Βιογραφίες

Κώστας Καπλάνης γεννημένος το 1920 απεβίωσε το 1997

noreply@blogger.com (Tromero.eu) — Tue, 8 Nov 2016 00:00:00 +0200

Γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1920, βρέθηκε με την οικογένειά του στη Χίο το '22 και από το '23 στον Πειραιά, στα Ταμπούρια.
Λόγω φτώχειας, πήγε μόνο στην πρώτη Δημοτικού και μετά εργάστηκε σε διάφορες δουλειές, από πολύ μικρός. Έμαθε την τέχνη του κουρέα και στα δεκαέξι του, τού άνοιξε ο πατέρας του δικό του κουρείο.
Όπως συνηθιζόταν τότε, στα κουρεία υπήρχαν όργανα, μαντολίνα, κιθάρες, μπουζούκια, χαβάγιες.
Ένας πελάτης του, ο Παναγιώτης Σοφράς, τον "μύησε" πρώτος στο μπουζούκι.

Πρώτη του συνεργασία με τον Μπάτη, έπαιζαν μαζί μπαγλαμά και μπουζούκι στα Χιώτικα και έβγαζαν μετά δισκάκι.

Το '43 τον φιλοξένησε για λίγες μέρες στο σπίτι του ο Χιώτης και το ίδιο διάστημα εργάστηκε στην περιοχή της Κολοκυνθούς.

Το '45 γνωρίστηκε με τον Περιστέρη, οπότε και άρχισε η συνεργασία τους.

Το '46 εμφανίστηκε στη δισκογραφία για πρώτη φορά στη δεύτερη επανεκτέλεση των τραγουδιών του Μητσάκη, "Το κομπολογάκι" και "Ο λουλάς" και ακολούθησε άλλο ένα τραγούδι το οποίο έχει περάσει στο όνομα των Στράτου και Ζωής Παγιουμτζή, "Ο αναπτήρας".
Την ίδια χρονιά επιστρατεύτηκε και απολύθηκε το '49.

Το '50 εργάστηκε μαζί με τον Παπαϊωάννου στις Τζιτζιφιές και μετά στου Χειλά.
Συνεργάστηκε με τον Μπίνη, ο οποίος τραγούδησε ένα από τα πρώτα του τραγούδια, το "Ένας αλήτης πέθανε", με τον οποίο Μπίνη αντάμωσαν και αργότερα στην Αμερική, όπου και εμφανίζονταν μαζί περίπου για ενάμισι χρόνο.

Το '54 πήγε στην Αμερική μαζί με τη Μαρίκα Νίνου. Αργότερα συνεργάστηκε εκεί με τη Χρυσάφη, την Άντζελα Γκρέκα και άλλους καλλιτέχνες και περιόδευσε σχεδόν σε όλη την Αμερική και σε πόλεις του Καναδά.
Εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Καλιφόρνια και συνέχισε να παίζει με ένα συγκρότημα που είχε φτιάξει σε γιορτές και τοπικά γλέντια.

Και τώρα η αναφορά του Βολιότη - Καπετανάκη στο έργο του.
1ο λάθος: Στο βιογραφικό σημείωμα ή στη βιογραφία, δεν πρέπει να καταγράφονται μόνο οι απόψεις του βιογραφόμενου ή οι μαρτυρίες του ίδιου απέναντι σε φίλους ή γνωστούς του, μονόπλευρα.
Χρειάζεται διασταύρωση στοιχείων, για να επιτευχθεί η αντικειμενικότητα, ειδικά όσον αφορά ευαίσθητα θέματα όπως η πατρότητα τραγουδιών.
Έτσι, ο γράφων υποστηρίζει - χωρίς τεκμηρίωση - την άποψη πως το "Είμαι απόψε στα μεράκια" [ή "Φέρε μας κάπελα κρασί", ο άλλος τίτλος] είναι του Καπλάνη, μόνο και μόνο γιατί έτσι ισχυρίστηκε ο ίδιος ή κάποιοι γνωστοί του.
Ενώ είναι γνωστό πως το τραγούδι είναι δημιουργία του Απ. Χατζηχρήστου, το μαρτυρά το ύφος του τραγουδιού...
Υπάρχει και η μαρτυρία της κόρης του Χατζηχρήστου πως

το 1947 επισκέφθηκε ο Χατζηχρήστος τον άνθρωπο της Α.Ε.Π.Ι. Κώστα Μακρή και του κατέθεσε κάποια τραγούδια του, μεταξύ αυτών και το «Είμαι απόψε στα μεράκια».
Εκεί συνάντησε τη γυναίκα του Κώστα Καπλάνη, η οποία είχε πάει να ζητήσει κάποια προκαταβολή ποσοστών, ένεκα που ο άντρας της ήταν φαντάρος.
Ο Χατζηχρήστος συγκινήθηκε, της έδωσε λίγα χρήματα να τα στείλει με χαιρετισμούς στον άντρα της και δήλωσε στον Κ. Μακρή τα ποσοστά από το τραγούδι του «Είμαι απόψε στα μεράκια» να πήγαιναν την πρώτη χρονιά στον Καπλάνη. Μετά ...ουδέν μονιμότερον του προσωρινού, αφού ως φαίνεται ο μεν Καπλάνης δεν έκανε κάποια «κίνηση», ο δε Χατζηχρήστος δεν ήθελε να τον δυσαρεστήσει..."

Αλλά, το κυριότερο: υπάρχει επιστολή της Α.Ε.Π.Ι. προς τη γυναίκα του Χατζηχρήστου, με ημερομηνία 10-12-1986, με την οποία βεβαιώνεται ότι το «Είμαι απόψε στα μεράκια» καθώς και πολλά άλλα τραγούδια, τα οποία αναφέρονται με τους τίτλους τους, είναι καταχωρημένα στο αρχείο της εταιρείας σαν συνθέσεις του Α. Χατζηχρήστου.

2ο σημείο: το πολυσυζητημένο "Μινόρε της αυγής" το οποίο επίσης διεκδίκησε ο Καπλάνης.
Η οικογένεια Χατζηχρήστου δεν έχει διεκδικήσει κανένα όμως ούτε καταδέχτηκε να συζητήσει για τα όποια κέρδη από τα πνευματικά δικαιώματα των τραγουδιών του...
Από τα στοιχεία που - πια - έχουμε στη διάθεσή μας, προκύπτει πως οι τελικοί στίχοι διαμορφώθηκαν από το Χαρ. Βασιλειάδη
[κοινή ομολογία της κόρης Χατζηχρήστου και της γυναίκας του Βασιλειάδη],
ενώ το πρώτο στιχάκι είναι βασισμένο σε μία αδέσποτη πατινάδα της Σμύρνης που άρχιζε: «Ξύπνα αγάπη μου μικρή άκου μινόρε την αυγή», την οποία θυμόταν ο Χατζηχρήστος απ’ την πατρίδα του.
Η μελωδία του τραγουδιού ήταν γνωστή μάλλον, προερχόταν από το "Σμυρναίικο μινόρε" και παρόμοιες είχαν ηχογραφηθεί από το έτος 1909.
Η τελική διαμόρφωση της μουσικής του "Μινόρε της αυγής" ανήκει - πέρα από τις επιδράσεις - στο Χατζηχρήστο, ο Καπλάνης απλά έπαιξε μπουζούκι στην ηχογράφηση αυτού του τραγουδιού, το 1947.
Ο Καπλάνης προχώρησε σε δίκη για να αποσπάσει τα πνευματικά δικαιώματα αυτού του τραγουδιού, αλλά την έχασε, δεν έπεισε κανένα πως αυτός ήταν ο δημιουργός...

3ο : Στην εν λόγω αναφορά, ούτε κουβέντα ότι η "Πειραιώτισσα" ή "Όμορφη Πειραιώτισσα" δεν είναι του Καπλάνη, αλλά του Μπαγιαντέρα...

Βεβαίως, ο Καπλάνης έγραψε μερικές επιτυχίες και κυρίως ξεχώρισε για τον εξαιρετικό τρόπο με τον οποίο έπαιζε μπουζούκι, κάτι το οποίο αναφέρεται και στη συγκεκριμένη αναφορά στο "Μετρονόμο".

Δημήτρης Γκόγκος η Μπαγιαντέρας γεννημένος το 1903 απεβίωσε 1985

noreply@blogger.com (Tromero.eu) — Mon, 7 Nov 2016 00:00:00 +0200

Δημήτρης Γκόγκος ή Μπαγιαντέρας ήταν ένας από τους πιο σπουδαίους ρεμπέτες ερμηνευτές, οργανοπαίχτες και συνθέτες.

Το παρατσούκλι «Μπαγιαντέρας», προέρχεται από το γεγονός ότι του άρεσε η οπερέτα του Έριχ Κάλμαν «Μπαγιαντέρα» και μάλιστα έπαιζε στο μπουζούκι το ομώνυμο τραγούδι της.

Ο Μπαγιαντέρας, έγραψε τραγούδια που γνώρισαν πολύ μεγάλη επιτυχία, όπως τα Ζούσα μοναχός χωρίς αγάπη, Χατζηκυριάκειο, Σα μαγεμένο το μυαλό μου και άλλα.

Καταγόταν από τον Πόρο. Ο πατέρας του Γιάννης Γκόγκος, ήταν Ποριώτης, και η μητέρα του Αγγελική από την Ύδρα. Γεννήθηκε στον Πειραιά, στο Χατζηκυριάκειο, το 1903.

Φοίτησε στο δημοτικό και όταν το τελείωσε συνέχισε και πήρε το πτυχίο του καθιερωμένου, τότε, τετρατάξιου Γυμνασίου. Μετά απέκτησε πτυχίο ηλεκτρολόγου. Ποτέ, όμως δεν άσκησε το επάγγελμά του.

Παρά τις αντιρρήσεις του πατέρα του από 17 ετών επιδόθηκε στο μπουζούκι, με μεγάλη επιτυχία. Επαιζε επίσης μαντολίνο, κιθάρα και βιολί.

Η κατοχή χτύπησε και τον Μπαγιαντέρα. Λόγω αβιταμίνωσης τυφλώθηκε το 1941 και μάλιστα πάνω στο πάλκο, την ώρα που τραγουδούσε.

Τα τραγούδια του έγιναν αμέσως γνωστά, και μερικές από τις επιτυχίες του είναι: «Ζούσα μοναχός χωρίς αγάπη», «Μέσα στης ζωής τα μονοπάτια», «Αποβραδίς ξεκίνησα», «Σαν μαγεμένο το μυαλό μου φτερουγίζει», « Ξεκινάει μια ψαροπούλα», «Ξαβεργιώτισσα», «Πειραιωτοπούλα», «Παρηγοριά ζητούσα κάθε βράδυ», «Αλάνι με φωνάζουν» και ακόμη: «To μαναβάκι», «Θα κλέψω μια μελαχρινή», «Για μια κουτσουκαριώτισσα», «Μάτια γλυκά και γαλανά», «Γυρνώ σαν νυχτερίδα», «Το τραγούδι της αγάπης», «Μ' έχεις μαγεμένο», «Το αλανάκι», «Ελα να μπερμπαντέψεις», «Του Κυριάκου το γαϊδούρι», «H μικρή από το Πασαλιμάνι», « Η άνοιξις», « Με ξέχασες», « Το πέρασμα», « Η κοτούλα», «Μια τράτα Κουλουριώτικη», «Κι αν χωρίσαμε δε φταίω» και άλλα.

Εκτός από τα 100, περίπου, τραγούδια και τα 30 ανέκδοτα, έχει στο ενεργητικό του και μια μέθοδο για την εκμάθηση του μπουζουκιού άνευ διδασκάλου.

Τα τελευταία χρόνια ο Μπαγιαντέρας τα έζησε απομονωμένος στο σπίτι του στον Αγιο Ιερόθεο, συντροφιά με τη σύζυγό του Δέσποινα.

Το 1971 κυκλοφορεί σε 45άρι ο "Καθρέφτης", ντουέτο με το Διονύση Σαββόπουλο, μαζί με τον "Πολιτευτή" του δεύτερου.

Στις αρχές Οκτωβρίου 1985 υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο και μπήκε στο νοσοκομείο. Εγινε καλά και βγήκε. Δυστυχώς, όμως στις 24 Οκτωβρίου μπήκε πάλι στον "Ευαγγελισμό", μετά από ουρολοίμωξη, και λοίμωξη του αναπνευστικού. Πέθανε στις 18 Νοεμβρίου του 1985.

Μιχαλόπουλος Παναγιώτης γεννημένος το 1924 απεβίωσε το 1992

noreply@blogger.com (Tromero.eu) — Sun, 6 Nov 2016 18:49:00 +0200

Ο Παναγιώτης Μιχαλόπουλος γεννήθηκε στις 24/3/1924 στο Λυκότραφο Μεσσηνίας.
Μπήκε στην δισκογραφία το 1951. Συνεργάστηκε με όλους τους μεγάλους συνθέτες της εποχής, Μητσάκης ,Παπαιωάννου κ.α.. Εγκαταστάθηκε στον Πειραιά (Νίκαια) το 1958.
Πέθανε στις 28/8/1992 στην Αθήνα .

Ο Παναγιώτης Μιχαλόπουλος είχε δύο γιούς τραγουδιστές, τον Σταύρο και τον Μάκη Μιχαλόπουλο, με τους οποίους μάλιστα έκανε κι ένα LP το 1974 – το «Στο Φάληρο που Πλένεσαι» [Κυκλάδες LPKG 11]. Δυστυχώς ο Σταύρος έφυγε από τη ζωή την επόμενη χρονιά περίπου 30 ετών
Πολύ μεγάλες επιτυχίες του "Βαδίζω και παραμιλώ Μες της πόλης το χαμάμ Ο διαβολάκος

Δισκογραφία

Μιχαλόπουλος Παναγιώτης - 1976 - Η πηγή του Ρεμπέτικου
Μιχαλόπουλος Παναγιώτης - 1976 - Τα Σαϊνια
Μιχαλόπουλος Παναγιώτης - 1977 - Γλυκοχαράζει ο Αυγερινός
Μιχαλόπουλος Παναγιώτης - 1977 - Λαϊκοί καημοί
Μιχαλόπουλος Παναγιώτης - 1977 - Το 13 το κελί
Μιχαλόπουλος Παναγιώτης - 1977 - Ο Χρυσός Δίσκος
Μιχαλόπουλος Παναγιώτης - 1984 - Τα Χασάπικα
Μιχαλόπουλος Παναγιώτης - 1984 - Μου τα φάγανε οι γυναίκες
Μιχαλόπουλος Παναγιώτης - 1984 - Ρεμπέτικα Τραγούδια (Πράσινο)
Μιχαλόπουλος Παναγιώτης - 1985 - Ρεμπέτικα τραγούδια (Κόκκινο)
Μιχαλόπουλος Παναγιώτης - 1986 - Ρεμπέτικα τραγούδια (Γκρίζο)
Μιχαλόπουλος Παναγιώτης - 1987 - Τα Καινούρια του Μιχαλόπουλου
Μιχαλόπουλος Παναγιώτης - 1989 - Καινούρια & Καλαματιανά
Μιχαλόπουλος Παναγιώτης - 1992 - Όταν καπνίζει ο λουλάς
Μιχαλόπουλος Παναγιώτης - 1992 - Τα Σουξέ
Μιχαλόπουλος Παναγιώτης - 1993 - Έφυγε
Μιχαλόπουλος Παναγιώτης - 1995 - Έβαλε ο Διαβολάκος την ουρά του πάλι
Μιχαλόπουλος Παναγιώτης - 1995 - Ο Διαβολάκος (24 Μεγάλες Επιτυχίες)
Μιχαλόπουλος Παναγιώτης - 1997 - Δεν ξανακάνω φυλακή
Μιχαλόπουλος Παναγιώτης - 1997 - Τα Καλαματιανά
Μιχαλοπουλος Παναγιωτης - 1992 - τα Ρεμπετικα του Μιχαλοπουλου minos

Αντώνης ρεπάνης γεννημένος το 1933 στό περιστέρι

noreply@blogger.com (Tromero.eu) — Mon, 10 Oct 2016 20:46:00 +0300

Σημαντικός τραγουδιστής, συνθέτης αλλά και οργανοπαίκτης (κιθάρα, μπαγλαμά κλπ). Ο Ρεπάνης ανέβηκε στο πάλκο το 1958 και μέχρι σήμερα υπηρετεί το λαϊκό τραγούδι με συνέπεια και ήθος.

Σαν συνθέτης έγραψε αρκετά τραγούδια, που έγιναν μεγάλες επιτυχίες. Αναφέρω ενδεικτικά τον θρυλικό «Παλιατζή» αλλά και τα «Διπρόσωπη», «Ένας αητός γκρεμίστηκε», «Αγάπη μου επικίνδυνη», «Πού να γυρνάς, πού να γυρνάς» και άλλα...
Πολλά ήταν και τα τραγούδια που στιγμάτισε με τις ιδιαίτερες ερμηνείες του.

Μπορεί ο Ρεπάνης να μην είχε τη μεγάλη φωνή του Καζαντζίδη, του Μπιθικώτση ή του Αγγελόπουλου, είχε όμως μια ξεχωριστή και μοναδική χροιά φωνής, με αποτέλεσμα ανάλογα ξεχωριστές ερμηνείες, τόσο σε πρώτη εκτέλεση (τραγούδησε σχεδόν όλους τους μεγάλους λαϊκούς συνθέτες), όσο και στις μνημειώδεις επανεκτελέσεις των μεγάλων επιτυχιών που πραγματοποιήθηκαν στις αρχές της δεκαετίας του ’60. Η «Αρχόντισσα» και οι «Νύχτες μαγικές» του Τσιτσάνη είναι μόνο ένα μικρό δείγμα.

Γενικά, δεν είναι πολλές οι συλλογές τραγουδιών του Ρεπάνη, που κυκλοφόρησαν στο πέρασμα των χρόνων. Τρεις από αυτές κυκλοφόρησαν από το διάστημα 1997-2001 από τη Minos-Emi, με «Τραγούδια από τις 45 στροφές».

Το πρώτο cd κυκλοφόρησε το 1997 και περιέχει 20 τραγούδια της περιόδου 1962-1966.

1)Όλα εδώ θα τα πληρώσεις-1966 (Α.Ρεπάνη-Ν.Γκούμα)
2)Κοντεύει χρόνος-1964 (Στ.Μακρυδάκη-Ν.Δαλέζιου)
3)Γιατί αχάριστη-1966 (Α.Ρεπάνη-Ν.Γκούμα)
4)Μην κλάψεις για μένα-1964 (Στέλιου Μακρυδάκη) β'φωνή: Ρία Κούρτη
5)Μόνο εσύ με κράτησες-1964 (Απόστολου Καλδάρα)
6)Η αγάπη και το μίσος-1964 (Θάνου Σοφού) β' φωνή: Χρηστάκης
7)Πάρε αίμα μια γουλιά-1963 (Γ.Βασιλόπουλου-Γ.Κόρου)
8)Από την πρώτη τη βραδιά-1966 (Απόστολου Καλδάρα)
9)Φεύγεις και πονώ-1963 (Κ.Παπαδόπουλου-Λ.Καρνέζη-Ν.Καρανικόλα)
10)Δεν πονάς-δεν πονάς-1964 (Θάνου Σοφού)
11)Με πρόδωσες-με πρόδωσες-1965 (Θάνου Σοφού) β'φωνή: Χρηστάκης
12)Στην αγκαλιά μου μέσα-1966 (Nίκου Δαλέζιου) β' φωνή: Φούλη Δημητρίου
13)Πόνεσα κι έκλαψα-1963 (Πάνου Πετσά)
14)Δάκρυ-δάκρυ-1963 (Β.Βασιλειάδη-Δ.Γκούτη) β' φωνή: Χρηστάκης
15)Δίνω και τα ρέστα μου-1966 (Γ.Καραμπεσίνη-Ν.Παναγιωτούνη)
16)Χρόνια πολλά και ώπα-1966 (Γιάννη Καραμπεσίνη) β' φωνές: Α.Μπουζάνη-Γ.Καραμπεσίνης
17)Ένα το κρατούμενο-1962 (Απόστολου Καλδάρα) β' φωνές: Κ.Θύμη-Απ.Καλδάρας
18)Το χιόνι-1962 (Γιώργου Μητσάκη) β' φωνή: Άντζελα Πέρρα
19)Κλαίνε οι κάμποι-1963 (Πάνου Πετσά) β' φωνή: Βούλα Γκίκα
20)Ο καημός της αγάπης -1963 (Γιώργου Μητσάκη) β' φωνή : Ρία Κούρτη

Θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε πως όλα τα τραγούδια είναι εξίσου σημαντικά ή όλα είναι καλά κλπ. Ασφαλώς και δεν μιλάμε για τραγούδια που άλλαξαν την ιστορία του λαϊκού τραγουδιού. Ανάμεσα σε αυτά όμως, υπάρχουν κάποια, πραγματικά ενδιαφέροντα... Κάτι που παρατηρώ ακούγοντας τόσο αυτή τη συλλογή, όσο και άλλες αυτής της σειράς και κρίνοντας πάντα με κριτήριο καθαρά υποκειμενικό, είναι πως φαίνεται πεντακάθαρα γιατί κάποιοι συνθέτες ξεχώρισαν από κάποιους άλλους και έγραψαν το όνομά τους με χρυσά γράμματα στο βιβλίο του λαϊκού τραγουδιού. Τα τραγούδια συνθετών όπως του Καλδάρα, του Μητσάκη ή του Χιώτη, σαφώς ξεχωρίζουν, ενώ εξαιρετικά είναι και αυτά του κιθαρίστα και λαϊκού συνθέτη Πάνου Πετσά.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και το «Δάκρυ-Δάκρυ» των Βασίλη Βασιλειάδη-Δημήτρη Γκούτη. Η μουσική του τραγουδιού είναι σαφώς επηρεασμένη από παραδοσιακή Γιουγκοσλάβικη μουσική , που πολλά χρόνια αργότερα ακούσαμε τόσο από το Βασίλη Παϊτέρη στο τραγούδι «Μακριά από μένα», όσο και από τον Goran Bregovic στο «Με λένε Πόπη» με το Γιώργο Νταλάρα και τη μικρή Αντιγόνη Ψυχράμη... Αυτά τα «εσωτερικά δάνεια» μεταξύ των λαών της Βαλκανικής, έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον...

Το 1997 κυκλοφόρησε το δεύτερο cd της σειράς, με τραγούδια της περιόδου 1962-1976.
16 τραγούδια που κι αυτά, όπως και τα τραγούδια από το «Νο 1», έμειναν στη σκιά των μεγάλων επιτυχιών της δεκαετίας του '60 ή ακούστηκαν στην εποχή τους και στη συνέχεια χάθηκαν στη λήθη του χρόνου.

1)Όπως νομίζεις-1962 (Μανώλη Χιώτη) β'φωνή: Μανώλης Χιώτης
2)Με φτάνει αυτό που έπαθα-1976 (Α.Ρεπάνη-Δ.Γκούτη)
3)Το χαστούκι-1962 (Β.Τσιτσάνη-Α.Τσόκα) β 'φωνή: Καίτη Γκρέυ
4)Η γυναίκα μου γκρινιάζει-1962 (Θόδωρου Δερβενιώτη)
5)Γιατί να μου φύγεις-1966 (Αντώνη Ρεπάνη) β' φωνή: Λ.Παπαδοπούλου
6)Παρηγοριά ο πόνος μου-1964 (Μανώλη Χιώτη)
7)Στης γειτονιάς τα σκαλοπάτια-1963 (Στ.Μακρυδάκη-Δ.Γκούτη)
8)Να μπορούσα να σ'αφήσω-1965 (Ζ.Δελμούζου-Ν.Δαλέζιου) β'φωνή: Άννα Χρυσάφη
9)Διπλή ζωή – 1976 (Α. Ρεπάνη-Δ.Γκούτη)
10)Πάνε οι ελπίδες μου-1961 (Aπόστολου Καλδάρα) β' φωνές: Π.Πάνου Αντ.Κλειδωνιάρης
11)Αγάπη ξεχασμένη-1962 (Ν.Καρανικόλα-Κ.Σιμόπουλου) β 'φωνή: Βούλα Γκίκα
12)Φεύγω το πρωί -1961 (Πάνου Πετσά)
13)Μέρα νύχτα με το δάκρυ-1963 (Α.Ρεπάνη-Δ.Γκούτη)
14)Με προσμένει ο γκρεμός-1961 (Γιώργου Μουφλουζέλη)
15)Μπαμπέση ντουνιά-1962 (Στέλιου Μακρυδάκη)
16)Τέτοια άπονη ψυχή-1963 (Α.Ρεπάνη-Δ.Γκούτη)

Να σημειώσουμε, πως ειδικά τα τραγούδια του Χιώτη, ξεχωρίζουν για την ευφάνταστη μελωδία και ενορχήστρωσή τους, ενώ στο τραγούδι «Αγάπη ξεχασμένη», ακούγεται μια μουσική, παρόμοια, αν όχι ίδια, με αυτή της μεγάλης επιτυχίας των Άκη Πάνου-Νίκου Καρανικόλα «Ξημέρωσε καλή μου».

Το τρίτο μέρος της σειράς «Τραγούδια από τις 45 στροφές» με τον Αντώνη Ρεπάνη κυκλοφόρησε το 2001 από τη Μinos-Emi και περιέχει 20 τραγούδια της περιόδου 1962-1975.

1)Σε αγαπώ, σε μισώ-1962 (Στέλιος Μακρυδάκης) β 'φωνή: Βούλα Γκίκα
2)Χάνομαι-1962 (Θεόδωρος Δερβενιώτης)
3)Μου κάρφωσες τα μάτια-1963 (Γιώργος Λαύκας) β'φ ωνή: Γιώργος Λαύκας
4)Τι όμορφη που είσαι όταν κλαις-1963 (Στ.Χρυσίνης-Χρ.Κολοκοτρώνης) β'φωνή: Ρία Κούρτη
5)Σ'είχα τόσο συνηθίσει (Στέλιος Μακρυδάκης) Ανέκδοτο
6)Από τον άτυχο τον έρωτά μου-1962 (Στ. Μακρυδάκης-Δ.Γκούτης)
7)Στου δειλινού τα μονοπάτια-1969 (Α.Ρεπάνης-Π.Καμηλιέρης)
8)Χαμένη αγάπη-1970 (Α.Ρεπάνης-Μ.Τουτουντζής) β' φωνή: Βούλα Γκίκα
9)Έχασα τα ίχνη σου-1969 (Α.Ρεπάνης-Μ.Τουτουντζής)
10)Ήρθες εσύ-1970 (Α.Ρεπάνης-Π.Καμηλιέρης)
11)Τώρα που σ'έχασα-1971 (Α.Ρεπάνης-Δ.Γκούτης)
12)Δώσε βάση-1973 (Α.Ρεπάνης-Κ.Κατσίπης)
13)Ποιος-1975 (Α.Ρεπάνης-Τ.Οικονόμου)
14)Καταραμένη φτώχεια-1963 (Απ.Χατζηχρήστος) β' φωνή:Βούλα Γκίκα
15)Τι ζωή τι να την κάνω-Ανέκδοτο
16)Η λύτρωσή μου-1973 (Α.Ρεπάνης-Δ.Γκούτης)
17)Χέρι-χέρι-1966 (Γ.Καραμπεσίνης-Ν.Μάτσας) β' φωνή: Φούλη Δημητρίου
18)Εσύ γλυκιά μου μόνο-1964 (Βασίλης Τσιτσάνης) β'φωνή: Σόνια Ίμβρου
19)Βασίστηκα στα λόγια σου-1975 (Α.Ρεπάνης-Μ.Γαβριηλίδης)
20)Με πήρε πάλι το πρωί-1966 (Απόστολος Καλδάρας)

Άγνωστα, σχετικά, τραγούδια ακούγονται και σ' αυτή τη συλλογή...Δυο απ' αυτά μάλιστα χαρακτηρίζονται ως ανέκδοτα, ηχογραφήθηκαν δηλαδή αλλά δεν κυκλοφόρησαν ποτέ... Στο ένα μάλιστα, δεν αναφέρεται ούτε το πότε ηχογραφήθηκε, ούτε το ποιος το συνέθεσε...
Δυο τραγούδια ακόμα τα «Τι όμορφη που είσαι όταν κλαις» και η «Καταραμένη φτώχεια» είναι παρμένα από τα ποτ-πουρί με επανεκτελέσεις τραγουδιών του Χρήστου Κολοκοτρώνη το πρώτο και του Απόστολου Χατζηχρήστου το δεύτερο.

Η ιδέα , ο συντονισμός και η επιμέλεια αυτών των cd ήταν του Δημήτρη Φεργάδη. Υπεύθυνος έκδοσης στα δυο πρώτα ήταν ο Γιώργος Μακράκης, ενώ στο τρίτο ο Χάρης Τσακμασιάν. Πολύτιμη ήταν η βοήθεια του συλλέκτη Γιάννη Κολέθρα. Η επεξεργασία ήχου έγινε από την Άννα Χαλαβαζή στα δυο πρώτα και από τον Πάνο Μπόθο στο τρίτο cd.

ogdoo.gr

Πόλυς Κερμανίδης γεννημένος το 1946 απεβίωσε το 2012

noreply@blogger.com (Tromero.eu) — Fri, 9 Sep 2016 21:16:00 +0300

Πόλυς Κερμανίδης γνήσια λαϊκή φωνή, γεννημένος στην Ξάνθη το 1946, πρωτοεμφανίστηκε στη δισκογραφία στα μισά περίπου της δεκαετίας του'60. Το 1976 διασκευάζει «διακριτικά» το τραγούδι του Μητσάκη και κάνει απρόσμενα το μεγάλο «μπαμ».

«Τα πλοία πεθαίνουν στα λιμάνια» είναι και ο τίτλος του δεύτερου μόλις προσωπικού του δίσκου που κυκλοφορεί από την Panivar, η οποία την περίοδο εκείνη είχε συγκεντρώσει πολλούς σπουδαίους λαϊκούς ερμηνευτές. Ο κόσμος αγκαλιάζει τα τραγούδια του δίσκου και ο Κερμανίδης γίνεται σταρ πρώτου μεγέθους.

Το LP περιλαμβάνει μεταξύ άλλων και τα «Προδομένα φιλιά» (Π. Κερμανίδη), «Σε κάποιο σπίτι κτισμένο με δάκρυ» (Μπ. Μαρκάκη) και το υπέροχο «Φτωχή καρδιά μου, κάνε υπομονή» (Χρ. Κοτσώνη).

Το τραγούδι βασίζεται στον ίδιο «αραβοαιγυπτιακό» σκοπό στον οποίο στήριξε ο Μανώλης Αγγελόπουλος τη μουσική διασκευή του, σε στίχους Μάρως Μπιζάνη, στο θρυλικό «Τα μαύρα μάτια σου». Η διασκευή του Κοτσώνη (συνθέτης, μπουζουξής και για χρόνια συνεργάτης του Κερμανίδη) είναι πιο γρήγορη κι «ευέλικτη» από αυτή του Αγγελόπουλου, στην οποία κυριαρχεί ο επιβλητικός ήχος του αρμόνιου.

Ο Κερμανίδης την επόμενη χρονιά κυκλοφόρησε το άλμπουμ «Δίνω και τα ρέστα μου», απ' όπου ξεχώρισε το πολύ όμορφο τραγούδι «Ήρθες αυτό το καλοκαίρι» του Κοτσώνη. Θα ακολουθήσουν οι μεγάλοι δίσκοι «Ανθρώπινες αδυναμίες» (1979) με το «Στηρίξου επάνω μου», πάντα του Κοτσώνη, και «Μακάρι να'μουνα τρελός» (1981). Αφήνει την Panivar και κάνει δύο LP στη CBS, ένα στη Music Box και επιστρέφει πάλι στην Panivar.

