McDren Creative

Piwny Rap

2014-08-07T17:37:00.002+02:00

Cześć wszystkim,

ten blog od dłuższego czasu jest w stanie nieczynnym. Ochoczo zapraszam natomiast na stronę:

http://piwnyrap.wordpress.com/

gdzie od jakiegoś czasu łączę dwie arcyciekawe kultury: hiphopową i piwną. Gorąco zapraszam wszystkich!

Do tej pory ukazały się następujące artykuły:

Co łączy piwo z rapem?

Gdyby polscy raperzy byli piwami…

Ściema Alkopoligamii

W swoich artykułach łączę aspekty obu wspomnianych kultur. W polskim internecie jeszcze tego nie było!

Ostateczne rozwiązanie

2013-02-04T13:23:00.000+01:00

USA, Wielka Brytania, 2001

Reżyseria: Frank Pierson
Scenariusz: Loring Mandel
Gatunek: Dramat wojenny

Film opowiada o tajnej konferencji w Wanesse, podczas której wysokiej rangi przedstawiciele hitlerowskich Niemiec podjeli decyzję o dalszym losie Żydów na obszarze III Rzeszy i na terenach okupowanych.

Mając na uwadze przepełnione getta, straszliwe warunki tam panujące i przede wszystkim głęboko tkwiącą nienawiść do Narodu Wybranego, postanowiono "ostatecznie rozwiązać kwestię żydowską". Dyskutowano o różnych metodach - poprzez sterylizację, aż po zagładę całego narodu, co nazwano grzecznie "ewakuacją".

Nie wszyscy byli zgodni co do tej metody, jednak pod wpływem nacisków i delikatnie zasugerowanych zastraszeń, udało się uzyskać jednomyślność. Chwilę później Żydzi zaczeli ginąć w obozach koncentracyjnych.

Moja ocena: 7/10

Fanpage

2012-05-23T22:31:00.004+02:00

Idąc za krokiem Kruka (http://krukzbmk.blogspot.com/), umieszczam też link do swojego fanpage'u. Polubcie to. Co to Wam da? Nic, a raczej trudno powiedzieć. Wpisy zamieszczam nieregularnie, a wynika to zarówno z mojego lenistwa, jak i spraw osobistych. Jednak wiedząc, że ktoś to czyta, być może będę częściej pisać na blogu... Polecam więc

http://www.facebook.com/pages/McDren-Creative/394310330586150

Hukos "Knajpa Upadłych Morderców" [recenzja]

2012-05-08T12:10:00.001+02:00

Step Records, 2012

[SPRAWDŹ]

10 ostatnio obejrzanych

2012-05-07T22:00:00.003+02:00

1. Idiokracja (Idiocracy) - USA 2006

Może i trochę debilny. Może, ale pomysł na film świetny. Skłania do refleksji, a co gorsze doskonale obrazuje, jaka przyszłość nas czeka. I to szybciej niż za 500 lat.

7/10 - za pomysł

2. Nietykalni (Intouchables) - Francja 2011

Jeden z najnowszych filmów. Wciąż w repertuarach wielu kin. Nastrój filmu podobny do cudownego "Życie jest piękne" Benigniego. Poziom - co najwyżej trochę... niższy. Bardzo dobre kino wprost z Francji.

8/10 - za optymizm

3. Dziewczyna z sąsiedztwa (The Girl Next Door) - USA 2007

Niewiele ma ten film wspólnego z produkcją o tym samym tytule z 2004 roku. Dość okropny i przerażający film. Bez większych fajerwerków, ale mimo to dobry. Wrażliwym nie polecam. Już na pewno nie przed snem.

7/10 - za autentyczną brutalność

4. Przyjęty (Accepted) - USA 2006
Oglądałem już kilkanaście miesięcy temu. Odrobinę zabawny, lekki film. Mniej kontrowersyjny odpowienik "Wiecznego studenta". Przewrotny pomysł na fabułę, aczkolwiek całość jest analogiczna do ptaków na krótko przed deszczem.

5/10 - za chwilę zabawy

5. Krzyk wolności (Cry Freedom) - USA/ Wlk. Brytania 1987

Zaangażowany społecznie monument na cześć południowoafrykańskich aktywistów, działających przeciwko polityce apartheidu. Jeśli ktoś, tak jak i ja, lubi zagłębiać się w sprawy społeczne, gorąco polecam. Robi wrażenie, jeden z lepszych przykładów protest-movie.

9/10 - za zaangażowanie społeczne

6. Wyspa tajemnic (Shutter Island) - USA 2010
Trzyma w napięciu. Jednak już w połowie seansu wiem o co biega. Niemniej nie zawiodłem się. Przekonująca kreacja aktorska Leonarda di Caprio.

