Lost

Ζωή σε Μας

noreply@blogger.com (Lost) — Thu, 19 Apr 2007 06:33:00 +0000

Όταν έγραφα το τελευταίο μου ποστ, ούτε που φανταζόμουν τι θα ακολουθούσε.

To be honest, ούτε και μ΄ένοιαζε. Ήμουν πολύ φορτισμένη στην προσπάθειά μου να εκφράσω αυτά που ένιωθα στον έναν και μοναδικό παραλήπτη που είχα στο κεφάλι μου. Και μετά, όταν κουτσά στραβά τα έγραψα, άρχισα να σκέφτομαι ότι όταν καταφέρνεις να πεις ΘΕΛΩ, έστω κι αν προσπαθείς εκ των υστέρων να το αναιρέσεις με λιλά σχόλια, έχεις ήδη κάνει ένα βήμα μπροστά. Τρομακτικό!

Και μετά και μετά...είπα να πέσω με τα μούτρα στο μπροστά, το οποίο θέλει αρχίδια για να το προσδιορίσεις και κατόπιν να το διεκδικήσεις. Ή να αφεθείς να σε διεκδικήσει εκείνο -στην περίπτωσή μου, αυτό κι αν θέλει αρχίδια. Μ΄αυτά και με τ΄άλλα, το τελευταίο πράγμα που με ένοιαζε ήταν πώς θα κάνω μια σεμνή τελετή για το κλείσιμο του blog μου.

Εκ των υστέρων λοιπόν:

Ευχαριστώ πάρα πολύ για τα email σας.

Ευχαριστώ πάρα πολύ για όλα τα σχόλια.

Εννοείται ότι δεν σκέφτηκα ούτε στιγμή να τα κλείσω, πάντα το blog μου είχε σχόλια ανοιχτά σε ανώνυμους και μη, χωρίς comment moderation, χωρίς ΠΟΤΕ να σβήσω ΕΝΑ σχόλιο.

Εννοείται πως δεν υπάρχει περίπτωση να το σβήσω το blog, περιέχει το πιο δύσκολο και σκοτεινό κομμάτι μου, που όμως πάντα θέλω να θυμάμαι. Περιέχει τα δικά σας σχόλια, ζεστά, έξυπνα, αστεία, κολακευτικά, καυστικά, ΚΑΙ ΓΑΜΩ! Εννοείται ότι γούσταρα όταν μου γράφατε ότι γουστάρατε αυτά που έγραφα, υπάρχει κάποιος που δε γουστάρει τα καλά λόγια?

Εννοείται ότι θα σας ξαναβρώ και θα με ξαναβρείτε στα blogs. Όχι εδώ (ανώνυμο παπάρι, τζάμπα έχασες τον ύπνο σου, μουαχαχαχα), το μαύρο template δεν μου πάει πια, όπως ήδη έγραψα άλλος ένας κύκλος κλείνει κι εγώ βρίσκω άλλα χρώματα για φόντο στη ζωή μου, τέτοια που να ταιριάζουν με τα φωτεινά μου κομμάτια, είμαι σε φάση I have a dream και τέτοια τώρα, υπομονή κι όλα θα γίνουν.

Εννοείται ότι τα σχόλια και πάλι θα μείνουν ανοιχτά, γιατί εννοείται ότι είμαι attention/comment whore και εννοείται ότι τα ανώνυμα/επώνυμα παπάρια που ποτέ δεν έμαθαν να σέβονται τον εαυτό τους και τους άλλους πάντα θα παίρνουν τα παπάρια όλων μας.

Το τελευταίο τραγούδι που διαλέγω για αυτό το blog είναι το "I've got you under my skin" από Frank & Βοno. Είναι κι αυτό παραγγελιά και αφιερωμένο. Σε όλα όσα κρατήσαμε βαθιά στην καρδιά μας τόσο όσο να γίνουν κομμάτι μας.

I've got you under my skin

I've got you deep in the heart of me

So deep in my heart,you're really a part of me

I've got you under my skin

I've tried so not to give in

I've said to myself this affair never will go so well

But why should I try to resist, when baby I know so well

That I've got you under my skin

I'd sacrifice anything come what might

For the sake of having you near

In spite of a warning voice that comes in the night

And repeats and shouts in my ear

Don't you know blue eyes, you never can win

Use your mentality, wake up to reality

But each time I do, just the thought of you

Makes me stop before I begin

'Cause I've got you under my skin

I'd sacrifice anything come what might

For the sake of having you near

In spite of a warning voice that comes in the night

And repeats and shouts in my ear

Don't you know you fool, you never can win

Use your mentality, wake up to reality

But each time I do, just the thought of you

Makes me stop before I begin

'Cause I've got you under my skin

And I love you under my skin

Everybody's gotta Learn Sometimes

noreply@blogger.com (Lost) — Tue, 10 Apr 2007 07:23:00 +0000

(ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ. Και το κομμάτι που παίζει (παίζει να μην παίζει, μου έκανε ψες κάτι νερά, γι΄ αυτό το βρίσκεις και εδώ) από την υπεργαμάτη ταινία Eternal Sunshine of the Spotless Mind κι αυτό αφιερωμένο. Και το γεγονός ότι παρακάτω ένας γράφει-ένας σχολιάζει αποτελεί ένδειξη ότι το υπεργαμάτο τούτο blog κατεβάζει ρολλά. Ευχαριστώ).

(Αρχή τύπου "απόψε, μάγκες, θα φιλοσοφήσω")
Όσο μεγαλώνω πιστεύω όλο και περισσότερο ότι από αυτή τη ζωή έχω να μάθω 2-3 μαθήματα.

(Παράγραφος Β' τύπου "αντιστέκομαι, δε θα με πάρει από κάτω, θα το ξελαγράρω λίγο μην πέσει και το κοινό μου στα αντικαταθλιπτικά" plus "στρώνω το δρόμο για εγκωμιαστικό σχόλιο Παράξενου, αναμειγνύοντας ίσες δόσεις αυτογνωσίας, χιούμορ και πικρίας)
Το 1ο μάθημα που μου κλήρωσε για αυτή τη ζωή λεγόταν Αυτοδυναμία. Καθώς είμαι κέρατο μεγάλο και τρελά αντιδραστικό, σήκωσα το μπαϊράκι μου και είπα όχι μωρή πτάνα ζωή, αυτό το μάθημα εγώ δεν θα το πάρω, σα στρείδι θα κολλάω στο βράχο του μιανού και του αλλουνού κι ας μου πάρει 300 ζωές για να περάσω πίστα -άσε, Sofo μου, που παίζει και να μην υπάρχει άλλη πίστα. Γενικά την είδα λες και πρόκειται για ιστορία 4ης Δέσμης και σταρχίδια μου άμα δεν περάσω Πανεπιστήμιο, θα γίνω τεχνίτης, θα δουλέψω σ΄εργοστάσιο κορδελιάστρα σαν την Άντζελα Δημητρίου.

(Συνέχεια τύπου "Καρκίνος είμαι και το κέφι μου θα κάνω και θα πω και μια κουβέντα για το ένδοξο παρελθόν παραπάνω")
Στην αρχή, η ζωή ήταν υπομονετική. Σου λέει, ζώον είναι, να το πάρουμε με το μαλακό, μην το αγριέψουμε. Μου ρίχνει λοιπόν στο δρόμο μου έναν άντρα που πολύ τον αγάπησα τελικά, ο οποίος μου έλεγε με τον τρόπο του "Προχώρα, μόνη σου πρέπει, άνοιξε φτερά κι άμα θέλεις να ξαναγυρίσεις, βλέπουμε". Έβλεπε την ανάγκη μου για λίγη αγάπη, για λίγη ασφάλεια, αλλά ήξερε ότι δεν αρκούσε να μου δώσει το ψάρι στο πιάτο, έπρεπε να με μάθει να ψαρεύω. Επίσης ήταν αρκετά άντρας για να μην κολακεύεται από μια γκόμενα εξαρτημένη και να μη φοβάται ότι μια γκόμενα δυνατή θα του έφευγε, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία. Πείσμωνα, ήθελα να μου πει ότι θα είναι εκεί για πάντα, με τον δικό μου τον τρόπο, τον απλό. Δεν έβλεπα μπροστά μου, δε χρειαζόταν να το πει, εκεί ήταν, πάντα, δίπλα μου, αλλά εγώ ήθελα να το ακούσω. Με τον δικό μου τρόπο. Του θύμωνα, του κάκιωνα, δεν το χωρούσε το μυαλό μου ότι οι χειρισμοί μου δεν περνούσαν, υπήρχαν τόσοι πρόθυμοι να ικανοποιήσουν τα καπρίτσια μου, γιατί όχι κι αυτός; Btw, αυτός ο άντρας που πολύ αγάπησα στη ζωή μου είναι ο ίδιος άντρας που κεράτωσα ανελέητα. Επί χρόνια προσπαθούσα να φύγω από κοντά του, τον μισούσα που δε δεχόταν να παίξει τον πατερούλη, που πάντα ήταν αληθινός, ευθύς, ωμός. Τον αγαπούσα για τους ίδιους ακριβώς λόγους και για αμέτρητους άλλους, που ανακάλυψα εκ των υστέρων -είχα και δεύτερη και τρίτη ευκαιρία, lucky me, μην είμαι αγνώμων, η ζωή έχει υπάρξει περισσότερο από γενναιόδωρη μαζί μου. Το μάθημά μου όμως δεν ήθελα να το πάρω.

(Αρκετά με το παρελθόν, ας φιλοσοφήσουμε ξανά για να δικαιολογήσουμε το ξεκίνημα του ποστ)
To θέμα είναι ότι η ζωή έχει τους τρόπους της να σου δίνει τα μαθήματα που πρέπει να πάρεις. Χτυπιέσαι κάτω, λες στ΄αρχίδια μου, να μένω μετεξεταστέα στον αιώνα τον άπαντα, είσαι επίμονη αλλά επίμονη είναι και η ζωή. Κι αφού είδε κι απόειδε, αποφάσισε να με αρχίσει στα χαστούκια.

(Μπααα, πάλι για το παρελθόν θα μιλήσω, δεν υπάρχει σωτηρία, δεν υπάρχει λυτρωμός)
Πάνε λοιπόν 5 χρόνια που είπα θα τον κλείσω τον κύκλο, τέρμα τα παιχνίδια, θα γίνω άνθρωπος, θα είμαι ειλικρινής. Ήταν άνοιξη, όπως τώρα. Στη ζωή μου μπήκε ένας άντρας-ευλογία. Ήμουν ειλικρινής. Του είπα "θέλω μόνο ν΄ακουμπήσω πάνω σου τη ζωή μου, θέλω μόνο να μου πεις ότι όλα θα είναι εντάξει, θέλω μόνο να νιώσω ασφαλής". Μου είπε "Εντάξει". Και ακούμπησα. Όλη μου τη ζωή. Πόσο χρόνο θέλει μια ζωή για ν΄ακουμπήσει πλήρως; Εμένα μου πήρε κάτι λιγότερο από 12 μήνες. Όμορφοι μήνες, με γέλια και χαρές. Και τότε ο άντρας-ευλογία μου τράβηξε το χαλάκι κάτω απ΄τα πόδια. Και ξεκίνησα να μελετώ το μάθημα που επί χρόνια αρνιόμουν να μελετήσω.

