साहित्य सिर्जना

गजल

noreply@blogger.com (साहित्य सिर्जना) — Sat, 21 Aug 2010 05:11:00 -0700


बिधा	{	गजल	@	पवन पौडेल बिर्तामोड झापा नेपाल jhapalipaudel@yahoo.com

तिमीलाई भेट्न भनी आज शहरमा आएको छु
तिमीलाई भेट्ने आशामा सारा संसार धाएको छु

तिमीले मलाई भेट्न र देख्न नचाहेतापनि
तिमीलाई भेट्ने बाँचा कसम मैले खाएको छु

तिमीले मलाई धोका दिएर शहरमा आएतापनि
तिमीलाई खोज्ने ठेगाना अब मैले पाएको छु

तिमीले मलाई छाडी अन्तै गएतापनि
तिमीप्रति संधै मैले माया लाएका

गजल

noreply@blogger.com (साहित्य सिर्जना) — Tue, 22 Jun 2010 22:35:00 -0700


बिधा	{	गजल	@	इन्द्र नारथुंग हाल:क्वालालम्पुर,मलेसिया

शमशानमा एउटा लास जलिरहेछ आज
हृदयभरीको सारा विश्वास जलिरहेछ आज

के छ र जल्नु बाँकी त्यहाँ रित्तो शरिर शिवाय
मेरै जिजीबिषाहरु खास जलिरहेछ आज

त्यही स्पन्दन न थियो जहाँ म मिलेको थिएँ
यस्तो लाग्छ बस्ने बास जलिरहेछ आज

के नै पो र् ह्रयो र बाँकी अब मेरो यो जिन्दगीमा
आँशु छोडेर सारा परिहास जलिरहेछ आज

युग यगान्तर बाँचौंला भन्थे उनको साथमा
त्यही अन्तिम अतृप्त आस जलिरहेछ आज ।

गजल "भाँचिदेलान् कलम मेरो"

noreply@blogger.com (साहित्य सिर्जना) — Sun, 20 Jun 2010 23:57:00 -0700


बिधा	{	गजल	@	करुण थापा, काठमाण्डौ,नेपाल karunthapa@yahoo.com

भाँचिदेलान् कलम मेरो गीत लेख्दा पनि ।
डर लाग्न थालेकोछ मान्छे देख्दा पनि ।।

फुल्न छाडे फूलबारीमा फूलहरु अब
काँढा टेके जस्तो लाग्छ जहाँ टेक्दा पनि ।

आँधी आउँछ जस्तो लाग्छ किन किन मलाई
सानो सानो बादलले घाम छेक्दा पनि ।

सुन्निएको जस्तो लाग्छ आफ्नै मुटु पनि
निको हुन्न किन होला जति सेक्दा पनि ।

बालक जस्तै डराउने भएकोछु म त
बारुद देख्छु आजभोलि सलाई फेंक्दा पनि ।

गीत " उमेर बढ्यो नानी तिम्रो"

noreply@blogger.com (साहित्य सिर्जना) — Sun, 20 Jun 2010 06:40:00 -0700


बिधा	{	गीत	@	उमा सुवेदी us_bhandari@yahoo.com

उमेर बढ्यो नानी तिम्रो, दुनियाँले भन्न लागे
बाबाआमा औंला भाँची, मेरै उमेर गन्न लागे

देख्छु सबै सङ्गीहरु, हाँसी खुशी रमाएका
रहर लाग्दो जोडी बनी, जतासुकै सुहाएका
आफ्नो भने जवानीका, रहर यसै जान लागे
बाबाआमा औंला भाँची, मेरै उमेर गन्न लागे

हिजोसम्म मख्ख परी, छानी बसें गनी गनी
आज कोही देखिदैनन्, आँगनीमा एउटा पनि
जो आए नि मुख हेरी, उमेर मेरो सोध्न लागे
बाबाआमा औंला भाँची, मेरै उमेर गन्न लागे

कथा - "अदृष्य घाउ"

noreply@blogger.com (साहित्य सिर्जना) — Sun, 20 Jun 2010 06:06:00 -0700


बिधा	{	कथा	@	विद्या सापकोटा हाल : शंकरदेव कलेज, काठमाडौं sap.bidhya@hotmail.com

केही खाजेजस्तै हतासिदै उसले यताउता हे–यो । खै केही फेला पारेनछ क्यारे .....सट्टामा फिक्का हाँसो फ्याक्यो अनि निहा–यो आफ्नै परिवेश । त्यो धरहरा त्यसरी नै आकाशलाइ हाँक दिदै उभिइरहेको थियो । केहीं निदाएजस्तो केहीं विउझिएजस्तो घण्टाघरको पुरानो घडि जहाँकोतहीं थियो । विदाको दिन भएकोले होला मन्दिरहरुमा भिडभाड देखिन्थ्यो । सँगै उभिएको शहिदगेट । वाणले हानेजस्तै चारदिशामा ठड्याइएका झण्डाहरु ।उसलाई त्यतिकै हाँसो उठ्यो । झटपट सुन्धारा , काठमाडौं मल , बागदरवार, रत्नपार्क , टुडिखेल सवैतिर सरसर्ति हे–यो उसले । खुलामञ्च भरिभराउ देखिन्थ्यो । सायद कसैको भाषण चल्दैहोला । सैनिकहरु परेडमा ब्यस्त ।

'कालिमाटी........किर्तिपुर ...पाँगा..।'
'बालाजु ..बाइसास ...मनमैजु .........।'
'थापाथली. ..कुपण्डोल... ललितपुर ....।'
फरकफरक स्वरहरु सकेसम्म ठूलो हुदै हुइकिरहेका थिए ।