7/10 - za magnetyzm

7. Wymyk - Polska 2011

Świetne polskie kino. Świetny Więckiewicz. Świetna fabuła. I można rozmawiać o postawie głównego bohatera godzinami. O relacjach międzyludzkich też.

9/10 - za wątpliwości moralne

8. Ucieczka w milczenie (Speak) - USA 2004
Jeden z wielu amerykańskich filmów w których mamy pokazaną historię czlowieka na tle szkoły. Głównie o gwałcie i jego konsekwencjach, ale i odrobinę o rasizmie, więcej o pasji. Interesujący film. Dla wrażliwych już o wiele bardziej.

7/10 - za ukazanie wielu płaszczyzn

9. Pułapka (Hard Candy) - USA 2005

Trzyma w napięciu, dobry thriller - trochę psychologiczny. Może i jeden z wielu, ale podoba się. To się liczy.

8/10 - za magnetyzm

10. Siódmy kontynent (Siebente Kontinent) - Austria 1989

Niestandardowe, ambitne kino. Nudny do połowy? Taki właśnie był cel reżysera! Chyba... Trudny, ale nie żałuję, że obejrzalem.

7/10 - za igranie z widzem

Jopel i Komar "To O Tobie" [recenzja]

2012-04-19T20:37:00.001+02:00

Step Records, 2012

[SPRAWDŹ]

Miłe objawienie - "Bokser" Tomasza Blachnickiego

2012-04-16T14:46:00.000+02:00

Polska, 2011

Wczoraj telewizja TVN zaserwowała widzom powtórkę filmu fabularnego pt. "Bokser". Produkcja ta opiera się na prawdziwej historii - jej kanwę stanowi część życia znanego boksera Przemysława Salety. Nie pisałbym o tym tutaj, gdyby nie poziom tego filmu, który jak na polskie warunki jest naprawdę wysoki.

Wielki plus tego filmu to na pewno dobór ról. Szymon Bobrowski sprawdza się świetnie, odtwarzając postać pogubionego i rozdartego między życiem prywatnym a zawodowym sportowca. Tą samą skalą należy oceniać występ Anny Przybylskiej, która zagrała Ewę - pierwszą żonę polskiego boksera i matkę jego córki Nicole. Warto też odnotować drugoplanową rolę Krzysztofa Kiersznowskiego, będącą dodatkowym smaczkiem i atutem projekcji.

Jednak nie kreacje wyżej wymienionych aktorów najbardziej wpływają na pozytywny odbiór "Boksera". Otóż, najbardziej urzekł mnie uniwersalizm zaprezentowanej historii. Naprawdę uwierzyłem, że można w Polsce zrobić coś więcej niż kiczowate komedie romantyczne, trudno zrozumiałe nawet dla rodzimego (nie wspominając o światowym) audytorium martyrologiczne dramaty czy też tak ambitne, że aż do bólu nudne "wielkie kina". W końcu każdy przeciętny, nie będący socjopatą, pełnosprawny umysłowo mieszkaniec każdego zakątka globu dostrzeże wrażliwość, empatię i wzruszy się choć troszeczkę, widząc naszego polskiego "Boksera" (lub też zwyczajnie boksera).

I mimo, że to nie jest nic prawdziwie ambitnego, ten film nie powinien przejść niezauważony. Liczy się to, że potrafimy dotrzeć do globalnego widza, o czym świadczy choćby nagroda w kategorii najlepszy film fabularny w konkursie Los Angeles Movie Awards 2012. Kolejnym sukcesem na tej imprezie była wygrana Krzysztofa Boronia za najlepszy montaż. Jak najbardziej zasłużona zresztą. Tego czego brakowało w wielkich dziełach naszej kinematografii (patrz - "Dług"), czyli dobrego sklejenia ujęć, dostajemy tutaj. Reżyser Tomasz Blachnicki spisał się tak jak należy. I może brakuje jego dziełu jeszcze wiele do porównywania z amerykańskim "Zapaśnikiem", jednak trzeba się z "Boksera" cieszyć.

Moja ocena: 7/10

Kibol, moher, Hitler, jajogłowy

2012-03-19T23:14:00.001+01:00

Gdy ktoś wspomni o nim, najczęściej mam przed oczami piętnastoletnich chłopców w szalikach, których motto życiowe to nie cytaty największych literatów wszechczasów, lub armię gorliwych wyznawców Tadeusza Ry... katolickiego Boga. Dopiero po chwili jestem w stanie pobudzić wyobraźnię i wymalować obrazy o wiele bardziej wstrząsające i przerażające. Fanatyzm – bo o nim mowa – to naprawdę groźne i niepożądane zjawisko.

