक्त काड्या घालायच्या असतील . नाहीतर फोन बंद ठेवला नसता त्याने ... डर पिक्चरचा शारुख , काय बोलतो मध्या ? " शरद म्हणाला .

" पॉईंट आहे ! हा असाच कोणीतरी असेल बहुतेक , म्हणून बोलतो की तू सुनीता भाभीला एकदा सरळ काय ते विचारून टाक " मी म्हणालो . भरत आणखीनच विचारात पडला .

" माझ्याकडे एक आयडिया आहे , त्या मुलाचा पत्ता काढून ठोकू साल्याला ... काय बोलतो ? " शरद उत्साहात म्हणाला . त्याला हे असले उद्योग करण्यात जाम रस असतो . तशा त्याच्या बऱ्याच ओळखीही आहेत . तो सहज ही कामे करू शकतो आणि त्यातून सही सलामत बाहेरही पडू शकतो . पण मला काही हा मार्ग योग्य वाटत नव्हता . जर सरळ मार्गाने कामे होत असतील तर वाकड्यात कशाला शिरा ?

" ते काही करायची गरज नाही रे ... आणि मी तर बोलतो फक्त सुनीता भाभीला थेट काय ते विचार . " मी म्हणालो .

" थेट विचारू ? पण कसं विचारणार ? " भरत गोंधळून गेला .

" कसं विचारणार म्हणजे ? लगेच फोन लाव आणि डायरेक्ट विचार " शरद म्हणाला.

" आत्ता ? "

" मग काय मुहूर्त काढतो का काय ? " शरद त्याच्यावर खेकसला . मीही त्याला दुजोरा दिला . मला शंभर टक्के गॅरंटी होती की असं काही नसणार ... कारण प्रेमदूताने भरतबाबत हेच भाकीत केलं होतं की , तो ज्या मुलीला बघायला गेला आहे तिच्याबरोबरच त्याचं लग्न होईल , त्यामुळे मी बिनधास्तपणे त्याला तिला फोन करायला सांगितला . भरतने बॉम्ब काढावा तसा खिशातून मोबाईल काढला आणि सुनीता भाभीचा नंबर डायल केला . पलीकडून रिंग वाजली . ती ऐकून भरतच्या चेहऱ्यावरचा तणाव एकशे ऐंशी पटींनी वाढला . पलीकडून फोन उचलला आणि भरत बोलू लागला .सुरुवातीला नेहमीचं कसं काय ? वगैरे बोलून झाल्यावर भरत मुख्य मुद्द्यावर आला . त्याने त्याला आलेल्या फोनबद्दल विचारलं . पलीकडून सुनीता भाभी बोलत होती , शरद आणि मी भरतच्या चेहऱ्यावरचे बदलणारे भाव निरखत होतो . थोड्या वेळाने त्याने फोन ठेवला आणि खिशातला रुमाल काढून कपाळावर जमा झालेला घाम पुसला .

" काय रे ? काय म्हणाली भाभी ? सगळं ओक्के ना ? " शरदने घाईघाईने विचारलं जणूकाही त्याचे कान त्यासाठीच आतुर झाले होते. त्यावर भरत काहीच म्हणाला नाही .मीही विचारून पाहिलं , तरी काही बोलेना . एकटक कुठेतरी शून्यात बघत बसला .

" ए बाबा , काय झालं ते तरी सांग ना ... असा काय बघतोय ? " शरद ला राहवलं नाही .

" ज्याची भीती होती तेच झालं . " भरत अतीव नैराश्याने म्हणाला .

" भरत , भाभी काय म्हणाली ? प्लिज सांग " मीही आता टेन्शनमध्ये आलो .

" ती म्हणाली , तुम्हाला त्याचा फोन कसा काय आला ? मी तुम्हाला सांगणारच होते ... हे असं फोनवर नाही सांगता येणार प्रत्यक्ष भेटून सांगते . "

आता आपापल्या खिशातून रुमाल काढून घाम पुसायची पाळी शरद आणि माझ्यावर आली .

-- क्रमशः

सिझन २ - लोकल डायरी ५

2019-12-05T12:20:00.003+05:30

सिझन २ - लोकल डायरी ५

आज मलाच उशीर झाला . मी स्टेशनला आलो त्यावेळी आधीच लोकल प्लॅटफॉर्मला लागलेली होती . आज जागा मिळण्याची कोणतीही शक्यता नसल्याने मी निवांत चालत येऊन आमच्या डब्यात शिरलो . अपेक्षेप्रमाणे जागा नव्हतीच ! शरद आणि सावंत उभे होते . मी थेट जाऊन त्यांच्या मध्ये उभा राहिलो .
" ए भाई .... मध्ये कुठे घुसतो ? " शरदने सुरू केलं .
" कुठे घुसतो म्हणजे ? माझी जागा आहे .... आणि तू कोण रे विचारणारा ? " मी आवाज चढवला .
" मी आधी आलोय इथं, काय ? "
" आधी आला तर मग काय तुझी आरती करू का ? " मी त्याला चिडवायच्या सुरात म्हणालो .
" ए .... डोक्यात जाऊ नको हा का आता ? " शरदनेही आवाजाची पातळी वाढवली .
" गेलो डोक्यात .... काय करशील रे ? " मी असं म्हणालो आणि शरदने माझ्या अंगावर धावून येण्याचं नाटक केलं . नायर अंकल त्यात उगाचच ओरडले , " मारो मत ... मारो मत " आणि आमच्या ग्रुपच्या सगळ्यांनी गोंगाट केला . शेजारच्या इतर ग्रुपमधल्या नेहमीच्या लोकांना आमची ही सवय माहीत होती . नवख्या लोकांना वाटलं की आता खरंच मारामारी होते की काय ... त्यांचे फसलेले चेहरे बघून आम्ही सगळे हसू लागलो . मी पलीकडे बघितलं तर अवंतीसुद्धा कानात घातलेले एअरफोन काढून आमच्या ग्रुपकडे आश्चर्याने बघत होती . आमची नजरानजर होताच तिने ' काय झालं ?' असं डोळ्यांनीच विचारलं . मी ' सगळं ओक्के ' अशी खूण केली .
" शरद भाय , बच्चे की जान लोगे क्या ? " जिग्नेस म्हणाला .
" मधू और बच्चा ? अबे उस्को बच्चा होने का टाईम आ गया है " सगळे हसले . बाकी आज सगळेच खुशीत दिसत होते . आणि आश्चर्य म्हणजे जिग्नेस दिलखुलासपणे हसत होता .
" अरे जिग्नेस , कल क्या हुआ , मिला क्या तेरा फोन ? " मी त्याला विचारलं .
" हां मधू भाई .... अरे लेकिन वो लडकी फुल्ल हटेली थी बाबा .... " जिग्नेस डोक्याला हात लावत म्हणाला .
" मतलब ? "
" अरे , फुल्ल पागल ! फुल्ल गॉन केस ! मेरेको बोली की तू मेरेसे टकरायाच कैसे ? "
" फिर ? " सावंतांनी विचारलं .
" मै बोला , मॅडम गलती तो आपका है । आप फोन पे बात करते करते बिना देखे जा रही थी ... और मै थोडा घाई मे था तो हो गयी टक्कर ! तो बोल रही है की तुम मेरेको सॉरी बोलो । "
" क्या लडकी है ? एक तो उसका गलती है और तुमे सॉरी बोलने को कहा ? "नायर अंकल आगीत तेल टाकू लागले .
" मैं भी वही बोला .... तो बोली सॉरी बोलते हो या पुलीस को बुलाऊ ? " जिग्नेस म्हणाला .
" ही तर हद्दच झाली . एवढ्याशा गोष्टीसाठी डायरेक्ट पोलीस ? " शरद आश्चर्याने म्हणाला.
" हां ना ..... और मेरा बॅड लक् इतना खराब की वहा पे बाजूमे सचमूच आर पी एफ वाला खडा था । " एखादी सुरस कथा सांगावी तसा जिग्नेस आम्हाला सांगू लागला .
" क्या बात कर राहा है ! फिर ? " शरद आश्चर्याने म्हणाला .
" फिर क्या ! लडकी देखके वो भी साला तुरंत आ गया । वो पागल लडकीने उसे सब बताया । उसमे मेरीही गलती कैसे थी ये सब नमक मिर्ची लगाके आर पी एफ वाले को ऊस लडकी ने पटाया । और वो पागल भी मान गया । " जिग्नेस तावातावात म्हणाला .
" बराबर है ना यार ! एक तरफ लडकी और एक तरफ तू , तो वो आर पी एफ वाला लडकी की ही सुनेगा ना . " भडकमकर म्हणाले .
" लेकिन मेरी कोई गलती थी ही नहीं ना "
" फिर भी तुने सॉरी बोला होगा ना ? " सावंतांनी विचारलं .
" क्या करता फिर ? वो पुलीस के सामने मॅटर कायकू बढानेका ना .... इसिलीये बोल दिया सॉरी " जिग्नेस मान हलवत म्हणाला .
" एक लडकी को सॉरी बोला ? वो भी तेरी गलती न होते हुये भी .... अर्रर्रर्र ... पुरा इज्जत मिट्टी में मिला दिया ! " शरद त्याच्यावर घसरला .
" और नहीं तो क्या ? खुद का नहीं लेकिन हमारी इज्जत का तो ध्यान रखता ! " सावंत पण त्याला पिडू लागले . मग जो तो जिग्नेसचं कसं चुकलं हे सांगून त्याला वैताग आणू लागला . ग्रुपच्या लोकांना बडबड करायला चांगला विषय मिळाला होता . माझं लक्ष सहज भरतकडे गेलं तर तो मोबाईलमध्ये डोकं घालून बसला होता . एवढे गमतीदार प्रसंग घडत होते तरी त्यावर त्याने काहीच प्रतिक्रिया दिली नाही हे मला जरा खटकलं . कारण मी शरदशी भांडणाचं नाटक करत असताना तो त्याच्या मदतीला आला नव्हता किंवा जिग्नेसलाही तो एका शब्दाने बोलला नाही . मी शरदला खुणावलं . त्यालाही त्याच्यात थोडंसं वेगळेपण जाणवलं .
" काय भरतराव ? आज एकदम बिझी ? " शरदने त्याच्या नेहमीच्या शैलीत त्याला विचारलं . त्यावर त्याने वर बघून नुसतं हुं केलं आणि तो पुन्हा मोबाईलमध्ये उगाचच गेम खेळत बसला.
" कायतरी झालंय नक्की . " मी शरदच्या कानात म्हणालो . त्यावर त्याने होकारार्थी मान डोलावली .
" कुर्ल्याला उतरल्यावर बोलतो त्याच्याशी " शरद हळू आवाजात म्हणाला . लोकलने घाटकोपर सोडलं आणि दोघे उठून डोअरपाशी गेले .
" भरत जरा शांत शांत वाटत होता नाही ? " सावंत म्हणाले .
" हो , तेच शरदला विचारपूस करायला सांगितलं आहे.... बघू , उद्या कळेल . " मी म्हणालो . कुर्ला आलं आणि दोघे उतरले आम्ही खिडकीतून बघितलं तर शरद भरतच्या खांद्यावर हात टाकून चालत जात असलेला आम्हाला दिसला , याचा अर्थ त्याने त्याचं काम सुरू केलं होतं . दादरला भडकमकर आणि नायर अंकल उतरले . मी भायखळ्याला उतरलो . मागून अवंती येत होती . आम्ही नेहमीच्या रेस्टॉरंटमध्ये गेलो . वेटर बन मस्का आणि चहा घेऊन आला.
" कैसे हो भैया ? सब ठीक ? " अवंतीने त्याची चौकशी केली आणि त्याच्या चेहऱ्यावर हास्य उमटले . त्याने हातानेच ठीक आहे असं सांगितलं .
" काल का नाही आलीस ? " मी चहाचा घोट घेत तिला विचारलं .
" काल work from home केलं .... " ती म्हणाली .
" तुमच्या ऑफिस ला चालतं ते ? बरं आहे यार .... आमच्याकडे बॉस ला आमचे चेहरे दिसले नाहीत तर तो अस्वस्थ होतो. जसं काही आमचा चेहरा त्या संतूर साबणवाल्या बाईसारखा लकी वगैरे आहे .... " मी म्हणालो त्यावर ती खुदकन हसली .
" तुझं ऑफिस कितीला सुटतं ? " तिने चहाचा घोट घेत विचारलं .
" सहा , कधी साडेसहा ... आमच्याकडे ऑफिस मध्ये यायचा वेळ फिक्स आहे पण जायचा नाही . "
" आमच्याकडे तसं बरं आहे . आमचा बॉस तसा चांगला आहे . " ती म्हणाली .
" सुंदर मुलींशी त्यांचे बॉस चांगलेच वागतात . " मी बोलून गेलो .
" म्हणजे ? "
" म्हणजे सुंदर मुलींचे शंभर गुन्हेही माफ असतात " मी म्हणालो .
" ओ हॅलो , म्हणजे ? काय म्हणायचंय तुला ? " ती थोडीशी चिडली .
" मी तुला सुंदर म्हणालो इतकंच ... " अचानकपणे सुचलेल्या वाक्यावर माझं मलाच भारी वाटलं . त्यावर तिने खोट्या रागाचा एक लूक दिला . तिला माझा हजरजबाबीपणा आवडला होता हे तिच्या चेहऱ्यावरच्या बदललेल्या भावांवरून माझ्या लक्षात आलं.
" शब्द फिरवण्यात पटाईत आहेस तू ! " ती मिश्किल चेहऱ्याने म्हणाली .
" धन्यवाद ... पण जे सत्य आहे ते आहे ... मी फक्त सत्य सांगितलं . " मीही त्याच सुरात म्हणालो .
" तुझ्या घरी कोणकोण असतं ? " तिने शिताफीने विषय बदलला .
" आई , बाबा , मी आणि आजोबा "
" आमच्या घरी ..." ती बोलत असतानाच मधेच मी टोकलं , " मला माहिती आहे , आई बाबा , तू , आत्तुडी आणि आज्जूडी बरोब्बर ? " मी उत्साहात म्हणालो .
" चूक ! " जेवढ्या उत्साहात मी म्हणालो होतो त्याच्यापेक्षा जास्त उत्साहात ती म्हणाली . " आत्तुडी आमच्याकडे कशाला राहील ? ती तिच्या घरी असते . "
" ओह ! चुकलंच माझं .... " मी महेश कोठारेंसारखं ' डॅम इट ' केलं .
" आणखी एक खूप महत्त्वाचा मेम्बर आहे तो म्हणजे बॉबी ! " ती म्हणाली .
" बॉबी ? कोण बॉबी ? "
" माझा लहान भाऊ ... अतरंगी आहे फारच ! "
" म्हणजे ? असं काय करतो तो ? "
" थर्ड इअर इंजिनिअरिंग मधून कॉलेज सोडून दिलंय . तसा ब्रिलियंट आहे , पण विक्षिप्त आहे . त्याच्या मनात जे काही येईल ते करतो . मग परिणामांची पर्वा करत नाही . बाबा फारच ओरडत असतो त्याला , आईने तर हात टेकलेत त्याच्यापुढे . पण मनाने तसा चांगला आहे . माझ्याशी कधी नीट बोलत नाही , पण तो माझी काळजी करतो हे त्याच्या डोळ्यांतून दिसतं मला . भविष्यात मला काही प्रॉब्लेम आला तर तोच पहिला धावून येईल . मी अनिकेतशी ब्रेक अप केलं तेव्हा घरातले सर्व जण माझ्या ह्या निर्णयाच्या विरोधात बोलत होते . पण बॉबी , फक्त एकटाच होता जो माझ्या बाजूने उभा राहिला . म्हणाला , तिला जर नाही करायचं त्या अनिकेतशी लग्न तर तुम्ही फोर्स का करताय ? आणि कायद्याने ती सज्ञान आहे . तुम्ही तिच्यावर जबरदस्ती करू शकत नाही. तिला तिचा पार्टनर निवडायचा पूर्ण अधिकार आहे ... " ती बोलत होती . मी नुसता ऐकत होतो . तिच्या डोळ्यांच्या कडा थोड्याशा पाणावल्या . बहीण भावाचं नातं खरंच खुप विचित्र असतं . एकमेकांबद्दल आस्था वाटते पण ते दाखवत नाहीत . असं का होतं ? बहीण जो पर्यंत घरी असते तेव्हा तिच्याशी पटत नाही आणि लग्न होऊन सासरी गेली तर करमत नाही . त्यानंतर देव आनंदच्या हरे रामा हरे क्रीष्णा मधलं ते गाणं उगाचच डोक्यात दिवसभर वाजत राहिलं , फुलों का तारों का सबका केहना है । एक हजारो में , मेरी बेहना है । सारी उमर हमे संग रेहना है ।

क्रमशः ....

सिझन २- लोकल डायरी ४

2019-11-27T21:44:00.000+05:30

अवंतीला मेसेज पाठवून मी चूक करून बसलो असं आधी मला वाटत होतं . पण नंतर शांतपणे विचार केला , आणि लक्षात आलं की हे कधी ना कधी तिच्या घरच्यांना कळणारच होतं ते आता कळालं . जाऊद्या जे होईल ते बघून घेऊ असा विचार करून मी सकाळी आठ वाजता स्टेशनला जायला निघालो . स्टेशनवर पोहोचलो तेव्हा भरत आलेला होता . तो कुणाशी तरी फोनवर बोलत होता. मी त्याच्या जवळ गेलो आणि त्याच्या पाठीवर थाप मारली तसा तो एकदम दचकला आणि बाजूला जाऊन बोलू लागला . त्याच्या चेहऱ्यावर वैतागलेले भाव होते . थोड्या वेळात शरद सुद्धा आला . आमचे एक एक मेम्बर येत होते . तेवढ्यात गाडी येण्याची सूचना माईक वरून देण्यात आली . तसा शरद पुढे जायला निघाला त्याने फोनवर बोलत असलेल्या भरतला हटकले . त्यावर त्याने पुढे जा अशी खूण केली आणि फोनवर तावातावाने बोलू लागला . शरद काहीही न बोलता पुढे गेला . आम्ही गाडी पकडली पण आज शरद फक्त दोन जणांची जागा पकडू शकला . भरत त्याच्या मदतीला नव्हता आणि जिग्नेसही डाऊन करून आला नाही . नायर अंकल आज ट्रेनला नव्हते. अवंतीचाही मेसेज आला होता , ती आज येणार नव्हती , मला त्या गर्दीत असूनही एकटं वाटू लागलं . का कुणास ठाऊक शरद महाराज आज एकदम उदार झाले आणि त्यांनी पकडलेली खिडकी मला दिली. सावंत माझ्या बाजूला बसले. आज कधी नव्हे ते भडकमकर उभे राहिले . त्यांचीही जागा गेली . मी त्यांना माझी खिडकीची जागा देऊ लागलो तर त्यांनी बळेच मला खाली बसवलं. आणि आज त्यांचा उभं राहायचा मूड आहे असं सांगून टाकलं . खरं तर भरत आज जागा पकडण्यासाठी पुढे गेला नाही त्यामुळे भडकमकरांना उभं रहावं लागत होतं . आताही त्याचं काहीतरी बिनसल्यासारखं वाटत होतं, कारण नेहमी दिलखुलास गप्पा मारणारा भरत आज शांत शांत होता . मी शरदकडे बघून ' भरतला काय झालंय ?' असं नजरेनेच विचारलं त्यानेही ' माहीत नाही ' असं खुणावलं .

मी बाहेर बघितलं तर पलीकडच्या प्लॅटफॉर्मवर कर्जतला जाणारी ट्रेन नुकतीच आली होती आणि त्यातुन जिग्नेस बाहेर पडला . डाऊन करायला अंबरनाथ गाडी मिळाली नाही किंवा चुकली की त्या मागची गाडी पकडून बरेच जण डाऊन करून येतात तसा आज जिग्नेस आला होता . चालती गाडी सोडली आणि तो एक नंबर प्लॅटफॉर्मवरून धावत आमच्या गाडीच्या दिशेने येऊ लागला . त्याच्या कानाला मोबाईल लागलेला होता आणि तो कुणाशी तरी बोलत ,धावत आमच्या गाडीच्या दिशेने येऊ लागला . त्याचं बहुतेक लक्ष नव्हतं अचानक गाडीचा हॉर्न वाजला आणि तो धावत येत असताना दुसऱ्या दिशेने येत असलेल्या एका तरुणीवर धाडकन आदळला . तीही कुणाशी तरी फोन वर बोलत होती . त्या टकरीत दोघांचे मोबाईल हातातून पडले आणि तेव्हढ्यात गाडी हॉर्न देऊन निघालीही . जिग्नेसने गडबडीत खाली पडलेला मोबाईल उचलला , आणि धावती ट्रेन पकडली . ती तरुणीची लेडीज डब्याकडे पळाली. डोअरवरच्या रवीने त्याला आत चढायला लगेच जागा करून दिली आणि वर " जिग्नेसभाय , संभालके जरा ' असा टोमणाही मारला .

" क्या रे जिग्नेस , किधर देख के चलता है रे ? " आत आल्या आल्या सावंत चेष्टेने म्हणाले .

" अरे क्या यार , वो पागल लडकी बीच में आ गयी ना " तो वैतागून म्हणाला .

" लेकिन तूने जान बुझके धक्का मारा ना उस लडकी को ?" भडकमकर गमतीत म्हणाले .

" नै भडकमकरजी , मैं क्यू मारुंगा धक्का ? वो लडकी फोन पे बात करते करते मेरेसे टकराई "

" जाने दे , इतना भागा दौडी करके आया है तो बैठ जरा ", म्हणत मी त्याला माझी जागा दिली . गाडीने स्टेशन सोडलं आणि ती पुढे निघाली . इतक्यात जिग्नेसच ओरडला .

" अरे ये तो मेरा फोन नही है .... ओ पागल लडकी मेरेसे टकरा गयी ना उसिमें मेरा मोबाईल गिर गया ...। शीट , मेरा फोन गुम गया । " असं म्हणून तो डोक्याला हात लावून बसला .

" फिर ये फोन किसका है ? " सावंतांनी विचारलं .

" क्या मालूम , लेकींन मेरा नहीं है । पिछले हफ्तेही लिया था । " तो अजूनही डोकं धरून बसला होता .

" अरे , ये तेरा फोन नहीं तो उस लडकी का फोन होगा ना । " शरद म्हणाला .

" अरे हां यार । तो फिर मेरा फोन गया मतलब ! "

" अबे दिमाग से पैदल है क्या तू ? अब उसका फोन तेरे पास है तो तेरा फोन उसके पासही होगा ना ? " शरद वैतागला .

" जिग्नेस , तू पहिला फोन कर त्या मुलीला .... आणि सांग फोन एक्सचेंज झाले आहेत . पुढे कुठल्या तरी स्टेशनवर भेटा आणि आपापले फोन घ्या " मी उपाय सुचवला.

" लेकीन मुझे नहीं मालूम उस लडकी का फोन नंबर और ये फोनका स्क्रीन भी लॉक है । " जिग्नेस एकदम गोंधळून गेला होता .

" काय करावं ह्याचं ? तुझे तेरा फोन नंबर तो मालूम है ना ? उसपे लगा फोन । ये ले मेरे मोबाईल से लगा । " म्हणत मी माझा फोन त्याला दिला. त्यावर कठीण कोडं सुटल्यासारखा त्याच्या चेहऱ्यावर आनंद पसरला .

" आईला , मधू यार तुम तो जिनियस हो " जिग्नेस हरखून म्हणाला .

" अबे इस्को कॉमन सेन्स बोलते है । जो तेरे पास कम है ।" शरद नेहमीसारखाच त्याची खेचत म्हणाला . जिग्नेसने माझ्या फोन वरून त्याच्या मोबाईलवर फोन लावला . पहिल्यांदा एकदम तावातावाने सुरुवात केली , पण हळूहळू त्याचा जोर कमी झाला , आणि शेवटी एकदम मऊ मांजर होऊन त्याने दादरला उतरून मोबाईलची आदला बदली करायचं मान्य केलं. मला एकदम गंमतच वाटली आणि त्याच्यावर हसूही येत होतं .

" तू दादर उतरेगा ? अबे , उस्को बोल सी एस एम टी तक आने को । " शरद उगाचच त्याला चढवून देऊ लागला . त्यावर सावंत आणि भडकमकरांनी पण री ओढली . त्यावर तो एकदम गोंधळात पडला . मलाच त्याची दया आली

" नै रे , दादर उतर और मोबाईल लेले .... " मी असं म्हणल्यावर शरद आणि सावंत त्याच्यावर हसू लागले . तेवढ्यात त्या फोन वर फोन आला . तो फोन घ्यावा की न घ्यावा ह्या संभ्रमात असतानाच कोणीतरी म्हणलं , " अरे उठा ना फोन " त्याने फोन घेतला तर पलीकडुन कोणीतरी मुलगी बोलू लागली . जिग्नेसच्या चेहऱ्यावर गोंधळलेले भाव दिसू लागले.

" अरे मॅडम , पेहेले सून तो लो , ये फोन बदली हो गया है । और मेरा फोन आपकी फ्रेंड के पास गया है । " जिग्नेस अजून काहीतरी बोलणार तेवढ्यात पलीकडून ती मुलगी आणखी काहीतरी बोलू लागली . मधेच तिला थांबवत म्हणाला , " मॅडम , मेरेको गलत मत समझो । में उनको ये फोन लौटाने वाला हूँ । " त्याने फोन ठेवला आणि निश्वास सोडला .

" क्या हुआ रे ? " सावंतांनी विचारलं .

" ये फोन पे तो वो लडकीसे भी ज्यादा पागल लडकी थी । मेरेको बोल रही थी की बिना का मोबाईल वापस करो नहीं तो पुलीस में कंप्लेन्ट करुंगी ... "

" अरे तो तू बोलने का ना , की मई क्या चोर लगता हूँ क्या ? गलतीसे आया मोबाईल ... झापनेका ना उस्को " भडकमकर त्यांच्या स्पेशल हिंदीत म्हणाले .

" साला आजका दिन ही खराब है । जाने दो , ओ पागल लडकी को दादर उतरतेही उसका फोन लौटाता हूँ । जिग्नेस वैतागला . बाकीचे सगळे त्याला ' क्या यार डर गया क्या ? ' , टेन्शन मत ले , वगैरे सल्ले देत होते . बराच वेळ झाला भरत काहीच बोलत नव्हता . आज काहीतरी बिनसलं होतं एवढं मात्र नक्की ! मी शरद ला खूण केली .

" काय भरत भाय ! आज एकदम शांत शांत ? " त्याने भरतला विचारलंच . त्यावर त्याने काही नाही अशी मानेनेच खुण केली . याचा अर्थ नक्कीच काहीतरी भानगड आहे . इतका शांत मी त्याला आजपर्यंत बघितला नव्हता . शरद आणि भरत दोघे कुर्ल्याला उतरतात .

" उतरल्यावर त्याला विचार " असं मी शरदच्या कानात सांगितलं . दोघे उतरून गेले . ते गेल्यावर जिग्नेसची उतरायची घाई सुरू झाली .

" अरे जिग्नेस , बैठ आरामसे जा .... दादर मे सब उतरते है । " सावंत त्याला म्हणत होते पण त्याचा पाय काही ठरेना , सायन यायच्या आधीच तो बाहेर जायला उठला सुद्धा ! दादरला बऱ्यापैकी गाडी रिकामी झाली . जिग्नेस उतरून त्या मुलीला फोन करू लागला आणि वेंधळ्यासारखा इकडे तिकडे बघत राहिला . मी खिडकीतून पाहत होतो , इतक्यात एक मुलगी त्याच्या जवळ आली आणि मला एकदम आश्चर्याचा धक्काच बसला. ही तीच मुलगी होती जिच्या कानाला नेहमीच मोबाईल चिकटलेला असायचा आणि त्याचवेळी मला आठवलं की जिच्याबद्दल प्रेमदूताने मला सांगितलं होतं की हिचं आणि जिग्नेसचं पुढे जुळणार आहे . मला तो सुखद धक्का होता . आता खरी गंमत येणार होती . आपल्याला काही गोष्टी आधीच माहीत असतील तर त्यातली मजा निघून जाते असं म्हणतात ,पण का कुणास ठाऊक मला एकदम भारी वाटत होतं .

" अरे , ही तर तीच आहे .... " मी बोलून गेलो .

" कोण ? तू ओळ्खतोस काय तिला ? " सावंतांनी विचारलंच .

" असंच चेहऱ्याने ओळखतो , ही तीच मुलगी आहे , जी सारखी मोबाईल वर बोलत असते . जसं काय मोबाईल हिच्या कानाला चिकटलेलाच आहे . "

" मग चूक तर तिचीच आहे .... आपला जिग्नेस उगाच वाईट वाटून घेतोय ... ही पोरगी तर भयानक आहे ... बघ कशी तावातावाने बोलतेय जिग्नेस शी ... " सावंत मला सांगू लागले.

" हो ना , आणि जिग्नेस तर काहीच बोलत नाही .... पण मला वाटतं त्याला आवडली आहे ती " मी सावधपणे म्हणालो . इतक्यात हॉर्न देऊन लोकल पुढे निघाली .

" छे ! जिग्नेसची तंतरलीय ... गप उभा आहे " सावंत बोलत होते ते काही अंशी खरं होतं .

" जिग्नेस .... चल बाय ... " मी ओरडून त्याला हाक दिली . त्यानेही प्रतिसाद दिला . मी विषय पुढे वाढवला नाही . कारण ह्या दोघांचं पुढे काय होणार हे इतर कुणालाच काय , त्यांनाही माहीत नव्हतं पण मला पक्कं माहीत होतं . फक्त आता ह्यांचं एकमेकांविषयीचं प्रेम कसं फुलत जातं हेच बघायचं ! . जिग्नेसच्या " प्यारची " सुरुवात " नफरतने " होईल असं मात्र मला वाटलं नव्हतं .

क्रमशः ....

सीज़न २ - लोकल डायरी ३

2019-11-13T16:48:00.002+05:30

सीज़न २ - लोकल डायरी ३

" message kashala kelas ... ata lagali waat ! "

तिचा मेसेज वाचला आणि मला काही सुचनासं झालं . वाट लागली म्हणजे नक्की काय झालं हे कळायला मार्ग नव्हता .तिला फोन करावा का ? नको , कदाचित तिच्या अडचणीत आणखी वाढ व्हायची , आणि मेसेज सुद्धा पाठवू शकत नव्हतो , आता ती जेव्हा उद्या सकाळी भेटेल तेव्हाच काय तो उलघडा होईल . असा विचार करून मी शांत राहायचं ठरवलं . पण संबंध दिवस माझं ऑफिसमध्ये लक्ष लागलं नाही, आणि रात्री सुद्धा झोप आली नाही . नक्की काय झालं असेल ? ह्या विचाराने मी अस्वस्थ होतो . कधी एकदा सकाळ होतेय असं मला झालं . मी पटपट आवरून लवकरच प्लॅटफॉर्मवर पोहोचलो . आता माझे डोळे प्लॅटफॉर्मच्या गेटवर लागून राहिले . आमच्या ग्रुपचे सर्वजण आले तरी अवंती आली नाही . गाडीसुद्धा प्लॅटफॉर्मवर लागली. आम्ही आमच्या जागेवर बसलो आणि तेवढ्यात ती मला ट्रेनमध्ये चढताना दिसली . तिच्या नेहमीच्या जागेवर उभे राहिल्यानंतर तिने माझ्याकडे पाहिलं आणि नकारार्थी मान हलवली. नक्कीच काहीतरी मोठी भानगड झाली असावी .

kaay zala ? मी व्हॉट्सअप्पवर विचारलं .

kaahi naahi .... तिचा रिप्लाय आला . जेव्हा मुली काही नाही असं म्हणतात तेव्हा खूप काहीतरी भयंकर असतं .

utarlyavar bhetuya ka nehmichya restaurant madhe ?

ok . तिच्या तुटक रिप्लाय वरून तर मला आता टेन्शनच यायला लागलं .

" तुझं काय मध्या ? तू काय घेणार ? " अचानक शरद ने मला विचारलं .

" अं ? काय म्हणतोयस ? " माझं त्यांच्याकडे लक्ष नव्हतं . आमच्या ग्रुपमध्ये शरदच्या पार्टीचं डिस्कशन चालू होतं .

" अरे , तू काय घेणार ? " असं म्हणून त्याने दारूची खूण केली .

" आपली नेहमीचीच बिअर " मी म्हणालो .