'ओइ साले यो त मलाई देका ।'
'तलाई हैन मलाइ देका ।'
'ओइ तैले मसँग निहूँ खोजेकै होस् , ल आइज...........आइज सिङ्गल सिङ्गल खेल्ने ?'
सडक बालकहरु आफूआफूमा एक रुपैयाको लागि तछाडमछाड गरिरहेका ।

'ए सस्तो सस्तो..... एक किलोको पन्घ्र दुई किलोको वीस मात्र ।'
'किन यस्तो भएको ?'
'नगरपालिका आउदै छ,त्यही भर ल ल छिट्टो किन्नुस् ।'
'यो त तीन पाउ पो भो त, कसरी एक किलो हुन्छ ।'
'यहाँको एक किलो भनेको यत्ति हो , बढि चाहिए अन्तै जाने ।'
'क्या हो ?नापतौल पनि ठाँउ अनुसार फरक हुन्छ र ?'
'कस्तो किचकिचे मान्छे रैछ,..........सस्तो पनि चाहिने पुरा पनि चाहिने ठिसहरु ।' व्यापारिक भाषा नराम्रोसँग छताछुल्ल हुन्छ त्यहाँ ।
कत्ति भिडभाड हुदा हुदँै पनि सवै एकअर्काबाट बेखवर । शहिदगेटको छेउका उभिएको ऊ सवै निहारेर फेरी मुस्कुरायो एक्लैएक्लै ।

केही सम्झिए झैँ झल्यास्स घडि हे–यो उसले । बाह्र बजिसकेछ । तर पटक्कै घर जाने मन लागिरहेको छैन ...किन उत्तर नै छैन । घण्टौ देखी ऊ त्यो फलामेबारमा अडेस लगाएका उभिएको उभियै छ । उसका घरका बाटो भएर गुड्ने दर्जनौ सवारी साधन गैसके, कुनै त फर्केर पनि आइपुगिसके तर ऊ जहाँकोतहि छ । डेक नचलिकन, बारमाथि फरक अस्तित्व जमाएर ।

आकाशमा कम्पन छाड्दै एउटा जहाज उड्यो । अनायसै उठेका हातहरु लजाउदैं खुम्चिए गोजीभित्र । त्यतै हेरेर टोलाउन लाग्यो ऊ ।

शरीरमा चटक्क मिलाएर लगाइएको कपडा, सलक्क छाडिएको कपाल, गाजलले भरिएका जिज्ञासु आँखाहरु । ओहो सुची सधै यसरी नै उभिन्थी । यही बारमा घण्टौंघण्टा आँखामा आँखा जचाएर अनि हतारिदैं पस्थी,कुनै माइक्रो भित्र । बाइ बाइ लक्स ..........।

मास्टरको विद्यार्थी ऊ अर्थात लक्स । एउटा प्राइभेट कम्पनीमा जागिर ग–थ्यो । यि प्राइभेट अफिसहरु खाउभने कान्छो वाउको अनुहार नखाउ भने दिनभरीको शिकार पाराका । कहिल्यै फुर्सद हुने हैन ,फेरी कलेज दिनदिनै जान नपाए पछि ट्युसन पढेर भएपनि पास त गर्नैप–यो । ह्या यो शनिवार एकदिन त मज्जाले सुत्न पाए पनि त हुने.........। तर किन त्यती बेला निद्रा कहाँ गएको थियो कुन्नी? कहिल्यै यस्तो अल्छि लागेको थाहा भएन । विशेष शनिवार आउदा त कुनै चाड आए झै लाग्थ्यो । राति नै उठेर नुहाइधुवाइ ग–यो ऊ । आफूलाइ सकेसम्म टिपटप देखिने लुगा छान्थ्यो अनि बडो उत्साहका साथ घरवाट बाहिर निस्कन्थ्यो ।

आज सण्डे है सुची ?
अँ आज भर्खर फ्राइडे भयो , यो स्याटडे आउन किन यति धेरै सामय लाग्छ लक्स ?
हप्तैभरी दुवैजना भित्रभित्रै छटपटाउथे अनि घण्टौ फोनमा झुण्डिन्थे ।

ऊ हरशनिवार ट्युसन सकाएर मोडल हस्पिटलको गेटमा अडिन्थ्यो । सुची एकैछिनमा हाजिर हुन्थी । केही पलमै त्यो निलो पल्सरसँगै एकजोडी प्राणि गायव हुन्थे । भिडभाडलाइ छल्दै कहिले नगरकोट, कहिले गोदावरी, कहिले धुलिखेल, कहिले ककनी त कहिले कता–कता ।

आज ती दिनहरु कल्पनाका आकाशमा हराएका छन् तरैपनि उसलाई यादहरु पनि बडो स्वादिलो लागिरहेको छ ।
'तपाइ कहाँ बस्नुहुन्छ ?'
'हजुर ! मनमैंजुतिर हो ।'
'म पनि उतै बस्ने हो हेर्नुस न एक्कासी बन्द भएर , के गर्ने होला ?'
'अँ भन्या यो बन्दले त अति नै ग–यो । मेरो त झन् आमा आउनुभाको छ गाँउबाट । आत्तिइसक्नु भो होला के गर्ने गर्ने...........??'
'अँ तपाइलाइ आपत्ति छैन भने सँगै जाउ न त ।, भित्रि बाटो त बन्द छैन होला नी । '
'खै ??'के गरु...के गरुको अवस्थामा सुचीले उसको लिफ्ट स्विकारेर घरसक्मको यात्रा तय गरेकी थिई ।