«Τα πλοία πεθαίνουν στα λιμάνια» αποτελούν σήμα κατατεθέν του Κερμανίδη και εκφράζουν απόλυτα, ως τίτλος, την πορεία του κλασικού λαϊκού τραγουδιού στη δεκαετία του'70. Το τραγούδι του Μητσάκη, που, όπως είναι γνωστό, είχε ιδιαίτερη αδυναμία στα «θαλασσινά» θέματα, κυριάρχησε στους πειρατικούς σταθμούς που πουλούσαν οικόπεδα με δόσεις, μονοπώλησε τις προτιμήσεις στα τζουκ-μποξ, έγινε σλόγκαν και άντεξε στο χρόνο. Είναι χαρακτηριστικό ότι λίγοι γνωρίζουν την εκτέλεση του Παπαδάκη και θεωρούν ως πρώτη και αυθεντική αυτή του Κερμανίδη.

Καίτη Γκρέυ γεννημένη το 1924 στήν Σάμο

noreply@blogger.com (Tromero.eu) — Fri, 9 Sep 2016 19:58:00 +0300

Καίτη Γκρέυ γεννημένη το 1924 στήν Σάμο Καίτη Γκρέυ . Γεννήθηκε το 1924 στο χωριό Μυτιληνιοί της Σάμου.Ήταν τέσσερα αδέρφια. Υπήρξε υιοθετημένο παιδί και παρά τις πολλές κακουχίες τις οποίες βίωσε κατόρθωσε να ορθοποδήσει και να γίνει αρχικά ηθοποιός στα μπουλούκια της Ρίτας Τσάκωνα και αργότερα να τραγουδήσει ελαφρό τραγούδι με τον Γιάννη Βέλλα καθώς και άλλα μεγάλα ονόματα του ελαφρού τραγουδιού. Πρότυπό της υπήρξε ο Τζίμης Μακούλης. Το πρώτο της τραγούδι το ηχογράφησε το 1952 και ήταν η δημιουργία του Γιώργου Μητσάκη "Το μαράζι". Μετά την τεράστια επιτυχία που είχε, κατάφερε να γίνει το πρώτο όνομα στα μεγαλύτερα κέντρα της εποχής αλλά και να γραμμοφωνήσει όλους τους μεγάλους συνθέτες της εποχής.

Δικές της ερμηνείες υπήρξαν οι πρώτες εκτελέσεις επιτυχιών συνθετών όπως οι Βαμβακάρης, Παπαϊωάννου, Τσιτσάνης, Μητσάκης, Κολοκοτρώνης, Παπαγιαννοπούλου, Βίρβος, Δερβενιώτης, Μπακάλης,Ζαμπέτας, Τζαβέλλας.

Συνεργάστηκε με τα μεγαλύτερα ονόματα του ελληνικού τραγουδιού όπως Εσκενάζυ, Παγιουμτζή, Καζαντζίδη, Μπιθικώτση, Πάνου, Λίντα, Λύδια, Ρεπάνη, Διονυσίου (τον οποίο και ανέδειξε), Νταλάρα, Αλεξίου, Γαλάνη, Βιτάλη, Πρωτοψάλτη, Γαβαλά, Σακελλαρίου, Ζαγοραίο, Γαλάνη, "Εκείνος και εκείνος", Δάντη, Κορκολή, Βαρδή κ.α

Τη ζωή της σημάδεψε ο 5χρονος αρραβώνας της με τον Στέλιο Καζαντζίδη. Αργότερα ο αρραβώνας της με τον ηθοποιό Ανδρέα Μπάρκουλη αποτέλεσε μεγάλο γεγονός της εποχής. Το ίδιο και ο δεσμός της με τον εφοπλιστή Νίκο Λαιμό, αλλά και με τον ηθοποιό Κώστα Καρρά.

Για ένα μεγάλο διάστημα βρέθηκε στα μεγαλύτερα κέντρα της Αμερικής, της Αυστραλίας, του Καναδά και της Γερμανίας γνωρίζοντας τον Έλβις Πρίσλευ, τον Τζίμ Χέντριξ, την Ρίτα Χέιγουορθ, την Μαρία Κάλλας, τον Σταύρο Νιάρχο, τον Αριστοτέλη Ωνάση. Στην δεκαετία του ΄60 ήταν η πιο ακριβοπληρωμένη τραγουδίστρια έχοντας ημερομίσθιο που ξεπερνούσε ακόμα και τις 8.000 δραχμές. Αυτό αναγνωρίστηκε και από τα ελληνικά δικαστήρια σε μια δικαστική μάχη που υπήρχε με ιδιοκτήτη νυχτερινού κέντρου της εποχής. Ηχογράφησε περισσότερα από 1.500 τραγούδια, μέχρι και το 1996, οπότε και αποσύρθηκε από την δισκογραφία και τα νυχτερινά κέντρα. Το 1995 ο Κώστας Φέρρης υπογράφει συμβόλαιο με τον ΑΝΤ1 για την μεταφορά της θρυλικής ζωής της στην μικρή οθόνη. Ωστόσο αυτό δεν έμελλε να επιτευχθεί εξολοκλήρου μιας και το κόστος του προυπολογισμού δεν έφτασε ακαι για τα 26 επεισόδια που είχε υπογραφεί η σύμβαση. Τα γυρίσματα έγιναν σε Ελλάδα, Τουρκία και Αίγυπτο ενώ το τραγούδι των τίτλων "Εγώ σε νίκησα ζωή" με ερμηνευτή τον Γιάννη Πάριο δεν βγήκε ποτέ στη δισκογραφία. Το 2006 κυκλοφόρησε η αυτοβιογραφία της, με τίτλο Έτσι όπως τα έζησα.
Έπαιξε σε 19 ταινίες ως ηθοποιός και τραγουδίστρια. Παντρεύτηκε δυο φορές και απο τον δεύτερο γαμο της με τον Νίκο Ηλιαδη απέκτησε δύο παιδιά, τον Βασίλη (1950-) και τον Φίλιππο (1947-). Εγγονή της είναι η γνωστή τραγουδίστρια Αγγελική Ηλιάδη (1977-). Μένει μόνιμα στη Νέα Σμύρνη.

el.wikipedia

Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου γεννήθηκε το 1893 απεβίωσε το 1972

noreply@blogger.com (Tromero.eu) — Wed, 31 Aug 2016 22:11:00 +0300

Η Ευτυχία Χατζηγεωργίου-Οικονόμου, κατόπιν Νικολαίδου και τελικά Παπαγιαννοπούλου.Υπήρξε μια από τις σημαντικότερες στιχουργούς του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού. Γεννήθηκε στο Αϊδίνι της Μικράς Ασίας, αναγκάστηκε όμως να έλθει στην Ελλάδα με την μικρασιατική καταστροφή, το 1922 με δίπλωμα δασκάλας , πτυχίο που δε χρησιμοποίησε ποτέ καθώς αρχικά στράφηκε στο θέατρο(1926-1942, μεγάλο σκάνδαλο είχε κάνει τότε) κι έπειτα το 1949 στη στιχουργική, ακατάπαυστα ως το τέλος της.

Αθυρόστομη, ψεύτρα, παμπόνηρη, καπάτσα, παθιασμένη στους έρωτές της και παρορμητική μέχρι εκεί που δεν παίρνει, εκ πρώτης όψεως συνιστά έναν χαρακτήρα που δεν μπορεί να περιγράφει και με τα καλύτερα των χρωμάτων. Πολύ όμορφη γυναίκα με πολύ ισχυρή προσωπικότητα κι ιδιαίτερα ευφυής ήταν πολύ ερωτεύσιμη και προκαλούσε στους άλλους δυνατά συναισθήματα, όπως δυνατά ήταν και τα δικά της.

Όμως όχι απλώς της συγχωρούνται όλα, αλλά ακόμη και αν δεν είχε τα παραπάνω στοιχεία θα επιβάλλετο να τα έχει, γιατί μέσα από αυτά βγήκαν αυτοί οι τρομεροί στίχοι της.

Αμέτρητες φορές που μουσικοί (και μιλάμε για τρανταχτά ονόματα) εκμεταλλεύτηκαν την Παπαγιαννοπούλου, παίρνοντας στίχους της και παρουσιάζοντας τους ως δικούς τους, αμέτρητες κι οι φατρίες, οι συμμαχίες κι οι έχθρες σε έναν κατεξοχήν χώρο της τέχνης, όπως η μουσική, που σε καταπόντιζαν τότε με το παραμικρό.

Η Παπαγιαννοπούλου υπέφερε οικονομικά και προσπαθούσε να παράγει στίχους για να καλύψει τις οικονομικές της ανάγκες που ήταν δυσβάστακτες, καθώς σε μεγάλη πλέον ηλικία και αφού είχε χάσει κι ένα παιδί, απέκτησε το πάθος της χαρτοπαιξίας. Έπαιζε συνέχεια χαρτιά για να ξεχνάει τον πόνο της απώλειας του παιδιού της και αυτό το συνεχές χαρτοπαίγνιο την έκανε να πουλάει τους στίχους της για ένα κομμάτι ψωμί πολλές φορές.

Αν και δεν υπήρξε υπόδειγμα μάνας καθώς αρκετές φορές στην κυριολεξία άγονταν και φέρονταν από τα πάθη της, παρά όλα αυτά η αγάπη για τα παιδιά της υπήρχε βαθιά μέσα της και λυσσαλέα όπως αποδεικνυόταν. Απλώς κι η ίδια υπήρξε πάντοτε ένα μεγάλο παιδί.

Το γεγονός ότι πολλοί συνθέτες της κράταγαν, όπως λέει, τα γκέμια για να μην ξεφύγει το λεξιλόγιο της πέρα από τα πεπατημένα, καθώς φοβόντουσαν τις εκφράσεις και τις λέξεις που δεν ήταν οικείες και απαιτούσαν γλώσσα καθημερινή. Για αυτό και πολλές φορές της ζητούσαν να αλλάξει στίχους ή τους άλλαζαν εκείνοι! Και η Ευτυχία υπάκουε τις περισσότερες φορές γιατί πουλούσε τους στίχους της, δεν ήθελε πνευματικά δικαιώματα ακόμη κι όταν ήταν επιβεβλημένο κάτι τέτοιο. Δίνοντας τους στίχους έπαιρνε ζεστό χρήμα στα χέρια της και με το χρήμα δεν είχε καθόλου καλή σχέση αφού ότι έπαιρνε το ξόδευε μέσα σε λίγες ώρες. Αν είχε αφεθεί πιο ελεύθερη στον στίχο της, όπως στα ποιήματά της - που έγραψε πριν καταπιαστεί με το τραγούδι - τότε το λεξιλόγιό της θα ήταν ακόμη πιο δυνατό, ακόμη πιο πλούσιο, πιο αντρικό. Γιατί η Παπαγιαννοπούλου δε φοβόταν την πένα και τη γλώσσα της. Αθυρόστομη στην κανονική της ζωή, δυναμίτης στα γραπτά της δε σταματούσε πουθενά-πριν τη σταματήσουν.

Η ίδια είχε αδυναμία στα δημοτικά τραγούδια και γενικά στη δημοτική παράδοση, στον Καββαδία αλλά και στον Κρυστάλλη και στον Βάρναλη. Είχε διαβάσει πολύ ποίηση και αγαπούσε το διάβασμα και τη λογοτεχνία, για αυτό κι ο δικός της λόγος ήταν τόσο μεστός.

Πάμπολλα τραγούδια της έγιναν επιτυχίες. Στίχους της συναντάμε σε μια πλειάδα λαϊκών επιτυχιών:
Πήρα τη στράτα κι έρχομαι, Αντιλαλούνε τα βουνά ,Τα καβουράκια, Είμαστε αλάνια, Σε τούτο το παλιόσπιτο σε μουσική Τσιτσάνη,
Ηλιοβασιλέματα, Περασμένες μου αγάπες σε μουσική Χιώτη,
Δυο πόρτες έχει η ζωή, Φεύγω με πίκρα στα ξένα, Γυάλινος κόσμος που τραγούδησε ο Καζαντζίδης,
Θα βρω μουρμούρη μπαγλαμά, Όνειρο απατηλό, Στο τραπέζι που τα πίνω, Στου Αποστόλη το κουτούκι, Ρίξτε στο γυαλί φαρμάκι, Όνειρο απατηλό, Μου σπάσανε το μπαγλαμά, Η φαντασία, Ανεμώνα, Αργά είναι πια αργά, Λίγο- λίγο θα με συνηθίσεις, Πήρα από τη νιώτη χρώματα, Σε ένα βράχο φαγωμένο, Αν είναι η αγάπη έγκλημα σε μουσική Καλδάρα,
Η διπρόσωπη, Ένας αητός γκρεμίστηκε σε μουσική Ρεπάνη

Συρματοπλέγματα βαριά σε μουσική Μπακάλη,
Είμαι αϊτός χωρίς φτερά σε μουσική Χατζιδάκη,
Τι έχει και κλαίει το παιδί σε μουσική Ξαρχάκου
Η Μαλάμω σε μουσική Κραουνάκη
Πετραδάκι, πετραδάκι, Του ντερβίση το πιοτό και Τι να σου κάνει μια καρδιά σε μουσική που έγραψε ο Αντώνης Κατινάρης και άλλα πολλά.

Η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου ήταν μια από τις σπουδαιότερες στιχουργούς, η οποία χάρη στο τρομακτικό ταλέντο της τροφοδότησε το ελληνικό λαϊκό τραγούδι με μεγάλο αριθμό εξαίρετων δημιουργιών, μερικές από τις οποίες θα παραμείνουν για πάντα άγνωστες, καθώς μόνο ένα μικρό μέρος αυτών που έγραψε είναι καταχωρημένο στο όνομά της. Η ίδια δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για την αναγνώριση του έργου της και για την είσπραξη δικαιωμάτων, με αποτέλεσμα, παρά την επιτυχία των τραγουδιών της, να πεθάνει φτωχή. Εγώ γράφω τραγούδια και τα πουλώ. Από κει και πέρα δεν ανακατεύομαι αν θα πιάσουν ή όχι, αν θα βγουν ή δε θα βγουν σε δίσκους. Μόλις τα παραδώσω, υπογράφω και μια δήλωση παραιτήσεως από διάφορα δικαιώματα, ας πούμε απαρνούμαι τα πνευματικά μου τέκνα..., δήλωνε σε συνέντευξή της ( εφημερίδα Ακρόπολις ) το 1960.Εκείνη την περίοδο, μέσα από τις συνεντεύξεις της, η στιχουργός αποκαλύπτει μερικά από τα τραγούδια που της ανήκουν. Όταν διεκδικεί την πατρότητα των στίχων για τα «Καβουράκια» ο Βασίλης Τσιτσάνης βγαίνει δημοσίως και τη διαψεύδει, λέγοντας ότι απλώς του είχε πάει ένα προσχέδιο, ύστερα από παραγγελία του. «Άλλο της παρήγγειλα κι άλλο μου έφερε. Εγώ το άλλαξα και το έκανα έτσι όπως το ξέρει όλη η Ελλάδα» δηλώνει ο Β.Τσιτσάνης σε συνέντευξή του. Αντίθετα, ο Στέλιος Καζαντζίδης παραδέχεται δημοσίως ότι οι στίχοι του «Δυο πόρτες έχει η ζωή» είναι της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου. Όπως και να έχει, μέχρι και το θάνατό της (7 Ιανουαρίου 1972 ) η ίδια δεν θα προλάβει να δει το όνομά της τυπωμένο δίπλα από τον τίτλο αυτών των τραγουδιών της, όπως και δεκάδων άλλων. Ο Λευτέρης Παπαδόπουλος έχει γράψει στο βιβλίο του, για την Ευτυχία « Όλα είναι ένα ψέμα» .
«Η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου... Τη θυμάμαι πάντοτε, μ' ένα μαντίλι στα μαλλιά, να με κοιτάζει με το πονηρό της βλέμμα και ξάφνου να μου πετάει ένα δίστιχο, όπως "Σαράντα μέρες και άλλη μια /περπάτησα στην ερημιά", για να δει, από την έκφραση των ματιών μου, αν μου άρεσε και πόσο. Και άλλοτε να με βρίζει, επειδή μου είπε, με τη βραχνή, τσακισμένη απ' το τσιγάρο φωνή της,' "Να 'ταν ο πόνος άνθρωπος / να 'ερχόμαστε στα χέρια", κι εγώ έμεινα απαθής. Και άλλοτε, πάλι, να μου επαναλαμβάνει ένα ολόκληρο πρωινό δύο στίχους για να μου μαλακώσει την ψυχή, επειδή ήμουν σεκλετισμένος: "Πέρασα νύχτα' απ' τη ζωή / και με κλειστά τα μάτια..."

Δεν ξέρω ποια θα ήταν η διαδρομή μου στο τραγούδι - και αν θα υπήρχε καν διαδρομή - αν, από τα πρώτα βήματά μου, από την "Άπονη ζωή" και τη "Φτωχολογιά", δεν έβγαινε η Παπαγιαννοπούλου με το κύρος της, να με στηρίξει δημόσια, λέγοντας, αυθόρμητα, καλά λόγια για μένα. Δεν μπορώ να ξεχάσω τη γενναιοδωρία της. Γενναιοδωρία που εκφράστηκε σ' ένα χώρο, όπου κυριαρχούν ο ναρκισσισμός, τα μίση, οι τρικλοποδιές, τα πάθη, το ψεύδος, η διαβολή, το "τσατσιλίκι". Πέρασα, από τη μεριά που τη γνώρισα ως την ώρα που μας αποχαιρέτισε από ένα κρεβάτι του "Γενικού Κρατικού", ατέλειωτα "τέρμινα" μαζί της. Την άκουσα να μου απαγγέλλει στίχους, να μου βρίζει συνθέτες και τραγουδιστές, να μου εκθειάζει άλλους - ανάλογες με τα κέφια της και οι βρισιές και οι "θωπείες" - να μου λέει καλαμπούρια, να μου κλαίγεται για τα μπατιριλίκια της. Ποτέ όμως δεν μου είπε ούτε μία λέξη για το μεγάλο πάθος της. Τη χαρτοπαιξία. Το πάθος που την ανάγκασε να δανείζεται - δανεικά και αγύριστα - απ' όλο τον κόσμο και να αδιαφορεί - αυτή, που υπήρξε μια αρχόντισσα - για την αξιοπρέπειά της. Όλα αυτά τα χρόνια, που τη συναντούσα και κουβεντιάζαμε, μου είπε πάρα πολλά για τη ζωή της. Ουδέποτε, όμως, με μια σειρά. Πάντοτε αποσπασματικά. Ευτυχώς, όταν έφευγα από κοντά της και γύριζα στο σπίτι μου, κρατούσα κάποιες σημειώσεις από τις αφηγήσεις της. Χάρη σ' αυτές τις σημειώσεις, μια πολύωρη συνέντευξη που πήρα από την κόρη της, Καίτη Πολυζωγοπούλου, και τις συζητήσεις που είχα με τον αγαπημένο της εγγονό και φίλο μου, τον δικηγόρο Αλέξη Πολυζωγόπουλο, κατάφερα να φτιάξω το πρόπλασμα γι' αυτό το βιβλίο. Δεν άρκεσαν, όμως, αυτά. Χρειάστηκε και έρευνα. Σε ιστορικά, θεατρικά και άλλα βιβλία. Αλλά και σε αφηγήματα και μαρτυρίες από τις Χαμένες Πατρίδες»

Σημείωση: Το εξώφυλλο του βιβλίου κοσμεί μια φωτογραφία της Παπαγιαννοπούλου σε μεγάλη ηλικία με το χαρακτηριστικό της μαντήλι στο κεφάλι, μαζί με τον Μπιθικώτση που εκτιμούσε αφάνταστα και ο οποίος της στάθηκε καλύτερα από όλους τους ανθρώπους του μουσικού "συναφιού". Πολλά στοιχεία άντλησα από τη Βικιπαίδεια και από μια ειδική έκδοση της Καθημερινής, άρθρο του Δ.Χατζόπουλου.

Κώστας Βίρβος γεννήθηκε το 1926 και απεβίωσε το 2015

noreply@blogger.com (Tromero.eu) — Wed, 24 Aug 2016 21:50:00 +0300

Ο Κώστας Βίρβος γεννήθηκε το 1926 στα Τρίκαλα της Θεσσαλίας. Ο πατέρας του, πλούσιος τυρέμπορας,τον έστειλε στην Κοργιαλένειο Σχολή. Είναι πτυχιούχος του Παντείου Πανεπιστημίου. Ασχολήθηκε ως στιχουργός με το λαϊκό τραγούδι από πολύ νωρίς και διακρίθηκε στο χώρο αυτόν από το 1950 μέχρι σήμερα. Έχει γράψει πάνω από 2000 τραγούδια εκ των οποίων πολλά σημαντικά και κλασικά πλέον τραγούδια.

Συνεργάστηκε εκτενέστατα με τους περισσότερους από τους κορυφαίους συνθέτες και ερμηνευτές του Ελληνικού τραγουδιού από το 1950 μέχρι σήμερα. Μεταξύ αυτών ενδεικτικά αναφέρονται οι συνεργασίες του με τους: Μίκη Θεοδωράκη («Κοιμίσου αγγελούδι μου» κ.ά.), Βασίλη Τσιτσάνη («Της Γερακίνας γιός»,

«Γεννήθηκα για να πονώ»), Γρηγόρη Μπιθικώτση («Ενα όμορφο αμάξι με δυο άλογα»,

«Ρίξε μια ζαριά καλή», «Ο κυρ-Θάνος», «Στου Μπελαμή το ουζερί» κ.ά.), Στέλιο Καζαντζίδη («Μια παλιά ιστορία», «Στις φάμπρικες της Γερμανίας»,

«Νυχτερίδες και αράχνες», «Ένα πιάτο άδειο στο τραπέζι» , «Δεν θέλω να μου δέσετε τα μάτια» κ.ά), Γιώργο Νταλάρα («Γιατί πονάς και βασανίζεσαι», «Εγώ ποτέ δεν αγαπώ» κ.ά.), Γιάννη Μαρκόπουλο («Θεσσαλικός κύκλος»), Μίμη Πλέσσα («Νεκρικοί διάλογοι» κ.ά), Τόλη Βοσκόπoυλο («Λυπάμαι», «Σε ικετεύω», «Ψύλλοι στ’αυτιά μου» κ.ά.).

Τα τραγούδια που έγραψε καλύπτουν ένα μεγάλο εύρος κατηγοριών σύγχρονου Ελληνικού τραγουδιού: κοινωνικοπολιτικά τραγούδια, λαϊκά τραγούδια, έντεχνα λαϊκά, ρεμπέτικα, παραδοσιακά-δημοτικά, σατιρικά. Γι αυτό το λόγο, από πολλούς χαρακτηρίστηκε ως «στιχουργός εφ’ όλης της ύλης». Τα τραγούδια αυτά υπάρχουν σε πάρα πολλές συλλογές τραγουδιών. Πρόσφατα κυκλοφόρησε και μια μεγάλη συλλογή (ανθολογιία) με 40 παλιά τραγούδια: «Της ζωής μου τα τραγούδια».

Έχει τιμηθεί επανειλημμένα από την πολιτεία (Υπουργείο Πολιιτισμού, πολιτιστικούς συλλόγους δήμων και κοινοτήτων όλης της χώρας) και τα ΑΕΙ της χώρας (Πανεπιστήμιο Αθηνών, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων κ.ά) για την προσφορά του στον πολιτισμό. Τα ΜΜΕ έχουν επανειλημμένως προβάλει/δημοσιεύσει αφιερώματα στο έργο του. Πρόσφατα, έχουν γίνει μεγάλες συναυλίες όπου έχουν παρουσιασθεί κάποιες από τις μεγάλες ενότητες έργων του, όπως η «Καταχνιά» σε σύνθεση Χρήστου Λεοντή, η οποία παρουσιάσθηκε στο Μέγαρο Μουσικής το 1999, αλλά και μεμονωμένα τραγούδια του σε αφιερώματα άλλων συνεργατών του, όπως η συναυλία του Μίκη Θεοδωράκη στο Ηρώδειο το 2001 για το «Τραγούδι του νεκρού αδελφού», η συναυλία-αφιέρωμα στον Γρηγόρη Μπιθικώτση με τη συμμετοχή πολλών καταξιωμένων καλλιτεχνών που έγινε στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας το 2002, η συναυλία για τον Βασίλη Τσιτσάνη, με ερμηνευτή τον Γ. Νταλάρα στο Μέγαρο Μουσικής το 2004 κ.ά.

Επιπλέον έχει εκδώσει 3 συλλογές με τα τραγούδια του:

Κώστας Βίρβος: Μια ζωή τραγούδια – Αυτοβιογραφία», Εκδόσεις Ντέφι, 1985.

Κώστας Βίρβος: Λαϊκή στιχουργική ανθολογία», Βιβλιοεκδοτική Αναστασάκη, 1989.

Πράσινα βουνά και χρυσαφένιοι κάμποι. Παραδοσιακά, λαογραφικά, σατιρικά τραγούδια-γεγονότα», Εκδόσεις Γένεσις, 1998.

Μάνος Παπαδάκης γεννήθηκε το 1941 στήν κρήτη

noreply@blogger.com (Tromero.eu) — Fri, 19 Aug 2016 13:03:00 +0300

Μάνος Παπαδάκης γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης, τόν Μαΐο του 1941. Τα πρώτα μουσικά βιώματα τα παίρνει από τον πατέρα του Κωνσταντίνο, ο οποίος είχε σπουδάσει Βυζαντινή μουσική.Μόλις 26 ετών, προσπαθούσε να κάνει καριέρα ανάμεσα στα ''θηρία'' της εποχής: Καζαντζίδη, Γαβαλά, Ζαγοραίο κ.α. Τραγουδούσε τότε στο ''Φαληρικόν'' μαζί με τον Βασίλη Τσιτσάνη και τη Χαρούλα Λαμπράκη και ένα βράδυ πήγε να τους ακούσει ο στιχουργός Πυθαγόρας.

Ο γνωστός στιχουργός είχε συνεργαστεί και στο παρελθόν με τον Μάνο Παπαδάκη χωρίς να κάνουν όμως ''επιτυχία''. Εκείνη τη φορά γύρισε και του είπε: Σού'χα δώσει τέσσερα - πέντε κομμάτια που δεν ''πήγαν''. Θα σου δώσω άλλο ένα, τελευταίο, κι άμα δεν ''πάει'' κι αυτό, δεν σου ξαναγράφω! Πάρ' τον Βασιλειάδη κι ελάτε απ' το σπίτι...

Ο ερμηνευτής Μάνος Παπαδάκης την εποχή του ''Θα τα κάψω τα λεφτά μου'' Επρόκειτο για το θρυλικό πλέον ''Θα τα κάψω τα λεφτά μου''. Πραγματικά, παίρνει αγκαζέ ο Παπαδάκης τον αρμονίστα - ακορντεονίστα και συνθέτη Βασίλη Βασιλειάδη, με τον οποίο επίσης είχαν συνεργαστεί, και πάνε από το σπίτι του Πυθαγόρα στην Κοκκινιά. Επί τόπου ο Βασιλειάδης παίρνει τους στίχους και σκαρώνει την πιασάρικη μελωδία.
Ο Μάνος Παπαδάκης ερμηνεύει ''Θα τα κάψω τα λεφτά μου'' στην ομότιτλη ταινία του Άγγελου Θεοδωρόπουλου από το 1968. Τόσο μεγάλη επιτυχία σημείωσε το τραγούδι που την αμέσως επόμενη χρονιά έδωσε τον τίτλο και σε ταινία!

Το τραγούδι γράφτηκε τις πρώτες μέρες του Δεκέμβρη του ΄67 σε στούντιο της Κολούμπια και φαρφίζα έπαιζε ο ίδιος ο Βασιλειάδης ο συνθέτης. Δεύτερη φωνή έκανε η Πόπη Πόλυ, η οποία εκείνη την περίοδο μοιραζόταν και το πάλκο με τους Παπαδάκη - Βασιλειάδη.
Κυκλοφορεί λίγο πριν τα Χριστούγεννα και σημειώνει απίστευτη επιτυχία. Χαρακτηριστικό είναι ότι μέσα σε 20 μέρες πούλησε 180.000 αντίτυπα!

Η επιτυχία βρίσκει τον Παπαδάκη να τραγουδάει το 1968 στου ''Περιβόλα'' με τον Βασιλειάδη, την Πόπη Πόλυ και το δυνατό δίδυμο Μπάμπης Τσετίνης - Λίτσα Διαμάντη. Πιο χαρακτηριστική ήταν όμως η ατάκα του Πυθαγόρα όταν πέρασε από το μαγαζί και είπε του νεαρού τραγουδιστή: Είπαμε να κάνεις επιτυχία, αλλά όχι και να γίνει τέτοιος χαλασμός!

Γιώτα Λύδια γεννημένη το 1934 στήν Νέα Ιωνία

noreply@blogger.com (Tromero.eu) — Fri, 19 Aug 2016 06:06:00 +0300

Γιώτα Λύδια Γεννήθηκε στη Ν. Ιωνία στις 24-02-1934 Παντρεύτηκε στα 15 της τον Στράτο Ατταλίδη και αφού την πρωτάκουσε ο Χαράλαμπος Βασιλειάδης να τραγουδάει στην αυλή του σπιτιού της σμυρνέϊκα με την προτροπή του αλλά και την επιμονή του συζύγου της μπήκε σε στούντιο της Columbia και ηχογράφησε το πρώτο της τραγούδι "Κάποια φωνή ακούστηκε" που άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις.
Η φωνή της ενθουσίασε το κοινό του λαϊκού τραγουδιού και συγκίνησε όλους τους λαϊκούς συνθέτες.

Σχεδόν 50 χρόνια, σε μια μεστή και ενδιαφέρουσα καλλιτεχνική πορεία, συμπληρώνει η Γιώτα Λύδια που μπήκε στο τραγούδι σε ηλικία 16 χρονών και μέχρι τα 25 της είχε κιόλας ηχογραφήσει 1000 (!) τραγούδια, λαϊκά, ελαφρά, δημοτικά, σμυρνέϊκα , κ.ά.
Η πενταετία 1955-1960 υπήρξε πραγματικά χρυσή για τη Γιώτα Λύδια αφού σχεδόν κάθε ηχογράφησή της ισοδυναμεί με επιτυχία. Τραγουδάει Καλδάρα, Χιώτη, Στελλάκη, Δερβενιώτη, Μπακάλη, Λαύκα, Τσιτσάνη, Μητσάκη, Παπαϊωάννου, Βαμβακάρη

και βέβαια πολλές συνθέσεις του Στράτου Ατταλίδη που κάνει την εμφάνισή του στο χώρο το 1958. "Ηλιοβασιλέματα", "Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι", "Συ μου χάραξες πορεία", "Αράπικο τσιφτετέλι", "Συρματοπλέγματα βαριά".

Πρωτοβγαίνει στο πάλκο το '58-'59 με τον Στέλιο Καζαντζίδη και την Μαρινέλλα στην "Μαντουμπάλα" της Λεωφόρου Αλεξάνδρας αφού προηγουμένως έχει συνεργαστεί μαζί τους δισκογραφικά και με μεγάλη επιτυχία στην "Συννεφιασμένη Κυριακή" και "Τα Καβουράκια" του Β. Τσιτσάνη.

Η νυχτερινή ζωή δεν την τραβάει, παραμένει όμως πιστή και αφοσιωμένη στην δισκογραφία και ηχογραφεί στην πενταετία ΄60-΄65 δεκάδες νέες επιτυχίες φτάνοντας στο απόγειο της δόξας της. "Γιατί θες να φύγεις", "Η τσιγγάνα η Μαρίτσα", "Αχ ας μπορούσα", "Πες μου γιατί", "Φύγε-Φύγε" των Ατταλίδη-Βίρβου που το ερμηνεύει με τον Στράτο Διονυσίου, "Το συμφέρον" του Μ. Βαμβακάρη κ.ά.