" बरं , म्हणजे भरत , मधू आणि जिग्नेस बिअरवाले आणि बाकीचे रम ओक्के …? "

" शरदभाय , मैं नहीं पीएगा । खाली खाना खानेको आता हूँ । " जिग्नेस म्हणाला .

" ए , तू चूप बैठ । चूप चाप पिना पडेगा । ऐसा सुक्का सुक्का पार्टी मैं नहीं देता ।" शरद असं म्हटल्यावर तर तो काहीच म्हणाला नाही .

मधेच नायर अंकल म्हणाले , " मै बारा बजे के बाद पीएगा । मेरा शनिवार है । "

" अरे अंकल , छोडो ना शनिवार बिनिवार , एक दिन से कुछ फरक नहीं पडेगा । " शरद म्हणाला . पण ते काही ऐकायच्या मनस्थितीत नव्हते . मग त्यांना जास्त समजवण्याचा भानगडीत कोणीही पडले नाही . असंही संपूर्ण रात्रभर पार्टी चालणार होती . नायर अंकल रात्रीच्या बारानंतर घेणार असले तरी काही फरक पडणार नव्हता . सगळं ठरलं . आता आपापल्या स्टेशनवर जो तो उतरून जाऊ लागला . भायखळा आलं आणि मी उतरलो ते थेट इराण्याच्या रेस्टॉरंट मध्ये गेलो . अवंती मागून येतंच होती . आम्ही आत जाऊन बसलो.

" काय झालं ? काय प्रॉब्लेम झाला ? " मी बसता बसता विचारलं . त्यावर तिने पुन्हा एकदा नकारार्थी मान हलवली .

" मेसेज उगाचच पाठवलास " ती म्हणाली .

" कोणी बघितला का मेसेज ? काय झालं नीट सांग तरी " मी म्हणालो . तेवढ्यात वेटर न सांगता बन मस्का आणि चहा घेऊन आला .

" पैर जल गया मेरा , तुम दोनो की बजे से " चहाचे कप टेबलवर ठेवता ठेवता तो वेटर म्हणाला .

" क्यूँ भाई ? क्या हुआ ? हमने क्या किया ? " आधीच मला हिचं काय झालं ते नीट कळेना त्यात हा वेटर येऊन त्याची कर्मकहाणी सांगू लागला .

" अरे, उस दिन तुम्हारा लव सीन चल राहा था , वो देखने के चक्कर में मेरे से टाकरा गया , गरम चाय पैर पे गिरा डाला । " असं म्हणून त्याच्या सोबतचा वेटर त्याच्यावर हसू लागला .

" लव सिन... क्या लव सिन बे ? ठिकसे बोल " माझा पारा चढायला लागला .

" अरे , जाऊ दे ना . ओह , सॉरी भैया .... ज्यादा लगा क्या? किधर लगा ? " अवंती मात्र अगदी तो तिचा मावसभाऊ असल्यासारखी त्याची चौकशी करू लागली .

" इधर और इधर " असं म्हणत तो वेटरही लाडात येऊन चहा पायावर पडलेलं ठिकाण दाखवू लागला . फार काही झालं नव्हतं तरी ' ओह , सॉरी भैया ' म्हणत अवंतीने दिलगिरी व्यक्त केली . त्या वेटरला तेवढंच बरं वाटलं आणि तो निघून गेला .

" बिचाऱ्याला आपल्यामुळे खूपच त्रास झाला नाही ! " अवंती म्हणाली .

" त्याचं सोड , मला किती त्रास झाला कालपासून ते बघ ! आता काय झालं ते तरी सांगशील प्लिज " मी गाडी पुन्हा ट्रॅक वर आणायचा प्रयत्न करू लागलो .

" सॉरी , सॉरी , अरे , माझा फोन टेबलवर ठेवलेला . आणि माझी आज्जूडी नेमकी तिथेच बसली होती . तिने वाचला मेसेज . आणि गोंधळ सुरू केला. " ती वैतागून म्हणाली .

" आज्जूडी ? कोण आज्जूडी ? "

" आज्जूडी म्हणजे माझी आजी रे " तिने खुलासा केला . ह्या मुली आपल्या नातेवाईकांना काय काय नावे देतील देव जाणे !

" तू फोन लॉक करत नाहीस का ? असाच टाकतेस कुठेही ? "

" उं हुं . मला नाही आवडत ते सारखं अनलॉक करायला "

" बरं ते जाऊदे . तिने का गोंधळ केला ? म्हणजे असं काय झालं एवढं ? " न समजून मी विचारलं .

" तिचा माझ्यावर जरा रागच आहे . "

" का बरं ? "

" अरे देवा ! थांब तुला पाहिल्यापासून सांगते ." असं म्हणून तिने बनपावाचा एक तुकडा तोडून तोंडात टाकला .आणि चहाचा एक घोट घेतला . " त्याचं काय झालं , की माझ्या आत्तुडीने माझ्यासाठी एक स्थळ आणलं होतं .

" आत्तुडी ... ? आत्तुडी की आज्जूडी ?

" आत्तुडी रे "

" थांब थांब , आत्तुडी म्हणजे तुझी आत्या असेल ... " मी म्हणालो . खरं तर मी हे उपरोधिकपणे म्हणालो होतो , पण अवंतीला माझ्या समजून घेण्याचा फारच आनंद झालेला दिसला .

" येस, दॅटस इट ! .... हुशार आहेस तू .... " ती म्हणाली आणि मी मनातल्या मनात डोक्याला हात लावला . " हां तर कुठे होते मी ? हां ... माझ्या आत्तुडीने तिच्या जवळच्या मैत्रिणीचा मुलगा स्थळ म्हणून आणला होता . चांगला यु एस मध्ये सेटल होता . माझ्या आज्जूडीला पण आवडला होता . पण अनिकेतमुळे मी ते स्थळ नाकारलं . आणि त्या दिवसापासून त्या दोघींनी माझ्यावर राग धरला. "

" अरे बाप रे ! " कधी कधी सांगणाऱ्याला बरं वाटावं म्हणून आणि आपल्याला समोरच्याचं बोलणं ऐकण्यात रस आहे हे दाखवण्यासाठी आपण उगाच मध्ये एक वाक्य टाकतो , तसं मी म्हणून टाकलं .

" तसा काही खरा राग नाही , आपला, खोटा खोटा . पण नंतर मी अनिकेतलासुद्धा सोडलं . हे जेव्हा तिला कळलं तेव्हा ती आणखीनच वैतागली . त्या यु एस वाल्या मुलाचं पण लग्न झालं आणि त्यात नेमका तुझा मेसेज तिने बघितला . ते बघितल्यावर तर तिने आकांडतांडव केला . ह्या पोरीचं काही खरं नाही म्हणाली ." मी अवंतीच्या आज्जीने आकांडतांडव कशा प्रकारे केला असेल ह्याची कल्पना करीत होतो. , " लक्ष कुठे आहे तुझं ? हॅलो ! "

" हां ... हां ... बोल ना . ऐकतोय मी . तुझे आई बाबा काही म्हणाले नाहीत का ? "

" माझा बाबा आहे ना त्याला काही प्रॉब्लेम नाही . त्याने सगळं माझ्यावर सोडलंय . आई जरा काळजी करते पण तिचंही फार काही नसतं . फक्त आमच्या आज्जूडीला माझ्या लग्नाचं टेन्शन आहे . आणि ती सारखी मागे लागलेली असते . मला तिला आपल्याबद्दल इतक्यात सांगायचं नव्हतं . तिचा मूड बघून नंतर सांगणार होते मी . पण कालच्या तुझ्या मेसेजमुळे घोळ झाला सगळा "

" शीट .... शीट .... तरी मला वाटलंच होतं , आणि मी तो मेसेज डिलीटसुद्धा करणार होतो , पण लगेच ब्लु टिक झाली. त्यामुळे मला वाटलं की तूच वाचला मेसेज. "

" तेच तर ! मोबाईल समोरच पडला होता टेबलवर आणि आमची आज्जूडी तिथेच बसली होती. तिने लगेच वाचला तो मेसेज."

" बरं आता पुढे काय ? मग तुला विचारल्यावर तू काय म्हणालीस ? "

" तू जे सांगितलंस तेच तिला सांगितलं ... "

" काय ? "

" हेच की आपलं एकत्र येणं हे प्रेमदूताने घडवून आणलं आहे म्हणून . "

" काय ? तू असं म्हणालीस ? मग काय म्हणाली तुझी आजी ? "

" काय म्हणणार ? मला वेड्यात काढलं तिने . असं कुठं असतं का म्हणाली ... आणि म्हणाली कोण कुठला मवाली असेल , त्याने काहीबाही सांगून फसवलं असेल तुला . " हे सांगताना तिच्या चेहऱ्यावर मिश्किल भाव होते .

" मवाली ? मला मवाली म्हणाली ? यार काये हे ? मी मवाली वाटतो तुला ? आणि मी कशाला तुला फसवेन ? "

" अरे बाबा , ती एक बोलायची पद्धत असते . आता तिला काय माहीत तुझ्याबद्दल "

" पण एखाद्याला न भेटता त्याच्याबद्दल असं मत बनवणं चांगलं नाही . तू काही बोलली नाहीस का ? "

" मी समजावलं रे . पण ती काही ऐकूनच घेत नव्हती . "

" मग आता काय करायचं ? "

" बघू थोडा वेळ जाऊदे . मला खात्री आहे , मी तिला समजावेन , चल , उशीर होतोय , मला निघालं पाहिजे . " ती म्हणाली खरं पण मला काही ते ठीक वाटेना . तसं तिच्या आज्जीचं तरी काय चुकलं म्हणा ? अमेरिकेत सेटल असलेल्या मुलाला हिने नकार दिला , तो अनिकेत सुद्धा चांगला मल्टी नॅशनल कंपनीत होता , म्हणजे त्याची सॅलरी आपल्या सारख्या कारकुनापेक्षा तर नक्कीच जास्त असणार , त्याच्याबरोबरसुद्धा तिचं पटलं नाही . मग आपल्याबद्दल तिच्या आज्जीच्या मनात असंच काहीतरी येणार . आम्ही बिल देऊन बाहेर आलो .

" अवंती , मी तुला खरंच मवाली वाटतो ? " मी अगदी कसंनुसं तोंड करून विचारलं . त्यावर ती दिलखुलास हसली .

" हो , मवाली तर वाटतोस , आणि हा मवाली मला खूप आवडतो . "

क्रमशः ---

सीझन - २ लोकल डायरी -२

2019-11-05T19:38:00.002+05:30

सीझन - २ लोकल डायरी -२

अवंतीच्या मिठीमुळे मी माझा राहिलो नाही. एका वेगळ्याच धुंदीत होतो मी दिवसभर . तो सुगंधाचा दरवळ अजूनही माझ्या श्वासात होता . ऑफिसमध्ये असूनही मी तिथे नव्हतो , मी होतो त्या इराण्याच्या कॅफेत , जिथे सर्वांसमक्ष तिने बिनधास्त मला मिठी मारली होती. दिवसभर काय काम केलं हेही मला आठवत नाही . रात्रीही झोप आली नाही . सारखा तिचाच चेहरा डोळ्यासमोर दिसत होता . आजकाल सकाळी लवकर उठू लागलो असल्याने घरच्यांनाही तो सुखद धक्का होता . लवकर आटोपून मी स्टेशनवर आलो तेव्हा सावंत पाय ओढत येताना दिसले .
" काय सावंत ? कसल्या विचारात आहात ? घरी ओक्के ना सगळं ? " मी मजेत त्यांना विचारलं .
" तसं ओक्केच म्हणायचं ... दोन बायका आणि फजिती ऐका अशी गत झालीय " तेही गमतीदार चेहरा करून म्हणाले .
" म्हणजे ? काय झालं असं ? "
" तसं खूप काही झालं नाही रे , नेहमीचंच . आमच्या घरात दोन गट पडलेत ."
" काय ? म्हणजे भांडणं सुरू झाली की काय ? "
" नाही रे , दोन गट म्हणजे माझी बायको आणि शकुंतला एका गटात आणि दुसऱ्या गटात मला टाकून दिलंय त्यांनी . माझी मस्करी करत असतात दोघी , आणि शॉपिंग पण फार वाढलंय . एकीला दोघी जणी आहेत , चालू आहे धिंगाणा ! " मला त्यांच्या बोलण्यावर हसू आलं .
" आता बायको आणि प्रेयसीबरोबर एकत्र राहायचं म्हणजे तेवढं तर आता तुम्हाला सहन करावंच लागेल "
" हो , ते तर आहेच . पण दोघी खुश असतात . आणि शकुंतलेच्या डोळ्यांत समाधान दिसतं , आणि बायकोच्या डोळ्यांत विश्वास ! दोघींच्या आयुष्यात आनंद निर्माण झाला , आणखी काय पाहिजे ? "
" खरं आहे , नशीबवान आहात "
" कोण नशीबवान आहे ? आम्हाला तरी सांगा .... " शरदने येता येता विचारलं .
" शंभर वर्षे आयुष्य तुला .... तुझाच विषय चालू होता .... " मी बिनधास्त ठोकून दिलं . सावंत माझ्याकडे विचित्र नजरेने बघू लागले .
" माझा ? कशाबद्दल …? " त्याने न समजून विचारलं .
" अरे , म्हणजे तुला तुझं प्रेम मिळालं ... लवकरच तुझं तिच्याशी लग्न होणार, सर्व जण असे नशिबवान नसतात " मी गाडी वेगळ्याच ट्रॅकवर नेली आणि मुख्य म्हणजे शरदला ते पटलंही . सावंत गमतीदार चेहरा करून आमच्याकडे बघत होते .
" हो यार , ते तर आहेच ! पण तुम्ही सगळे होतात म्हणून हे शक्य झालं . " शरद म्हणाला .
" हे तू मान्य करतोस ना , मग आता आमच्या पार्टीचं काय ? " सावंतांनी विचारलं .
" अरे , गाडी आली , मी पळतो पुढे " म्हणत तो तिथून निसटला .
" पार्टीचं नाव काढलं की पळाला बघ कसा , पण आज त्याला सोडायचा नाही " सावंत म्हणाले . तोपर्यंत भडकमकर , भरत आणि नायर अंकल आले . भरत जागा पकडण्यासाठी पुढे गेला . माझे डोळे अवंतीच्या वाटेवर लागले . ती अजून आली नव्हती . गाडी प्लॅटफॉर्मला येऊन लागली . जिग्नेस डाऊन करून आला होता . आजकाल तो नियमितपणे लवकर गाडीला येत होता , आणि इमाने इतबारे आमची जागा पकडत होता . नुकताच त्याचा त्याच्या बायकोशी घटस्फोट झाला होता , त्यामुळे तो काहीसा उदास उदास राहात असे . आम्ही आलो की त्याच्या चेहऱ्यावर एक औपचारिक हास्य येत असे , कधी कधी आमच्याशी शेकहँड करून काहीही न बोलता तो एअरफोन कानात घालून YouTube video किंवा Netflix वरच्या web series बघत असे. त्याची ही अवस्था बघून शरद , भरत सुद्धा त्याच्याशी जपून वागत . आधीसारखी दंगामस्ती बिलकुल बंद झाली होती . आम्ही आमच्या नेहमीच्या जागेवर बसलो . मी नायर अंकलना खिडकीची जागा दिली आणि शरदसोबत उभा राहिलो . पलीकडे लेडीज कंपार्टमेंटमधेही गर्दी होऊ लागली , पण अवंती काही दिसत नव्हती . गाडीने लगेचच हॉर्न दिला आणि हलकासा धक्का देऊन ती हळूहळू निघाली . अवंती आज आली नाही . मला एकदम कडकडीत दुपारी सूर्यग्रहण लागल्यासारखं वाटू लागलं . काय झालं असेल ? ती का आली नसेल आज ? फोन करूया का ? छे ! एवढ्या गोंधळात फोन कसा करणार ? मग whatsapp वरून एखादा मेसेज पाठवूया का ? हे जरा पटलं आणि मी तिला ' आज लोकलला का आली नाहीस ? मी तुझी खूप वाट बघितली. लव यु . ' असा मेसेज टाईप करून पाठवून दिला आणि रिप्लायची वाट बघत बसलो. पाच सेकंदानंतर मला असं वाटलं की शेवटचं ते ' लव यु ' लिहायला नको होतं . मी तो मेसेज डिलीट करणार तेवढ्यात त्या मेसेजवर डबल टिक झाली आणि लगेच ती निळी सुद्धा झाली. म्हणजे तिने माझा मेसेज नक्कीच वाचला . आता तिचा रिप्लाय कधीही येऊ शकतो , म्हणून मी दर पाच सेकंदांनी मोबाईल पाहू लागलो .
" तू असा पळून कसा काय जाऊ शकतोस ? पार्टी का नाम लिया तो भाग गया ये शरद " सावंत नायर अंकलना सांगू लागले . त्यांनाही काहीतरी मुद्दा हवाच असल्यासारखे तेही इरेला पेटले , " बराबर है । शरद तुम बॅचलर्स पार्टी कब दे रहे ओ ?
" अरे अंकल आप खाली बोलो कब करने का है पार्टी ! " शरद म्हणाला .
" जैसा सबको कंव्हीनियंट लगेगा वैसा डीसाईड करो । " नायर अंकलनी बॉल आमच्या कोर्टात टाकला .
" ह्या शनिवारी ठेवूया . रात्री ? म्हणजे दुसऱ्या दिवशी टेन्शन नाय " भरत म्हणाला .
" कोणता शनिवार आहे ? दुसरा की तिसरा ? " भडकमकर
" तिसरा "
" अरे , मग चौथ्या शनिवारी ठेवा . मला सुट्टी असते " भडकमकर म्हणाले .
" फोर्थ सॅटर्डे चलेगा क्या तुमको ? " नायर अंकलनी शरदला विचारलं
" चलेगा ना , बाकी लोगोको पुछो , मेरेको सब लोग चाहीये पार्टीमें । " शरद म्हणाला .
" मधू तुझं काय ? " सावंत मला विचारत होते त्यावेळी मी whatsapp चेक करत होतो . तिचा रिप्लाय अजून आला नव्हता . भरतने माझ्या खांद्यावर थाप मारली तसा दचकलो .
" काय रे ? काही महत्वाचा मेसेज येणार आहे का ? " भरत गमतीत म्हणाला .
" नाय रे ... बोला ना काय झालं ? " म्हणत मी मोबाईल बंद करून खिशात टाकला.
" अरे , तुला चौथ्या शनिवारी जमणार आहे का ? शरदची पार्टी आहे ." भडकमकर मला विचारू लागले .
" चालेल की , पार्टीसाठी आपण कधी पण तयार असतो . " मी म्हणालो .
" ओक्के , मग आता कोण राहिला ? जिग्नेस ..." सावंत म्हणाले त्यावर त्याचं लक्ष नव्हतं , नव्हे त्याचं एकूणच काय चालू आहे ह्याकडेही लक्ष नव्हतं . तो कानात एअरफोन घालून व्हिडीओ बघत होता . कुछ कुछ होता है फिल्ममधलं " तुझे याद ना मेरी आई , किसिसे अब क्या केहेना ! " चालू होतं . त्यातली बॉबकट केलेली काजोल ढसा ढसा रडत होती . आजकाल तो असलीच रडकी गाणी बघत बसायचा . , " जिग्नेस ? ए जिग्नेस ! " सावंत त्याला म्हणाले .
" बोलो सावंतजी " डोळ्यांच्या कडा बेमालूमपणे पुसत जिग्नेस म्हणाला .
" अरे , तू चौथे शनिवार को क्या कर राहा है ? अपना शरद का पार्टी है । तू है ना ? "
" अरे , नहीं सावंतजी , मैं थोडा बाहर जा रहा हूँ । आप लोग मजे करिये । " जिग्नेस म्हणाला , पण त्याच्या बोलण्यावरून तो फक्त आम्हाला टाळत होता हे आमच्या लक्षात आलं .
" तो तू बता , तुझे कब टाईम है ? तब करते है पार्टी ... " मी त्याला विचारलं .
" अरे नहीं मधू भाय , ये टाईम जरा बिझी हूँ । आप करलो ना ... मैं बाद में पार्टी लुंगा शरदसे " तो नजर चोरत म्हणाला .
" जिग्नेस , यार बास क्या , थोडे टाईम के लिये आजा ... मेरेको अच्छा लगेगा " शरदनेही त्याला सांगून पाहिलं पण त्याचं उत्तर काही बदललं नाही . तो काहीही फालतू कारणं देत होता . " सावंत , जाऊद्या , आपण कॅन्सल करू पार्टी , मेरा भाई जिग्नेस येणार नसेल तर पार्टी करून काय फायदा ? " शरद वैतागून म्हणाला .
" अरे , ऐसा मत करो शरदभाय । बाकी लोगोंका खयाल करो । "
" तू मुझे मत बता , क्या करने का या क्या नही करनेका । तू नहीं तो पार्टी कॅन्सल " शरदही अडून बसला .
" क्या यार जिग्नेस , कितने दिन से अपुन लोगो ने पार्टी नहीं की , चल ना " भरत म्हणाला .
" अरे , ये शरद एक नंबर का कंजूस है , उसके जेब से पैसा नहीं निकलता कभी , अबी तुम नय आयेगा तो ये पार्टी कॅन्सल करेंगा । उसका तो पैसा बच गया ना ! यही उसकी चाल है , तुम जरा समझो जिग्नेस " नायर अंकलनी त्यांच्या गमतीदार शैलीत त्याला समजावण्याचा प्रयत्न केला.
" मोठ्या मुश्किलीने शरद आपल्या तावडीत सापडलाय , त्याला असा सोडायचा नाही . हां बोलदे मेरे भाई जिग्नेस । " भडकमकर म्हणाले . नंतर सगळ्यांनीच एकदम जिग्नेसला घेरलं , आणि गोंधळ घालायला सुरुवात केली . आजूबाजूच्या ग्रुपचे लोक आमच्याकडे विस्मयाने पाहू लागले . पलीकडच्या लेडीजना आमच्या इथे भांडण झाल्यासारखं वाटून त्याही वाकून आमच्या गुपकडे बघू लागल्या . एवढं सगळं जिग्नेसला सहन झालं असतं तरच नवल होतं . त्याने लगेच हार पत्करली . " आता हूँ बाबा , आता हूँ " करत त्याने शेवटी हात जोडले आणि आम्ही पुन्हा एकदम गोंगाट केला . पार्टीचा दिनांक आणि वेळ ठरली . शरदचा आणखी एक फ्लॅट होता आणि तो सध्या बंद होता , तिथेच जायचं ठरलं . दारू आणि जेवण बाहेरून आणणार होतो, आणखी एक खास आकर्षण होतं ते म्हणजे आमच्या इथल्या गड्डी ढाब्याचे भेजा फ्राय आणि घावणे ! हे म्हणजे स्वर्गसुख ! शरदची पार्टी चांगलीच होणार ह्यात आम्हाला शंका नव्हती . मग इकडच्या तिकडच्या गप्पा सुरू झाल्या , जिग्नेस सुद्धा आज बऱ्याच दिवसांनी आमच्यात सामील झाला होता . त्यामुळे सगळ्यांनाच बरं वाटत होतं . आम्ही त्याला जास्तीत जास्त बोलण्यात गुंतवत होतो . वेळ कसा गेला काहीच कळलं नाही . भायखळयाला उतरलो आणि मला पुन्हा अवंतीची आठवण झाली , त्या पाठोपाठ तिला पाठवलेल्या मेसेजची . मी लगेच माझा मोबाईल काढून पाहिला . तिचा whatsapp वर मेसेज आला होता .
" message kashala kelas ... ata lagali waat ! "

सिझन २ , लोकल डायरी- १ Local Diary - 1

2019-10-29T17:16:00.000+05:30

नमस्कार वाचक मित्रहो ! लोकल डायरी Local Diary चे ३० भाग प्रकाशित झाले . बऱ्याच वाचकांना ते आवडले , निदान त्यांच्या कमेंट्स वरून तरी तसं दिसतंय . लोकल डायरी ही अर्ध्यावरच संपली आहे असं काही वाचकांचं मत आहे . तसं ते काही अंशी खरं आहे आणि खरं नाहीही . ज्यावेळी मी लोकल डायरी लिहायला सुरुवात केली, त्यावेळी काही कारणांमुळे तिचे केवळ तीनच भाग लिहू शकलो , पण नंतर हळूहळू तीनचे तीस कधी झाले माझं मलाही कळलं नाही . लोकल डायरी संपली आहे , असं मला वाटत होतं , पण वाचकांच्या प्रेमामुळे व सुंदर प्रतिक्रियांमुळे मला लोकल डायरी आणखी पुढे घेऊन जाण्यासाठी प्रेरणा मिळाली . मधू आणि अँटीव्हायरसची लव स्टोरी , आणि त्या भोवती फिरणाऱ्या लोकल ट्रेनमधल्या ग्रुपच्या इतर सदस्यांच्या सुरस कथा घेऊन लोकल डायरीचे दुसरे पर्व लवकरच आपल्या भेटीला येत आहे. लोकल डायरी - सिझन १ संपले . आता सिझन २ ! लोकल डायरी सिझन २ चे पुढील भाग प्रत्येक आठवड्याच्या सोमवारी प्रकाशित होत राहतील . लोकल डायरी , सिझन २ आपल्याला आवडेल अशी आशा करतो . लोकल डायरीवर आपले प्रेम असेच राहू द्या ... धन्यवाद :)

लोकल डायरी - सिझन १ चे १ ते ३० भागाची लिंक खाली दिली आहे.

https://milindmahangade.blogspot.com/search/label/%E0%A4%B2%E0%A5%8B%E0%A4%95%E0%A4%B2%20%E0%A4%A1%E0%A4%BE%E0%A4%AF%E0%A4%B0%E0%A5%80

सिझन २ , लोकल डायरी - १

आज मी जगातला सगळ्यात आनंदी माणूस आहे . का ? ते तुम्हाला सर्वांना माहीत आहेच ! आमच्या रोजच्या लोकल प्रवासात एक मुलगी मला आवडते काय ... माझी तिच्याशी ओळख होऊन मैत्री होते काय .... तिचं ठरलेलं लग्न मोडतं काय .... आणि मी प्रपोज केल्यावर ती होकार देते काय ..... सगळंच भन्नाट ! आय कान्ट बिलिव्ह धिस ! सिम्पली ग्रेट ! , जाम भारी ! अँटीव्हायरस Antivirus मला हो म्हणाली, येस्स ! बाय द वे तिचं नाव अवंती आहे . मस्त नाव आहे .... अवंती ! जितकी सुंदर ती आहे तितकंच सुंदर नाव. तिला माझ्यासोबत आयुष्यभर चहा आणि बन मस्का खायचाय असं ती जाता जाता म्हणाली . हे माझ्या आयुष्यातलं मी ऐकलेलं सर्वात सुंदर वाक्य होतं आणि हे सर्व शक्य झालं ते प्रेमदूतामुळे ! लव रिलेशनशिप ऑफिसर ! भलतीच विचित्र गोष्ट घडली माझ्या आयुष्यात ! साक्षात प्रेमदूताने मला माझं प्रेम मिळवून दिलं होतं . आणखी काय पाहिजे एखाद्या माणसाला ? पण एका गोष्टीचं वाईट वाटतंय , नियम मोडल्यामुळे त्याला कदाचित शिक्षा होईल असं तो म्हणाला होता . त्याला खरंच शिक्षा झाली असेल का ? त्याला शिक्षा होऊ नये हीच प्रार्थना ! कदाचित तो पुन्हा दिसेल की नाही हे सुद्धा मला माहित नाही , पण आज मी जो आनंदी आहे तो त्याच्यामुळेच ! आज सकाळी लवकर उठलो , लवकर उठलो कसला , रात्री झोपलोच नाही . खूप प्रयत्न करूनही झोप आलीच नाही . कालच्या दिवसभराचा तो मनोरंजक प्रसंग चित्रफितीप्रमाणे डोळ्यांसमोरून जात होता , व्हॉटस अप वर आलेल्या GIF file सारखा . एवढी रात्र जागून काढली तरी सकाळी आळस काही येत नव्हता . उलट एका विचित्र अशा उत्साहात आणि धुंदीत मी सकाळचं सर्व उरकत होतो .

" आज काय लवकर जायचंय का ? " आईने विचारलं .

" नाही , नेहमीचीच ट्रेन ८:२७ ची "

" मग एवढ्या लवकर उठून तयार झालास ते ! " आजची सकाळ नेहमीसारखी नाही हे आईच्याही लक्षात आलं होतं तर !

" काही नाही . तू डबा भरलास का ? चल , निघतो मी " म्हणत मी घरातून बाहेर पडलोही . एक वेगळ्याच धुंदीत मी चालत होतो . नाक्यावरच्या चहावाल्याने रेडिओ लावला होता . त्यावर गाणं सुरू झालं . , ' आजकल पांव जमीं पर , नहीं पडते मेरे .... ' जणूकाही माझ्यासाठीच ते गाणं लागलं होतं . मी उडत होतो खरंच ! आज मला कसलाच त्रास जाणवत नव्हता . गर्दी नाही , पॅ पॅ करणारे गाड्यांचे हॉर्न नाही , काहीच नाही . रस्त्याने चालताना एकाचा चुकून धक्का लागला , तो फोनवर बोलत समोरून येत होता , चूक त्याची असूनही मीच त्याला सॉरी म्हणालो . हे काय विचित्र घडत होतं ? एरवी त्याच्यावर खेकसून पुढे गेलो असतो . पण आज मला कुणाचाच राग येत नव्हता , कुणावरच चिडावसं वाटत नव्हतं . प्रेमात खरंच जादू असते म्हणतात ते खोटं नाही, कारण रस्त्याने चालताना एका रिक्षेचं मागचं चाक माझ्या पायाच्या पंजावरून गेलं तरी मला त्याचं काही वाटलं नाही .

प्लॅटफॉर्मवर येऊन बघितलं तर आधीची ट्रेन अजून आली नव्हती . त्या ट्रेनचे लोक माना वाकड्या करून ट्रेन येण्याच्या दिशेकडे पाहत होते . मी जरा जास्तच लवकर आलो होतो . बाजूला असलेल्या बाकड्यावर जाऊन बसलो . त्या तीन जणांच्या बाकड्यावर नंतर पाच जण येऊन बसले तरी मला त्याचं काहीच वाटत नव्हतं . एखाद्या उदार राजाने त्याचा खजिना प्रजेमध्ये वाटावा तसे , प्लॅटफॉर्मवर फिरणाऱ्या एक - दोन नव्हे तर तब्बल सहा भिकाऱ्यांना मी माझ्याजवळची रिक्षासाठी ठेवलेली सर्व चिल्लर वाटून टाकली . लोकल यायला वेळ होता . काय करावं म्हणून मग मी माझ्या बुटांना पॉलिश करावं म्हणून बाजूला बसलेल्या बूटपॉलिशवाल्या पोऱ्याकडे गेलो . बूट पॉलिश करता करता त्याने " अब नया ले लो साब " असा टोमणा मारला तरी मला त्याचं काही वाटलं नाही . उलट त्याला ५ रुपये जास्तच दिले मी . बूटपॉलिश चालू असताना आधीची गाडी आली आणि प्लॅटफॉर्मवरची माणसं पोटात भरून निघून गेली . आता आमची गाडी यायला अजून थोडा अवकाश होता . आमच्या ग्रुपचे कोणी येतंय का ह्याची मी वाट बघू लागलो , वास्तविक मी अँटीव्हायरस , ओह सॉरी , अवंतीची वाट पाहत होतो. शरद मला लांबून येताना दिसला . त्याच्या सोबत भरतही होता .

" अरे , मध्या आज एकदम लवकर ? " जवळ येता येता शरदने विचारलं .

" हो रे , लवकर उठलो , म्हटलं घरी बसून काय करायचं ? आलो मग "

" खुश दिसतोयस आज ? क्या बात है ? " भरतने विचारलं .

" काही नाही रे ... नेहमीचंच " मी म्हणालो इतक्यात लांबून गाडीचा हॉर्न वाजला . गाडी हळूहळू स्टेशनमध्ये शिरत होती . ते बघून शरद- भरत घाईघाईने पुढे धावले . जागा पकडण्याचं काम त्या दोघांकडे असतं म्हणून . इतक्यात सावंत , भडकमकर आणि नायर अंकलही आले . आमचा संपूर्ण ग्रुप आला होता तरी मी ज्या व्यक्तीची वाट बघत होतो ती काही अजून आली नव्हती . ट्रेन प्लॅटफॉर्मला लागली . सर्व जण आपापल्या जागी जाऊन बसले . मी आत पाहतो तर जिग्नेससुध्दा आज डाऊन करून आला होता . सर्व जण आले होते , पण अवंती कुठे होती ? मी माझी सीट नायर अंकलना देऊन उभा राहिलो आणि लेडीज कंपार्टमेंटकडे शोधक नजरेने पाहू लागलो .