(Ας δείξω έλεος, άνοιξη είναι, ο κόσμος έχει τα δικά του προβλήματα, π.χ. χοληστερίνη στα κόκκινα από το αρνί, γιατί να ασχοληθεί με το δικό μου παρελθόν; ΟΚ, θα το μαζέψω αλλά πρώτα ένα χορταστικό απόσπασμα γεμάτο κέφι-κέφι-κέφι για όσους αγαπούν την Εύα Ομηρόλη π.χ. ή την Αλκυόνη Παπαδάκη - μακριά από μας)
Σήμερα νομίζω ότι είμαι ξεφτέρι. Μόνη μου προχωρώ, το εμπέδωσα, δεν υπάρχει μαζί ρε, μόνη μου όλα, κοίτα με, μπορώ, στέκομαι, χωρίς χέρια, πατέρας μου και μάνα μου εγώ, έτοιμη να αντεπεξέρθω στα χειρότερα, αρρώστιες, δουλειές, θλίψεις, όλα τα μπορώ, είμαι αυτό που ποτέ δεν ήθελα να γίνω, αυτόνομη, χάρη σε σένα, σε σένα που τράβηξες το χαλάκι κάτω από τα πόδια μου.

Και σκληρή, ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΜΙΑ ΑΜΥΝΑ, ολόκληρη ένα κέλυφος, από γρανίτη, αδιαπέραστο.

Συχνά πυκνά ερχόσουν κι έστεκες απέναντί μου, αμήχανος. Στα χέρια σου ένα σφυράκι από πλαστελίνη. Μέσα από το γρανιτένιο κέλυφος έσκουζε αδύναμα η ψυχή μου, μονότονα, τις ίδιες πάντα φράσεις: "ΘΕΛΩ ΝΑ Σ΄ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΩ ΞΑΝΑ. ΒΟΗΘΗΣΕ ΜΕ". Αλλά δεν άκουγες. Η γυναίκα που έγινα, η αυτόνομη, η δυνατή, η φοβισμένη μέχρι θανάτου, ούρλιαζε παραγγέλματα στρατιωτικά, επιθεωρούσε το κέλυφος γύρω γύρω, να μη βρεις ούτε μια μικρή χαραμάδα για να χωθείς, εσύ κι ο πόνος. Σάστιζες, έχεις αλλάξει, μου έλεγες, δεν είσαι το γλυκό, εύθραυστο κορίτσι που γνώρισα. Κι εγώ μέσα απ΄το κέλυφός μου έκλαιγα, κοίτα, φώναζα, εδώ, μέσα, εδώ είμαι, βγάλε με, εγώ είμαι, το ίδιο πλάσμα που σου γελούσε και σου έγραφε παραμύθια για τα γενέθλιά σου και γλύκες σε post it, να βρίσκεις στις τσέπες του σακακιού σου στο γραφείο και να με σκέφτεσαι, εδώ είμαι, κοίτα με, ΦΟΒΑΜΑΙ.

(Επιτέλους, γιούπι, μπράβο, 400 λέξεις μετά φαίνεται ένα φως στην άκρη του τούνελ, αυτό που από την αρχή ήθελα να πω, better late than never, πάντα τέτοια!!!! Πάρτο ΌΟΟΟΛΟ δικό σου)
Είναι ξανά άνοιξη τώρα. Κλείνει ξανά ο κύκλος. Τώρα. Το πέρασα το μάθημα. Με 10 και τόνο. Έχω γλείψει τις πληγές. Έχω κατανοήσει. Έχω συγχωρήσει. Το γρανιτένιο κέλυφος το έξυσα με τα νύχια μου, είναι έτοιμο να σπάσει. Αρκεί ένα σφυράκι από πλαστελίνη. Εδώ είμαι. Βγάλε με. Θέλω.

ΥΓ1. Σταματάω να φτύνω αυτό που θέλω, ΟΚ Sofo?
ΥΓ2. Το Μάθημα Νο 2 λέγεται Εμπιστοσύνη. (Ψιτ, Meet me in Montauk...)

Clementine: Joely? What if you stay this time?
Joel: I walked out the door. There's no memory left.
Clementine: Come back and make up a goodbye at least, let's pretend we had one... Goodbye, Joel. Joel: ...I love you...
Clementine: ...Meet me in Montauk...

Καλά Χριστούγεννα

noreply@blogger.com (Lost) — Sun, 08 Apr 2007 21:53:00 +0000

(Αλήθειες λέμε και το Πάσχα. Ψιτ, άκου μία: είμαι έξυπνη, χιουμοριστική, εξοργιστική με τις ώρες μου και σ΄αγαπάω)

Αφιερωμένο στη φίλη μου τη Μιζ Β. Εντάξει, και σε όλες τις Μιζ Β αυτού του κόσμου που απλώς δεν πρόκειται να συμβιβαστούν με μια σχέση που στα μάτια του άλλου δεν θα γράφει:

ΤΟ ΜΕ, YOU ARE PERFECT

Όχι γιατί είναι τέλειες, όχι. Αλλά γιατί κανένας σύντροφος δεν αξίζει να αντικρίζει μονίμως στα μάτια του συντρόφου του το στραβό του δόντι, την κακοκομμένη αφέλεια, το σπυράκι στην άκρη της μύτης, την αδυναμία να ταιριάξει σε προδιαγραφές ύψους-πλάτους-βάθους, λες και είναι εντοιχισμένη κουζίνα.

Οι άντρες δεν κλαίνε

noreply@blogger.com (Lost) — Tue, 03 Apr 2007 16:36:00 +0000

{έχω πνίξει ό,τι ζωντανό είχα μέσα μου,

ό,τι θα μπορούσε να με πάρει και να με σηκώσει, να με κοπανήσει σε βράχια, να με κάψει σα βεγγαλικό, όμορφο, για μια στιγμή μόνο, για λίγο,

δεν υπάρχει για λίγο,

είμαι ένα business plan, με τα ρίσκα μου υπολογισμένα, το ίδιο και τις αποδόσεις, ό,τι πάρεις θα ΄ναι ίσο με ό,τι δώσεις,

μόνο να μη μου κλαις, όχι κλάμα,

μου θυμίζεις ότι σε 5 μήνες 23 μέρες και 11 ώρες θα πρέπει να γονατίσεις μπροστά μου μ΄ένα μονόπετρο κι εγώ θα πρέπει να δακρύσω από συγκίνηση, να πω δέχομαι, μετά θα πηδηχτούμε, ιεραποστολικό και απ΄τον κώλο, η περίσταση το απαιτεί, "τώρα επιτέλους μπορώ να σ΄εμπιστευτώ", θα έχω 3 οργασμούς, οι 2 απ΄το κανονικό μονόπετρο, ο τρίτος από αυτό της Durex, μετά θα κοιμηθούμε ήσυχοι, ευτυχείς, βάσει προγράμματος,

όχι, όχι, μη μου κλαις, δεν είναι στο ρόλο σου,

μέσα σου κάτι υπάρχει ακόμη ζωντανό, το βλέπω, μη φοβάσαι, μαζί θα το πνίξουμε, ξέρω καλά πώς, κοίτα με, σαν χθες έσπερνα θύελλες, μα τώρα ξέρω πώς, ξέρω τον τρόπο, όλα θα είναι ξανά υπολογισμένα, ασφαλή,
ΟΡΙΑ, ΔΙΑΟΛΕ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΡΙΑ,

Κυριακές-γιορτές-επετείους θα νιώθουμε στο 4, τις καθημερινές πάθος 1, συντροφικότητα 5, δέσμευση 5, έχουμε στόχους κοινούς, κοινωνική ζωή, κράτηση Σάββατο βράδυ στην Εδωδή, τα Σάββατα το πάθος εκτινάσσεται στο 3,

σου παίρνω πίπα μεθυσμένη, για μια στιγμή ξεχνώ ποιος είσαι, θυμάμαι ένα αγόρι που μου άρεσε παλιά, το διαγράφω,

είσαι αυτός που πάντα έψαχνα, μπορώ να μοιραστώ μαζί σου από το στεγαστικό μέχρι -αν κλείσω τα μάτια-το μουνί μου,

ξέρνάω στη σκέψη ότι δίπλα σου θα ξυπνώ τα πρωινά,

αααχ αυτά τα πρωινά στον ημι-υπαίθριο είναι άλλο πράγμα, θα βάλουμε περσίδες γιατί ο ήλιος είναι δυνατός και γρήγορα θα κάψει τις κουρτίνες, βρήκα και κάτι κομποζέ υφάσματα μούρλια για το σαλόνι, αχ, όταν μας φέρουν με το καλό και το καινούριο coffee table να καλέσουμε όπωσδήποτε τους γονείς σου για brunch μια Κυριακή,
μωρό μου, μαζί σου νιώθω τόσο ασφαλής.
ΜΟΝΟ ΝΑ ΜΗ ΜΟΥ ΚΛΑΙΣ}

θέλω αυτό που φτύνω

Εν Τάξει

noreply@blogger.com (Lost) — Sun, 01 Apr 2007 14:06:00 +0000

Οικογένεια Lost με 1 σκυλί κανονικό και 3 κολάζ

Έπιασα μια καλή δουλειά. Πολυεθνική, τμήμα πωλήσεων, καλά λεφτά, ασφάλεια στο βαθμό που μια δουλειά μπορεί να σου δώσει ασφάλεια στις μέρες μας.

Αγόρασα σπίτι σε προάστιο. Έχει μεγάλο σαλόνι, 3 κρεβατοκάμαρες (1 master & 2 παιδικές), πολλές ντουλάπες, ημι-υπαίθριο, 2 θέσεις στην πυλωτή. Είναι δίπλα στη μάνα μου. Θα μας βοηθά με τα παιδιά, όταν με το καλό έρθουν.

Αγόρασα αυτοκίνητο. Status σε συνδυασμό με Οικογενειακό. Να μας χωράει με τα παιδιά, όταν με το καλό έρθουν.

Έκοψα το τσιγάρο. Ασκούμαι 2-3 φορές την εβδομάδα. Αλκοόλ δεν έπινα ποτέ. Τα ναρκωτικά τα έκοψα στη μετεφηβεία. Η διατροφή μου λίγο ακόμη και θα ακολουθεί πιστά την πυραμίδα της μεσογειακής διατροφής. Ο γυναικολόγος μου λέει ότι το σύστημα δουλεύει ρολόι.

Ανανέωσα τη γκαρνταρόμπα μου. Αποχρώσεις της γης για την ημέρα, με φυσικά υφάσματα και κομψά αξεσουάρ. Μακιγιάζ διακριτικό, ίσα να δείχνω φρεσκαδούρα. Για το βράδυ μεταλλιζέ υφάσματα, φόρμες ιδιότροπες που όμως πολύ απέχουν από το πουτανέ / τραγουδιάρικο. Μακιγιάζ με τονισμένα μάτια ή χείλη. Ποτέ και τα δύο. Μαλλιά με φυσικές ανταύγειες, ξανοιγμένα λες από τον ήλιο.

Είμαι έτοιμη. Έκανα χώρο στη ζωή μου για να έρθεις, ετοίμασα προσεκτικά το σκηνικό και περιμένω να εμφανιστείς. Θα με διαλέξεις από το σωρό, θα με γονιμοποιήσεις δις και θα περάσουμε μια όμορφη ζωή, με super market κάθε δεύτερο Σάββατο. Δεν χρειάζεται να με αγαπάς. Ούτε εγώ θα σε αγαπώ. Μπορείς και να με κερατώνεις, αν θέλεις. Αρκεί να μην το μάθουν οι φίλοι μας. Καλό θα ήταν να έχεις ένα εξοχικό κοντά στην Αθήνα για να ξεσκάνε τα παιδιά τα καλοκαίρια. Α, και να είσαι φωτογενής. Πάντα ήθελα να έχω όμορφες οικογενειακές φωτογραφίες στο σαλόνι. Όλα τα άλλα τα έχω υπό έλεγχο. Όλα τα άλλα είναι εν τάξει.