Η συνάντησή της με τον Μίκη Θεοδωράκη είναι μια από τις πιο σημαντικές
στιγμές στην καλλιτεχνική της πορεία, όπως η ίδια ομολογεί.

Ερμηνεύει έξι τραγούδια του ("Κοιμήσου αγγελούδι μου" σε στίχους του Κ. Βίρβου, "Τα μεσάνυχτα που σμίγουμε οι ώρες", "Μελαχρινή μου κοπελιά" κ.ά.) και συμμετέχει σε 5 συναυλίες του στα θέατρα "Κεντρικό" και "Καλουτά". Στο πάλκο ανεβαίνει για δεύτερη φορά το 1963 με τον Μανώλη Αγγελόπουλο στην "Μαντουμπάλα" της Παλιάς Κοκκινιάς και άλλες τρεις φορές : το 1964 στου

"Τζίμη του Χοντρού", το 1965 στο "Φαληρικό" με τον Καζαντζίδη και την Μαρινέλλα και το 1967 στην "Φαντασία" με Τσιτσάνη, Λαμπράκη, Μενιδιάτη, Ρεπάνη.
Συνεργάζεται την ίδια εποχή (1968) με τον Άκη Πάνου σε μια ακόμη σημαντική καλλιτεχνική στιγμή.
Μακριά από το πάλκο από τότε, συνεχίζει μέχρι σήμερα, ηχογραφώντας δίσκους και δίνοντας συναυλίες με επιτυχία να υπηρετεί με αγάπη, πίστη και ψυχή το λαϊκό τραγούδι που είναι κομμάτι της λαϊκής παράδοσης και του πολιτισμού μας.

Τζένη Βάνου γεννημένη το 1939 απεβίωσε το 2014

noreply@blogger.com (Tromero.eu) — Tue, 16 Aug 2016 19:48:00 +0300

Η Ευγενία Βραχνού, όπως ήταν το πραγματικό όνομα της Τζένης Βάνου, γεννήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου του 1939 στην περιοχή του Βύρωνα. Παιδί χωρισμένων γονιών, γεγονός που της στοίχησε πολύ μιας που της απαγόρευσαν από τα δύο της χρόνια να έχει επαφή με την μητέρα της. Θα μείνουν στην μνήμη της οι δραματικές σκηνές της προσπάθειας από την μητέρα της να την συναντήσει.

Όταν έφτασε στην ηλικία των οχτώ χρόνων ο πατέρας της παντρεύτηκε για δεύτερη φορά και μετακόμισαν στο Μοσχάτο. Τότε της επέτρεψαν να βλέπει την μητέρα της μία φορά τον μήνα, όμως αυτό δεν ήταν αρκετό για ένα παιδί και στα δεκατέσσερα της έκανε απόπειρα αυτοκτονίας. Από εκείνο το σημείο και μετά η στάση του πατέρα της έγινε πιο ελαστική και της επέτρεπε μάνα και παιδί να συναντιούνται.

Τα σχέδια της για την ζωή δεν ήταν να ασχοληθεί με το τραγούδι αλλά αρχικά είχε επιλέξει να κάνει φυσικομαθηματικές σπουδές η πορεία της ζωής της όμως έμελε να είναι άλλη. Η γνωριμία της με τον δημοσιογράφος Γιώργο Κολοκοτρώνη που την άκουσε να τραγουδάει και που την έφερε σε επαφή αργότερα με τον Μίμη Πλέσσα ήταν καθοριστική.

Ο Μίμης Πλέσσας συνεργάζονταν με τον Γιώργο Οικονομίδης και την Ρένα Ντορ στην ραδιοφωνική εκπομπή «Κυριακάτικα Πρωινά» στην Κρατική Ραδιοφωνία και έτσι η Βάνου αποφάσισε να ασχοληθεί με το τραγούδι δίνοντας εξετάσεις στο Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας (Ε.Ι.Ρ) συμπληρώνοντας την αίτηση της στην πλάτη της μητέρας της μιας που ο πατέρας της δεν θα της το επέτρεπε ποτέ.

Το 1959 έγινε τραγουδίστρια ελαφράς ορχήστρας στην κρατική ραδιοφωνία την εποχή που ανθούσε το είδος. Ο Γεράσιμος Λαυράνος είναι αυτός που της έδωσε το ψευδώνυμο της. Μετά την επιτυχία της στις εξετάσεις της Κρατικής Ραδιοφωνίας για ένα διάστημα τραγουδούσε με την συνοδεία στο πιάνο του μεγάλου Κώστα Γιαννίδη, ήταν το διάστημα λίγο πριν μπει στην ορχήστρα του Μίμη Πλέσσα. Ο ίδιος δήλωσε το 1997 για την Τζένη Βάνου: «Μια φωνή που ξεχωρίζω από όλες τις άλλες γιατί έχει όλες τις αρετές.

Ήταν γεννημένη, ήταν σπουδαγμένη, έχει μια σοφία που μόνο η φύση και το προικιό της μπορούσε να δώσει και μιλάω πάντα για το φωνητικό φαινόμενο της Τζένης. Από την στιγμή που την άκουσα και για πάρα πολλά χρόνια, με πιο κοντινό συνεργάτη τον Κώστα τον Πρετεντέρη δοκιμάσαμε πολλά μουσική είδη και η Τζένη άντεχε και η φωνή της άντεχε. Γύρναγα από ταξίδι μου στην Αμερική και της έφερνα να ακούσει την Μπάρμπαρα Στρέιζαντ και η Τζένη μπορούσε να εκτιμήσει αλλά και να μιμηθεί την μεγάλη καλλιτέχνιδα έχοντας τις αντίστοιχες φωνητικές ικανότητες και έχοντας πάντα το προσωπικό της τέμπο, μια φωνή που να ξεχωρίζει από τις άλλες.». Η συνεργασία τους ήταν τέτοια που το 80% των τραγουδιών του τα ερμήνευε η Βάνου και επειδή δεν είχε ακόμη τότε δισκογραφία όλα τα μέσα αναρωτιόντουσαν ποια είναι η Βάνου, το μόνο που γνώριζαν γι’ αυτήν ήταν η φωνή της και τίποτα άλλο.

Η πρώτη της εμφάνιση όμως, μπροστά σε κοινό έγινε το 1964 στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης ερμηνεύοντας το τραγούδι «Τώρα» σε μουσική του Μίμη Πλέσσα και στίχους του θεατρικού συγγραφέα Κώστα Πρετεντέρη και έτσι κερδίζει το πρώτο βραβείο. Μέλος της κριτικής επιτροπής ήταν και ο Δημήτρης Χορν υποστήριξε το τραγούδι και γι’ αυτό τον λόγο πολλοί τον κορόιδεψαν, αυτός τους απάντησε: «Μα δεν καταλαβαίνεται ότι τα επόμενα πενήντα χρόνια θα σας βασανίζει με την φωνή της;».

Ο πατέρας της την είχε διώξει από το σπίτι αφού έμαθε για την απόφαση της να ασχοληθεί με το τραγούδι. Αρκετό καιρό μετά σε μια από τις εκπομπές στα «Κυριακάτικα Πρωινά» την επισκέφθηκε με την ετεροθαλή αδελφή της. Ο ίδιος ήταν αρχιεργάτης στο πιεστήριο μιας εφημερίδας και άκουγε συχνά για την κόρη του και τις εντυπώσεις που είχε δημιουργήσει. Ο ίδιος ο τόσο αυστηρός και κάθετος στις απόψεις του ως άνθρωπος της είπε μια πολύ σημαντική κουβέντα εκείνη την ημέρα «Όσο μεγάλη και να γίνεις να μην ξεχάσεις ποτέ να ζητάς συγνώμη. Αυτό ήρθα κι εγώ να κάνω σήμερα γιατί δεν ήξερα τι παιδί είχα.»

Η ίδια δεν γνώριζε από μουσική, αλλά είχε μουσικότητα, αυτό το έμφυτο ταλέντο που έχουν κάποιοι άνθρωποι να κατανοούν και να αισθάνονται απόλυτα την μουσική. Μία από τις μεγάλες τις ευκαιρίες για να ανέβει στην πίστα παρουσιάστηκε κάποια στιγμή που χρειάστηκε να αντικαταστήσει την Βίκυ Μοσχολιού στο μαγαζί που εμφανιζόταν. Πήγε για λίγες ημέρες και έμεινε για δύο μήνες. Εκεί της έγινε η πρόταση να συνεργαστεί με τον Μανώλη Χιώτη και την Μαίρη Λίντα.

Το πρώτο της σουξέ έγινε το ’62-’63 με το «Αν σ’αρνηθώ αγάπη μου», την επόμενη χρονιά παράλληλα με τις εμφανίσεις της στην «Νεράιδα» εμφανιζόταν στο θέατρο με τον Γιώργο Μουζάκη ο οποίος της έγραψε την «Σκλάβα» και το «Θέλω κοντά σου να μείνω» που τραγούδησε με τον Γιάννη Βογιατζή. Καθοριστική ήταν η χρονιά του ’69 όταν την κάλεσε ο Φίνος τότε ερμήνευσε το τραγούδι που έγραψε ο Νίκος Μαμαγκάκης «Ο ήλιος βγαίνει μες τα μάτια σου» για την ταινία «Λεωφόρος του Μίσους» η οποίο γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Όλοι αναζητούσαν να μάθουν ποια ήταν η ερμηνεύτρια αυτού του τραγουδιού.

Μια μέρα δέχεται ένα τηλεφώνημα από τον Τάκη Λαμπρόπουλο της Columbia ο οποίος της ανακοινώνει ότι ο Χατζιδάκις της ζητάει. Μόλις το άκουσε αυτό η Βάνου συγκλονίστηκε, όμως ο Χατζιδάκις με τον Πλέσσα ήταν σε μια μόνιμη σύγκρουση και έτσι δεν συνεργάστηκαν ποτέ κάτι για το οποίο μετάνιωσε αργότερα.

Το 1964 παντρεύτηκε γιατί πάντα ήθελε να κάνει οικογένεια και παιδιά. Το δυστύχημα ήταν ότι στον γάμο της κακοποιήθηκε βάναυσα. Το ’69 έκανε τον γιο της και έφυγαν οικογενειακώς για την Αμερική, εκεί έκανε ένα πενταετές συμβόλαιο με μια ελληνοαμερικάνικη δισκογραφική εταιρία και εμφανιζόταν στο «Μολφέτα» το καλύτερο ελληνικό μαγαζί της Νέας Υόρκης, όμως την ζωή της Αμερικής δεν την άντεχε. Έμεινε έγκυος στην κόρη της και είχε ήδη αποφασίσει από καιρό ότι θα έφευγε από την Αμερική.

Από τότε επέστρεψε εννέα φορές για επαγγελματικούς λόγους αλλά πάντα με την προοπτική της επιστροφής. Με την επιστροφή της το ’71 παίρνει το διαζύγιο της από τον άντρα της και μένει μόνη με τα δύο παιδιά της χωρίς καμία βοήθεια. Έφτασε στο σημείο να πληρώνει ακόμη και τα χρέη του προκειμένου τα παιδιά της να μην έχουν έναν πατέρα στην φυλακή. Σε αυτή την τόσο δύσκολη περίοδο της ζωής της άνεργη και χωρίς εταιρία συναντάει στον δρόμο μια μέρα τον Βοσκόπουλο και του λέει για την κατάσταση της.

Εκείνος αποφασίζει να την βοηθήσει, την παίρνει στην Minos και της γράφει δύο λαϊκά τραγούδια, το «Αγόρι μου», και το «Σε παρακαλώ, σήκω και φύγε», είναι η στροφή της από το ελαφρύ στο λαϊκό τραγούδι. Ο Τόλης Βοσκόπουλος δήλωσε για την Βάνου :

«Η Τζένη Βάνου είναι από τα αντράκια, τα παλικαράκια που παραδέχομαι γιατί έχει και μια άλλη αρετή είναι ευγνώμον, αναγνωρίζει και έχει πει πολλές φορές με τους δικούς της τρόπους το πόσο πολύ με ευχαριστεί γι’ αυτό που έχω κάνει. Ήθελα κάποτε και να που ήρθε η ώρα να της πω πόσο πολύ την ευχαριστώ δεν μου χρωστάει εκείνη της χρωστάω εγώ που μου έμεινε μέσα στην καλλιτεχνική μου προίκα να λέω ότι έγραψα τραγούδια και με τραγούδησε η Τζένη Βάνου.»

Την ίδια περίοδο είναι που με το Πλέσσα κάνει το «Σε βλέπω στο ποτήρι μου» και το 1984 παίρνει χρυσό δίσκο με το «Τρένο της ζωής» του Μουσαφίρη.

Στην Minos μένει από το ’72 μέχρι το ’88 οπότε και έπαψε να έχει την δημοτικότητα που είχε μέχρι τότε. Η ανάγκη όμως για το μεροκάματο δεν έπαψε ποτέ να υπάρχει και έτσι συνέχισε να εμφανίζεται σε μαγαζιά δεύτερης κατηγορίας. Από την αγωνία της για επιβίωση υπέγραφε συμβόλαια με όποιον την έβρισκε πρώτος και πάντα με χαμηλή αμοιβή ενώ ακολουθούσαν άλλες προτάσεις με πολύ καλύτερα χρήματα. Αυτό την βασάνιζε τα βράδια αλλά τελικά μη μπορώντας να κάνει αλλιώς έπειθε τον εαυτό της να το δεχθεί. Περήφανη ως άνθρωπος οι μόνοι από τους οποίους ζήτησε ποτέ βοήθεια ήταν η μητέρα της και από τον Θεό. Σεβάστηκε και αγάπησε τον εαυτό της πάντα λιγότερο απ’ ότι της άξιζε. Δεν είχε εκτιμήσει το «δώρο» που της είχε κάνει ο Θεός και αυτό ήταν το μοναδικό της ταλέντο. Μετάνιωσε που δεν κατάφερε να κάνει λεφτά, αλλά αν ξεκινούσε και πάλι από την αρχή πάλι τα ίδια λάθη θα έκανε.

Το 2013 η Τζένη Βάνου αναγκάστηκε να υποστεί ένα πολύ σοβαρό χειρουργείο προκειμένου να αφαιρεθεί όγκος από τον λαιμό της. Έντονοι πόνοι πριν λίγο καιρό την οδήγησαν στο νοσοκομείο όπου διαγνώστηκε ότι ο καρκίνος είχε εξαπλωθεί σε ολόκληρο το σώμα της με ραγδαίο ρυθμό.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής της μη θέλοντας να τραγουδήσει άλλο και έχοντας απορρίψει πολλές ανάλογες προτάσεις που της είχαν γίνει, αποφάσισε να ανοίξει ένα μίνι μάρκετ μαζί με τα παιδιά της. Όμως δεν μπόρεσε να αποφύγει τις συνέπειες της οικονομικής δυσπραγίας μέχρι του σημείου που το κατάστημα της πτώχευσε. Από εκεί και πέρα με την υποστήριξη ανθρώπων που την αγαπούσαν κατάφερε να σταθεί στα πόδια της χωρίς να το βάλει κάτω. Τελικά το κράτος αποφάσισε και της έδωσε την τιμητική σύνταξη για την προσφορά της στο ελληνικό τραγούδι. Άφησε την τελευταία της αναπνοή στις 5 Φεβρουαρίου.

eoellas.org

Απόστολος Καλδάρας γεννήθηκε το 1922 απεβίωσε το 1990

noreply@blogger.com (Tromero.eu) — Sun, 7 Aug 2016 22:45:00 +0300

Ο Απόστολος Καλδάρας εξελίχθηκε σε έναν από τους αξιολογότερους μουσικοσυνθέτες και στιχουργούς του ρεμπέτικου τραγουδιού.Πολύ συχνά όταν αναφερόμαστε σε συνθέτες τέτοιου μεγέθους, υποβαθμίζουμε, άθελά μας, κάποιο από τα υπόλοιπα ταλέντα τους. Εκτός λοιπόν από σπουδαίος συνθέτης ο Καλδάρας υπήρξε στιχουργός πολλών τραγουδιών του, αλλά και τραγουδιστής… Ο ίδιος ερμήνευσε πολύ λίγα τραγούδια στη δισκογραφία, σαν σόλο τραγουδιστής, συνόδευσε όμως σε δεκάδες άλλα τους τραγουδιστές που ερμήνευσαν τις δημιουργίες του. Ενδεικτικά αναφέρω τον Καζαντζίδη («Ανεμώνα», «Ας παν στην ευχή τα παλιά» κ.α.),

Μπιθικώτση («Έκτακτο παράρτημα», «Η καρότσα», «Στ’Αποστόλη το κουτούκι» κ.α.), Μοσχολιού («Λες κι οργώνω μες στα βράχια», «Άλλαξε ο κόσμος», «Ένα τραγούδι απ’τ’Αλγέρι» κ.α.), Διονυσίου («Σ’αφήνω τώρα λεύτερη», «Ποιοι έφυγαν κι ευτύχησαν» κ.α.), Μενιδιάτη («Όπου δεις φωτιά να καίει», «Αναποδιές και βάσανα» κ.α.),

Κόκοτα («Πέσε στην αγκαλιά μου», «Όταν θυμάμαι εκείνη» κ.α.), Νταλάρα («Φορτώθηκα τις τύψεις μου», «Τι να θυμηθώ, τι να ξεχάσω»), Πάριο («Είδα κι άλλες σαν κι εσένα») Αλεξίου («Δυο ποτήρια»), Σμοκοβίτη («Να πας να πεις του φίλου σου»), αρκετά τραγούδια με τη Φούλη Δημητρίου αλλά και δεκάδες ακόμα.

Υπάρχουν όμως και επτά τραγούδια στα οποία ο Καλδάρας είναι ο κύριος τραγουδιστής, αρχής γενομένης από τα 1954 και το ζεϊμπέκικο «Μου λένε τι σου ζήλεψα», σε στίχους Κώστα Βίρβου, στο οποίο τον συνθέτη σιγοντάρει, στα πρώτα της βήματα, η Καίτη Γκρέυ. Το τραγούδι κυκλοφόρησε σε δίσκο 78 στροφών His master’s voice.

Το 1960 ο Απόστολος Καλδάρας ηχογράφησε τρία τραγούδια με τη φωνή του.

Το «Μένα μου πρέπουν σίδερα» ηχογραφήθηκε σε δίσκο 45 στροφών Columbia. Πολλά χρόνια αργότερα, το 1977, το τραγούδι ξαναηχογραφήθηκε από τον Μιχάλη Μενιδιάτη στο δίσκο «Ο Μιχάλης Μενιδιάτης τραγουδά Καλδάρα».

Το δεύτερο ήταν μια επανεκτέλεση ενός τραγουδιού που είχε πρωτοηχογραφήσει ο Στράτος Παγιουμτζής το 1949, με τίτλο «Ο κουμπαράς» (ή «Κάντε τόπο να περάσω»).

Και αυτό κυκλοφόρησε σε 45άρι Columbia, ενώ το 1966 το ηχογράφησε και ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης.

Την ίδια χρονιά, το 1960 δηλαδή, ο Καλδάρας διασκεύασε και ηχογράφησε με τη φωνή του, ένα παλιό ρεμπέτικο, που έλεγε «Έμαθα πως είσαι μάγκας» (έχει καταγραφεί και ως παραδοσιακό, αλλά και ως σύνθεση του Κώστα ή της Δήμητρας Σκαρβέλη). Το τραγούδι κυκλοφόρησε σε 45άρι Ηis master’s voice, ενώ το 1983 εντάχθηκε στη συλλογή τραγουδιών του Καλδάρα «30 χρόνια Νο 2».

Σειρά είχε «Το κορόιδο», ένα ζεϊμπέκικο που ηχογραφήθηκε το 1961 και κυκλοφόρησε σε 45άρι Columbia.

Την ίδια χρονιά ο Απόστολος Καλδάρας μαζί με τη Μάτα Λώρη και τον Βασίλη Καραπατάκη, ξέφυγαν από το ρυθμό του ζεϊμπέκικου και ηχογράφησαν τα «Θλιμμένα βράδια», μια συρτορούμπα που κυκλοφόρησε σε 45άρι His master’s voice. To τραγούδι συμπεριλήφθηκε το 1998 στη συλλογή «Τραγούδια από τις 45 στροφές Νο 2».

Συρτορούμπα είναι και το τελευταίο τραγούδι αυτής της κατηγορίας με τον Απόστολο Καλδάρα, την Πόλη Πάνου και τον Χρηστάκη να τραγουδούν, σε στίχους Πόπης Αλαφούζου, «Με πίκραναν απόψε» σε δίσκο 45 στροφών Columbia, που κυκλοφόρησε το 1962. Το τραγούδι μπήκε στη συλλογή «Τραγούδια από τις 45 στροφές Νο 1», το 1997.

Δημήτρης Ρουμελιώτης γεννήθηκε το 1921 απεβιωσε το 2012

noreply@blogger.com (Tromero.eu) — Fri, 5 Aug 2016 22:40:00 +0300

Ο Δημήτρης Ρουμελιώτης είναι ένας από τους άγνωστους τραγουδιστές του γνήσιου λαϊκού τραγουδιού του ’50. Είναι περίεργο πως δεν συγκαταλέγεται στους μεγάλους τραγουδιστές αυτού του τόπου, αφού σίγουρα είναι ισάξιος άλλων μεγάλων ονομάτων. Έχει πάνω από 110 τραγούδια στο ενεργητικό του εκ των οποίων στα μισά περίπου τραγουδά σιγόντο σε άλλους τραγουδιστές. Τραγούδησε αρκετά τραγούδια που παραμένουν ακόμα και σήμερα «κλασσικά». Γεγονός αποτελεί ότι είναι ξεχασμένος , όπως λέει ο ίδιος . Ο Δημήτρης Ρουμελιώτης ζούσε στο Μόντρεαλ του Καναδά και εχει αφηγηθεί ο ίδιος την ζωή του. (Απομαγνητοφώνηση ομιλίας του ιδίου. Από το αρχείο του Γιώργου Καλιβρούση, Μόντρεαλ Καναδάς,2004):

Οι γονείς μου ήταν πρόσφυγες, ο πατέρας μου από την Κεσάνη της Θράκης και η μητέρα μου από το Αϊβαλί της Μικράς Ασίας. Εγώ γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη το 1921.

Ο Δημήτρης καταγόταν από μουσική οικογένεια που εγκαταστάθηκαν στην Λέσβο. Ο Δημήτρης Ρουμελιώτης θείος του, πρώτος ξάδερφος του πατέρα του. Έπαιζε «τουλούμι» (γκάϊντα). Τον συνόδευε συχνά κάποιος με το παρατσούκλι «Βοσκοπούλα», που έπαιζε τουμπερλέκι και ντέφι.Ο Σταύρος Ρουμελιώτης ή «Καραχάλιας» , ο μεγάλος αδερφός του έπαιζε κορνέτα και τρόμπα. Ο Ηλίας Ρουμελιώτης ή «Καραχάλιας», επίσης μεγάλος αδελφός και σημαντικός μουσικός της Μυτηλίνης. Γεννήθηκε στο Πλωμάρι το 1916, έπαιζε σαντούρι και κιθάρα επαγγελματικά αλλα ποτέ δεν συνεργάστηκς με τον αδελφό του. Ο ίδιος λέει για τον Δημήτρη: «Ο «Μητσάρας». Επαγγελματίας μουσικός και τραγουδιστής, έπαιζε μπουζούκι: Με τον μικρόν, τον Δημήτρη, εγώ δεν έπαιξα. Φύγαν οι αδερφές μου στην Αθήνα, απ’ το ‘26-’27, φύγανε και τον πήραν μαζί τους... Έπαιζε απάνω στη «Ντριάνα Χειλά» (νυχτερινό κέντρο στην Αθήνα), ο αδερφός μου ο Μήτρος. Έχει βγάλει: «Μες στης Πεντέλης τα βουνά», «Στο πιο ψηλότερο βουνό», δικά του. Τραγουδούσε, μπουζούκι έπαιζε χρόνια... Και με τον Βαμβακάρη στον Βοτανικό έχει παίξει...Όλη η Αθήνα, όλος ο ντουνιάς τον ξέρει. » Επίσης υπήρχαν και δυο αδελφές στην οικογένεια.

Το 1934 είχα αγοράσει ένα μαντολίνο, οι φίλοι μου όμως μου έλεγαν «πάρε να μάθεις μπουζούκι να μας διασκεδάζεις». Εκείνη την εποχή τα καταστήματα μουσικών οργάνων στη Θεσσαλονίκη δεν είχαν μπουζούκια, βρήκα κάποιον (ο δόλιος ήταν σε αναπηρική καρέκλα) αλλά ήταν καλός οργανοποιός , του είπα αν μπορούσε να κάνει το μαντολίνο μπουζούκι. Φέρτο ,μου λέει , θα βάλουμε μεγαλύτερο μανίκι και θα γίνει μικρό μπουζούκι.
Άρχισα μόνος μου να παίζω και τα πρώτα τραγούδια που έμαθα ήταν «Του Βάβουλα η Γούβα» και το «Θα πάω στην Αμερική και πλούτη θ' αποκτήσω». Άρχισα την μελέτη. Όλο και μάθαινα καλύτερα.

Το 1935 φέρανε μπουζούκια από την Αθήνα και έτσι πήρα κανονικό μπουζούκι.
Το 1936 υπηρετούσε ο Τσιτσάνης στην Θεσσαλονίκη στο Τάγμα Τηλεγραφητών. Στον Βαρδάρη ήταν ένα καφενείο που συχνάζαμε, το είχαν 2 αδέλφια ο Χαράλαμπος και ο Ανδρέας. Μόλις ερχόντουσαν καινούριοι δίσκοι αμέσως τους πέρναμε και έτσι μαθέναμε και περισσότερα τραγούδια. Μια μέρα ήρθε ο Τσιτσάνης με το μπουζούκι του και μας έπαιξε μερικά τραγούδια. Ήταν η πρώτη γνωριμία μου με τον Τσιτσάνη. Είχε πάρει αναβολή και έφυγε στην Αθήνα.

Το 1938 έγινα επαγγελματίας. Έπαιζα στην Οδό Ειρήνης. Μετά πήγα σε άλλο μαγαζί, στην κατοχή ήλθε και ο Τσιτσάνης και έπαιζε στα Κούτσουρα του Δαλαμαγκα. Εγώ έπαιζα στην Πλατεία Αγίας Σοφίας στο Μπελαμι (?). Τα πρωινά που σχολάγαμε πίναμε τον καφέ μας στον Λευκό πύργο στο καφέ Ντορέ.

Το 1938 λοιπόν ο Δ.Ρουμελιώτης ηχογραφεί σε ηλικία 17 ετών, το 1ο του τραγούδι ως ερμηνευτής. Ήταν το «ΣΤΗΣ ΠΛΑΚΑΣ ΤΑ ΣΤΕΝΑ (ΠΛΑΚΙΩΤΙΣΣΑ)» χασάπικο, με αριθμό δίσκου DG-6431 στην Columbia, τραγούδι των Παναγιώτη Τούντα σε στίχους Γ.Ευαγγέλου. Στην β’ πλευρά του Δίσκου υπάρχει το τραγούδι «Η ΔΙΠΡΟΣΩΠΗ». Και στα 2 τραγούδια σεγόντο κάνει ο Στελλάκης Περπινιαδης.

ΣΤΗΣ ΠΛΑΚΑΣ ΤΑ ΣΤΕΝΑ (ΠΛΑΚΙΩΤΙΣΣΑ)

Μέσα στης Πλάκας τα στενά αγάπησα με πόνο
Μια έμμορφη Πλακιώτισσα και ολοένα λιώνω

Γι’ αυτήνε έγινα μπεκρής και μέρα νύχτα πίνω
Και μες της Πλάκας τα στενά τον στεναγμό μου αφήνω

Μα όσα κι αν της έχω πει ο νους της δεν αλλάζει
Και κάθε μέρα πιότερο μες την καρδιά με σφάζει

Τρελή μικρή μου δεν μπορώ για σένανε πεθαίνω
Για σένανε Πλακιώτισσα στον Άδη κατεβαίνω

2 Ο Ν.Γεωργιάδης στο βιβλίο του Κώστας Παπαδόπουλος : Ο Παγκανίνι του Μπουζουκιου Εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή ,2007 σελ 42-43 αφηγείται:

«Εδώ έχουμε την ευκαιρία να μιλήσουμε για τον Ρουμελιώτη. Ο τραγουδιστής αυτός ήταν μια ανακάλυψη του σπουδαίου Σμυρνιού συνθέτη και μαέστρου Παναγιώτη Τούντα, όπως ήταν επίσης ο Στελλάκης Περπινιάδης, ο Κώστας Ρούκουνας, ο Βαγγέλης Σωφρονίου, η Ρόζα Εσκενάζυ, η Ρίτα Αμπατζή και άλλοι πολλοί. Πρωτοεμφανίστηκε στα 1938, στο τραγούδι του Τούντα «Πλακιώτισσα», με δεύτερη φωνή τον Στελλάκη. Μετά την Κατοχή, από το 1952 μέχρι το I960, συνεργάστηκε στενά, με τον Γιώργο Μητσάκη, και κάποια τραγούδια τους γίνανε επιτυχίες. Για παράδειγμα, «Ο Δημητράκης» (1952), «Όπου Γιώργος και μάλαμα» (1956), «Στη μαγεμένη Αραπιά» (1959)... Δυστυχώς, οι βιογραφικές λεπτομέρειες του Δημήτρη Ρουμελιώτη μας είναι άγνωστες.»

Ο αμέσως επόμενος δίσκος είναι του Τσιτσάνη (AO-2523) «ΔΕΝ ΤΟ ΠΑ ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ», «ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ» το 1938 επίσης , όπου τραγουδά μόνος του. Ο Δημήτρης Ρουμελιώτης ηχογράφησε ακόμα τον «ΘΕΡΜΑΣΤΗ» του Δραγάτση, το «ΜΕΣ ΤΗΣ ΠΕΝΤΕΛΗΣ ΤΑ ΒΟΥΝΑ» του Παγιουμτζή, το «ΚΕΝΤΗΣΤΡΑ ΞΕΜΥΑΛΙΣΤΡΑ» του Μπαγιαντέρα, συνολικά 7 προπολεμικά τραγούδια.

*Σημ. συγγραφέα:

Σύμφωνα με μαρτυρίες από συγγενικό πρόσωπο του Δημ Ρουμελιώτη, ανιψιό του για την ακρίβεια, αλλά και αδυναμίας λήψης ακριβών πληροφοριών από τον ίδιο τον τραγουδιστή προκύπτει η εξής πληροφορία: την περίοδο 1938-1940 όπου υπάρχουν 7 τραγούδια με το όνομα Δημήτρης Ρουμελιώτης, φαίνεται να τα έχει ηχογραφήσει ο πρώτο-ξάδερφος του εν λόγω τραγουδιστή, συνονόματος Δημ. Ρουμελιώτης. Αναφέρεται οτι ο ξάδελφος του πέθανε μάλλον από φυματίωση μέσα στην κατοχή και δεν ξαναεμφανίστηκε στην δισκογραφία. Εξάλλου μια προσεκτική ακρόαση των τραγουδιών αυτών μπορεί να οδηγήσει στο συμπέρασμα οτι οι 2 φωνές ΔΕΝ μοιάζουν και δεν μπορούν να αποδοθούν απλά στο νεαρό της ηλικίας του 17χρονου τότε Δημ.Ρουμελιώτη. Πιθανότατα τα 7 προπολεμικά τραγούδια να ανήκουν στον ξάδελφο Δημ.Ρουμελιώτη.