" काय शोधतोयस रे मध्या ? " शरदने विचारलंच .

" काय नाय रे "

" ओ सावंत , जरा मध्याकडे बघा हो , आज जरा जास्तच फ्रेश दिसतोय " भरत म्हणाला , तसं सावंतांनी नाकावर आलेल्या चष्म्याच्या वरून निरखून माझ्याकडे पाहिलं . " हो रे ...माझं लक्षच गेलं नाही . हिरो दिसतोय आज .... " त्याबरोबर सगळ्यांनी माझ्याकडे पाहून माझी मस्करी करायला सुरुवात केली . आमच्या ग्रुपचे लोक येडे आहेत . एखाद्याला पकडला की त्याला नको करून सोडतात . आज कदाचित मी त्यांचं गिर्हाईक होतो . मला जाम हसायला येत होतं पण मी ते महत्प्रयासाने दाबून धरलं . गंमत वाटत होती . कोणतेही नियंत्रण नसल्यासारखे डोळे सारखे लेडीज कंपार्टमेंटकडे वळत होते . ती आली की नाही हे बघण्यासाठी . पण ती काही आलीच नाही . मला आता कसंतारीच वाटू लागलं . आज ती येईल की नाही ? का नसेल आली ? काय प्रॉब्लेम झाला असेल ? ह्या सारख्या अनेक विचारांनी डोक्यात गर्दी केली .

" लेकीन मधू भाई तुम जरा टेन्शन में दिख रहे हो ... क्या बात है ? " जिग्नेसने विचारलं .

" टेंशन में और में ? नही यार .... " मी पलीकडे नजर टाकत म्हणालो .

" कोणाची तरी वाट बघणं चालू आहे .... काय मध्या ? " भडकमकर म्हणाले .

" नाही हो , तसं काही नाही . " मी जसं जमेल तसं सावरत होतो .

" कूच तो बात जरूर है मधू ..... तुमारा चेअरा साप बता राहा है .... "आता नायर अंकलही सुरू झाले .

गाडी सुटण्याचा हॉर्न वाजला आणि गाडी सुरूही झाली . इतक्यात कोणीतरी एक मुलगी धावत लेडीज कंपार्टमेंटमध्ये चढली . ती अवंती होती . ग्रीष्मातली घामट दुपार गडगडाटी पावसामुळे जशी सुगंधित आणि आल्हाददायक, थंडगार होते तसं आमच्या ट्रेनच्या डब्यातलं वातावरण एकदम बदलल्यासारखं वाटलं मला . आत शिरल्या शिरल्या ती तिच्या नेहमीच्या कोपऱ्यात जाऊन उभी राहिली आणि तिने जेन्ट्स डब्याकडे कटाक्ष टाकला . मी तर तिच्याकडेच बघत होतो . तिची आणि माझी नजरानजर झाली . एक सुंदरसे स्मित तिच्या चेहऱ्यावर झळकले त्यात थोडी लाजरेपणाचीही झाक होती . माझ्या छातीत कोणीतरी गोळी मारल्यासारखं मला वाटलं . एक बारीकशी विजेची लहर संबंध अंगभर दौडत गेली . मला एकदम मस्त वाटलं . कदाचित माझ्या चेहऱ्यावरचे भाव सुद्धा बदलले असावेत आणि आमच्या चाणाक्ष ग्रुपच्या हे लक्षात न आल्यावाचून कसे राहील ? त्यांनी लगेच मला त्या गोष्टीवरून विचारायला सुरुवात केली . आधी गप्प गप्प होता ... चेहरा कोमेजलेला होता , आता कसा काय खुलला वगैरे वगैरे ... आमचा हा लोकलचा ग्रुप माझ्या खूप जवळचा आहे पण तरीही मला ह्या लोकांना इतक्यात काही सांगायचं नव्हतं आणि ही सांगायची वेळही नव्हती . काय केलं म्हणजे त्यांना ह्या गोष्टी पासून दूर ठेवता येईल ? काहीतरी वेगळा विषय काढला पाहिजे ...असा विषय की सगळ्यांचं लक्ष माझ्यावरून उडून दुसऱ्या विषयावर गेलं पाहिजे . कोणता विषय काढावा ? हां sss सापडला .

" अरे शरद , तुझं लग्न कधी आहे म्हणालास ? " मी विचारलं .

" आता विषय नको बदलुस .... " भरतने मला बरोब्बर टोकलं .

" अरे विषय बदलायचा प्रश्न नाही. मला सहज आठवलं म्हणून विचारलं .... आपल्याला त्याच्याकडून बॅचलर्स पार्टी घ्यायला लागेल ना …" मी म्हणालो.

" आयला हो रे .... शरद , साल्या कधी देतोय तू पार्टी ? " भरत म्हणाला . पार्टीचं नाव काढलं आणि आमची जनता एकदम जागृत झाली . त्यांना मला चिडवण्यापेक्षा शरदची पार्टी नक्कीच महत्वाची असणार हा माझा कयास एकदम बरोबर ठरला . कर्जतला जाणारी ट्रेन ट्रॅक बदलून एकदम कसाऱ्याला निघाल्यासारखा झालं हे .

" नुसती पार्टी नाही , तर पार्टीचा सप्ताह झाला पाहिजे . शरद पार्टी सप्ताह ... क्यूँ नायरजी ? " पार्टीचं नाव काढलं आणि झोपलेले भडकमकर सुद्धा उठून उभे राहिले .

" एकदम बराबर बोले भडकमकरजी . पार्टी तो होनाही चाहीये . और ओ भी बडा पार्टी " नायर अंकल म्हणाले म्हणजे आता तर पार्टीवर शिक्कामोर्तबच झालं. सावंत माझ्याकडे बघून समजुतीने हसले . त्यांनी माझी युक्ती बरोबर ओळखली होती. सगळ्यांनी मग शरदला पार्टीबद्दल विचारायला सुरुवात केली आणि शरद त्यांना उत्तरे देण्यात मग्न झाला . आता मी निर्धास्त झालो. मी कुणाच्या लक्षात येणार नाही असा पलीकडे कटाक्ष टाकला . अवंती कानात इअरफोन घालून गाणी ऐकत उभी होती . तिचं कदाचित लक्ष नव्हतं . मी माझा मोबाईल काढून पाहिला , तर व्हॉट्स अप वर तिचा मेसेज होता .

" Utarlyavar nehamichya thikani bhet " चला , हे बाकी चांगलं झालं . मला तिला भेटायचं होतंच , पण तिला कसं सांगावं हे सुचत नव्हतं . त्यात आमच्या ग्रुपच्या लोकांनी गोंधळ घातला. त्यामुळे ते सांगायचं राहूनच गेलं .

आता मला ट्रेन भायखळ्या कधी पोहोचेल असं झालं . वेळ जाता जात नव्हता , मनात एक विचित्रशी हुरहूर लागली होती . त्याचबरोबर तिच्याशी काय बोलायचं कसं बोलायचं ? तिची प्रतिक्रिया काय येईल ? असे एक ना अनेक प्रश्न मनात येऊ लागले .

भायखळा स्टेशन आलं आणि मी मनात एक हुरहूर घेऊन खाली उतरलो. मी मुद्दामच पुढे निघून गेलो , नाहीतर आमच्या लोकांना शंका आली असती . रस्ता क्रॉस केला आणि पलीकडे जाऊन उभा राहिलो . अवंती मागून येतच होती . आज ती मला जगातली सर्वात सुंदर स्त्री वाटत होती . तिने माझ्याकडे पाहिलं आणि एक सुंदर स्माईल दिलं . मी तर तिथेच आडवा होतो की काय असं वाटलं . ती जवळ आली आणि पुन्हा तिच्या चेहऱ्यावर सुंदरसे स्मित उमटले . मला काय बोलायचं तेच सुचेना मी तिच्याकडे बघत राहिलो , शेवटी तीच म्हणाली , " आत जाऊया ? "

" ओह सॉरी ..... चल ना " म्हणत आम्ही दोघे आत जाऊन बसलो . नेहमीप्रमाणे काउंटरवरच्या म्हाताऱ्या शेठने चष्म्याच्या कोनातून आमच्याकडे पाहिलं . हॉटेलच्या वेटरने त्याचं काम न सांगता केलं . आमच्यापुढे चहा आणि बन मस्का आणून ठेवला . बराच वेळ आमच्या दोघांपैकी कुणालाच काही बोलता आलं नाही . इकडे तिकडे बघत आम्ही मधूनच एकमेकांकडे बघत होतो आणि औपचारिक हास्य चेहऱ्यावर येत होतं . याआधी आम्ही चांगले मित्र होतो , मैत्रीत सगळं कसं सहज सोपं असतं , पण आता मात्र स्थिती वेगळी होती . आता पूर्वीसारखं राहिलं नव्हतं , एक गोड जबाबदारी असल्यासारखी वाटत होती आणि विचित्रशी हुरहूर लागल्यासारखी .

" बोल काहीतरी . " तिनेच सुरुवात केली .

" काय बोलायचं तेच सुचत नाही . एकदम भारी वाटतंय मला " मी म्हणालो .

" मलापण मस्त वाटतंय , पण तुझ्यामुळे मला खूप बोलणी खावी लागली ऑफिसमध्ये "

" माझ्यामुळे ? कशी काय ? "

" एक तर मला आधीच उशीर झाला होता . त्यात तू प्रोपोज केलास आणि माझं ऑफिसमधलं लक्षच उडून गेलं . महत्वाची मीटिंग होती पण माझं लक्षच लागेना . बॉस वैतागला ना माझ्यावर ! " ती खोट्या रागात म्हणाली . मला हसू आलं . , " हसतोस काय शहाण्या ? चांगला मुहूर्त शोधला होतास प्रपोज करायचा "

" प्रोपोज करायचा मुहूर्तच होता मॅडम , साक्षात प्रेमदूताने मला मदत केली आहे . "

" काय ? प्रेमदूत …? " असं म्हणून ती जोरजोरात हसायला लागली .

" अरे बाबा , खरंच ! तुझा विश्वास बसणार नाही पण , हे खरं आहे . मला तू आवडत होतीस पण तुला ते सांगायचा धीर होत नव्हता . तेव्हा प्रेमदुतानेच माझी मदत केली " असं म्हणून मी घडला सगळा प्रकार तिला सांगितला . ती डोळे विस्फारुन सगळं ऐकत होती . तिच्या चेहऱ्यावरच्या हास्याची जागा आश्चर्याने घेतली .

" तू खरं सांगतोयस हे ? " तिने विचारले .

" खरंच .... शप्पथ ! मी सांगितलेला शब्दन शब्द खरा आहे " मी म्हणालो . सगळी कहाणी ऐकल्यावर तिलाही नवल वाटले . आम्ही दोघे एकत्र येणं हे देवाच्याच मनात होतं , असा एक विश्वास तिच्या मनात निर्माण झाला. मी सांगितलेल्या घटनेवर ती विचारात पडली .

" मला भेटता येईल प्रेमदूताला ? " तिने विचारलं .

" माहीत नाही गं ? पण तो तर गेला आता .... भेट कधी होईल किंवा होणार की नाही ते सांगता येणार नाही . " मी म्हणालो आणि ती विचारात पडली . " काय ग ? काय झालं ? "

" मधू खरंच असं झालं होतं का रे ? "

" होय ... आपल्या दोघांना प्रेमदुतानेच एकत्र आणलंय "

" भारीच आहे हे सगळं .... " ती भारावून जात म्हणाली . आणि पुन्हा अंतर्मुख झाल्यासारखी चहाच्या कपाकडे पाहू लागली . आमचा चहा पिऊन झाला होता .

" चला निघुया का ? उशीर होतोय . " मी तिला म्हणालो आणि पुढे जाऊन काउंटरवर बिल देत असतानाच तिची मागून हाक आली . मी मागे पाहिलं , पुढे येऊन अवंतीने मला थेट मिठीच मारली . हे बघून काउंटरवरचा म्हातारा खुर्चीवरून कोलमड्याच्या बेतात आला आणि तिकडे दोन वेटरांची टक्कर होऊन चहाची कपबशी खळकन फुटल्याचा आवाज झाला.

------ क्रमशः

संक्रमण

2019-08-04T15:47:00.000+05:30

संक्रमण

कधीपासून कानांमध्ये एकच आवाज येतोय ... टू ss क .... टू ss क .... टू ss क .... काय आहे हे ? डोळ्यांसमोर धूसर दिसत आहे ... काहीतरी हलताना दिसतंय . डोळ्यांच्या पापण्यांत पाणी जमा झालेय की डोळ्यांची पाहण्याची शक्ती निघून गेलीय कळत नाही . संबंध शरीरभर होत असलेल्या वेदना कमी झाल्यात की , माझं शरीरच बधिर होत चाललं आहे , कळत नाही . घसा कोरडा झालाय . पाणी प्यायचंय पण ते सांगायची ताकद उरली नाही . खोकल्याची उबळ येतेय पण तेवढे त्राण नाहीत. डोळे आपोआप मिटत आहेत . त्यात पापण्यांमध्ये जमा झालेलं पाणी डोळ्यांच्या कडांनी थेंबाथेंबाने ओघळून कानापाशी जात आहे . त्या उष्ण पाण्याचा स्पर्श होतोय . चेहऱ्याला कसलातरी स्पर्श होतोय . बहुतेक कोणीतरी डोळ्यांतून ओघळलेलं पाणी टिपून घेतंय . कोण असेल ते ? मेंदूला ताण देऊन विचार करतोय ,पण काही फायदा नाही . मेंदूतल्या पेशींनी आपलं काम करणं थांबवलेलं दिसतंय ? कोण आहे मी ? माझं नाव काय ? अरे देवा ... हेही आता आठवत नाही . शरीरातले एकेक अवयव त्यांचं काम थांबवत आहेत , नाही , कदाचित त्यांचं काम बंद पडत चाललं आहे . आधी आजूबाजूला कुजबुजलेलंही ऐकू येत होतं , पण आता काहीच ऐकू येत नाही . तो . टू ss क .... टू ss क .... टू ss क .... आवाजही आता क्षीण होत चालला आहे . श्वास जड होतोय ... नव्हे जोरात घ्यावा लागतोय . कोणीतरी बोलतंय असा भास होतो . अचानक अंगभर मुंग्या आल्यासारख्या वाटतात , आणि परत नाहीशा होतायत . लहरी जातायत शरीरातून असं वाटतंय . हळूहळू वेदना कमी होत आहेत . हलकं झाल्यासारखं वाटतंय . डोळे मिटल्यावर पिवळट केशरी रंगाचा पडदा दिसतोय ... पण त्याचा फिकट रंग हळूहळू गडद होत चाललाय , इतका गडद की समोर काळोख झालाय असं वाटतंय . शरीरातून एकदम सर्वत्र कंपने जाणवतायत आणि त्याच बरोबर एकदम हलकंही वाटतंय . अगदी पिसासारखं ... समोरून तीक्ष्ण प्रकाशाचा झोत अंगावर येतोय आणि एकदम पुन्हा नाहीसा होतोय . असेच वारंवार झोत अंगावर येतायत ... त्यांचा वेग वाढत चालला आहे , कुठेतरी वेगाने जात असल्यासारखं वाटतंय ... हे काय होतंय ? अचानक पुन्हा काळोख , मिट्ट काळोख ... निरव शांतता . इतकी शांतता यापूर्वी कधीच अनुभवली नव्हती . असं वाटतंय ही शांतता अशीच राहावी .... कायम . अचानक पुन्हा कंपने .... त्याचा वेग आणि तीव्रता वाढलीय . डोळ्यांसमोरचा काळोख हळूहळू फिकट होतोय , लालसर रंग त्यात मिसळलाय ... हळूहळू तो प्रखर होतोय . लालसर रंग फिकट होत होत केशरी पिवळसर झालाय . प्रखर प्रकाश जाणवतोय . अचानक काहीतरी झालं आणि वेदनेचा आगडोंब उसळला . संबंध शरीरातून झिणझिण्या गेल्यासारख्या वाटल्या . डोळे अर्धवट उघडले तोच तीव्र प्रकाश बाणासारखा डोळ्यांत शिरला आणि डोळ्यांची आग ... आग ... झाली . सबंध शरीरभर वेदनेच्या एकामागून एक लहरी ... असह्य होतंय . जोरात ओरडतोय , पण त्या वेदना काही थांबायचं नाव घेईनात , आणखी वेदना , भयंकर वेदना , नकोत त्या वेदना , जोरजोरात ओरडून मी व्यक्त होतोय . आजूबाजूला हर्षोल्हासित उद्गार आणि हसण्याचा आवाज येतोय . ओह नो ... परत !

समाप्त

माझे " बांद्रा west " हे ईबुक आता अमेझॉन किंडल वर उपलब्ध आहे . त्याची लिंक खाली दिली आहे . वाचून आपला अभिप्राय जरूर द्यावा .

https://www.amazon.in/%E0%A4%AC%E0%A4%BE%E0%A4%82%E0%A4%A6%E0%A5%8D%E0%A4%B0%E0%A4%BE-west-Marathi-Milind-Mahangade-ebook/dp/B07XH2QVHG/ref=sr_1_7?keywords=bandra&qid=1567958743&s=digital-text&sr=1-7

औमूआमूआ - विज्ञानकथा

2019-04-06T13:26:00.001+05:30

औमूआमूआ - विज्ञानकथा

हवाई बेटावरच्या पॅन स्टार ऑब्झअरवेटरीमध्ये रॉजर नेहमीप्रमाणे रात्री आपल्या टेलिस्कोप समोर बसला होता . रॉजरला त्याचं काम आवडत असे . तो तासंतास त्याच्या दूरदर्शीतुन आकाशाचा वेध घेत असे . अंतराळात वेगाने जाणाऱ्या किंवा हलणाऱ्या प्रत्येक ऑब्जेक्टवर नजर ठेवण्याचे काम त्या ऑब्झअरवेटरीचे होते. रॉजर नेहमीप्रमाणे अवकाशाचं निरीक्षण करीत असताना कॉम्पुटरच्या स्क्रीनवरच्या एका वेगळ्याच आकाराच्या वस्तूने त्याचं लक्ष वेधलं . आधी त्याला वाटलं की स्क्रीनमध्ये काहीतरी बिघाड झाला असेल पण थोडं झूम करून पाहिलं आणि त्याच्या लक्षात आलं की हा स्क्रीनमधला बिघाड नाही . स्क्रीनवर तो जे काही पहात होता ते सतत आपली जागा बदलत एका सरळ दिशेत आपल्या सुर्यमालेच्या दिशेने येत असलेलं त्याला दिसलं .

" काय आहे हे ? " त्याने स्वतःलाच प्रश्न केला . बारीक दांडीच्या आकाराचं असं काहीतरी दिसत होतं . त्याने लगेच समोरच्या फोनची बटणे दाबली .

" हॅलो , सॅव्ही मला चीफशी बोलायचंय .... ताबडतोब .

" आता खूप रात्र झाली आहे रॉजर .... इज दॅट सो इम्पॉरटंट ...? तू गंमत करत नाहीस ना ? "

" वेडी आहेस का ? रात्रीचे दोन वाजलेत .... ही काय गम्मत करायची वेळ आहे का ? प्लिज चीफला कनेक्ट करून दे "

थोड्या वेळात चीफ फोन वर आला . " येस रॉजर "

" चीफ , इतक्या रात्री तुला त्रास दिल्याबद्दल सॉरी . पण प्रकरणच तसं विचित्र आहे .

" बोल . "

" माझ्या टेलिस्कोपने एक विचित्र गोष्ट ओबझर्व केली आहे "

" बोलत रहा . ऐकतोय "

" मला सांगता येणार नाही . तुला इमेजेस पाठवतो . "

"ओके "

रॉजरने चीफला ती इमेजेस पाठवली आणि थोड्याच वेळात त्याचा पुन्हा कॉल आला

" काहीतरी वेगळंच आहे हे .... सध्या तरी आपल्याला त्याच्यावर नजर ठेवावी लागेल . त्याचे सगळे अस्पेक्ट्स तपासावे लागतील . हे काय आहे , कुठून आलं आहे , कसल्या प्रकारचं आहे , स्पीड काय आहे वगैरे वगैरे .... गुड जॉब रॉजर .... त्याच्यावर नजर ठेव . "

अशी एक विचित्र आणि नवीन गोष्ट आपल्या सुर्यमालेच्या दिशेने येत असल्याबाबत बातमी सर्व न्यूज चॅनल्स आणि वर्तमानपत्राद्वारे लगेचच सर्वत्र पसरली . सगळीकडे त्याची चर्चा सुरू झाली . जगभरातल्या सर्वच खगोल शास्त्रज्ञांनी त्यावर नजर ठेवली होती . तब्बल ३४ दिवस ती विचित्र खगोलीय गोष्ट आपल्या सुर्यमालेजवळ येऊन बुध ग्रहाच्या जवळून पुढे निघून गेली होती . ३४ दिवसांनंतर ह्या अंतराळातल्या विचित्र खगोलीय गोष्टीवर नजर ठेवल्यावर जगभरातल्या शास्त्रज्ञांची एक व्हिडिओ कॉन्फरन्स घेण्यात आली , त्यामध्ये ह्या दुर्मिळ अशा खगोलीय घटनेसंबंधी चर्चा करण्यात आली .

( व्हिडीओ कॉन्फरन्स )

रॉजर - वेलकम फ्रेंड्स, चीफ मी गेले चार आठवडे त्या वेगळ्या आकाराच्या खगोलीय वस्तुचं निरीक्षण करतोय . आणि माझ्यासोबत चायना , इंडियामधले माझे मित्र चँग ली आणि रामकृष्णन हे दोघेही त्या ऑब्जेक्टवर नजर ठेवून होते . आज त्यांच्याशी व्हिडीओ कॉन्फरन्स आहे .

चीफ - गुड , वेलकम अँड गुड मॉर्निंग चँग ली आणि रामकृष्णन.

दोघांनीही चीफला गुड मॉर्निंग केले .

रॉजर - तर आता आपण आपल्या सूर्यमालेत नव्यानेच आलेल्या त्या ऑब्जेक्टबद्दल चर्चा करू.

चीफ - त्या ऑब्जेक्टबद्दल मी काही प्राथमिक माहिती देतो . आपण त्याला 1I / 2017 U1 असे शास्त्रीय नाव दिले आहे . हा आपण ऑब्झर्व केलेला पहिला इंटरस्टेलर ऑब्जेक्ट आहे . आणि रॉजरने त्याला एक हवाई नाव ही दिले आहे .

रॉजर - येस .... मी त्यांचं नाव औमूआमूआ असं ठेवलंय ...

चँग ली - म्हणजे काय ?

रॉजर - ते एक हवाईयन नाव आहे .... त्याचा अर्थ खूप दुरून आलेला पहिला मेसेंजर ....

रामकृष्णन - वा .... नाव तर छानच आहे . आम्हीही ह्या ऑब्जेक्टवर नजर ठेवली होती . आधी तो आपल्याला एक धूमकेतू आहे असं वाटतं होतं पण आपण त्यावर अभ्यास केला व निरीक्षणे नोंदवली आहेत त्यावरून तर तो धूमकेतू वाटत नाही .

चँग ली - बरोबर आहे . धुमकेतूसारखी शेपटी त्याला नाही . त्याला काय कारण असू शकेल राम ?

रामकृष्णन - धूमकेतूची शेपटी ही त्याच्यातल्या गॅसेसच्या बाहेर पडण्यामुळे किंवा त्यावर असलेल्या बर्फाच्या वितळण्यामुळे होत असते . त्यातील धूलिकण मागे पसरत जातात व सूर्याच्या प्रकाशामुळे ते प्रकाशित होऊन आपल्याला दिसतात त्यामुळे ती शेपटी असल्यासारखे दिसते . आणि आपला औमूआमूआचा पृष्ठभाग कठीण असल्यामुळे कदाचित त्यातून धूलिकण बाहेर पडत नसावेत .

रॉजर - बरोबर , आम्ही त्याचे काही अस्पेक्ट्स स्टडी केले आहेत . त्यावरून त्याची लांबी खूप जास्त असून तो एखाद्या सिगारच्या आकाराचा आहे . आणि तो एखाद्या कठीण पदार्थापासून किंवा धातूपासून तयार झाला असावा .

चँग ली - त्याचा वेग खूपच जास्त होता .... आणि तो ज्या वेगात आपल्या सूर्यमालेत दाखल झाला त्यापेक्षा जास्त वेगात आपल्या सुर्यमालेच्या बाहेर जात आहे ....

रॉजर - ह्याचं काय कारण असू शकेल ?

चीफ - आता तरी ह्याचं उत्तर आपल्याकडे नाही .... आपल्याला काही हायपोथॅसिस मांडावे लागतील आणि त्या दिशेने संशोधन करावं लागेल . तुला काय वाटतं रामकृष्णन ?

रामकृष्णन - मला असं वाटतं , की औमूआमूआ हे कदाचित परग्रहावरच्या एखाद्या अतिप्रगत मानवजातीने पाठवलेले एखादे यान किंवा टेहळणीसाठी पाठवलेला एखादा प्रोबही असू शकतो ...

रामकृष्णनच्या बोलण्यावर सर्वजण हसले .

रॉजर - तुम्ही इंडियन लोक नेहमी अशा काहीतरी विचित्र कल्पना लढवत असता . ह्याला काय पुरवा आहे ?

रामकृष्णन - ज्या अर्थी सूर्याच्या गुरुत्वाकर्षणाचा त्याच्या वेगावर परिणाम झाला नाही किंवा त्याचा वेग कमी होण्याऐवजी आणखीनच वाढला त्यावरून मला असं वाटतं . कदाचित ते एखादं यान असू शकतं ....

चँग ली - नाही मला तसं वाटत नाही . रामकृष्णन तुझ्या म्हणण्याला काहीच अर्थ नाही .

चीफ - बरोबर आहे .... हायपोथॅसिस मांडला तरी त्याला काहीतरी पक्का बेस असावा . तसं तुझ्याकडे काही आहे का ?

रामकृष्णन - सध्या तरी तसं काही माझ्याजवळ नाही . पण मला असं सारखं वाटत आहे .

रॉजर - रामकृष्णन , विज्ञानात आपल्या वाटण्याला काही किंमत नसते . एखादी घटना का घडली त्यामागची शास्त्रीय कारणे देता येणे गरजेचे आहे ....

रामकृष्णन - ठीक आहे . तुम्ही तुमची चर्चा पुढे चालू ठेवा .

रामकृष्णन असं म्हणाला आणि चर्चा पुढे चालू राहिली . परंतु त्याचे लक्ष त्या चर्चेत नव्हते .

पृथ्वीवर खगोल शास्त्रज्ञांची अशी चर्चा चालू असतानाच त्याच वेळी आपल्या सुर्यमालेपासून अनेक प्रकाशवर्षे दूर असलेल्या अँड्रॉमिडा गलेक्सीतल्या ओबँका ग्रहावरच्या मुख्य संगणकावर एक कोड रिसिव्ह झाला .

¶◆●★¶ ◆◆★◆■

ज्याचा अर्थ होता -

दुसरी पृथ्वी सापडली . आपलं नवीन घर !

समाप्त

माझे " बांद्रा west " हे ईबुक आता अमेझॉन किंडल वर उपलब्ध आहे . त्याची लिंक खाली दिली आहे . वाचून आपला अभिप्राय जरूर द्यावा .

https://www.amazon.in/%E0%A4%AC%E0%A4%BE%E0%A4%82%E0%A4%A6%E0%A5%8D%E0%A4%B0%E0%A4%BE-west-Marathi-Milind-Mahangade-ebook/dp/B07XH2QVHG/ref=sr_1_7?keywords=bandra&qid=1567958743&s=digital-text&sr=1-7