पुतलीसडकको एउटा कन्सल्टेन्सी कम्पनीमा पार्ट टाइम काम गर्दै आएकी सुचना, अर्को एउटा प्राइभेट कम्पनीमा जीवन दर्ता गरेर बाँच्ने बाटो तय गदै आएको लक्ष्मण । दुवै उस्तै उस्तै पीडा र सर्घष बीच गुर्जदै आएका थिए । त्यो सधैको पीडादायी सडकबन्द, एकदिन खुसीको बाटो भएर बगे झै लाग्थ्यो दुवैलाई । दुवैले मन मिल्ने साथी भेट्टाएका थिए । छोटो समयको अन्तराल मै सुचना लक्ष्मणकी मायालु "सुचि" भएकी थिइ । ऊ "लक्स "।

ऊ घरको एक्लो छोरो । बुढा बा आमा । आमाको विरामीको खवर पाएर उसलाई एक्कासी गाँउ जान परेकोले कही दिनदखी सुचीदेखी टाढिन परेको थियो ।
'लक्स म तिमीलाई तुरुन्तै भेट्न चाहन्छु , जहाँ जसरी भएपनि ।'
एकदिन आत्तिदै सुचिले फोन गरी । दुवैजनाको भेट भयो । आखाभरी आशु पारेर सूची बोली " लक्स ! म अष्ट्रेलिया जाने भए नी , आजै एक बजेको फ्लाइट छ । '
'हँ...........तिमीले यतिका दिनसम्म गरेको दुखको फल पायौं । अँ साच्चि, पैसाको जोहो गर्न गाह्रो परिरहेको थियो, के ग–यौ त.......... हतास हुदै ऊ बाल्यो ।'
'मैले एउटा निर्णय गरे लक्स । तिमी विदेश जादै नजाने, मलाई नगइ नहुने ....................। एउटा सम्पन्न मान्छेलाइ पनि समस्या परिरा‘रहेछ , उसैसँग कोर्ट म्यारिज गरेर जाने भएँ । उसले लाग्ने सबै खर्च व्यहोर्दैछ ।'

' तिमी कोर्ट म्यारिज गरेर जाने ? कस्तो मान्छे हो.......'यति मात्र निस्किए उसको मुखबाट । मनभित्रबाट उठेको ज्वालामूखी घाँटीसम्म आएर रोक्कियो ........... 'तिम्ले आफ्नो निर्णय त गरेछौ सुची तर तिमी गएपछि मेरो के हाल हुन्छ, विचार गरेकी छौं ?
'अँ, अव हामीले चाहेर केही हुनेवाला छैन लक्स,मेले निर्णय गरिसके । जे होला राम्रै होला । समयमै, धेरै पटक भनेथें तिमीलाई, पटक्कै मानेनौं । अव त...........मैले निर्णय गरिसके । '
'तिमी राम्ररी पढ, काम गर ,मलाई नविर्स ........'आशु रोक्ने असफल प्रयास गर्दै बोल्दा बोल्दै ऊ उठेर हिडीं । चाहेर पनि उसले रोक्न सकेन ।

एउटा नमिठो घाउ दिएर ऊ गई, ऊ भन्दा धेरै पर । बोल्ने आँट पनि आएन , बोल्ने कुरा पनि बाँकि रहेन । अन्त्यमा “शुभयात्रा सुची, सदै खुसी रहनु’’ हतार हतार टाइप गरेर एसएमएस् पठायो उसले ।

त्यसपछि, फेरी यो शहरमा ऊ एक्लै भयो । सुचीसँग भेटिनु अगाडी पनि त एक्लै थियो अव पनि के फरक पर्छ र? उसले मनलाई बुझाउने हजार प्रयास ग–यो, आखिर मनै त हो बेला न कुवेला बाँध भत्काएर बगिदिन्छ । सँगै विताएका ती पलहरु ............."एउटा मान्छेको मायाले कति फरक पार्दछ हो जिन्दगीमा..............." त्यो कालजयी गीत उसै बनेको हैन रहेछ कल्पनामै फेरी दुख्यो ऊ बेस्मारी ।

"ए लक्ष्मण घर जाने हैन ?" साथीहरुले कर गर्दा मेरो धेरै काम छ । सरी ल, म जान्न भनेर फिल्म हेर्न नगएको ऊ । साथीहरु त फर्किसकेछन् । झस्कियो ऊ । अनि साथीहरुसँगै चुपचाप÷अनोठो चालामा घर पुग्यो । कुसोकसो ऐनामा आँखा पुग्यो । ओहो उसको शरीर कति मायालाग्दो भएर सुकिसकेछ, भोक हराएको महिनौं भैसकेछ । कलेटी परेका ओठहरु सुम्सुम्याउदै यता यता हे–यो । किताबका चाङ्गहरु धुलोले छपक्क ढाकिएछ ,हरेक सामान कस्तो भद्रगोल । पर फालिराखेको मोवाइल , स्किन मै मुस्कुराइ रहेका दुइ प्राणी लक्स र सुची । उसका औंलाहरु यन्त्रवत चले । पलभरमै त्यो नमीठो विगत कमसेकम उसको मोवाइलवाट डिलिट भयो । अनि केही चङ्गा भए झै गरेर ऊ भान्छातिर छि–यो ।

"गीत"

noreply@blogger.com (साहित्य सिर्जना) — Sun, 20 Jun 2010 04:31:00 -0700


बिधा	{	गीत	@	मधुश्री ,काठमाण्डौ,नेपाल shree01_madhu@yahoo.com

काडामा टेकी फूलको कथा लेखूँ म कसरी!
अँधेरी रात जूनको प्रित देखूँ म कसरी !!

मनमा दुख्छ देशको माटो रुँदैछ गुराँस ।
खहरे बग्छ आशाको मुल हुँदैछ यो लास ।।
देखिन्न कतै शान्तिको रुप हाँसू म कसरी !
काडामा टेकी फूलको कथा लेखूँ म कसरी !!