EΛΛΗΝΟΦΩΝΟΙ BLOGGERS: Πληροφορίες για την έρευνα

noreply@blogger.com (Lost) — Sat, 31 Mar 2007 18:43:00 +0000

EΛΛΗΝΟΦΩΝΟΙ BLOGGERS: Πληροφορίες για την έρευνα

Έρευνα για ελληνόφωνους bloggers. Εδώ θα φανεί τι κουμάσια είστε. Για να φανεί τι κουμάσια είστε, πρέπει να κάνετε την έρευνα.

Για να κάνετε την έρευνα, πρέπει να πατήσετε εδώ:

Για μουσική υπόκρουση θα ήθελα το Creep, αλλά βαριέμαι να το ανεβάσω.

Μάθανε ότι τον έχω μικρό;

noreply@blogger.com (Lost) — Tue, 27 Mar 2007 12:54:00 +0000

Διαφορετικά δεν εξηγείται. Κάθε μέρα παίρνω στο εταιρικό μου email τουλάχιστον 50 μηνύματα με τρόπους να τον μεγαλώσω. Το ύφος των μηνυμάτων κινείται από το ήπιο "Δώσε της λίγη χαρά" στο μαστιγωτικό "Πώς ζεις με τόσο μικρό πουλί?".

Το τελευταίο, με τίτλο "beware of fake pills" είχε και την παραπάνω κατατοπιστική εικονίτσα.

Επίσης, όποιος έβγαλε τη βρώμα ότι τον έχω μικρό, τους είπε ότι δε μου σηκώνεται. Έτσι παίρνω άλλα τόσα email ημερησίως με χάπια: Cialis, Levitra, home-made παρασκευάσματα, ενέσεις, πεο-γερανούς για βαριές περιπτώσεις, ό,τι βάλει ανθρώπου νους.

Δεν ξέρω τι να κάνω για να βάλω τέλος σε αυτή την ιστορία. Εντάξει, δεν τον έχω και τεράστιο, νούμερο 18, αλλά από ορμές, βγες στη Μαβίλη και ρώτα.

Το κακό είναι ότι μπερδεύεσαι. Βλέπεις ότι δεν αντιδρώ και συνεχίζεις.
Κι αν συνεχίσεις λίγο ακόμη, τελικά θα χάσω την υπομονή μου και θα σε γαμήσω.

The Fountain και οι 7 Ταινίες που έγιναν 21

noreply@blogger.com (Lost) — Sun, 25 Mar 2007 21:51:00 +0000

(Πάτα το podcast στα δεξιά, να παίξει μουσικάρα. Αν δεν έχεις δει την ταινία, να τη δεις. Η happy friend μου είπε ότι οι κριτικοί το έθαψαν, ένας λόγος παραπάνω δηλαδή για να τη δεις. Ή που θα φύγεις με το κεφάλι γεμάτο εικόνες και σκέψεις ή που δε θα καταλάβεις τίποτα και θα σιχτιρίσεις. Στη δεύτερη περίπτωση, απορώ πώς βρέθηκες εδώ.)

Αγαπημένη σκηνή: σεξ στη μπανιέρα. Όποιος έχει προσπαθήσει να κρατηθεί από ένα άλλο κορμί για να ξορκίσει, έστω μια στιγμή, το θάνατο, την αρρώστια, την τρέλα, καταλαβαίνει γιατί.

500 τόσα χρόνια ψάξιμο κι όλα αυτά για να καταλάβει ο Hugh Jackman αυτό που ήταν μπροστά στα μάτια του από την αρχή: άστο να πάει, ρε Hugh, θα έπρεπε να το είχες μυριστεί, με death and taxes δεν την παλεύουμε, βγες να δεις το πρώτο χιόνι και αποχαιρέτα τη τη Rachel που χάνεις.

Αποδοχή: Μαγική, δύσκολη λέξη. Δες με πώς χωρίζω, δες με να φτιάχνω τη δική μου sci fi ιστορία αγάπης, παρακολούθησε τη λύσσα που με πιάνει να τα φέρω όπως τα έχω μέσα στο μυαλό μου, την προσπάθεια να αποτρέψω τη φυσιολογική ροή των πραγμάτων, να σηκώσω φράγματα, κοίτα τη φάση της άρνησης πώς κρατά χρόνια ολόκληρα, πώς γυρνάω σαν τη γοργόνα και ρωτάω για ένα βασιλιά Αλέξανδρο, ζει για δε ζει, αφού ζει, κάπου είναι και θα έρθει, είχε απεργία το Μετρό, κλείσαν οι αγρότες τα Τέμπη, έχει το Ελ Βενιζέλ πάγο στους διαδρόμους προσγείωσης, θα έρθει σου λέω, και μετά θα πάρουμε και την Πόλη. 500 και βάλε χρόνια μοναξιάς και αναζήτησης μετά γίνομαι ο Πρώτος Άνθρωπος, αποφασίζω να κηδέψω την τελειωμένη σχέση, όσα φράγματα και να ορθώσεις η φυσική ροή των πραγμάτων δεν εμποδίζεται από τη θέληση, κανένα σύμπαν δε συνομωτεί επειδή εσύ τυφλώνεσαι από το κακομαθημένο "θέλω" σου, άστο να πάει, πουλάκι μου, let go, my little bird, φάγαμε ήττα.

Και μετά σκέφτομαι ότι αν ο Αρονόφσκι δεν ήταν τυφλωμένος από την εμμονή του, αυτή η ταινία δεν θα είχε γυριστεί ποτέ, 6 χρόνια το πάλευε ο μάστορας, έκοψε τα budget στα μισά, έφαγε χλαπάτσα από τον Brad Pitt και την Kate Blanchett, τους πρωταγωνιστές που αρχικά είχε "κλείσει", τίποτα αυτός, εκεί, βρήκε τρόπο και την έκανε, με Mayas από τη Guatemala, πυραμίδες and all. Γενικά, σκέψεις πολλές. Εκεί που το Requiem for a dream με είχε αφήσει μουδιασμένη, το The Fountain, ταινία ορθάνοιχτη σε ερμηνείες, με άφησε με πολλές απορίες σχετικές με την πλοκή (μέχρι που κατέληξα ότι πλοκή δεν υπήρχε), κι άλλες τόσες για την πάρτη μου.

Μ΄αυτά και με τ΄άλλα, βαλάντωσα στο cinema, τέτοιο λυγμό από τις "Ώρες" νομίζω είχα να ρίξω κι όταν άναψαν τα φώτα, με σουρωμένη mascara και ματωμένα μάτια, μ΄έπιασε νευρικό γέλιο, επί 5 λεπτά χαχάνιζα χωρίς σταματημό.

Γυρίσαμε με τα πόδια όλο το δρόμο Ακαδημίας-Μαβίλη, να κουραστούμε, να φύγει το κεφάλι μας απ΄τις εικόνες. Στη Μονή Πετράκη απέξω μας πήρε και μας σήκωσε η μυρωδιά του γιασεμιού, η Ντ. επέμενε ότι ήταν νυχτολούλουδο, εγώ, με την προσφάτως αναγεννημένη όσφρησή μου λόγω της διακοπής του καπνίσματος (αχ, πόσο θά ΄θελα να με πάρουνε ξανά τίποτις ντουμάνια Marlboro Lights), ήμουν αμετακίνητη. Ήταν γιασεμί και έφτασε το καλοκαίρι.

Ώρα και για την παραγγελιά που μου έκαναν οι adomiel, leon και Nick the Cynic. Αντί για 7 ταινίες, ορίστε 7 κατηγορίες (κλέβω, το ξέρω, αλλά πονούσε η ψυχή μου με τόσες που έπρεπε να αφήσω απέξω):

1. American Beauty / Old Boy / Irreversible (με σκοτωμούς)

2. 2046 / Gattaca / ΑΙ (διαστημικά)

3. Τhe Insider (γιατί έκοψα το τσιγάρο)

4. O Πιανίστας / Ο θρύλος του 1900 / Moulin Rouge (θέ μου, ας γράφεται έτσι, νυστάζω υπερβολικά για να το κάνω google - Μουσικοχορευτικά)

5. 81/2 / Η πριγκίπισσα και ο πολεμιστής / Τρέξε Λόλα Τρέξε (Ε.Ε.)

6. 6η Αίσθηση / Οι Άλλοι / Η Προφητεία / Τhe Shine / Misery / Psycho (γιατί είμαι τρομολάγνα)

7. Κάτι Τρέχει με τη Μαίρη / Zoolander / Alfie (γιατί τελικά είμαι χαζογκόμενα)

Δεν ξέρω αν έχει νόημα να πετάξω το μπαλάκι τόσο καιρό μετά. Όποιος θέλει ας πάρει σειρά, εδώ ή στο blog του.

Previously on Lost

noreply@blogger.com (Lost) — Tue, 20 Mar 2007 19:12:00 +0000

Διαβάζεται ακούγοντας As με George Michael & Mary J Blidge (πάτα μανίτσα μου το link και παιδεύτηκα 2 ώρες να το ανεβάσω!), γιατί καλό είναι μεν να σκοτώνουμε τις αυταπάτες όταν είναι μικρές, αλλά εξίσου καλό είναι να κρατάμε και καμιά βεβαιότητα καβάτζα (όπως το "Θα είμαι πάντα εκεί για σένα"). Έστω κι αν πρόκειται για μια ακόμη αυταπάτη. Βonus βεβαιότητα η άνοιξη (με λουλουδάκια, μελισσούλες και μέχρι-χθες-αγνώστους που σήμερα βγάζουν τα μάτια τους).

- Έκοψα το τσιγάρο. Πριν από 2 εβδομάδες. Από τα 2μιση πακέτα στην ανυπαρξία.

- Άρχισα γυμναστήριο. Με σύστημα.

- Έβαλα ένα ταψί brownies να γίνεται.
Αν δεν γίνω 150 κιλά, να θυμηθώ ν΄ανάψω μια λαμπάδα ίσαμε το μπόι μου στον Αη Μεταβολισμό.

- Η Λένα και η θεωρία της δοξάστηκαν όσο εγώ αποτοξινωνόμουν από τα blogs και προσπαθούσα να την εφαρμόσω στην πράξη.Απότυχα. Υποψιάζομαι γιατί έντυσα τον παράγοντα καύλα με 15 ακόμη παραμέτρους, από παπούτσι-κάλτσα έως βαθμό στο GMAT. Ευτυχώς, η Λένα μου έδωσε άφεση αμαρτιών, λέγοντάς μου "Ε, όχι να πιεζόμαστε κι εκεί!!!", εννοώντας την καύλα. Αποφάσισα να περιμένω να μπει η άνοιξη για τα καλά.

- Η happy friend βρήκε αγόρι. Νομίζω πως πρέπει να ξεκινήσω να ράβομαι. Στην ηλικία της τα στεφανώματα γίνονται πατ κιουτ

- Ο μακαρίτης βρήκε κορίτσι. Η happy friend ανατρίχιασε στο άκουσμα της είδησης. Εγώ όχι γιατί το Σάββατο είχα κάνει κερί. Νομίζω πως πρέπει να ξεκινήσει να ράβεται ο μακαρίτης. Ή πάλι μπορεί να βάλει αυτά που είχε φορέσει στον προηγούμενο γάμο. Ξαναγυρνά η μόδα της καμπάνας, άκουσα.