३१०

2018-09-14T21:53:00.000+05:30

गर्दीने भरलेल्या ट्रेनमधून सकाळी उतरताना मी कुर्ला स्टेशनात अक्षरशः फेकलो जातो . ट्रेन जर सजीव असती तर हे दृश्य ट्रेनला झालेली ओकारी असं काहीसं दिसलं असतं . ट्रेनमधून उतरल्यानंतर नेहमीचा कार्यक्रम , उतरताना आपल्याला ज्याने ज्याने मागून ढकलले , त्याच्याकडे रागाने पाहणे , मनातल्या मनात त्याला चार शिव्या देणे आणि पुढचा रस्ता धरणे ! तो कार्यक्रम पार पाडल्यानंतर मी आमच्या नेहमीच्या ३१० नंबरच्या बसकडे वळतो . ३१० नंबरची बस कुर्ला स्टेशन ते बांद्रा स्टेशन यादरम्यान असलेल्या बीकेसी मधून जाते . ३१० डबल-डेकर आहे , मुंबईत धावणाऱ्या फार कमी डबल डेकर बस पैकी एक आणि तितकीच गर्दीने भरलेली !
मी लांबूनच पाहतो , नागाच्या वेटोळ्यासारखी लांबच लांब रांग मला दिसते . याचा अर्थ , चार ३१० गेल्या नंतर आपल्याला पाचवी गाडी मिळणार ! ही गर्दी साली पाचवीलाच पुजलीय असं वाटायला लागतं . ही रांग इतकी वाढलेली असते की आपल्याला आज बस मिळणार आहे की नाही अशीही एक शंका मनात येऊन जाते .
बसमध्ये चढण्यासाठी इतर कुठल्याही बसला लागत नसतील अशा तीन वेगवेगळ्या रांगा ३१० ला लागतात . ह्या तिन्ही रांगांच्या ढंगा वेगळ्या आहेत . एक मुख्य रांग , जी केवळ बसणाऱ्यांची असते , ह्या रांगेतील लोक सावकारासारखे वाटतात मला , त्यांच्याच नादात निवांत चालणार , बस मध्ये चढण्याची त्यांना बिलकुल घाई नाही . बसणाऱ्यांचं भागलं की स्टँडिंग वाली दुसरी रांग आहे . ही रांग पहिल्या रांगेच्या अगदी उलट ! ह्यांना कधी एकदा गाडीत चढतोय असं होतं . तिकीट चेकर नसला की , पहिल्या रांगेचे लोक बसमध्ये चढत असतानाही स्टँडिंग लाईन वाले चढायचा प्रयत्न करतात आणि मग बाकीच्यांच्या शिव्या खातात . ह्या दोन रांगाव्यतिरिक्त तिसरी रांग तिकीटचेकरच्या मागे उभी आहे . वास्तविक पाहता तिला रांग म्हणणेच चुकीचे आहे . त्या तिकीट चेकरच्या मागे बसमध्ये लटकत जाणाऱ्या लोकांचा घोळका असतो . एकवेळ स्टँडिंग वाल्या लोकांना बसायला मिळेल , पण ह्या तिसऱ्या रांगेच्या लोकांना कधीच बसायला मिळत नाही .
३१० नंबरची बस मला एकूणच जीवनविषयक सूत्र सांगताना दिसते . म्हणजे बघा , कुर्ल्याच्या गर्दीवाल्या , आणि बारीक रस्त्यांवरून हळूहळू जाताना तिचं बालपण सरत जातं , त्यानंतर बीकेसीमध्ये शिरल्यानंतर ती तारुण्यात येते एमटीएनएल पासून ते कलानगर पर्यंत तारुण्याच्या जोशात ती सुसाट पळत असते मग बांद्रा स्टेशन जसे जवळ येईल तसतसे वार्धक्याकडे झुकल्यासारखी तिची चाल पुन्हा मंदावते.
" ३१० ची लाईन का ? " मी रांगेतल्या शेवटच्या माणसाला जाऊन विचारतो . कारण रांग वेटोळे घेऊन घेऊन खूप लांबलचक झालेली आहे . पण समोरच्याचं लक्ष नाही. " ३१० का लाईन है क्या ? "
" हां भाई . तिन्सो दसही है " त्याचा सूर वैतागलेला . मी त्याच्या मागे उभा राहतो . आता मी रांगेतला शेवटचा माणूस आहे . माझ्या पुढे अंदाजे पावणे दोनशे तरी माणसे रांगेत आहेत . बाजूला नुसताच उभा असलेला रिक्षावाला माझ्याकडे दयेने पाहतोय की काय असं मला वाटून जातं . त्याचवेळी कोणीतरी माझ्या मागे येऊन उभं राहतं .
" ३१० का लाईन है क्या ? " मागून आवाज . आता मी लक्ष देत नाही . " ३१० ची लाईन आहे का ? " त्याचा मराठीत प्रश्न .
" हो तीनशे दहाचीच लाईन आहे . " मी त्याला उत्तर देतो . ह्या वेळेत एक ३१० येऊन समोर उभी राहते . रांगेतले किती लोक चढले वगैरे गोष्टी मला काही लांबून दिसत नाहीत . रांग जशी पुढे सरकेल तसा मी सरकत जातो . एक ३१० येऊन गेली तरी रांग काही फारशी पुढे सरकलेली दिसत नाही. मी सहज मागे पाहतो , थोड्याच वेळात माझ्या मागे तेवढेच लोक उभे असलेले मला दिसतात . मला थोडंसं हायसं की काय म्हणतात ते वाटतं .
घरातून वेळेवर निघालं , नेहमीची ट्रेन पकडली , ट्रेन्स वेळेवर असल्या , बसची फ्रिक्वेन्सी ठीक असली आणि स्टेशन ते बस स्टॉपपर्यंत चालण्यासाठी साधारण जेवढा वेळ लागतो तेवढा जुळला तर ३१० च्या रांगेत नेहमीचेच चेहरे पुढे मागे उभे असलेले दिसतात . त्यात रेकलेल्या म्हशीसारखा आवाज असलेला भैया , मेंदी लावल्याने दाढी लाल झालेला म्हातारा , एक प्रेमी युगल , बघावं तेव्हा फोनवर चिकटलेली जाडी मुलगी , असे काही ठराविक चेहरे रांगेत मला जवळपास रोजच दिसतात . मला सगळ्यात जास्त गंमत वाटते ती त्या प्रेमी युगलाची . कितीही गर्दी असो , ऊन असो , पाऊस असो त्यांना काही फरक पडत नाही . लोक बेस्ट च्या नावाने बोंबाबोंब करतायत , गर्दीत एकमेकांवर डाफरतायत , उशीर होत असल्यामुळे चिडचिड करतायत , अशा भयंकर अनरोमँटिक ठिकाणी ते प्रेमी युगल प्रेमाच्या गोष्टी करत आपल्याच नादात गुंग आहे . बाकी दुनिया फाट्यावर !
" अरे ए बाबा , मधे कुठे घुसतो ? लाईन मागे आहे . " पुढचा कोणीतरी ओरडतो . घुसखोरी करणारा खजील होऊन रांगेच्या शेवटाकडे जाऊ लागतो .
" काय सालं एकही गाडी नाही ? सगळ्या ३१३ आणि ३३२ भेंचो . .... बघा , बघा ... गेली ३१३ , च्यायला तिकडं कुणी नाही तरी तिकडं गाड्या सोडतायत ... मारलं पायजे साल्यांना... लोकांची काय फिकीरच नाय ह्यांना .... काय ऊन आहे भेंss चो .... " मागच्याची अविरत बडबड चालू आहे . बस नको पण बडबड आवर अशी माझी अवस्था . चौथी बस तुडुंब भरून गेली आणि आता येणारी पाचवी बस मला मिळेल अशी आशा वाटू लागते . आणखी पंधरा मिनिटे उन्हात भाजून निघाल्यानंतर लांबून ३१० येताना दिसते . तुकाराम महाराजांना पुष्पक विमान दिसल्यावर झाला नसेल त्यापेक्षा जास्त आनंद मला ३१० पाहिल्यावर होतो .
आली आली बाबा एकदाची ....
चलो , भाई चलो
ए , ए sss बिचमे किधर घुसता है ? ओ मास्तर तुम्ही लक्ष द्या जरा ...
चलो भाई , चलो जलदी , इसके बाद गाडी नही आयेगा ... जलदी चलो
थांबा .... थांबा .....
चढा .... चढा ..... लवकर ....
असे चित्र विचित्र आवाज रांगेतल्या माणसांचे येतात . काही लोक अगदी विमानात बसायच्या ऐटीत चढत आहेत . काही घाई नाही . त्याचा फायदा स्टँडिंगच्या लायनीत बसच्या दाराला धरून उभे राहणारे काही लोक घेतात . सुमडीत आत शिरतात . ते बघून मग मुख्य रांगेतले लोक धरणीकंप झाल्यासारखे जिवाच्या आकांताने ओरडतात. पण नुसतं ओरडण्यापलीकडे फारसं काही होत नाही . घुसखोरी करून आत चढलेला वरच्या मजल्यावर पोहोचला सुद्धा ! गाडीत चढण्यासाठी लोक घाई करतात . त्या लोंढ्याबरोबर मीही आत जातो . पुराचं पाणी गावात शिरावं तशी बसमध्ये माणसं शिरतात . आत शिरल्यावर मला नेहमी पडणारा प्रश्न , खाली बसू की वरच्या मजल्यावर जाऊ …? ते ठरेपर्यंत मागून सात - आठ लोक माझ्यापुढे निघून गेलेले असतात आणि मला विंडो सीट न मिळाल्याचं दुःख करत कुठेतरी बसावं लागतं . बस मधली काचेची खिडकी एक नमुना आहे . ती एका हाताने वर करू शकेल असा महामानव अजून जन्माला यायचाय . ती कधीच नीट वर जात नाही . वर करायचा प्रयत्न केला तर एक बाजूच वर जाते , एक खाली राहते , मग एखाद्या हट्टी मुलासारखी ती खिडकी मधेच अडकून बसते . वर एक विचित्र आकाराचं हुक असतं , तिथपर्यंत कसं बसं आपण त्या खिडकीला नेलं तरी त्या विचित्र हुकात काही ती स्वतःला अडकवून घेत नाही . त्यात दोन हात किंवा कधी कधी तीन हात ( शेजारच्याचा एक हात ) लागल्याशिवाय ती वर जात नाही . श्रीकृष्णाने गोवर्धन पर्वत एका करंगळीवर वगैरे उचलला असेल , त्याला म्हणावं एका हाताने ती खिडकीची काच वर करून दाखव . मुंबईत नवखा आलेला एखादा भैया लेडीज सीट वर बसतो आणि मग त्याचा ध्रुवबाळ होतो . तोंड वाकडं करीत वरच्या दांड्याला लटकत उभं राहण्याशिवाय त्याच्याकडे पर्याय उरत नाही . बस गर्दीने तुडुंब भरली की कंडक्टर डबल बेल मारतो आणि आपली गाडी सुरू ... कंडक्टर ह्या माणसाचं मला कौतुक वाटतं . जिथं पाय ठेवायला जागा नसते त्या बस मधून सराईतपणे जो चालतो तो कंडक्टर ! " तिकीट ... तिकीट बोला, तिकीट " करत बसमध्ये त्याचा मुक्त विहार सुरू असतो . तो प्रवाश्यांवर अक्षरशः सत्ता गाजवत असतो , " चला पुढे चला , डबल लाईन करा .... " अशा ओर्डरी अधून मधून सोडत तिकिटे फाडत फिरत असतो .
बस मध्ये अफाट गर्दी आहे . फेवीकॉल ने चिकटवल्यासारखे सगळे एकमेकांना चिकटलेत. जरा धक्का लागला की एकमेकांवर डाफरतायत .... ड्रायवर ने मधेच जोरात ब्रेक लावला की मागचा पुढच्याच्या अंगावर जातोय , ट्रॅफिक मधून बस मुंगीच्या पावलांनी पुढे जातेय . घामाने सगळेच डबडबलेत , बसच्या इंजिनाच्या एकसुरी आवाजाने काही बसलेले प्रवासी पेंगायला लागलेत . त्यांचे भार बाजूच्या प्रवाशांवर पडतायत . काही लोक तो भार चुकवतायत तर काही , कुणाच्या खांद्यावर कुणाचे ओझे गाणं म्हणत अंग चोरून बसलेत . बस रांगत रांगत एमटीएनएल पाशी येते आणि आता ती बिकेसी च्या प्रशस्त रस्त्यांवरून सुसाट धावू लागते . थंडगार वारा चेहऱ्यावर आल्याने आणि काही प्रवासी उतरून गेल्याने बाकीचे प्रवासी थोडे सुखावलेत . पण इथेही म्हणावं तसं सुख नाही . दोन दोन मिनिटाला गाडी सिग्नलवर थांबते आहे . रिक्षा , इतर दुचाकी , चारचाकी गाड्या आमच्या ३१० ला वाकुल्या दाखवून भुर्रर्रकन पुढे निघून जातायत . पण ड्रायवरला कुणाचं काही घेणं देणं नाही . तो त्याच्याच नादात , आणि बसच्या ताकदीप्रमाणे बस चालवतोय . रस्ते प्रशस्त असल्याने आता आपली गाडी सुसाट धावेल असं वाटतं पण गाडीच्या वेगात फार काही फरक पडत नाही. ट्रॅफिक कमी असल्याने बस फक्त न थांबता चालते तेवढंच काय ते !
" चला डायमंड , ... चला सिटी बँक वाले ..... " कंडक्टर ओरडतो .
पण आय सी आय सी आय बँकेचा स्टॉप येतो ... तेव्हा फक्त " आय सी आय " एवढंच ओरडतो . गर्दीने खच्चून भरलेली बस भारत नगर स्टॉप येईपर्यंत रिकामी होत जाते . माझा स्टॉप आरबीआय अर्ध्या पाऊण तासाने येतो . तो आला की मी उतरतो . डबल बेल मारून बस तिच्या पुढच्या प्रवासाला निघते .

एटीएम

2018-08-08T22:54:00.000+05:30

मनीष लोकल मधून उतरला . कसाबसा स्टेशन मधून बाहेर पडला . आज लोकलला भरपूर गर्दी होती , बसायला बिलकुल जागा मिळाली नाही . उभं राहून राहून पाय दुखू लागले होते .रिक्षाने जाऊया का ? हा विचार त्याच्या मनात आला आणि रिक्षा स्टँडच्या बाजूला असलेली भली मोठी रांग बघून त्याने तो झटकून टाकला. त्याचं घर स्टेशनपासून तसं काही लांब नव्हतं , रोज तो चालतच घरी जायचा , पण आज कंटाळा आल्याने त्याने रिक्षाने जायचा विचार केला होता . चला लेफ्ट - राईट करा .... मनात म्हणत तो पाय ओढत चालू लागला .
" अरे मनीष , ए मनीष .... " मागून कुणीतरी हाक मारतंय असं त्याला वाटलं . त्याने मागे वळून पाहिलं तर त्यांच्या सोसायटीतले पेडगावकर काका लगबगीने त्याच्याकडेच येत असलेले त्याला दिसले .
' ओह शीट ! घरी जाईपर्यंत आता हा म्हातारा पकवणार ! ' मनातल्या मनात विचार करेपर्यंत ते त्याच्यापर्यंत पोहोचले देखील !
" अरे , काका तुम्ही ? काय म्हणताय ? " चेहऱ्यावरचे भाव बदलत मनीषने त्यांना विचारलं .
" केव्हाचा हाक मारतोय ? लक्ष कुठे आहे तुझं ? "
" मी जरा दुसऱ्याच विचारात होतो , तुम्ही काय म्हणत होतात …? "
" जरा काम होतं .... "
" माझ्याकडे ? " मनिषला थोडं आश्चर्यच वाटलं .
" तसं काही खास नाही रे .... तुमच्यासारख्या तरुण पिढीच्या तर हातचा मळ आहे "
" बोला ना "
" अरे , मला एटीएम मधून पैसे काढायचेत .... मी कधी काढले नाहीत . आणि शेवटी ते पैशांचं काम ! मला जरा भीतीच वाटते रे , काही चुकलं वगैरे तर पैसे जायचे ...आमच्या ऑफिसमधल्या सोनवणेचे असेच पैसे गेले .... " ते पुढे बरंच काहीतरी बडबडत राहिले असते पण मनिषला ते काही काही ऐकण्यात रस वाटत नव्हता , " एटीएम कार्ड आहे का तुमच्याकडे ? " त्याने त्यांना मध्येच थांबवत विचारलं .
" अं ... कार्ड ना .... आहे ना " म्हणत ते पाकिटाच्या आत चोरकप्प्यात ठेवलेलं एटीएम कार्ड काढू लागले .
" आणि पिन माहीत आहे का ? नाहीतर पैसे काढता येणार नाहीत " पिन माहीत नसेल तर बरं होईल , वेळ वाचेल असा एक स्वार्थी विचार मनीषच्या मनात येऊन गेला . पण काही उपयोग झाला नाही , पेडगावकर काका तयारीनिशीच आलेले होते . नाईलाजाने मनीष एटीएम शोधू लागला . पेडगावकर काकांच्या चेहऱ्यावर जत्रेला निघालेल्या लहान मुलाचा आनंद दिसत होता . एक एटीएम बंद होतं , दुसरी कडे जाऊन पाहिलं तर त्या एटीएम मधली कॅश संपली होती . मनीष वैतागला . ," काका , आज बहुतेक तुम्हाला पैसे काढता येणार नाहीत असं दिसतंय . "
" अरे राजा , असं नको म्हणुस रे ... गरज आहे रे जराशी ... त्या आमराई रोडला मी बघितलं आहे एक एटीएम . तिकडे जाऊया .... प्लिज... ते बंद असलं तर कॅन्सल करू " पेडगावकरांनी असा चेहरा केला की मनिषला त्यांना नकार द्यावासा वाटेना . त्याने काहीही न म्हणता पावले आमराई रोडकडे वळवली . मुख्य रस्त्यापासून आतल्या एका जुन्या इमारतीमध्ये एटीएम असू शकेल याची मनिषला कल्पना नव्हती . तसं ते बरंच जुनं दिसत होतं . त्यावर ते कोणत्या बँकेचं आहे ह्याचा बोर्ड दिसत नव्हता , पण मनीषला त्याचं काही देणं घेणं नव्हतं . एकदाचे पैसे काढून दिले की , आपण मोकळे ! त्याने पेडगावकर काकांचे कार्ड एटीएम मध्ये टाकलं . काकांनी सांगितलेला पिन टाकला आणि पैसे काढले . एटीएम मधून आलेली कॅश आणि स्लिप त्यांच्या हातात दिली .
" बॅलन्स किती राहिलाय रे ? " कागदी स्लिप निरखत त्यांनी विचारलं .
" तिथे लिहिली असेल ना .... " मनीष थोड्याशा बेफिकीरीनेच म्हणाला , पण पेडगावकर काकांच्या डोळ्यांना बॅलन्स काही दिसत नव्हता . " द्या इकडे " म्हणत त्याने ती स्लिप घेतली . " हे बघा , 14,400/- रुपये बॅलन्स आहेत . दिसले ? "
" हां .... बरं , बरं ... थँक्स बरं का मनीष ... आणि हा खाली आकडा कसला रे ? खाली ठळकपणे छापलेला .... ? "
" कुठे आहे ? " म्हणत पुन्हा त्याने ती स्लिप घेतली . स्लीपच्या उजव्या कोपऱ्यात खाली 2 हा ठळक आकडा प्रिंट झाला होता . त्याचा अर्थ मनिषलाही कळेना ... त्याने थोडा विचार करून पाहिला पण व्यर्थ ! आधीच त्याला कंटाळा आला होता .
" काका , तुमचे पैसे आणि बॅलन्स बरोबर आहे ना ? जाऊद्या ना मग ... चुकून प्रिंट झालं असेल " म्हणत त्याने ती स्लिप पुन्हा पेडगावकर काकांच्या हातात दिली . " काका , मी जाऊ का , उशीर झालाय बराच "
" बरं , बरं ... जा , जा .... आणि थँक्स बरं का " काका म्हणाले . मागे न बघता मनीष तडक घरी गेला .
त्यानंतर दोनच दिवसांनी एक विचित्र बातमी मनीषच्या कानावर आली . पेडगावकर काका हे जग सोडून गेले होते .
" अगं , परवाच मला रात्री भेटले , मी त्यांना एटीएम मधून पैसे काढून दिले होते .... अगदी व्यवस्थित होते त्यावेळी . मग कसं काय झालं असेल ? " मनीष आश्चर्याने त्याच्या बायकोला , सायलीला म्हणाला .
" हो का ? तब्येत तर चांगली ठणठणीत होती .... मधेच काय झालं कुणास ठाऊक ! " तिलाही नवल वाटत होतं.
पेडगावकर काकांच्या जाण्याने सगळी सोसायटी हळहळत होती . त्यांच्या रिटायरमेंटला केवळ एक दीड वर्ष उरलं असेल . तसे स्वभावाने शांत आणि मनमिळाऊ होते . सोसायटीच्या प्रत्येक कामात त्यांचा सक्रिय सहभाग असायचा . परवा आपण थोडे वैतागलोच त्यांच्यावर ! छे ! चांगलं नाही वागलो आपण त्यांच्यासोबत .... मनिषला राहून राहून वाईट वाटू लागलं . त्याचं कामात लक्ष लागेना . बिचारे ! पेडगावकर काका , त्यांना तर साधं एटीएम मधून पैसेही काढता येत नव्हते . आणि आपण पैसे काढून दिल्यावर त्यांना बरं वाटलं होतं . त्यांना स्लीपही नीट वाचता येत नव्हती .आपणच त्यांना बॅलन्स वाचून दाखवला . आणि ..... अचानक झटका बसावा तसं त्याला झालं . पेडगावकर काकांच्या त्या स्लिपमध्ये उजव्या बाजूला खाली 2 हा आकडा प्रिंट झाला होता , आणि दोन दिवसातच ते वारले . ह्याचा काही परस्पर संबंध असावा का ? छे ! आपण काहींच्या काही विचार करू लागलोत .... त्याने पुन्हा कामात डोकं घातलं पण त्याचं लक्षच लागेना . सारखा तो स्लीपवरचा 2 आकडा डोळ्यासमोर दिसत होता . घरी आल्यावर जेवता जेवता त्याने परवाचा घडलेला प्रसंग सायलीला सांगितला . त्यावर ती जोरजोरात हसू लागली .
" आर यु आउट ऑफ युअर माईंड ? असं कसं असू शकेल ...? "
" बिलिव्ह मी , तसंच झालं . त्या स्लीपवर 2 हा आकडा प्रिंट केला होता . मी माझ्या डोळ्यांनी पहिला , आणि नंतर दोन दिवसातच काका वारले . "
" मनीष , तुझं डोकं फिरलंय . त्या सस्पेन्स स्टोरीज जरा कमी वाचत जा .... कसलाही संबंध कुठेही जोडतोयस .... " सायली त्याला म्हणाली .
" अगं ते एटीएम मी पूर्वी कधी पाहिलंही नव्हतं . त्यांनीच मला ते दाखवलं होतं ... "
" मग काय झालं ? तुला आपल्या सिटीतली सगळी एटीएम्स माहीत आहेत का ? "
" तसं नाही गं , पण मला जरा ते एटीएम विचित्रच वाटलं "
" हल ... काहीही .... भात वाढू का ? "
" नको , अगं खरंच ! आणि त्या एटीएमवर कोणत्याच बँकेचा बोर्ड नव्हता "
" अंधारात नीट दिसलं नसेल तुला . "
" मला सांग , आमराई रोडला त्या जुन्या इमारतीत कुठून आलं एटीएम ? "
" असेल रे , आपल्याला काय माहीत ? का रे ? भाजी आवडली नाही का ? "
" नको . भूकच मेलीय माझी " मनीष तसाच ताटावरून उठला आणि गॅलरीत जाऊन खालच्या गाड्या येणाऱ्या जाणाऱ्या गाड्या पहात बसला . त्याच्या डोक्यातून त्या विचित्र एटीएमचा विचार जाईना . नक्कीच गूढ असं काहीतरी त्या एटीएम मध्ये होतं असं त्याला आता प्रकर्षाने जाणवू लागलं . पेडगावकर काकांच्या एटीएमच्या स्लिपवर 2 हा आकडा आणि त्याचं दोनच दिवसात मरण ह्याचा काय अर्थ घ्यायचा ? त्याला थोडं अस्वस्थ वाटू लागलं . कदाचित हा योगायोगही असू शकेल .... त्याचं दुसरं मन त्याला सांगू लागलं . त्याने डोक्यातून तो विचार काढून टाकला आणि मागे वळला तर गॅलरीच्या दारात सायली उभी होती .
" अजून त्याच विचारात आहेस ? चल, त्या एटीएमला जाऊ .मलाही बघायचंय काय आहे तो प्रकार " सायली म्हणाली .
" सोड , मी आत्ताच तो विचार डोक्यातून काढून टाकलाय "
" पण मला पैसे काढायचेत . खरंच ! "
" आता कुठे जाणार ? रात्रीचे 11 वाजतायत "
" चल ना , प्लिज , असंही उद्या संडे आहे . आणि आपण आईस्क्रीम पण खाऊ . मला इच्छा झालीय "
" ठीक आहे . चल " नाईलाजाने मनीष तयार झाला . दोघे आमराई रोडवरच्या जुन्या इमारतीच्या एटीएमपाशी आले . सायलीने तिची पर्स उघडली आणि एटीएम कार्ड काढलं . मशीनमध्ये टाकुन तिने एक हजार रुपये काढले . बॅलन्स दाखवणारी स्लिप बाहेर आली . मनिषने ती बघितली त्या स्लीपच्या खाली उजव्या बाजूला ठळक अक्षरात काही आकडे लिहिले होते .
" 10863 . हे बघ असंच पडवळकर काकांच्या स्लिप वर 2 हा आकडा होता . "
" म्हणजे तुला म्हणायचंय की मी आणखी 10863 दिवस जगणार आहे ? रब्बीश ! " असं म्हणून सायली गंमतीने हसू लागली .
" हसू नकोस , कदाचित असेलही तसं ... " मनीष गंभीर चेहऱ्याने म्हणाला .
" अरे मनीष , तुझ्या लक्षात येतंय का ? हा नंबर म्हणजे कदाचित स्लिप नंबर असू शकतो किंवा बँकेचा कसला तरी कोड नंबर असेल .... "
" मला नाही तसं वाटत " मनीषचा आवाज आणखी खोल गेल्यासारखा वाटला .
" मी काय म्हणते , तू तुझं कार्ड टाकून बॅलन्स चेक कर .... बघू काय येतंय ते ! " तिच्या चेहऱ्यावर मिश्किल भाव होते .
" काय येईल असं तुला वाटतं ? " मनीषने पाकिटातून त्याचं एटीएम कार्ड काढत गंभीरपणे विचारलं .
" आय एम डॅम शुअर की माझ्या स्लिप नंबर च्या पुढचा नंबर येईल . 10864 . बघ .... आय बेट ! "
" आणि वेगळाच नंबर आला तर ? "
" तसं काही होणार नाही , आणि मी सांगितलेला नंबर आला तर तू मला आईस्क्रीम द्यायचंस " सायली म्हणाली .
होकारार्थी मान हलवत मनीषने मशीन मध्ये कार्ड सरकवलं . बॅलन्स चेक केला . काही क्षणातच बॅलन्सची स्लिप बाहेर आली . त्याने ती हातात घेऊन पाहिली आणि तो धाडकन जमिनीवर कोसळला .
" मनीष ! अरे काय झालं तुला ? " सायली किंचाळली . मनीषचं शरीर थंड पडलं होतं . तिने त्याच्या हातातली स्लिप पहिली त्यावर उजव्या कोपऱ्यात खाली 0 आकडा प्रिंट होऊन आला होता .

समाप्त

मेडिक्लेम

2017-10-04T23:01:00.000+05:30

दारावरची बेल वाजली . अदितीने दार उघडले तर समोर संजय ...

" ओ , हाय संजय .... कसा आहेस आणि किती दिवसांनी येतोयस ? " अदिती खुशीत येऊन म्हणाली .

" अरे ,हो यार , थोडा बिझी होतो . तू कशी आहेस ? आणि मंदार साहेब आहेत का घरी ? " संजयनेही त्याच उत्साहात विचारपूस केली .

" हो , आहे ना ... म्हणजे तू मला भेटायला आला नाहीस तर ! " तिने लटक्या रागात विचारलं .

" तुम्हालाही भेटणारच की बाईसाहेब ! " इतक्यात मंदार बाहेर आला , " अरे , यार मंदार , वाचव बाबा तुझ्या बायकोच्या तावडीतून .... "

" ये , ये मित्रा .... " म्हणत मंदारने हसत त्याचं स्वागत केलं . " आज कसं काय येणं केलंस ? आणि बऱ्याच दिवसांनी आलास ! "

" बघ ना ... किती दिवसांनी उगवलाय हा .... मला वाटतं वर्ष तरी झालं असेल .... " अदिती म्हणाली .

" सॉरी .... सॉरी .... अरे बाबा , कामं असतात .... काय करणार ? पापी पेट के लिये करना पडता है ... " म्हणत तो सोफ्यावर बसला . अदितीने त्याला पाणी दिलं आणि चहा करण्यासाठी ती स्वयंपाकघरात गेली . मंदार , संजय आणि अदिती हे तिघे कॉलेजपासूनचे मित्र ... पुढे मंदार आणि अदिती एकमेकांच्या प्रेमात पडले आणि रीतसर प्रेमविवाह केला . त्यात संजयने त्यांना खूप मदत केली होती . कॉलेज संपलं , मग जो तो आपापल्या कामात व्यस्त झाला . तरी संजय अधून मधून त्यांच्याकडे येत राहिला . त्याला कारण म्हणजे त्याचा विम्याचा व्यवसाय . संजय इन्शुरन्स एजंट होता . बोलण्यात पटाईत आणि आपलं म्हणणं समोरच्याच्या गळी उतरविण्याचं कसब अंगी असल्याने काही वर्षातच त्याने ह्या व्यवसायात चांगला जम बसवला . वर्षाला त्याचं कमिशन आणि इंसेंटिव्ह काही लाखात जात होतं . तो एक यशस्वी इन्श्युरन्स एजंट म्हणून ओळखला जात होता . आताही त्याचं काम होतं म्हणून तो मंदारकडे आला होता . पाण्याचा ग्लास समोरच्या टीपॉयवर ठेवत त्याने लगेच आपल्या बॅगेतून एक फोल्डर काढला .

" तुमची मेडिक्लेम पॉलिसी रिन्यू करायची आहे ... पुढच्या आठवड्यात संपतेय तुमची पॉलिसी .... " म्हणत संजयने त्याच्या फोल्डरमधून काही फॉर्म्स काढले ." ह्या फॉर्मवर तुझ्या सह्या करून दे "

" कुठली पॉलिसी ... ओह ! मेडिक्लेम का ? " म्हणत मंदारने थोड्या नाखुषीनेच ते पेपर्स घेतले .

" हो , फॅमिली कव्हर आहे . तुमच्या दोघांसाठी .... आणि तुझा चेक सुद्धा दे ... उद्या भरून टाकतो लगेच .... "

मंदार बराच वेळ त्या फॉर्म्सकडे पाहात राहिला . त्याला असा विचारात पडलेला पाहून संजयनेच त्याला विचारलं , “ काय रे ? काय झालं ? करतोयस ना सही ? ”

“ मी काय म्हणतोय संजय , ही पॉलिसी रिन्यू करणं गरजेचं आहे का ? आत्तापर्यंत कितीतरी वेळा मी ती रिन्यू केली पण त्याचा काही उपयोग झाला नाही . आम्हाला त्याची काहीच गरज लागली नाही . शिवाय तो मेडिक्लेम वापरला नाही तर पैसे तसेच वाया जातात . आमच्या दोघांच्याही प्रकृती अगदी ठणठणीत आहेत , तेव्हा मला असं वाटत की ह्यावेळी तुझ्या त्या मेडिक्लेमचं राहू दे .... ” म्हणत त्याने तो फॉर्म तसाच टीपॉयवर ठेवला . संजयला ह्या सगळ्या प्रकारांची चांगलीच माहिती होती . विमा किंवा मेडिक्लेमच्या बाबतीत सर्वसाधारण लोकांचा असाच कल असतो , आणि ते ह्यात पैसे टाकायला थोडे नाखुषच असतात . संजयला ट्रेनिंगमध्ये हेच शिकवलं गेलं होतं . विमा किंवा मेडिक्लेममध्ये पैसे भरून थेट काहीही मिळत नाही , त्यामुळे विमा विकणं हि सगळ्यात अवघड गोष्ट आहे , ह्याची जाणीव संजयला होतीच . एखादा दुसरा क्लायंट असता तर त्याने वेगळ्या पद्धतीने त्याला समजावलं असतं , पण मंदार तर त्याचाच मित्र होता. तो सरळ साध्या भाषेत त्याला समजावून सांगू लागला . , “ वेडा बिडा आहेस काय … आजच्या घडीला मेडिक्लेम सगळ्यात महत्त्वाची गोष्ट आहे मित्रा ! कधी काय होईल सांगता येत नाही , आणि तुझी पॉलिसी तशी जुनी आहे त्यामुळे बाकीचे बेनिफिट्ससुद्धा वाढतील ... त्यात कॅशलेसची सुद्धा फॅसिलिटी आहे , त्यामुळे पॉलिसी बंद करायचा विचार मनातून काढून टाक ... मी तुला सांगतो , ह्याचा तुम्हाला पुढे नक्कीच फायदा होईल ... ”

" अरे , कसला फायदा घेऊन बसलास ? वर्षाला तीस पस्तीस हजार प्रीमियम असाच जातोय ... त्याचा काहीच उपयोग नाही ... त्याचे काहीच रिटर्न्स मिळत नाहीत ... माझं फक्त एवढंच म्हणणं असतं की पैसा सत्कारणी लागला पाहिजे . तो असा वाया जाता कामा नये .... "

" वाया कसा म्हणतोस तू ? उद्या काही मेडिकल इमर्जन्सी आली तर तुला तुझ्या खिशातून एक पै सुद्धा खर्च करावी लागणार नाही ... सगळं काही ह्या पॉलिसीतुन जाईल . असं होऊ नये , टचवूड ! पण समजा काही प्रसंग आलाच तर ही पॉलिसीच तुझ्या कामाला येईल .... " इतक्यात अदिती चहा घेऊन आली . " अदिती , यार तु तरी समजावून सांग तुझ्या नवऱ्याला … , मेडिक्लेम खरंच खूप महत्त्वाचा आहे . " संजयने अदितीला आपल्या बाजूला घेण्याचा प्रयत्न केला . कारण त्याला माहित होतं कि अदितीने हट्ट केला तर मंदारला नाईलाजाने पॉलिसी रिन्यू करावी लागेलच …! ही युक्ती तो बऱ्याच ठिकाणी वापरायचा … घरातल्या कर्त्या पुरुषाने जर पॉलिसीत पैसे गुंतवायला नकार दिला किंवा टाळाटाळ केली तर तो घरातल्या बाईमाणसाला आपल्या मदतीला घ्यायचा . त्यांना समजेल अशा भाषेत पॉलिसीचं महत्व पटवून द्यायचा. मग त्या बायकाच त्याचं काम सोप्पं करून टाकायच्या .

" अरे मंदार , असं काय करतोय ? तो एवढं म्हणतो तर घे की ती पॉलिसी . "

" अदिती , तुला काही कळत नाही , या आधी आपण भरपूर पैसे ह्या पॉलिसीत घातलेत , आपल्याला एक रुपयाचाही फायदा झाला नाही .... मग कशाला आपले पैसे वाया घालवायचे ? " मंदारच्या बोलण्यात तुसडेपणाची झाक दिसत होती .

" अरे मित्रा , पैसे वाया जाणार नाहीत , कधी न कधी तरी उपयोगी येतीलच . या आधी कदाचित तुम्हाला गरज लागली नसेल पण पुढे लागणार नाही असं कसं म्हणता येईल ? " संजय आपल्या परीने किल्ला लढवत होता

" मी काय म्हणते , आता ह्या वर्षासाठी रिन्यू करूया पॉलिसी , पुढचं पुढच्या वर्षी बघू .... " अदिती .

" आणि ह्या वेळी प्रीमियमसुद्धा थोडा कमी केला आहे कंपनीने , त्यामुळे तुला पैसे कमी भरावे लागणार आहेत . " संजय

" प्लिज , मंदार मी सांगते म्हणून घे पॉलिसी , माझ्यासाठी ..... "

दोन विरुद्ध एक असा मंदारचा पराभव झाला आणि नाईलाजाने त्याला पॉलिसी रिन्यू करायचं मान्य करावं लागलं.