Για την μεταπολεμική του πορεία στο τραγούδι ο ίδιος αφηγείται:

Ρουμελιωτης Όταν έγινε η απελευθέρωση από τους Γερμανούς, άνοιξε και το εργοστάσιο γραμμοφώνων δίσκων. Φύγαμε για την Αθήνα.. Εκεί το 1948 γραμμοφώνησα τον 1ο μου δίσκο την «Κόρη παραχαϊδεμένη» και το «Ραντεβουδάκι». Τα τραγούδησε η Στέλλα Χασκίλ και τα παίζει ο Τσιτσάνης στην εταιρία ODEON-PARLOPHONE. Το 1951 πήγα στην COLUMBIA τραγουδιστής. Το πρώτο τραγούδι που είπα ήταν «Το κορίτσι μου γιορτάζει» εν παρενθέση «η κούρσα». Ακολούθησαν «Έδιωξες τον Δημητράκη» , «Μαγεμένη Αραπια» , «Όπου Γιώργος και μάλαμα» του Μητσάκη και συνεργάστηκα με όλους τους συνθέτες και δούλεψα με Μητσάκη, Κλουβάτο, Μάρκο Βαμβακάρη, Στέλιο Καζαντζίδη, Μπακάλη με όλους τους καλλιτέχνες της εποχής και τραγουδίστριες που σε δίσκους με συνόδεψαν και τις συνόδεψα. Με την Μπέλλου και την Χρυσάφη δούλεψα πάρα πολύ σε κέντρα όχι όμως σε δίσκους, γιατί εγώ ήμουν στην COLUMBIA και αυτές στην ODEON.

Ο Γιώργος Μητσάκης στην αυτοβιογραφία του (Γιώργος Μητσάκης. Αυτοβιογραφία. Εκδώσεις Εικοστού πρώτου 1995. Σελ 74-76) αναφέρει για τον Δ.Ρουμελιώτη:

«Τη Γκρέυ μου την έφερε ο Ρουμελιώτης, που είχε φέρει και τον Καζαντζίδη. Της έδωσα το «Το δικό σου το μαράζι θα με φάει».

Μόλις πήγαμε στην Columbia, μου λέει ο Λαμπρόπουλος: Γιώργο πες κι εσύ ένα τραγούδι από πίσω από το δίσκο να βοηθήσουμε την Καίτη, να πουλήσουμε. Κάθησα κι έγραψα το «Όπως μ' έχεις κάνει πτώμα, θα με φάει το μαύρο χώμα». Στην ηχογράφηση μου κάνουν κάτι φωνές η Νίνου κι ο Τατασόπουλος.

Δεν είχε τύχη αυτό το τραγούδι, γιατί το «Μαράζι» τράβηξε πολύ. Έγινε μεγάλη επιτυχία. Εν τω μεταξύ στον Καζαντζίδη είχα δώσει και άλλο τραγούδι, το «θλιμμένο δειλινό». Αυτό έγινε το '52. Σιγά-σιγά είχε αρχίσει ν' ανεβαίνει και κάπου τον έχασα τον Καζαντζίδη. Μου λέει ο Ρουμελιώτης: «Ρε συ, αυτός τα έχει φτιάξει με τη Γκρέυ και δουλεύουνε στου Ξυπολητάκου».

3 Ο Μήτσος ήταν πολύ καλό παιδί και καλή φωνή. Κούτσαινε από το ένα πόδι, έπαιζε λίγο κιθάρα και τραγούδαγε. Τον γνώρισα μετά την Κατοχή και με παρακάλεσε να τον πάρω μαζί μου να βγάζει κανένα μεροκάματο. Σαλονικιός ήταν. Λοιπόν κοίτα περίεργα πράγματα. Ενώ κούτσαινε πολύ, ξελόγιασε τη γυναίκα ενός χασάπη από τη Θεσσαλονίκη και μόλις το έμαθε ο χασάπης απειλούσε να τον σφάξει, και αυτόν και τη γυναίκα του, που είχε μωρό 2 χρονών περίπου. Φοβήθηκε ο Μήτσος και κατέβηκε στην Αθήνα. Μάλιστα ένα διάστημα τον φιλοξενούσα μαζί με τη γκόμενα και το μωρό Κουμπάρε, μ έλεγε συνέχεια. Κουμπάρε αυτό, κουμπάρε εκείνο έμεινε το κουμπάρε.

Ο Μήτσος τραγούδησε το «Όπου Γιώργος και μάλαμα».- όπως σου είπα δεν ήθελα γνωστούς τραγουδιστές για τα τραγούδια μου ήξερα ότι είναι επιτυχίες. Απόδειξη ότι αυτό το τραγούδι το τραγούδησε και το τραγουδά όλη η Ελλάδα. Ξέρει κανείς ότι το έχει πει ο Ρουμελιώτης?
Ο Μήτσος τώρα ζει κάπου στον Καναδά. Είχε έρθει μερικές φορές, μάλιστα μια φορά μου έφερε δώρο μία γραβάτα, από τα πανέρια πρέπει να ήταν... [γελάει].
Και ο πούστης ήξερε ότι εγώ ντυνόμουνα πάντα στην τρίχα. Δεν πειράζει...»

Από το 1951 και μετά αρχίζει η μεγάλη πορεία του στο Λαικό τραγούδι που περιλαμβάνει συνεργασίες με παρά πολλούς λαϊκους δημιουργούς και συνθέτες.

Το καλοκαίρι του 1954 εργάζεται με τον Τάκη Μπίνη: «Για δεύτερη συνεχόμενη σεζόν δούλεψα στον Αντώνη Βλάχο, στο Αιγάλεω. Παίζαμε έξω στην αυλή το καλοκαίρι και το φθινόπωρο μπήκαμε μέσα γιατί άρχισε το κρύο. Τη δεύτερη αυτή σεζόν στου «Βλάχου», έφυγε η Μπέλλου και στη θέση της είχα πάρει τον πολύ καλό τραγουδιστή Μήτσο Ρουμελιώτη, που τότε είχε κάνει τη μεγάλη επιτυχία του Γιώργου Μητσάκη «Όπου Γιώργος και μάλαμα». (Τάκης Μπίνης – Βιος ρεμπέτικος. Εκόσεις Ντέφι 2004, σελ 275)

ΟΠΟΥ ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΙ ΜΑΛΑΜΑ

Όσο αγαπώ τη μάνα μου αγάπησα κι εσένα
Όσα είχα και δεν είχα μου τα μάσησες
Και μπατίρη στο φινάλε με παράτησες

Δε βαριέσαι δεν πειράζει χαλάλι σου
Συ μια μέρα θα χτυπήσεις το κεφάλι σου
Μα η δική μου η καρδιά δεν έχει αντάλλαγμα
Όπου Γιώργος και μάλαμα

Μόνο εγώ σε πόνεσα και στα ‘χω δώσει όλα
Κι αν για σένα και φαρμάκια εγώ έπινα
Την ψυχή μου να ζητούσες θα στην έδινα

Το 1955 βρίσκεται στα «κουνέλια» του Στελλάκη όπου συνεργάζεται με το πρωτοεμφανιζόμενο μπουζουξή Κώστα Παπαδόπουλο. Ο Παπαδόπουλος αφηγείται γι’ αυτήν την συνεργασία: «Τους μουσικούς δεν τους θυμάμαι καθόλου. Τους μόνους που θυμάμαι, εκτός από τον Στελλάκη, είναι τον Νάσο τον Μάκρη, που τραγουδούσε και που με πήγε και στη δουλειά, και τον Δημήτρη Ρουμελιώτη. Αυτό ήτανε το συγκρότημα.» και συνεχίζει για τον Ρουμελιώτη: «Ο Ρουμελιώτης είχε κάτι από το τραγούδι, τον τρόπο και το μέταλλο τραγουδιού του Γρηγόρη Μπιθικώτση. Ήταν έτσι στεγνός τραγουδιστής, καθόλου μπελκάντο. Ήτανε ωραίος λαϊκός τραγουδιστής. Και είχε και κάτι το μοντέρνο μες στο τραγούδι του, χωρίς να ενοχλεί βέβαια. Είχε και δισκογραφία τότε εκείνος..

∆ΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ 78ΣΤΡ

ΤΙΤΛΟΣ ΕΡΜΗΝΕΥΤΗΣ/ΕΣ ∆ΗΜΙΟΥΡΓΟΣ/ΟΙ ΕΤΟΣ ΕΙ∆ΟΣ ∆ΙΣΚΟΣ

1 ΑΝΤΙΟ ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΓΛΥΚΕΙΑ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΡΙΤΣΑ ∆ΗΜΗΤΡΙΑ∆ΟΥ ΘΕΟ∆ΩΡΟΣ ∆ΕΡΒΕΝΙΩΤΗΣ 1959 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ Columbia DG-7479

2 ΑΠ' ΤΗΝ ΠΑΤΡΙ∆Α ΜΑΚΡΥΑ ΚΑΙΤΗ ΓΚΡΕΫ - ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΥΡΙΑΖΗΣ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΚΛΟΥΒΑΤΟΣ 1954 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ Columbia DG-7059

3 ΑΠΟΨΕ ΠΟΥ ΤΡΑΓΟΥ∆ΗΣΑ ΓΙΩΤΑ ΛΥ∆ΙΑ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΠΡΕΚΑΣ - ΣΑΡΑΝΤΗΣ ΚΟΚΟΜΑΤΗΣ 1954 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ His Masters Voice AO-5210

4 ΒΡΕΧΟΜΑΙ ΜΑ ∆ΕΝ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΕΛΕΝΗ ΚΩΤΣΟΓΛΟΥ Β.ΜΑΝΙΚΑΣ 1954 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ Columbia DG-7120

5 ΓΙΑΤΙ ΕΙΣΑΙ Ο ΑΝΤΡΑΣ ΜΟΥ ΑΝΝΑ ΛΙΑΝΑ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΑΜΠΕΤΑΣ 1957 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ His Masters Voice AO-5404

6 ΓΙΩΡΓΟ ΜΟΥ ΠΟΙΑ ΣΕ ΧΑΙΡΕΤΑΙ ΚΑΙΤΗ ΓΚΡΕΫ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΗΤΣΑΚΗΣ 1959 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ Columbia DG-7453

7 ∆ΕΝ ΚΑΝΩ ΕΓΩ ΓΙΑ ΠΑΝΤΡΕΙΑ ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΙ∆ΗΣ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΚΛΟΥΒΑΤΟΣ 1953 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ Columbia DG-7042

8 ∆ΕΝ ΤΩΠΑ ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΣΙΤΣΑΝΗΣ 1938 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ His Masters Voice AO-2523

9 ∆ΥΟ Α∆ΕΛΦΙΑ ΑΓΑΠΗΘΗΚΑΝΕ ΚΑΙΤΗ ΓΚΡΕΫ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΜΠΑΜΠΗΣ ΜΠΑΚΑΛΗΣ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΓΚΟΥΤΗΣ 1959 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ Columbia DG-7515

10 ΕΙΜΑΙ ΖΗΛΙΑΡΗΣ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΓΕΩΡΓΙΑ ΤΖΟΫ ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΗΤΣΑΚΗΣ 1957 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ Columbia DG-7277

11 ΕΙΝΑΙ ΘΑΝΑΤΟΣ Ο ΧΩΡΙΣΜΟΣ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΓΙΩΤΑ ΛΥ∆ΙΑ ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΗΤΣΑΚΗΣ 1957 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ Columbia DG-7311

12 ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΠΟΝΗΡΕΣ ΓΙΩΤΑ ΛΥ∆ΙΑ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΕΤΣΑΣ 1955 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ His Masters Voice AO-5258

13 ΕΙΣΑΙ ∆ΕΙΛΟΣ ΜΑΡΙΑ ΓΡΙΛΛΗ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΛ∆ΑΡΑΣ 1953 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ His Masters Voice AO-5124

14 ΕΝΑ ΘΛΙΜΕΝΟ ∆ΕΙΛΙΝΟ ΠΟΛΥ ΠΑΝΟΥ - ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΛΕΙ∆ΩΝΙΑΡΗΣ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΘΕΟ∆ΩΡΟΣ ∆ΕΡΒΕΝΙΩΤΗΣ 1957 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ Columbia DG-7322

15 ΕΞΩ ΦΤΩΧΕΙΑ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΝΑΝΑ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ - ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΥΚΟΥ∆ΗΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΚΛΟΥΒΑΤΟΣ 1952 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ His Masters Voice AO-5087

16 ΕΦΥΓΕΣ ΚΙ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΜΑΥΡΑ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΗΤΣΑΚΗΣ 1957 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ His Masters Voice AO-5376

17 ΕΧΟΥΜΕ ΚΕΣΑΤΙ ΜΙΡΑΝΤΑ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΝΙΚΟΣ ΒΟΥΛΓΑΡΗΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΚΛΟΥΒΑΤΟΣ 1953 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ Columbia DG-7021

18 Η ΒΑΡΒΑΡΑ ΚΙ Η ΕΛΕΝΗ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΝΙΤΣΑ ΠΑΟΛΑ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ 1960 ΣΥΡΤΟ His Masters Voice AO-5659

19 Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΟΜΟΡΦΑΙΝΕΙ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΑΝΤΖΕΛΑ ΠΕΡΡΑ ΘΕΟ∆ΩΡΟΣ ∆ΕΡΒΕΝΙΩΤΗΣ - ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΦΙΝΙΩΤΗΣ 1960 ΧΑΣΑΠΙΚΟ Columbia DG-7587

20 Η ∆ΙΠΡΟΣΩΠΗ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΣΤΕΛΛΑΚΗΣ ΠΕΡΠΙΝΙΑ∆ΗΣ ΛΕΩΝΙ∆ΑΣ ΠΑΓΚΑΛΗΣ 1938 ΧΑΣΑΠΙΚΟ Columbia DG-6431

21 Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΓΛΥΚΕΙΑ ΡΕΝΑ ΣΤΑΜΟΥ - ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΥΡΙΑΖΗΣ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΣΤΕΛΙΟΣ ΧΡΥΣΙΝΗΣ - ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ 1953 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ His Masters Voice AO-5156

22 Η ΠΑΡΑΠΟΝΙΑΡΑ ΑΝΝΑ ΛΙΑΝΑ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΗΤΣΑΚΗΣ - ΘΕΟ∆ΩΡΟΣ ∆ΕΡΒΕΝΙΩΤΗΣ 1957 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ Columbia DG-7326

23 Η ΠΕΤΡΙΝΗ ΚΑΡ∆ΙΑ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΚΑΙΤΗ ΓΚΡΕΫ ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΕΡΟΜΥΤΗΣ 1954 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ Columbia DG-7048

24 Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΑΧΑΙΡΙΑ ΚΑΙΤΗ ΓΚΡΕΫ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΘΕΟ∆ΩΡΟΣ ∆ΕΡΒΕΝΙΩΤΗΣ - ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ 1955 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ Columbia DG-7124

25 ΚΑΚΙΑ ΠΛΗΓΗ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΣΙΤΣΑΝΗΣ 1957 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ His Masters Voice AO-5428

26 ΚΑΝΕ ΠΕΡΑ ΑΠ' ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΑΝΤΖΕΛΑ ΓΚΡΕΚΑ ΣΤΕΛΙΟΣ ΧΡΥΣΙΝΗΣ - ΝΙΚΟΣ ΜΟΥΡΚΑΚΟΣ 1958 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ His Masters Voice AO-5526

27 ΚΑΝΕ ΤΟ ΚΑΛΟ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΚΑΙΤΗ ΓΚΡΕΫ - ΛΕΩΝΙ∆ΑΣ ΜΕΫΣΟΥΤΗΣ ΜΠΑΜΠΗΣ ΜΠΑΚΑΛΗΣ 1960 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ Columbia DG-7547

28 ΚΑΡ∆ΙΑ ΜΟΥ ΚΑΝΕ ΥΠΟΜΟΝΗ ΠΟΛΥ ΠΑΝΟΥ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΗΤΣΑΚΗΣ 1957 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ His Masters Voice AO-5376

29 ΚΕΝΤΗΣΤΡΑ ΞΕΜΥΑΛΙΣΤΡΑ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΣΤΕΛΛΑΚΗΣ ΠΕΡΠΙΝΙΑ∆ΗΣ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΓΚΟΓΚΟΣ 1939 ΧΑΣΑΠΙΚΟ His Masters Voice AO-2541

30 ΚΛΑΨΕ ∆ΙΑΒΑΤΗ ΚΑΙΤΗ ΓΚΡΕΫ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΑΤΑΣΟΠΟΥΛΟΣ - ΝΙΚΟΣ ΡΟΥΤΣΟΣ 1955 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ Columbia DG-7125

31 ΚΟΡΗ ΠΑΡΑΧΑΪ∆ΕΜΕΝΗ ΣΤΕΛΛΑ ΧΑΣΚΙΛ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΣΤΕΛΛΑ ΧΑΣΚΙΛ 1947 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ Parlophone B-74102

32 ΚΟΡΙΤΣΙ ΑΤΥΧΟ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΥΡΙΑΖΗΣ ΜΠΑΜΠΗΣ ΜΠΑΚΑΛΗΣ 1959 ΧΑΣΑΠΙΚΟ Columbia DG-7503

33 ΚΟΡΜΙΑ ΒΑΣΑΝΙΣΜΕΝΑ ΚΑΙΤΗ ΓΚΡΕΫ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΜΠΑΜΠΗΣ ΤΡΙΚΑΛΛΙΝΟΣ 1955 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ His Masters Voice AO-5242

34 ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ ΚΑΙΤΗ ΓΚΡΕΫ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΑΝΕΣΤΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ 1954 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ Columbia DG-7069

35 ΚΡΟΥΑΖΙΕΡΑ ΣΤΗ ΣΕΛΗΝΗ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΑΝΤΖΕΛΑ ΓΚΡΕΚΑ ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΗΤΣΑΚΗΣ 1958 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ His Masters Voice AO-5532

36 ΛΑΘΟΣ ΣΕ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΑΝΕ ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΕΒΗ - ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΛΕΙ∆ΩΝΙΑΡΗΣ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ - Α.∆ΗΜΟΓΛΟΥ 1957 ΧΑΣΑΠΙΚΟ His Masters Voice AO-5375

37 ΜΑΥΡΗ Η ΩΡΑ ΠΟΥ ΣΕ ΠΗΡΑ ΚΑΙΤΗ ΓΚΡΕΫ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ 1954 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ Columbia DG-7048

38 ΜΕ ∆ΙΧΩΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ∆ΟΥΚΙΣΣΑ - ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΥΡΙΑΖΗΣ ΜΠΑΜΠΗΣ ΜΠΑΚΑΛΗΣ 1959 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ Columbia DG-7505

39 ΜΕ ΜΙΑ ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΙΣΣΑ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΙ∆ΗΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΚΛΟΥΒΑΤΟΣ - ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ 1953 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ Columbia DG-7001

40 ΜΕ ΠΗΡΕ Ο ΚΑΤΗΦΟΡΟΣ ΚΑΙΤΗ ΓΚΡΕΫ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΚΛΟΥΒΑΤΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΗΤΣΑΚΗΣ 1955 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ His Masters Voice AO-5241

41 ΜΕ ΤΡΙΓΥΡΙΖΕΙ ΜΙΑ ΦΩΤΙΑ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΣΟΥΖΑΝΑ -ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΑΤΑΣΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΗΤΣΑΚΗΣ 1952 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ His Masters Voice AO-5063

42 ΜΕΣ ΣΤΑ ΚΟΥΡΕΛΙΑ ΤΗΣ ∆ΥΣΤΥΧΙΑΣ ΚΑΙΤΗ ΓΚΡΕΫ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΑΥΚΑΣ 1955 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ Columbia DG-7119

43 ΜΕΣ ΤΗΣ ΠΕΝΤΕΛΗΣ ΤΑ ΒΟΥΝΑ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΝΙΚΟΣ ΒΑΣΙΛΑΚΗΣ - ΣΤΡΑΤΟΣ ΠΑΓΙΟΥΜΤΖΗΣ 1940 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ His Masters Voice AO-2656

44 ΜΗ ΜΕ ∆ΙΩΧΝΕΙΣ ΜΑΚΡΥΑ ΣΟΥ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΚΑΙΤΗ ΓΚΡΕΫ - ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΣΙΤΣΑΝΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΣΙΤΣΑΝΗΣ 1957 ΚΑΡΣΙΛΑΜΑΣ His Masters Voice AO-5428

45 ΜΙΑ ΘΛΙΒΕΡΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΚΑΙΤΗ ΓΚΡΕΫ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΜΠΑΜΠΗΣ ΜΠΑΚΑΛΗΣ 1956 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ His Masters Voice AO-5324
Επιµέλεια: Κώστας Χόνδρος 20/04/2010 (Τελευταία ανηµέρωση : Ιουνιος 2013)
∆ΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ ∆ΗΜΗΤΡΗ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗ

46 ΜΙΑ ΠΕΝΙΑ ΓΕΜΑΤΗ ΠΟΝΟ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΖΙΒΑΝΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΗΤΣΑΚΗΣ 1952 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ His Masters Voice AO-5063

47 ΜΙΑ ΣΙ∆ΕΡΕΝΙΑ ΚΛΕΙ∆ΑΡΙΑ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΖΙΒΑΝΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΗΤΣΑΚΗΣ 1952 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ Columbia DG-6997

48 ΜΙΑ ΦΕΛΑΧΑ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ ΓΙΩΤΑ ΛΥ∆ΙΑ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΗΤΣΑΚΗΣ 1959 ΑΝΑΤΟΛΙΤΙΚΟ Columbia DG-7458

49 ΜΟΝΑΧΟΣ ΣΟΥ ΧΟΡΕΥΕ ΚΑΙ ΟΣΟ ΘΕΛΕΙΣ ΠΗ∆Α ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΑΝΤΖΕΛΑ ΠΕΡΡΑ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ 1960 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ His Masters Voice AO-5659

50 ΝΑ ΣΕ ΠΑΡΕΙ ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΜΑΡΙΚΑ ΝΙΝΟΥ - ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΑΤΑΣΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΗΤΣΑΚΗΣ 1952 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ His Masters Voice AO-5050

51 ΝΤΑΛΕ ΝΤΑΛΕ ΚΑΙΤΗ ΓΚΡΕΫ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΗΤΣΑΚΗΣ 1959 ΤΣΙΦΤΕΤΕΛΙ Columbia DG-7442

52 ΞΥΠΝΑ ΚΑΗΜΕΝΗ ΜΑΝΝΑ ΜΟΥ ΚΑΙΤΗ ΓΚΡΕΫ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΥΡΙΑΖΗΣ ΜΠΑΜΠΗΣ ΤΡΙΚΑΛΛΙΝΟΣ 1955 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ Columbia DG-7199

53 Ο ∆ΗΜΗΤΡΑΚΗΣ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΒΕΑΤΡΙΚΗ ΚΑΤΜΑ∆Α ΘΕΟ∆ΩΡΟΣ ∆ΕΡΒΕΝΙΩΤΗΣ 1960 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ His Masters Voice AO-5693

54 Ο ∆ΗΜΗΤΡΑΚΗΣ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΣΟΥΖΑΝΑ - ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΑΤΑΣΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΗΤΣΑΚΗΣ 1952 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ Columbia DG-6955

55 Ο ΘΕΡΜΑΣΤΗΣ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ ∆ΡΑΓΑΤΣΗΣ - ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΤΣΙΓΓΑΝΟΣ 1940 ΧΑΣΑΠΙΚΟ His Masters Voice AO-2656

56 Ο ΜΥΛΟΣ ΓΙΩΤΑ ΛΥ∆ΙΑ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΥΡΙΑΖΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΕΤΣΑΣ 1958 ΚΑΛΑΜΑΤΙΑΝΟ His Masters Voice AO-5449

57 ΟΙ ΟΜΟΡΦΙΕΣ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ ΚΑΙΤΗ ΓΚΡΕΫ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΥΡΙΑΖΗΣ ΣΤΕΛΙΟΣ ΧΡΥΣΙΝΗΣ - ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΚΛΟΥΒΑΤΟΣ 1954 ΧΑΣΑΠΟΣΕΡΒΙΚΟ Columbia DG-7163

58 ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΡΝΕΙ Ο ΠΟΤΑΜΟΣ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΡΕΝΑ ΣΤΑΜΟΥ ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΗΤΣΑΚΗΣ 1953 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ His Masters Voice AO-5112

59 ΟΠΟΙΟΣ ΠΟΛΛΑ ΕΧΕΙ ΒΑΣΑΝΑ ΓΙΩΤΑ ΛΥ∆ΙΑ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΚΛΟΥΒΑΤΟΣ 1954 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ Columbia DG-7103

60 ΟΠΟΥ ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΙ ΜΑΛΑΜΑ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΓΕΩΡΓΙΑ ΤΖΟΫ ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΗΤΣΑΚΗΣ 1956 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ His Masters Voice AO-5352

61 ΟΠΟΥ ΚΙ ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΣ ΡΕΝΑ ΣΤΑΜΟΥ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΣΤΕΛΙΟΣ ΧΡΥΣΙΝΗΣ 1953 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ Columbia DG-7085

62 ΟΠΟΥ ΦΤΩΧΟΣ ΚΙ Η ΜΟΙΡΑ ΤΟΥ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΑΤΑΣΟΠΟΥΛΟΣ - ΣΟΥΖΑΝΑ ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΗΤΣΑΚΗΣ 1952 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ Columbia DG-6997

63 ΟΤΑΝ ΑΓΑΠΑΣ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΠΟΛΥ ΠΑΝΟΥ - ΣΤΑΥΡΟΣ ΠΛΕΣΣΑΣ ΝΙΚΟΣ ΜΕΪΜΑΡΗ 1953 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ Columbia DG-7047

64 ΟΤΑΝ ΒΡΟΝΤΑΕΙ Η ΤΣΕΠΗ ΣΟΥ ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΗΤΣΑΚΗΣ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΡΕΝΑ ΣΤΑΜΟΥ ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΗΤΣΑΚΗΣ 1953 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ Columbia DG-7022

65 ΠΑΕΙ ΤΟ ΦΙΛΟΤΙΜΟ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΑΤΑΣΟΠΟΥΛΟΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΚΛΟΥΒΑΤΟΣ 1952 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ Columbia DG-6985

66 ΠΑΠΑ∆ΟΜΑΝΑ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΣΟΥΖΑΝΑ - ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΑΤΑΣΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΗΤΣΑΚΗΣ 1952 ΣΥΡΤΟ Columbia DG-6970

67 ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΣΙΤΣΑΝΗΣ 1938 ΧΑΣΑΠΙΚΟ His Masters Voice AO-2523

68 ΠΟΙΟΣ ΕΙ∆Ε ΜΑΝΑ ΝΑ ΠΟΝΕΙ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΣΟΥΖΑΝΑ - ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΗΤΣΑΚΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΗΤΣΑΚΗΣ 1952 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ Columbia DG-6955

69 ΠΟΛΥ ΜΕ ΠΑΡΑΜΕΛΗΣΕΣ ΧΑΡΟΥΛΑ ΒΟΓΙΑΤΖΗ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΣΤΕΛΙΟΣ ΧΡΥΣΙΝΗΣ - ΚΩΣΤΑΣ ΖΗΤΗΣ 1957 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ Columbia DG-7344

70 ΠΟΤΕ ΤΗ ΜΑΝΑ ΜΗΝ ΠΙΚΡΑΙΝΕΙΣ ΚΑΙΤΗ ΓΚΡΕΫ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΚΛΟΥΒΑΤΟΣ - ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ 1953 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ His Masters Voice AO-5151

71 ΠΥΡΑΥΛΟΣ ΚΑΙ ∆ΟΡΥΦΟΡΟΣ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΜΠΑΜΠΗΣ ΜΠΑΚΑΛΗΣ 1957 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ His Masters Voice AO-5432

72 ΣΑΓΙΟΝΑΡΑ ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΘΕΟ∆ΩΡΟΣ ∆ΕΡΒΕΝΙΩΤΗΣ - ΚΩΣΤΑΣ ΒΙΡΒΟΣ 1959 ΑΝΑΤΟΛΙΤΙΚΟ Columbia DG-7479

73 ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΣ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΣΙΤΣΑΝΗΣ 1958 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ His Masters Voice AO-5492

74 ΣΤΗ ΜΑΓΕΜΕΝΗ ΑΡΑΠΙΑ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΝΟΤΑ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΗΤΣΑΚΗΣ 1959 ΑΝΑΤΟΛΙΤΙΚΟ His Masters Voice AO-5558

75 ΣΤΗΣ ΠΛΑΚΑΣ ΤΑ ΣΤΕΝΑ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΣΤΕΛΛΑΚΗΣ ΠΕΡΠΙΝΙΑ∆ΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΟΥΝΤΑΣ - ΓΙΩΡΓΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ 1938 ΧΑΣΑΠΙΚΟ Columbia DG-6431

76 ΣΧΙΣΕ ΓΙΑΤΡΕ ΤΑ ΣΤΗΘΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙΤΗ ΓΚΡΕΫ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΘΕΟ∆ΩΡΟΣ ∆ΕΡΒΕΝΙΩΤΗΣ - ΝΙΚΟΣ ΡΟΥΤΣΟΣ 1955 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ His Masters Voice AO-5229

77 ΤΑ ∆ΥΟ ΧΑΣΤΟΥΚΙΑ ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΥΛΟΥΚΑΚΗΣ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΗΤΣΑΚΗΣ 1957 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ Columbia DG-7329

78 ΤΑ ΚΑΖΑΝΤΙΑ ΜΟΥ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΡΕΝΑ ΣΤΑΜΟΥ ΣΤΕΛΙΟΣ ΧΡΥΣΙΝΗΣ 1953 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ His Masters Voice AO-5149

79 ΤΕΤΟΙΟ ΘΥΛΙΚΟ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - Σ.ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑ∆ΟΠΟΥΛΟΣ 1957 ΧΑΣΑΠΙΚΟ Columbia DG-7452

80 ΤΕΤΟΙΟΝ ΑΝΤΡΑ ∆ΕΝ ΘΑ ΒΡΕΙΣ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΡΙΤΣΑ ∆ΗΜΗΤΡΙΑ∆ΟΥ ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΗΤΣΑΚΗΣ 1958 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ His Masters Voice AO-5481

81 ΤΙ ΕΦΤΑΙΞΑ (ΟΙ ΠΙΚΡΕΣ) ΓΙΩΤΑ ΛΥ∆ΙΑ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΚΛΟΥΒΑΤΟΣ 1954 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ His Masters Voice AO-5219

82 ΤΙ ΟΜΟΡΦΗ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΟΤΑΝ ΚΛΑΙΣ ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΥΡΙΑΖΗΣ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΣΤΕΛΙΟΣ ΧΡΥΣΙΝΗΣ - ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ 1953 ΧΑΣΑΠΙΚΟ His Masters Voice AO-5149

83 ΤΙ ΤΟ ΕΚΑΝΕΣ ΑΣΠΛΑΧΝΗ ΤΟ ΠΑΙ∆Ι ΣΟΥ ΚΑΙΤΗ ΓΚΡΕΫ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗΣ - Ν.ΜΠΡΙΛΗΣ 1954 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ Columbia DG-7073

84 ΤΟ ΒΟΥΝΟ ΚΑΙΤΗ ΓΚΡΕΫ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΠΡΕΚΑΣ - ΛΟΥΚΑΣ ΝΤΑΡΑΛΑΣ 1952 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ His Masters Voice AO-5164