Zaczyna się niewinnie, a bardzo często nawet pozytywnie. Z powodu miłości do sportu, do Boga – jak w wspomnianych we wstępie przypadkach – i ogólnie wiele z tych rzeczy teoretycznie ma na celu wpajanie wartości. Pozytywnych, oczywiście. I wszystko jest super – aktywność fizyczna tudzież rekreacja wpływa korzystnie na nasza samopoczucie, na naszą kondycję, na nasze zdrowie. Dogmaty wiary natomiast, choćby w przypadku religii chrześcijańskiej, są fundamentem etyki. Dekalog jak najbardziej jest rzeczą potrzebną, ugruntowującą przykazania, nie tylko Boże, ale przede wszystkim międzyludzkie. Na międzyludzkie, ale już relacje, efektywnie wpływa sport. Do tego jest przyczyną powstawania prawdziwych, czystych emocji. Kiedy cały ten system, proces schodzi na zły tor?

Kiedy fan, zupełnie nieszkodliwy dla społeczeństwa zmienia się w fanatyka, który pogwałca etyczne normy społeczne? Nie wiem. Może od zawsze wszystko jest ukierunkowane na zło? Tego też nie wiem. Wiem natomiast, choć mogę się mylić, że nienawiść i jej pochodne lepiej, a już na pewno szybciej, łączą niż pozytywne wartości. Jeśli chodzi o religię, od razu przychodzi mi do głowy cytat, który delikatnie sparafrazuję na takie pytanie: „Czy tak naprawdę jesteś wierzący, czy tylko nienawiść z innymi Cię łączy?” Patrząc na fanatyzm religijny, na pierwszy plan wysuwa się szowinizm, nietolerancja. Czy można to utożsamić z nienawiścią? Myślę, że można. Skrajnymi, lecz najgłośniejszymi, przypadkami fanatyzmu tego typu są zamachy terrorystyczne, a także ukamieniowania „w imię Boga”. Skoro Bóg jest miłością, to dlaczego w jej imieniu człowiek posługuje się nienawiścią? Absurd, paradoks, nonsens? – Drogi Czytelniku, wybierz sam.

Fanatyzm sportowy bywa przerysowywany. Z jednej strony część ludzi uważa tagi na klatkach (przykładowo o treści „Śmierć X, Y na zawsze w naszych sercach”) za wielkie przestępstwo, z drugiej strony równie często mówi się „Taki wiek, wyrośnie z tego”. Brzegi są dwa, a rzeka płynie między nimi. Wyrośnie z tego? Ale kiedy? Gdy zobaczy śmierć nie iksa, ale prawdziwego człowieka? Nie muszę chyba pisać, że to nie opowieści fantasy. Zamieszki na Heysel z 29 maja 1985, nóż w głowie Dino Baggio, śmiertelne ofiara w bitwie pseudokibiców pod Poddębicami to fakty.

Co jednak, gdy fanatyzm przybiera rozmiary ogólnoświatowe? Najkrwawszym przykładem w historii okazała się II wojna światowa. Tak, jej przyczyny i idee rozpoczynających ją należy podpiąć pod fanatyzm. Skrajny nacjonalizm, poczucie wyższości doprowadziły do największej tragedii w dziejach ludzkości. W sumie banalne twierdzenie, dzielące ludzi na tych z przedrostkiem „-nad” i „-pod” plus inne populistyczne hasła były kluczem do manipulacji całego narodu. Oczywiście ten proces trwał długi czas, ale w pełni się udał. Hitlera za to podziwiać trzeba – piszę to ze smutkiem. Najłatwiej wbić do głowy bzdurne idee młodym ludziom, są oni najbardziej podatni na nieczyste chwyty psychologiczne. Mimo że II wojna skończyła się już dawno temu, do dzisiaj widać jej skutki. Neonazizm coraz silnie pokazuje się światu, bolesne skutki możemy zobaczyć w niemieckim filmie „Fala”.

Inne wersje fanatyzmu nie są aż tak opisywane, nie są aż tak rozchwytywane. Lecz jest ich wiele. Wspomnę o fanatyzmie naukowym. Chodzi o to, że naukowcy pracują wtedy nie w imię człowieka, ale w chwale dla nauki, która sama nie jest pożyteczna dla ludzkości. Bezkrytyczna wiara w obecne, tylko teoretycznie odkrycia naukowe też nie jest w porządku. Jedno jest pewne, i dotyczy to fanatyzmu w ogóle, to zjawisko, którego nie można bagatelizować.

Wywiadorecenzja: VNM "Etenszyn: Drimz Kamyn Tru"

2012-03-14T17:38:00.001+01:00

Prosto, 2012

SPRAWDŹ

"Kwiaty Zła" platynową płytą!

2012-03-12T13:34:00.000+01:00

Step Records, 2008

Kolejny album z polskiego rapu zyskał status platynowego. Brawo!
Pomijając już cały ten syf z przyznawaniem złotych i platynowych płyt - ilością sprzedaży, a raczej sposobem jej obliczania, podwójne naliczanie albumów dwukrążkowych - to naprawdę wielki sukces. "Kwiaty Zła" to materiał, który miał na mnie duży wpływ, dlatego jeszcze bardziej cieszę się z osiągnięcia Piha. Jestem też zadowolony z polskich słuchaczy, którzy kupują płyty. Tego chcieli raperzy i jak widać dostają to. Super!