" मी जिथे फुल्या केल्या आहेत तिथे सह्या कर . " पडत्या फळाची आज्ञा समजून संजयने लगेच त्याच्यासमोर फॉर्म समोर धरला . नाखुषीनेच मंदारने त्यावर सह्या केल्या . संजयला चेक मिळाला आणि आता तो निर्धास्त झाला . त्या तिघांच्या आवांतर गप्पा सुरु झाल्या . संजय आणि अदिती दिलखुलासपणे गप्पा मारत होते, पण मंदार मात्र पैसे वाया गेल्याचं दुःख मनात असल्यामुळे गप्पांमध्ये तितकासा भाग घेत नव्हता . संजयच्या ते लक्षात यायला वेळ लागला नाही.

" अदिती , तुझा नवरा काही बदलला नाही , कॉलेजमध्ये होता तसाच आहे अजून .... " संजयने गंमतीने टोमणा मारला . अदितीला हसू आलं .

" हो , अरे परवा तर गंमतच झाली , मी आणि मंदार स्टेशनवरून रिक्षाने घरी आलो . तर मीटरनुसार ४० रुपये झाले . त्या रिक्षावल्याकडे सुट्टे नव्हते आणि आमच्याकडे फक्त पन्नासची नोट होती . मंदार त्याला म्हणाला , पुढच्या चौकापर्यंत चल . तो रिक्षावाला आम्हाला घेऊन गेला . मंदार म्हणाला परत यु टर्न घे . तसा त्याने यु टर्न घेतला , असं करत आम्ही पुन्हा आमच्या घराजवळ उतरलो , रिक्षाचं भाडं बरोब्बर पन्नास रुपये झालं होतं ....त्याच्या हातात ५० रुपये ठेवले , मग आम्ही खाली उतरलो . ” अदिती हसत हसत सांगत होती.

“ धन्य आहेस बाबा … तुला सांगतो अदिती , आमची कधी पार्टी असली आणि काही अन्न उरलं तर तो पॅक करून घ्यायचा ” संजय गमतीने म्हणाला . मग मंदारच्या अशा वागण्याचे गमतीदार प्रसंग अदिती आणि संजय एकमेकांना सांगू लागले . दोघे त्याची टिंगल करीत असल्यामुळे आधी मंदार फुगून बसला , मग त्यालाच त्याच्या असल्या वागण्याची गंमत वाटून तोही त्यांच्या हसण्यात सामील झाला .

गप्पांमध्ये वेळ कसा गेला ते कुणालाच कळलं नाही . अदितीने संजयला जेवणासाठी थांबवून घेतलं . तो नको नको म्हणत होता पण अदिती काही ऐकूनच घ्यायला तयार नव्हती . मग मंदारही गमतीने म्हणाला , “ मला नको असताना तो मेडिक्लेम माझ्या माथी मारलास ना … भोग आता आपल्या कर्माची फळं … ” आधी त्याच्या बोलण्याचा रोख कुणाला कळला नाही , मग संजय अचानक स्फोट झाल्यासारखा जोरजोरात हसू लागला . मंदारही त्या हास्यात सामील झाला . अदिती चांगलीच चिडली …

मधे दोन आठवडे निघून गेले आणि एके दिवशी संजयला मंदारचा फोन आला . त्याचा सूर अत्यंत रडवेला झाला होता .

“ काय झालं मंदार ? आणि इतका घाबरलेला का आहेस ? ” पलीकडून संजयने विचारलं .

“ अरे , अदितीचा ऍक्सिडंट झालाय … तिला आताच सिटी हॉस्पिटलला आणलंय … तू प्लिज इथे येशील का ? … मला काहीच सुचत नाही … ”

संजय लगेच तिथे पोहोचला देखील … आल्या आल्या त्याने विचारलं , “ कसा काय झाला ऍक्सिडंट ? ”

“ आज सकाळी ती बाथरूममध्ये घसरून पडली , खूप जोरात पडली , तिला उठता येईना … मलाही काही सुचेना तेव्हा लगेच रिक्षा करून इथे घेऊन आलो . डॉक्टरांनी एक्सरे वगैरे काढलाय , म्हणाले कमरेच्या हाडाचं ऑपरेशन करावं लागणार आहे … ”

“ अरे बापरे ! … आता कुठे आहे ती ? ”

“ तिला ऑपरेशन थेटरमध्ये नेलं आहे … काय होऊन बसलं यार … ” असं म्हणून मंदार रडायलाच लागला . संजय त्याला धीर देत होता . पण त्यालाही मनातून अदितीची काळजी वाटत होती . ऑपरेशन मोठं होतं . कंबरेचं हाड तुटल्याने ते रिप्लेस करावं लागलं . साडेचार पाच लाख खर्च आला , परंतु सुदैवाने संजयने आग्रहाने काढून घेतलेल्या मेडिक्लेम पॉलिसीमुळे मंदारला त्याच्या खिशातून एकही रुपया भरावा लागला नाही . त्याने संजयचे खूप आभार मानले . त्या प्रसंगातून सावरायला अदितीला सहा महिने घालवावे लागले . आता ती हळू हळू चालूही लागली होती . वर्षभरात ती पूर्वीसारखी हिंडू फिरु लागली . असाच एकेदिवशी संजय पुन्हा मंदार आणि अदितीच्या घरी आला .

" मंदार , आपल्याला संजयचे आभार मानावे तेवढे थोडेच आहेत ... त्याच्याच आग्रहामुळे आपण मेडिक्लेम काढला आणि आपला पाच लाखांचा खर्च वाचला . संजय , खरच मनापासून आभार ... थँक्स यार ... " अदिती कृतज्ञता व्यक्त करू लागली .

" हो , खरंच .... थँक्स यार संजय… इतका मोठा खर्च मी कसा काय केला असता … देव जाणे ! " मंदार म्हणाला .

" इट्स ओके ... पण आताही मी त्याच कामासाठी आलोय . तुमच्या त्याच मेडिक्लेमच्या पॉलिसीचे रिन्यूएशन आहे . काय मग मंदार साहेब , आता पॉलिसी रिन्यू करायची की नाही ? " तो मंदारकडे पहात गंमतीने म्हणाला .

" सॉरी यार संजय .... आता काय बोलणार मी .... ? आण तुझे ते फॉर्म्स ... कुठे सह्या करायच्यात ते बोल ... "

संजयने त्याचा फॉर्म भरून घेतला . प्रीमियमचा चेक घेऊन तो जायला निघाला पण पुन्हा अदितीने त्याला तसं जाऊ दिलं नाही .तिने आग्रहाने त्याला जेवणासाठी थांबवून घेतलं . तिघांनी जेवण केलं . भरपूर गप्पा मारल्या . प्रसन्न मनाने संजय त्यांच्या घरून निघाला . रात्रही खूप झाली होती . मंदार आणि अदिती बेडवर आडवे झाले . थोड्याच वेळात अदितीला गाढ झोप लागली पण मंदार जागाच होता . त्याने एकदा अदीतीकडे पाहिलं . वर्षभर तिला फारच त्रास झाला होता . त्याला झोप लागेना . तो उठून हॉलमध्ये आला . सिगारेट पेटवली आणि धुरांची वलये हवेत सोडत निवांत आरामखुर्चीवर बसला . अचानक त्याच्या मनात अदिती आणि संजयचा विचार आला . कॉलेजमध्ये त्याचं आणि अदितीचं जुळायच्या अगोदर ते दोघे खूप चांगले मित्र होते … ‘ हे दोघे नुसते मित्र होते कि त्यापेक्षा आणखी काही ? अदिती कधी कधी त्याच्याशी खूपच लगट करते … तिच्याच आग्रहामुळेच आपण ती मेडिक्लेम पॉलिसी रिन्यू केली . नाहीतर आपण ती पॉलिसी रिन्यू करणार नव्हतोच … अदितीला खूपच त्रास झाला . त्या मेडिक्लेममुळे आधी भरलेले सगळेच पैसे वसूल झाले . पण आता ह्यावर्षी भरलेल्या पैशांचं काय ? तेही वसूल व्हायला हवेतच ! बिचारी अदिती , आणखी किती त्रास सहन करेल , कुणास ठाऊक … ! सिगारेटच्या धुरांची वलये हळूहळू मोठा आकार घेऊ लागली .

समाप्त

अमृतातेहि पैजा जिंके ...

2017-04-26T19:19:00.000+05:30

ऑफिसातल्या टेबलसमोर मुकेश डोकं धरून बसला होता. त्याला काही सुचत नव्हतं . गेले सहा महिने त्याने नुसत्या विचारात घालवले होते , पण जसजसा जास्त विचार करी तसतसा तो आणखीन गोंधळात पडत होता . लवकरात लवकर निर्णय घेणं गरजेच असूनही त्याचा निर्णय झाला नव्हता . त्याच्या ह्या निर्णयावर पुढच्या बऱ्याच गोष्टी अवलंबून होत्या . निर्णय जर चुकला तर सर्व खापर त्याच्या डोक्यावर फुटणार होतं , आणि जवळपास तशीच परिस्थिती निर्माण झाली होती . आयुष्यात कधीतरी अशी वेळ येतेच ज्यात घेतलेले निर्णय पुढची दिशा ठरवतात , ती वेळच खुप महत्वाची असते . मुकेश सध्या विचित्र परिस्थितीत अडकला होता . कालच मित्रांबरोबर झालेला संवाद.... संवाद कसला , वादच ! त्याला आठवला .

" मुलगा तीन वर्षांचा झाला तरी अजून स्कुलमध्ये टाकला नाही ? माझी मुलगी तर अडीच वर्षांची असतानाच मी प्ले ग्रुपला टाकली ... हाऊ कॅन यु बी सो केअरलेस मुक्या ? "

" मुलाच्या भविष्याचा काही विचार आहे का नाही तुला ? "

" इतका आळशीपणा बरा नाही रे ... स्वतः तर आळशी आहेस आणि मुलाला पण तसल्याच सवयी लावतोस ? "

मित्रांच्या प्रश्नांच्या सरबत्तीपुढे मुकेशला काही बोलताच आलं नव्हतं . मुलाच्या शाळेच्या बाबतीत आपण थोडा उशीरच केला असा विचार मनात येऊन त्याला आता अपराधी वाटू लागलं . त्याला तसं कारणही होतं . गेले सहा महिने तो त्याच विचारात होता . त्याने काहीतरी मनाशी ठरवलं होतं , पण आजूबाजूची परिस्थिती अशी होती की त्याला निर्णय घ्यायला वेळ लागत होता . तरी मोठ्या धीराने त्याने आपल्या मनातला विचार मित्रांसमोर बोलून दाखवण्याचा निश्चय केला . आपला निर्णय जर ह्यांना सांगितला तर आत्ता ते जेवढं बोलतायत त्याच्या दुप्पट बोलणी खावी लागणार ह्याची त्याला खात्री झाली होती .

" मी मुलाला मराठी शाळेत पाठवायचा विचार करतोय " मुकेश म्हणाला आणि त्याच्या अपेक्षेप्रमाणे त्याच्या मूर्खपणाचे वर्णन करणारे बॉम्बगोळे त्याच्यावर येऊन आदळलेच !

" तुला अक्कल आहे का रे ? मराठी शाळेत ? "

" मराठी शाळांची अवस्था काय झालीय म्हायतेय का तुला .... ? "

" जगाच्या कॉम्पिटिशनमधे तुझा पोरगा कसा टिकेल रे ? "

" मुक्या , मला माहित आहे तुला मराठीचा लय पुळका आहे ते , पण तुझ्या पोराचं कशाला नुकसान करतोय ? "

" इंग्लिश मस्ट झालंय रे आजकाल .... त्याला ऑप्शन नाही "

नाही म्हटलं तरी मित्रांच्या ह्या हल्ल्यापुढे तो एकटा असा किती टिकणार होता ? सगळ्यांनीच त्यांची मुलं इंग्लिश मिडीयममधे घातली होती आणि ज्यांची लहान होती , किंवा ह्या दुनियेत अद्याप आलेली नव्हती , ती सुद्धा इंग्लिश मिडीयममधेच जाणार होती . काहींनी तर मुलांच्या शिक्षणाचं इतकं टेंशन घेतलं होतं की , मूल जन्माला यायच्या आधीच त्याच्या उच्च शिक्षणापर्यंतची तयारी करून ठेवली होती . प्रवाहाचं म्हणणं होतं की , इंग्लिश मिडीयमच मुलांच्या शिक्षणासाठी योग्य आहे आणि त्या प्रवाहाच्या उलट जायचं म्हणजे विरोध होणार हे तर निश्चित होतंच. मुकेशला कुठेतरी मनातून असं वाटत होतं की आपल्या मातृभाषेतून, म्हणजे मराठीतून मुलाने शिक्षण घ्यावं. परंतु त्याच्या ह्या विचारांना प्रथम सुरुंग लागला तो त्याच्या स्वतः च्या घरातूनच !

" माझ्या बहिणीची मुलं कॉन्व्हेंटमध्ये जातात , आणि आपला मुलगा त्या थर्डक्लास मराठी शाळेत टाकला तर काय किंमत राहील आपली ? त्या मुलांसारखा फाड फाड इंग्लिश कधी बोलायला शिकेल तो ? " इति अर्धांगिनी .

" त्या इंग्लिश मिडीयमची मुलं पोएम का काय म्हणतात ते ऐकायला फार गोड वाटतं बाई ... " इति मातोश्री .

" इंग्रजी म्हणजे वाघिणीचं दूध ! ते पचायला सोपं नाही , तेव्हा त्याचं शिक्षण इंग्लिश मिडीयममधूनच व्हायला पाहिजे " इति पिताश्री .

बायकोने जाऊन इंग्लिश मिडीयमच्या शाळांचे फॉर्मसुद्धा आणून ठेवले होते . काय करावं त्याला सुचेना . तशा त्याने जवळच्या दोन तीन मराठी शाळा पाहून ठेवल्या होत्या , परंतु त्यांची स्थिती पानगळ झालेल्या झाडांसारखी झाली होती . एकेका वर्गात दहा - पंधराच मुलं ! तुकड्या वगैरे भानगड इतिहासजमा झाली होती. तुकड्यांचेच तुकडे झाले होते . त्यात शाळेत म्हणाव्या तशा सोयी सुविधा नव्हत्या . त्यामुळे खालसा झालेल्या संस्थानाची व्हावी तशी मराठी शाळांची अवस्था झाली होती. वास्तविक मुकेश मराठी शाळेत शिकलेला , त्याची बायकोही मराठी शाळेची विद्यार्थिनी , त्यांच्या काळी इंग्लिश मिडीयमच्या शाळा फार नव्हत्या आणि तशी काही गरजही वाटत नव्हती पण आता मात्र गेल्या काही वर्षात मशागत न केलेल्या शेतात तण उगवावं तशा इंग्लिश मिडीयमच्या शाळा उभ्या राहिल्या होत्या . मराठी शाळांची स्थिती भिकेला लागलेल्या सावकारासारखी झाली होती . कारण कोणतेच सुजाण आईबाप आपल्या मुलाला मराठी शाळेत पाठवायचं धाडस करत नव्हते . मुलं नाही म्हणून शाळांची दयनीय अवस्था आणि शाळांच्या सुमार स्थितीमुळे मुलं येत नव्हती अशा दुष्टचक्रात मराठी शाळा अडकलेल्या .... नाही म्हणायला काही मराठी शाळा चांगल्या होत्या , पण आता सुक्याबरोबर ओलंही जळतं तसं त्यांच्या बाबतीत होत होतं . मुलासाठी मराठी शाळेत प्रवेश घेण्याची खूप इच्छा असूनही मुकेशपुढे हे प्रश्न उभे राहिले होते . त्यात पुन्हा मुलगा मोठा झाल्यावर समजा तो स्पर्धेत मागे पडला तर तोच आपल्याला विचारील की त्याला इंग्लिश मिडियमच्या शाळेत का घातला नाही ? तो आपल्यालाच दोष देईल ... त्यावेळी आपण त्याला काय उत्तर देणार ? काय करावं ? त्याचं डोकंच चालणं बंद झालं होतं. कामात लक्ष लागेना . काहीतरी मार्ग निघाला पाहिजे ... कोणीतरी योग्य दिशा दाखवायला हवी … देवा ! काय करू काहीच कळत नाही … विचारात असतानाच , अचानक टेबलावर पडणाऱ्या प्रखर प्रकाशाने त्याने वर पाहिलं , तर त्याचे डोळेच दिपून गेले . समोर एक तेजस्वी तरुण उभा होता , अंगावर भगवी वस्त्रे परिधान केली होती . मानेपर्यंत रुळणारे , मागे फिरवलेले काळेभोर केस . , गळ्यात रुद्राक्षांच्या माळा , कपाळावर अष्टगंध आणि डोळ्यांत अलौकिक तेज . समोर कोणीतरी दिव्य व्यक्ती उभी असल्याचं त्याने पाहिलं. आधी तर त्याला कळेना कि हा काय प्रकार आहे ? मग त्याच्या डोक्यात ट्यूब पेटली . त्याचा त्याच्या डोळ्यांवर विश्वास बसेना , समोर साक्षात ज्ञानेश्वर माऊली उभे होते .

" माऊली तुम्ही ? " त्याने आश्चर्याने विचारलं .

" होय " चेहऱ्यावर प्रसन्न हास्य आणत माऊली म्हणाले .

"मी ... मला .... मला माझ्या डोळ्यांवर विश्वास बसेना ... " समोरचं तेजस्वी रूप बघून मुकेश पुरता गोंधळून गेला .

" बऱ्याच दिवसांपासून तू चिंतेत आहेस ... म्हणून म्हटलं तुला भेटावं "

" माऊली , तुम्ही मला भेटायला आलात ? हे तर माझं परमभाग्यच ! पण मला अजूनही विश्वास बसेना ... " मुकेशने आजूबाजूला पाहिलं , त्याला सगळ्यांना सांगावंसं वाटत होतं कि साक्षात ज्ञानेश्वर माउली त्याच्या समोर उभे आहेत , पण जो तो आपापल्या कामात मग्न होता. कुणाचंच त्याच्याकडे लक्ष नव्हतं.

" तुझ्याशिवाय मला कोणीही पाहू शकत नाही . त्यामुळे तू बाकीच्यांना काही सांगण्याच्या भानगडीत पडू नकोस . सध्या तू ज्या विचारात गुंतलेला आहेस त्यात तुला मदत करावीशी वाटली म्हणून मी आलोय "

" बरं झालं माउली तुम्ही आलात. आता तुम्हीच काय तो मार्ग दाखवा ... मला काहीच सुचत नाही "

“ त्यात न सुचण्यासारखं काय आहे ? चल , आपण जरा एक फेरफटका मारून येऊ ... "

" चालेल .... पण कुठे माऊली ?"

" आपण काही ठिकाणी जाणार आहोत . कदाचित त्यामुळे तुला निर्णय घ्यायला मदत होईल ... "

" ठीक आहे , मी लगेच तयार होतो . ” म्हणत त्याने ड्रॉवरमधून एक कागद काढला आणि त्यावर काहीतरी लिहू लागला .

" काय लिहितोयस ? "

" अर्ध्या दिवसाच्या सुट्टीचा अर्ज… " मुकेश म्हणाला, त्यावर माऊली प्रसन्न हसले अन म्हणाले , " त्याची काही गरज नाही .... आपण सूक्ष्मदेहाने जाऊन लगेच परतणार आहोत "

" ज्ञानेश्वर माऊली , मी धन्य झालो .... अशाही माझ्या सी एल संपतच आल्या होत्या ... "

" डोळे मिट ...." माऊली म्हणाले. मुकेशने आपले दोन्ही डोळे बंद केले आणि दुसऱ्याच क्षणी त्याच्या कानांवर पुन्हा शब्द पडले , " डोळे उघड " त्याने डोळे उघडले . ते एका इंग्लिश मिडीयमच्या शाळेत आले होते .

" माऊली हे आपण कुठे आलोय ? कोणती शाळा आहे ही ? "

" ते तितकंसं महत्वाचं नाही . आता आपण ह्या शाळेतल्या समोरच्या त्या वर्गात जाणार आहोत . फक्त एक काळजी घ्यायची , कसलाही आवाज करायचा नाही . जे समोर घडत आहे ते फक्त पाहायचं , समजलं ? " मुकेशने लहान मुलासारखी मान डोलावली .

दोघे सूक्ष्मदेहाने समोरच्या वर्गात गेले . तो चौथीचा वर्ग होता . वर्गात टीचर शिकवत होत्या , अर्थातच इंग्लिशमधे ! माउलींनी खूण करताच खिडकीशेजारच्या बाकावर बसलेल्या एका मुलाकडे मुकेशचं लक्ष गेलं . तो मुलगा मख्ख चेहऱ्याने शिकवणाऱ्या टीचरकडे पहात होता . त्याला काहीच समजत नव्हतं . टीचरने त्यालाच एक प्रश्न विचारला , पण त्याला काहीच न समजल्यासारखा पाहु लागला . टीचर त्याला ओरडली . ती भाषा त्याला समजत नव्हती पण टिचरच्या हावभावावरून ती आपल्याला ओरडतेय हे त्याच्या लक्षात आलं. तो आणखीन अस्वस्थ झाला . आजूबाजूची मुलं त्याच्याकडे बघून हसु लागली . काय करावे हे न सुचून त्याच्या त्याचा चेहरा मलूल पडला . मुकेशला त्या लहान मुलाची दया आली . टीचर काय बोलतायत तेच त्याला कळत नव्हतं . शेवटी चिडून टीचरने त्याला खाली बसायला लावलं . तो बेंचवर डोकं ठेऊन हुंदके देऊ लागला . मुकेशला खूप वाईट वाटलं . माऊली त्याला बाहेर घेऊन आले .

" तुला काय समजलं मुकेश ? " माउलींनी विचारलं .

" त्या मुलाला काहीच कळत नव्हतं . इंग्रजीत बोललेलं त्याला समजतच नव्हतं बहुतेक ... "

" अगदी बरोबर ! मुलाच्या घरात मराठी भाषा बोलली जाते , आणि शाळेत इंग्रजी भाषा , त्यामुळे त्या मुलाचा गोंधळ उडालेला आहे. दोन्ही भाषांची मिसळ झाली आहे त्याच्या डोक्यात … शिक्षिकेने विचारलेल्या प्रश्नाचं त्याला आकलन झालं नाही त्यामुळे उत्तर काय देणार ? अशीच परिस्थिती राहिली तर लवकरच त्याचा उरलासुरला आत्मविश्वासही नाहीसा होईल . ”

“ मला त्या मुलाची दया आली . वाटलं, त्याच्या जागी माझाच मुलगा आहे . ”

“ साहजिकच आहे . सर्वच नाही पण बऱ्याच मुलांची अशी अवस्था होत असेल . खरं तर प्रत्येक मूल हे बुद्धिमान असतं , पण जरा त्याच्या कलानं घेतलं पाहिजे . त्याला समजेल अशा भाषेत त्याच्याशी संवाद साधता आला पाहिजे . त्याला त्याच्या मातृभाषेत सांगितलेलं लवकर समजतं . बऱ्याच पालकांना ह्याची जाणीव नसते . मूल शाळेत अभ्यास करत नाही म्हणून त्याच्यावर पुन्हा अभ्यासाची जबरदस्ती केली जाते . पण जर त्याला भाषाच समजली नाही तर ते बिचारं मूल तरी काय करील ? ”

“ माउली , खरं आहे अगदी तुमचं … मुलाला समजेल अशीच भाषा वापरली पाहिजे . आणि मातृभाषेशिवाय त्याला जवळची दुसरी भाषा कोणती नसेल … ”

“ बरोब्बर ! चल , आपल्याला आता दुसऱ्या ठिकाणी जायचंय . डोळे मिट ” माउली म्हणाले

दोघे एका कुठल्याशा चाळीत आले. सूक्ष्मदेहाने समोरच्या घरात गेले . घर मध्यमवर्गीय माणसाचं होतं . बेताचं सामान , गरजेपुरती भांडी स्वयंपाक घरात होती . भिंतींचे पोपडे निघालेले , वर पत्रा उन्हाने तापला , त्यामुळे आत खुपच उष्णता जाणवत होती . एक मध्यमवयीन माणूस त्या घरात आला . तो त्या घराचा कर्तापुरुष असावा , कारण त्या घरातल्या गृहिणीने लगेच उठून त्याला पाणी दिले आणि विचारले , " आज लवकर कसे काय आलात ? " त्यावर तो माणूस काहीच बोलला नाही . त्याच्या चेहऱ्यावरून नवरा कसल्यातरी चिंतेत आहे हे त्या गृहिणीला समजलं . तिने काळजीने पुन्हा विचारलं . पण तो सांगायचं टाळत होता . शेवटी त्या गृहिणीने शपथ घातली तेव्हा त्याचा नाईलाज झाला .

" माझा जॉब गेलाय . दोन महिन्यांची नोटीस मिळालीय ऑफिसमधून… " म्हणत त्याने एक कागद तिच्यासमोर धरला . पायाखालची वाळू सरकावी तसं काहीतरी त्या गृहिणीला वाटलं . त्या धक्क्यातून सावरल्यावर तिच्या मनात पहिला विचार आला तो त्यांच्या मुलांचा ! त्यांना दोन मुलं होती , मोठी मुलगी आठवीत आणि लहान मुलगा पाचवीत . आपल्याला मिळालं नाही पण, मुलांचं शिक्षण चांगलं व्हावं म्हणून दोघांना महागड्या इंग्लिश मिडियमच्या शाळेत घातलं होतं . आधीच त्यांच्या भरमसाठ फिया भरून त्या माणसाचं कंबरडं मोडलं होतं , त्यात आता त्याची नोकरी गेली होती . दुष्काळात तेरावा महिना !

“ आता काय करायचं ? मुलांच्या शिक्षणाचं कसं होईल ? ” गृहिणीने काळजीने विचारलं .

“ तू काळजी करू नको , मी करीन काहीतरी … एक दोन ठिकाणी सांगून ठेवलंय … बघू काय होतं ते ”

“ आपलं काही नाही हो , पण पोरांच्या शाळेचा काही प्रॉब्लेम व्हायला नको ”

“ तू नको काळजी करू … मी तसं काही होऊ देणार नाही ”

“ आपल्याला आता खूप काटकसर करावी लागणार … पुढच्या महिन्यात दोघांचे मिळून सव्वा लाख फी भरायचीय … काहीच सुचत नाही आता … ” तिने डोक्याला हात लावला .

माउलींनी खूण केली आणि दोघे त्या घराबाहेर आले .

“ खरंच माउली , शिक्षणाचा नुसता बाजार झालाय … मध्यमवर्गीयांच्या मुलांनी तर शिकावं कि नाही हाच प्रश्न पडलाय … ” मुकेश म्हणाला .

“ महाग म्हणजे चांगलं, असं प्रत्येकवेळी असेलच असं नाही . अरे , मध्यमवर्गीयच काय पण चांगली आर्थिक परिस्थिती असलेले लोकही पोरांच्या फियांच्या भाराने वाकलेत … त्या मानाने मराठी माध्यमाच्या शाळांमध्ये फी कमी आहे आणि मुलांना विषयाचं आकलन चांगलं होतं . ”

“ माउली , आकलन होतं म्हणजे नेमकं काय ? ”

“ त्यासाठी आपण आणखी एका ठिकाणी जातोय . डोळे मिट ”

दोघे एका मराठी माध्यमाच्या शाळेच्या आवारात आले . माउली मुकेशला घेऊन त्या शाळेच्या मुख्याध्यापकांच्या ऑफिसमध्ये गेले . तिथे आधीच एक पालक आपल्या मुलाला घेऊन आले होते . त्यांचा संवाद चालू होता .

“ पण तुम्हाला असं का करावंसं वाटलं ? ” मुख्याध्यापकांनी मुलाच्या वडिलांना विचारलं .

“ सर , खरंच माझी चूक झाली . शेजारच्याचा मुलगा कॉन्व्हेंटमधे जातो म्हणून मी पण ह्याला त्याच शाळेत टाकला . पहिल्यांदा बरं वाटलं . त्या इंग्लिश कविता , पोएम म्हणायचा , वन टू टेन म्हणायचा , मस्त वाटायचं … वाटायचं आपलं पोरगं किती हुशार झालं इंग्लिश मीडियमच्या शाळेत जाऊन … पण माझा गैरसमज होता तो … आता त्याला शाळेत काय शिकवतात ते कळतच नाही आणि पोराचा अभ्यास घ्यायला आम्हाला वेळ नाही . त्याची क्लासटीचर म्हणाली कि ह्याला सांगितलेलं काही समजत नाही . मग मला वाटलं कि आता त्याला मराठी शाळेतच टाकू . त्याचं ह्या वर्षी ऍडमिशन होईल ना ? प्लिज सर काहीतरी करा … पण ह्याला शाळेत घ्या . खूप उपकार होतील … ”

“ नशीब तुम्हाला लवकर समजलं . अहो , मुलांचं शिक्षण हे त्यांच्या मातृभाषेतच होणं गरजेचं आहे . त्याच भाषेत मुलांना विषयाचं आकलन नीट होतं . कारण मुलं त्यांच्या मातृभाषेतच विचार करतात . शिक्षणाची तीच भाषा असली तर विषय त्यांना लगेच समजतो … ”

“ मला तुमचं म्हणणं पटलंय सर . कितीही पैसे लागले तरी चालतील , पण त्याला तुमच्या मराठी शाळेत घ्या ”

“ पैशांचा प्रश्न नाहीच ! आपली फी काही जास्त नाहीच , पण तुमचा निर्णय पक्का झालाय ना ? ” मुख्याध्यापकांनी विचारलं .

“ हो … हो … सर ! एकदम पक्का ! ”

त्यांचं बोलणं संपलं आणि मग मुकेश आणि ज्ञानेश्वर माउली हळूच त्यांच्या ऑफिसबाहेर आले .

“ माउली , आता मला कळतंय तुम्ही काय दाखवायचा प्रयत्न करताय ते … ”मुकेश म्हणाला .

“ शिकण्याची भाषा जर तुमच्या मातृभाषेव्यतिरिक्त असेल तर बऱ्याच वेळा मुलांना शाळेत शिकवलेलं समजत नाही , त्यामुळे मग पालक क्लास लावतात . हे म्हणजे आगीतून फुफाट्यात पडण्यासारखं आहे . क्लासमधे तर मुलांना काही समजो न समजो , थेट उत्तरं पाठ करायला सांगतात. आणि नुसतं पाठांतर चांगलं असून उपयोग नाही , तर संकल्पना समजणं महत्वाचं “

“ तुमचं म्हणणं मला पटतंय . पण एक शंका आहे … समजा माझा मुलगा मी मराठी शाळेत पाठवला , आणि उद्या तो ह्या स्पर्धेच्या जगात मागे पडला तर ? तर तो मलाच दोष देईल … ”

“ इंग्रजी भाषा ही अन्य भाषेसारखी एक भाषा आहे. तिचा बाऊ करता काम नये , ती शिकलीच पाहिजे , पण त्यासाठी तुमचा पाया महत्वाचा ! आणि तो मातृभाषेतुन शिकल्यानेच मजबूत होणार आहे . असे कितीतरी लोक आहेत जे मातृभाषेतून , मराठीतून शिकले आणि पुढे मोठे झाले … आणि असे कितीतरी लोक आहेत जे इंग्रजी भाषेतून शिकतात आणि त्यांचं पुढे काहीही होत नाही . म्हणजे माझा म्हणायचं उद्देश हा कि यशस्वी होणं हे ज्याच्या त्याच्या कर्तृत्वावर अवलंबून आहे … मातृभाषेत घेतलेल्या शिक्षणातून मुलाचा पाया मजबूत होतो, त्याचा त्याला पुढे जाण्यास उपयोगच होतो . ”

” पण इंग्लिश बोलणाऱ्याची एक वेगळीच छाप पडते … त्यात मराठी माध्यमाची मुलं कुठेतरी मागे पडतात . “

“ आपल्याकडे ज्याला इंग्रजी चांगलं बोलता येतं तो सर्वात बुद्धिमान ! असा एक समज आहे जो अतिशय चुकीचा आहे . सरावाने मराठी शाळेत शिकलेली मुलंही चांगलं इंग्रजी बोलतात . त्यामुळे तू हा विचार मनातून काढून टाक . चल , आता आपण एका क्लासमध्येच जाऊ . तुला प्रत्यक्षच पाहायला मिळेल . " माऊली म्हणाले .