गोरेटो छैन अगाडि बढ्ने कोदालो नबोकी ।
डाँडा र काडा सम्मिन्न हाम्ले पसिना नपोखी ।।
बिचमा छोडी निर्माण बाटो मोडूँ म कसरी !
अँधेरी रात जूनको प्रित देखूँ म कसरी !!

काडामा टेकी फूलको कथा लेखूँ म कसरी !
अँधेरी रात जूनको प्रित देखूँ म कसरी !!

गजल ...."तिमी साथ"

noreply@blogger.com (साहित्य सिर्जना) — Sun, 20 Jun 2010 04:17:00 -0700


बिधा	{	गजल	@	सुरेश वाग्ले ,काठमाण्डौ,नेपाल हाल:बोस्टन suresh.wagle@yahoo.com

तिमी साथ भएपछि, भगवान पनि चाहिँदैन,
मेरो रात जग्मगाऊ, बिहान पनि चाहिँदैन ।

हाम्रो माया खुल्ला आकाश, चखेवाझैँ उड्ने गर्छ,
कुनै नियम बन्धन अनि, विधान पनि चाहिँदैन ।

कैलेकाहिँ टाढा हुँदा, आँखा चिम्ली हेर मात्र,
एकैछिनमा आइपुग्छु, बिमान पनि चाहिँदैन।

हाम्रो माया नबुझ्ने ती, कलाविहीन मान्छेहरू,
प्रेमी भनून्, पागल भनून्, सम्मान पनि चाहिँदैन ।

गजल-......बेग्ला-बेग्लै !!

noreply@blogger.com (साहित्य सिर्जना) — Sun, 20 Jun 2010 04:05:00 -0700


बिधा	{	गजल	@	खगेन्द्र पन्धाक लिम्बू chumlimbu@yahoo.com

आड लाग्ने तिम्रो-मेरो भित्ता बेग्ला-बेग्लै l

गरी खाने तिम्रो-मेरो कित्ता बेग्ला-बेग्लै l

एकै बाटो, एकै साथ हिंडे पनि कठै !
मरे पछि तिम्रो-मेरो चित्ता बेग्ला-बेग्लै l

उही धर्ती, उही गह्रा, माटो खेल्ने हामी l
खने-जोते तिम्रो-मेरो सीत्ता बेग्ला-बेग्लै l

समाज र परिवार उस्तै भए पनि ,
वर्ग नाप्ने तिम्रो-मेरो फित्ता बेग्ला-बेग्लै l

मानवता,समानता होला बराबरी !
पसिनामा तिम्रो-मेरो बित्ता बेग्ला-बेग्लै

यातनाको संस्कार"कविता"

noreply@blogger.com (साहित्य सिर्जना) — Sun, 20 Jun 2010 03:49:00 -0700


बिधा	{	कविता	@	बलदेव भट्ट"बिहानीजोगबुढा, डडेल्धुरा" हाल: सिंगापुर baldevbhatta@yahoo.com

झ्यालहरु खोलिएका ढोकाहरु उघारिएका

राता गुलाबहरु रातो कपालमा फुलाउदै
नया युग खोज्ने शुरुवाती सुरुंग
क्रान्तिमय रातो गाउँकी,
म पत्रकार टिका बिष्ट!!

युगबोध गराउन रातो माटो लिपेर
रातो छाती बोकेको स्वायत्त रुकुममा
बलिदानीको पाठबाट शुरु हुन्छ
नया परिकल्पनाहरु को भयावह यात्रा
त्यही रातो गाउँकी,
म पत्रकार टिका बिष्ट!

नसोध है कसैले किन उज्यालो बिहान संगै
मलाइ मसाल स्वरहरुले हरियाली डाँडाहरु तिर बोलाए,
किन हातका औंलाहरु चिरेर गीत लेख्न लगाए
देउता पनि ढुंगा मात्रै त हुन् पाषाण बस्तिहरुमा
रातै रगत चाहिन्छ यातनाको संस्कार लाइ
रगतबिहीन बनाएर भिरमै लड़ाइएकी,
क्रान्तिमय लेककी,
म पत्रकार टिका बिष्ट!

शान्तिको फिक्री नगर हजारौं सिन्दुरहरु पुछिएका इतिहासहरुमा
युगका पन्ना-पन्ना मा फलेका बिष-वृक्षहरु
सेता, काला र राता अक्षर बोकेर
खोज्दैछन जुगका काला ओडारहरु,
कानुनहिनता मा लंगडो मेरो देशमा
यत्ति जाबो रगत बगाउदा के नै हुन्छ र?
भोलि सबै दासताको सांग्लोमा बाँधिएर
अबिश्वासका चौताराहारू मा फूलमाला बोकी उपस्थित हुनेछौं,
भन्दैछु यसरि नै दुर-भूगोलकी,
म पत्रकार टिका बिष्ट!

कुनै जुग थिए काला बुटहरुले थिचिनु पर्थ्यो
आज आजादीमै भित्ताहरुमा निधार ठोकाईदैछन
समयको चिहान जिउंदै रहन्छ लेख्नेहरु को निम्ति
काला इतिहासहरुको देशमा काला फोसिलहरु भेट्टाइनुमा के आश्चर्य?
निहत्था आवाजहरु पराजयको घैंटोबाट तिर्खा मेट्दैनन
संगिनका पर्खालहरुमा मेरा आवाजहरु ठोकिएका छन
सक्छौ भने सुन अक्षरका उन्मादहरु,
लेख्दैछु पाषण प्रान्तकी,
म पत्रकार टिका बिष्ट!