- Το kagelo έχει γενέθλια. Τα γιόρτασε στις Βερσαλλίες με τον έρωτα και κάτι ξεπεσμένους αριστοκράτες. Μου ακούγεται καλύτερα από ποτέ (δηλαδή εντελώς άλλα ντάλλα μαντουβάλα). Επειδή πολλούς γάμους βλέπω νά 'ρχονται, προτείνω στο kagelo να κάνει θεματικό γάμο. Το θέμα θα είναι "Γυμνισμός" για να πιάσει τόπο και το γυμναστήριο.

- Η lost βρίσκει την υγειά της. Στην πορεία χάνει διάφορα, βεβαίως. Που είτε θα τα ξαναβρεί είτε όχι. Μερικά από αυτά (τους φίλους-φίδια π.χ.) θα ήθελε να μην τα ξαναβρεί ποτέ. Κάποια άλλα (π.χ. την έμπνευση) θα ήθελε να τα ξαναβρεί και γρήγορα, μήπως και καταφέρει να τιμησει τις προσκλήσεις που έχει λάβει για διάφορα παιχνίδια. Μέχρι τότε αρνείται να ανεβάσει έστω και 1 ακόμη μαύρο post.

Α, και για όποιον έφτασε μέχρι εδώ, bonus οι γαμάτοι, σουρεάλ στίχοι του As:

As around the sun the earth knows she’s revolving
And the rosebuds know to bloom in early may
Just as hate knows love’s the cure
You can rest your mind assure
That I’ll be loving you always

As now can’t reveal the mystery of tomorrow
But in passing will grow older every day
Just as all is born is new
Do you know what I say is true
That I’ll be loving you always

Until the rainbow burns the stars out in the sky
Until the ocean covers every mountain high
Until the day that 8x8x8 is 4
Until the day is the day that are no more

Did you know that true love asks for nothing
Her acceptance is the way we pay
Did you know that life has given love a guarantee
To last through forever and another day

As today I know I’m living but tomorrow
Could make me the past
But that I mustn’t fear
I know deep in my mind
The love of me I’ve left behind
Cause I’ll be loving you always

Until the rainbow burns the stars out in the sky
Until the ocean covers every mountain high
Until the dolphin flies and parrots live at sea
Until we dream of live and live becomes a dream
Until the day is night and night becomes the day
Until the trees and seas just up and fly away
Until the day that 8x8x8 is 4
Until the day that is the day that are no more

Did you know that true love asks for nothing
Her acceptance is the way we pay
Did you know that life has given love a guarantee
To last through forever and another day

As around the sun the earth knows she’s revolving
And the rosebuds know to bloom in early may
For now I know deep in my mind
The love of me I’ve left behind
Cause I’ll be loving you always

Until the rainbow burns the stars out in the sky
Until the ocean covers every mountain high
Until the dolphin flies and parrots live at sea
Until we dream of live and live becomes a dream
Until the day is night and night becomes the day
Until the trees and seas just up and fly away
Until the day that 8x8x8 is 4
Until the day that is the day that are no more

Η Θεωρία της Λένας

noreply@blogger.com (Lost) — Sun, 11 Mar 2007 22:37:00 +0000

Η Λένα με εκπαίδευσε να την αγαπώ από μακριά, με διακοπές, για όσο και όποτε μπορεί να μου δώσει και τα κατάφερε καλά. Παρότι στην αρχή αντιστάθηκα, έμαθα σαν το σκυλί να εκτιμώ κάθε τηλεφώνημά της, να χαίρομαι κάθε στιγμή που μου δίνει την προσοχή της. Νομίζω ότι αυτό είναι σπουδαίο βήμα για μένα. Και χρειαζόταν ένας σπουδαίος άνθρωπος όπως η Λένα για να το κάνω.

Η Λένα, από τότε που αποφάσισε να μεγαλώσει, λέει πάντα σπουδαία πράγματα. Πάντα. Ίσως γιατί όσο ήταν μικρή δεν μίλαγε, μόνο άκουγε, άκουγε, μάζευε, επεξεργαζόταν και ξαφνικά μας τα είπε όλα τα σωστά μαζεμένα. Δε θυμάμαι να την έχω ακούσει μία φορά να λέει παπαριές, δεν ξέρω πώς το καταφέρνει. Όχι ότι δεν την πιάνουν απίστευτοι μαλακισμοί. Απλώς είναι α) αληθινή και β) έχει έναν τρόπο να μπαίνει στην ουσία των πραγμάτων και να λέει μια κουβέντα απλή, πολύ απλή, κι εκεί χτυπάω το κούτελό μου και λέω ρε πούστη, μες στη μάπα μου ήταν, πώς δεν το έβλεπα τόσο καιρό, γεια σου Λένα με τα ωραία σου.

Η Λένα έχει πει πολλές θεωρίες, αλλά αυτή που θα μοιραστώ μαζί σας μου είχε κάνει τη μεγαλύτερη εντύπωση και την έχω πάντα στο μυαλό μου όταν εξετάζω γκομενικές υποθέσεις, δικές μου ή -συχνότερα- άλλων. Την ξεστόμισε πριν από ακριβώς 3 χρόνια, είχε έρθει στο σπίτι μας, εγώ έκανα την καλή νοικοκυρά και μέσα σε 1 ώρα ξεπέταξα μια μηλόπιτα και ένα ταψί brownies με kalhua, θυμάμαι πρώτη φορά στη ζωή μου ένιωθα τόσο ανασφαλής, ήμουν όμως πολύ χαμογελαστή, σαν τις Stepford Wives, μόνο που εγώ μέσα μου έκλαιγα όλη την ώρα, ω ναι, ήμασταν πολύ όμορφο ζευγάρι τότε με τον Β.

Αρκετά, στη θεωρία μας τώρα. Η Λένα λέει ότι 3 πράγματα χρειάζονται για να δουλέψει μια ερωτική σχέση (τα έχω βάλει με σειρά εμφάνισης, αλλά εσείς feel free να αλλάξετε τη σειρά):

- Η Καύλα. Να τον κοιτάζεις τον άλλον και να σκέφτεσαι ότι θέλεις να σε πηδήξει, να τον ακουμπάς και να σε διαπερνά ηλεκτρισμός, να τον βλέπεις ΑΝΤΡΑ. Απλό και κατανοητό, ε;

- Η Επικοινωνία. Να μπορείς να ανοιχτείς, να περάσεις σκέψεις απέναντι και το αντίστροφο. Να ανοίξεις αυτό το ρημάδι το στόμα και να κάνεις κάτι διαφορετικό από το να γλείψεις, δαγκώσεις, φωνάξεις. Να συνδυάσεις το άνοιγμα του στόματος με το άνοιγμα των αυτιών και τα δυο μαζί με το γαμημένο το μυαλό σου, όχι για να πεις αυτά που πρέπει, αλλά ακριβώς για να εμποδίσεις το στόμα σου να φτιάξει αυτά που νιώθεις με πιο σωστά λόγια. Κι εδώ το πιο σημαντικό είναι να πεις ακριβώς αυτό που φοβάσαι πιο πολύ να πεις. Αυτό σας το λέω εκ πείρας, έχω περάσει τόσα χρόνια με συντρόφους στους οποίους φοβόμουν να πω αυτά που είχαν σημασία για μένα και το αποτέλεσμα ήταν πάντα το ίδιο. Σκατά. Στα μούτρα μου.

- Η Αγάπη. Η Λένα λέει ότι αυτό έρχεται όταν υπάρχουν τα δύο προηγούμενα.

Υ.Γ. Love me or Leave me: αφιερωμένο σε όσους δεν μπορούν να αποφασίσουν αν τους κάνουν οι παραξενιές μας. Άντε, έχουμε κι άλλες δουλειές

Απαγορεύεται η Διείσδυση

noreply@blogger.com (Lost) — Wed, 07 Mar 2007 17:38:00 +0000

Η Ευανθία είχε μαμά μανικιουρίστ και ζωντοχήρα επίσης, που με τη σειρά της είχε λατρεία μεγάλη για την αισθηματική λογοτεχνία. Τα Άρλεκιν αγοράζονταν σε εβδομαδιαία βάση από το περίπτερο της γωνίας και στοιβάζονταν τακτικά, πλάι στο κομοδίνο της. Σε περιόδους που η επιθυμία της να ξεχαστεί γινόταν εντονότερη, οι σελίδες πετούσαν ανάμεσα στα δάχτυλά της πιο γρήγορα από το συνηθισμένο και το βίπερ τέλειωνε πριν τελειώσει η εβδομάδα. Τότε αγόραζε απρόθυμα ένα Νόρα, που συνήθως το άφηνε μισοτελειωμένο μόλις έβγαινε ο καινούριος τίτλος, «Ο Δικός της Πρίγκηπας», «Ο Άγγελος του Έρωτα», «Ένα Αθώο Ψέμα».

Η Ευανθία ήταν μοναχοπαίδι. Περνούσε ατέλειωτες ώρες ψυχαγωγώντας τον εαυτό της τα καλοκαιρινά μεσημέρια που η μαμά κοιμόταν. Είχε μάθει να περιστρέφει το μεγάλο δάχτυλο του δεξιού της ποδιού, αρχικά στη φορά του ρολογιού, στη συνέχεια ανάποδα. Μετά κατάφερε το μεγάλο δάχτυλο του αριστερού ποδιού. Έκανε ακόμη την κοιμισμένη, εκπαιδευόταν να ξαπλώνει ακίνητη, με κλειστά μάτια, το στήθος της να φουσκώνει ρυθμικά από βαθιές ήρεμες ανάσες, ένας αναστεναγμός πού και πού, σαν από μέσα στο όνειρο. Κάποιες φορές συνομιλούσε με ένα φανταστικό φίλο που είχε. Αλλά κι αυτός όλο τα ίδια της έλεγε, δηλαδή αυτά που ήθελε ν΄ακούσει: να κάνει κουράγιο, οι κανονικοί της γονείς θα έρχονταν σύντομα να την πάρουν, σε ένα μεγάλο σπίτι με βιβλιοθήκες από τοίχο σε τοίχο και άλλα αδέλφια. Γενικά τα περνούσε αρκετά βαρετά.

Η Ευανθία ανακάλυψε τα Άρλεκιν στα 9 της. Μαζί και τον έρωτα. Σταδιακά έπαψε να περιμένει τους κανονικούς της γονείς να έρθουν να την πάρουν κοντά τους και άρχισε να περιμένει τον Εκείνον. Με διαπεραστική ματιά, θεληματικό πηγούνι, λίγα λόγια θά ‘λεγε, πολλές ευαισθησίες θα είχε, τόσες όσες θα χρειάζονταν για να κατανοήσει την άπατη ανάγκη της για αγάπη, φροντίδα, προσοχή, χωρίς καν αυτή να του την ομολογήσει. Με στιβαρά μπράτσα και φαρδιές πλάτες, επίσης, για να σηκώνει τα βάρη της κοινής τους ζωής (στα χρόνια που ακολούθησαν, η Ευανθία απέδιδε το φετίχ της κλείδας στις αμέτρητες ώρες παρακολούθησης πρωταθλημάτων κολύμβησης κατά τη διάρκεια των ατελείωτων καλοκαιρινών διακοπών, η αλήθεια όμως είναι ότι το μικρόβιο το άρπαξε από αυτά τα χρόνια του Άρλεκιν).