"Samplik jest magią"

2012-03-08T23:42:00.000+01:00

Dawno nie słuchane.
Haju - bardzo dobry raper z Wrocławia. Członek Pepe Skuadu. Razem z duetem producenckim Złote Twarze nagrał dwa albumy - "Jawosen" i ubiegloroczny "Międzyświat" - oba na bardzo wysokim poziomie. Polecam sprawdzić.

19SWC - "Dziewiętnaście stopni w cieniu" - recenzja

2012-02-22T22:04:00.000+01:00

Fandango Records, 2012

SPRAWDŹ

"American Beauty" - reżyseria Sam Mendes

2012-02-21T22:06:00.000+01:00

USA, 1999

Reżyseria: Sam Mendes
Scenariusz: Alan Ball
Gatunek: komediodramat

Czy nie macie czasem ochoty porzucić swoich dotychczasowych, codziennych zajęć? Nie chcecie rzucić pracy, wygarnąć nielubianej osobie wszystkiego, co o niej myślicie? Zrobić coś czego nie wypada, bo jesteście za starzy na to lub też macie jeszcze mleko pod nosem? Pociąg do takich rzeczy to coś normalnego, człowiek często chce się zbuntować, tymczasem na realny krok odważa się niewielki procent populacji. Prawie zawsze kończy się na chęciach i ewentualnej frustracji. Film "American Beauty" prezentuje stanowisko mniejszości, czyli tych odważniejszych.

Motyw buntu w filmie to coś tak powszechnego jak etanol we krwi alkoholika. Wystarczy wspomnieć trochę klasyki, choćby uniwersalną "Samotność długodystansowca" czy znakomitego "Buntownika z wyboru". Po co więc kręcić kolejny film na ten mało oryginalny temat? Dla frajdy, dla pieniędzy również (nic za friko!) - to na pewno. Jednak jeśli chodzi o walory artystyczne, czy to ma jakiś sens? Pewnie, pod warunkiem że spojrzymy na problem z innej perspektywy i nadamy mu nowy wymiar.

Buntują się tylko młodzi, wchodzący w dorosłość? Bzdura! Czemu nie może tego zrobić dojrzały mężczyzna, prowadzący ustabilizowane życie u boku rodziny? Czy tylko młodzieńcy potrafią sprzeciwić się zakłamanemu światowi? Nie. 40-letni facet widzi ten brud, ten syf jeszcze ostrzej niż inni. Wie, że żona go zdradza. Widzi, że nie potrafi porozmawiać z córką. Rozumie, że czeka go zwolnienie z pracy. I zadaje sobie pytanie: "Jak nie teraz, to kiedy?". I robi, to co chce. I mówi to, co myśli.

Czy wszystko w filmie jest przedstawione tak płasko jak mogłoby się wydawać? Nie. Nic nie dzieje się bez przyczyny, a te są pokazane w "American Beauty". Nie tylko one zresztą. Dzieło Sama Mendesa to swoisty ciąg przyczynowo-skutkowy, który odpowiada na wiele pytań. A przede wszystkim jest naszym lustrem, widzimy w nim siebie samych.

Moja ocena: 8/10

"Życie jest piękne" - reżyseria Roberto Benigni

2012-02-21T00:16:00.001+01:00

Włochy, 1997

Reżyseria: Roberto Benigni
Scenariusz: Roberto Benigni, Vincenzo Cerami
Gatunek: Komediodramat wojenny

Roberto Benigni to świetny aktor komediowy. Mimika twarzy, sposób poruszania się i ciepły głos choleryka powodują, że Włoch jest jednym z najznakomitszych komików świata. Jednak aktorstwo to nie jedyny atrybut Roberto. W jego CV możemy znależć takie profesje jak: producent, reżyser i scenarzysta. W filmie "Życie jest piękne" gra oczywiście główną rolę, ponadto odpowiada za reżyserię, a sama fabuła opiera się na scenariuszu jego współautorstwa.

"Życie jest piękne" to niezwykła historia jeszcze bardziej niezwykłego człowieka, który zawsze optymistycznie patrzy na świat. Przez długi czas jawi się jako sielankowa i ciepła komedia, którą możemy oglądać, relaksując się w leniwe niedzielne popołudnie. Jednak realia II wojny światowej coraz bardziej dotykają Włochy i ich mieszkańców, szczególnie pochodzenia semickiego. Guido Orefice (Roberto Benigni) należy do tych bardziej pokrzywdzonych i pewnego dnia trafia wraz z synkiem i żoną, której jednak już nie zobaczy, do obozu koncentracyjnego. Zachwycająca pogoda ducha głównego bohatera pomaga przeżyć małemu dziecku w "normalności" cały pobyt w obozie. Otóż, ojciec wmawia chłopcu, że przebywanie w tym na pozór strasznym miejscu to tylko gra, a wygraną w niej jest prawdziwy czołg. I ten mit podtrzymuje za wszelką cenę, stosując rozmaite pomysły.