खोपी बाटै पुजा खोज्ने एकहुल देवताहरुको अन्त्य
इतिहासले भर्खरै मात्रै हाम्रै अगाडी देखाएको छ,
निर्लज्ज आरति गर्दैनन् कलमका सारथिहरु
अक्षता नखोजे हुन्छ नास्तिकहरुका बस्तिमा
भक्तबिहीन बस्तिका खोपीका देवताहरु हो !
चुपचाप आगो हेरी बसे हुन्छ,
कलमहरु पानि मा आगो लगाउदै छन
समुल बिनाशको बिजारोपण गर्न,
न्यायिक सामाजको सिर्जना गर्न
फेरी पनि कोर्ने छन कालो बादलको आकृतिहरु
दुर-गाउँ बाट
पत्रकार टिका बिष्ट हरु!!

गेडी

noreply@blogger.com (साहित्य सिर्जना) — Fri, 18 Jun 2010 14:46:00 -0700


बिधा	{	गेडी	@	तिब्वत आगन्तुक दर्लामी साल्धारा, काभ्रे हालः ललितपुर freetibbat@yahoo.com

१
छम्म छम्म नाचन, आएँ म त रोधीमा
मन मिल्ने दौंतरी, मायालुको खोजीमा
सालैजो,
धोको पूरा, गर्ने आजै हो ।

२
परदेशी भाको हुँ, देश सम्झी आको हुँ
ख्याल ठट्टा नसम्झ, साँचो माया लाको हुँ
छाँयाले,
लठ्ठै पारिन् यानी माँयाले ।

३
सुख–दुःख विसौनी, हाम्रै लोक भाकामा
राख मलाइ सोल्टीनी, गाजलु ती आँखामा
लोहोरी,
आउ हामी, खेलौं दोहोरी ।

४
मन मिले लाने हो, माया–प्रीती साटेर
चोखो कसम् खाने हो, ज्यान्कै बाजी थापेर
जिन्दगी,
पिरतीमा, राख्छु बन्धकी ।

"तिमी ठुला"(कविता)

noreply@blogger.com (साहित्य सिर्जना) — Fri, 18 Jun 2010 14:20:00 -0700

बिधा
{
कविता
@
बद्री प्रसाद पराजुली
चम्मरी,भोजपुर
हाल:दोहा,कतार

तिमी,ठुला ।
बले,चुला।।१
मता,निचा ।
फुटे,सिसा।।२
मरी,मरी ।
दु:खै,गरी।।३
अली,अली ।
मुटु,चली।।४
जिए,हरी ।
भरै,परी।।५
धनी,भए ।
सबै जये।।६
धनी सगै ।
हरि गए।।७
मता मरे ।
भवै,तरे।।८

गजल

noreply@blogger.com (साहित्य सिर्जना) — Fri, 18 Jun 2010 13:59:00 -0700


बिधा	{	गजल	@	आचार्य प्रभा,हाल:बुल्डर,क्लोरोडा prabha.acharya999@hotmail.com

कहाँ सुन्नु अब मैले बाँसुरीको धुन साथी ?

किन होला फिक्का लाग्छ पूर्णिमाको जून साथी?

सधैं किन मनभित्र एक्लोपन बिझी दिन्छ
आउ अब संगै बाँचौ मिलीजुली पुन:साथी ।

मनभरी उदासिका छिटाहरु धेरै भए
दु:ख,सुख सरोबरी अब रोजौँ कुन साथी ?

पीडासँग रमाउन मैले जानी सकेँ आज
कैलेकंही तिम्लेपनी दु:खपीडा सुन साथी ।

मित्र भन्नु त्यहि मात्र जस्लाइ नै भर लाग्छ
तिमी नै हौ सच्चा साथ बिर्सन्न म गुण साथी ।

माँन्द्रो बुन्ने सपनाहरू !(कविता)

noreply@blogger.com (साहित्य सिर्जना) — Fri, 18 Jun 2010 13:49:00 -0700


बिधा	{	कविता	@	अशोक पार्थिव तामाङ तपेश्वरी १ , उदयपुर हालः ( ईजरायल)

गन्तब्य बिहीन
जीबनको
अनेकौं भाव तरेलीहरूमा
एउटा पातलो माँन्द्रो बुनउँ भनेर
जंगलहरू चहार्दै बाँस खोज्ने क्रम जारी छ
लेफ्ट....राईट्... लेफ्ट....राईट्... लेफ्ट....राईट्... !

हिंसात्मक जंगली जनावरको जमघट पछि पनि
यो खोल्सा र त्यो खोल्सामा पाईलाको बिभाजन दुरी छोडर्दै
चुरे महाभारत पर्वत श्रृङखलाको मध्य भागतिर पाईलाहरूको चप्पल फड्कारी रहेछु
लेफ्ट....राईट्... लेफ्ट....राईट्... लेफ्ट....राईट्... !

थाहा छैन
कुन साँगुरीको भीरमा मैले खोजेको निगालो बाँस फुलीरहेको होला
अनि
बाँस भेट्नुँको खुशीमा घर दौडिएर सौन्दर्यको गुराँस
आँखाको बारी र कान्ला भरी फुलाउँन पाउँने होकि, होईन ?
किनभने चारकोसे झाडी घनघोर छ
आँधीबेरी आउँन के बेर र ?
एउटा अजीव अजिङगर जस्तै
निलीरहेछ ख्वाप्पलक्कै
मेरो दिनको समय तालिकाहरू !