85 ΤΟ ΚΑΥΓΑ∆ΑΚΙ ΠΟΛΥ ΠΑΝΟΥ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΗΤΣΑΚΗΣ 1957 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ Columbia DG-7342

86 ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΟΥ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΣΟΥΖΑΝΑ ΛΑΖΑΡΙ∆ΟΥ ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΗΤΣΑΚΗΣ 1951 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ His Masters Voice AO-5035

87 ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΤΟΥ ΜΑΓΚΑ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΟΥΛΑ ΜΠΑΜΠΑ - ΚΩΣΤΑΣ ΠΟΛΙΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΛ∆ΑΡΑΣ 1954 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ Columbia DG-7106

88 ΤΟ ΠΑΡΑΠΤΩΜΑ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΣΟΥΖΑΝΑ ΛΑΖΑΡΙ∆ΟΥ ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΗΤΣΑΚΗΣ 1951 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ His Masters Voice AO-5035

89 ΤΟ ΠΛΗΓΩΜΕΝΟ ΠΑΛΙΚΑΡΙ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΗΤΣΑΚΗΣ 1958 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ Columbia DG-7395

90 ΤΟ ΡΑΝΤΕΒΟΥ∆ΑΚΙ ΣΤΕΛΛΑ ΧΑΣΚΙΛ - ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΣΙΤΣΑΝΗΣ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΣΤΕΛΛΑ ΓΙΕΧΑΣΚΕΛ 1947 ΧΑΣΑΠΙΚΟ Parlophone B-74102

91 ΤΟ ΣΤΟΛΙ∆Ι ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΙ∆Ι ΚΑΙΤΗ ΓΚΡΕΫ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΚΛΟΥΒΑΤΟΣ 1954 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ His Masters Voice AO-5166

92 ΤΟ ΤΣΑΡ∆Ι ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΡΙΤΣΑ ∆ΗΜΗΤΡΙΑ∆ΟΥ ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΗΤΣΑΚΗΣ 1958 ΧΑΣΑΠΙΚΟ Columbia DG-7408

93 ΤΟ ΦΤΩΧΟΠΑΙ∆Ο ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΛ∆ΑΡΑΣ - ΜΑΡΙΑ ΓΡΙΛΛΗ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΛ∆ΑΡΑΣ 1953 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ His Masters Voice AO-5124

94 ΦΕΡΤΕ ΑΠ' ΟΛΑ ΤΑ ΠΟΤΑ ΜΑΡΙΑ ΓΡΙΛΛΗ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΖΙΒΑΝΗΣ ΣΤΕΛΙΟΣ ΧΡΥΣΙΝΗΣ - ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑ∆ΗΣ 1953 ΣΕΡΒΙΚΟ His Masters Voice AO-5098

95 ΦΤΩΧΟΚΑΜΑΡΑ ΚΑΙΤΗ ΓΚΡΕΫ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ ΖΩΪΟΠΟΥΛΟΣ 1955 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ His Masters Voice AO-5227

96 ΧΟΡΕΨΕ ΜΟΥ ΧΟΡΕΨΕ ΜΟΥ (Η ΜΑΡΙΚΑ) ΜΑΡΙΑ ΓΡΙΛΛΗ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΗΤΣΑΚΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΗΤΣΑΚΗΣ 1953 ΤΣΙΦΤΕΤΕΛΙ Columbia DG-7022

∆ΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ 45 ΣΤΡ
ΤΙΤΛΟΣ ΕΡΜΗΝΕΥΤΗΣ/ΕΣ ∆ΗΜΙΟΥΡΓΟΣ/ΟΙ ΕΤΟΣ ΕΙ∆ΟΣ ∆ΙΣΚΟΣ

1 ΑΝΤΙΟ ΕΛΛΑ∆Α ΤΡΙΟ ΜΠΑΜΠΟ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ 1960 ΒΑΛΣ Dore K12

2 ΑΝΤΙΟ ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΓΛΥΚΕΙΑ * ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΡΙΤΣΑ ∆ΗΜΗΤΡΙΑ∆ΟΥ ΘΕΟ∆ΩΡΟΣ ∆ΕΡΒΕΝΙΩΤΗΣ 1959 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ Columbia SCDG-2581

3 ΒΑΓΓΕΛΙΤΣΑ ΒΑΓΓΕΛΙΩ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΡΕΝΑ ΝΤΑΛΛΙΑ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ 1960 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ Dore K10

4 ΓΙΑ ΤΑ ΓΛΥΚΑ ΣΟΥ ΜΑΤΙΑ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ 1960 ΣΥΡΤΟ Attika K8

5 Η ΖΩΝΤΟΧΗΡΑ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΝΙΤΣΑ ΖΑΝΝΟΥ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ 1962 ΤΣΙΦΤΕΤΕΛΙ Columbia SCDG-2902

6 ΓΙΩΡΓΟ ΜΟΥ ΠΟΙΑ ΣΕ ΧΑΙΡΕΤΑΙ * ΚΑΙΤΗ ΓΚΡΕΫ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΗΤΣΑΚΗΣ 1959 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ Columbia SCDG-2562

7 ∆ΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ ΘΕΟ∆ΩΡΟΣ ΜΠΟΥΤΑΚΟΓΛΟΥ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ 1960 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ Parlophone GDSP-2662

8 ∆ΥΟ Α∆ΕΛΦΙΑ ΑΓΑΠΗΘΗΚΑΝΕ * ΚΑΙΤΗ ΓΚΡΕΫ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΜΠΑΜΠΗΣ ΜΠΑΚΑΛΗΣ 1960 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ Columbia SCDG-2628

9 ΕΙΣΑΙ ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΣ ΡΕΝΑ ΝΤΑΛΛΙΑ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - Α.ΚΑΡΑΜΠΕΛΑΣ 1960 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ Dore K20

10 Η ΒΑΡΒΑΡΑ ΚΙ Η ΕΛΕΝΗ * ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΝΙΤΣΑ ΠΑΟΛΑ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ 1960 ΣΥΡΤΟ His Masters Voice 7PG-2724

11 Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΟΜΟΡΦΑΙΝΕΙ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ * ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΑΝΤΖΕΛΑ ΠΕΡΡΑ ΘΕΟ∆ΩΡΟΣ ∆ΕΡΒΕΝΙΩΤΗΣ - ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΦΙΝΙΩΤΗΣ 1960 ΧΑΣΑΠΙΚΟ Columbia SCDG-2746

12 Η ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΜΕ ΜΑΛΩΝΕΙ ΑΝΝΑ ΠΛΑΤΑΝΙΑ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ 1961 ΚΑΛΑΜΑΤΙΑΝΟ Dore K37

13 ΘΑ ΜΕ ΦΑΝΕ ΟΙ ΚΑΥΜΟΙ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΝΙΤΣΑ ΖΑΝΝΟΥ ΘΕΟ∆ΩΡΟΣ ∆ΕΡΒΕΝΙΩΤΗΣ 1961 ΣΥΡΤΟ Columbia SCDG-2971

14 ΘΑ ΤΗ ΓΛΕΝΤΗΣΩ ΤΗ ΖΩΗ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΚΑΙΤΗ ΘΥΜΗ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΝΙΚΟΣ ΜΟΥΡΚΑΚΟΣ 1960 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ His Masters Voice 7PG-2799

15 ΘΑ ΤΙΜΩΡΗΘΕΙΣ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΚΑΙΤΗ ΘΥΜΗ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ 1960 ΧΑΣΑΠΙΚΟ His Masters Voice 7PG-2799

16 ΚΟΡΙΤΣΙ ΑΤΥΧΟ * ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΥΡΙΑΖΗΣ ΜΠΑΜΠΗΣ ΜΠΑΚΑΛΗΣ 1959 ΧΑΣΑΠΙΚΟ Columbia SCDG-2610

17 ΚΟΡΟΪ∆Ο ∆ΕΝ ΜΕ ΠΙΑΝΕΙΣ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ 1961 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ Columbia SCDG-2978

18 ΚΟΥΚΛΑ ΜΟΥ ΣΕ ΛΑΧΤΑΡΩ ΣΤ.ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟΣ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ 1960 ΤΣΙΦΤΕΤΕΛΙ Dore K10

19 ΜΑΖΙ ΣΟΥ ΘΑ ΞΗΜΕΡΩΘΩ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΝΙΤΣΑ ΖΑΝΝΟΥ - ΘΕΟ∆ΩΡΟΣ ∆ΕΡΒΕΝΙΩΤΗΣ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ 1961 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ Columbia SCDG-2902

20 ΜΕ ∆ΙΧΩΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ * ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ∆ΟΥΚΙΣΣΑ - ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΥΡΙΑΖΗΣ ΜΠΑΜΠΗΣ ΜΠΑΚΑΛΗΣ 1959 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ Columbia SCDG-2609

21 ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΘΑ ΜΕ ΘΥΜΗΘΕΙΣ ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΑΝΑΡΙ∆ΗΣ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΑΜΠΕΤΑΣ - ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΝΕΣΗΣ 1964 ΤΣΙΦΤΕΤΕΛΙ Fidelity 7310

22 ΜΙΑ ΠΑΛΗΑ ΣΟΥ ΦΙΛΕΝΑ∆Α ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΑΡΑΠΑΤΑΚΗΣ 1959 ΤΣΙΦΤΕΤΕΛΙ Columbia SCDG-2805

23 ΜΙΑ ΦΕΛΛΑΧΑ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ * ΓΙΩΤΑ ΛΥ∆ΙΑ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΗΤΣΑΚΗΣ 1959 ΑΝΑΤΟΛΙΤΙΚΟ Columbia SCDG-2558

24 ΜΟΝΑΧΟΣ ΣΟΥ ΧΟΡΕΥΕ ΚΑΙ ΟΣΟ ΘΕΛΕΙΣ ΠΗ∆Α * ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΑΝΤΖΕΛΑ ΠΕΡΡΑ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ 1960 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ His Masters Voice 7PG-2724

25 ΜΠΟΥΖΟΥΚΑΚΙ ΜΟΥ ΚΑΥΜΕΝΟ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ Α.ΚΑΡΑΜΠΕΛΑΣ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ 1960 ΚΑΡΣΙΛΑΜΑΣ Dore K11

26 ΝΤΑΛΕ-ΝΤΑΛΕ * ΚΑΙΤΗ ΓΚΡΕΫ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΗΤΣΑΚΗΣ 1959 ΤΣΙΦΤΕΤΕΛΙ Columbia SCDG-2551

27 Ο ΑΝΤΡΑΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑ ΜΙΡΑΝΤΑ ΛΑΪΣ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ - ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΦΙΝΙΩΤΗΣ 1960 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ Dore K5

28 Ο ΑΝ∆ΡΕΑΣ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΡΕΝΑ ΝΤΑΛΛΙΑ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ 1960 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ Dore K3

29 Ο ∆ΗΜΗΤΡΑΚΗΣ * ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΒΕΑΤΡΙΚΗ ΚΑΤΜΑ∆Α ΘΕΟ∆ΩΡΟΣ ∆ΕΡΒΕΝΙΩΤΗΣ 1960 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ His Masters Voice 7PG-2768

30 Ο ΜΥΛΟΣ * ΓΙΩΤΑ ΛΥ∆ΙΑ - ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΥΡΙΑΖΗΣ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΠΑΝΟΣ ΠΕΤΣΑΣ 1958 ΚΑΛΑΜΑΤΙΑΝΟ His Masters Voice 7PG-2510

31 ΟΠΟΥ ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΙ ΜΑΛΑΜΑ * ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΓΕΩΡΓΙΑ ΤΖΟΫ ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΗΤΣΑΚΗΣ 1958 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ His Masters Voice 7PG-2538

32 ΟΠΟΥ ΑΝΟΙΓΕΙ ΜΙΑ ΤΑΒΕΡΝΑ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ 1960 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ Attika K1

33 ΠΑΙ∆Ι ΜΟΥ ΞΑΝΑΓΥΡΙΣΕ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΣΤΕΛΙΟΣ ΧΡΥΣΙΝΗΣ - ΘΕΟ∆ΩΡΟΣ ΓΕΛΑ∆ΑΡΗΣ 1965 ΡΟΥΜΠΑ Music Box MB-537

34 ΠΕΣ ΜΟΥ ΟΡΘΑ ΚΟΦΤΑ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ 1961 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ Dore K37

35 ΠΟΤΕ ΤΗΝ ΜΑΝΑ ΜΗΝ ΠΙΚΡΑΙΝΕΙΣ * ΚΑΙΤΗ ΓΚΡΕΫ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΚΛΟΥΒΑΤΟΣ 1960 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ His Masters Voice 7PG-2960

36 ΣΑΓΙΟΝΑΡΑ * ΜΑΝΩΛΗΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΘΕΟ∆ΩΡΟΣ ∆ΕΡΒΕΝΙΩΤΗΣ - ΚΩΣΤΑΣ ΒΙΡΒΟΣ 1959 ΑΝΑΤΟΛΙΤΙΚΟ Columbia SCDG-2581

37 ΣΑΝ ΤΟ ΠΟΥΛΙ ΧΩΡΙΣ ΦΤΕΡΑ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΖΑΖΗΣ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ 1960 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ Dore K4

38 ΣΑΝ ΧΑΡΑΞΕΙ ΞΥΠΝΗΣΕ ΜΕ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΑΝΤΖΕΛΑ ΠΕΡΡΑ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ 1961 ΣΥΡΤΟ Columbia SCDG-2978

39 ΣΑΡΑΝΤΑΠΕΝΤΕ ΛΕΜΟΝΙΕΣ ΡΕΝΑ ΝΤΑΛΛΙΑ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΚΩΣΤΑ ΡΟΥΚΟΥΝΑ 1963 ΚΑΛΑΜΑΤΙΑΝΟ Dore K90

40 ΣΟΥΖΑΤΑ ΓΙΩΤΑ ΛΥ∆ΙΑ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΣΤΡΑΤΟΣ ΑΤΤΑΛΙ∆ΗΣ 1963 ΑΝΑΤΟΛΙΤΙΚΟ His Masters Voice 7PG-3298

41 ΣΤΗ ΜΑΓΕΜΕΝΗ ΑΡΑΠΙΑ * ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΝΟΤΑ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΗΤΣΑΚΗΣ 1959 ΑΝΑΤΟΛΙΤΙΚΟ His Masters Voice 7PG-2594

42 ΤΙ ΟΜΟΡΦΗ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΟΤΑΝ ΚΛΑΙΣ * ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΥΡΙΑΖΗΣ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΣΤΕΛΙΟΣ ΧΡΥΣΙΝΗΣ - ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ 1959 ΧΑΣΑΠΙΚΟ His Masters Voice 7PG-2561

43 ΤΟ ΒΟΥΝΟ * ΚΑΙΤΗ ΓΚΡΕΫ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΛΟΥΚΑΣ ΝΤΑΡΑΛΑΣ - ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΠΡΕΚΑΣ 1961 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ His Masters Voice 7PG-2960

44 ΤΟ ΚΑΥΓΑ∆ΑΚΙ * ΠΟΛΥ ΠΑΝΟΥ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΗΤΣΑΚΗΣ 1959 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ Columbia SCDG-2523

45 ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ ∆ΕΝ ΤΟ ΞΕΡΩ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ∆ΟΥΚΙΣΣΑ ΜΠΑΜΠΗΣ ΜΠΑΚΑΛΗΣ 1960 ΤΣΙΦΤΕΤΕΛΙ Columbia SCDG-2620

46 ΤΟΥ ΧΩΡΙΣΜΟΥ Η ΚΛΕΙ∆ΑΡΙΑ ΡΕΝΙΑ ΝΤΑΛΛΙΑ - ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ 1960 ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ Attika K7

47 ΦΥΓΕ ∆ΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ - ΡΕΝΑ ΝΤΑΛΛΙΑ ∆ΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ 1960 ΤΣΙΦΤΕΤΕΛΙ Dore K13

(Τα τραγούδια που είναι σηµειωµένα µε * αναφέρονται σε ανατυπώσεις δίσκων από τις 78στρ

roumeliotis.78str.gr

Δημήτρης Στεργίου - Μπέμπης γεννημένος το 1927 απεβίωσε το 1972

noreply@blogger.com (Tromero.eu) — Wed, 3 Aug 2016 22:10:00 +0300

Δημήτρης Στεργίου.Το «μεγαλύτερο» στη μουσική δεν έχει το νόημα που συνήθως του δίνουμε – ειδικά όταν συγκρίνουμε τους «εκτός συναγωνισμού».

Ποιος είναι λοιπόν… μεγαλύτερος; Ο Μπετόβεν ή ο Μότσαρτ; Ο Louis Armstrong ή o Duke Ellington; Ο John Lennon ή ο Mick Jagger; Ο Μάνος Χατζιδάκις ή ο Μίκης Θεοδωράκης;

Όλες αυτές οι ερωτήσεις κρύβουν εντός τους μια δόση ανοησίας, ιδίως όταν προσπαθούν να στάξουν στην αξία του υποκειμενικού, μιαν ικμάδα αντικειμενικότητας. Εκεί, το μόνο μου μπορεί να διαχωρίσει τούς πολύ μεγάλους, προσθέτοντας μισό γαλόνι στον έναν, ή αφαιρώντας το από τον άλλον, είναι το γούστο του καθενός μας. Και αυτό δεν μπορεί παρά είναι σεβαστό. Ιδίως όταν υπάρχει…

Συμβαίνει, όμως, και κάτι άλλο, που συχνά μας ταλανίζει σε τέτοιου τύπου αποφάσεις. Ορισμένοι μουσικοί πορεύτηκαν συχνά πίσω από την κεντρική σκηνή, δίχως να κάνουν ταινίες, τηλεόραση, ραδιόφωνο, πολλούς δίσκους – μουσικοί θέλω να πω που δεν τους γνωρίζουν όλοι, αλλά συνήθως οι επαΐοντες. Έτσι, πλέκεται ένας θρύλος, που ενώνει το… ανένταχτο με την αλήθεια. Υπάρχουν τέτοια ονόματα σε όλους τους χώρους, που κατά καιρούς, ανά εποχές, ανέρχονται στην νοητή κλίμακα αξιών, καταλαμβάνοντας θέσεις άλλων γνωστών και καταξιωμένων. Μέχρι και ταινίες γίνονται, βιβλία γράφονται, ηχογραφήσεις ανασύρονται, δίσκοι κυκλοφορούν…

Ομορφάντρας, αλλά και κάπως «σκοτεινός» σαν χαρακτήρας, ο Μπέμπης διέπρεψε στα πάλκα, τόσο εδώ όσο και στην Αμερική, αφήνοντας άφωνους όσους είχαν την τύχη ν' ακούσουν το μπουζούκι του στις καλές του. Ή, όπως είχε πει και ο Χιώτης για'κείνον: «Εγώ παίζω όσο γρήγορα μπορώ, ο Μπέμπης όσο γρήγορα θέλει».

Καιροφυλαχτεί, όμως, μια διαστροφή εδώ. Σε ορισμένους «κύκλους» όσο πιο άγνωστος παραμένει κάποιος, τόσο πιο πολύ εκτιμάται. Μάλιστα, όταν ο άγνωστος γίνει κάπως περισσότερο γνωστός, τότε οι «κύκλοι» θα σταματήσουν ν’ ασχολούνται μαζί του ανακαλύπτοντας κάποιον άλλον που θα πάρει τη θέση του. Είναι αλήθεια πως πολλές φορές ορισμένοι μελετητές βλέπουν όλους εμάς, τους κοινούς θνητούς, κάπως σαν την πλέμπα. Δεν θέλουν να ’χουν ουδεμία σχέση μαζί της/μαζί μας. Υψώνουν και γκρεμίζουν «ήρωες» ανάλογα με τις νευρώσεις τους…

Ένα τέτοιο ερώτημα που απασχολεί, από δεκαετίες τώρα, το χώρο του λαϊκού τραγουδιού και της λαϊκής μουσικής γενικότερα σχετίζεται με το απλούστατο. Ποιος υπήρξε ο μεγαλύτερος σολίστας του μπουζουκιού που πέρασε ποτέ από την Ελλάδα; Σαφές το ερώτημα, αλλά δύσκολη η απάντηση. Πολλοί θα πουν, χωρίς ιδιαίτερη σκέψη… ο Μανώλης Χιώτης. Κάποιοι άλλοι, όμως, οι οπαδοί του τρίχορδου φερ’ ειπείν, θα πουν αμέσως ο Δημήτρης Στεργίου – Μπέμπης. Άλλοι ίσως χώσουν και κανέναν τρίτο ανάμεσα…

Η ουσία πάντως είναι πως ο Μπέμπης υπήρξε μεγάλη «μορφή», με μια ζωή, που μόνο με ταινία θα μπορούσε, πλέον, να προσεγγιστεί. Ας την βάλουν στο νου τους κάποιοι… Έχει και η λαϊκή μουσική μας τους… Sixto Rodriguez της…

Μία, τολμώ να πω, προσωπική μαρτυρία. Για τον Μπέμπη μού είχε μιλήσει νωρίς στα χρόνια του ’80, ένας μπάρμπας μου Σαμιώτης, που έμενε στον Κορυδαλλό. Ήταν κουκουές, εργάτης σε νταμάρι, και γούσταρε φανατικά το λαϊκό τραγούδι. Βασικά Στέλιο και Γαβαλά, αλλά και όλους τους υπολοίπους. Αυτός λοιπόν ο μπάρμπας μου είχε δώσει 5 χιλιάδες δραχμές περί τα μέσα του ’60, που, ποιος ξέρει πόσους μήνες τις μάζευε και με τι υπερωρίες –μιλάμε για ένα ιλιγγιώδες ποσό εκείνη την εποχή για έναν εργάτη… ίσα και με 3-4 μηνιάτικα να πούμε– για να πάει ν’ ακούσει, να πιει και να τα σπάσει στου Μπέμπη, που τον είχε πετύχει σε κάποιο μαγαζί του Χαϊδαρίου (αν θυμάμαι καλά). Γιατί ο Μπέμπης εκείνη την εποχή πηγαινοερχόταν στην Αμερική και δεν ήταν πάντα εύκολο να τον τρακάρεις κάπου. Θυμάμαι ακόμη τα λόγια τού μπάρμπα μου, που είναι μακαρίτης εδώ και 30 χρόνια… «Μπουζούκι-φωτιά… Δεν υπήρχε δεύτερο».

Καθώς την έψαχνα με το υλικό από μικρός είχα ζητήσει από τον μπάρμπα να μου δώσει καμιά κασέτα του Μπέμπη, για να τον ακούσω. Όχι πως θα μπορούσα τότε να εκτιμήσω κάτι, αλλά έτσι… Δεν υπήρχε κασέτα, δεν υπήρχε δίσκος, δεν υπήρχε τίποτα… Ο Μπέμπης δεν ηχογραφούσε. Δεν το γούσταρε το στούντιο. Μετρημένες φορές το έκανε… Όποιος ήθελε να τον ακούσει, έπρεπε να τον πετύχει στα κέντρα. Μόνον εκεί ιερουργούσε.

Για τον Δημήτρη Στεργίου - Μπέμπη είχα μάθει πολλά από την εκπομπή του αείμνηστου Πάνου Γεραμάνη, τους «Λαϊκούς Βάρδους», κάποτε στα nineties. Ο Γεραμάνης είχε πρώτη γνώμη για τον πειραιώτη μουσικό, και απόδειξη αυτού ήταν το σήμα της εκπομπής του, που ήταν ένα από τα ελάχιστα ηχογραφημένα κομμάτια του Μπέμπη, οι «Πεννιές Μπέμπη» (1956). Κάποια στιγμή φιλοξενούμενος του Γεραμάνη ήταν ο φίλος τού τρανού οργανοπαίκτη ο ζωγράφος και αγιογράφος Χρήστος Λεβέντης. Εκείνα τα λόγια του Λεβέντη τα ξαναδιάβασα χρόνια μετά, εσχάτως μάλιστα, στο βιβλίο του Γιώργου Αλτή «Λαϊκά Πορτρέτα Ι/ Μεγάλοι σολίστες του μπουζουκιού από τη δεκαετία του ’50» [Μετρονόμος, 2015] και μεταφέρω, εδώ, ένα μικρό μέρος τους: «Ο Μπέμπης από πολύ μικρή ηλικία άρχισε να ασχολείται με τη μουσική. Τα πρώτα του μαθήματα τα πήρε από τον πατέρα του. Ο παππούς του ήταν ερασιτέχνης μουσικός. Όλη η οικογένεια είχε σχέση με τη μουσική.(…) Σε ηλικία 10 χρονών ο Μπέμπης έπαιξε στην ορχήστρα του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά, ως πρώτο μαντολίνο, κλασικά έργα όπως ο “Κουρέας της Σεβίλης” και άλλα. Κοντά στη γιορτή των Φώτων, το 1940, ο πατέρας του πνίγηκε. Ένα απόγευμα ξεκινήσανε να πάνε για ψάρεμα οι δυο τους, αλλά στη Φρεαττύδα έβγαλε ο πατέρας του έξω τη βάρκα και τον έστειλε σπίτι να πάρει κάτι πιο χοντρό να φορέσει, γιατί όταν νύχτωνε θα έκανε κρύο. Στο δρόμο όμως ο Μπέμπης βρήκε κάτι παιδιά που παίζανε βώλους και κόλλησε μαζί τους και δεν γύρισε στη βάρκα. Έτσι λοιπόν, ο πατέρας του έφυγε μόνος του, και όταν ανοίχτηκε μέσα η βάρκα βούλιαξε και πνίγηκε. Εκείνο το απόγευμα μάλιστα, ήταν να πάει μαζί τους και ο περίφημος οργανοποιός Ζοζέφ Τερζιβασιάν και τελευταία στιγμή δεν πήγε. Ήταν γραφτό να γλυτώσουν και οι δύο».

Το γεγονός πως ο Μπέμπης είχε χάσει τον πατέρα του σε μια τόσο κρίσιμη ηλικία (ήταν 13 ετών) φαίνεται πως του στοίχησε σε ολάκερη τη ζωή του. Από τα συμπαρομαρτούντα μπορεί να συμπεράνει κανείς πως απ’ αυτό το γεγονός «κληρονόμησε» τον κλειστό και κάπως απόμακρο χαρακτήρα του. Εν τω μεταξύ είχε ήδη εξελιχθεί σε βιρτουόζο στην κιθάρα, στο μπουζούκι και σε άλλα όργανα… Ο Μπέμπης δεν ηχογραφούσε... Μετρημένες φορές το έκανε... Όποιος ήθελε να τον ακούσει, έπρεπε να τον πετύχει στα κέντρα. Μόνον εκεί ιερουργούσε.

Ένα ξεχωριστό κεφάλαιο στην ζωή του Μπέμπη αποτελεί η γνωριμία του με τον Μανώλη Χιώτη. Πρέπει να γνωρίστηκαν κάπου ’κει μετά την Κατοχή και υπήρξαν φίλοι (και λίγο συνεργάτες). Ο ένας εκτιμούσε τη δύναμη του άλλου στο όργανο, παρότι μεταξύ τους υπήρχε και ο ανταγωνισμός. Διαδίδεται μάλιστα και μια κουβέντα που ειπώθηκε από τον Χιώτη, χαρακτηριστική της αποθέωσης του Μπέμπη: «Εγώ παίζω όσο γρήγορα μπορώ, ο Μπέμπης όσο γρήγορα θέλει». Ο Χρήστος Λεβέντης διηγείται απίθανες ιστορίες από την παρέα και τις κόντρες τους. Να μία: «Θυμάμαι μια φορά καθόμασταν μαζί με τον Μπέμπη στου Μάριου, στην Ίωνος, πίναμε καφέ και μπαίνει μέσα ο Χιώτης. Παίρνει και αυτός ένα καφέ και κάθεται μαζί μας. Εγώ κατάλαβα ότι ο Μπέμπης είχε ένα εκνευρισμό. Μέσα στο καφενείο ήταν ο Τσιτσάνης, ο Χρήστος ο αδερφός του, ο Μπάτης, ο Κερομύτης, ο Ζαμπέτας, ο Λαύκας, ο Μητσάκης, ο Λουκάς Νταράλας, όλοι οι μπουζουξήδες. Του λέει ο Μπέμπης του Χιώτη σε μια στιγμή: “Δεν παίρνεις την κιθάρα να με κομπανιάρεις;” “Γιατί” του λέει ο Χιώτης ειρωνικά, “δεν κομπανιάρεις εσύ να παίξω εγώ;”. “Εντάξει” λέει ο Μπέμπης. Παίρνει την κιθάρα και αρχίζουνε. Παίζει, παίζει ο Χιώτης, από πίσω ακολουθεί ο Μπέμπης. Αφού έπαιξε αρκετή ώρα, κάποια στιγμή τελειώνει. “Τώρα”, του λέει ο Μπέμπης, “πάρε εσύ την κιθάρα να παίξω εγώ μπουζούκι”. Και πλακώνεται, τον είχε πιάσει τρέλα, έπαιξε μανιασμένα. Όλο το καφενείο είχε ξεραθεί, δεν μίλαγε κανένας. Μόνο το μπουζούκι ακουγότανε και μια κιθάρα που προσπαθούσε να το ακολουθήσει. Άλλαζε συνέχεια δρόμους και ακόρντα. Σε μια στιγμή σταματάει ο Χιώτης σηκώνεται όρθιος, του δίνει το χέρι και του λέει: “Μπράβο ρε Δημήτρη”. Όλοι είχανε παγώσει. Ο Χρήστος ο Τσιτσάνης φόρεσε την τραγιάσκα του και βγήκε έξω από το μαγαζί αμίλητος, σαν να μην ήθελε τη ζωή του μετά από αυτά που άκουσε. Οι Τσιτσάνηδες τότε ήταν μεγάλα ονόματα».

Κάτι εξίσου χαρακτηριστικό είχε γράψει και ο Άκης Πάνου στο περιοδικό «Ντέφι», στο άρθρο του «Μπουζούκι ή τετράφωνο; Ιδού η απορία» (#1, 1982): «Κάποτε υπήρξε ένας μεγάλος πολυσύνθετος αμφιδέξιος καλλιτέχνης. Ο Μανώλης Χιώτης. Έπαιζε “κυρίως” κιθάρα και μπουζούκι. Κάποτε υπήρξε ένας μεγάλος “εκτελεστής μουσικός”. Ο Δημήτρης Στεργίου, γνωστός σαν Μπέμπης. Έπαιζε κιθάρα και μπουζούκι. Κάποτε αυτοί οι δυο συναντήθηκαν. Πιτσιρίκος εγώ τότε. Πίγκαλς – Χιώτης – Μπέμπης – Μπίνης – Σπαγγαδώρος – Λεμονόπουλος. Η αλήθεια είναι πως ο Μπέμπης τον “ψιλοτσάντιζε” το Χιώτη. Έπιανε ο Χιώτης μπουζούκι; Έπιανε κι ο Μπέμπης μπουζούκι και του κόλλαγε! Άφηνε το μπουζούκι ο Χιώτης κι έπιανε κιθάρα. Έπιανε κι ο Μπέμπης κιθάρα και… να ’χεις αυτιά ν’ ακούς!! Ο Μπέμπης σαν άνθρωπος ήταν απλός, αδιάφορος σχεδόν για ό,τι δεν είχε απόλυτη σχέση με το όργανό του. Τον έφαγε το αλκοόλ».