Film Benigniego jest dziełem wybitnym. Z jednej strony wzrusza, z drugiej rozwesela. Lecz zawsze pokazuje, że "Życie jest piękne", jeśli tylko umiemy do niego odpowiednio podejść. A postawa ojca, który tak dba o swojego syna, jest wzorem do naśladowania przez współczesnych ojców. W końcu: "Jak w tym filmie Roberto Benigni, takim ojcem chcę być w tej chwili".

Moja ocena: 9/10 i jeden z ulubionych filmów

Nowe czasy

2012-01-15T22:09:00.000+01:00

Wraz z nastaniem nowego roku kalendarzowego nawiązałem współpracę z portalem http://gramrap.pl, gdzie jestem teraz redaktorem. Wszystkie nowe rzeczy ode mnie będą teraz tam dostępne. Zapraszam.

Mroku "Bajki robotow" - wywiadorecenzja

2011-06-24T18:00:00.001+02:00

McDren (redaktor): Pierwszego czerwca br. swoją premierę miał album koszalińskiego rapera - Mroka - pt. "Bajki robotów". Czekałeś na tę produkcję?

McDren (alter ego): Oczywiście, że tak. Mroku należy do ścisłej czołówki moich ulubionych raperów, więc wszystko, co wychodzi spod jego ręki, kupuję w ciemno. Tak samo było z "Bajkami robotów", o których informacji szukałem regularnie od początku tego roku kalendarzowego.

McDren (redaktor): Kiedy pierwszy raz zetknąłeś się z twórczością Jarosława Mroczka?

McDren (alter ego): Późno, za późno. To było parę miesięcy po premierze jego poprzedniej płyty - "Mrocznych nagrań". Właśnie na niej pierwszy raz usłyszałem Jarka. Na szczęście nadrobiłem zaległości i zapoznałem się z jego wcześniejszymi materiałami, zarówno tymi solowymi, jak i tymi z Bla-Bla.

McDren (redaktor): Co tak zmotywowało Cię do przesłuchania innych produkcji, w których palce maczał Mroku?

McDren (alter ego): Wiele rzeczy, ale przede wszystkim teksty. Nie bez powodu ten mieszkaniec Koszalina uważany jest za jednego z najlepszych tekściarzy w polskim środowisku hip-hopowym. "Mroczne nagrania" z 2009 to potwierdzają. Kolejną taką rzeczą, a raczej rzeczami, są bity, dostarczane w dużych ilościach przez Mahyna. Do tego klimat i uczucie autentyzmu - mamy przepis na sukces artystyczny koszalińskiego rapera.

McDren (redaktor): Często nawiązujesz do "Mrocznych nagrań" - w zasadzie to nic dziwnego. Ten album sporo namieszał dwa lata temu. Przed "Bajkami robotów" słuchacze bali się, czy nowy longplay dorówna swojemu poprzednikowi. I tutaj chciałbym poznać Twoją opinię - czy płyta z 2011 przebiła tę z 2009?

McDren (alter ego): Hmm... Nie lubię takich pytań - wszystko to kwestia gustu. Należałoby więc cały materiał rozłożyć na czynniki pierwsze i po kolei oceniać. Choć i to nie oddaje w pełni tego, co sądzi się o danym albumie. Bo tak naprawdę można powiedzieć, że np. teksty do mnie nie trafiają tak jak poprzednio, czy brak featów sprzyja monotonii, ale i tak nowy cedek bardziej mi się podoba. Tak jak już wspomniałem, to kwestia gustu. A wracając do pytania, myślę, że "Mroczne nagrania" mają godnego następcę.

McDren (redaktor): Bardzo dyplomatycznie to powiedziałeś. "teksty do mnie nie trafiają tak jak poprzednio" - czy to rzeczywiście twoje zdanie na temat "Bajek robotów"?

McDren (alter ego): Tak, rzeczywiście to moje zdanie. Nie znaczy to oczywiście, że teksty tutaj są słabe. Są dobre, może miejscami nawet bardzo, ale nie w tym rzecz. Pamiętam, jak słuchając niektórych tracków z poprzedniego krążka Mroka, myślałem: on ma rację, do tej pory nie postrzegałem tego w taki sposób, albo nie postrzegałem w ogóle. Takie teksty wpływały na światopogląd, były hmm... opiniotwórcze. Z większością wersów na nowej płycie co prawda się utożsamiam, ale nie są one dla mnie odkrywcze, niestety.