भाटा नि फोड्नुँ छ
कुनबेला चोया केलाउँनु होला ?
त्यतिन्जेल सम्म त झमक्कै रात परी सक्ला !
घाम अस्ताँचलमा खुईलिएर जदौ सम्बोधन गरे पछि
अनि खै के बुँनिएलार योजनाको माँन्द्रो?
झ्याउँकिरीहरूले पो अगुल्टो बालेर
लेफ्ट....राईट्... लेफ्ट....राईट्... लेफ्ट....राईट्...
गर्नथाले पछि

बन्द गर बन्दहरू !(कविता)

noreply@blogger.com (साहित्य सिर्जना) — Thu, 17 Jun 2010 05:52:00 -0700


बिधा	{	कविता	@	शान्ता झाँक्री , पुर्कोट बाझँकटेरी-८,गुल्मी हाल: बुद्धनगर-१०,काठमाण्डौ commentme17@gmail.com
ए हरिलण्ठुहरु हो ! कति दलको नोकर बन्छौ ? कति स्वार्थमा प्रयोग गरिन्छौ ? बालक हैनौ,तर किन सोच्दैनौ ? आफु ढाल बनेको कुरा,समयको बर्बादी भएको कुरा अबोध हैनौ तर किन बुझ्दैनौ?सर्बसाधारणको भोगाई पिडितको पिडा आखिर बन्द केका लागि ?कुर्सि, सत्ता वा अरु केहि ?यहाँ,झिङाको श्रापले डिङा मर्ने भए जनता भन्दा नेता बढि भएको देशमा शासकबाट शासित हुनेलाई कठिन हुन्थेनँ होला । बिंड तातेर मात्र केहि हुने भए खुला भन्दा बन्द धेरै भएको देशमा कुर्सिकै लागि आन्दोलन गर्नेलाई यस्तो टन्टो हुन्थेनँ होला। काउँकुतिले गैडा हसाउँन सकिने भए खु:शि भन्दा दु:खि धेरै भएको देशमा जनतालाई असल राजनेता खोजीको रन्को हुन्थेन होला । मुर्तिमा माला लगाई शहिदको सपना पुरा हुने भए शहिदै-शहिद भएको देशमा उन्कै रगतको निम्ति फेरि रगत बगाउनु पर्ने थिएन होला त्यसैले,छाड अब मसाल निकाल्न बन्द गर्न आन्दोलन गर्न किनकि,यो सब गर्नु भनेको जनतालाई थप पिडा दिनु हो देशलाई उधोगतिमा धकेल्नु हो समयको बर्बादी गर्नु हो समयमा संविधान बन्न नदिनु हो बरु खोज-सहमति सहकार्य र बन्दको विकल्प अनि, संविधान बनाउने बाटो । बन्द ! अब बन्द गरौं हाम्रो भबिष्यको बाटो खोलौं ।

मुक्तक

noreply@blogger.com (साहित्य सिर्जना) — Thu, 17 Jun 2010 05:13:00 -0700


बिधा	{	मुक्तक	@	सौगात अपरिचित, ललितपुर, नेपाल aparichit2010@hotmail.com
१ सिसाको घरमा बस्नेको ढुङ्गा हान्ने हठ हुन्छ कँक्रिटको महल कमजोरहरुको मठ हुन्छ सक्छौ भने नदीको छालमाथि उभिएर हेर तिमीलाई डुबाउने प्राय: जसो तट हुन्छ । २ अपरिचितको जिन्दगी गम्भीर थिएन तिम्लाई नभेटुञ्जेल कुनै पीर थिएन प्रेममा जितेर लैजाउ भन्यौ मेरो हातमा धनुष र तीर थिएन ।

लेखक(कविता)

noreply@blogger.com (साहित्य सिर्जना) — Thu, 17 Jun 2010 04:56:00 -0700


बिधा	{	कविता	@	स्वप्निल स्‍मृति swapnil_ranga@yahoo.com
ठीक यतिखेर भने म पनि केही न केही नलेखी रहन सक्दिन । जब कि- अखबारमा साभार छ उहीँ निरो र बाँसुरीको कथा प्रेमीहरु लेखिरहेछन् खिर्राको पातमा तप्तप्…। आजीवन ट्राजेडी आँखा चिम्लेर सिपाहीहरु लेखिरहेछन् गृहयुद्धको दैनिकी न्यायाधीसहरु- ल्यापटपमा लय मिलाइरहेछन्-श्रृङ्खलामय फाँसीको भने मसमेत केही न केही लेखिरहेको छु । विक्षिप्त केही संवेदनाहरु जिजिविषाबाट राजीनामा-पत्र लेखिरहेछन् डाँकुहरु लेखिरहेछन् शान्तिको प्रतिवेदन रङ्ग्याएर उल्टो झुण्ड्याएका छन्- बच्चाहरुले प्यारो देशको कार्टुन जासुसले नोट गर्दैछ ठीक यतिखेर 'व्ल्याक लिस्ट'मा मेरो नाम भने आफैँ अनुमान गर्नुहोस् म के लेखिरहेको छु- धर्तीमा कोरिएका छन्- जसरी नदीहरु गोरेटाहरु नागबेली जस्तो किसानले पट-बाँझोमा 'भर्जिन' धर्का तान्छ हलोले चट्ट्याङ पर्दा कस्तरी क्षितिजमा युगीन दस्तखत गर्छ-बिजुलीले जरुर म केही न केही लेखिरहेको छु

गजल

noreply@blogger.com (साहित्य सिर्जना) — Thu, 17 Jun 2010 01:57:00 -0700

बिधा
{
गजल
@
गिरी सरोज, कास्कीकोट-७, कास्की
हाल काठमाडौँ नेपाल

तिम्रो ओठ मेरो मुस्कान मिलाएर जीऊ संगै,
तिम्रो नशा मेरो मात मिलाई प्याला पिऊ संगै,

काँडेबारमा मानब जिबन जिउँदाजिउदै फाटेको मन,
तिम्रो धागो मेरो सियो मिलाएर सिउं संगै,

मलाई बेग्लै तिम्लाई बेग्लै बाँच जाऊ माग्छ संसार,
तिम्रो मुटु मेरो धड्कन मिलाएर दिउँ संगै,