Για κάποιο λόγο, είχε σχηματίσει την εντύπωση ότι αυτός ο Εκείνος θα εμφανιζόταν στη ζωή της ξαφνικά, πολύ ξαφνικά. Έτσι φρόντιζε πάντα να είναι έτοιμη να τον υποδεχτεί. Καθημερινά έλιωνε στο μπάνιο και στα μπιντέ. Φαντάσου να ερχόταν ο Εκείνος και να ήθελε να της σφυρίξει τον παλλόμενο ανδρισμό του βαθιά μέσα στην τρυφερή γυναικεία φύση της – θα έπρεπε να μυρίζει γιασεμί το λιγότερο. Και τα μαλλιά της θα έπρεπε να είναι φρεσκολουσμένα, η αναπνοή δροσερή, το δέρμα βελούδινο, η κυλότα σέξυ ή ανύπαρκτη (για οικονομία χρόνου, και βέβαια κάνει λάθος όποιος πιστεύει ότι η Ευανθία γνώρισε ποτέ της την μπαμπακερή κυλότα περιόδου), το σουτιέν ανύπαρκτο (αυτό ήταν λίγο πρόβλημα, γιατί οι ηρωίδες μπορεί να είχαν σφριγηλά, στητά στήθη που ταίριαζαν στην παλάμη του Εκείνου σα νά ‘χαν φτιαχτεί ειδική παραγγελία, αλλά το στήθος της Ευανθίας ήταν νούμερο 4. Με τα πολλά, το συνήθισε). Τα ρούχα δεν είχαν καμία σημασία. Έτσι κι αλλιώς οι ηρωίδες ήταν πάντα τους κακοντυμένες, μα όταν ερχόταν η ώρα που ο Εκείνος τις καλούσε σε δείπνο, απλώς έριχναν πάνω τους ένα μεταξωτό τιραντέ φόρεμα (το μόνο καλό/ακριβό πράγμα που είχαν στη ντουλάπα τους, συνήθως σε χρώμα σμαραγδί), που όμως αναδείκνυε τέλεια τις θηλυκές τους καμπύλες, φορούσαν ένα ζευγάρι σανδάλια ψηλοτάκουνα και άφηναν κάτω τα μαλλιά τους να φανεί η αρχοντιά τους. Αγόρασε και σανδάλια. Κι ένα φόρεμα μεταξωτό σατέν ασημί, γιατί κάπου διάβασε ότι είναι κόρη της Σελήνης και γιατί το σμαραγδί είναι καλό για αγγλίδες κοκκινομάλλες, με λευκό δέρμα και πράσινα μάτια.

Ο Εκείνος ήρθε τελικά. Είχε όλο το Άρλεκιν-πακέτο κι η Ευανθία ένιωσε δικαιωμένη: μετά από τόσα χρόνια ψυχαναγκασμού, άπειρους φουσκωμένους λογαριασμούς της ΕΥΔΑΠ και αμέτρητες γυναικολογικές μολύνσεις από την έλλειψη κυλότας, επιτέλους το όνειρο πραγματοποιήθηκε. Ο Εκείνος έδειχνε να εκτιμά τη διαχρονική ετοιμότητά της να αφεθεί στα αιφνιδιαστικά του χουφτώματα και η σχέση κυλούσε από κρεβάτι σε καναπέ, σε πίσω κάθισμα αυτοκινήτου, σε τουαλέτα club, σε παραλία, σε πισίνα, σε αμμοχάλικο, σε θάλαμο νοσοκομείου.

Χρόνια μετά η Ευανθία είχε να διηγείται όμορφες ιστορίες με απρογραμμάτιστα κουτουπώματα, μακρόσυρτα πηδήματα, να περιγράφει με απίθανες λεπτομέρειες τη συγκλονιστική κλείδα του. Είχε όλο το χρόνο να το κάνει. Γιατί τον χώρισε. Κανένα Άρλεκιν δεν έλεγε ότι δεν αρκούν τα θεϊκά γαμήσια και η πάστρα για να διατηρηθεί η σχέση. Κανείς δεν της είχε πει ότι εκτός από την τρυφερή γυναικεία φύση της έπρεπε να του ανοίξει και την καρδιά της. Κι όταν εκείνος προσπάθησε να διεισδύσει μέσα της, τρόμαξε.

End of story. Χα. Αυτή δεν είναι μια ιστορία με καλό ή άσχημο τέλος. Δεν πρόκειται για μια έξυπνη ή συγκινητική ή αστεία ή whatever ιστορία. Είναι απλά ο πρόλογος αυτού που θέλω πραγματικά να γράψω κι επειδή ούτε στον εαυτό μου δε θέλω να το παραδεχτώ, έκανα έναν πρόλογο-σεντόνι για να βαρεθούν οι επίδοξοι αναγνώστες και να μη φτάσουν μέχρι εδώ. So, here's the ζουμί: Γαμώτο, Λένα, είσαι η πιο ακριβή μου φίλη, δεν ξέρω αν το ξέρεις αλλά κάθε τι που λες το κρατάω μέσα μου σαν θησαυρό, σαν τη μεγαλύτερη σοφία που ξεστόμισε ποτέ σοφός πάνω σ΄αυτή τη γη. Κι αυτό που μου ‘πες χθες, ότι μόνο τον εαυτό μας έχουμε και ή θ΄ανοίξουμε και θα τον αφήσουμε να βγει προς τα έξω και όποιος περάσει και κολλήσει ευπρόσδεκτος, δαφορετικά θα ζήσουμε ζωές δυστυχισμένες, γαμώτο όχι, ρε συ, αυτό είναι πολύ δύσκολο, ειδικά όταν είσαι τρομαγμένος. Είμαι πολύ τρομαγμένη.

Χωρίς πολλά πολλά - Most of the Time

noreply@blogger.com (Lost) — Sat, 03 Mar 2007 21:58:00 +0000

Τον Bob δεν τον πολυσυμπαθούσα. Μάλλον γιατί πάντα μπέρδευα το Blowin' in the Wind με το Dust in the Wind, το οποίο μου φέρνει πάντα στο μυαλό φρικιά τουρίστες που ξέμειναν στη χώρα του μουζάκα και γυρνούν ανάμεσα στα τραπέζια της Πλάκας και του Μοναστηρακίου παίζοντας με μια ξεκούρδιστη κιθάρα μισό ρεφρέν εναλλάξ με μισό κουπλε (πόσα με έμαθε το fame story!) και μετά ζητούν χρήματα. Συνήθως τους δίνω. Φοβάμαι ότι αν δεν τους δώσω, θα συνεχίσουν να τραγουδούν.

Πάμε πάλι.
Ο Bob, παρότι όχι ιδιαιτέρως του γούστου μου μέχρι πρότινος, δεν τα κατάφερε και άσχημα στη ζωή του. Τι να πρωτοθυμηθώ:
- στη λίστα του TIME Magazine με τους 100 most influential people of the 20th century
- Νο 2, μετά τους Beatles, στη λίστα του Rolling Stone Magazine με τους 100 Greatest Artists of All Time
- Υποψήφιος για Νόμπελ Λογοτεχνίας, ναι, μάλιστα.

Τα παραπάνω δεν θα τα είχα μάθει ποτέ, αν το προηγούμενο Σάββατο δεν άκουγα αυτό που ακούτε. Καιρό είχε να μου κουνηθεί κάτι με ένα τραγούδι τόσο απλό, χωρίς κορώνες, χωρίς πολλά πολλά.

Γι΄αυτό το τραγούδι αξίζει ακόμη και να χωρίσεις. Φαντάσου το. Μήνες μετά τον αναίτιο χωρισμό θα το τραγουδάς και πάνω σου θα πέφτει και θα σε τυλίγει σαν απαλή πάχνη η θλίψη γι΄αυτό που έχασες και που λανθασμένα νόμιζες ότι είχες καταφέρει να βγάλεις απ΄τη σκέψη σου. Χαζέ. Αστειεύομαι.

Most of the time
I'm clear focused all around,
Most of the time
I can keep both feet on the ground,
I can follow the path,
I can read the signs,
Stay right with it,
when the road unwinds,
I can handle whatever I stumble upon,
I don't even notice she's gone,
Most of the time.

Most of the time
It's well understood,
Most of the time
I wouldn't change it if I could,
I can't make it all match up,
I can hold my own,
I can deal with the situation right down to the bone,
I can survive,
I can endure
And I don't even think about her
Most of the time.

Most of the time
My head is on straight,
Most of the time I'm strong enough not to hate.
I don't build up illusion 'till it makes me sick,
I ain't afraid of confusion no matter how thick
I can smile in the face of mankind.
Don't even remember what her lips felt like on mine
Most of the time.

Most of the time
She ain't even in my mind,
I wouldn't know her if I saw her
She's that far behind.
Most of the time
I can't even be sure
If she was ever with me
Or if I was with her.

Most of the time
I'm halfway content,
Most of the time
I know exactly where I went,
I don't cheat on myself,
I don't run and hide,
Hide from the feelings,
that are buried inside,
I don't compromise
and I don't pretend,
I don't even care
if I ever see her again
Most of the time.

Una Furtiva Lagrima

noreply@blogger.com (Lost) — Tue, 27 Feb 2007 22:05:00 +0000

Αν και κανείς δεν πρόκειται να πεθάνει από έρωτα για ένα φευγαλέο δάκρυ που εμφανίστηκε ξαφνικά στα μάτια μου, δεν μπορώ παρά να συγκινούμαι κάθε φορά που ακούω αυτό.
Πάτα το ντε, δεν θα το μετανιώσεις.

Αν θέλεις να τραγουδήσεις μαζί με τον ερωτοχτυπημένο, πήγαινε εδώ.

O συνθέτης της όπερας L' Elisir d' Amore, Gaetano Donizetti, γιος ενός θυρωρού και μιας ράφτρας, πέρασε χάρη στο ταλέντο του από τη φτώχεια στην αναγνώριση και από την ευτυχία ενός 9χρονου γάμου με την αστικής καταγωγής Βιρτζίνια στη δυστυχία, όταν σε σύντομο χρονικό διάστημα έχασε τη γυναίκα, τη μητέρα και το τρίτο παιδί του (τα 2 προηγούμενα γεννήθηκαν νεκρά). "Είμαι χήρος, θα είμαι αιώνια δυστυχισμένος", έγραφε σε προσωπική του επιστολή. Οκτώ χρόνια μετά το θάνατο της γυναίκας του εμφάνισε τα πρώτα συμπτώματα εγκεφαλικής νόσου, νοσηλεύτηκε για 2 περίπου χρόνια σε παρισινό σανατόριο και κατέληξε αποκομμένος από το εξωτερικό περιβάλλον, τρελός όπως και πολλές από τις ηρωίδες του.

Έλα ρε, ό,τι πρέπει για να ευθυμήσουμε και σήμερα!

Η Επανάσταση που Άρχισε από τη Μουσική

noreply@blogger.com (Lost) — Sun, 25 Feb 2007 14:00:00 +0000

Όλα τα χρόνια που πέρασα μέσα σε σχέσεις άφηνα τους συντρόφους μου να πιτσιλίζουν το λευκό καμβά των προτιμήσεών μου με τα δικά τους χρώματα. Βουνό ήθελε ο Χ? Βουνό θα πηγαίναμε. Καταδύσεις γούσταρε ο Ψ? Την επόμενη στιγμή βρισκόμουνα με την ψαροντουφεκοστολή. Στα 4 προτιμούσε ο Ω? Γόνατα και παλάμες βγάλανε πληγές από το μπρούμυτο. Κανένα πρόβλημα.