McDren (redaktor): Czyli teksty na minus, oczywiście w porównaniu do "Mrocznych nagrań"... A znajdzie się coś na plus?

McDren (alter ego): Jasne, i to na wielki. Mam na myśli spójność krążka. Wszystkie utwory stoją na dobrym poziomie, do tego mają podobny klimat. Zaskoczyło mnie, ale pozytywnie, że nawet remiksy dorównują oryginałom.

McDren (redaktor): Jak w takim razie oceniasz produkcję muzyczną na nowym dziele Mroka?

McDren (alter ego): Wg mnie jest świetnie. Jeśli chodzi o podkłady muzyczne, "Bajki robotów" to jedna z najmocniejszych produkcji ostatnich miesięcy. W końcu Mahyn i Bob Air to uznane marki.

McDren (redaktor): Skoro jesteśmy już przy bitach, chciałbym żebyś wypowiedział się o ich produkcji trochę szerzej, mam na myśli bity w ogóle, nie tylko u Mroka. Powszechnie panuje opinia, że wystarczy ukraść sampel, zapętlić go, dorzucić pętle basowe i mamy hit. Też tak uważasz?

McDren (alter ego): Po części może i tak. Jednak trzeba wiedzieć, że większość muzyki rozrywkowej (tak, rap też nią jest) powstaje w taki sposób. W rapie sampling to tradycja, więc muzyka tego gatunku nadal będzie robiona głównie tak, a nie inaczej. Można mówić, że to łatwa droga do zrobienia bitu. Z drugiej strony, gdyby rzeczywiście to byłoby AŻ TAK proste, mielibyśmy multum dobrych producentów, a ich jest niewielu. A to dlatego, że ciężko dobrze pociąć dobre sample, dogrywając przy tym dobre pętle basowe. Praca uznanego producenta raczej nie jest łatwa. Myślę, że podkłady z "Bajek robotów" są jakimś potwierdzeniem moich słów.

McDren (redaktor): Aha. Wrócmy do Mroka. Czy technicznie zauważalny jest u niego progres?

McDren (alter ego): Niebywale tak. Flow jest bardziej dopracowane, Jarek jedzie też na podwójnych, co może sprawiać ambiwalentne odczucia.

McDren (redaktor): Dlaczego?

McDren (alter ego): Podwójnych jest bardzo dużo, a wiele z nich wydaje się być naciąganymi. Kij ma dwa końce - widać, że Mroku pragnie polepszyć swoją technikę, choć wychodzi to różnie.

McDren (redaktor): Najlepsze kawałki z płyty wg Ciebie?

McDren (alter ego): Napewno "W mieście globalnego połączenia", "To tylko deszcz" na nowym bicie i "Poranny blask". Gracze RPG-ów znajdą także coś dla siebie w numerze "Bez czarów".

McDren (redaktor): Krótkie podsumowanie "Bajek robotów" i słowo dla słuchaczy?

McDren (alter ego): "Bajki robotów" to płyta, której najlepiej słucha się po cichu, nocą. Jest niezwykle klimatyczna, jest dopracowana. Kupiłem płytę i cieszę się z niej niezmiernie. Wydanie albumu jest bardzo ładne - dostajemy książeczkę z wszystkimi tekstami i ciekawymi zdjęciami. Polecam!

McDren (redaktor): Pamiętaj też o naszej ocenie krążka, w końcu to recenzja.

McDren (alter ego): Nie ma sprawy, patrzcie poniżej.

Poziom muzyczny: 85%

Poziom tekstowy: 75%

Poziom skillsów: 70%

Poziom ogólny: 80%

Po pierwszym przesłuchaniu... "Wiara Gwarancją Wygranej"

2011-06-03T15:50:00.000+02:00

Nawet dobry początek, już w pierwszym kawałku słychać, że Chada lepiej składa wersy niż na "Procederze". Muzycznie też jest trochę ciekawiej, ale tylko trochę.

Tekstowo monotonnie strasznie. Album mniej więcej w połowie zaczyna bardzo nudzić. Goście raczej na plus - HiFi Banda mega, Małolat nawija wiadomo o czym, ale od strony technicznej wygląda to dość dobrze, DGE, wypad, nigdy cię nie lubiłem, tutaj wręcz nie cierpię. Do "WGW" wrócę raczej niechętnie, ale jednak wrócę, choćby po to, żeby zrecenzować ten album. I oczywiście pośmieję się z tych, którzy tę produkcję będą wychwalać pod niebiosa, jednocześnie uznając ją za płytę roku. To tyle, dziękuję.

A w gazecie przeczytałem...