खुशी हुन धेरै सिकें थोरै पलमा तिमीबाट,
तिम्रो साथ मेरो स्याहार मिलाई खुशी लिउं संगै,

तिम्रो ओठ मेरो मुस्कान मिलाएर जीऊ संगै,
तिम्रो नशा मेरो मात मिलाई प्याला पिऊ संगै,"

गजल

noreply@blogger.com (साहित्य सिर्जना) — Wed, 16 Jun 2010 02:47:00 -0700


बिधा	{	गजल	@	भगवती बस्नेत काठमान्डौ,नेपाल

मुल्यहिन झै जीवन छ
स्वीकार्य छ भन्दिन म ।

गन्तब्य विहिन लाग्ने यात्रा
मधुमार्य छ भन्दिन म।

सङ्घर्षका मैदानमा लड्दा
सहकार्य छ भन्दिन म ।

कर्मठहात शिथिल हुँदा
गृहकार्य छ भन्दिन म

मत्ला, लय बिहिन गजल
शिरोधार्य छ भन्दिन म।

गीत

noreply@blogger.com (साहित्य सिर्जना) — Wed, 16 Jun 2010 02:03:00 -0700

बिधा

{

गीत

Khahare खहरे, गुल्मी

knkhahare@hotmail.com

रोई-रोई भएपनि बाँच्नैपर्ने जिन्दगी यो ।
धोई-धोई माटोलाई बग्नैपर्ने गण्डकी यो ।।

पाऊ भरी नेलकडी लगाएरै भएपनि,
परेलीका पर्दाहरु झुकाएरै भएपनि,
मनका यी पंखहरु दिमागमा अल्झाएर,
आफैलाई आफै भित्र लुकाएरै भएपनि,

हुनसक्छ परिभाषा गुमाएरै जिन्दगिको,
बग्नदेउ, बग्नदेउ, बग्नैपर्ने गण्डकी हो।

आफैलाई दुई भाग लगाएरै भएपनि,
जानि-जानी निंदबाट जगाएरै भएपनि,
इच्छालाई सजायको जेल भित्र कैद गरी,
आँखा चिम्ली सिस्नोलाई समाएरै भएपनि,

हुनसक्छ नाँउ मात्र जोगाउन जिन्दगीको,
तिमीसंगै बग्नदेउ, बग्नैपर्ने गण्डकी हो।

अमेरिकन ड्रीम

noreply@blogger.com (साहित्य सिर्जना) — Wed, 16 Jun 2010 01:52:00 -0700

बिधा

{

कविता

बासु ढकाल

कैलिफोर्निया

हाय !

मेरो अमेरिकन ड्रीम
साउन मा आँखा फुटेको म गोरु
जता हेर्यो उतै हरियै हरियो देख्छु
म जिंदगी हाड घोटेर
फोक्सो फुकाई फुकाई
रगत सुकाई सुकाई
दिन रात हरूमा र
रात दिन हरुमा रूपांतर गर्दैछु/

प्लास्टिकका क्रेडिट कार्ड हरु संग जिंदगी साटेर
सपनाका महल ठडयाउन तल्लीन म
यही जन्मको सहज ऋण तीर्न
ओवर टाइम गर्दै छु
र प्रत्येक दिन अलि अलि मर्दै छु/

हाय मेरो अमेरिकन ड्रीम
हरिया पात हरु बटुल्दै
हरियो पत्तो हात लाउने धुनमा
मेरो कपाल फुल्यो मन फुलेको छैन/

थुकक जिंदगी!
कहिले त फर्किएर जाऊं जाऊं लाग्छ !
गएर के गर्नु र ?
देश आक्रांत छ बिभाजित मन हरुमा
फेरि भोलि पल्ट यतै फर्किएर आऊं आऊं लाग्छ /

(कबिता)... खबरदार..

noreply@blogger.com (साहित्य सिर्जना) — Wed, 16 Jun 2010 01:35:00 -0700


बिधा	{	कविता	@	सबी श्रेष्ठ, सिन्धुपाल्चोक,नेपाल sabee19@hotmail.com

हेर्दा हेर्दै नष्ट हुन्छ

कति पिडा अनि कष्ट हुन्छ
बचाउ बचाउ बचाउ
भग्नाअबशेषहरुबाट
एकोहोरो हुटिट्याउको आवाज जस्तो
आहटहरु गुन्जिरहेछ
तर कसले सुन्छ????
????????????
छरपस्ट छन् लाशहरु
लाशहरुकै सिरानी
ए
बिकसित मुलुक
देख्यौ होईन?
हाईटीको हालत
थाहा पायौ होईन
प्रक्रितीसँगको चुनौति
तर
बिडम्बना
भोल्क्यानोको लाभा भित्र
हाइटीहरु नै पर्छ
सुनामीको छालहरुले
हाइटीहरुलाई नै तान्छ
भुकम्पको फाटोहरुमा पनि
हाइटिहरुनै छिर्छ
खबरदार
अब माल्दिभसका मालेहरु
उठी सके त्यो पिधबाट
नेपालीहरु जुटीसके
सगरमाथाको शिरबाट
कोपनहेगन पुगिसके
हरेक माल्दिभसहरु
हरेक नेपालहरु
त्यसैले खबरदार
अब
बिकासको नाममा
अरुको अस्तित्त्व मेटाउन पाउने छैनौ
फेरी
अर्को बिनाश नित्याउन पाउने छैनौ

गेडी

noreply@blogger.com (साहित्य सिर्जना) — Wed, 16 Jun 2010 01:17:00 -0700

बिधा

{

गेडी

मनु लोहोरुंग ,शित्तलपाटी-६,संखुवासभा,
हाल: ईजरायल

(१)