दोघे एका इंग्लिश मिडीयमच्या क्लासमध्ये पोहोचले . त्यात शिकवणारी टीचर मुलांना रकाने च्या रकाने पाठ करायला सांगत होती . मुलांना आपण काय वाचतोय , कशासाठी वाचतोय , काहीही समजत नव्हतं . फक्त टीचरने ह्या प्रश्नासाठी हा पॅरेग्राफ पाठ करायला सांगितला , तो करून टाकायचा , एवढंच ध्येय त्यांच्या समोर होतं . ती मुलं पुढे मागे डुलत पाठांतरात गढून गेली होती . त्यात दोन नववीतली मुलं केमिस्ट्रीचं पुस्तक उघडून बसली होती . थोड्या वेळाने टीचर त्यांच्या जवळ आली आणि त्या दोघांना त्यांनी पाठ केलेला उतारा म्हणून दाखवायला सांगितला . दोघांनीही थोडं फार अडखळत तो उतारा बोलून दाखवला . खाण्याच्या सोड्याबाबत परिच्छेद होता . त्यातल्या एकाने दुसऱ्याला तो वाचत असलेल्या वाक्याचा अर्थ विचारला . वाक्य होतं baking soda is used to lighten bread . आता ह्या वाक्याचा दुसऱ्या मुलाने जो अर्थ सांगितला तो ऐकून तर मुकेशला चक्कर येईल कि काय असं वाटू लागलं . तो मुलगा दुसऱ्याला म्हणाला , ‘ बेकिंग सोडा युज केल्यावर ब्रेड मधून लाईट येतो . ‘

“ माउली , आता माझ्या डोक्यात लख्ख प्रकाश पडला . मुलांना त्यांच्या मातृभाषेतून शिकवलं तर त्यांना विषयाचं आकलन होतं . विषय समजायला सोपा जातो . जास्त कष्ट घ्यावे लागत नाहीत . आणि त्यामुळे त्यांचं बालपण मुक्तपणे त्यांना जगता येतं . खरंच माउली , मी इतके दिवस उगाचच वाया घालवले . आता मात्र ठरलं ! अगदी पक्कं ठरलं … माझा मुलगा मराठी शाळेत जाणार … ”

“ मुकेश , तू घेतलेल्या निर्णयामुळे मला आनंदच झाला पण आजही माझ्या मनात एक रुखरुख लागून राहिली आहे … सर्वसामान्य लोकांना भगवत्गीता समजावी म्हणून मी तिचं ज्या मराठीत भाषांतर केलं , ज्या मराठी भाषेला ९०० वर्षांहून अधिक कालावधी झाला आहे , ती आपली मातृभाषा कमकुवत कशी असेल ? त्यावेळी जशी संस्कृत होती तशीच आज इंग्रजी भाषा झाली आहे . माझ्या मराठीला नेहमी दुय्यम दर्जा का ? मराठी हि अन्य कुठल्याही भाषेपेक्षा कमी नक्कीच नाही. तुम्हाला तुमच्या मातृभाषेचा अभिमान नसेल तर काय उपयोग ? ”

“ नाही माउली , तसं बिलकुल नाही … आम्हाला मराठीचा अभिमान आहे .

‘ मराठी आहे , मराठीच राहणार ,

नवीन वर्षाच्या शुभेच्छा गुढीपाडव्यालाच देणार ’

अशा प्रकारचे मेसेज आम्ही व्हॉट्स अपवर पाठवत असतो … ” मुकेश गर्वाने म्हणाला त्यावर माउली दिलखुलास हसले .

“ बरं ते जाऊ दे , मराठीचा आभिमान तर हवाच ! त्याचबरोबर इंग्रजीसारखी जगाची भाषाही शिकायला हवी . पण आपला पाया मात्र मातृभाषेशिवाय पक्का होणार नाही हेही तितकेच खरे ! मुकेश , तुझा निर्णय ऐकून मला आनंद झाला . मला आता निघायला हवं …

माझ्या मराठीची बोलू कौतुके।

परि अमृतातेहि पैजा जिंके।

ऐसी अक्षरे रसिके। मेळवीन।।

माउलींच्या रसाळ वाणीने मुकेशचे डोळे आपोआप मिटले गेले . त्याने डोळे उघडले तेव्हा तो ऑफिसच्या टेबलापाशी होता . आजूबाजूला माउली कुठेच दिसत नव्हते . परंतु माउलींनी त्याला दिशा दाखवली होती . आता कोणीही काहीही म्हणाले तरी तो त्याच दिशेने जाणार होता . त्याचा निर्णय आता पक्का झाला होता ….

समाप्त

नविन कादंबरी -- अर्धदशक ... लवकरच !!!

2016-05-09T14:22:00.001+05:30

बांद्रा वेस्ट .... एक थरारक ई बुक

2016-02-13T10:17:00.000+05:30

बांद्रा वेस्ट .... एक थरारक ई बुक

आपल्याला कळवण्यास अतिशय आनंद होतोय कि मी लिहिलेलं ई बुक " बांद्रा वेस्ट " हे पुण्याच्या सृजन ड्रीम्स प्रा. लि . या प्रकाशन संस्थेने प्रकाशित केलं आहे .
ही कथा आहे रॉड्रिकची … एक आळशी आणि निष्काळजी तरुणाची …. ही कादंबरी आपल्याला www.bookhungama.com ह्या साईट वर वाचायला मिळेल

खाली दिलेल्या लिंक वरून आपण हे पुस्तक download करू शकता …

ई बुक download करण्याची पद्धत ...

(बऱ्याच जणांना माहित असेल तरीही ज्यांना माहित नाही त्यांच्यासाठी )

1. खाली दिलेल्या लिंक वरुन साईट वर जाता येईल
2. त्याव्यतिरिक्त purchase मधे जाऊन search मधे bandra west टाईप केल्यास पुस्तकाचे मुखपृष्ठ दिसेल
3. त्यानंतर add to cart येथे click करावे
4. Registration करावे . नंतर login id व password तयार करुन login करावे
5. Proceed to Check out करावे
6. आपल्याला जो पर्याय योग्य वाटेल तेथून 30 रु. Pay करावे . (Credit card , Debit card , Net banking wallets)
7. ई बुक download करावे .
8. मोबाईल वर वाचण्यासाठी play store वरुन book hungama चा app download करावा .
9. त्यात login करावे

10. ई बुक download करावे आणि त्याचा आस्वाद घ्यावा ....

हि लिंक वापरा :-

http://www.bookhungama.com/index.php/bandrawest.html

लोकल डायरी -- ३०

2015-11-01T01:04:00.000+05:30

http://milindmahangade.blogspot.in/2011/11/blog-post_21.html लोकल डायरी --१

http://milindmahangade.blogspot.in/2011/12/blog-post.html लोकल डायरी --२

http://milindmahangade.blogspot.in/2012/01/blog-post.html लोकल डायरी -- ३

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/03/blog-post_8.html लोकल डायरी --४

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/03/blog-post_10.html लोकल डायरी --५

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/03/blog-post.html लोकल डायरी --६

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/03/blog-post_27.html लोकल डायरी --७

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/04/blog-post.html लोकल डायरी --८

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/04/blog-post_19.html लोकल डायरी --९

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/04/blog-post_26.html लोकल डायरी --१०

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/04/blog-post_29.html लोकल डायरी --११

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/05/blog-post.html लोकल डायरी -- १२

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/05/blog-post_6.html लोकल डायरी -- १३

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/05/blog-post_17.html लोकल डायरी --१४

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/05/blog-post_22.html लोकल डायरी --१५

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/06/blog-post.html लोकल डायरी --१६

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/06/blog-post_19.html लोकल डायरी -- १७

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/06/blog-post_26.html लोकल डायरी -- १८

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/07/blog-post.html लोकल डायरी --१९

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/07/blog-post_13.html लोकल डायरी -- २०

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/07/blog-post_20.html लोकल डायरी -- २१

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/08/blog-post.html लोकल डायरी -- २२

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/08/blog-post_18.html लोकल डायरी -- २३

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/09/blog-post.html लोकल डायरी -- २४

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/09/blog-post_12.html लोकल डायरी -- २५

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/10/blog-post.html लोकल डायरी --२६

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/10/blog-post_13.html लोकल डायरी -२७

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/10/blog-post_20.html लोकल डायरी-२८

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/10/blog-post_25.html लोकल डायरी- २९

लोकल डायरी -- ३०

Hi....

Aaj aahes ka train la ? ( आज सकाळी सकाळी व्हॉट्स ऍप पाहिलं तर अँटी व्हायरस चा मेसेज !) मला जरा आश्चर्यच वाटलं आणि गंमतही ...

Ho ... aahe .... whats d matter ?

Nahi .... sahaj.... ( तिचा रिप्लाय आला . ) जेव्हा एखादी मुलगी ‘ काही नाही सहज ’ असं म्हणते तेव्हा नक्कीच काहीतरी वेगळं असतं , असं शरद म्हणायचा . म्हणजे अँटी व्हायरसच्या मनात काहीतरी चालू आहे आणि तिला ते आपल्याला सांगायचं असेल ... कदाचित तिच्या आणि तिच्या होणाऱ्या नवऱ्याबाबत तर नसेल ? दोन शक्यता आहेत ... जर त्यातली आपल्याला हवी असलेली शक्यता नसली तर ? तर काय करणार ? जाऊ दे ... आधी आपण वेळेवर तरी जाऊ ... आणि बोलता आलं तर बोलुही तिच्याशी … असा विचार करुन मी घाई घाईने निघालो . प्लॅटफॉर्मवर पोहोचलो तर आमची लोकल आधीच येऊन विश्रांती घेत उभी होती . मी लगबगीने निघालो . बरीच गर्दी होती. उतरणारे लोक आणि चढणारे लोक ह्यांची मिसळ झाली . लोक आपापल्या वेगात पुढे चालले होते . त्यामुळे वेगाने पुढेही जाता येत नव्हते . त्यात माझ्यापुढे एक मुलगी कानाला मोबाईल लावून तिच्याच धुंदीत हळूहळू पुढे चालली होती . अरे देवा ! ही तीच मुलगी आहे जिला विना मोबाईल मी कधी पाहिलंच नव्हतं . प्लॅटफॉर्मवर सकाळी सकाळी बरेच ओळखीचे चेहरे दिसतात . त्यात ही मुलगी सुद्धा होती . ती नेहमी फोनवरच बोलत असते . बघावं तेव्हा फोन कानाशी ! बहुतेक फोन घेऊनच जन्माला आली असावी . कसंतरी वाट काढत मी तिच्या पुढे निघालो . तेवढ्यात लोकलने हॉर्न दिला . आणि मला अक्षरशः धावत गाड़ी पकडायला लागली .

" अरे मला वाटलं आज तू काय येत नाही ..." सावंत म्हणाले .

" जाम गर्दी वाढलीय हो आज काल गाडीला .... " मी दम खात म्हणालो .

" बस ... बस ..." म्हणत शरदने मला बसायला त्याची जागा देऊ केली पण मी त्याला उठु दिले नाही . आता बसलो तर अँटी व्हायरस कशी दिसेल ? मी तिलाच शोधत असताना माझा फोनचा मेसेज टोन वाजला . ( १०० वर्षे आयुष्य ! तिचाच मेसेज )

" mazi train miss zali ..." अरे देवा ! म्हणजे आज भेटणार नाही तर ती ...! मला एकदम निराश झाल्यासारखं वाटलं . ज्या उमेदित मी लोकलमधे चढलो तीच संपल्यासारखं मला वाटलं . फुग्यातुन हवा निघुन गेल्यावर होते तशी माझी अवस्था झाली .

Oh .... ok... निराशेने मी टाईप केलं .

Mi magchya train ne yete ... utaralyavar thambshil ka thoda vel pls.

तिचा मेसेज आला पाठोपाठ .... ती मला भायखळ्याला थांबायला सांगत होती . नक्कीच काहीतरी महत्वाचं असेल . पुन्हा नवी उमेद आली ... फुग्यात हवा भरली गेली ...

Ok .... aaplya nehmichya Restaurant madhe thambto.

Ok ... gr8

काय असेल तिच्या मनात ? मी मागचे २-३ दिवस आठवून पाहिले . ती आनंदी दिसत होती . म्हणजे सगळं चांगलं झालं असेल . तिचं आणि तिच्या होणाऱ्या नवऱ्याचं पॅच अप झालं की काय ? आणि हेच कदाचित सांगण्यासाठी तिने मला बोलावलं असेल . मन चिंति ते वैरी न चिंती म्हणतात ते खोटं नाही .... जाऊ दे ! इथे नुसता विचार करुन आपलं डोकं खराब करण्यापेक्षा दुसरं काहीतरी करु ... मी दुसरं काय करावं ह्याचा पर्याय शोधत असताना जिग्नेस दिसला . तो कोणतीतरी नविन फिल्म मोबाईलवर बघत होता .

" नया फ़िल्म है जिग्नेस ? "

" हां ... देखोगे क्या ? "

मी होकार दिल्यावर त्याने कानातला एक इयरफोन माझ्याकडे दिला आणि आम्ही फ़िल्म बघु लागलो . त्यात हिरोईन हिरोला सोडून जाते असा एक सीन होता . तो बघुन जिग्नेस थोडा अस्वस्थ झाला . मला कळत होतं की त्याच्या मनात काय चालू आहे ते ... पण काय करणार ? त्याने त्याच्या कानातला इयरफोन काढून माझ्याकडे दिला .

" तुम देखो ... मुझे मूड नहीं ...."

" क्या हुआ यार ... ? देख ना ...."

" नहीं ... देखो तुम ..." म्हणत त्याने मोबाईलसुद्धा माझ्याकडे दिला . आता काय बोलणार ?

" जिग्नेस ... यार मुझे पता है ... तू क्या सोच रहा है । " त्यावर त्याने माझ्याकडे फक्त पाहिले . मी त्याला डोळ्यांनी दिलासा दिला . " तू टेंशन मत ले ... सब ठीक हो जायेगा ...." त्याला बरं वाटावं म्हणून मी म्हणालो .

" नहीं... मैंने तो टेंशन लेना भी छोड़ दिया । " तो उसणं अवसान आणून म्हणाला .

" अच्छा है । तो फिर अब आगे क्या ? "

" आगे तो सब क्लिअर है । मैंने उसे पूछा की अगर उसे मुझसे शादी नहीं करनी थी तो बोल देती ... उसपर वो बोली की उसके पिताजीने उसे कसम दी थी ... इसीलिए वो शादीके लिए राजी हो गयी ... लेकिन वो अभीभी अपने पेहेले दोस्त से मिलती है । मैंने उसे बोला , तुम्हे डिवोस चाहिए तो बोल दो ... में देने के लिए तैयार हूँ ... " जिग्नेस असं म्हणाला आणि मला एकदम त्याची दया आली .

" फिर ...? "

" फिर क्या ... अभी कुछही दिनों में मै उसे डिवोस देदूंगा ...।" तो अगदी सहज म्हणावं तसं बोलला . आता त्यावर आणखी काय बोलावं ते मला सुचेना .

" यार जिग्नेस ... " मी काही बोलायच्या आत त्याने मला थांबवलं . आणि माझ्या हातातून त्याचा मोबाईल घेऊन अर्धवट राहिलेली फ़िल्म बघायला लागला . मग मीही त्याला जास्त काही बोललो नाही . भायखळा कधी येईल याची वाट बघत बसलो . उतरल्यावर मी थेट आमच्या नेहमीच्या रेस्टॉरंटमधे गेलो . मला एकटा आलेलं पाहुन काउंटरवरच्या मालकाने चष्म्याच्या वरुन एकदा माझ्याकडे पाहिलेलं मला जाणवलं. आमच्या नेहमीच्या टेबलवर बसलो आणि तिला मेसेज केला. रेस्टॉरंटच्या त्या नेहमीच्या वेटरनेही भुवया उंचावून एकदा माझ्याकडे पाहिलं . 'आज एकटा कसा काय ? ' असंच तो मनातल्या मनात विचार करीत असेल . मला जास्त वेळ वाट बघावी लागली नाही . ती सोसाट्याच्या वाऱ्यासारखी आली आणि समोर बसली . घाईघाईत आल्याने तिला दम लागला होता बहुतेक !

hi ... ती म्हणाली . मी वेटरला पाणी आणण्याची खुण केली , तो लगेच हजर झाला .

" हां ... बोल , काय झालं ? " माझ्या मनातली उत्सुकता लपवत मी म्हणालो .

" फाइनली , ईट्स ओवर ..." ती म्हणाली . तेवढ्यात वेटर आमची नेहमीची ऑर्डर न सांगताच घेऊन आला . आता ‘ ईट्स ओवर ’ ह्या शब्दांचा अर्थ काय घ्यायचा ?

" म्हणजे ? काय झालं ? "

" म्हणजे सगळं संपलं ..."

" काय संपलं ? " ती कोडयात बोलत होती . मला काही समजेना . माझी उत्सुकता इथे शिगेला पोहोचली होती .

" अरे मी मागे तुला बोलले नव्हते का ? की मी पुण्याला गेले होते ... मी अनिकेतच्या आईला भेटले . त्यांना माझ्याबद्दल आणि अनिकेतबद्दल सांगितलं . त्या तशा समजूतदार आहेत . अनिकेत जर्मनीहुन येईपर्यंत त्यांनी मला पुन्हा एकदा विचार करुन उत्तर द्यायला सांगितलं . " असं म्हणून तिने बन मस्क्याचा एक तुकडा तोडून तोंडात टाकला . आणि त्यामागे चहाचा घोट ....

" मग .... ? "

" काल रात्री अनिकेतचा फोन आला होता . त्याने माझी माफ़ी मागितली . " ती गमतीदार गोष्ट सांगावी तशी म्हणाली . माफ़ी मागितली ? अरे देवा ! म्हणजे संपलं सगळं ... म्हणजे ह्यांचं पॅच अप झालं तर ...!

" हो का ... अरे वा..." हे म्हणताना मला किती दुःख होत होतं हे तिला काय समजणार ?

" त्याची एक कलीग आहे , अंजली नावाची .... ती सुद्धा त्याच्याबरोबर जर्मनीला गेली होती . त्या दोघांनी एकमेकंबरोबर लग्न करण्याचा निर्णय घेतला आहे ... मला इतकं बरं वाटलं म्हणून सांगू ..! " ती असं म्हणाली आणि माझा माझ्या कानांवर विश्वास बसेना .

" काय ? म्हणजे त्याने लग्न मोडलं ? " मी परत खात्री केली ...

" येस ... नाउ आय ऍम फ्री बर्ड .... आता कसली काळजी नाही ... व्हॉट अ रिलीफ ...! " ती आरामात मागे खुर्चीला टेकत म्हणाली . तिच्या ह्या वागण्याचा अर्थच समजेना .

" म्हणजे तुला पण नव्हतं करायचं का लग्न ? " मी मुख्य प्रश्नाला हात घातला .

" तसं नाही रे ... मलाही तो आवडायचा ... पण नंतर नंतर तो जास्तच डोक्यात जायला लागला . मला बंधनं घालायला लागला . हे नको करु.... , त्याच्याशी नको बोलू ..., नको झाली मला ती बंधनं ... आणि ती अंजलीसुद्धा अगदी वेळेवर आली ... आणि माझी सुटका झाली . आता अगदी मस्त वाटतंय ... बंधमुक्त ... आझाद ... ! " ती मस्तपैकी चहाचे घोट घेत म्हणाली .

" मग आता ...? " मी विचारलं . तेवढ्यात तिचा फोन वाजला ," हॅलो , अग आले आले ... ट्रेन लेट होती ना म्हणून थोडा लेट झाला ... ओके आलेच मी ५ मिंटात .... " तिने फोन बंद केला आणि लगेच उठली ...

" सॉरी मधु ... मला उशीर होतोय ... मी जाते ... नंतर बोलते ... अजुन खुप बोलायचं आहे तुझ्याशी ... " म्हणत ती निघुन जाऊ लागली . मीही तिच्या पाठोपाठ उठलो . बिल दिलं आणि बाहेर आलो . ती लगबगीने निघाली होती . अचानक मला कसली तरी जाणीव झाली . अँटी व्हायरसचं लग्न मोडलं होतं आणि तरी ती आनंदात होती . ह्याचा अर्थ काय ? कदाचित तिला दूसरा कोणीतरी आवडत असला पाहिजे ... तिला जर मी आवडत असतो तर तिने तसं सांगितलं असतं … ‘ चला मधुकरराव ... चला ... ऑफिस वाट बघतंय ... ’ असं म्हणून मी मागे वळलो . माझ्या बाजूला फुटपाथवर बसलेल्या एक फूलवाल्याकड़े माझे सहज लक्ष गेले . तोसुद्धा माझ्याकडे बघत होता . मी तसाच पुढे गेलो … थोडं पुढे जातो न जातो तोच अंगात एकदम शिरशिरी भरली ... हाच तो ... ! येस ... हाच .... ! मागे वळून पाहिलं तर तो माझ्याकडेच बघत होता . मी घाईघाईत त्याच्याकडे गेलो . मी जवळ येत असलेला पाहुन तो उठून उभा राहिला ... मी त्याला काही विचारणार तेवढ्यात त्याने दोन्ही हात आडवे पसरले . मान वर केली आणि डोळे मिटून तो जोरात ओरडला ... " स्टॉप ...! "

तो असं ओरडला आणि मी दचकुन आजुबाजुला पाहिलं . आजुबाजुला सगळं काही थांबलं होतं. बाजूने जाणारी टॅक्सी अचानक ब्रेक लागल्यासारखी थांबली . डाव्या हाताला दोन माणसे चालली होती त्यांच्यातल्या एकाचा उजवा पाय हवेत आणि दुसऱ्याचा डावा पाय हवेत तसाच ! उजवकडे एका दुकानातून एक आजोबा कबूतरांना दाणे टाकत होते ते दाणेही तसेच हवेत ....! रस्त्याने चालणारे लोक पुतळ्यासारखे आहे तिथेच उभे राहिले , वर पाहिलं , पक्षी सुद्धा हवेत चिकटवल्यासारखे ...! घड्याळाचा सेकंदकाटा सुद्धा थांबलेला ...! अक्षरशः काळ थांबला होता . हे ... हे ... काय आहे ? मला भास तर होत नाही ना ? मी समोरच्या त्या फुलवाल्याकडे बघितलं . तो थेट माझ्याकडेच बघत होता . माझी उडालेली भंबेरी पाहुन तो प्रसन्न हसला . मला आता त्या समोरच्या माणसाची भिती वाटायला लागली . तो माझ्या जवळ येऊ लागला .... आणि मी भीतीने मागे मागे जाऊ लागलो

" क ... कोण आहेस तू ? "

" अरे मधु , घाबरु नकोस ... मी काही करणार नाही तुला ..."

" तू ... तुला माझं नाव कसं माहीत ? "

" हा एकदम फालतू प्रश्न झाला राव ... आता तू हे बघतोयस की मी स्वतः काळ थांबवला आहे , तर मला तुझं नाव माहीत नसेल का ? "

" म्हणजे ? ... कोण आहेस तू ? " मी अजूनही जाम घाबरलो होतो .

" रिलॅक्स ... माझ्यावर विश्वास ठेव ... मी तुला काही करणार नाही .... ये ... बस इथे ... " त्याने माझ्या हाताला धरुन मला फुटपाथवरच्या एका कठड्यावर बसवलं . " आता ओके ना ? " त्यावर मी मानेनेच होकार दिला . आजुबाजुला पाहिलं , सगळं अजुन जिथल्या तिथे होतं .

" यार मधु , तू मला जाम त्रास दिलास ... त्यामुळे मला हे असं सगळं करायला लागलं . " तो माझ्याकडे बघत म्हणाला .

" मी ...? अहो ... मी काय त्रास दिला तुम्हाला ? मी तर ओळखतसुद्धा नाही हो तुम्हाला ...." काळ थांबवणारी समोरची ही व्यक्ति नक्कीच शक्तीशाली असणार ह्यात तिळमात्र शंका न उरल्याने मी घाबरत त्याला म्हणालो .

" तू ओळखत नाहीस ? तू या पूर्वीही मला पाहिलं आहेस … आणि आताही तू जेव्हा मला पाहिलंस तेव्हा तुझ्या मनात हेच विचार आले . हो कि नाही ? " तो माझ्या डोळ्यात डोळे घालून म्हणाला .

" हो ... बहुतेक ... ! " आता काय बोलणार ?

" नीट आठव , तुझा मित्र शरद , ट्रेनखाली जीव द्यायला निघाला होता ...."

" येस ... येस ... त्याला वाचवणारा तरुण अगदी तुमच्यासारखाच दिसत होता … "

" माझ्यासारखा नाही ... मीच होतो ... आणि नंतर तू तुझ्या अँटी व्हायरस सोबत हायवेवर पावसात भिजत टपरीवर चहा पीत होतास तेव्हासुद्धा बाईक वरुन मीच गेलो ... आठवलं ? "

" हो ... हो ... बरोबर ...! आठवलं … पण तुम्ही आहात तरी कोण ? " एखाद्या गूढ व्यक्तिप्रमाणे तो माझ्या समोर उभा होता . पण त्याच्या वागण्यावरुन आणि हसऱ्या चेहऱ्यावरून तो आपल्याला काही करणार नाही याची मनाला खात्री पटली आणि मी थोडा निर्धास्त झालो .

" मी कोण ? ...काय वाटतं तुला ? "

" तुम्ही सामान्य माणूस नाही हे मात्र नक्की ....! " मी दिलेल्या उत्तरावर तो चांगलाच खुष झाला .

" हूं ... बरोबर आहे तुझं .... मी सामान्य नाही … तसाच मी इथलाही नाही , मी वर असतो , " असं म्हणून त्याने वर आकाशाकड़े बोट दाखवले .

" काय ? वर ? म्हणजे ? "

" वर म्हणजे स्वर्ग ... मदनदेवांच्या अख्त्यारीत एक नवीन डिपार्टमेंट सुरु झालंय ... त्यात माझी न्यू रिक्रूटमेंट आहे . " असं म्हणून त्याने त्याचं सोन्याचं लकाकणारं आयकार्ड काढून माझ्यासमोर धरलं . माझ्या डोक्यात मुंग्या फिरतायत असं वाटायला लागलं . समोरचा माणूस अगदी नेहमीच्या व्यवहारीक गोष्टी सांगत होता पण त्याचबरोबर त्याच्याकडे अद्वितीय शक्तिही होती .

" मला काहीही समजत नाही .... तुम्ही काय बोलताय ते ..." मी आदरपूर्वक समोरच्या व्यक्तीला म्हणालो.

" बरं ऐक आता .... तुला थोडक्यात सांगतो .... मागे, काही वर्षापूर्वी एकदा मदनदेवांनी पृथ्वीवर एक सर्वे केला ... त्यात त्यांना असं दिसून आलं की इथल्या लोकांमधे प्रेमाची भावना संपत चालली आहे . माणसं स्वार्थी होत चालली आहेत . खरं प्रेम तर ह्या जगात क्वचितच पाहायला मिळतं . त्यांच्या सर्वेनुसार त्याचं परसेंटेज ०.१ % पेक्षाही कमी झालं आहे … तो अहवाल त्यांनी इंद्रदेवांना सादर केला . त्यामुळे मग इंद्रदेवांच्या अध्यक्षतेखाली एक समिती नेमली आणि त्या समितीमधे असं ठरलं की मदनदेवांच्या अख्त्यारीत आणखी एक डिपार्टमेंट सुरु करायचे आणि त्यात नंतर माझी LRO म्हणून नेमणूक झाली . "

" LRO म्हणजे ? " मी मधेच विचारलं .

" लव रिलेशनशीप ऑफिसर ! तू मला प्रेमदूत सुद्धा म्हणू शकतोस ... तर माझं काम आहे की खऱ्या प्रेमाचा शोध घेणे , त्यांना मदत करणे आणि प्रेमाचा प्रसार करणे . पण ही सगळी कामे अप्रत्यक्षपणे करायची असा नियम होता . पण तुमच्या ग्रुपच्या शरदला वाचवण्याच्या नादात माझ्याकडून तो नियम मोडला गेला आणि मला का. दा. नो. मिळाली .... कारणे दाखवा नोटिस !

" अरे बाप रे …! हा प्रकार तुमच्याकड़े पण आहे का ? "

" मग काय ? पण नंतर मी मदनदेवांना पटवून दिलं की त्याचं प्रेम खरं होतं आणि त्याला वाचवणं गरजेचं होतं त्यामुळे मी त्या परिस्थितित जे योग्य वाटलं ते केलं ... आणि शेवटी त्यांना पटलं ते ... ”

“ अरे बाप रे … भयंकर आहे हे ! तरीच त्यानंतर तुम्हाला शोधूनही तुम्ही आम्हाला सापडला नाहीत … ” मी म्हणालो .

“ हो … बरोबर आहे . जिथे खरं प्रेम असतं तिथे मी असतो … आता तुमच्या सावंतांचच उदाहरण घे … ”

" देवा , म्हणजे सावंतांच्या घरी त्यांच्या बायकोला समजवायला जो तरुण गेला होता , तेसुद्धा तुम्हीच होतात … ? "

" अगदी बरोबर ...! पण ही गोष्ट आता फ़क्त तुलाच माहित आहे ... आणखी कुणाला बोलू नकोस बाबा ... नाहीतर प्रॉब्लेम होईल ..."

" नाही ... मी नाही सांगणार ... पण देवा , तुम्ही म्हणता कि खरं प्रेम जिथे आहे तिथे तुम्ही असता . तर आमच्या ग्रुपचा जिग्नेस , त्याची तर खुप मोठी शोकांतिका आहे . तो त्याच्या बायकोला घटस्फोट देणार आहे ... त्याचं तिच्यावर खरं प्रेम होतं ... पण मग असं का व्हावं ..."

" त्याचं प्रेम होतं पण तिचं त्याच्यावर खरं प्रेम नव्हतं ... आणि प्रेम असं बळजबरीने नाही मिळवता येत ... "

" मग आता जिग्नेसचं काय होईल ? "

" जिग्नेससाठी मी एक उपाय केलाय ... आणि तुला ती मुलगी माहीत आहे ... आजच तुला ती दिसली सुद्धा होती ....

" काय ? म्हणजे अँटी व्हायरस … ? " माझ्या हृदयाचा ठोका चुकला .

" अरे नाय रे बाबा … आज सकाळी लोकलला चढण्याच्या अगोदर तुला जी फोनवाली मुलगी दिसली ना ... जी नेहमी फोनला चिकटुन असते ती ...! "

" ओह ... म्हणजे ती फोनवाली मुलगी आणि जिग्नेसचं जुळेल ? वॉव ... ! "

" होय , पण तू त्याला आधीच काही सांगू नकोस ...."

" नाही देवा ... ते दोघे प्रेमात पडत असताना बघणे म्हणजे मला मोठी ट्रीटच असेल .... मी फ़क्त त्याची गंमत बघेन ...." जिग्नेसचं भविष्य समजल्याने मला मोठी गंमत वाटत होती .

" आणि देवा , भरत राहिला ... त्याचं काय ? "

" त्याचं काही नाही ... जी मुलगी त्याने बघितली आहे तीच त्याला आवडते आणि तिच्याशीच त्याचं लग्न होईल "

“ अरे वा … छानच ! ” आमच्या ग्रुपच्या सर्वांचं मला कळाल होतं पण माझं काय होईल ? माझं तर अँटी व्हायरसवर खरंच खुप प्रेम आहे . पण हे देवांना कसं विचारणार ? मी असा विचार करत असतानाच देव म्हणाला , " हेच ... तू मला जाम त्रास दिलास , त्यासाठीच मला हे सगळं करावं लागलं बाबा ... तुला ती आवडते तर बोलून का नाही टाकलंस ? तुझ्या ह्या असल्या वागण्यामुळे तुला समजावण्यासाठी मला हे काळ थांबवणं भाग पडलं . ” देवाने माझ्या मनातलं बरोब्बर ओळखलं होत आणि मला त्याचं आश्चर्य वाटल्याने मी आ वासून त्यांच्याकडे बघू लागलो .