2011-06-01T17:21:00.000+02:00

Naprawdę miło jest czasem przeczytać o hip-hopie w jakiejś opiniotwórczej gazecie, która do tej pory traktowała tę kulturę w sposób raczej marginalny. Ładnie zobaczyć na papierze dziennika takie ksywki jak: Zeus, O.S.T.R., czy choćby Joteste oraz pseudonimy tych czarnuchów zza Wielkiej Wody. Co prawda to tylko ogłoszenie o festiwalu Hip Hop Arena, który odbędzie się w Łodzi 17 i 18 czerwca, ale nawet takie coś wywołuje uśmiech na twarzy. Dodatkowym plusem tej sytuacji jest fakt, że ekipa "Polski Dziennika Łódzkiego" poinformowała o genezie tegoż hiphopowego zdarzenia, za co należą się jej propsy. Wielka piona!

Poniżej zdjęcie z dzisiejszej gazety:

"Bajki robotów" - premiera!

2011-06-01T12:31:00.000+02:00

Już dziś premiera albumu Mroka pt. "Bajki robotów".

Płyta zawiera 15 utworów, trzy z nich wyprodukował Bob Air, resztę Mahyn. Krążek w wersji fizycznej, z 12-stronicową książeczką, kupicie na stronie http://www.mroku.pl/ lub na portalu Allegro.pl. Płyty rozchodzą się jak ciepłe bułeczki, więc nie ma co zwlekać. To musi być dobra produkcja.

Człowień&Shot - "Do zobaczenia później..."

2011-05-23T13:51:00.001+02:00

Grill-Funk Records, 2011

Człowienia i Shota polubiłem od pierwszego odsłuchu. Obaj panowie pokazali się z dobrej strony na swoich solówkach oraz na featuringach tu i tam, stawiając zawsze na treść, przy jednoczesnym uszanowaniu formy. Nie są to jacyś super-mega-hiper MC's, których każda zwrotka wywołuje ciary na plecach. Nie są jakimiś efekciarskimi typami - i to właśnie mi się w nich podoba. Dzięki temu czuję, że ich rap jest szczery, autentyczny. Po wspólnej płycie mieszkańców Dolnego Śląska nie oczekiwałem fajerwerków, liczyłem na album przyjemny, trochę dający do myślenia, a zarazem solidny, choć nie genialny. I raczej się nie przeliczyłem.

„Do zobaczenia później…” to płyta, której puszczenie na melanżu przyniosłoby opinie typu „wyłącz te smuty”. Chęć wyczilowania się przy tym krążku również odpada. Czasem pobujać głową co prawda można, ale to produkcja „o czymś” i na tym „czymś” powinno się skupić w pierwszej kolejności.

„Czymś” są tematy, które poruszają raperzy . Tematyka jest różnoraka – koncerty i cała koncertowa otoczka w ulubionym kawałku Shota z tej płyty, czyli „Nigdzie nie jest za daleko” czy też kwestia wiary w najbardziej wyróżniającym się „Sumieniście” (to solowy numer Shota). Jest też kawałek „Nieoczekiwana zmiana miejsc”, wykorzystujący znany motyw z filmu o tym samym tytule, w którym grał Eddie Murphy. I tutaj natykam się na pierwszy większy minus. Myślałem, że tak jak w filmie będzie mnóstwo gagów, humoru, a tutaj dostałem prościutką i krótką historyjkę, tylko przedstawiającą życie obu raperów. Ciekawym patentem okazał się natomiast utwór „Niezapominajka”, który jest o roztargnieniu i, przede wszystkim, o zapominaniu. Reszta numerów porusza tematy, które gdzieś już słyszałem, np. „Co cię ciekawi” to taka inna wersja „Bla bla bla” Fisza, a „Tempomat” jest oczywiście o czasie, a raczej o jego braku, co zostało już nawinięte wiele razy. Mimo tego, Shot i Człowień prezentując swoje spojrzenie na te oklepane tematy, wypadają ogólnie na plus.

Patrząc na wkład obu współautorów w ich dzieło, muszę stwierdzić, że to Shot lekko przewyższa Człowienia. I to zarówno tekstowo, jak i technicznie. Wejście wrocławianina w pierwszym kawałku („po trzecie, jestem wrażliwy yy drażliwy, chciałem powiedzieć”) wywołuje uśmiech na twarzy. Jego liryki też bardziej do mnie przemawiają, są bardziej przekonywujące, najlepszy przykład to „Sumienista”.

Największym mankamentem tej płyty są goście. Pierwszy z nich, Haju, wypadł znakomicie, dużo lepiej od gospodarzy, ale z resztą jest o wiele gorzej. Jot poniżej poziomu z „Stanu równowagi”, do tego stosuje też kilka czasownikowych rymów. Temate – tekstowo dobrze, technicznie słabo, Procenta wyrzuciłbym w całości. Basia eM nawet dobrze śpiewa, a Jazzy… Tutaj dość przeciętnie jak na siebie.

Producenci muzyczni w większości dali radę. Golden dał trzy różne podkłady – jeden ciężki, jeden subtelny, jeden tajemniczy – i to on przewodzi w gronie beatmakerów na płycie. Haks i Art’em również zasługują na wyróżnienie, inni – bez większych zachwytów.