दु:ख सुख खेपेर,चल्दै जाने जिन्दगी
किन पार्नु मनैको, इच्छाहरु बन्धकी
फूलैमा,
सुख खोज्छु,मन्को मूलैमा

गेडी (२)

उकालोमै भए'नि,बग्दै जान्छु खोली झैं
जीवनको गोरेटो, बनाउँछु होली झैं
यो मन,
पार्दिन म, अब दोमन

गेडी (३)

चौबन्दीको तुनामा, चाँपै फूल फुलेको l
मुहारमा उनैको , सुनाखरी झुलेको l
को हो नि ?
रुपै देखें, लाग्यो मोहनी l

गेडी (४)

पान्को बुट्टा हालेको, ढाका टोपी शिरैमा
ढल्काएर हिंडेको, फेदीखोला तीरैमा,
देखेको,
दुवालीमा, माछा छेकेको l

कविता: अंश

noreply@blogger.com (साहित्य सिर्जना) — Wed, 16 Jun 2010 00:59:00 -0700

बिधा

{

कविता

सिमा आभास , काठमान्डौ,नेपाल
cma.avas@gmail.com

लिएको पनि यही हो

दिने पनि यही हो
अंश लैजानु
यी सबैसबै…

दुम्सीले माडेको फापरबारी
बाँदर लागेको मकैबारी
पछ्यौरीले छोपेको
सोलीको कोदाको बीउ
आँगनको कुखुराको खोर
बुन्दाबुन्दै छोडेको डोको
एकमुठी सुकेका चोया
खेतमाथि बगेकेा बाढी
घरपरतिरको खहरे
रित्ता किला दाम्ला
लैजानु
भूतले तसा्रउने खोल्सो

लाहुरे हजुरबाले कमाएको भित्तेघडी
हजुरआमाले सिन्दुर टीका गर्ने बिर्केऐना
बाँसको काँइयो
लैजानु
गोल्चे लगाएको सन्दुसमा
पूखार्देखि लुकाएका अभाब

बर्षौंदेखि बगेको पसिना
छानोमाथि फैलने बादलको टुक्रा
बूढो आँपको रुख
बल्न नपाएको अँगेनो
भरिन नपाएको गाग्रो
काँक्राफसर्ी बेरिन नपाएका थाङ्ग्रा
उठाएर लैजानु
पानी नतर्ने घरको धुरी

करेसामा रोपेको घामफूल
बार्दलीमा झुण्ड्याएका
सयपत्री र मखमलीमाला
अँगेनामाथि ध्वाँसो लागेका कप्टेरा
सोली र फीपी
खुर्पा र कोदाली
पूर्खाले आर्जेका दुःख
लैजानु
हिँड्दाहिँड्दै थाकेको गल्ली

मैले लिएको पनि यही हो
मैले दिने पनि यही हो
अंश लैजानु मसँग भएका
यी सबैसबै

गज़ल " यौवन "

noreply@blogger.com (साहित्य सिर्जना) — Wed, 16 Jun 2010 00:47:00 -0700

बिधा

{

गजल

आशांक उपाध्याय, जनकपुर
हाल: FOB,Sykes,Iraq

सपनाका लहरमा, छाल कति आए, गए ||

आजसम्म जीवनमा, काल कति आए, गए ||

लेख्दा गीत पिरतीका, हृदयको माझबाट,
संगीतले सजाउन, ताल कति आए, गए ||

स्वप्न परि जस्तै लाग्ने, यौवनाको छेउ पर्दा,
बेचैनीमा हास्नु पर्ने, हाल कति आए, गए ||

जवानीले अंगालेर, अङ्ग अङ्ग पगालेको,
आशा गरि बिताएका, साल कति आए, गए ||

उत्तरको आशा गरि, प्रस्तावको दाउ थाप्दै,
समर्पित खेल खेल्ने, खाल कती आए गए ||

दुई मुक्तकहरु

noreply@blogger.com (साहित्य सिर्जना) — Wed, 16 Jun 2010 00:29:00 -0700


बिधा	{	मुक्तक	@	कृष्ण प्रसाद पाण्डे ,जेद्दह,साउदि अरेबिया krish_pandey80@yahoo.com

1
कस्ले भन्छ हाम्रो माया हो मात्रै देखावटी ?
मुहारको उज्यालो त होइन बनावटी
मन भित्र कालो राखी बाहिर हाँस्नेलाई
लाग्न सक्छ आफु जस्तै अरु`नी सजावटी

2

तिमीले साथ दियौ जिउन थालेको छु
धोकाले फाटेको मन सिउन थालेको छु
जिस्किँदा तिमीसँग अनिदो आँखा भो
भन्छन् साथीहरु पिउन थालेको छु


बिधा	{	कविता	@	बद्री प्रसाद पराजुली चम्मरी,भोजपुर हाल:दोहा,कतार


बिधा	{	गजल	@	गिरी सरोज, कास्कीकोट-७, कास्की हाल काठमाडौँ नेपाल
तिम्रो ओठ मेरो मुस्कान मिलाएर जीऊ संगै, तिम्रो नशा मेरो मात मिलाई प्याला पिऊ संगै, काँडेबारमा मानब जिबन जिउँदाजिउदै फाटेको मन, तिम्रो धागो मेरो सियो मिलाएर सिउं संगै, मलाई बेग्लै तिम्लाई बेग्लै बाँच जाऊ माग्छ संसार, तिम्रो मुटु मेरो धड्कन मिलाएर दिउँ संगै, खुशी हुन धेरै सिकें थोरै पलमा तिमीबाट, तिम्रो साथ मेरो स्याहार मिलाई खुशी लिउं संगै, तिम्रो ओठ मेरो मुस्कान मिलाएर जीऊ संगै, तिम्रो नशा मेरो मात मिलाई प्याला पिऊ संगै,"