Χιώτης και Μπέμπης συναντήθηκαν κατά πάσα πιθανότητα μόνο μια φορά στη δισκογραφία συγκλονίζοντας αμφότεροι. Μπροστά ο Μπέμπης, πίσω ο Χιώτης. Και οι δύο να παίζουν όχι μπουζούκι, μα κιθάρες!! Είναι το φοβερό τραγούδι (του Χιώτη) «Βουνό με βουνό δε σμίγει» από το 1946, που απέδωσαν στις φωνές ο Στελλάκης (Περπινιάδης) με τον συνθέτη.

Κεφάλαιο στη σύντομη ταραχώδη καριέρα του Μπέμπη υπήρξε και η Αμερική, όπως για πολλούς μπουζουξήδες και άλλους λαϊκούς δημιουργούς του ’50, που προσπαθούσαν να βρουν στη ξένη γη κάτι καλύτερο, ώστε να καταφέρουν να επιβιώσουν. Για τον Μπέμπη φαίνεται πως η Αμερική υπήρξε αυτοσκοπός. Τα προβλήματα που συναντούσε στην Ελλάδα, στα πάλκα και τα στούντιο, λόγω της ζηλοφθονίας των συναδέλφων του, όπως και του σιωπηλού, αλλά αγέρωχου χαρακτήρα του, τον οδήγησαν υποχρεωτικά σχεδόν στο Νέο Κόσμο. Διέπρεψε κι εκεί. Όχι μόνο στα μαγαζιά, μα και στη δισκογραφία (δειγματοληπτικά πάντα), αν και όχι χωρίς προβλήματα…

Μνεία λοιπόν στα LP “Greek Town, USA Volume I” και “II”, που βγήκαν στην εταιρεία Alector της Νέας Υόρκης, στις αρχές των sixties, και στα οποία, πλην του… Bebi Stergiou, ακούγονταν η Σεβάς Χανούμ, ο Τάσος Χαλκιάς, ο φίλος του Μπέμπη κιθαρίστας και τραγουδιστής Στέλιος Σουγιουλτζής κ.ά. Σ’ αυτούς τους δίσκους ακούμε τον Μπέμπη να αποδίδει ακόμη και Χατζιδάκι σε συγκλονιστική φόρμα και με απίθανες, ταχείες και καθαρές διπλοπενιές (“The white rose of Athens”) και βεβαίως ένα από τα ελάχιστα δικά του κομμάτια που καταγράφηκαν ποτέ σε δίσκο, το “Bebi’s lament”.

Για στοιχεία του χαρακτήρα του διαβάζουμε τα λόγια του φίλου του Χρήστου Λεβέντη, από το βιβλίο του Αλτή: « Ο Μπέμπης ήταν μεγάλος μάγκας, αλλά και φοβερός εγωιστής. Από παιδί ήταν πολύ ατίθασος. Στις παρέες ήταν πάντα σημαιοφόρος.(…) Ήταν πολύ ευαίσθητος άνθρωπος, αλλά τον είχε πάρει η κάτω βόλτα από το ποτό και δεν μπορούσε να ξεφύγει.(…) Ήταν πολύ περήφανος. Ακόμα και όταν περνούσε δύσκολα δεν ήθελε να υποχρεωθεί σε κανέναν. Στο τέλος είχε απομακρυνθεί απ’ όλους. Ένα πρωί τον είδα στο ζαχαροπλαστείο του Πράπα. Εγώ ζωγράφιζα τη διακόσμηση του μαγαζιού και είχε έρθει εκείνος και έπινε ένα μεγάλο ποτήρι κονιάκ. Του λέω: “Ρε Μπέμπη, τι κάνεις πρωί-πρωί;”. Με κοίταξε με παράπονο και μου είπε: “Ρε Χρήστο, ακόμα και συ;”. Τον Μπέμπη πολύ λίγοι άνθρωποι τον αγάπησαν πραγματικά. Δεν ήταν άνθρωπος που μπορούσες να του επιβληθείς. Οι συνάδελφοί του οι μπουζουξήδες τον σεβόντουσαν. Δεν μπορούσαν να πούνε ότι δεν ήταν μεγάλος παίχτης, αλλά δίπλα του κανένας δεν φτούραγε, όλους τους ισοπέδωνε γι’ αυτό και δεν τον ήθελε κανείς. Στην Αμερική κάποτε ήτανε να πάει σ’ ένα μαγαζί όπου δούλευαν ήδη δυο άλλοι μπουζουξήδες, αλλά αυτοί βάλανε λόγια και δεν τον πήραν στη δουλειά. Ο Μπέμπης ήξερε τι γινόταν πίσω από την πλάτη του, αλλά δεν παραπονέθηκε ποτέ. Όποιος πήγαινε κοντά του το έκανε για να αρπάξει τίποτα από το παίξιμό του ή για να βγει καμμιά φωτογραφία μαζί του και να λέει ότι δούλεψε με τον Μπέμπη».

Στα χρόνια που ακολούθησαν την επιστροφή του από την Αμερική, μετά τα μέσα του ’60 δηλαδή, ο Μπέμπης δεν θα μπορέσει να ορθοποδήσει. Έπιανε δουλειά από ’δω κι από ’κει, αλλά λίγο μετά έφευγε μόνος του ή τον έδιωχναν. Ο δρόμος δεν είχε επιστροφή, και τούτο παρά το γεγονός πως είχε κάνει προσπάθειες για να καταπολεμήσει το πάθος του… Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, αν κρίνω από τις περιγραφές στο βιβλίο του Αλτή, θα πρέπει να ήταν τραγικά…

Ο Δημήτρης Στεργίου – Μπέμπης θα μεταφερθεί, καταπονημένος από το αλκοόλ, στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο στο Δαφνί, την παραμονή των Χριστουγέννων του 1972. Λίγη ώρα μετά την εισαγωγή του θ’ αφήσει εκεί την τελευταία του πνοή, μόλις στα 45 του. Ο θρύλος του, αν και διαρκώς υπόγειος –αφού οι μετρημένες ηχογραφήσεις που επιχείρησε δεν βοηθούν προς τη μεγέθυνση της υστεροφημίας του– απλώνεται και θα απλώνεται εις τον αιώνα τον άπαντα…

Πηγή: www.lifo.gr

Άννα Χρυσάφη γεννήθηκε το 1921 απεβίωσε το 2013

noreply@blogger.com (Tromero.eu) — Sun, 31 Jul 2016 21:41:00 +0300

Η 'Αννα Χρυσάφη είχε γεννηθεί στις 6 Δεκεμβρίου του 1921 στην Αθήνα από οικογένεια Μικρασιατών μουσικών. Η καριέρα της στο τραγούδι ξεκίνησε το 1949 με τη μεγάλη επιτυχία «Πεταλάκια» του μανώλη Χιώτη.

Η ίδια ήταν και η πρώτη λαϊκή τραγουδίστρια που εμφανίστηκε σε ταινία, στον «Πύργο των Ιπποτών» του 1952, με το «Μια γυναίκα, δύο άντρες, κομπολόι δίχως χάντρες» του Μητσάκη. Ηταν και μία από τις πρώτες σκηνές με μπουζούκια στον ελληνικό κινηματογράφο - τα οποία μάλιστα εισβάλλουν στην εν λόγω ταινία σε γκαλά πλουσίων και κάνουν τον Ντίνο Ηλιόπουλο να χορεύει ένα ιδιότυπο ζεϊμπέκικο με φράκο!

Στο πλάι τού Μητσάκη, η Χρυσάφη κατάφερε να φέρει την «καλή κοινωνία» σε λαϊκό εξοχικό κέντρο - και δη πολυτελέστατο - στο σταυροδρόμι της Αθήνας προς τις δυτικές συνοικίες. Στο θρυλικό Ροσινιόλ των Σεπολίων, που έδωσε και το όνομά του στην περιοχή.

Η Χρυσάφη ήταν το κεντρικό πρόσωπο στο γλέντι μπουζουκιών που έστησε το 1960 ο Γιώργος Ζαμπέτας μαζί με τον Μάνο Χατζιδάκι και τη Μελίνα Μερκούρη στο 13ο Φεστιβάλ Καννών, στην αίθουσα του ξενοδοχείου Κάρλτον για το βραβευμένο «Ποτέ την Κυριακή». Αλλωστε με τον Χατζιδάκι είχε κάνει ήδη μια μεγάλη επιτυχία, το «Δεν μπορεί κανείς να ξέρει», στην ταινία «Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος».

Και αυτό αφού είχε, μετά την υπογραφή του συμβολαίου με τον Μίνωα Μάτσα το 1949, ένα σερί μεγάλων επιτυχιών σε πρώτη εκτέλεση: «Πεταλάκια» του Μανώλη Χιώτη, «Το παρελθόν θυμήθηκα» του Στράτου Καμενίδη, «Στο Τούνεζι στην Μπαρμπαριά» και «Ανάθεμά σε θάλασσα» (ντουέτο με τη Μαρίκα Νίνου) του Βασίλη Τσιτσάνη, «Μες στης Πόλης το χαμάμ» του Ανέστου Δελιά, «Πολλά ν' ακούς λίγα να λες» (απ' όπου και το κλισέ «τουμπεκί ψιλοκομμένο») του Απόστολου Καλδάρα και κυρίως τα «Πάρε το δαχτυλίδι μου», «Οπου Γιώργος και μάλαμα» και «Πάλιωσε το σακάκι μου» του Μητσάκη. Μεγάλες της στιγμές «Το κορίτσι απόψε θέλει» του Γιάννη Τατασόπουλου και με τον Πάνο Γαβαλά - και μαζί τη Σωτηρία Μπέλλου - το θρυλικό «Λίγα ψίχουλα αγάπης σου γυρεύω» του Σταύρου Τζουανάκου. Πληροφορία αναφέρει ότι προοριζόταν και για πρώτη ερμηνεύτρια του «Επιτάφιου», ενώ στο παλμαρέ της έχει τις πρώτες εκτελέσεις τών «Ο μήνας έχει δεκατρείς» του Μάνου Χατζιδάκι και «Το τραγούδι της Αθήνας» του Σταύρου Ξαρχάκου.

Η ερμηνεύτρια των 400 τραγουδιών - και ανάλογων ηχογραφήσεων - με καταγωγή από την Κωνσταντινούπολη και τον Τσεσμέ έβαλε στον χάρτη της διασκέδασης, όρθια πάντα, κέντρα όπως τα Φαληρικόν και Λουζιτάνια, αλλά και τη συγγένεια των λαϊκών ερμηνευτών με τα πανηγύρια και τις πρώτες περιοδείες στην Αμερική - δίπλα στον μεγάλο μπουζουξή Δημήτρη Στεργίου «Μπέμπη».

Μιχάλης Γενίτσαρης γεννήθηκε το 1917 απεβίωσε το 2005

noreply@blogger.com (Tromero.eu) — Sun, 31 Jul 2016 21:10:00 +0300

Μιχάλης Γενίτσαρης. Γεννήθηκε το 1917 στις 15 Ιουνίου στην Αγία Σοφία στον Πειραιά, οδός Αίμου από πατέρα και μητέρα φτωχούς.

Απέναντι από το σπίτι του ήτανε το καφενείο, του Γιώργου του Μπάτη στο οποίο πήγαιναν διάφοροι «μάγκες» και παίζανε μπουζούκι η μπαγλαμά. Εκεί ο Μπάτης είχε κρεμάσει στον τοίχο του δυο-τρία μπουζούκια και μπαγλαμάδες, τα οποία όποιος ήθελε έπιανε και έπαιζε μαζί με τον καφέ του. Εκεί πήγαινε ο οχτάχρονος τότε Γενίτσαρης και άκουγε. Από τότε είχε βάλει στο μυαλό του να μάθει μπουζούκι. Το πρώτο του όργανο ήτανε ένας μπαγλαμάς του πατερά του, ο οποίος βρέθηκε κριμένος σε μια κασέλα του σπιτιού όταν η μάνα του καθάριζε μια μέρα. Με αυτό το όργανο, μέχρι τα δέκα του χρόνια είχε μάθει την «Ντουντού» και τον «Μεμέτη».

Ο Μιχάλης Γενίτσαρης είχε παρατήσει νωρίς το σχολείο, ίσα-ίσα είχε βγάλει την δεύτερη τάξη. Γύρω στο 1932 δουλεύοντας σε ένα κλειδαράδικο παθαίνει ένα ατύχημα. Πατάει έναν λεβιε μιας πρέσας δίχως να του έχει πει κανείς και του παίρνει το δεξί αντιχείρα και του τον κάνει λιώμα. Μετά από αυτό, μόλις είδε και γιατρεύτηκε το χέρι του ο πατέρας του τον βάζει να δουλέψει σε λεβητοποιείο. Εκείνη ήταν η μόνη δουλειά που του άρεσε από όσες είχε κάνει, γιατί όπως έλεγε «όλοι οι μαστόροι και παραγιοί ήτανε μάγκες - ήτανε δουλειά μάγκικια». Με τα πρώτα του λεφτά αγόρασε μπουζούκι.

Στα δεκαπέντε του αρχίζει και παίζει στις γειτονιές, αυτός μπουζούκι και ένας φίλος του κιθάρα. Σε αυτήν την ηλικία γνωρίζει στου Μπάτη το καφενείο τον Ανεστη Δελιά και τον Μάρκο Βαμβακάρη.

Στα δεκαεπτά του ένας αστυφύλακας του σπάει το μπουζούκι και ο Γενίτσαρης του ορμάει και του σκίζει τον χιτώνα. Τον πιάνουνε και τον δικάζουνε να κάνει έξι μήνες στις Φυλακές Αβέρωφ. Επαιζε σε μαγαζιά μέχρι το '52 οπότε αποσύρεται και αρχίζει να ασχολείται με το εμπόριο λαχανικών. Aφησε την τελευταία του πνοή στο νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν, τις τελευταίες ημέρες, με βαριά λοίμωξη του αναπνευστικού.

Σταδιοδρομία στη μουσική

Ο Μιχάλης Γενίτσαρης ήταν ακόμη παιδί όταν άκουσε για πρώτη φορά τον ήχο του μπουζουκιού, που έμελλε να σημαδέψει τη ζωή του. Δεν είχε συμπληρώσει καλά-καλά τα δέκα του χρόνια, όταν έπιασε στα χέρια του το μπαγλαμαδάκι και άρχισε και αυτοσχεδίαζε. Δάσκαλός του ο Γιώργος Mπάτης, «ένας άνθρωπος που έκανε τον κόσμο να γελάει», όπως έλεγε ο Μιχάλης Γενίτσαρης, του οποίου το καφενείο-χοροδιδασκαλείο ήταν απέναντι από το καφενείο του πατέρα του. Tην ουσιαστική του είσοδο στον κόσμο του ρεμπέτικου τραγουδιού έκανε στα 1928, όταν γύριζε τη λατέρνα και ο Mπάτης μάθαινε τους Πειραιώτες χορό.

Άρχισε να παίζει επαγγελματικά μπουζούκι και να τραγουδάει το 1935. Στα δεκαπέντε του έγραψε το πρώτο τραγούδι του, το «εγώ μάγκας φαινόμουνα», το οποίο γραμμοφώνησε στην «Kολούμπια» το 1937. Σε μια συνέντευξη του λέει ο Γενίτσαρης ότι όταν το άκουσε η μάνα του να παίζει στα γραμμόφωνα κλείστηκε μες στο σπίτι της από ντροπή. Tο τραγούδι σημείωσε μεγάλη επιτυχία και ο δημιουργός του ξεκίνησε τις εμφανίσεις του στο ρεμπέτικο πάλκο «Δάσους» του A. Bλάχου, στον Bοτανικό. Aκολούθησαν συνεργασίες με κορυφαία ονόματα του ρεμπέτικου, μεταξύ των οποίων ο μεγάλος δάσκαλος Mάρκος Bαμβακάρης και οι Στράτος Παγιουμτζής, Aνέστος Δειλιάς, K. Kαρίπης, Σ. Kυρομύτης κ.ά.

H αγάπη του, ωστόσο, για το ρεμπέτικο και το μπουζούκι ήταν για την εποχή του «παράνομη», γι' αυτό και διώχθηκε γι' αυτήν. Την περίοδο της Κατοχής γράφει τραγούδια που στηλιτεύουν τους μαυραγορίτες, ενώ, παράλληλα, υμνεί τους τολμηρούς σαλταδόρους. Δικό του τραγούδι ο περίφημος «Σαλταδόρος».

Tο 1952, όμως, σταματά να εμφανίζεται, καθώς ήταν δυσαρεστημένος από τα μαγαζιά και αρχίζει να δίνει τραγούδια σε λαϊκούς τραγουδιστές. Mεταξύ αυτών και οι Στέλιος Kαζαντζίδης, Γρηγόρης Mπιθικώτσης, Πάνος Γαβαλάς, Kαίτη Γκρέυ, Στελλάκης και Bαγγέλης Περπινιάδης, Στράτος Διονυσίου, Xάρις Aλεξίου, Γιώργος Nταλάρας, Mανώλης Mητσιάς, Γλυκερία κ.ά.

Στο πάλκο θα επιστρέψει αρκετά χρόνια αργότερα, το 1971. Tότε θα ξεκινήσει εμφανίσεις στο «Kύτταρο» με το συγκρότημά του, έχοντας στο πλευρό του και την Aννα Xρυσάφη, την οποία ο ίδιος έπεισε να επανέλθει ύστερα από χρόνια στην ενεργό δράση. Πέθανε στις 11 Μαΐου του 2005.

Σπύρος Περιστέρης γεννημένος το 1900 απεβίωσε το 1966

noreply@blogger.com (Tromero.eu) — Sun, 10 Jul 2016 22:00:00 +0300

Ο Σπύρος Περιστέρης ήταν Έλληνας μουσικός και συνθέτης με μικρασιατική καταγωγή.

Γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1900, από Έλληνα πατέρα και Ιταλίδα μητέρα. Άρχισε από μικρός να μαθαίνει μαντολίνο και μετά την εγκατάσταση της οικογένειάς του στην Κωνσταντινούπολη (γύρω στο 1915) κατόρθωσε να τελειώσει την Ιταλική Σχολή και να μάθει ιταλικά και γερμανικά.

Μετά το θάνατο του Σιδέρη (1918) επανήλθε στη Σμύρνη και ανέλαβε, σε ηλικία 18 ετών, την ευθύνη της Σμυρνέικης Εστουδιαντίνας του Σιδερή, που είχε γίνει διάσημη σ`όλη την Ευρώπη και έμεινε γνωστή με το όνομα "Τα Πολιτάκια".

Τον τίτλο αυτό χρησιμοποίησε στις αρχές του '30, όταν παίζοντας στην ορχήστρα του Υπερωκεανίου "Μέγας Αλέξανδρος", ηχογράφησε στις Η.Π.Α, κάποια οργανικά κομμάτια, με το ψευδώνυμο Σ. Γεωργιάδης.

Η εμφάνισή του στη δισκογραφία αρχίζει το 1934 με μια σειρά ρεμπέτικα τραγούδια, όπως :"Ο ιππότης", "Η μποέμισσα", "Οφ Αμάν", "Τα Μπελεντέρια", "Ο τεκετζής", και το "Ο μάγκας του Βοτανικού", με τον Ζαχαρία Κασιμάτη.

Ο Σπύρος Περιστέρης ήταν ο άνθρωπος που σχεδόν με το ζόρι έβαλε τον Μάρκο Βαμβακάρη να ηχογραφήσει τη φωνή του όταν το 1933 πραγματοποιήθηκε η πρώτη εμπορική ηχογράφηση μπουζουκιού στο βίνύλιο. Σε πάρα πολλές ηχογραφήσεις του Βαμβακάρη ο Περιστέρης συμμετέχει στην ορχήστρα όπου το τρίδυμο Μάρκος και Περιστέρης στα μπουζούκια και Κώστας Σκαρβέλης στην κιθάρα ήταν αχτύπητο.

Κάποια τραγούδια που έγραψε ο Περιστέρης γίνονται επιτυχίες με τη φωνή του Βαμβακάρη ("Ο Αντώνης ο βαρκάρης ο σερέτης", "Η Μαρία η Μανταλένα",

"Το μινόρε της Αυγής"). Κάποια τραγούδια πού βρέθηκαν στο δικό του όνομα (μουσική) και του Μίνωος Μάτσα (στίχοι) αποτελούν συνθέσεις άλλων καλλιτεχνών χωρίς όμως να στοιχειοθετείται καπηλεία πνευματικής δημιουργίας.

Ο Περιστέρης έπαιζε άριστα όλα τα έγχορδα όργανα με τάστα, πιάνο, ακκορντεόν και κόντρα μπάσσο. Ο Σπύρος Περιστέρης νυμφεύτηκε το 1921 στην Κωνσταντινούπολη την Ευαγγελία Μωραίτη (1904-1974) και μετά την εγκατάστασή τους στην Αθήνα (1923), κάνουνε δύο παιδιά τον Αργύρη (1925) και τον Δημήτρη (1937), οι οποίοι ακολουθώντας την πολύχρονη παράδοση της οικογένειας ασχολήθηκαν ολόψυχα με τη μουσική, παίζοντας πιάνο ο Αργύρης και κόντρα μπάσο και πιάνο ο Δημήτρης. Στο όνομα της συζύγου του Ε. Μωραίτη είναι περασμένα μερικά τραγούδια του, γεγονός που εντοπίσαμε στις ετικέττες των δίσκων των 78 στροφών, αλλά και στα αρχεία της Α.Ε.Π.Ι. Τα πρώτα χρόνια μετά τη καταστροφή εγκαταστάθηκε στην Αγ.Παρασκευή, σε ένα από τα μικρά σπιτάκια, σ' ένα μεγάλο οικόπεδο, που νοίκιαζε ο ιδιοκτήτης τους, που διατηρούσε μέσα και εξοχικό κέντρο όπου έπαιζε με άλλους γνωστούς μουσικούς τα πρώτα καλοκαίρια (Δημήτρης Σέμσης, Αγάπιος Τομπούλης κ.λ.π.). Γύρω στο 1934 μετακόμισε στην οδό Λασκάρεως 24 και το '38, στο δικό τους σπίτι, στη πλατεία Γκύζη, όπου και έμεινε μέχρι τον θάνατό του τον Μάρτιο του 1966. Σ' αυτό το σπίτι--κέντρο διδασκαλίας θα λέγαμε σήμερα--έγραψε τα περισσότερα τραγούδια του, εκεί έγιναν οι πρόβες και από εκεί πέρασαν όλοι σχεδόν οι συνεργάτες του, μουσικοί, στιχουργοί, συνθέτες, τραγουδιστές για να τους μεταδώσει τις ατελείωτες γνώσεις του. Για να φανεί η απλότητα, πραότητα και σεμνότητα του Σπύρου Περιστέρη, ομολογημένη μέχρι σήμερα, απ' όλους όσους έζησαν μαζί του, σημειώνουμε ένα χιουμοριστικό περιστατικό: Ο μέγας αυτός μουσικός και μαέστρος, για να πηγαίνει στην Columbia από τις κάθε φορά κατοικίες του, χρησιμοποιούσε ένα ποδήλατο Hercules, που ήταν τότε από τα "επιτεύγματα" της τεχνολογίας, το οποίο τελικά κάποιος του το έκλεψε. Φανταστήτε ένα παρόμοιο γεγονός σήμερα. Πέθανε τον Απρίλιο του 1966 στην Αθήνα.

Μάρκος Βαμβακάρης γεννιέται στην Σύρο το 1905 απεβίωσε το 1972

noreply@blogger.com (Tromero.eu) — Fri, 1 Jul 2016 13:06:00 +0300

Μάρκος Βαμβακάρης.Είναι 10 Μαΐου του 1905, όταν στο φτωχικό σπίτι τους στο Σκαλί της Σύρου, ο Δομένικος και η Ελπίδα Βαμβακάρη αποκτούν τον πρώτο από τα έξι συνολικά παιδιά τους, τον γιο τους Μάρκο

«Τώρα όλα αυτά βέβαια ανήκουν στο παρελθόν, και την παλιά μου ζωή τη θυμάμαι σαν ένα κακό όνειρο που όταν θα το ιδείς τινάζεσαι από το κρεβάτι σου. Έτσι περίπου τινάζομαι όταν αναπολώ την περασμένη μου ζωή και θυμηθώ τις κακές στιγμές της. Τώρα πια η ζωή μου είναι στρωμένη», έλεγε ο «πατριάρχης» του ρεμπέτικου στην αυτοβιογραφία του, εννοώντας προφανώς τα δύσκολα χρόνια που πέρασε ως ρεμπέτης.

Πάντοτε επίκαιρος, αφού τα τραγούδια του αποτύπωναν τα βάσανα της φτώχειας, τον κοινωνικό αποκλεισμό, την απελπισία και τον αγώνα των ανθρώπων για αξιοπρεπή ζωή, ο Μάρκος Βαμβακάρης μιλά με τους στίχους και τη μουσική του κατευθείαν στην ελληνική ψυχή μας όσα χρόνια κι αν περάσουν.

Ως ακρογωνιαίος λίθος της λαϊκής μας μουσικής, ο Βαμβακάρης συνόψισε με τη ζωή και τη δουλειά του όλη την ιδιαιτερότητα των ρεμπετών αλλά και την ιδιόρρυθμη σχέση τους με την κοινωνία, στρώνοντας στην πορεία το χαλί της λαϊκής μας μουσικής.

Ο κορυφαίος ίσως συνθέτης του ρεμπέτικου τραγουδιού ήταν ένας μάγκας, ένας ρεμπέτης με τα όλα του, προλειαίνοντας το έδαφος για να πατήσει πάνω του όλο το σύγχρονο λαϊκό τραγούδι…

Πρώτα χρόνια

Ο Μάρκος Βαμβακάρης γεννιέται στις 10 Μάιου 1905 στην Άνω Σύρο μέσα σε καθολική οικογένεια, από όπου πήρε και το παρατσούκλι «Φράγκος» (όπως και ο πατέρας του). Η πολυμελής φαμίλια ζούσε από τον οργανοπαίκτη πατέρα, ο οποίος έπαιζε ζαμπούνα, και σύντομα ο μικρός Μάρκος θα βρεθεί στο πλευρό του να πλαισιώνει την ορχήστρα σε γιορτές και πανηγύρια παίζοντας τουμπί: ήταν δεν ήταν 8 χρονών όταν έγινε ξεφτέρι στο μουσικό όργανο.

Η καταραμένη φτώχεια δεν τον άφησε να τελειώσει το σχολείο κι έτσι πριν καλά καλά καταλάβει τον εαυτό του, βρέθηκε να κάνει πάμπολλες δουλειές του ποδαριού, συμβάλλοντας στο πενιχρό οικογενειακό εισόδημα. Δούλεψε ως λούστρος, βοηθός μανάβη, εργάτης σε φάμπρικα, μαθητευόμενος αγρότης, μέχρι και εφημερίδες πούλησε για να βγάλει τα προς το ζην.

Σε ηλικία 12 ετών, μετανάστευσε μόνος από τη Σύρο στον Πειραιά, με την υπόλοιπη φαμίλια να τον ακολουθεί αρκετά αργότερα. Η ζωή για το παιδί στην πρωτεύουσα μόνο εύκολη δεν ήταν και ο Μάρκος συνέχισε τη βαριά χειρωνακτική δουλειά: λιμενεργάτης, φορτοεκφορτωτής, λαχαναγορίτης, βοηθός καφετζή κ.ά. Και βέβαια εκδορέας στα δημοτικά σφαγεία του Πειραιά και κατόπιν της Αθήνας, η επίσημη δουλειά του από το 1925-1935 περίπου.
Ο πρώτος του γάμος ήρθε σε ηλικία 21 ετών, με την Ελένη Μαυροειδή, την οποία αποκαλούσε «Ζιγκοάλα» ο Μάρκος. Ταυτοχρόνως, άρχισε να γρατσουνά το μπουζούκι και ο λαϊκός θρύλος τον θέλει να ορκίζεται ότι θα έκοβε τα δάχτυλά του αν δεν γινόταν δεξιοτέχνης στο είδος! Το μπουζούκι το πρωτόπιασε όταν υπηρετούσε τη θητεία του το 1925 και δεν το ξανάφησε ποτέ. Και έγινε βέβαια δεξιοτέχνης αρκετά γρήγορα: το 1933 είχε ήδη κάνει ένα μικροόνομα στους τεκέδες του Πειραιά, γράφοντας πλέον δικούς του στίχους και μουσική.

Πλέον είναι αναπόσπαστο μέλος των ουζερί και των χαμαιτυπείων του Πειραιά, το κέντρο της φτωχολογιάς, της παρανομίας, των ναρκωτικών και της πορνείας εκείνη την εποχή, και γνωρίζεται με τους Γιώργο Μπάτη, Στράτο Παγιουμτζή (Τεμπέλη), Δημήτρη Γκόγκο ( Μπαγιαντέρα), Στέλιο Κερομύτη, Ανέστη Δελιά (Αρτέμη), Στέλιο Κρυδάκια και τους άλλους σημαντικούς μουσικούς του καιρού.

Όταν κυκλοφόρησε το πρώτο του τραγούδι, το «Εφουμέρναμε ένα βράδυ» (Νοέμβριος του 1932), αυτή ήταν πράγματι η πρώτη ηχογράφηση με μπουζούκι στη Ελλάδα! Παρά το γεγονός ότι αμφέβαλλε για τη φωνή του, τόλμησε να το τραγουδήσει ο ίδιος και ένας λαϊκός θρύλος είχε μόλις γεννηθεί…

Επιτυχίες

Ακολουθούν κι άλλες ηχογραφήσεις («Ο μαστούρης», «Μόρτισσα χασικλού» κ.ά), οι οποίες όμως δεν προωθήθηκαν από τη δισκογραφική (Columbia), τόσο για τον ακραίο στίχο τους όσο και για τις ενορχηστρώσεις, στις οποίες δεσπόζουν τα μπουζούκια και οι μπαγλαμάδες, μουσικά όργανα του υποκόσμου, των φυλακών και των τεκέδων!

Αν και δεν ήταν ο πρώτος που κυκλοφόρησε τραγούδια με «χασικλίδικο» περιεχόμενο (κυκλοφορούσαν ήδη από το 1925 από τους μικρασιάτες πρόσφυγες), στιγματίστηκε αμέσως από τους υπεύθυνους της δισκογραφικής και πέρασε στην αφάνεια.
Απογοητευμένος, μετακομίζει στην ανταγωνίστρια εταιρία Odeon του Μίνωα Μάτσα όπου γραμμοφωνεί τα «Καραντουζένι» («Έπρεπε να ’ρχόσουνα βρε μάγκα στον τεκέ μας»), «Χαρμάνης», «Δερβίσης» κ.ά., τα οποία γνωρίζουν πρωτόγνωρη επιτυχία, σημειώνουν μεγάλες πωλήσεις και ανοίγουν έτσι διάπλατα τον δρόμο για να καθιερωθεί το μπουζούκι και το ρεμπέτικο τραγούδι στην ελληνική δισκογραφία!

Εδώ αρχίζουν οι πρώτες δισκογραφικές περιπέτειές του: βλέποντας η Columbia τις επιτυχίες του Μάρκου, τον καλεί πίσω, καθώς ήταν δεμένος με συμβόλαιο. Χαρακτηριστικό είναι ότι η μεγάλη επιτυχία της εποχής, η «Φραγκοσυριανή» (1935), ηχογραφήθηκε για λογαριασμό της Columbia (όπως και 24 ακόμα κομμάτια), ενώ όταν τηρήθηκαν οι ρήτρες του συμβολαίου του, έφυγε αμέσως για την Odeon, με την οποία συνδέεται εξάλλου ο κύριος όγκος του έργου του.