Αυτή η να την πω ευελιξία, η ανοιχτωσιά, το ανοιχτό μυαλό κράτησαν μέχρι και πριν από 2 χρόνια που κάποιος προσπάθησε να μου επιβάλλει συμπεριφορές, τρόπο ζωής, πιστεύω. Στην αρχή δεν αντέδρασα. Κάποια στιγμή όμως μουλάρωσα. Ε, φιλαράκι, πού πας? Πάρτο αλλιώς. Ξαφνικά άρχισα να έχω δικά μου θέλω και δε θέλω, να τα οριοθετώ και να τα υπερασπίζομαι. Και από το συντροφικό πλάσμα που προκειμένου να βρίσκεται με τον αγαπημένο του θα πήγαινε και στου βοδιού το κέρατο, τα στήλωσα και πέρασα στο αντίθετο άκρο.

Η επαντάσταση άρχισε από τη μουσική. Μετά από ατελείωτες ώρες Kevin Yost και Ronny Jordan ήρθε η ώρα του Σώτη Βολάνη. Αποφάσισα ότι το τραγούδι πρέπει να έχει λόγια για να το νιώσω και μάλιστα ΕΛΛΗΝΙΚΑ. Διότι δεν καταλαβαίνω κύριος πώς έρχεσαι στο κέφι με έναν ρυθμό που επαναλαμβάνεται μέχρι να σιχτιρίσει ο παραγωγός και να πει μπάστα, μέχρις εδώ, πρέπει να κλείσουμε. Καλλιτέχνη, βρες ένα ελαφρώς παραλλαγμένο ντάπα ντούπα και πάμε να ηχογραφήσουμε το επόμενο κομμάτι.

Ο τρελός πανικός γινόταν στο αυτοκίνητο. Εκείνος ερχόταν εφοδιασμένος με δεκάδες CD (όλα ίδια, στο σταυρό που κάνω), αλλά εγώ είχα με το μέρος μου το ραδιόφωνο, και μάλιστα το ραδιόφωνο της επαρχίας στα κατσάβραχα που γυρνούσαμε κάθε φορά. Και το ραδιόφωνο της επαρχίας δεν είναι παίξε γέλασε, είναι hardcore. ¨Εχει όλα τα σουξέ της εποχής, με added bonus όλα αυτά που δεν θα γίνουν ποτέ σουξέ καμιάς εποχής. Τα τραγουδούσα όλα. Ήξερα δεν ήξερα τους στίχους. Το μυστικό είναι να πιάσεις την κεντρική ιδέα: έρωτας, χωρισμός, ένας κερατάς, μια τσουλίτσα που κάνει νάζια, η πουτάνα η τύχη που έριξε τον καλλιτέχνη στο διπλανό τραπέζι πίστα με τον πρώην δεσμό που τα σπάει με τον καινούριο της δεσμό, πιοτά, τσιγάρα, τέτοια. Τρελό κέφι.

Φυσικά η επανάσταση δεν έμεινε εκεί. Το αποτέλεσμά της ήταν ότι πέταξα στα σκουπίδια ό,τι ήταν δικό του, μαζί και πολλά που είχαν γίνει με τον καιρό δικά μου. Και καθώς κανείς δεν πήρε τη θέση του, έμεινα κενή από γούστα, προτάσεις, συνήθειες. Προσφάτως ανακάλυψα ότι προσπαθώ να γίνω πολλά από αυτά που θα σιχαινόταν, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Το θέμα είναι ότι η φύση απεχθάνεται το κενό, επομένως έστρωσα σιγά σιγά τον κώλο μου κάτω, να ανασυνθέσω εμένα.

Ξεκίνησα και πάλι από τη μουσική. Τόσα χρόνια μέσα σε σχέσεις εκτός από την ανοιχτωσιά διατηρούσα και την απολύτως αστήριχτη πεποίθηση ότι κάθε σχέση είναι για πάντα, επομένως πάντα θα υπάρχει μουσική στο σπίτι. Έτσι εδώ και 1 χρόνο στο σπίτι μου θα βρεις μόνο κάτι συλλογές από το Βήμα της Κυριακής με τη Σοφία Βέμπο (παρένθεση: δεν αγοράζω CDs, κατ΄ εξαίρεση αγόρασα πέρυσι το καλοκαίρι τα άπαντα του Νότη Σφακιανάκη από έναν γλυκό πακιστανό στην Αίγινα, αφενός γιατί περνούσα μεγάλο νταλκά και πίστευα ότι το να τραγουδήσω το "Παράλληλα, προχωράμε παράλληλα, κι όλα είν΄ ακατάλληλα για να σμίξουμε πάλι" θα έκανε το νταλκά να περάσει, και αφετέρου γιατί είχα βαρεθεί να ακούω την Τσαλιγοπούλου να τσιρίζει για τα "Παιδιά των Δρόμων" - μουσική επιλογή της εξίσου νταλκαδιασμένης παρέας μου. Συμπέρασμα: ο νταλκάς σκοτώνει τη μουσική, όχι η πειρατεία).

Αφού ξεχαρμάνιασα με τα soundtracks των αγαπημένων μου ταινιών, πέρασα στα εφηβικά μου κολλήματα και κατέβασα τα άπαντα των Bono, U2, Prince, Queen, Bryan Ferry, George Michael, μετά μου κόλλησε στον εγκέφαλο μια σκέψη: να βρω εκείνη τη συλλογή με jazz διασκευές που είχαμε λιώσει το πρώτο καλοκαίρι που γνωριστήκαμε με τον Β. Όλη μέρα χθες έλιωσα το μυαλό μου, προσπαθούσα να θυμηθώ ρυθμούς, λόγια, ατμόσφαιρα, κάτι, κάτι να πιαστώ. Τίποτα. Έβαλα στο ψαχτήρι τις λέξεις jazz collection, μου έβγαλε 30 αποτελέσματα, όχι αυτό που ήθελα. Έβαλα μόνο τη λέξη collection, μου έβγαλε 7,997 αποτελέσματα, άρχισα να ψάχνω (ναι, έτσι παραγωγικά περνώ το χρόνο μου για όποιον αναρωτιέται).

Είχα φτάσει στα μισά του ψαξίματος, ήταν ζήτημα ζωής και θανάτου να βρω αυτή τη συλλογή, απλώς έπρεπε να την ακούσω ξανά, δεν είμαι λευκός καμβάς, είμαι ένας καμβάς ποτισμένος με τις πιτσιλιές που έριξε ο αυτός, ο εκείνος, ο άλλος και αυτό δεν είναι τελικά τόσο κακό, ποιος ξέρει χωρίς αυτές τις παρεμβάσεις τι θα ήμουν τώρα. Με είχε πιάσει μανία, αυτό το CD μπορεί να ήταν δική του επιλογή αλλά είχε γίνει και δική μου, ήταν ένα ολόκληρο καλοκαίρι μου, ήταν ένα κομμάτι απαραίτητο για την ανασύνθεσή μου, γαμώτο, θυμήθηκα ότι πριν χωρίσουμε του είχα ζητήσε να αποθηκεύσει σε CD τις εκατοντάδες φωτογραφίες που μου είχε τραβήξει και είχα ζητήσει κι αυτή τη συγκεκριμένη συλλογή και ποτέ δεν μου τα έδωσε.

Όσο έψαχνα η μουσική έπαιζε στο laptop χωρίς να την προσέχω, κάποια στιγμή το αυτί μου έπιασε το Bittersweet Symphony των Verve.

VERVE, ρε πούστη μου, Verve Remixed! Κατέβασα και τα 3. Έβαλα το "Don't Explain". Εκείνο το πρώτο καλοκαίρι δεν είχα ιδέα πόσες φορές θα έλεγα "Hush there, don't explain, just say you'll remain".

Τώρα που το πρώτο κομμάτι μπήκε στη θέση του, νιώθω λίγο γλυκιά.

Προσοχή στην Ούγια

noreply@blogger.com (Lost) — Fri, 23 Feb 2007 19:58:00 +0000

Μετά τις 5 αυτο-αποκαλύψεις που άλλαξαν τον κόσμο όπως τον ξέραμε και χέστηκε η Φατμέ στο Γενί Τζαμί (πού είναι αυτό το Γενί Τζαμί, άραγε? Το 2004 που είχαμε πάει στην Πόλη με το μακαρίτη, ξεποδαριάστηκα να το ψάχνω), τη σκυτάλη πήραν γνωστοί κι αγαπημένοι και μ΄έκαναν φύλλο φτερό. Μπήκαν στο Δωμάτιο Επικοινωνίας, το δικό μου, το δικό τους, και τους ρώτησε ο Big Brother: Πώς ήταν η Lost τον τελευταίο χρόνο? Α, Big Brother, άλλα 'ντ' άλλα είναι και στην πραγματική ζωή η Lost, κλινική περίπτωση. Έλα ρε, σκέφτηκε η Φατμέ και χέστηκε πάλι καταμεσής στο τέμενος, πρώτη φορά βλέπουνε τα blogs χαοτικιά γκόμενα, συγκλονίστηκα...

Έχω μια φίλη που λέει ότι τα μάτια δε λένε ψέματα. Και το λέει αυτό καθώς σε περνά ακτινογραφία. Εγώ δεν τό 'χω τόσο εύκολο, θέλω τον άλλο να τον τρίψω ανάμεσα στα χέρια μου σαν ύφασμα, να τον νιώσω. Τις περισσότερες φορές τον βγάζω κασμίρι Αηδονόπουλου, κι ας είναι συνθετικός, 100% polyester, από την Ταϊβάν. Και σαν κασμίρι τον φυλάω, με προσοχή. Αλλά έρχεται η πουτάνα η στιγμή που το μάτι πέφτει στην ούγια. Ε, δε μπορεί μια ζωή να πιάνεις, να χαϊδεύεις, να τρίβεις μάγουλο και να μην μπεις στον πειρασμό να κοιτάξεις την ούγια. Γιατί εκεί που σκεπάζεσαι με το κασμίρι και λες, καλά είμαι, ζεστά, απαλά, εκεί σε πιάνει ένα κρύο και ηλεκτρίζεσαι κιόλας από την πλαστικούρα. Και ρίχνεις ματιά. Και βλέπεις την προέλευση. Ήττα μεγάλη τρως, γιατί το έχεις πληρώσει το γαμημένο ακριβά. Όχι σε λεφτά, σε συναίσθημα.

Μαζί μου δύσκολα θα πάθει κανείς ήττα. Βαριέμαι να περνιέμαι πια για κασμίρι. Εδώ και 1-2 χρόνια την είδα αλλιώς και λέω, γουστάρεις φιλαράκι, στη Μενάνδρου με πουλάνε, με κοντέινερ ήρθα από την κινεζία κι έχω και ξηλωμένο στρίφωμα, έχω ξεβάψει και λίγο αλλά δεν θα το βλέπεις συχνά γιατί είναι ανάμεσα στον καβάλο, ε, άμα γουστάρεις όλη την ώρα να χώνεις τη μούρη σου στον καβάλο σου θα το βλέπεις το ξέβαμα συχνά.

Και η ούγια μου, τόσο σε αυτό το μπλογκ φάτσα κάρτα και σε 2-3 σημεία όσο και έξω από αυτό, το λέει καθαρά: "ΧΑΜΕΝΗ". Άμα ήμανε διαφορετικιά η ούγια θα έγραφε "Εξαιρετικά συγκροτημένη" ή "Κορίτσι για σπίτι" ή "Και πίπες παίρνουμε", ξέρω γω, κάτι άλλο, αντιπροσωπευτικό. Αλλά όχι, για κοίτα ξανά πάνω δεξιά, "a bit chaotic ώρες ώρες", δηλαδή θα τα κάνω όλα πουτάνα όταν έρθουν αυτές οι ώρες ώρες και θα τρέχουμε όλοι να κρυφτούμε μη μας πάρουνε τα σκάγια.