“ अरे , बघतोस काय असा , आता ह्या माझ्या कृत्यामुळे माझं तर इन्क्रीमेंट जाईल की काय असं मला वाटतंय ... पण ठीक आहे , आता तर नियम मोडायची सवयच झाली आहे ... ”

" सॉरी देवा ....माझ्यामुळे तुम्हाला त्रास झाला . पण देवा , तुम्ही मला हायवेवर सुद्धा दिसला होतात ... ते कशासाठी ? "

" तेच तर ना रे ... मला असं वाटलं होतं की तू काहीतरी करशील ... पण कसलं काय ? तिची इच्छा होती कि तू तिला प्रपोज करावंस … तू तिथेही काही केलं नाहीस … पण मला तुझ्या नजरेची आणि स्मरणशक्तीची दाद द्याविशी वाटते . तू मला मात्र नेमकं ओळखलंस ... त्यामुळे मी तुला भेटण्याचा निर्णय घेतला .... आणि असंही मी सगळीकडे असतोच …! तुम्ही फक्त तुमचे डोळे आणि कान उघडे ठेवायला हवेत ... "

" आता पुढे काय देवा ? मला ती आवडते ...पण तिला मी आवडत असेन का ? "

" ओह नो …! कसं समजावु तुला आता ? अरे मित्रा , तुझ्यासाठी काळ थांबवलाय मी ...! आणखी काय पाहिजे तुला ...? जा आणि विचार तिला .... अशी संधी पुन्हा पुन्हा येत नसते ... हे घे ... " म्हणत त्यांनी माझ्या हातात एक लहानसा फुलांचा बुके दिला . त्यातली फूलं अगदी ताजी आणि टवटवीत होती . " ऑल द बेस्ट ... जा लवकर … सगळं सांगायला लागतं बाबा तुला … ! " देव मला म्हणाला आणि तो पुन्हा आडवे हात पसरुन वर बघुन ओरडला " मूव्ह ...." आणि त्यासरशी सर्व जग पुन्हा होतं तसं झालं . टॅक्सी रस्त्याने धावु लागली , माणसं चालू लागली , पक्षी उडु लागले , घड्याळाचा सेकंद काटा टक टक करत पुढे जायला लागला . मी पुन्हा देवाकडे पाहिलं , तो मला घाई करायला सांगत होता ... मी वळलो , आणि अँटी व्हायरस चालली होती त्या दिशेला धावत सुटलो . अँटी व्हायरस लगबगीने तिच्या ऑफिसच्या दिशेने निघाली होती . मी धावत जाऊन तिच्या समोर उभा राहिलो . ती आश्चर्याने माझ्याकडे पाहू लागली .

" मधु , तू इथे ? आणि एवढा धावत का आलायस ? "

" मला तू खुप आवड़तेस ... " असं म्हणून मी माझ्या हातातला फुलांचा नाजुकसा बुके तिच्या समोर धरला ... ती थोड़ा वेळ माझ्याकडे आश्चर्याने पहात राहिली ... " तुझं हे बिनधास्त वागणं मला खुप आवडतं . मी माझं सगळं आयुष्य तुझ्याबरोबर ह्या लोकलच्या प्रवासात घालवायला तयार आहे आणि तुझ्याबरोबर जन्मभर बन मस्का आणि चहा घ्यायलाही तयार आहे ... प्लीज हो म्हण … " तिने थरथरत्या हातांनी माझ्या हातातला तो फुलांचा गुच्छ घेतला . तेवढ्यात तिचा फोन पुन्हा वाजला ... भानावर येत तिने तो घेतला ... " हॅलो , हो , हो... आलेच ... सॉरी आलेच ..." तिने फोन ठेवला ... आणि चिडून मला म्हणाली , " तुला आजचाच मुहूर्त मिळाला का ? मला उशीर होतोय ... हां घे तुझा बुके ..." म्हणत तिने खोट्या रागात माझ्याकडे बुके फेकला आणि पुढे जाऊ लागली ... पण एकदा मागे वळून ती म्हणाली , " मधु ... उद्या नेहमीच्या लोकलला भेट ... आणि ऐक , मलाही तुझ्याबरोबर बन मस्का आणि चहा घ्यायचाय ... आयुष्यभर ...! "

-------- समाप्त -----

लोकल डायरी -- २९

2015-10-25T11:56:00.000+05:30

http://milindmahangade.blogspot.in/2011/11/blog-post_21.html लोकल डायरी --१

http://milindmahangade.blogspot.in/2011/12/blog-post.html लोकल डायरी --२

http://milindmahangade.blogspot.in/2012/01/blog-post.html लोकल डायरी -- ३

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/03/blog-post_8.html लोकल डायरी --४

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/03/blog-post_10.html लोकल डायरी --५

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/03/blog-post.html लोकल डायरी --६

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/03/blog-post_27.html लोकल डायरी --७

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/04/blog-post.html लोकल डायरी --८

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/04/blog-post_19.html लोकल डायरी --९

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/04/blog-post_26.html लोकल डायरी --१०

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/04/blog-post_29.html लोकल डायरी --११

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/05/blog-post.html लोकल डायरी -- १२

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/05/blog-post_6.html लोकल डायरी -- १३

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/05/blog-post_17.html लोकल डायरी --१४

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/05/blog-post_22.html लोकल डायरी --१५

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/06/blog-post.html लोकल डायरी --१६

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/06/blog-post_19.html लोकल डायरी -- १७

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/06/blog-post_26.html लोकल डायरी -- १८

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/07/blog-post.html लोकल डायरी --१९

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/07/blog-post_13.html लोकल डायरी -- २०

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/07/blog-post_20.html लोकल डायरी -- २१

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/08/blog-post.html लोकल डायरी -- २२

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/08/blog-post_18.html लोकल डायरी -- २३

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/09/blog-post.html लोकल डायरी -- २४

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/09/blog-post_12.html लोकल डायरी -- २५

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/10/blog-post.html लोकल डायरी --२६

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/10/blog-post_13.html लोकल डायरी -२७

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/10/blog-post_20.html लोकल डायरी -२८

लोकल डायरी -२९

आज सकाळी मी रस्त्यात होतो तेव्हा माझा फोन वाजला .

" अरे कुठे आहेस तू ? लवकर ये "

" हो ... हो... आलोच ... लोकल आली का प्लॅटफॉर्मवर ? "

" हो आत्ताच आली ... लवकर ये ...."

" शून्य मिंटात आलो ..." म्हणून मी फोन कट केला आणि धावतच रेल्वेचा ब्रिज चढु लागलो . लोकल नुकतीच प्लॅटफॉर्मवर लागली होती . जवळ जवळ सर्वच डब्यांमधुन लोकांनी आपापल्या पद्धतीने सजावट करायला सुरुवात केली होती . आमची अंबरनाथ लोकल सरासरी दहा मिनिटे प्लॅटफॉर्मवर थांबते . त्यामुळे ह्या दहा मिनिटांत आम्हाला सगळी सजावट उरकायची होती . गाडी सुटल्यावर पुजा होणार होती . लोकलमधला हा दसरा खरंच काही औरच असतो . सर्व सणांहुन वेगळा साजरा होतो आणि तोही अगदी उत्साहात ! मी धावत आमच्या डब्यापाशी गेलो . शरद - भरत झेंडूच्या फुलांच्या माळा खिडक्यांना आणि दरवाज्याला लावत होते . सावंत आणि भडकमकर डब्याच्या आत झिरमिळया आणि पताका लावत होते .

" अरे काय यार मध्या , ये लवकर मदतीला .... " भरत म्हणाला .

“ सॉरी … सॉरी … ” म्हणत मी लगेच जाऊन माझी बॅग ठेवली आणि त्यांना मदत करायला लागलो . माझ्या हातात काम देऊन शरद कुठेतरी निघुन गेला . मी फुलांच्या माळा लोकलच्या खिडक्यांना गुंडाळू लागलो . आत जिग्नेस देवीचा फोटो खिड़कीच्या वरच्या मोकळ्या जागेत चिकटवत होता . नायर अंकल त्याला मदत करत होते . डोअरवरचा रवीच्या ग्रुपनेही त्यांच्या जागेत सजावट केली होती . डोअरला झेंडूच्या फुलांचे तोरण बांधले होते . आमची लोकल सोन्याचे दागिने घातल्यासारखी सजली होती . सर्व डब्यात उत्साहाचं वातावरण होतं . जो तो एकमेकांना ' हॅप्पी दसरा ' करत होता . आमची तयारी होते न होते तोच प्लॅटफॉर्मवर ढोल आणि ताशांचा आवाज यायला लागला . सगळे बाहेर बघु लागले तर शरद ढोल ताशा घेऊन आला होता ... थेट प्लॅटफॉर्मवर ! तो कधी काय करील काही सांगता येत नाही ... त्याने आम्हा सगळ्यांना बाहेर बोलावले . त्या ढोल ताशाचा ठेका असा होता की कधी आमची पावले थिरकायला लागली कळलेच नाही . मग रवीचा ग्रुप आणि बाकीचे ग्रुपही आमच्यात सामील झाले . लेडीज कंपार्टमेंटमधल्या बायका सुधा बाहेर येऊन बघु लागल्या . मग काय आमच्या लोकांना चेवच चढला. वरातीत नाचल्याप्रमाणे सगळे नाचायला लागले . मी सहज बघितलं , अँटी व्हायरस सुद्धा कौतुकाने आमच्याकडे बघत होती . एकदा माझ्याकडे बघुन 'मस्त' अशी हाताने हलकीशी खुण पण केली . मला प्लॅटफॉर्मवरचा पत्रा ठेंगणा वाटायला लागला . पाच मिनिटे आमचे नाचकाम चालू होते . अचानक लोकलने हॉर्न दिला . सगळ्यांची गाडीत चढायची घाई झाली . लोकल हलली आणि सगळे गोंधळ करत चढु लागले . गाडीत चढता चढता शरदने ढोलवाल्याला २०० रु. दिले आणि तो आत आला . सगळे त्याच्या ह्या सरप्राईजवर खुश झाले . नाचुन नाचुन सगळे दमले होते पण धमाल आली .

" शरद यार ... एक नंबर ... फुल्ल धमाल ... " डोअरवरचा रवी म्हणाला .

" सही शरदभाय ... मजा आ गया ... " जिग्नेसही खुश दिसत होता .

" आयला चांगलं सरप्राईज दिलस यार ... मस्त ... "

" जाम भारी ..." सगळे जण त्याचे कौतुक करत होते .

" चला , आता आपण पूजा करुन घेऊ ..." सावंत म्हणाले . मग खिड़कीवरच्या देवीला आम्ही हार घालून देवीची आरती सुरु केली . जय देवी जय देवी महिषासुरमर्दिनी ... आरती सुरु झाली आणि मी सहज पलीकडे पाहिलं . सर्व बायका आरतीमधे सामील झालेल्या होत्या . अँटीव्हायरस सुद्धा आरती गात हलक्याश्या टाळ्या वाजवत होती . एक वेगळाच माहोल तयार झाला . सगळं वातावरण प्रसन्न झालं . आरती म्हणता म्हणता सारखं माझं लक्ष तिच्याकडेच जात होतं . ती मला मिळावी अशी आशा मनात धरुन होतो. अम्बे तुजवाचुन कोण पुरविल आशा ....

आरती झाली . नंतर प्रसाद वाटपही झाले . थोडा प्रसाद आम्ही पलीकडे लेडीज डब्यातही दिला . देवीची आरती आणि पूजा पार पडली आणि सगळे जण एकमेकांना दसऱ्याच्या हार्दिक शुभेच्छा देऊ लागले . शरदच्या ढोल ताशांनी बहार आणली . भडकमकरांनी खुष होऊन तर आपली बसायची जागाही त्याला दिली ... विंडो ! हा तर खुपच मोठा बहुमान होता . सगळ्यांनी त्याला विंडोत बळजबरीने बसवलं . आम्ही त्याचं कौतुक करत असतानाच माझा मोबाईलचा मेसेजटोन वाजला .

Mast majaa aali ... baaki tu mast nachatos … अँटी व्हायरसचा व्हॉट्सऍप मेसेज आला . चेहऱ्यावर नकळत एक हास्याची लेकर उमटली . मी पलीकडे तिच्याकडे बघितलं . ती मिश्किल नजरेने माझ्याकडेच पहात होती .

Thanks :) मी औपचारिक आभार मानले .

He asa dar varshi karta ka ?

Ho .... pan hya varshi amchya groupchya sharad ne dhol aanla hota mhanun jast maja aali .

Gr8. :) ती आज चांगल्या मूड मधे दिसत होती . तिने केशरी रंगाचा टॉप आणि जीन्स घातली होती . मस्त दिसत होती . तिला विचारावे का ? तिच्या लग्नाबद्दल ? एक विचार मनात आला . आता तसे बरेच दिवस उलटून गेलेत . त्या दोघांचा काहीतरी निर्णय झाला असेलच ! ती इतकी खुश दिसतेय म्हणजे नक्कीच ते दोघे लग्न करणार असतील . आपण कशाला मधे पडा ? तिने स्वतःहुन विषय काढला तर ठीक ... असा विचार करुन मी मोबाईल बंद केला आणि पुन्हा आमच्या ग्रुपच्या दंगामस्तीत सामील झालो .

" आयला , ही ढोल ताशाची आयडिया कशी काय सुचली रे ? " सावंत विचारत होते .

" तुम्हाला बोल्लो ना परवा ... एक सरप्राईज आहे म्हणून ... ते हे ! "

" धमाल आली ... पण सगळ्यात भारी भडकमकर नाचत होते ... " मी म्हणालो .

" हो ... खरंच भारी आहेत ते ... नाचताना त्यांचा पाय माझ्या पायावर पडलाय तो अजुन दुखतोय ...." भरत म्हणाला . आणि आम्ही सगळे हसलो .

" नायर अंकल पण कड़क नाचले ..."

" हो ना ... मी तर पहिल्यांदा त्यांना नाचताना बघितलं "

" मध्याचा फेवरेट नागिण डान्स मस्तच ! "

" सावंत मात्र नाचले नाहीत ... फोटो काढण्याच्या निमित्ताने लांबच रहात होते . "

" हो ... बरोबर आहे ... तरी मी दोन- तीन वेळा त्यांना खेचून आणलं नाचायला ... पण थोडंसं नाचल्यासारखं करुन परत त्यांची फोटोग्राफी सुरु करायचे .

" अरे बाबा , मला नाही नाचता येत ... काय करु ? "

" आणि आम्ही काय भरतनाट्यम शिकलोय काय ? आम्हाला तरी कुठे नाचता येतंय ... ? चार उड्या मारायच्या ! पतंग खेचायची …. नायतर मध्यासारखी नागीण काढायची …. झाला डान्स ! काय त्यात एवढं ? ”

" ये जिग्नेस तो नाचते नाचते गाड़ी के निचे जाने वाला ता ... मैंने कैसा तो संबाला उसको "

" आधी फ़क्त आपला ग्रुप होता , पण नंतर रवी आणि बाकीचे पण नाचायला आले ... फुल्ल टू धमाल आली ..."

" आणखी थोड़ा वेळ लोकल थांबायला पाहिजे होती ... " वगैरे वेगवेगळ्या प्रतिक्रिया ऐकायला यायला लागल्या . हे सण आणि उत्सव माणसाच्या आयुष्यात किती महत्वाचे असतात ह्याची जाणीव झाली . थोडा वेळ का होईना पण माणसांना आपापली दुःखे विसरायला मदत होते . मनाला एक विरंगुळा मिळतो . जगण्यासाठी नवीन ऊर्जा मिळते . नाहीतर जिग्नेस त्याचे दुखः विसरून , आज इतका आनंदी होऊन नाचला नसता आणि नायर अंकल त्यांच्या भावांच्या भांडणाच्या विचारांतून बाहेर पडले नसते . दसऱ्याला विजयादशमी का म्हणतात ह्याचा नवीन प्रत्यय आला ... सुखाने दुःखावर विजय मिळवला होता .

लोकल डायरी -- २८

2015-10-20T14:16:00.000+05:30

http://milindmahangade.blogspot.in/2011/11/blog-post_21.html लोकल डायरी --१

http://milindmahangade.blogspot.in/2011/12/blog-post.html लोकल डायरी --२

http://milindmahangade.blogspot.in/2012/01/blog-post.html लोकल डायरी -- ३

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/03/blog-post_8.html लोकल डायरी --४

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/03/blog-post_10.html लोकल डायरी --५

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/03/blog-post.html लोकल डायरी --६

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/03/blog-post_27.html लोकल डायरी --७

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/04/blog-post.html लोकल डायरी --८

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/04/blog-post_19.html लोकल डायरी --९

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/04/blog-post_26.html लोकल डायरी --१०

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/04/blog-post_29.html लोकल डायरी --११

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/05/blog-post.html लोकल डायरी -- १२

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/05/blog-post_6.html लोकल डायरी -- १३

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/05/blog-post_17.html लोकल डायरी --१४

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/05/blog-post_22.html लोकल डायरी --१५

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/06/blog-post.html लोकल डायरी --१६

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/06/blog-post_19.html लोकल डायरी -- १७

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/06/blog-post_26.html लोकल डायरी -- १८

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/07/blog-post.html लोकल डायरी --१९

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/07/blog-post_13.html लोकल डायरी -- २०

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/07/blog-post_20.html लोकल डायरी -- २१

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/08/blog-post.html लोकल डायरी -- २२

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/08/blog-post_18.html लोकल डायरी -- २३

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/09/blog-post.html लोकल डायरी -- २४

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/09/blog-post_12.html लोकल डायरी -- २५

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/10/blog-post.html लोकल डायरी --२६

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/10/blog-post_13.html लोकल डायरी --२७

" ए , चला, चला .... २०० - २०० रुपये काढा .... " आम्ही सगळे आमच्या बसायच्या जागेवर स्थानापन्न होण्याच्या आधीच शरद- भरत म्हणाले . भरतच्या हातात एक छोटी डायरी होती . ते दोघे केबलच्या वसुलीला आलेल्या पोरांसारखे वाटत होते .

" कसले रे ? " सावंतांनी विचारलं .

" काय सावंत ? तुमच्याकडून ही अपेक्षा नव्हती . विसरलात काय ? " भरत विचारता झाला .

" अरे हो .... आलं लक्षात ... काय करु बाबा ... वय झालं आता..." असं गमतीने म्हणत सावंतांनी खिशात हात घातला , आणि १०० च्या २ नोटा काढून दिल्या . त्यांचं बघुन नायर अंकलनी सुद्धा पैसे दिले .

" सगळ्यांना मागताय ... तुम्ही दिलेत का रे ? " भडकमकर उवाच .

" बास काय .... आपण नाय देणार तर कोण देणार आधी ... हे बघा आमच्या दोघांची नावं आहेत पहिली … " पुराव्यासकट भरतने त्याच्या हातातली छोटी डायरी दाखवली .

" बरं बाबा ... घ्या " म्हणत भडकमकरांनी खिसा रिकामा केला . मीही न बोलता २०० रु काढून दिले . जिग्नेसकडे मागावेत की नाही ह्या विचारात असताना त्यानेच २०० काढून दिले . सगळ्यांचे पैसे गोळा झाले .

" ओके , आता कसं काय नियोजन करायचं ? " शरदने विचारलं .

" नियोजनाचं काय ? आपण नेहमी करतो तेच ... " मी म्हणालो .

" ओके , आपला डबा सजवायला त्या पताका , झिरमिळ्या, पेढे , नारळ , अगरबत्ती ... आणि मुख्य म्हणजे देवीचा फोटो . " भरतने नेहमीप्रमाणे यादी वाचून दाखवली .

" आणखी एक सरप्राईज असणार आहे ह्या दसऱ्याला .... ! ते त्या वेळेस समजेल … " शरद हे असलं काहीतरी बोलून उत्सुकता ताणत बसतो . तो आता लगेच काही सांगणार नाही हे माहीत असूनही सगळ्यांनी मग , " कसलं सरप्राईज ... काय ? " वगैरे विचारुन औपचारिकता पूर्ण केली . आमच्या ग्रुपमधे तिघे जण अशा बाबतीत जास्तच उत्साही आहेत . पण सध्या जिग्नेसची परिस्थिति लक्षात घेता सगळी जबाबदारी शरद - भरत या दोघा खंद्या वीरांनी आपल्या खांद्यावर घेतली होती . आमचं काम फक्त पैसे ढीले करणं एवढंच होतं , आणि ते आता झालं .

अँटी व्हायरस नेहमी प्रमाणे समोर पलिकडच्या डब्यात उभी होती . मी माझी बसायची जागा सावंतांना दिली आणि उभा राहिलो . माझ्यात कर्णाचा अवतार कुठून शिरला ह्याचं आश्चर्य व्यक्त करत सावंत मी दिलेल्या जागेवर बसले . अँटी व्हायरसकड़े पाहिलं , तिचं लक्ष तिच्या मोबाईलमधे होतं . चेहऱ्यावरुन तर काहीच अंदाज येईना . ती मोबाईल पाहण्यात गढुन गेली होती . कानाला इअर फोन लागलेले होते . अचानक मला आठवलं की मधल्या काही भेटींमधे मी तिच्याकडून तिचा मोबाईल नंबर घेतला होता . तिला मेसेज करावा का ? ह्या विचारानेच एकदम हुशारल्यासारखं झालं . तिच्याकडे स्मार्ट फोन असल्याचं दिसत होतं म्हणजे व्हॉट्स ऍप असावं . मी लगेच माझा फोन काढला आणि कॉन्टेक्टस् मधे जाऊन तिचा नंबर शोधला . तोही अँटी व्हायरसच्या नावाने सेव केलेला असल्याने लगेच सापडला . मी व्हॉट्स ऍप वर सर्च केल तर तिच्याकडेही व्हॉट्स ऍप असल्याचं दिसलं . गुप्त खजिन्याचा शोध लागावा तसा मला आनंद झाला . इतके दिवस आपल्या हे लक्षात कसं आलं नाही ह्याचंच मला आश्चर्य वाटू लागलं . तिचा डी.पी. सुधा मस्त होता . सुंदरच दिसत होती त्यात ! कोणत्या तरी समुद्रकिनारी काढलेला सेल्फ़ी डी. पी. म्हणून लावला होता . तिला मेसेज करावा का ? असा विचार करता करताच hi असा मेसेज टाईप करुन गेलाही .... व्हॉट्स ऍप वर एक बरोबरची खुण उमटली . म्हणजे माझ्याकडून तर मेसेज गेला होता . आता मी दोन बरोबरच्या खुणा होण्याची वाट बघु लागलो . त्या काही लवकर होईनात . कदाचित तिला रेंज नसावी . मी दर दोन सेकंदानंतर फोन चेक करत होतो . पण एकाच्या दोन खुणा होईनात . लहान मुलं जशी झाड़ लावल्यावर ते रोज किती वाढलं हे बघतात तसं माझं झालं .

" काय रे मध्या ? कुणाचा फोन येणार आहे का ? " शरदने माझ्याकडे बघत विचारलं .

" नाही रे ... असंच ...."

" नेहमी कधी इतका फोन चेक करत नाहीस म्हणून विचारलं . " शरद खोचकपणे विचारत होता . मला कळलं ते , पण दाखवलं नाही . पुन्हा तसाच फोनकडे बघत राहिलो . मी पाठवलेल्या मेसेज वर दोन बरोबरच्या खुणा मला काही दिसेनात . यांत्रिकपणे नजर पलीकडे लेडीज डब्याकडे वळली . मोबाईल तिच्या हातात होता पण नजर बाहेर कुठेतरी होती . ह्या फेसबुक आणि व्हॉट्स ऍप च्या मेसेजेसचे नोटिफिकेशन अविरत चालू असतात . दर सेकंदाला कुठल्या न कुठल्या ग्रुपवरुन मेसेज , जोक्स , फोटोज येतच असतात . त्यातले बरेचसे पुन्हा पुन्हा येतात त्यामुळे वैताग येतो आणि मग नकळतपणे बरेचसे मेसेज वाचलेही जात नाहीत . पण तिने माझा मेसेज वाचावा असं मला मनापासून वाटत होतं . पण ती कानाला इयरफोन लावून गाणी ऐकत असावी . म्हणजे आता एखादं गाणं संपेपर्यंत ती काही मोबाईल बघायची नाही .

" अंकल आप मेरे एंगेजमेंट को क्यूँ नहीं आये ? " शरद नायर अंकलना विचारत होता .

" आई ऍम वेरी सॉरी ... मेरेको जरा दूसरा काम ता .. . तोडा फॅमिली प्रॉब्लम चालू है ... " नायर अंकलचा प्रॉब्लेम मला माहित होता . ते त्यांच्या भावांबद्दल जास्त विचार करत होते . आजकाल असा विचार कोण करतं ? शरदची मॅगीशी एंगेजमेंट मागच्या आठवड्यात झाली . आम्ही सगळे हजर होतो . आमची उपस्थिती गरजेचीच होती . कारण हे सर्व आमच्यामुळेच तर झालेलं होतं ! शरद - भरत मोबाईलमधले एंगेजमेंटचे फोटो बघत बसले . सावंतांनी पेपरच्या चार घड्या करुन पुस्तकासारखा पेपर वाचायला घेतला . खिड़कीतून येणाऱ्या वाऱ्याचा परिणाम भड़कमकारांवर झालेला होता . त्यांच्याबरोबर नायर अंकलही समाधीच्या तयारीला लागले . मी सगळ्यांवर नजर फिरवुन पुन्हा फोनकडे पाहिलं . व्हॉट्स ऍप मधे मेसेजवर दोन बरोबरच्या खुणा झालेल्या होत्या . चला , म्हणजे तिच्या मोबाईल मधे माझा hi पोहोचला होता तर ! पण ती अजूनही फोन बघेना . गाणी ऐकत ती लोकलच्या दरवाज्याबाहेर बघत उभी होती . ' ओह , कम ऑन , मोबाईल बघ ...' मी मनातल्या मनात म्हणालो . आणि लगेच तिने मोबाईलमधे पाहिलं . टेलीपथी की काय तरी असं असतं म्हणतात . त्याचा आज अनुभव आला . तिने आलेले नोटिफिकेशन पाहिले . माझा hi तिने बघितला असावा , दोन भुवयांच्यामधे चिमुकलं प्रश्नचिन्ह आणि आश्चर्य ह्यांची मिसळ झालेली क्षणभरच दिसली . लगेच तिने आमच्या डब्याकडे कटाक्ष टाकला . नजर मला शोधत होती . मला तिच्या ह्या हालचालींचं निरिक्षण करण्यात गंमत वाटत होती . अखेर तिने मला शोधलं . आणि तिने उत्तरादाखल फोनमधे hi करून हसरा स्माईली टाकला . मीही प्रतिसाद दिला .

Kashi aahaes ?

Mast . Ani tu ?

Mi pan .

पूर्वी लोक एस एम एस चा पॅक वापरून चॅटिंग करायचे . पण आता व्हॉट्स ऍपने आणखी चांगली सोय करुन दिली . पण आता काय बोलावे ( लिहावे ) हा प्रश्न पडला . पण जास्त वेळ गेला नाही

" train la navhatis ka 2-3divas ?

Ho... mi punyalaa gele hote .

Kkkkk

Mi waat pahili tujhi . ( हे लिहिल्यावर आपण ज़रा जास्तच पुढचं लिहिलं असं वाटलं )

Mhanje train la aali nahis mhanun kalaji watali ( लगेच कारणमीमांसा करुन टाकली )

Oh ..... really ?

Yes :) :) :)

Punyala kon aahe ?

I mean sahaj geli hotis ki office chya kamasathi ?

Aniket chya aailaa bhetayala gele hote .

Ohh ...

Mhanje lagna zalyavar tu punekar honaar tar ... ! ( हे लिहिताना मला फार कष्ट पडले )

पण हे वाचल्यावर तिने काहीच रिप्लाय दिला नाही . मी तिच्याकडे पाहिलं . ती औपचारिक हसली . तिच्या चेहऱ्यावरुन तिच्या मनाचा ठाव लागत नव्हता . मीही पुढे जास्त काही लिहिलं नाही . मोबाईल खिशात ठेवणार इतक्यात -

" आँखों ही आँखों में इशारा हो गया ....बैठे बैठे जीने का सहारा हो गया .... " शरद - भरत माझ्याकडे बघुन गाणं म्हणायला लागले . ह्याचा अर्थ त्या दोघांना माझ्यावर संशय आलेला असावा. संशय कसला खात्रीच असावी . कारण भरत माझ्याकडे मिश्किलपणे बघुन गालातल्या गालात हसत होता . त्याला अँटी व्हायरसबद्दल आधीही माहीत होतं , आणि त्याने शरदलाही हे सांगितलं असावं असं त्या दोघांच्या वागण्यातुन दिसत होतं . आता काहीही लपवाछपवी करायची नाही असं मी ठरवलं .

" काय रे ? काय झालं ? "

" काही नाही ... असंच गाणी म्हणतोय ... तुला काय प्रॉब्लम आहे का ? " शरद चिडवण्याच्या उद्देशाने म्हणाला .

" नाही ... मला कशाला काय प्रॉब्लम असेल ... " मी पुन्हा अँटी व्हायरसकड़े पाहिलं . ती बाहेर बघत होती .

" तू तिला सरळ विचारुन का नाही टाकत ? " अचानक शरद म्हणाला .

" काय ? काय विचारायचं मी ? "

" हे बघ जास्त शहाणपणा करु नकोस ... मला सगळं माहीत आहे ... जे मनात असेल ते विचार ना .... "

" ते तितकं सोप्पं नाही रे बाबा ... तिचं लग्न ठरलंय ... "

" ठरलंय ना ... अजुन झालं तर नाही ना ...? मग काय प्रॉब्लम आहे ? " शरद पक्का फिल्मी आहे , आणि तो असलेच काहीतरी सल्ले देणार हे मला माहीत होतं .

" नाय रे बाबा ... ती वेगळी मुलगी आहे ... सध्या थोड़ीफार मैत्री आहे , ती पण तुटायची ...."

" अरे काय नाय होत ... माझं ऐक , हे असं लटकत बसण्यापेक्षा विचारुन मोकळा हो … आपले मोहोबतें मधले शारुखगुरुजी काय सांगतात ? ” शरद कीर्तनकारच्या सुरात म्हणाला .

“ काय सांगतात महाराज ? ” भरतनेही त्याच्या सुरात सूर मिसळला .

त्याने लगेच आडवे हात पसरून शाहरुखचं बेअरिंग घेतलं , “ अगर तुम किसीको चाहते हो तो जाओ …. जाओ , जाकर उसे बोल दो कि तुम उसे प्यार करते हो …. ये मत सोचो कि वो हां बोलेगी या ना …. बस बोल दो …. क्या समझे मधु बाबू ? बघ , नायतर आयुष्यभर मित्रच रहाशील ..." शरद बोल्ला ते पूर्ण नाही पण थोडंसं मनाला पटण्यासारखं होतं . मॅगीच्या बाबतीत त्याने जे केलं ते मला माहितच होतं . पण त्याच्या एवढी डेरिंग आपल्यात नाही हेही पटत होतं . पुन्हा अँटी व्हायरसकड़े पाहिलं . काय करु ? च्यायला , काही कळत नाही ....

लोकल डायरी २७

2015-10-13T10:22:00.000+05:30

http://milindmahangade.blogspot.in/2011/11/blog-post_21.html लोकल डायरी --१

http://milindmahangade.blogspot.in/2011/12/blog-post.html लोकल डायरी --२

http://milindmahangade.blogspot.in/2012/01/blog-post.html लोकल डायरी -- ३

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/03/blog-post_8.html लोकल डायरी --४

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/03/blog-post_10.html लोकल डायरी --५

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/03/blog-post.html लोकल डायरी --६

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/03/blog-post_27.html लोकल डायरी --७

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/04/blog-post.html लोकल डायरी --८

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/04/blog-post_19.html लोकल डायरी --९

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/04/blog-post_26.html लोकल डायरी --१०

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/04/blog-post_29.html लोकल डायरी --११

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/05/blog-post.html लोकल डायरी -- १२

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/05/blog-post_6.html लोकल डायरी -- १३

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/05/blog-post_17.html लोकल डायरी --१४

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/05/blog-post_22.html लोकल डायरी --१५

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/06/blog-post.html लोकल डायरी --१६

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/06/blog-post_19.html लोकल डायरी -- १७

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/06/blog-post_26.html लोकल डायरी -- १८

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/07/blog-post.html लोकल डायरी --१९

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/07/blog-post_13.html लोकल डायरी -- २०

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/07/blog-post_20.html लोकल डायरी -- २१

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/08/blog-post.html लोकल डायरी -- २२

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/08/blog-post_18.html लोकल डायरी -- २३

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/09/blog-post.html लोकल डायरी -- २४

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/09/blog-post_12.html लोकल डायरी -- २५

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/10/blog-post.html लोकल डायरी --२६

लोकल डायरी २७

" मधु .... अरे मधु .... हॅलो ... मधु ...." मागून कोणीतरी हाक मारत होतं . मी मागे वळून पाहिलं तर मागून अँटी व्हायरस धावत येत होती . ती जवळ आली आणि धापा टाकू लागली . थोडा दम खाल्ल्यानंतर म्हणाली , " अरे तुला किती हाका मारल्या ? लक्ष कुठे आहे तुझं ...? "

" सॉरी, मी ज़रा वेगळ्या विचारात होतो ... बोल ना काय झालं ? "

" मधु ... मला तुला काहीतरी सांगायचं आहे . "

" हा , बोल ना ...."