Για τη μεγαλύτερη επιτυχία του, τη «Φραγκοσυριανή» (αν και δεν θα γινόταν ανάρπαστη πριν από το 1954, όταν θα την τραγουδούσε ο Γρηγόρης Μπηθικώτσης), ο Μάρκος θυμόταν: «Όλος ο κόσμος της Σύρου μ’ αγαπούσε πολύ, διότι κι εγώ ήμουν Συριανός και το είχαν καμάρι οι Συριανοί. Κάθε καλοκαιράκι με περίμεναν να πάω στη Σύρα να παίξω και να γλεντήσει όλη η Σύρα μαζί μου. Το 1935 πήρα μαζί μου τον Μπάτη, τον αδερφό μου τον μικρό και τον πιανίστα Ροβερτάκη και πήγα για πρώτη φορά στη Σύρο, σχεδόν είκοσι χρόνια αφότου έφυγα από το νησί. Πρωτόπαιξα, λοιπόν, σ’ ένα μαγαζί στην παραλία, μαζεύτηκε όλος ο κόσμος. Κάθε βράδυ γέμιζε ο κόσμος το μαγαζί κι έκατσα περίπου δύο μήνες. Εγώ, όταν έπαιζα και τραγουδούσα, κοίταζα πάντα κάτω, αδύνατο να κοιτάξω τον κόσμο, τα έχανα. Εκεί όμως που έπαιζα, σηκώνω μια στιγμή το κεφάλι και βλέπω μια ωραία κοπέλα. Τα μάτια της ήταν μαύρα. Δεν ξανασήκωσα το κεφάλι, μόνο το βράδυ την σκεφτόμουν, την σκεφτόμουν… Πήρα, λοιπόν, μολύβι κι έγραψα πρόχειρα: ‘‘Μία φούντωση, μια φλόγα έχω μέσα στην καρδιά λες και μάγια μου ’χεις κάνει Φραγκοσυριανή γλυκιά’’… Ούτε και ξέρω πώς την λέγανε ούτε κι εκείνη ξέρει πως γι’ αυτήν μιλάει το τραγούδι. Όταν γύρισα στον Πειραιά, έγραψα τη ‘‘Φραγκοσυριανή’’».

Είχε ήδη προηγηθεί βέβαια (καλοκαίρι του 1934) η σύσταση της πρώτης ρεμπέτικης κομπανίας, της ξακουστής «Τετράς του Πειραιώς»! Βαμβακάρης, Μπάτης, Παγιουμτζής και Δελιάς σχηματίζουν το περίφημο ρεμπέτικο κουαρτέτο και γράφουν κυριολεκτικά μουσική ιστορία. Αυτό θα δώσει το έναυσμα για τη δημιουργία κι άλλων κομπανιών με κύρια όργανα το μπουζούκι και τον μπαγλαμά και σύντομα οι «μπουζουκομπαγλαμάδες» θα κατακλύσουν τον Πειραιά, τη Θεσσαλονίκη και τα άλλα μεγάλα αστικά κέντρα της χώρας. Στα τέλη της δεκαετίας του ’30, ο Μάρκος είναι ο σημαντικότερος και ο εμπορικότερος δημιουργός και τραγουδιστής της ελληνικής δισκογραφίας!

Το 1936 χωρίζει από την πρώτη του γυναίκα, την έπιασε να τον κερατώνει λέει, μόνο που η «Ζιγκοάλα» συνεχίζει να έχει δικαιώματα στα τραγούδια και τα οικονομικά του, κι έτσι ο Βαμβακάρης υπογράφει πολλά με ψευδώνυμο ή ονόματα συνεργατών του. Το δικό του «Διαζύγιο» περιγράφει το συγκεκριμένο γεγονός…

Ενδεικτικό του ονόματός του και της φήμης του ήταν η συναυλία που έδωσε στη Θεσσαλονίκη το 1937 και την παρακολούθησαν όχι λιγότεροι από 50.000 κόσμου! Το 1941 ανεβαίνει για δεύτερη φορά τα σκαλιά της εκκλησίας, με την Ευαγγελία αυτή τη φορά, η οποία του χάρισε 5 παιδιά, από τα οποία έζησαν ωστόσο μόνο τα τρία (Στέλιος, Δομένικος και Βασίλης), με τον Στέλιο και τον Δομένικο να ακολουθούν τα χνάρια του Μάρκου στο ρεμπέτικο και το λαϊκό πεντάγραμμο. Τη δεύτερη σύζυγό του την παντρεύτηκε μάλιστα με ορθόδοξο γάμο, γι’ αυτό και αφορίστηκε από την καθολική εκκλησία. Η κοινωνία των καθολικών του δόθηκε και πάλι μόλις το 1966…

Ταπείνωση και επαιτεία

Στα τέλη της δεκαετίας του ’40, ο Μάρκος Βαμβακάρης βρισκόταν στο ψηλότερο σκαλί του ρεμπέτικου. Η πρόσφατη συνεργασία του με τον Παπαϊωάννου γνώριζε μεγάλη επιτυχία και οι δίσκοι του ήταν πραγματικά ανάρπαστοι. Λίγα χρόνια όμως μετά, το σκηνικό αλλάζει άρδην…

Στις αρχές του ’50 σταματά απρόοπτα η παρουσία του στη δισκογραφία και αντιμετωπίζει πλέον μεγάλα προβλήματα υγείας και επιβίωσης. Δεν βρίσκει δουλειά στα μαγαζιά και αναγκάζεται να γυρνά στην επαρχία και να παίζει σε ταβέρνες, καφενεία και ουζερί. Και σαν να μη φτάνει αυτό, το 1954 αρρωσταίνει, με την παραμορφωτική αρθρίτιδα που χτύπησε τον δάσκαλο του ρεμπέτικου να αποβαίνει μοιραία: τώρα δεν μπορεί να παίξει με δεξιοτεχνία το μπουζούκι του και σιγά-σιγά όσοι μέχρι πρότινος μιλούσαν γι’ αυτόν με θαυμασμό, άρχισαν να τον ξεχνούν. Οι εταιρίες τού γύρισαν την πλάτη, καθώς το ρεμπέτικο είχε αρχίσει να δίνει προοδευτικά τη θέση του στο «καθαρότερο» λαϊκό τραγούδι...

Ο Βαμβακάρης ήταν στο περιθώριο! Για να τα βγάλει πέρα και να καταφέρει να ζήσει τη γυναίκα και τους τρεις γιους του, καταφεύγει σε χωριά της επαρχίας, εκεί που το ακροατήριο δεν ήταν τόσο αυστηρό και διψούσε για ζωντανές εμφανίσεις γνωστών ονομάτων. Η αμοιβή του δεν ήταν μάλιστα σε χρήματα, αλλά σε είδη πρώτης ανάγκης! Οι χωρικοί έδιναν κότες, αυγά, φακές, φασόλια και ό,τι άλλο καλλιεργούσαν για να ακούσουν ζωντανά τον Βαμβακάρη. Με τον τρόπο αυτό κατάφερε να τα κουτσοβολέψει για λίγο, αν και μετά το 1955 τα πράγματα χειροτέρεψαν και ο Μάρκος αναγκάστηκε να καταφύγει με τον γιο του Στέλιο στην ιδιαίτερη πατρίδα του, τη Σύρο.
Οι Συριανοί τον αγαπούσαν και οι εμφανίσεις του στο νησί στέφθηκαν από μεγάλη επιτυχία. Οι θαυμαστές του στριμώχνονταν ο ένας πάνω στον άλλο για να τον ακούσουν να ερμηνεύει την περιβόητη «Φραγκοσυριανή» και τα άλλα αγαπημένα τραγούδια. Ο Βαμβακάρης κατάφερε να συγκεντρώσει κουτσά-στραβά λίγα χρήματα, αν και λαχταρούσε να επιστρέψει στη ζωή του στον Πειραιά. Κι έτσι μέσα σε έναν χρόνο παράτησε τη Σύρο για δεύτερη φορά και κατέβηκε εκ νέου στην πρωτεύουσα.

Επιστρέφοντας, ο Μάρκος βρήκε τα πράγματα πολύ χειρότερα απ’ όσο τα είχε αφήσει. Ο κόσμος υπέφερε από τη φτώχεια και μέσα σε αυτούς και ο βάρδος του ρεμπέτικου, τον οποίο φαινόταν να είχε ξεχάσει η πλάση. Μία ήταν η λύση για να συντηρήσει τη φαμίλια του, παρά την ντροπή και το όνειδος που έφεραν στον μεγάλο δημιουργό: η λεγόμενη «σφουγγάρα», το πιατάκι που έβγαζαν οι μουσικοί στις ταβέρνες για να ρίξουν τα κέρματα οι θαμώνες. Στην περίπτωση του Βαμβακάρη, το πιατάκι το κρατούσε ο πεντάχρονος τότε γιος του. Ο ίδιος ο ρεμπέτης δεν άντεχε αυτό τον εξευτελισμό, δεν είχε όμως άλλη λύση: ήθελε μεν, αλλά δεν μπορούσε να αποφύγει τη ζητιανιά.

Πάτο έπιασε το 1958 στου Ρέντη, όταν τον έδιωξαν από τον καφενέ γιατί ενοχλούσε τους θαμώνες που απολάμβαναν τα τραγούδια του τζουκ-μποξ με τις διπλοπενιές του! Με μαύρη την καρδιά, γράφει ένα από τα καλύτερα κομμάτια του: «Απελπίστηκα μανούλα μου να υποφέρω»…

Οι περισσότεροι συνεργάτες του Μάρκου είχαν ήδη πεθάνει και μετά το 1955 η πλειονότητα των καλλιτεχνών που ο ίδιος είχε αναδείξει αρνήθηκαν να συνεργαστούν μαζί του, όπως επίσης και οι δισκογραφικές εταιρίες. Την όλα κατάσταση επιβάρυνε όπως είπαμε η αρθρίτιδα στα δάχτυλα, την οποία ξεπέρασε ωστόσο στα ιαματικά λουτρά της Ικαρίας…

Αποκατάσταση και τελευταία χρόνια

Ήταν ο Βασίλης Τσιτσάνης, ο οποίος είχε εντωμεταξύ αναλάβει καλλιτεχνικός διευθυντής στην Columbia, που επανέφερε το 1958 στο προσκήνιο μια σειρά από κλασικές επιτυχίες του Μάρκου, αν και πλέον ερμηνευτής ήταν ο Μπιθικώτσης (και πρώτο μπουζούκι ο Νίκος Καρανικόλας). Η αναβίωση του ρεμπέτικου είναι προ των πυλών και ο Βαμβακάρης περιμένει καρδιοχτυπώντας τις εξελίξεις…

Είμαστε στη δεκαετία του 1960 όταν περισσότερες από 50 επανεκτελέσεις κομματιών του βρήκαν τη θέση τους στην ελληνική δισκογραφία και η προσφορά του στον λαϊκό μας πολιτισμό και το πεντάγραμμα αποκαταστάθηκαν, αν και ο ίδιος προσπαθούσε να «καθαρίσει» τώρα το όνομά του από τη ρετσινιά του περιθωριακού ρεμπέτη.

Το φοιτητικό κίνημα της εποχής ανακαλύπτει εκ νέου τον Βαμβακάρη και οι συναυλίες προς τιμήν του τον επαναφέρουν στο προσκήνιο, αν και ως ζωντανό μύθο πια παρά ως ενεργό στοιχείο του μουσικού μας πολιτισμού. Παρά ταύτα, ο Μάρκος ανεβαίνει σποραδικά στο πάλκο και καταφέρνει να εκδώσει την αυτοβιογραφία του, αν και το μεγάλο του όνειρο, το ταξίδι του στον Νέο Κόσμο, δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ: «Tράβηξε η καρδιά μου να γράψω την ιστορία μου. Θέλω να την ιδώ γραμμένη και να τη διαβάσω απ’ την αρχή ως το τέλος σα να ήταν κάποιου άλλου. Πιστεύω πως έτσι θα ξεθυμάνει το φούσκωμα της καρδιάς που μου σταλάξανε τόσα πολλά και διάφορα, τέτοια που ο καθένας δεν θα ήθελε να τα ’χει στη δική του την ιστορία. Έχω σκοπό να δημοσιέψω κιόλας την ιστορία μου». Έτσι αρχίζει η προσωπική του εξομολόγηση για το παρελθόν…

«Δεν εγεννήθηκα κακός ούτε σκέφτηκα ποτές μου να φχαριστηθώ άμα λυπηθεί ο άλλος. Δεν εγεννήθηκα κακός, ούτε για να ζήσω τη ζωή μου όπως την έζησα. Kαι γι’ αυτό παίρνω το θάρρος να εκθέσω τα αμαρτήματά μου στον κόσμο. Σε έναν κόσμο που εγώ πρώτος του τραγούδησα τις χαρές και τις λύπες του, τα πλούτη και τη φτώχεια του, την ορφάνια του και την ξενιτιά του. Aυτός ο κόσμος θέλω να γίνει ο εξομολόγος μου και πιστεύω ότι όλοι αυτοί για τους οποίους έχω γράψει και γράφω μα και θα γράφω εκατοντάδες τραγούδια, θα με συγχωρέσουν, μια και αυτός είναι ο σκοπός της περιγραφής και εξιστορήσεως της ζωής μου, δηλαδή η συγγνώμη και η συγχώρεση. Γι’ αυτό όσοι θα διαβάσετε την ιστορία μου, φίλοι ή ξένοι, γνωστοί ή άγνωστοι, και μάλιστα οι γνωστοί μου, να ρθείτε και να μου σφίξτε το χέρι και να μου πείτε ένα ανοιχτόκαρδο γεια σου. Nα μου πείτε πως όλα περάσανε, ότι όλα αυτά ανήκουν πλέον στο παρελθόν. Nα μου πείτε πως αν ζούσατε την ίδια ζωή με μένα, τα ίδια θα παθαίνατε και τα ίδια θα κάνατε».

«Τώρα όλα αυτά βέβαια ανήκουν στο παρελθόν, και την παλιά μου ζωή τη θυμάμαι σαν ένα κακό όνειρο που όταν θα το ιδείς τινάζεσαι από το κρεβάτι σου. Έτσι περίπου τινάζομαι όταν αναπολώ την περασμένη μου ζωή και θυμηθώ τις κακές στιγμές της. Tώρα πια η ζωή μου είναι στρωμένη. Zω ήσυχος, οικογενειάρχης, με καλή και αγαπημένη γυναίκα και τα τρία μου αγόρια. O θεός να μας τα χαρίζει. Tα παιδιά μου τα λατρεύω κυριολεκτικά και τα σπουδάζω και τα τρία για να ζήσουν μεθαύριο άνθρωποι ηθικοί και χρήσιμοι στην κοινωνία, για να τα βλέπω και να τα καμαρώνω και να χαίρομαι. Θέλω να είμαι περήφανος για τα παιδιά μου, έστω και αν εγώ δεν μπόρεσα να κάνω τους γονείς μου περήφανους για μένα. Aφού λοιπόν δεν μπόρεσα να κάνω τους γονείς μου να υπερηφανεύονται για μένα, ας κάνω το καθήκον μου σαν πατέρας»…

Ο Μάρκος Βαμβακάρης έσβησε σαν το κεράκι στις 8 Φεβρουαρίου 1972 από νεφρική ανεπάρκεια που προκάλεσε ο σακχαρώδης διαβήτης που έπασχε, αφήνοντας πίσω του ανεκτίμητη μουσική κληρονομιά. Αφήνοντας τις μουσικές του συνεισφορές κατά μέρος, μιας και αυτά ανήκουν στην ιστορία πια της ελληνικής μουσικής, ο «πατριάρχης» του ρεμπέτικου και πρόδρομος του λαϊκού μας τραγουδιού ήταν ο κύριος υπεύθυνος που το μπουζούκι αλλά και η δύσκολη καθημερινότητα του απλού ανθρώπου της εποχής πέρασε στη δισκογραφία και τα στόματα όλων…

Πηγές:newsbeast.gr
(φωτογραφίες: Μουσείο Μάρκου Βαμβακάρη, EUROKINISSI, YouTube)

Καίτη Μπελίντα γεννήθηκε στο Άργος το 1923 απεβίωσε το 1978

noreply@blogger.com (Tromero.eu) — Wed, 29 Jun 2016 22:48:00 +0300

Η Αικατερίνη Πολιτοπούλου γεννήθηκε το 1923 στο Άργος (και, όπως γράφει η Σπεράντζα Βρανά, ίσως ήταν η μόνη, της γενιάς της, που έλεγε με ειλικρίνεια την αληθινή της ηλικία…). Εδώ έζησε τα πρώτα της παιδικά χρόνια και στη συνέχεια μετακόμισε στην Καλλιθέα. Από τη δεκαετία του ΄50 και μετά έγινε πανελληνίως γνωστή ως τραγουδίστρια και ηθοποιός με το ψευδώνυμο, Καίτη Μπελίντα…Στον κόσμο του τραγουδιού βρέθηκε, όταν παντρεύτηκε τον σπουδαίο συνθέτη Γιάννη Βέλλα. Δεν ήταν πρόθεση του συζύγου της να τη βγάλει στο τραγούδι, ωστόσο η νεαρή, Καίτη, μάθαινε τραγούδι όταν έρχονταν στο σπίτι της γνωστοί τραγουδιστές για να κάνουν πρόβα με τον άντρα της.

Σε μια τέτοια πρόβα, ο αξέχαστος Τώνης Μαρούδας την άκουσε να σιγοτραγουδά από την κουζίνα και έπεισε τον Βέλλα να αφήσει τη γυναίκα του να τραγουδήσει στη δισκογραφία. Έτσι, στον πρώτο της δίσκο, στο τραγούδι «Ήταν όνειρο η αγάπη μας» συνοδεύει ως δεύτερη φωνή τον Μαρούδα, ενώ στην ετικέτα διαβάζουμε το όνομα «Καίτη Βέλλα».

Αργότερα, έγινε «Καίτη Βελλίντα» ενώ, μετά τον χωρισμό της με τον συνθέτη, έγινε Καίτη Μπελίντα και πολύ σύντομα απλά, Μπελίντα.

Η πρώτη αθηναϊκή της εμφάνιση με αυτό το όνομα έγινε το καλοκαίρι του 1951 στις επιθεωρήσεις του θεάτρου «Ακροπόλ», «Γαλανός ουρανός» και «Σκάνδαλα γυναικών». Στον θίασο την είχε φέρει ο Κώστας Μανιατάκης, δημοφιλής τραγουδιστής του ελαφρού τραγουδιού, με τον οποίο εκείνο τον καιρό ήταν ζευγάρι στη ζωή, αλλά πολύ σύντομα ξεκίνησε ο δεσμός της με τον θεατρικό επιχειρηματία του «Ακροπόλ», τον Βασίλη Μπουρνέλλη. Ο Μπουρνέλλης θεωρούνταν δικτάτορας στο θέατρο του, αλλά όσο κράτησε ο δεσμός του με την Μπελίντα λέγεται ότι δικτάτορας ήταν εκείνη…

Για τη σχέση αυτή έχουν γραφτεί και, κυρίως, ακουστεί πολλά. Στην ουσία ο Μπουρνέλλης κατάφερε να επιβάλει την Μπελίντα ως πρώτο όνομα στις επιθεωρήσεις που ανέβαζε. Υπάρχουν μαρτυρίες της Σπεράντζας Βρανά αλλά και της Μάγιας Μελάγια και του Γιώργου Μουζάκη, μεταξύ άλλων, που περιγράφουν την Καίτη Μπελίντα ως σκληρή συνεργάτιδα που επιβλήθηκε στο μουσικό θέατρο χάρη στον δεσμό της με τον Μπουρνέλλη αλλά και χάρη στην επιθυμία του Μπουρνέλλη να δείχνει στους συνεργάτες του ότι αυτός ήταν ο άρχοντας του μουσικού θεάτρου και έκανε ότι εκείνος ήθελε… Έτσι, λένε οι μαρτυρίες δηλ. πως, οι συγγραφείς, οι συνθέτες και οι σκηνογράφοι ασχολούνταν πρώτα με τα νούμερα και τα τραγούδια της Καίτης Μπελίντα και ύστερα με τον υπόλοιπο θίασο.

Έμειναν κλασικές οι μεγαλοπρεπείς εμφανίσεις της σε ανθοστόλιστες κούνιες που κατέβαιναν από την οροφή του «Ακροπόλ» ενώ στις αποθεώσεις των επιθεωρήσεων ακουγόταν από τα μεγάφωνα «κυρίες και κύριοι, ο θίασος του «Ακροπόλ» και η κυρία Μπελίντα…», και ας ανήκαν στον θίασο μεγάλα ονόματα όπως ο Αυλωνίτης και ο Μακρής.

Η Σπεράντζα Βρανά (στο βιβλίο της «Τα μπουζούκια, το θέατρο κι εγώ») τονίζει ότι στην προσωπική της ζωή η Καίτη Μπελίντα ήταν αρνάκι, έκτακτη φίλη. Στα ζητήματα της δουλειάς όμως είχε σιδερένια θέληση και επέβαλλε, με τη βοήθεια του Μπουρνέλλη, τη δική της άποψη.

Η Μπελίντα είχε τη λεβεντιά, λέει η Βρανά, να αναγνωρίζει τις καλλιτεχνικές της αδυναμίες, αλλά δούλευε πολύ σκληρά και έγινε σύντομα μεγάλο αστέρι. Δεν είχε μεγάλη έκταση φωνής όπως, ας πούμε, η φίλη και συμπρωταγωνίστρια της Ρένα Βλαχοπούλου, είχε όμως μεγάλη εκφραστικότητα: ζούσε κυριολεκτικά τα λόγια των τραγουδιών της, μετέδιδε το αίσθημα, την τρυφερότητα, τον πόνο και κατάφερνε να γοητεύει το κοινό της.

Ενέπνευσε επίσης και νεότερες τραγουδίστριες. Η Μαρινέλλα, για παράδειγμα, έχει επανειλημμένα αναφέρει πόσο επηρεάστηκε από τον τρόπο ερμηνείας της Μπελίντα.

Το 1951 ήταν «η πρώτη διδάξασα» το περίφημο «αρχοντορεμπέτικο» τραγούδι του Γ. Μουζάκη, «Ταμπακιέρα».

Συνεργάστηκε με μεγάλους συνθέτες του ελαφρού τραγουδιού όπως ο Μαρούδας, αλλά και με τον Γιώργο Κατσαρό, που ήταν ζευγάρι και στη ζωή.

Η Μπελίντα ήταν αυτή που κέρδισε το 1962 το πρώτο βραβείο στο πρώτο Φεστιβάλ Ελαφρού Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης με τις «Αλυσίδες» του Κώστα Γιαννίδη. Είναι επίσης, ένα από τα λίγα «τυχερά» ονόματα του ελαφρού τραγουδιού που δισκογραφούν τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι (συγκεκριμένα τα τραγούδια «Ο ταχυδρόμος πέθανε» και «Το μαντολίνο»).

Έπαιξε και στον κινηματογράφο (Ο τζίτζικας κι ο μέρμηγκας, Η φτώχεια θέλει καλοπέραση, Το κορίτσι της γειτονιάς κ.α.).

Το 1978 η Μπελίντα αρρωσταίνει από καρκίνο. Η εξέλιξη της ασθένειας είναι άσχημη και τον Σεπτέμβρη βρίσκεται κατάκοιτη σε νοσοκομείο. Μια εβδομάδα ακριβώς πριν πεθάνει, δημοσιεύεται στα «Νέα» η τελευταία της συνέντευξη. Εκεί δηλώνει ότι θέλει να τελειώσει τον δίσκο που ετοίμαζε πριν αρρωστήσει.

Στις δύσκολες στιγμές της δηλώνει: «Ήταν πολλοί αυτοί που μου παραστάθηκαν. Η Ρένα Βλαχοπούλου πρώτη. Κι ύστερα νέα παιδιά, του λαϊκού τραγουδιού. Ο Διονυσίου, ο Πουλόπουλος, ο Μενιδιάτης κι άλλοι πολλοί. Έλειψε όμως ένας Μαρούδας, ένας Παναγόπουλος…». Κοντά της σε όλη αυτή τη δοκιμασία η ηθοποιός Πόπη Κόντου, πιστή της φίλη για περισσότερα από 20 χρόνια, από την εποχή των επιθεωρήσεων του «Ακροπόλ», όπου η Κόντου, ως κομπέρ με φράκο, παρουσίαζε τη Μπελίντα στις μεγαλοπρεπείς της εμφανίσεις.

Η Πόπη Κόντου θυμόταν με συγκίνηση, κάποια χρόνια αργότερα στην τηλεοπτική εκπομπή του Αρτέμη Μάτσα «Τα φώτα της ράμπας δεν σβήνουν ποτέ», τις τελευταίες στιγμές της Καίτης Μπελίντα. Το βράδυ της 21ης Σεπτεμβρίου 1978 διεξαγόταν το 17ο Φεστιβάλ Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης που σκέφτηκε να τιμήσει τη δημοφιλή ερμηνεύτρια, την πρώτη νικήτρια του θεσμού αυτού. Η Μπελίντα συγκινημένη για αυτή την τιμή περίμενε με μια, παράξενη για την κατάστασή της, δύναμη να ακούσει τη βράβευση της από ένα ραδιόφωνο στο δωμάτιο του νοσοκομείου όπου νοσηλευόταν. Μόλις αναγγέλθηκε το βραβείο, θυμάται η Πόπη Κόντου, η Μπελίντα ψέλλισε «ευχαριστώ» και … έφυγε.

Την επόμενη μέρα, στην κηδεία της, την αποχαιρέτησαν η Ρένα Βλαχοπούλου, η Άννα Καλουτά, η Μαρινέλλα, η Τζένη Βάνου, ο Γιώργος Κατσαρός και πλήθος θαυμαστών και θαυμαστριών της που την ώρα της ταφής τραγουδούσαν συγκινημένοι την παλιά της επιτυχία: «Κόσμος πάει κι έρχεται.

argolikeseidhseis

Χρήστος Κολοκοτρώνης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1922 εφυγε απο την ζωή το 1999

noreply@blogger.com (Tromero.eu) — Tue, 28 Jun 2016 21:44:00 +0300

Χρήστος Κολοκοτρώνης . Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1922. Ο πατέρας του, Γεώργιος, γεννήθηκε στην Κύπρο, αλλά ο παππούς του ήταν Πελοποννήσιος, εγγονός του Γέρου του Μοριά Θεόδωρου Κολοκοτρώνη.Τελείωσε το δημοτικό σχολείο στη Γλυκομηλιά Καλαμπάκας Τρικάλων, όπου έκανε και τις πρώτες χορωδίες με τα παιδιά του χωριού, και κατόπιν το γυμνάσιο, στην Κατοχή. Υπηρέτησε τη θητεία του, 6 χρόνια, στη Χωροφυλακή (γεγονός που αργότερα τον βοήθησε στη σχέση του με τη λογοκρισία, προκειμένου να ηχογραφήσει ορισμένα από τα κοινωνικά, με πολιτική χροιά, τραγούδια του). Από τα μαθητικά του χρόνια έγραφε ποιήματα και έκανε ρεπορτάζ για λογαριασμό τοπικών εφημερίδων: «Αναγέννηση» των Τρικάλων, «Θεσσαλία» του Βόλου και στον «Εθνικό Παλμό».

Διάβαζε ποίηση κάθε είδους, ιστορία και κλασική λογοτεχνία: Σέξπιρ, Ερρίκο Χάινε, Βίκτορα Ουγκώ κ.α. Το 1947 κατέβηκε στην Αθήνα. Ο Λάζαρος Πηνιάτογλου τον ώθησε στη δημοσιογραφία και για ένα διάστημα εργάστηκε κοντά του, στις εφημερίδες «Ελληνικόν Αίμα» και «Εθνική Φλόγα». Το 1949, μέσω του πρωταγωνιστή του θεάτρου Κυριάκου Μαυρέα – για τον οποίο έγραψε πολλά κείμενα, έμμετρα και πεζά – γνωρίστηκε με τον Μανώλη Χιώτη.

Τα πρώτα του τραγούδια ηχογραφήθηκαν το 1950: «Τύχη γιατί με κυνηγάς» και «Ποια καρδιά δεν θα ραΐσει», σε μουσική Βασίλη Τσιτσάνη, χωρίς να μπει το όνομά του στην ετικέτα του δίσκου. Στο ξεκίνημά του έγραψε, ακόμη, το «Πλουσιόπαιδο» που μελοποίησεο Μανώλης Χιώτης και το «Βόλτα στην Ελλάδα», σε μουσική του Βασίλη Τσιτσάνη.

Η πρώτη εμφάνισή του ονόματός του στην ετικέτα του δίσκου έγινε το 1951 με το«Πειραίας και Αθήνα» που ερμήνευσε η Σωτηρία Μπέλλου. Υπήρξε από τους ανανεωτές του λαϊκού στίχου κατά τη δεκαετία του ’50, εποχή που εξέφρασε με μοναδικό τρόπο. Το στιχουργικό του ύφος υπήρξε άμεσο και μεστό, συχνά σε πρώτο πρόσωπο, ενώ, ανέδειξε και το τραγούδι της κοινωνικής διαμαρτυρίας, με το οποίο καθιερώθηκε ο Στέλιος Καζαντζίδης, για τον οποίο έγραψε πάνω από 100 τραγούδια!. Στη μετεμφυλιακή περίοδο έγραψε ορισμένους από τους πιο καίριους στίχους για εξορίες και φυλακές:
«Άλλα παλικάρια μες στη μαύρη γη, άλλα εξορία κι άλλα φυλακή», «Αργά θλιβερά η καμπάνα σημαίνει, ποιος έχει σειρά, ποιος λεβέντης πεθαίνει;»στης φυλακής το βάθος», «Δεσμοφύλακες ανοίξτε», «Βγάλτε το, το παλικάρι μέσα από τη φυλακή» και πολλά άλλα.

Συνέδεσε τ’ όνομά του με τη χρυσή περίοδο της Columbia και πρωταγωνίστησε επί δύο δεκαετίες. Μαζί με την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, τον Χαράλαμπο Βασιλειάδη και τον Κώστα Βίρβο αποτέλεσαν τη χρυσή στιχουργική τετράδα του μεταπολεμικού λαϊκού τραγουδιού. Εκτός από λαϊκά έγραψε στίχους για ελαφρά, έντεχνα και δημοτικά, και, σε κάποιες περιπτώσεις, έγραψε και μουσικές. Επίσης έγραψε με τα ψευδώνυμα Μ. Θεσσαλός, Χρήστος Κύπριος, Α. Διαμαντής κ.α., ενώ στις ετικέτες των δίσκων χρησιμοποίησε και το όνομά της συζύγου του Μέλπως, καθώς και τα Θ. και Σ. Κολοκοτρώνης.
Όπως έλεγε χαρακτηριστικά ο Γιώργος Ζαμπέτας, υπήρξε «μεγάλος γλεντζές ο Χρήστος, πολύ μεγάλος. Ήτανε, βέβαια, και μεγάλος στιχουργός, πολύ μεγάλος. Τι δεν έχει γράψει αυτός ο άνθρωπος! Τι όμορφη που είσαι όταν κλαις, και φτάνει…»
Από το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’50 δημιούργησε και δικά του λαϊκά κέντρα με συγκροτήματα που έγραψαν ιστορία, όπως τα «Απόψε φίλα με» και «Κολοκοτρώνης» στην Ιερά Οδό, όπου εμφανίστηκαν ο Στράτος Παγιουμτζής, ο στενός του συνεργάτης Βασίλης Καραπατάκης, ο φίλος του Άκης Πάνου, ο Βασίλης Ζαφειρόπουλος, ο Ορφέας Κρεούζης, ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, ο Γιώργος Ζαμπέτας, ο Πέτρος Αναγνωστάκης και πολλοί άλλοι, ενώ εκεί έκανε το ντεμπούτο του ο Μανώλης Αγγελόπουλος.