Είναι λίγο προειδοποίηση αυτό και λίγο βόλεμα και λίγο άμυνα και λίγο γαμώ το κέρατό μου. Αλλά δουλεύει. Γιατί κρατά μακριά όσους έτσι κι αλλιώς δεν θα άντεχες αυτή τη στιγμή κοντά. Γιατί βρίσκεις τους 2, 3, 5 πυροβολημένους σαν κι εσένα που δεν χρειάζεται να τους εξηγείς με τις ώρες ότι όταν δεν σηκώνεις το τηλέφωνο είναι γιατί εκείνη την ώρα έχεις φάει φρίκη με το σύμπαν και τα πάντα και όχι για τηλέφωνα δεν είσαι, αλλά για να καταπιείς μια χοούφτα βαρβιτουρικά και να πιείς κι ένα μπουκάλι βότκα για να πάνε κάτω, όχι απαραιτήτως γιατί κάτι πάει απελπιστικά στραβά στη ζωή σου, αλλά γιατί είδες πχ ένα αφιέρωμα στη ζωή της Marilyn και σου φάνηκε ωραίος τρόπος να πεθάνει κανείς, αλλά επειδή πριν από κάτι χρόνια πήρες όρκο ότι προτιμάς να ζήσεις τώρα σ΄έχει πιάσει μαλακία και πρέπει να είσαι τουλάχιστον στραβωμένη και σίγουρα ΔΕΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ CLUBBING ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΝΑΙ ΣΑΒΒΑΤΟ ΒΡΑΔΥ, ΜΗ ΓΑΜΗΣΩ. Κατά πάσα πιθανότητα, έβλεπαν κι εκείνοι το ίδιο αφιέρωμα και είναι εξίσου στραβωμένοι ή χέστηκαν για τη Marilyn, είναι αυτό που λες "χαρούμενοι άνθρωποι", ξέρουν ότι όταν ξαναέρθεις στα συγκαλά σου θα τους πάρεις εσύ τηλέφωνο και στο μεταξύ μπορούν να διασκεδάσουν και χωρίς εσένα, γιατί αφενός μπορεί αύριο να ξυπνήσεις και να είσαι τρισχειρότερα και να πρέπει να σου προσφέρουν ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ βοήθεια, τύπου να έρθουν σπίτι σου να σου βάλουν κανένα πλυντήριο γιατί δεν έχεις κουράγιο ούτε από το κρεβάτι να σηκωθείς και αφετέρου ξέρουν ότι misery doesn't always love company.

Ή απλώς βρίσκεις 10-15 bloggers, που ούτε να βγείτε για clubbing σ΄ενδιαφέρει, ούτε πλυντήριο να σου βάλουν περιμένεις, απλώς τη βρίσκετε ο καθένας καθισμένος στον καναπέ του να γράφετε έξυπνες/χαζές/συναισθηματικές/κυνικές whatever παπαριές ο ένας στον άλλον. Και αυτό για σένα είναι πολύ σημαντικό, γαμώ το κέρατό μου. Γιατί μπορεί για τους δικούς σου άρρωστους, λάθος, μαλακισμένους λόγους αυτό να είναι το πιο πολύ που μπορείς να αφήσεις κάποιον να σε τρίψει ανάμεσά στα δάχτυλά του αυτή τη στιγμή.

Γράφω και είμαι τόσο εξαντλημένη από την κωλοβδομάδα που πέρασε, που θα το ανεβάσω χωρίς δεύτερη ματιά, αλλά έχω το κουράγιο να γράψω και κάτι τελευταίο. Ε, εσύ. Εσύ ρε, το χαζο-μουνόπανο που περνιέται για κασμίρι τόσο καιρό. Ποιον νομίζεις ότι ξεγελάς?

Υ.Γ. Αποκάλυψη Νο 155: Η Lost βρίζει σα λιμενεργάτης άμα θέλει

Μαζί

noreply@blogger.com (Lost) — Sun, 18 Feb 2007 17:03:00 +0000

Χέρι-χέρι. Γαλήνη τριγύρω.

ΥΓ. Συγχώρεσέ με, δεν θα ήμουν εγώ, είμαι πλασμένη για την τρικυμία.

(Photo by Someone I used to love)

Ξεβράκωμα

noreply@blogger.com (Lost) — Thu, 15 Feb 2007 22:40:00 +0000

1. Φοβάμαι τα σκουλήκια. Μάλιστα είναι πολύ πιθανό ακριβώς λόγω αυτής της παράλογης φοβίας μου να βρω κάποια στιγμή έναν εξαιρετικά άδοξο θάνατο. Π.χ. στην προσπάθειά μου να αποφύγω το σκορβούτο μασουλάω ήσυχα ήσυχα ένα μανταρίνι και ξαφνικά πετάγεται από μέσα ένα τόσο δα σκουληκάκι. Πετάω το μανταρίνι μακριά, ουρλιάζω σα να με στραγγαλίζουν, χοροπηδώ σαν Ινδιάνος στο χορό της βροχής, γλυστράω στο παρκέ, πέφτω, χτυπώ το κεφάλι μου στο coffee table, μένω σέκος, με βρίσκουν μετά από 2 εβδομάδες να με τρώνε τα σκουλήκια. Χάλια

2. Τα πρώτα 25 χρόνια της ζωής μου δεν τα έζησα εγώ. Τα έζησε ένας άλλος άνθρωπος. Που οι μόνοι του φόβοι ήταν τα σκουλήκια και η τρέλα. Κατά τα άλλα ήταν αμάσητος. Τον αγαπούσα αυτό τον άνθρωπο. Συχνά μου λείπει. Μπορώ να διηγηθώ τη ζωή του με ανατριχιαστική λεπτομέρεια, χωρίς να παίξει το βλέφαρό μου. Σαν ιστορία, σουρεαλιστική σε κάποια σημεία, θλιβερή σε κάποια άλλα, μπερδεμένη και σίγουρα πιο ενδιαφέρουσα από την 25+ δική μου βαρετή ζωή. Τότε μου θυμίζω ότι δεν είναι απαραιτήτως κακό το να προτιμάς το lazy river από το τρενάκι του τρόμου. Ειδικά όταν βλέπεις ότι το δεύτερο πρόκειται σύντομα να εκτροχιαστεί.

3. Δύσκολα σοκάρομαι με κάτι. Ειδικά όταν αυτό αφορά το τι κάνουν ή δεν κάνουν οι άνθρωποι στα κρεβάτια τους με τους συντρόφους τους, με τα one-night stand τους, με ανθρώπους που δεν θα έπρεπε καν να βρίσκονται στο ίδιο κρεβάτι, με ζώα κλπ. To be honest, χέστηκα. Γιατί γενικά πιστεύω ότι οι άνθρωποι είμαστε τέρατα. Απλώς οι συνθήκες δεν είναι πάντα βολικές για να γαμήσουμε τη ζωή κάποιου άλλου, με τον οποιονδήποτε τρόπο, συνειδητά ή μη. Και όλη αυτή η καταπίεση κάπου πρέπει να βγει.

4. Δεν έχω μέτρο. Που χου μου αρέσουν πολύ τα μακαρόνια. Εδώ και 15 χρόνια τρέφομαι κυρίως με μακαρόνια. Μεσογειακή διατροφή και μαλακίες, είπε η εθισμένη στον υδατάνθρακα Lost. Το ίδιο κάνω με το τσιγάρο, το σεξ, τη δουλειά, το Six Feet Under, το soundtrack του 2046 κ.λπ. Κατά πάσα πιθανότητα εσύ που με διαβάζεις τώρα πολύ σύντομα θα με θάψεις, όταν δηλαδή βγάλω επιτέλους δίπλωμα οδήγησης και ανακαλύψω ότι μου αρέσει η ταχύτητα.

5. Αν και γεννήθηκα καλοκαίρι, είμαι 80% Σκορπιός. Ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. (και μέχρι τα 15 μου είχα ένα φανταστικό φίλο, θά 'σκαγα αν δεν το έγραφα)

You are 80% Scorpio

How Scorpio Are You?

Ήρθε από (κι από άλλους, αλλά μένω πιστή στο 5):
1. The testicle
2. Deadend Mind
3. Aurelia
4. Stefy
5. Broken Link

Αγαπητοί μου, σειρά σας να ξεβρακωθείτε (ή μήπως -ήτε??? Αχ, πού είσαι βρε Λιλενάκι???):
1. fuzzy burlesque (εσείς ειδικά μπορείτε αν προτιμάτε να τα ζωγραφίσετε)
2. Παράξενο (πε-θαί-νω ν΄ακούσω)
3. My happy friend (φίλη-φίδι, για να μάθεις να με ξεμπροστιάζεις)
4. Κάγκελο (στην αποπάνω κατηγορία κι εσύ)
5. Sofogreg(επειδή σου αρέσουν τα striptease)

Νομίζω ότι εRωτεύομαι - 2

noreply@blogger.com (Lost) — Thu, 15 Feb 2007 19:57:00 +0000

γυρΝάς σπίτι, η ώΡα 2 π.μ.,

μέΝεις 1 ώΡα

στοΝ καναπέ σαν τη λοβοτομημένη, να μη θέλεις να καπνίσεις, να φας ή να πιεις, λες και ξαφνικά η καθήλωση στο στοματικό στάδιο πήγε πεΡίπατο,

απλώς κοιτάζεις κάποιο απροσδιόριστο σημείο απέΝαντι χωΡίς

Να βλέπεις και στο μυαλό σου παίζει σε flashback το βΡάδυ

που πέρασε και Νιώθεις ότι όλα τα έκανες λάθος αλλά και σωστά, πώς χάΡηκες

σαΝ πιτσιΡίκι

που του φέραΝε το χΡιστουγεννιάτικο

παιχΝίδι του όταν ήΡθε,

πώς μιλάς γι΄αυτόΝ στους άλλους και το πιο σημαντικό, θυμάσαι, θυμάμαι την πΡώτη

φορά που σε είδα κι όλες τις υπόλοιπες φορές, πώς σ΄έχω ξεχωρίσει μέσα μου και πώς όταΝ είσαι κοντά όλα είναι καλύτεΡα,

βεβαίως, όλα μπορείς Να τ΄ αλλάξεις είπες, κι αυτό εμένα με κάνει να νιώθω ασφαλής γιατί νομίζω ότι εγώ δεν είμαι μέσα σ΄ αυτά τα όλα, γιατί κάθε φοΡά

που σου μιλάω Νομίζω ότι καταλαβαίνεις όλα αυτά που δεν σου λέω -όχι γιατί δε θέλω, αλλά γιατί δε χΡειάζεται-

και παρόλα αυτά είσαι εκεί, πάΝτα, να με νοιάζεσαι, να με ακούς να λέω "μέσα μου δε νιώθω καθόλου δυνατή, δε θέλω άλλο νά 'μαι δυνατή, θέλω απλώς να είμαι το κοΡιτσάκι

κάποιου, Να με πάΡει

απ΄το χέρι και Να μου πει μην ανησυχείς τώΡα,

όλα θα πάΝε καλά" και δεν ξέΡω

αΝ τΡομάζεις

με αυτό ή αΝ ξέΡεις

πόσο κοΝτά έχεις βΡεθεί

στηΝ ψυχή μου, κοντά, πολύ κοντά, και πως χθες βΡάδυ,

για μια μαγική στιγμή, κατάλαβα πως η αγκαλιά σου είΝαι το πιο όμοΡφο μέρος που έχω βρεθεί εδώ και πολύ καιρό.