Warto też wspomnieć, że wydanie płyty jest solidne – książeczka z wszystkimi tekstami i pisemne wypowiedzi artystów to niewątpliwy plus. Sama płyta jest dobra, ale nic więcej, co w sumie spełniło moje oczekiwania. „Do zobaczenia później…” na dużo lepszym, miejmy nadzieję albumie.

Poziom muzyczny: 70%

Poziom skillsów: 80%

Poziom tekstowy/przekazu: 80%

Ogólny poziom: 75%

PS. Już w czerwcu płyta Człowienia "27 dni później" :)

Po pierwszym przesłuchaniu... "Kandydaci Na Szaleńców"

2011-05-14T17:31:00.000+02:00

Postanowiłem posłużyć się nową formą zamieszczania wpisów - krótką notką o danym albumie po pierwszym przesłuchaniu. Będzie to tylko kilka zdań, bądź równoważników zdań, w jakiś sposób określające to, co najbardziej rzuca się w ucho przy pierwszym kontakcie z płytą. Nic nie będzie umotywowane, uargumentowane. Oczywiście, tradycyjne recenzje także będą obecne na tym blogu. Więc ruszamy. Na pierwszy ogień idzie Ten Typ Mes i jego "Kandydaci Na Szaleńców".

Bardzo różnoradna muzycznie produkcja. Charakterystyczna jednak dla Mesa. Oczywiście eksperymentalna. Flow klasa sama w sobie. Przyśpiewki dobre, śpiewy średnio. Goście - Zeus daje radę, reszta spadać. Przełomu nie ma - może zmieni się to później. Niemniej produkcja na plus. Piona.

Cytat na dziś (03.05.11)

2011-05-03T15:25:00.000+02:00

"I nie słucham, bo z ust twoich płyną puste słowa
Chłopaki, imprezy, ale przede wszystkim szkoła*"

*pozdrowienia dla tych dziewczyn z którymi jutro będę wracać autobusem ;)

"Nienawiść ( La Haine)"

2011-04-16T13:55:00.000+02:00

"Nienawiść rodzi nienawiść" - to motto tego filmu, z którym po obejrzeniu produkcji nie sposób się nie zgodzić.O czym jest "Nienawiść"?

Film prezentuje 24 godziny z życia trójki przyjaciół, których różni etniczne pochodzenie, ale łączy miejsce zamieszkania. Mieszkają w getcie, z którego chciałby się wyrwać każdy z nich. Największe szanse na to ma najbardziej ambitny Murzyn - Hubert. Wbrew pozorom to nie jest opowieść o "wyrwaniu się". Prezentuje, momentami w dokumentalny sposób, konflikt policji z młodymi męźczyznami. Jakby nie było, obie strony postępują w nim bardzo nieczysto

"Nienawiść" to pozycja luźno związana z hip hopem. Jedynie dwie sceny bez żadnych dyskusji można do niego podpiąć. Z drugiej strony są to sceny kapitalne, budzące wielki podziw - DJ Cut Killer przy didżejce oraz popis b-boyów.

Film jest czarno-biały, co dodatkowo wzbogaca jego klimat. A otwarta kompozycja sprawia, że musimy sami dopowiedzieć sobie zakończenie tej brudnej historii. Naprawdę warto obejrzeć "Nienawiść", gorąco polecam.

Rap studencki?!

2011-04-15T15:43:00.000+02:00

Przez dłuższy czas nie pisałem... Dlaczego? Szkoła, szkoła i matura, a raczej przygotowania do niej. Właśnie dlatego chcę, aby ten wpis dotyczył edukacji.

Pierwszy kawałek, który nasuwa się na myśl to oczywiście "Schoolbiz" Smarkiego. Podobnie wygląda mój zapał do nauki.

Drugim jest kawałek, którego tytuł zamieściłem w... tytule tego posta - "Rap studencki?!" Siedem Łez (feat. Mes) z płyty "2+2=7". Po co studiować?

Kolejny - "Co jest nauczane" Molesty z płyty . Vienio nawija tam: "Pamiętam szkołe, z której nic nie wyniosłem, tylko swoim rodzicom wstyd przyniosłem". Może nie przyniosłem wstydu i wyniosłem wiele, co nie znaczy, że nie dałoby się więcej. Nie udało się, a to trochę moja wina, bo w kwestii nauki jestem "Polepiony" jak Fisz. Jednak to także sprawa sztywnego programu nauczania, niestety. Mimo to, szkoła to również ludzie, znajomi i dlatego jest taka fajna.

Cytat na dziś (02.04.11)

2011-04-02T18:29:00.000+02:00

"Nie ma dobra, bo odeszło z autorytetem drugiego kwietnia o 21.37"