Ακόμη, είχε την καλλιτεχνική επιμέλεια προγραμμάτων όπως του «Ροσινιόλ» με τον Βασίλη Τσιτσάνη, τη Ζωή Νάχη, τον Πέτρο Αναγνωστάκη και τον Γιάννη Κατσιμίχα, και του κέντρου «Ξημερώματα» με την Καίτη Γκρέυ, τον Γιαννάκη Αγγέλου και τον Γιάννη Πουλόπουλο, ο οποίος στη δισκογραφία μπήκε με τραγούδια του Χρήστου Κολοκοτρώνη. Εκτός από τον Στέλιο Καζαντζίδη, είχε εκτεταμένη συνεργασία με την Πόλυ Πάνου (στις εταιρείες ΝΙΝΑ και Βεντέττα), ενώ, στήριξε και νέους τραγουδιστές, όπως τον Πόλυ Κερμανίδη και τον Στάθη Καζαντζίδη.
Από τη δεκαετία του ’70 και μέχρι το τέλος της ζωής του ερμήνευε ο ίδιος τα τραγούδια του, τόσο στα κέντρα όσο και στους δίσκους. Τον θυμάμαι, στα χρόνια του ’80, να τραγουδά σ’ ένα κεντράκι που υπήρχε κάτω από τις εξέδρες του γηπέδου της ΑΕΚ, καθώς, και στην τελευταία εμφάνισή του, στα χρόνια του ’90, πάλι στη Νέα Φιλαδέλφεια, επί της Δεκελείας. Τελευταίος δίσκος του ήταν «Το παρών και το παρελθόν», στον οποίο τον συνόδευσε με το μπουζούκι του ο παλιός συνεργάτης του Γιάννης «Σπόρος» Σταματίου. Έφυγε από καρδιακό επεισόδιο, στο σπίτι του στην Καλογρέζα, την Παρασκευή 12 Νοεμβρίου 1999.
Τραγούδια του σε πρώτη εκτέλεση ερμήνευσαν οι: Ι. Γεωργακοπούλου, Σωτ. Μπέλλου, Στρ. Παγιουμτζής, Μ. Νίνου, Πρ. Τσαουσάκης, Τ. Μπίνης, Θ. Ευγενικός, Ρ. Στάμου, Στ. Τζουανάκος, Γ. Κυριαζής, Δ. Ρουμελιώτης, Γ. Παπασιδέρης, Δ. Ζάχος, Σ. Κολλητήρη, Τ. Βέρρα, Στ. Καζαντζίδης, Μαρινέλλα, Γρ. Μπιθικώτσης, Μ. Λίντα, Π. Γαβαλάς, Γ. Λύδια, Μ. Αγγελόπουλος, Κ. Γκρέυ, Στρ. Διονυσίου, Π. Πάνου, Β. Περπινιάδης, Σπ. Ζαγοραίος, Στ. Καμπάνης, Γ. Κουλουκάκης, Μ. Καναρίδης, Μπ. Τσετίνης, Π. Αναγνωστάκης, Αντ. Μουστάκας, Απ. Νικολαϊδης, Στάθης Καζαντζίδης, Π. Κερμανίδης, Μ. Χατζοπούλου, Τρίο Μορένο, Τρίο Μπελκάντο, Κ. Θύμη, Γ. Μάνος, Τ. Μαρούδας, Ν. Γούναρης, Φ. Πολυμέρης, Σ. Παναγόπουλος, Μ. Μελάγια, Κ. Μπελίντα, Γιοβάννα, Σ. Σαμπάχ, Ζ. Φυτούση, Β. Μοσχολιού, Δούκισσα, Τ. Βοσκόπουλος κ.α.
Στίχους του μελοποίησαν κυρίως ο Μαν. Χιώτης, ο Βασ. Καραπατάκης, ο Στ. Χρυσίνης και ο Θόδ. Δερβενιώτης, αλλά και οι: Β. Τσιτσάνης, Γ. Παπαϊωάννου, Απ. Καλδάρας, Μπ. Μπακάλης, Γ. Κλουβάτος, Γ. Λαύκας, Ηλ. Ποτοσίδης, Τ. Λαβίδας, Γ. Τατασόπουλος, Γ. Σταματίου, Γρ. Μπιθικώτσης, Γ. Παπαδόπουλος, Λ. Μαρκέας, Α. Σμυρναίος, Μ. Πορτοκάλης, Μ. Θεοδωράκης κ.α.

Μερικά από τα τραγούδια του:

Βόλο-Λάρισα-Καρδίτσα (Β. Τσιτσάνης)
Το ποινικό μητρώο σου (Μ. Χιώτης)
Εγώ το πλουσιόπαιδο (Μ. Χιώτης)
Το κορίτσι απόψε θέλει (Γ. Τατασόπουλος)
Μια Κυριακή στη φυλακή (Στ. Παντελίδης)
Καταστροφές και συμφορές (Θ. Δερβενιώτης)
Τέτοια κούκλα και τσαχπίνα
Είδα κι έπαθα κυρά μου (Στ. Χρυσίνης)
Τι όμορφη που είσαι όταν κλαις (Στ. Χρυσίνης – Γ. Παπαδόπουλος)
Ποτέ την μάνα μην πικραίνεις (Γ. Κλουβάτος)
Τα μαλλιά τα γκρίζα (Ηλ. Ποτοσίδης)
Η πληγωμένη μου καρδιά (Θ. Δερβενιώτης)
Απόψε φίλα με (Μ. Χιώτης)
Μεσάνυχτα βαθιά σκοτεινιασμένα (Γ. Λαύκας)
Το κλάμα της πενιάς (Μ. Χιώτης)
Η κοινωνία με κατακρίνει (Β. Καραπατάκης)
Ας είν’ καλά τα’ αγόρι μου (Μ. Χιώτης)
Μάμπο ζεϊμπεκάνο (Θ. Δερβενιώτης)
Μπρος στα κλειστά παράθυρα (Μ. Χιώτης)
Καθένας με τον πόνο του (Θ. Δερβενιώτης)
Σκότωσέ με ή Το μαχαίρι (Μ. Χιώτης)
Πολλές φορές (Μ. Χιώτης)
Θεσσαλονίκη μου μεγάλη φτωχομάνα (Μ. Χιώτης)
Έξω απ’ άδικο
Τώρα που ήρθες είναι αργά (Μ. Χιώτης)
Αν ήξερες ποιος είμ’ εγώ (Μ. Χιώτης)
Εσύ δεν είσαι άνθρωπος (Μ. Χιώτης)
Καλύτερα μια μαχαιριά (Μ. Χιώτης)
Δεν σε λησμονώ (Στ. Καζαντζίδης)
Ουίσκι, τζιν & φρούμελ (Β. Καραπατάκης)
Κοινωνία ένοχη (Στ. Καζαντζίδης)
Σβήσε τη φλόγα (Μ. Χιώτης)
Δεν είμαι ένοχος
Εγώ με την αξία μου (Στ. Καζαντζίδης)
Μελαχρινή τσιγγάνα μου
Το τελευταίο ποτηράκι (Μ. Χιώτης)
Κόκκινα τριαντάφυλλα (Β. Καραπατάκης)
Το αλκοολίκι (Β. Καραπατάκης)
Μια καινούρια κοινωνία
Θα το πω φανερά (Στ. Καζαντζίδης)
Υπάρχουν και καλά παιδιά
Την έδιωξα κι όμως την αγαπώ (Μ. Χιώτης)
Στο άδειο προσκεφάλι (Μπ. Δαλιάνης)
Δεν βρήκα έναν άνθρωπο (Στ. Καζαντζίδης)
Κάποιο πρωινό στον Πειραιά (Μ. Θεοδωράκης)
Στο έρημο λιμάνι (Μ. Θεοδωράκης)
Σε ποιο βουνό (Μ. Θεοδωράκης)
Στης αμαρτίας το στρατί
Ασυμόρφωτη

πηγη:ogdoo.gr

Μάγια Μελάγια γεννημένη στην πλάκα το 1928 απεβίωσε το 2014

noreply@blogger.com (Tromero.eu) — Mon, 27 Jun 2016 22:45:00 +0300

Μάγια Μελάγια. Θρυλική ερμηνεύτρια του ελαφρολαϊκού τραγουδιού τα χρόνια του ‘50 και του ‘60 (αλλιώς και αρχοντορεμπέτικου), με επιτυχημένες εμφανίσεις στο θέατρο και τον κινηματογράφο. Δεν ξεχώρισε μόνο για την κοντράλτο φωνή της, αλλά και για τη σκηνική παρουσία και το μπρίο της. Θεωρήθηκε ένα από τα σύμβολα του σεξ στη μεταπολεμική Ελλάδα.

Η Μελπομένη Τσιριγώτη, όπως ήταν το πραγματικό της όνομα, γεννήθηκε το 1928 στην Πλάκα και μεγάλωσε στο Παγκράτι. Πρωτοβγήκε στο τραγούδι στα 16 της, όταν την άκουσε μία γειτόνισσα να τραγουδά στην αυλή του σπιτιού της κι έπεισε τη μητέρα της να τη στείλει στο βαριετέ «Όασις» του Ζαππείου, που ειδικευόταν στην ανακάλυψη νέων ταλέντων. Μετά από ακρόαση προσελήφθη στο κέντρο με μαέστρο τον Μιχάλη Σουγιούλ κι εμφανιζόταν με το όνομα Μάνια Τσιριγώτη. Ο σκηνοθέτης Ορέστης Λάσκος ήταν αυτός που της άλλαξε το όνομα σε Μάγια Μελάγια, με το οποίο έγινε γνωστή.

Η πρώτη της επιτυχία ήταν το ταγκό «Πώς με μεθάς», σύνθεση του Θεόδωρου Παπαδόπουλου (1947).

Τη δεκαετία του ‘50 η καριέρα της απογειώθηκε, με τραγούδια, όπως τα «Θέλω να τα σπάσω», «Αδύνατον να κοιμηθώ», «Είναι αργά», «Άλα της».

Παράλληλα, εμφανίστηκε σε θεατρικές επιθεωρήσεις και σε κινηματογραφικές ταινίες («Τσαρούχι, πιστόλι, παπιγιόν», «Τρεις ντετέκτιβς», «Ραντεβού με τον έρωτα», « Η φτώχεια θέλει καλοπέραση»).

Τέτοια ήταν η δημοτικότητά της, ώστε, όταν κάποτε η Κατίνα Παξινού θέλησε να προσεγγίσει με αυτοκίνητο το Θέατρο της Επιδαύρου όπου θα έδινε παράσταση, ο τροχονόμος τη σταμάτησε και όταν αυτή του ανέφερε το όνομά της, εισέπραξε την απάντηση: «Δεν μ' ενδιαφέρει κυρία μου, δεν περνάς ούτε η Μάγια Μελάγια νά ’σαι»!

Μετά τον χωρισμό της το 1965 με τον συνθέτη Γιώργο Μουζάκη, του οποίου υπήρξε η μούσα για πολλά χρόνια, έφυγε στην Αμερική, όπου ξεκίνησε νέα καριέρα κι έγινε εξαιρετικά δημοφιλής στην ομογένεια. Εκεί γνώρισε και παντρεύτηκε τον Παναγιώτη Γουλάκο, αλλά μετά το θάνατό του το 1978 επέστρεψε στην Ελλάδα. Ζούσε σ’ ένα διαμέρισμα στην Αγίου Μελετίου και δούλευε κυρίως σε μαγαζιά της επαρχίας. Ένα εγκεφαλικό επεισόδιο την ανάγκασε να μην ξανατραγουδήσει.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής της ήταν πολύ δύσκολα, καθώς αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας. Κι έγιναν ακόμη δυσκολότερα, όταν το 2009 έχασε την καρδιακή της φίλη Σπεράντζα Βρανά και το 2011 τη μοναδική της αδερφή, Στέλλα.

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/

Βασίλης Βασιλειάδης γεννήθηκε στήν νίκαια το 1927 και απεβίωσε το 2010

noreply@blogger.com (Tromero.eu) — Sun, 26 Jun 2016 17:35:00 +0300

Ο Βασίλης Βασιλειάδης, ο περίφημος «Β.Β» (βήτα, βήτα), όπως ήτανε γνωστός στο μουσικό στερέωμα, υπήρξε πολυγραφότατος. Για μεγάλο διάστημα δέσποζε στο χώρο της δισκογραφίας. Στο ενεργητικό του μετράει πολλές επιτυχίες που άντεξαν στο χρόνο και εξακολουθούν να έχουν περίοπτη θέση στην διασκέδαση αλλά και τις κατ’ οίκον ακροάσεις. Δεν είναι τυχαίο ότι αρκετές από αυτές ερμηνεύτηκαν από μυθικά ονόματα.

Γεννημένος το 1927 στη Νίκαια, από μικρός άρχισε να παίζει φυσαρμόνικα για το κέφι του. Τα πρώτα μαθήματα μουσικής τα παίρνει στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών από τον Γ. Κρητικό. Εκεί μαθαίνει θεωρία της μουσικής και πιάνο. Ξεκίνησε την καριέρα του σαν μουσικός παίζοντας ακορντεόν σε πανηγύρια, χωρίς κανονικό μεροκάματο, μόνο με χαρτούρα, όπως συνηθίζονταν τότε. Η πρώτη του μεγάλη συνεργασία ήτανε αυτή με τοv Μανώλη Χιώτη το 1947 στο κέντρο «Πίγκαλς».

Για αρκετά χρόνια συνόδευε με το ακορντεόν του το μεγάλο δεξιοτέχνη. Και όπως είναι γνωστό ο Χιώτης στις ορχήστρες του, επέλεγε τους καλύτερους…

Χρόνο με το χρόνο αρχίζει να καθιερώνεται στο μουσικό χώρο και λαμπερά ονόματα της εποχής όπως ο Παπαϊωάννου, η Γκρέυ, ο Τσιτσάνης, ο Ζαμπέτας και ο Καζαντζίδης τον ήθελαν στα συγκροτήματα τους. Παράλληλα ο Βασιλειάδης γίνεται βασικός και αναντικατάστατος μουσικός στα στούντιο της Columbia, συμμετέχοντας ως εκτελεστής σε ιστορικές ηχογραφήσεις: Μαντουμπάλα, Δε με πονάς, Άσε πρώτα να ξεχάσω κ.ά. Μάλιστα η αναγνώριση που θα έχει από την «πιάτσα» αλλά και το κοινό θα τον οδηγήσουν σιγά σιγά στο να σχηματίσει το δικό του συγκρότημα.

Σταθμός στην πορεία του η συνεργασία του, γύρω στα μισά της δεκαετίας του '60, στην δισκογραφία και στα μαγαζιά με τον Πάνο Γαβαλά. Γεγονός που δεν παρέλειπε στιγμή να αναφέρει ο Βασιλειάδης.

Με το καλημέρα του ως συνθέτης στην δισκογραφία, θα δρέψει δάφνες, με το Σταυροδρόμι που τραγούδησε ο Αντώνης Ρεπάνης το 1964.

Ταυτόχρονα ο Βασιλειάδης κάνει την δική του «επανάσταση» καθιερώνοντας στο πάλκο και στο στούντιο ένα νέο μουσικό όργανο που έφερε από την Αμερική, την περιβόητη φαρφίσα. Ο καινούριος –τότε - και ιδιόρρυθμος ήχος της φαρφίσαςδημιουργεί νέα δεδομένα στη λαϊκή μουσική. Πάνω σε αυτό το όργανο ο Βασιλειάδης ‘εγραψε και στήριξε τα αθάνατα σουξέ του: Ένα σίδερο αναμμένο, Δε σε πιστεύω, Θα τα κάψω τα λεφτά μου, Μη μου μιλάτε, Μπορεί να έφυγες, Στου Χαροκόπου και στην Καλλιθέα, Με ποιο δικαίωμα κ.ά

Τα περισσότερα έχουν την στιχουργική σφραγίδα του Πυθαγόρα, με τον οποίο αποτέλεσαν εξαιρετικό δίδυμο, συνδυάζοντας ιδανικά την ποιότητα με την εμπορικότητα.

Ο Βασιλειάδης θα μπολιάσει το λαϊκό τραγούδι, με στοιχεία και φράσεις από την μοντέρνα μουσική της εποχής, το ροκ εν ρολ, το σέικ και άλλες τάσεις και ρεύματα του διεθνούς ρεπερτορίου.

Κάθε καινούργια κυκλοφορία του γινόταν ανάρπαστη. Ενδεικτικό είναι το περιστατικό που είχε διηγηθεί ο ίδιος κάποτε σε μια συνέντευξή του: «Ανέβαινα Θεσσαλονίκη για δουλειά και στα Καμένα Βούρλα ακούω ένα βοσκό να τραγουδάει το Ένα σίδερο αναμένο. Τον πλησίασα και τον ρώτησα που το ήξερε και είπε πως το άκουσε στο τζουκ μποξ του καφενείου. Το τραγούδι το είχαμε γράψει 2 μέρες πρίν! Εκεί κατάλαβα πως είχα κάνει σουξέ…» Δεν είναι τυχαίο ότι το συγκεκριμένο τραγούδι είχε ερμηνεύσει ο Στέλιος Καζαντζίδης την περίοδο της μεγάλης του ακμής.

Στα τέλη του '60, το συγκρότημα Βασιλειάδη, με Παπαδάκη, Τσετίνη, Ευσταθίου και Διαμάντη θεωρούνταν η πιο περιζήτητη καλλιτεχνική ατραξιόν.

Ο Βασιλειάδης και στα χρόνια του '70 θα δώσει δυναμικό παρών στην διασκέδαση, με δικό του στέκι στην Εθνική οδό στο ύψος της Κηφισιάς όπου γινόταν το έλα να δεις. Στο ίδιο χρονικό πλαίσιο, συνεργάζεται δισκογραφικά με τους Χάρις Αλεξίου, Καίτη Γκρέυ, Τόλη Βοσκόπουλο, Γιάννη Πάριο, Κώστα Κόλλια, Μιχάλη Μενιδιάτη, Λίτσα Διαμάντη με ξεχωριστά αποτελέσματα.

Στη δεκαετία του '80 ο Βασιλειάδης θα κάνει σουξέ υπογράφοντας τον δεύτερο προσωπικό δίσκο του Γιώργου Μαργαρίτη, Πώς να σε ξεχάσω (1982). Όταν ο Καζαντζίδης επιστρέφει στη δισκογραφία το 1987, μετά από 12 χρόνια σιωπής, ο Βασιλειάδης είναι ένας από τους συνθέτες που επιλέγεται για να δημιουργήσει τα καινούργια τραγούδια του βάρδου. Ανάμεσά τους και το Εγώ είμαι αητός κι εσύ ‘σαι τα φτερά μου με δεύτερες φωνές από την Χάρις Αλεξίου. Στίχους στο τραγούδι αυτό έχει γράψει η σύντροφός του Βασιλειάδη,Λούλα Παπαγιαννοπούλου, με την οποία αποτελούσαν ζευγάρι στη ζωή και στην τέχνη. Ο Βασιλειάδης είχε αποκτήσει δύο παιδιά από προηγούμενες σχέσεις του.

ogdoo.gr

Μανταλένα γεννήθηκε στα γιαννιτσά το 1947 απεβίωσε το 1988

noreply@blogger.com (Tromero.eu) — Sun, 26 Jun 2016 13:20:00 +0300

Μανταλένα. Η αλλιώς Μπότση Κατερίνα ψευδώνυμο της αξέχαστης λαϊκής
τραγουδίστριας. Σε ηλικία 16 ετών την ακούει τυχαία σε ένα μαγαζί ο Γιώργος Ζαμπέτας και αποφασίζει να την πάρει μαζί του για τραγουδίστρια. Η συνεργασία αυτή θα αποτελέσει σταθμό για τη Μανταλένα και θα σημαδέψει την σύντομη καριέρα της καθώς ο Ζαμπέτας είναι ο συνθέτης που με τα τραγούδια του, την «σύστησε» στο ευρύ κοινό.
Από το 1963 έως και το 1974 θα αποτελέσουν ένα επιτυχημένο καλλιτεχνικό δίδυμο. Την περίοδο αυτή η Μανταλένα θα τραγουδήσει και θα συνοδεύσει τον Ζαμπέτα σε σπουδαία τραγούδια του (Άκου τ’ αηδόνια, Εδώ αρχίζει μια ζωή, Γεια σου φίλε), ενώ θα εμφανιστεί δίπλα του σε αρκετές ελληνικές ταινίες,

Οπως Πάρε κόσμε (1967), Δόκτωρ Ζι-Βέγγος (1968), Ο Παραμυθάς (1969) κ.ά… Ο ταιριαστός με το «ζαμπετικό» κλίμα τρόπος ερμηνείας της είναι χαρακτηριστικός σε όλα της τα τραγούδια. Ο ίδιος ο Ζαμπέτας άλλωστε τη θεωρούσε από μία από τις πιο αγαπημένες του τραγουδίστριες.

Ο Ζαμπέτας αναφέρει στην αυτοβιογραφία του ότι η Μανταλένα είχε σχέση με κάποιον μπουζουξή και όταν έμεινε έγκυος εκείνος την έστειλε στον Καναδά να γεννήσει και να δώσει το παιδί για υιοθεσία. Αυτό η Μανταλένα δεν μπόρεσε ποτέ να το ξεπεράσει καθώς δεν μπόρεσε να δει ποτέ ξανά το παιδί της παρ’ όλες τις προσπάθειές της.

Το 1974 οι δρόμοι της με το Γιώργο Ζαμπέτα χωρίζουν μετά από έναν τσακωμό. Έκτοτε θα χαθεί από το προσκήνιο και θα βρει καταφύγιο σε μικρά μαγαζιά. Το 1980 θα κυκλοφορήσει τον πρώτο της προσωπικό δίσκο με τίτλο Μ’ Αρέσεις Πολύ.

Στις 25 Νοεμβρίου του 1988, ανήμερα της γιορτής της, θα αφήσει την τελευταία της πνοή στο σπίτι της προδομένη από την καρδιά της σε ηλικία μόλις 41 χρονών. Την βρήκε ο άντρας της (είχε παντρευτεί κάποια στιγμή, με κάποιον άλλο, όχι με τον μπουζουξή που της κατάστρεψε τη ζωή), γυρνώντας από το μαγαζί που είχε πάει να αγοράσει γλυκά για τη γιορτή της…

ogdoo.gr

Γεωργία Μηττάκη Γεννήθηκε στην Αυλώνα Αττικής το 1911 και απεβίωσε το 1977

noreply@blogger.com (Tromero.eu) — Sat, 25 Jun 2016 12:41:00 +0300

Γεωργία Μηττάκη. Γεννήθηκε το 1911 στον Αυλώνα Αττικής. Ο πατέρας της λεγόταν Ευάγγελος Κουρουμπέτσης και η μητέρα της Όλγα Φίστη. Σε ηλικία 18 ετών (1929) εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, στη συνοικία Ψυρή. Το 1930 παντρεύτηκε τον κρητικό Γεώργιο Μηττάκη, από τον οποίο έλαβε και το επίθετο, με το οποίο έμεινε γνωστή.

Εργάστηκε σε διάφορα κέντρα δημοτικής μουσικής, όπως στον Έλατο και την Αράχωβα, και συνεργάστηκε με κορυφαίους μουσικούς του είδους, όπως ο Νίκος Καρακώστας, ο Κώστας Γιαούζος κ.ά.

Στην αρχή της δεκαετίας του '50 ταξίδεψε στην Αίγυπτο, ενώ στα τέλη της ίδιας δεκαετίας ταξίδεψε δύο φορές στην Αμερική, όπου οι Έλληνες ομογενείς την υποδέχτηκαν εγκαρδίως. Την ίδια περίοδο ηχογράφησε στην Αμερική και αρκετά τραγούδια.

Το 1965 ηχογράφησε τα τελευταία της τραγούδια, πριν αποσυρθεί για λόγους υγείας. Άφησε την τελευταία της πνοή στις 28 Φεβρουαρίου 1977 στη γενέτειρά της Αυλώνα.

Δισκογραφία

Το πρώτο τραγούδι που ηχογράφησε ήταν το «Σ’ ένα τεκέ μπουκάρανε» του τρικαλινού συνθέτη Βασίλη Τσιτσάνη.

Στο τραγούδι αυτό ο Τσιτσάνης αφιερώνει στην Γεωργία Μηττάκη ένα στίχο, που η ίδια τραγουδάει: και η Γεωργία η τρανή με κέφι και μεράκι, σαμπαχαδάκι έλεγε με φίνο μπουζουκάκι. Και παρακάτω στο ίδιο τραγούδι ο Τσιτσάνης τής φωνάζει: γεια σου, Γεωργία μερακλού!.

Τραγούδησε διάφορα είδη τραγουδιού, όπως δημοτικά, σμυρναίικα, λαϊκά και ρεμπέτικα καθώς και τραγούδια διαφόρων συνθετών, όπως του Σπύρου Περιστέρη, Στέλιου Παντελίδη, Κώστα Σκαρβέλη, Παναγιώτη Τούντα, Βασίλη Τσιτσάνη και άλλων.

Ανατυπωμένοι LP δίσκοι

Ένας λεβέντης διάβαινε
Γιά κέρνα μαυρομάτα μου
Πάει στη στάμνα Ρίνα
Στη βρύση, στην κρυόβρυση
Γρίβα μ', σε θέλει ο βασιλιάς
Με γέλασαν μια χαραυγή
Για σήκω, γέρο του Μωριά
Με γέρασε η ξενιτιά
Μια μικρή τσελιγκοπούλα
Ποιος έχει δυο αγαπητικιές
Μου παρήγγειλε τ' αηδόνι
Παιδιά μ', γιατί 'στε ανάλαγα
Τζαβέλαινα
Δημοτική παράδοση (1977)
Δημοτικά με τη Γεωργία Μηττάκη 2 (1981)
Οι μεγάλοι του δημοτικού τραγουδιού ΙΙ (1984)
Στην πόρτα μια πορτοκαλιά
Μάνα, στο περιβολάκι μας
Γιατί μας άργησες, Διαμάντω
Ο Μόραβας και το Μπόγραδετς
Μαντζουράνα να 'μουν, φως μου
Κατακαημένη Αράχωβα (Νταβέλης)
Εδώ στα ξένα πού 'ρθα
Στου χωριού το πανηγύρι
Μικρή μου περδικούλα μου
Μια κόρη στον ποταμό
Ιτιά, μοσχοϊτιά
Σαν πας, πουλί μου, στο Μωρηά
Αιγιοτωπούλα μου ξανθιά
Είσαι πόντος έξτρα-έξτρα
Βρύση μου μαλαματένια
Αυτά τα μάτια τα γλυκά
Δώσ' μου, γιατρέ μου, φάρμακο
Η Άρτα πέτρα να γενεί

Μια μικρή χωριατοπούλα ('Μεγαρίτισσα')
Διώξε με, μάνα, διώξε με (Η λαφίνα)
Η Μαριωρή παντρεύεται (Τριτσιμπίδας)
Δέντρο είχα στην αυλή μου
Για μια γειτονοπούλα μου
Κλείσαν οι στράτες του Μωριά
Στη σκάλα του αντελικιού
Γύρισα χώρες και χωριά
Μες στα βλάχικα κονάκια
Τίνος μανούλα θλίβεται
Απαγορευμένα ρεμπέτικα 3 (1986)
Ανάμνηση Σμύρνης (1993)
Γυναίκες του ρεμπέτικου τραγουδιού (1993)
Δημοτικά τραγούδια (1996)

Συμμετοχή σε δίσκους

Χαρές του βουνού και του κάμπου (1963)
Πανηγύρι στα χωριά μας (1966)
Ο Τριτσιμπίδας (1975)
Λαφίνα (1979)
Ο ασημένιος κόπανος (τσάμικο)
Άρρωστη είμ' απ' αγάπη (συρτό)
Μια βλαχοπούλα όμορφη (συρτό)
Λαφίνα (κλέφτικο)
Η ζωντανή μας παράδοση (1982)
Οι πηγές του Δημοτικού μας τραγουδιού Νο 1
Εδώ το λένε Ρούμελη
Απαγορευμένα ρεμπέτικα 3 (1986)
Ανάμνηση Σμύρνης (1993)
Γυναίκες του ρεμπέτικου τραγουδιού (1993)
Ανθολογία ρεμπέτικου τραγουδιού 1933-40 (1995)

el.wikipedia.org

Φωτεινή Μαυράκη γεννημένη στην Κομοτηνή απεβίωσε το 2015

noreply@blogger.com (Tromero.eu) — Fri, 24 Jun 2016 23:11:00 +0300

Φωτεινή Μαυράκη. Τραγουδίστρια πλούσιων φωνητικών δυνατοτήτων με καταγωγή από την Κομοτηνή.

Ο Στέλιος Καζαντζίδης μιλούσε κολακευτικά για το μέταλλό της. Αλλά και ο Νίκος Ξανθόπουλος στην αυτοβιογραφία του αναφέρει πως ο Γιώργος Νταλάρας και η Χάρις Αλεξίου πήγαιναν στα μαγαζιά όπου τραγουδούσε για να «μελετήσουν» τα πατήματα και τις τσαλκάντζες της.

Η Μαρία Κιορ Αλή Ογλού, όπως ήταν το πραγματικό όνομά της αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας. Η άσχημη οικονομική της κατάσταση απασχόλησε το 2012 τα μέσα ενημέρωσης, που είχαν κάνει λόγο για «Το δράμα μιας μεγάλης λαϊκής φωνής». Τότε είχε αναγκαστεί να ζητήσει βοήθεια από τον Οργανισμό Συλλογικής Διαχείρισης και Προστασίας Συγγενικών Δικαιωμάτων Τραγουδιστών «Ερατώ», προκειμένου να εξασφαλίσει το οξυγόνο που απαιτείτο για τη μηνιαία θεραπεία της και το οποίο κόστιζε 500 ευρώ. «Έχω οικονομικό πρόβλημα για τον λόγο ότι χρειάζομαι σε 24ωρη βάση οξυγόνο, γιατί δεν έχω πνεύμονα. Κάθε εβδομάδα έρχεται σπίτι μία κοπέλα από την Πρόνοια. Έχω και τρία παιδιά που μου στέκονται, αλλά έχουν μεγάλες οικογένειες και είναι πνιγμένα στα δάνεια. Τότε που δούλευα ήμουν συνεπής και πλήρωνα, αλλά τώρα δεν είμαι σε θέση… Μπαινοβγαίνω στα νοσοκομεία, πότε στο αντικαρκινικό στον "Αγιο Σάββα", πότε στου Μεταξά ή στο Θριάσειο. Κάθε λίγο και λιγάκι πέφτει το οξυγόνο και παθαίνω λοιμώξεις του αναπνευστικού…»

Ανάμεσα στα σουξέ της «Έφυγες αγάπη μου», «Απόψε κλαίει ο ουρανός», «Χίλιες φωτιές», «Μουσαφιραίοι είμαστε σε αυτή την κοινωνία».

Η Φωτεινή Μαυράκη αποτέλεσε δυνατό όνομα στα καθαρόαιμα λαϊκά μαγαζιά λίγο μετά τα μισά της δεκαετίας του '60 αλλά και σε αυτήν του '70.

Στη δισκογραφία ήταν το πρώτο γυναικείο όνομα στην Polyphone του Δημήτρη Πολίτη. Μιας από τις εταιρείες που είχαν τα γραφεία τους κοντά στην πλατεία Ομονοίας -η συγκεκριμένη στον αριθμό 11 της Τρίτης Σεπτεμβρίου- και συνδέθηκαν με το λεγόμενο «Ήχος της Ομόνοιας».

Στο πάλκο δούλεψε σε ονομαστά μαγαζιά με μεγάλα ονόματα, πλάι στον Πάνο Γαβαλά, στον Μανώλη Αγγελόπουλο, στον Σπύρο Ζαγοραίο, στη Σωτηρία Μπέλλου, αλλά και ως πρωταγωνίστρια σε δυνατά στέκια.