Νομίζω ότι εRωτεύομαι

noreply@blogger.com (Lost) — Thu, 15 Feb 2007 10:50:00 +0000

To Be is to Be Perceived (?)

noreply@blogger.com (Lost) — Sat, 10 Feb 2007 20:53:00 +0000

You see I never stopped loving you, even though I couldn't see you.

The End of the Affair
Graham Greene

Πίπες

noreply@blogger.com (Lost) — Fri, 09 Feb 2007 07:38:00 +0000

Η Lost θα εκτελέσει ένα πρόγραμμα με βαθμο δυσκολίας 5.5, με σιδεράκια, σύρμα πλεγμένο κάτω από το σύρμα, σύρμα πάνω σύρμα κάτω παίζω εγώ το μπαγλαμά, 4 συνολικά άγκιστρα να πληγώνουν χείλη και μαλακά μόρια στόματος και 1 λαστιχάκι να τραβά την άνω γνάθο κοντά στην κάτω γνάθο!

Και ναι, κυρίες και κύριοι, τα καταφέρνει, κλαπ, κλαπ, κλαπ, ενθουσιασμός στην κερκίδα, θα πάρει άραγε το δεκάρι? Και ναι, παίρνει το δεκάρι και μαζί μια πρόταση από το τσίρκο Μεντράνο για να εμφανίζεται δίπλα στη γυναίκα με το μούσι και τον άντρα γοργόνα, με τα 4 βυζιά και την πολυκυστική ακμή στην ουρά.

Πονάααααααααω

Μια χαμένη Κυριακή

noreply@blogger.com (Lost) — Sun, 04 Feb 2007 14:22:00 +0000

Ξύπνησα με σένα δίπλα μου. Νόμιζα. Σε είχα ονειρευτεί. Τα κάνεις αυτά, όπου βρεις χαραμάδα τρυπώνεις.

Και σκέφτηκα, αν κάτι είναι ν΄αλλάξει σ΄αυτή τη ζωή, θα πρέπει τώρα να κάνω κάτι με τρόπο διαφορετικό. Και σηκώθηκα να ετοιμαστώ, για να είμαι έτοιμη όταν έρθεις.

Βγήκα να αγοράσω γάλα, γιαούρτι, χυμό, κάτι μπισκότα νόστιμα που είχαμε αγοράσει μαζί παλιά, κριτσίνια ολικής άλεσης και το κρασί που σου αρέσει. Δύο μπουκάλια. Χαμογέλασα στην καλοβαλμένη κυρία της Κάβας, περιμένω κόσμο, είπα. Χάρηκε κι αυτή με τη χαρά μου.

Περπάτησα στη βροχή, από άλλο δρόμο, όλα να τα κάνω διαφορετικά σκέφτηκα, ο λόφος στ΄αριστερά μου, ψυχή πουθενά.

Με ξύπνησαν τα μουσκεμένα ρούχα μου, η βροχή είχε δυναμώσει κι εγώ δεν το είχα καταλάβει, απορροφημένη στις προσδοκίες που χώρεσαν σε μια σακούλα πλαστική -γάλα, γιαούρτι, χυμός, μπισκότα, κριτσίνια, το κρασί που σου αρέσει. Και τότε θυμήθηκα, δεν θα έρθεις σήμερα, δεν θα έρθεις ποτέ.

It's Fun to be Me*

noreply@blogger.com (Lost) — Sat, 03 Feb 2007 17:17:00 +0000

Σιχαίνομαι τα τεστ προσωπικότητας. Παρόλα αυτά σήμερα έπεσα σε 2-3 blogs που είχαν αποτελέσματα από το τεστ "Ποια εποχή του χρόνου είσαι;" και μπήκα εδώ για να χαζέψω. Δεκαπέντε λεπτά μετά νιώθω σα να με ξέρω καλύτερα από ποτέ!

Your Deadly Sins

Lust: 40%

Greed: 20%

Sloth: 20%

Wrath: 20%

Envy: 0%

Gluttony: 0%

Pride: 0%

Chance You'll Go to Hell: 14%

You'll die of a yet to be discovered STD.

How Sinful Are You?

You Are 68% Abnormal

You are at high risk for being a psychopath. It is very likely that you have no soul.

You are at high risk for having a borderline personality. It is very likely that you are a chaotic mess.

You are at medium risk for having a narcissistic personality. It is somewhat likely that you are in love with your own reflection.

You are at high risk for having a social phobia. It is very likely that you feel most comfortable in your mom's basement.

You are at medium risk for obsessive compulsive disorder. It is somewhat likely that you are addicted to hand sanitizer.

How Abnormal Are You?

Your Porn Star Name Is...

Ima Cumming

What's Your Porn Star Name?

You Have Your Sarcastic Moments

While you're not sarcastic at all times, you definitely have a cynical edge.
In your opinion, not all people are annoying. Some are dead!
And although you do have your genuine moments, you can't help getting your zingers in.
Some people might be a little hurt by your sarcasm, but it's more likely they think you're hilarious.

How Sarcastic Are You?

You Are 64% Cynical

You're a full blown cynic... and probably even skeptical of these results.
You have your optimistic moments, but most likely you keep them to yourself.

How Cynical Are You?

You Are 75% Borderline

Many signs point toward you having a borderline personality.
It's probably a good idea to seek therapy. Or at least read a self help book.

Do You Have a Borderline Personality?

You Are Somewhat Machiavellian

You're not going to mow over everyone to get ahead...
But you're also powerful enough to make things happen for yourself.
You understand how the world works, even when it's an ugly place.
You just don't get ugly yourself - unless you have to!

How Machiavellian Are You?

You Are 64% Sociopath

The good news is that you're devastatingly charming.
The bad news? You mostly use those charms for evil!

Are You A Sociopath?

Your Personality is 77% Addictive

You definitely have an addictive personality, and you're probably hooked on something.
Even if it's just peanut M&Ms or online shopping.

Do You Have an Addictive Personality?

* M, many thanks for the title. Suits me so much better

Funny way to start a relationship

noreply@blogger.com (Lost) — Wed, 31 Jan 2007 21:49:00 +0000

Έχω υπάρξει μεγάλη καριόλα, έχω κερατώσει, έχω πει χιλιάδες ψέματα, έχω κοιμηθεί με 3 διαφορετικούς άντρες την ίδια μέρα. Τι σου λέει αυτό για μένα?

Είμαι εγωίστρια, παρτάκιας, νωθρή, high maintenance bitch, ασταθής, θα απαντώ στα τηλεφωνήματά σου ανάλογα με τα φεγγάρια μου, θα χάνομαι απ΄τη ζωή σου χωρίς να μπω καν στον κόπο να δικαιολογηθώ.

Θα σου τρίψω στα μούτρα ό,τι άρρωστο έχω και δεν έχω. Θα σε τεστάρω. Θα σε πληγώσω. Θα σε απορρίψω. Θέλω να δω τις αντοχές σου. Θέλω να είμαι βέβαιη. Ότι μπορείς να μ΄αγαπήσεις, ακόμη και γι΄αυτά τα σκατά που κρύβω μέσα μου.

Αν αντέξεις τη δοκιμασία, θα σ΄αγαπήσω για πάντα.

Και τότε θα 'ρθει η σειρά σου. Να βγάλεις πάνω μου όλη την αηδία που μάζεψες όσο σε δοκίμαζα. Όλο το θυμό που νιώθεις για τον εαυτό σου επειδή δεν έφυγες όταν έπρεπε. Και θάμαστε ευτυχισμένοι, ο καθένας θα πάρει επιτέλους το σωστό του ρόλο. Εσύ θα με διώχνεις με κάθε τρόπο, θα με ταπεινώνεις, θα με εξευτελίζεις. Κι εγώ θα μένω γιατί είναι η σειρά μου να σε κερδίσω, γιατί πρέπει να σου αποδείξω με κάθε τρόπο ότι όλο αυτό ήταν ένα παιχνίδι που έπαιξα για να βεβαιωθώ ότι μπορείς να μ΄αγαπήσεις, ακόμη και γι΄αυτά τα σκατά που κρύβω μέσα μου.

Παντοτινά δική σου,
Lost

All my -blog- life

noreply@blogger.com (Lost) — Tue, 30 Jan 2007 23:40:00 +0000

Εγώ τώρα είμαι κουρασμένη. Θέλω να βάλω στη ζωή μου αυτό το καταπληκτικό tool του Outlook, το Οffice Assistant, που λέει δεν μπορώ να σας απαντήσω τώρα γιατί είμαι εκτός γραφείου with no access to my emails και παρακαλώ κάντε υπομονή μέχρι να γυρίσω σε 2 εβδομάδες που θάχω κέφια πιθανότατα και θα είμαι μαυρισμένη και θα σας απαντήσω με όρεξη. Σε περίπτωση ανάγκης, μην κάνετε τον κόπο να προσπαθήσετε στο κινητό μου, πάρτε τη φιλενάδα που έχει μείνει πίσω κι αυτή απλώς θα γράψει το αίτημά σας στα virtual παπάρια της, σιχτιρίζοντάς με παράλληλα που είμαι εκτός ενώ αυτή έχει μείνει πίσω και θα περιμένει να γυρίσω για να το διαχειριστώ εγώ, μαζί με εκαντοντάδες άλλες που θα μου έχει στοιβάξει στο γραφείο μου. Αν η ανάγκη σας να με βρείτε είναι αβάσταχτη, προσπαθήστε μεταξύ 12-1 το μεσημέρι που θα ανοίγω το ρημάδι μήπως και γκρεμιστεί ο κόσμος χωρίς εμένα -ποτέ δεν γκρεμίστηκε κανενός ο κόσμος χωρίς εμένα τα τελευταία 2 χρόνια, φιλάω σταυρό, ούτε μύτη δεν άνοιξε.

Έγραψε η Λιλένη και μεταφέρω γιατί έχω writer's blog και το κεφάλι μου είναι ένας κουβάς σκατά lately και τέλος πάντων ταυτίστηκα κι επειδή είναι δικό μου το μαγαζί γράφω και αντιγράφω ό,τι μ΄αρέσει -ειδικά όταν είμαι τόσο κουρασμένη.

"Με τρόμαζε πάντα η ιδέα να ανήκω κάπου.
Σε οργάνωση, ομάδα, σύλλογο, παρέα...
Όποτε συνέβη, έφυγα.
Αγαπώ πολύ την ιδιωτικότητα.
Σε πείσμα όσων με παρερμηνεύουν, θα ξαναπώ πως δεν είμαι "καλή".
Ούτε καν φιλόξενη.
Επιλεκτική είμαι."

Θα βγάλω έξω το "καλή", δεν πιστεύω να με πήρε κανείς για τέτοια. Σ΄όλα τ΄άλλα, μέσα. Και επιλεκτικά τσιφούτω με το χρόνο μου και τα συναισθήματά μου. Και επιλεκτικά σπάταλη. Σπανίως. Ή και συχνά. Δεν μπορώ να βγάλω άκρη. Είπαμε, ένας κουβάς σκατά στη θέση του εγκεφάλου.

"Δεν βρίσκω καμία διαφορά από την "ζωή".
Όλες αυτές οι απόψεις για e-περσόνες μου μοιάζουν αστείες..."

Ίσως και να υπάρχει διαφορά από τη "ζωή". Κάποιοι είμαστε λίγο πιο αληθινοί. Κάποιοι είμαστε λίγο πιο ψεύτικοι, για χάρη του φανταστικού κοινού μας. Κάποιοι γινόμαστε και τα δυο, πότε το ένα, πότε το άλλο. Τελικά, έχει δίκιο η Λιλένη, όπως στη ζωή.