" आपण इतके दिवस भेटतोय ... पण मला आज एक गोष्ट प्रकर्षाने जाणवली .... " ती सरळ माझ्या डोळ्यात डोळे घालून म्हणाली. मला एकदम हृदयाचा ठोका चुकल्यासारखं वाटलं .

" कसली गोष्ट ? " कसेबसे शब्द माझ्या तोंडुन निघाले. घशाला कोरड पडल्यासारखं वाटू लागलं .

" तुझ्या-माझ्या बाबतीतली गोष्ट ...."

" काय ... बोल ना ..." माझा सगळा जीव कानात गोळा झाला .

" मला .... मला तू आवडायला लागलायस ..." तिने नजर खाली करत हे वाक्य उच्चारलं , आणि मी काय ऐकतोय ह्यावर माझा विश्वासच बसेना ...

" काय ? परत बोल .... परत बोल ..."

" मला तू आवडतोस ...."

" ओ माय गॉड ... खरंच ... म्हणजे तू ... म्हणजे आपण .... म्हणजे तुला ... मी ... खरंच .... " मला काय बोलवं आणि काय करावं तेच सुचेना आणि मी त्या आनंदात जोरात ओरडलो .... तिने मला मिठीच मारली . मग मीही तिच्या मिठीत विसावलो . विरघळून गेलो , चहात साखर विरघळते तशी ! थोड़ा वेळ तसाच गेला , सहज पलीकडे पाहिलं तर समोर तिचा होणारा नवरा अनिकेत उभा होता ... आमच्याकडे रागाने पहात ...! तो झपाझप पावलं टाकित आमच्या जवळ आला आणि माझ्या हाताला धरुन ओढू लागला . मला कळेना, हा अँटी व्हायरसला सोडून मला का ओढतोय ...? त्यानंतर अचानक काय झालं कुणास ठाऊक , अनिकेत बाईच्या आवाजात बोलायला लागला , " अरे काय चाल्लय तुझं ? किती मोठ्याने ओरडतोयस ? उठ .... जागा हो ..." अनिकेतच्या जागी मला आता माझ्या आईचा चेहरा दिसू लागला ... हे असं काय होतंय ? " अरे ए मध्या .... जागा झालास का नीट ? " मी डोळे किलकिले करुन पाहिलं तर समोर खरंच आई हातात झाड़ू घेऊन उभी होती . मी सरळ पाहिलं ... समोर सीलिंग फॅन फिरत होता . थोड्या वेळासाठी मला कळेना की मी नक्की कुठे आहे .

" ओह ... शीट ... कशाला मला उठवलंस ? " मी आईवरच डाफरलो.

" उठवू नको तर काय करु ? ओरड़त होतास कसला ! आणि घड्याळात बघा ज़रा ... आज ऑफिसला जायचं नाही का ? " मी बघितलं तर ७.३० झाले होते . धडपडत उठलो... आणि तयारीला लागलो .

स्टेशनच्या रोडवर जातानाही माझ्या डोक्यात त्याच स्वप्नाचा विचार चालु होता . काय मस्त वाटत होतं म्हणून सांगू ! स्वप्नात का होईना पण अँटी व्हायरसने मी तिला आवडतो असं सांगितलं होतं . पहाटे पडलेली स्वप्नं खरी होतात असं म्हणतात , पण हे स्वप्न तर मला सकाळी पडलं होतं . आईने झोपेतून उठवलं तेव्हा साडे सात झालेले मी पाहिले . म्हणजे मग हे स्वप्न पहाटे पडलं नाही ? मग आता काय होईल ? हे स्वप्न खरं होईल की नाही ? थोडं फार इकडे तिकडे चालतं ... पहाटे आणि सकाळ मधे वेळेचं जास्त अंतर कुठे आहे ? म्हणजे हे स्वप्न खरं व्ह्यायला काही हरकत नाही ... मी उगाचच माझ्या मनाची समजूत घालत रस्त्याने चाललो होतो . गेले ३-४ दिवस ती गाडीला आली नव्हती . काय झालं असेल कुणास ठाऊक ? मागे भेटली तेव्हा ती द्विधा मनस्थितित होती . तिच्या होणाऱ्या नवऱ्यासोबत तिचे काही मतभेद झाले होते . त्यानंतर त्यांनी स्वतंत्रपणे विचार करण्यासाठी वेळ घेतला . अँटी व्हायरस तर म्हणाली की तिचा १५ दिवसांचा प्रोबेशन पिरियड चालू आहे ... पुढच्या काही दिवसांनी तिचा होणारा नवरा जर्मनीहुन येईल . तेव्हा ते दोघे काय निर्णय घेतील ? अँटी व्हायरस सगळं विसरुन पुन्हा त्याच्याशी लग्न करायला तयार झाली तर ? छे ... ! विचारही नको वाटतोय . मी स्टेशनला पोहोचलो तेव्हा गाडी प्लॅटफॉर्मला आधीच लागली होती . डोअरवरच्या रवीच्या ग्रुपने दरवाज्यातच आपापले मोर्चे बांधले होते .

" काय मध्या भाई ... ? उशीर झाला काय ? " रवीने विचारलं .

" हो रे ... थोडासा ... " म्हणत मी आत शिरलो . आमचे सर्व जण हजर होते , जिग्नेस सकट ! आज तो नेहमीप्रमाणे डाऊन करुन आला होता . म्हणजे साहेबांची गाडी हळू हळू रुळावर येत होती .पण त्याचा नेहमीचा खेळकर स्वभाव मात्र राहिला नव्हता . त्याची नेहमी इज्जत काढणारा शरदसुधा त्याच्याशी इज्जतीत वागत होता . मी सगळ्यांना नमस्कार, चमत्कार ... हाय हॅलो केलं , माझी बॅग वर रॅक वर टाकली आणि सीट्सच्या मधे जाऊन उभा राहिलो .

" आज उशीर कसा काय झाला रे तुला ? " सावंतांनी विचारलं .

" मस्त झोप लागली होती ... उशिरा उठलो ..." माझ्या उत्तरावर सावंत मिशितल्या मिशीत हसले आणि त्यांनी पेपर मधे डोकं घातलं . नायर अंकलना आज काय झालं कुणास ठाऊक ? , बसलेले होते ते उभे राहिले आणि भरतला त्यांच्या जागेवर बसवलं . तो नको नको म्हणत असतानाही त्यांनी त्याला बळेच बसवलं आणि माझ्यासोबत मधल्या जागेत उभे राहिले . नायर अंकल असे उभे राहिलेले पाहून आमच्या ग्रुपचा जो तो त्यांना आपली जागा त्यांना बसायला द्यायला लागला . म्हातारा माणूस उभा राहणार आणि आपण तरुण असूनही बसणं योग्य नाही असाच प्रत्येकाने विचार केला असणार . पण त्यांनी कुणाचं ऐकलं नाही . ते सगळ्यांना समजावत तसेच उभे राहिले . मलाही त्यांचं हे वागणं ज़रा विचित्रच वाटलं .

" क्यूँ अंकल ... क्या हुआ ... ? " मी हळूच त्यांना विचारलं .

" कुच नहीं ... ऐसेही ... तुम लोग हररोज मेरे लिए जगा पकड़ता है ... आज सोचा खड़े रेहके जाके देखते है ...। " ते म्हणाले आणि लोकलने निघतानाचा झटका दिला . त्या सरशी नायर अंकल थोड़े हलले ... तोल जाऊ नये म्हणून त्यांनी माझा खांदा पकडला . गाडी निघाली . ' पुढील स्टेशन उल्हासनगर .... कृपया गाडीतून उतरताना गाडीचे पायदान आणि फलाटामधील अंतरावर लक्ष असू दया ... अगला स्टेशन उल्हासनगर ... कृपया गाडीसे उतरते समय गाड़ीके पायदान और प्लॅटफॉर्म के बीच के अंतर पर ध्यान दे ... प्लीज माइंड दी गॅप बिटवीन फुटबोर्ड अँड प्लेटफार्म व्हाइल अलायटिंग फ्रॉम दी ट्रेन .... ' ही नविनच सूचना स्पीकर मधून ऐकायला यायला लागली . सुरुवातीला आम्हाला सगळ्यांना त्याची गंमत वाटली . पण ती बाई तर प्रत्येक स्टेशनच्या अगोदर आधी मराठीत , मग हिंदीत आणि मग इंग्रजीत तीच तीच सूचना देऊन डोकं उठवायला लागली . सकाळी सकाळी पेंगणाऱ्या लोकांची शांतताच ह्या स्पिकरवाल्या बाईने हिरावुन घेतली . त्यात आमचे भडकमकर सुधा होते ... " च्यायला , ही काय नविन डोकेदुखी ...? " त्यांची झोपमोड झाल्याने ते वैतागले होते . तिच्या तीनही भाषेतील सूचना संपतात न संपतात तोच पुढचं स्टेशन येत होतं . कल्याणला जाईपर्यंत त्या सूचना देणाऱ्या बाईने ताप दिला अक्षरशः ! भडकमकर तर उठून तो स्पीकर फोडायला निघाले . सगळ्यांनी आवरलं आणि समजावलं तेव्हा कुठे शांत झाले . ते तसेच चरफडत विंडोला डोकं टेकुन डोळे मिटून बसले . नेहमी लोकलने अंबरनाथ प्लॅटफॉर्म सोडायच्या आत त्यांची ब्रम्हानंदी टाळी लागलेली असते , पण आज काही केल्या त्यांना झोप येईना . लोकलने डोंबिवली सोडली तेव्हा कुठे ती बाई जरा वेळ शांत बसली . आता ठाण्यापर्यंत चिंता नाही . मी पलीकडे पाहिलं . अँटी व्हायरस समोर उभी होती . आज तिने कानात इअरफोन लावले नव्हते . बराच वेळ ती दरवाज्यातून बाहेर बघत उभी होती . काय विचार करत असेल ? मूड काही ठीक दिसत नाही .

" मधु , तुमारे कितने बाई है ? " नायर अंकलच्या साऊथ टोन मिश्रित प्रश्नाने माझी विचारांची साखळी तुटली .

" आं .... नहीं अंकल मुझे भाई नहीं ... सिर्फ एक बेहेन है ।" मी म्हणालो .

" हं.... अच्छा है .... बाई नहीं है तो ...." त्यांच्या बोलण्यात निराशेची थोड़ी झाक असल्यासारखं वाटलं .

" क्यूँ अंकल ? क्या हुआ ? "

" कुच नय ... ऐसेही बोला ... तुमको बाई नै है तो टेंशन नय है ..."

" क्या हुआ अंकल ... आपके भाईसे आपका कुछ झगड़ा हुआ क्या ? "

" नहीं .... वो होता तो अच्चा होता शायद .... " ते असं का म्हणाले मला काहीच कळलं नाही .

" मतलब ? "

" अरे, अब क्या बताने का ? घर घर तो यही कहानी है ...."

" अगर पर्सनल है तो नहीं बताया तो भी चलेगा ... " ही एक प्रकारची युक्ति आहे जी भरतने मला शिकवली होती . समोरच्या माणसाबद्दल किंवा त्याच्या बोलण्याकडे जास्त लक्ष दिलं नाही तर तो आपणहुन त्याच्याबद्दलची माहिती देतो .पण नायर अंकलना खरं तर काहीतरी सांगायचं होतं . पण कसं सांगायचं हे कळत नव्हतं .

" अरे नहीं , इतना बी पर्सनल नई ... वो क्या है ना , मेरे दो बाई है , चोटे भाई ... गांव में रेहते है ... मदुरै ... पिचले साल मेरा पिताजी एक्सपायर्ड हो गया ... तब तक तो सब टिक ता ... लेकिन पिताजी के बाद सब बिगड़ गया ... "

" बिगड़ गया मतलब ? "

". मेरे जो दो बाई है उनका एक दूसरेसे झगड़ा हो गया. एकदम सिम्पल रीझन ता ... हमारा जॉइंट फॅमिली टूट गया . इतने दिन तक संभालके रखा हुआ मेरा फॅमिली टूट गया ... मुजे इतना दुख हुआ ये वो दोनों नहीं जानते . अब वो दोनों एक दूसरे से बात नई करते . हर बाई आके उसका साईड कैसा राईट है वो मुजे बताता है ... लेकिन मेरे बारें में कोई सोचता नहीं । मुजे कैसा लगता होगा इसकी किसीको कुच पडी नहीं ..."

" भाई भाई के झगड़े तो हमेशाके ही है अंकल ... महाभारत के जमाने से ... " मी माझ्या परीने त्यांना समजवण्याचा प्रयत्न केला .

" ह्म्म्म... तुम बराबर बोलता है । ये बात मुजे मालूम है ... लेकिन ये सब बातें मेरे बी घर में होंगी ये मैंने कबी सोचा नई ता ... मेरे दोनों बाई मेरी बहुत इज्जत करते है ... लेकिन अब वो एकदूसरे के दुश्मन जैसे हो गये है .. मुजे समज नहीं आ रहा की क्या करुँ ?

" कुछ मत करीये अंकल ... आप उन्हें कितना भी समझायेंगे तो भी वो नहीं सुनेंगे ... उन्हें उनके हाल पर छोड़ दीजिये ... जब थोडा टाईम जायेगा तब उन्हें शायद अपने आप समझ आएगा ... " दुसऱ्याला सूचना देणं किती सोप्प असतं . मी असं म्हणालो आणि नायर अंकल त्यांच्या विचारात गढुन गेले . ते त्यांच्या भावांचाच विचार करत असावेत असं त्यांच्या चेहऱ्यावरुन दिसत होतं . खरं तर किती विचित्र गोष्ट आहे ना ? ज्याच्याबरोबर आपण लहानपणापासून असतो . जो नेहमी आपल्या जवळ असतो . ज्याला आपल्या बऱ्याचशा गोष्टी माहित असतात आणि त्याच्या आपल्याला , अशा भावांमधे मोठे झाल्यावर असं काय विपरीत घडतं की ज्याने ते एकमेकांपासून दुरावतात ? सगळ्याच घरात असं होतं असं नाही पण बहुतांशी घरांमधे हीच परिस्थिति आहे . लहानपणी ज्याच्याबरोबर आनंदाने गोळ्या बिस्किटे वाटून खाल्ली त्याच्याशीच मोठं झाल्यावर भांडून घराची वाटणी कशी काय मागितली जाते ? भावाभावांची भांडणं , भाउबंदकी हा एक रोग आहे ... संसर्गजन्य रोग ... ! कधी कधी आपल्याला हा शेजारच्या घरात दिसतो , कधी मित्रमैत्रिणींच्या , पण ह्याचा संसर्ग आपल्या घराला कधी होतो ह्याचा आपल्यालाही पत्ता लागत नाही . मग दुसरं काही दिसत नाही ... सख्खा भाऊ वैरी होतो .... आणि घरं तुटतात ....

लोकल डायरी -- २६

2015-10-08T21:16:00.000+05:30

http://milindmahangade.blogspot.in/2011/11/blog-post_21.html लोकल डायरी --१

http://milindmahangade.blogspot.in/2011/12/blog-post.html लोकल डायरी --२

http://milindmahangade.blogspot.in/2012/01/blog-post.html लोकल डायरी -- ३

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/03/blog-post_8.html लोकल डायरी --४

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/03/blog-post_10.html लोकल डायरी --५

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/03/blog-post.html लोकल डायरी --६

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/03/blog-post_27.html लोकल डायरी --७

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/04/blog-post.html लोकल डायरी --८

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/04/blog-post_19.html लोकल डायरी --९

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/04/blog-post_26.html लोकल डायरी --१०

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/04/blog-post_29.html लोकल डायरी --११

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/05/blog-post.html लोकल डायरी -- १२

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/05/blog-post_6.html लोकल डायरी -- १३

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/05/blog-post_17.html लोकल डायरी --१४

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/05/blog-post_22.html लोकल डायरी --१५

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/06/blog-post.html लोकल डायरी --१६

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/06/blog-post_19.html लोकल डायरी -- १७

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/06/blog-post_26.html लोकल डायरी -- १८

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/07/blog-post.html लोकल डायरी --१९

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/07/blog-post_13.html लोकल डायरी -- २०

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/07/blog-post_20.html लोकल डायरी -- २१

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/08/blog-post.html लोकल डायरी -- २२

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/08/blog-post_18.html लोकल डायरी -- २३

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/09/blog-post.html लोकल डायरी -- २४

http://milindmahangade.blogspot.in/2015/09/blog-post_12.html लोकल डायरी -- २५

" काय मग भरतराव ? कसा झाला कार्यक्रम ? " मी त्याला कोपराने ढोसलत विचारलं . त्यावर तो पुरुषसुलभ लाजला .

" काय लाजतोय ... काय लाजतोय .... अरे सांग की , आवडली की नाही मुलगी ? " शरदने खेकसत विचारलं . त्यावर त्याने नुसती हो म्हणून मान हलवली . आ ssss ...... करत सगळ्यांनी गोंगाट केला .

" मला सांग तू काय प्रश्न विचारलेस ? " मी उत्सुकतेत त्याला विचारलं .

" अरे , आमच्या लांबच्या नात्यातली होती ती . त्यामुळे आमच्या दोन्ही बाजूचे नातेवाईकच जास्त बोलत होते . मला आणि तिला वेगळं असं काही बोलता नाही आलं . " भरत म्हणाला .

" ओह शीट ... म्हणजे तू काहीच बोलेला नाहीस ? " माझा हिरमोड झाला .

" तू का रे एव्हढा फ्रस्टेट होतोयस ? तुझी पण प्लॅनिंग चाल्लीय काय ? " शरद माझ्यावर घसरला .

" मग काय ? आयला , माझ्यावर पण ही वेळ येईलच की कधीतरी . त्यामुळे मग भरतचा अनुभव कामाला येईल ना ... " मी टाळीसाठी हात पुढे केला भरतने मला टाळी दिली .

" हो ... हो ... बरोबर आहे ... सांग रे बाबा भरत त्याला ... मार्गदर्शन कर बिचाऱ्याला ..." सावंत म्हणाले .

" तुला सांगतो , हे मुलगी बघायला जाणं म्हणजे भयानक गोष्ट असते बाबा ... आमच्या घरातले चार पाच लोक , तिच्या घरातले सात आठ लोक , शिवाय ज्यांनी मध्यस्थी केलेली असते असे तीन चार लोक तुमच्या आजुबाजुला असतात. इतकी सगळी माणसं समोर असल्यावर बिचारी ती मुलगी बावरुन जाते रे ... आणि वर म्हणतात विचारा तुम्हाला एकमेकांना काय विचारायचंय ते … ! आयला , आता एवढ्या लोकांसमोर काय घंटा विचारणार ? " त्यावर आम्ही सगळे हसलो .

" मग काय काय बोलणी झाली ? " सावंतांनी विचारलं .

" काय तेच नेहमीचं .... नाव काय ? शिक्षण ? जॉबला कुठे आहे ? भावी बायकोकडून अपेक्षा ... , भावी नवऱ्याकडून अपेक्षा ... कांदेपोहे ... चहा .... " भरतने थोडक्यात उत्तरे दिली .

" मग मुलीने .... आय मीन आमच्या वहिनींनी तुला काय विचारलं ?" शरदने विचारलं .

" अरे कसलं काय ! मघाशी बोल्लो ना की १० - १५ माणसांसमोर ती मला काय विचारणार ? तिने काहीच विचारलं नाही . आम्ही फक्त एकदा एकमेकांकडे पाहिलं .... बास ...! "

" म्हणजे लव ऍट फर्स्ट साईट ....! "

" सही आहे ... बरोबर ...." आमच्या ग्रुपच्या सगळ्यांनी अनुमोदन दिलं .

आणखी ही बरंच काही विचारणार होतो पण तेवढ्यात उल्हासनगर आलं आणि जिग्नेस आत आला . आम्हाला सगळ्यांना त्याला असं उल्हासनगरला चढलेलं पाहुन आश्चर्य वाटलं . तो नेहमी डाउन करुन येतो . अंबरनाथला लोकल आली तेव्हा तो डब्यात दिसला नाही तेव्हा तो आज येणार नाही असंच सर्वजण गृहीत धरुन चालले होते . पण आज तो उल्हासनगरला चढला होता . वर्गात ऑफ पिरियडला गोंधळ चालू असताना अचानक मुख्याध्यापक वर्गावर आले की वर्ग जसा चिडिचुप होतो तसं आमचं झालं . आम्ही सगळे त्याच्याकडे बघु लागलो .

" अरे भाय लोग ... ऐसे क्या देख रहेहो ....? " तो हसत हसत आम्हाला सगळ्यांना विचारत होता . पण त्यात काहीतरी कमी असल्याचं आमच्या प्रत्येकाला जाणवलं . जिग्नेसची शारीरिक आणि मानसिक स्थितीही नेहमीसारखी वाटली नाही . त्याच्या बाबतीत गोष्टच अशी घडली होती की त्याची नुसती कल्पनाही सहन होणे शक्य नाही . आणि ती गोष्ट त्याच्यामुळेच आम्हाला सगळ्यांना कळाली होती . त्याने झोपेच्या गोळ्या खाल्ल्या नसत्या तर आम्हाला हे कळलंही नसतं . नाही म्हणायला शरद - भरत ह्या दोघांना त्याची कल्पना होती . पण त्यांनी ही बातमी सगळ्यांपासून मुद्दामच गुप्त ठेवली होती .

" अरे , आ ना यार बैठ ..." म्हणत शरद ने त्याला आपली बसायची जागा दिली .

" अरे नै शरदभाय ... तुम बैठो ना ... कोई प्रॉब्लेम नै ...." पण त्याचं ऐकेल तो शरद कसला ? त्याने बळेच त्याला आपल्या जागेवर बसवलं . थोडा वेळ शांततेत गेला . ही शांततेची कोंडी कशी फोडावी ह्या विचारात सगळे जण असतानाच सावंत म्हणाले . , " जिग्नेस , यार तू आज डाऊन करके नहीं आया ? लेट हो गया क्या ? " त्यावर तो खिन्नपणे हसला आणि म्हणाला ," लेट तो वैसे भी हो गया है ..." तो असं म्हणाला आणि पुन्हा आमच्या ग्रुप मधे शांतता पसरली . ह्या अशा अवघड प्रसंगी काय बोलवं हेच समजत नाही .

" तो .... जिग्नेस ... अब कैसा लग रहा है ? तुमारा तबियत टिक है ना ? " नायर अंकलनी विचारलं .

" ठीक ही है .... " पुन्हा शांतता . जिग्नेस तुटक उत्तरे देत होता . आणि ते साहजिकच होतं . थोडा वेळ तसाच गेला आणि जिग्नेस अचानकपणे म्हणाला , " मुझे आप सबसे थोड़ी प्रायवेट बात करनी है । अपने बारे में ....। "

" बोल ना यार ... क्या बात है ? " शरद म्हणाला . आम्ही सर्वजण तो आता काय सांगणार ह्याकडे पाहू लागलो . तो नेहमीचा त्याचा खेळकर स्वभाव जाऊन एका पोक्त माणसासारखा वाटू लागला . अचानक त्याला काय झालं कळालं नाही , तो रडायलाच लागला . तो असं काही करेल ह्याची कुणालाच कल्पना नव्हती .

" अरे यार जिग्नेस ... क्या हुआ ... ? " सावंतांनी विचारलं .

" अपना ग्रुप छोड़के मेरा और दूसरे कोई दोस्त नहीं ... इसीलिए आप सबको मैं अपना मानता हूँ ...। "

" अरे यार ... जिग्नेस रो मत यार ... क्या हुआ ? " मी विचारलं .

" ये चार पांच दिन मैंने कैसे गुजारे है सिर्फ मुझेही पता है ...।" तो त्याचे डोळे पुसत म्हणाला . आम्ही कुणीही काही बोललो नाही ... त्याला त्याचं दुःख हलकं करायचं होतं . दुःख हे साचलेल्या डबक्यासारखं असतं ... ते जितकं मनात राहील तितकं आणखी ख़राब होत जातं . त्याला वाट करुन देणं खुप महत्वाचं असतं , आणि आमच्याशिवाय तो हे कुणाला सांगु शकत होता ...? आमच्या ग्रुपमधे जीवघेणी शांतता पसरली . त्याने एकदा खिड़कीबाहेर पाहिलं . समोर कल्याणची विस्तीर्ण खाड़ी पसरलेली होती . खाडीचा एक विशिष्ठ वास नाकात शिरला . लोकल संथ वेगात पुढे जात होती . जिग्नेस मनातल्या मनात वाक्ये जुळवत असावा असं मला वाटलं . आम्हाला त्याच्याबद्दल माहीत होतं तरीही आम्ही तसं त्याला भासु दिलं नाही ... शेवटी निर्धार केल्यासारखा तो बोलायला तयार झाला .

" कैसा होता है ना की , अपन किसीको बहुत प्यार करते है ... लेकिन उसको इस बात की कदर नहीं तो उसमें अपना क्या फॉल्ट ? इतने दिन मैं अंधेरे में था ... मेरी बीबी किसी और से प्यार करती है । उसने शादी तो मुझसे की लेकिन वो अभी तक उसके पुराने यार को छुप छुप के मिलती है । " तो इतक्या स्पष्टपणे बोलेल ह्याची आम्हाला कल्पना नव्हती . आम्ही त्याच्याकडे आश्चर्याने पाहू लागलो . " शायद मेरे प्यार में ही कुछ कमी रह गयी ...." त्याने नैराश्येने हे वाक्य उच्चारलं . पुन्हा भयाण शांतता ... कुणीतरी त्याला सांत्वनपर बोलणं गरजेचं वाटलं मला . पण काही प्रसंग , काही घटना अशा असतात की त्यांना कसं सामोरं जावं हेच कळत नाही .

" देख यार जिग्नेस कैसा होता है की ...." सावंत प्रस्तावनेला सुरुवात करणार इतक्यात त्याने डोळे मिटून थांबा अशी खुण केली . सावंत यांत्रिकपणे बोलायचे थांबले . आजुबाजुला इतका गोंगाट होता तरीही आमच्या ग्रुपमधे तणाव पूर्ण शांतता पसरली . आणि आता ह्या शांततेची भिती वाटू लागली . पण शेवटी जिग्नेसनेच बोलायला सुरुवात केली ....," मुझे पता है .... और मैंने वो एक्सेप्ट भी कर लिया है .... ये तीन चार दिनमें हॉस्पिटल मैं पड़े पड़े मैंने बहुत सोचा … मैंने वो नींद की गोलिया खाकर कुछ अच्छा नहीं किया . उसका एहसास मुझे बाद में हुआ . लेकिन अब हुआ सो हुआ ... फिर मैंने ये डिसाईड किया की अब में अपने लिए जिऊंगा । किसीने कुछ गलती किया , किसीने बाहर जा के कुछ किया इस्से मुझे अब कोई मतलब नहीं ... मैं अब सब भूलके नयी शुरुवात करना चाहता हूँ ... और मुझे किसीकी हमदर्दी नहीं चाहिए .... ऐसी हमदर्दी और ज्यादा दर्द देती है । " जिग्नेस जे बोलला त्याने आमचा अख्खा ग्रुप हलून गेला अक्षरशः ! काय बोलणार आता ? सहानुभूतीचे चार शब्दही त्याला नको होते . आणि ते बरोबरच होतं . एखाद्या माणसाच्या बाबतीत काही वाईट घडलं तर लोक त्याला सहानुभूती दाखवायला येतात . त्याच्याबाबतीत कसं वाईट झालं ह्याची नकळतपणे त्याला पुन्हा पुन्हा आठवण करुन देतात . आणि त्यामुळे माणूस त्या कटु आठवणीत आणखी गुरफटला जातो . नको असलेल्या गोष्टी पुन्हा आठवयला लागतात . मग आपण कसे वागलो ?, समोरचा कसा वागला ?, गोष्टी कशा बिघडत गेल्या ? , ह्याची चित्रफित पुन्हा डोळ्यांसमोरुन जाते . कधी कधी काही गोष्टी आपल्या अपरोक्ष घडत होत्या आणि आपल्याला त्याची साधी कल्पनासुद्धा कशी आली नाही ? ह्याचा विचार मनात येऊन उद्विग्न व्हायला होतं . फसवले गेल्याची भावना फार बोचरी असते . त्यामधे समोरच्याची हुशारी आणि आपला मूर्खपणा आपला आपणच मान्य केल्यामुळे जास्त वेदना होतात . आणि त्यातून सावरायला जास्त वेळ लागतो . जिग्नेसच्या बाबतीतही असंच काहिसं झालेलं असावं .

" जिग्नेस यार , तूने जो बोला वो सही है ... ! लेकिन अब क्या कर सकते है ? " शरद सांत्वनपर बोलला .

" इसीलिए तो मै कुछ नहीं कर रहा ।" जिग्नेसच्या ह्या वाक्याचा काय अर्थ घ्यावा अशा विचारात आम्ही पडलो .

" तूने भाभी से बात की क्या ? " शरदने विचारलं .

" नहीं ... मैंने किसीसे कुछ बात नहीं की ... " त्याला त्याच्या बायकोचं नाव सुद्धा निषिद्ध असावं असं तुसडेपणाने तो म्हणाला .

" तो अब आगे क्या ? " शरदने विचारलं .

" आगे क्या ..... मैंने अभी कुछ सोचा नहीं ... अगर उसे डिवोस चाहिए तो मैं देने के लिए तयार हूँ ... ”

"अरे यार तू इतना आगे का क्यूँ सोच रहा है ? "

" तो फिर क्या सोचूं शरदभाय ? तुम ही बताओ ... अगर मेरी जगह तुम होते तो क्या करते ? " जिग्नेसने ह्या प्रश्नाचं ब्रम्हास्त्र काढून सगळयांच्या प्रश्नाचं उत्तर प्रश्नानेच दिल . सगळे शांत झाले ...

" देको जिग्नेस .... हर एक घटना के दो साईड होती है... एक साईड तुमको मालूम है ... लेकिन दूसरी साईड बी जानने की कोशिश करो ... शायद तुमे कुच अलग बातें समझ आ जाय ...." नायर अंकल म्हणाले .

" अंकल , अगर उसे मुझसे शादी नहीं करनी थी तो बोल देती ... लेकिन ये सब करने की क्या जरुरत ? अंकल अभी में क्या फिल कर रहा हूँ उसका अंदाजा नहीं आपको ... " म्हणत तो पुन्हा खिडकीबाहेर पाहू लागला . मला जिग्नेसचं लग्न झालं , त्यावेळचा जिग्नेस आठवला . तो खुप खुश होता . हनीमूनचे फोटो दाखवताना लाजणारा जिग्नेस …, आज वाळलेल्या पाचोळयासारखा दिसत होता . दुश्मनावर सुद्धा अशी वेळ येऊ नये ... एखादा प्रसंग किंवा घटना माणसाचं सगळं आयुष्याच बदलून टाकते . त्यातून बाहेर यायला बराच वेळ लागतो ... परंतु वेळ हे सर्व रोगांवरचं औषध आहे ... आज ना उद्या जिग्नेस स्वतःला सावरेलही .... पण त्याच्या मनातून ही फसवले गेल्याची भावना काही जाणार नाही हे मात्र निश्चित ! गाडी पारसिकच्या बोगद्यात शिरली . बाहेर सर्वत्र काळोख ...! लगेच लोकलमधले दिवे लागले . खरं तर ही क्रिया नेहमीच घडते ... पण आज मला ती वेगळया रीतीने जाणवली . बाहेर जरी काळोख पडला तरी आतले दिवे लागले की सगळं व्यवस्थित दिसू शकतं ... आपल्या आयुष्याच्या बाबतीत असं व्हायला काय हरकत आहे … ? आतल्या उजेडात गोष्टी तिच्या खऱ्या रुपात दिसतात . तसं जमलं पाहिजे आपल्याला … घोंघावणारा आवाज करत गाड़ी पारसिकच्या बोगद्यातुन बाहेर आली ... सर्वत्र लख्ख प्रकाश पडला . सध्या जरी जिग्नेसच्या आयुष्यात अंधार असला तरी पुढच्या वळणावर प्रकाश येईल ... हे मात्र नक्की !

बांद्रा वेस्ट .... एक थरारक ई बुक

2015-09-29T23:04:00.000+05:30

ई बुक download करण्याची पद्धत ...

(बऱ्याच जणांना माहित असेल तरीही ज्यांना माहित नाही त्यांच्यासाठी )

10. ई बुक download करावे आणि त्याचा आस्वाद घ्यावा ....

हि लिंक वापरा :-

http://www.bookhungama.com/index.php/--1255.html